Blog

தொடரும் பொருளாதார வீழ்ச்சி..

பவள சங்கரி

தலையங்கம்

பொருளாதாரச் சந்தையின் நேற்றைய வீழ்ச்சிகள் இன்றும் தொடருகின்றன. பொதுவாகவே அன்றைய நாளின் சந்தை துவக்கம், ஜப்பானிலிருந்துதான் துவங்குகிறது. பொருளாதார சந்தை தொடக்கமே சரிவுடன் ஆரம்பமாகியுள்ளது. அதைத் தொடர்ந்து சங்காய் பொருளாதாரச் சந்தையும் 6% சரிவுடன் தொடங்கியுள்ளது. இது இப்படியே தொடருமானால் சீனா, இந்தியா, ஆசுதிரேலியா, அமெரிக்கா போன்ற நாடுகளின் பொருளாதாரச் சந்தைகள் பெருமளவில் விழ்ச்சியடையும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. தற்போது நாணய மதிப்புகளில் சரிவுகளைச் சந்திக்காமல் தாக்கு பிடிப்பது யூரோ மற்றும் பவுண்டின் மதிப்புகள் மட்டுமே. இவற்றிற்கு அடிப்படை காரணமாக இருப்பது, அமெரிக்க மத்திய வங்கி வட்டி விகிதத்தை அதிகரித்ததும் சீனா தன்னிச்சையாக தனது நாணயத்தின் மதிப்பை குறைத்ததுமாகும். இந்த மதிப்பு குறைப்பின் மூலமாக தன்னுடைய பொருளாதாரத்தை சீர் செய்யும் நோக்கோடு செயல்பட்டது தவறான அணுகுமுறையாகிவிட்டது. அதனுடைய பொருளாதார நிலை சீர்படுவதற்குப் பதிலாக மேலும் படுபாதாளத்திற்கு சென்றடையும் அபாயமும் உள்ளது. கச்சா எண்ணெயின் கொள்முதலை மிகவும் குறைத்ததும் ஒரு தவறான நடவடிக்கையாகும். மீண்டும் பழைய நிலையில் உற்பத்தியைப் பெருக்கி, ஏற்றுமதியை அதிகரித்தால் மட்டுமே இந்நிலையிருந்து மீண்டு வரமுடியும். ஏற்றுமதியாளர்கள், உற்பத்தியாளர்கள் போன்றவர்களை உற்சாகப்படுத்தும் வகையில் சலுகைகளை அறிவித்தால் மட்டுமே இந்தச் சரிவுகளிலிருந்து பொருளாதாரத்தை தடுத்து நிறுத்த முடியும். வங்கிக் கொள்கைகள் மாறுபட வேண்டும். நாணய மதிப்பை குறைப்பதற்குப் பதிலாக வட்டி விகிதங்களைக் குறைக்க வேண்டும். சீனாவின் பாதிப்பு என்பது தமதளவில் மட்டும் நிற்காமல் உலகையே பாதிக்கக்கூடிய நிலையில் இருக்கிறது. மிக பிரமாண்டமாக வளர்சியடைந்த சீனா, அதை தக்கவைத்துக்கொள்ள போராட வேண்டிய நேரமிது. சீனா தன்னுடைய நாணயத்தின் மதிப்பைக் குறைத்ததால் மற்ற நாடுகளின் நாணய மதிப்பும் தானாகக் குறைய ஆரம்பித்துள்ளது. கச்சா எண்ணெயின் விலை என்றும் இல்லாத அளவிற்கு நேற்று மட்டும் 1.7 டாலர் குறைந்து 43 டாலரை அடைந்துள்ளது. இது இன்னும் தொடர்ந்து 40 டாலர்களை அடையும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. தங்கத்தின் விலை அதிகரிக்கும் என்பது பொருளாதார வல்லுநர்களின் கருத்து என்றாலும் அப்படி விலையேறும் வாய்ப்பு குறைவு. ஏனெனில் மக்களிடையே வாங்கும் சக்தி மிகவும் குறைந்துள்ளது. தங்கத்தில் முதலீடு செய்யக்கூடிய பெரும் முதலீட்டாளர்கள் குழப்பத்தில் இருக்கின்றனர். பங்குச் சந்தையில் மேலும் நிலையற்ற தன்மை நிலவி வரும் என்கிறனர். தொடர்ந்து சரிவையே சந்திக்கப்போகும் அபாயமும் இருப்பதாகத் தெரிகிறது.

மத்திய நிதியமைச்சரும், ரிசர்வ் வங்கி தலைவரும், இந்தியாவை சரிவிலிருந்து தடுத்து நிறுத்த என்ன நடவடிக்கை எடுக்கப் போகிறார்கள், இந்தச் சரிவிலிருந்து எப்படி மீட்கப் போகிறார்கள் என்ற எதிர்பார்ப்பு அதிகரித்துள்ளது. உற்பத்தியாளர்களையும், ஏற்றுமதியாளர்களையும் பாதுகாக்க அரசு உடனடி நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டியது அவசியம். ரூபாயின் மதிப்பை சரிவிலிருந்து மீட்கும் நடவடிக்கைகள் குறித்தும் எதிர்பார்ப்புகள் வலுவடைந்துள்ளது. மத்திய வங்கி வட்டி விகிதங்களை பழைய அளவீடுகளான 8 அல்லது 7.25 சதவிகிதத்திற்கு குறைக்குமா என்ற எதிர்பார்ப்பும் இருக்கிறது. இதற்கெல்லாம் தீர்வு ஏற்படும் வகையில் இந்திய அரசு உடனடி நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டியது அவசியம்.

August 25, 2015
கேசவ் வண்ணம் – கிரேசி எண்ணம்

”புல்லார்வ ஆவுக்கு பாதப் பசுந்தளிரை,
ஃபில்லார்(PHILHAR) (MONIC)மணிவண்ணன் போடுகிறான், -மெல்லிசையாய்:
அண்ணல் இராமர் அணிலுக்(கு) அளித்தாற்போல்,
கண்ணன் பசுமுதுகில் (இசை) கோர்ப்பு”….கிரேசி மோகன்….

August 24, 2015
இந்த வார வல்லமையாளர்!

ஆகஸ்ட் 24, 2015

இவ்வார வல்லமையாளர்
வல்லமைமிகு இயக்குநர் நந்தினி அவர்கள்

‘சிவப்புக்கல் மூக்குத்தி’ என்ற தமிழின் முதல் எண்ணிம படக்கதை புதினத்தை (Tamil’s First Digital Graphic Novel ) மின்னூலாக வெளியிட்டமைக்காக இயக்குநர் நந்தினி அவர்கள் இவ்வார வல்லமையாளராகப் பாராட்டப்படுகிறார்.

“திருதிரு துறுதுறு” படத்தின் மூலம் தமிழ்த் திரையுலகத்தில் இயக்குநராக அறிமுகமாகிய நந்தினி, தமிழக திரைப்பட விளம்பரப்பட கல்வி நிலையத்தின் மாணவியும், 2003 ஆம் ஆண்டு அக்கல்வியில் தங்கப்பதக்கமும் பெற்றவர் (Gold Medalist (2003) from Film and Television Institute of Tamilnadu). இவர் மாணவராக இயக்கிய “ஓட்டம்” என்ற குறும்படத்திற்காக, சிறந்த மாணவ இயக்குநருக்கான தமிழக அரசின் விருதை, 2003 ஆண்டு தமிழக முதல்வர் மாண்புமிகு ஜெயலலிதா அவர்களிடம் இருந்து பெற்றவர். இப்பொழுது ‘மேக் பிலீவ் ப்ரொடக்ஷன்’ (Make Believe Productions – www.makebelieveonline.com) என்ற நிறுவனத்தின் இயக்குநர் மற்றும் நிர்வாக பங்குதாரராக, பல விளம்பரப் படங்கள், வணிக நிறுவனங்களின் மக்கள்தொடர்பு படங்களை இயக்கி வருகிறார். இவரது “திருதிரு துறுதுறு” படமும் இந்தியாவிலேயே முதன்முதலாக டிஜிட்டலாகத் தயாரிக்கப்பட்டு, டிஜிட்டலாகவே வெளியிடப்பட்ட படம்.

இந்தியா மற்றும் தமிழகத்தின் படக்கதை நூல்கள் யாவும் அயல்நாட்டுக் கதைகளின் மொழிபெயர்ப்பாகவும், சிறுவர்களுக்காகத் தயாரிக்கப்படுவதுமாகவே இருந்து வருவது வழக்கம். அப்போக்கில் இருந்து மாறுபட்டு இயக்குநர் நந்தினி அவர்கள் பெரியவர்களுக்காக கதை எழுதி, இயக்கி அதை எண்ணிம வடிவிலும் படக்கதையாக வெளியிட்டுள்ளார். இக்கதையை வெளியிட ஒன்றரை வருட உழைப்பினை இவரும் இவரது குழுவினரும் கொடுத்துள்ளனர். திரைப்படமாக இல்லாமல் படக்கதையாகவா? படக்கதைகள் படிப்பவர் அதிகம் இல்லையே, வழக்கமான காகித நூலாகவே வெளியிடலாமே என்பது போன்ற ஆர்வத்தை மட்டுப்படுத்தும் பல கருத்துக்களை எதிர்கொண்ட பொழுதும் தளராது இப்படத்தை உருவாக்கியுள்ளார் நந்தினி.

முதலில் திரைக்கதையாக எழுதி உருவாக்கிய கதையை படக்கதை நூலாக வெளியிடலாம் என்று வெளியிட முடிவெடுத்தவர், திரைப்படமாக வந்தால் ஆண்டுக்கு 300 படங்கள் வெளியாகும் சூழ்நிலையில் இக்கதை தனித்து தெரிய வழியின்றி, அதிகப் போட்டியை எதிர்கொள்ள வேண்டியிருக்கும் என்று கூறியுள்ளார். கலைஞர்களின் திறமை ஊடகங்களின் கட்டுப்பாட்டிற்குள் அடங்காது. திரைப்படம், இசை, கலை, எழுத்து, எனப் பலதுறைகளிலும் ஆர்வமுள்ள கலைஞரான இவரால் எந்த ஊடகத்திலும் அவரது கற்பனையை வெளிப்படுத்த முடியும் என்று கூறும் நந்தினி, தனது எண்ணத்தில் கதை எவ்வாறு உருவாகியுள்ளது என்பதைக் கூற படக்கதையாகச் சொல்வது நல்ல வாய்ப்பை வழங்கியுள்ளதாகவும் கூறுகிறார்.

புதிதாகத் திருமணமான காதலர்கள் வேலையின் காரணமாக வெளியூருக்குப் பயணமாகிறார்கள். அங்கு இளம் மனைவிக்குக் கிடைக்கும் சிவப்புக்கல் மூக்குத்தியும், அதற்குப் பிறகு அவள் எதிர்கொள்ளும் மர்ம நிகழ்ச்சிகளும், கொலைகளும், அவளது மாறான நடவடிக்கைகளின் காரணத்தை பற்றியும் அவளது கணவன் துப்பறிவதுதான் சிவப்புக்கல் மூக்குத்தியின் கதை.

நந்தினி வெளியிட்டுள்ள சிவப்புக்கல் மூக்குத்தி படக்கதை புதினத்தைப் படிக்க விரும்புபவர், “எம் பி காமிக் ஸ்டூடியோ” (http://www.mbcomicstudio.com/#buy-skm) இணையதளத்தின் வழியாக, இந்திய விலை ₹ 249/அயல்நாட்டினர் விலை $ 3.99 க்கு அதை வாங்கலாம். இந்தப் படக்கதை புதினம் தமிழிலும் ஆங்கிலத்திலும் (‘Girl with a Red Nose Ring’) கிடைக்கிறது. மேலும் பிற மொழிகளிலும் வெளியிடத் திட்டமும் வைத்துள்ளார் நந்தினி.

புதிய கதைகள், காதல், திகில், மர்மப்படங்கள் எனப் பல வகைப் பின்னணிகள் கொண்ட கதைகள், அத்துடன் அவற்றை எண்ணிம படக்கதைகளாக வெளியிடும் முயற்சிகளுக்கு வருங்காலத்தில் நல்ல வாய்ப்பிருக்கிறது என்றும், இம்முயற்சியில் எழுத்தையும், காட்சியையும் அழகியலோடு ஒன்றிணைக்க முடிவதால் தமிழ்ப் படங்களுக்கும் தமிழ்ப்படக் கதைகளுக்குமான இடைவெளி குறையும். இதனால் நல்ல படங்களை படக்கதைகளாகவும், நல்ல படக்கதைகளை திரைப்படங்களாகவும் எடுக்க முடியும் என்று கூறும் நந்தினியின் புதுமையான முயற்சிக்காக, அவரை நாம் வல்லமையாளர் என்று பாராட்டி வாழ்த்துவோம்.

**************************************************************************************
வல்லமையாளருக்குப் பாராட்டுகள்!!!
தங்களுடைய ஆக்கப்பூர்வமான பங்களிப்பினைத் தொடர்ந்திட
வல்லமை மின்னிதழ் அன்பர்களின் மனம் நிறைந்த வாழ்த்துகள்!!!

**************************************************************************************

[இந்த வாரத்தில் தனது ஆற்றலை சிறப்புற வெளிபடுத்தி உங்கள் கவனத்தைக் கவருபவரை வல்லமை ஆசிரியர் குழுவினரின் கவனத்திற்குக் கொண்டுவர விரும்பினால், வழக்கம் போலவே வல்லமை ஆசிரியரிடம் (vallamaieditor@gmail.com) உங்களது பரிந்துரைகளை அனுப்பி உதவிடுமாறு வேண்டுகிறோம், மேலும் வல்லமையாளர் விருது பற்றிய விவரங்களை இப்பக்கத்தில் காணலாம் –http://www.vallamai.com/?p=19391, இதுவரை வல்லமையாளர்களாகத் தேர்வு பெற்றோர் பட்டியலை இங்கே காணலாம் http://www.vallamai.com/?p=43179 ]

தகவல் பெற்ற தளங்கள்:
தமிழ் நெட்டிசன்களை ‘நம்பும்’ நந்தினியின் டிஜிட்டல் காமிக்ஸ் நாவல் முயற்சி, க.சே.ரமணி பிரபா தேவி
http://tamil.thehindu.com/opinion/blogs/தமிழ்-நெட்டிசன்களை-நம்பும்-நந்தினியின்-டிஜிட்டல்-காமிக்ஸ்-நாவல்-முயற்சி/article7503293.ece

நந்தினியின் ‘சிவப்புக்கல் மூக்குத்தி’ – டிஜிட்டல் தமிழ் காமிக்ஸ்!
http://www.inneram.com/opinions/readers/3372-sivappu-kal-mookkuthi.html

Girl with a Red Nose Ring: Filmmaker speaks about her first digital Tamil graphic novel
http://www.dnaindia.com/website/report-girl-with-a-red-nose-ring-filmmaker-speaks-about-her-first-digital-tamil-graphic-novel-2111282

படம் உதவி: நந்தினியின் ஃபேஸ்புக் சமூக வலைத்தளம்
_____________________________________________________________________________
நந்தினியைப் பற்றிய மேலதிகத் தகவலுக்கும், தொடர்புக்கும்:
https://www.facebook.com/sivappukalmookuthi/photos_stream
http://mbcomicstudio.com
http://makebelieveonline.com/about.html
https://nandhinijs.wordpress.com/
http://nandhinijs.blogspot.com
https://www.facebook.com/nandhinijs
Posts by nandhini_js
https://plus.google.com/+NandhiniJS
http://www.youtube.com/user/nanfilmmaker
makebelieveonline@gmail.com
_____________________________________________________________________________

August 24, 2015
பரமம்!

பவள சங்கரி

எஞ்ஞான்றும் மகிழ்ச்சி
நிலைக்கும் சூக்குமம்
சூழ்நிகழ்வுகளை நாட்டமுடன்
நயந்தொழுகும் நற்பண்பும்
வீணர்களின் வேடிக்கையை
வீசியெறியா மனப்பாங்கும்
நிலையில்லாக் கூத்தின்
நிசமறியும் வானகமும்
ஏதிலார் இன்சொலால்
தீதில்லா திட்பமும்
சூறைக்காற்றாய் சுதந்திரம்
பறிக்கும் சூலநாசமும்
அமிழ்தே பெறினும்
உள்ளொன்று வைத்து புறத்தே
பொய்யுரையை நாடாமையும்
ஔவியம் கொண்டோரை
திடமாய் ஒதுக்கியும்
உளம் புரத்தல்
கவ்வுடை பரமமே!

August 24, 2015
முயன்றால் தொட்டுவிடலாம்!

-தமிழ்நேசன் த. நாகராஜ்

வானத்தை எட்டிப்பிடிக்க முயன்றால்
மேகத்தைத் தொட்டுவிடலாம்
ஆம்! தொட்டதால்தான்
வெயில் மழையின் முன்அறிவிப்பு!

சூரியனை எட்டிப்பிடிக்க முயன்றால்
சந்திரனைத் தொட்டுவிடலாம்
ஆம்! தொட்டதால்தான்
சந்திரனில் மனிதன் கால்தடம்! (more…)

August 24, 2015
அமுதா . . . (சமூகத்தால் ஒடுக்கப்பட்ட திருநங்கையின் கதை…)

விஜய் விக்கி…

சமூகத்தால் இன்றளவும் ஒடுக்கப்பட்டுள்ள திருநங்கை சமூகத்தின் உண்மை நிலையை எடுத்துச்சொல்லவே இந்த படைப்பு… இது உண்மை சம்பவத்தை தழுவிய சிறுகதை…

ஐந்து மணிக்கெல்லாம் எழுந்துவிட்டாள் அமுதா… பால் வாங்கி காய்ச்சி டீ போட்டு பிளாஸ்க்கில் ஊற்றிவைத்துவிட்டு, சமையல் வேலைகளையும் முடித்தாகிவிட்டது… ஏழு மணிக்கெல்லாம் குளித்து முடித்து கிளம்புவதற்கும் ஆயத்தமாகிவிட்டபோதும், செல்வியும் ரோஸியும் இன்னும் எழுந்திருக்கவே இல்லை, எப்படியும் பத்து மணி ஆகலாம்.. இருவருக்குமே காலை சாப்பாடு சாப்பிடும் பழக்கமில்லை என்பதால், தேநீர் மட்டும் குடித்துவிட்டு மதிய சாப்பாட்டிற்கு பைபாஸில் பயணித்துவிடுவார்கள்…

“ரோஸி, டீ போட்டு வச்சிருக்கேன்… கத்தரிக்காய் குழம்பும் வச்சிட்டேன், சோறு மட்டும் வடிச்சுக்கோங்க.. நான் கிளம்பட்டுமா?” கடிகாரத்தை பார்த்துக்கொண்டே கேட்டாள் அமுதா…

சோம்பல் முறித்து, கண்களை கசக்கி எழுந்து படுக்கையில் அமர்ந்தாள் ரோஸி.. கடிகாரத்தை பார்த்தாள், இன்னும் மூன்று மணி நேரத்தூக்கம் மிச்சம் இருக்கிறது… ஆழமாக ஒரு கொட்டாவி விட்டபடி, “இன்னிக்கு ஞாயித்துக் கிழமையாச்சே, லீவு இல்லையா??” என்றாள்…

“டீச்சரக்கா இருக்காகள்ல, அவங்க பக்கத்து வீட்டுக்கு யாரோ புதுசா குடி வந்திருக்காங்க.. வேலைக்கு பார்த்த ஆள் நாளக்கிதான் வருதாம், அதான் இன்னிக்கு மட்டும் வந்துட்டுப்போகச் சொன்னாங்க..”

“ஒருநாள் கூட ஓய்வில்லாம ஒழைக்கனுமா?.. டீச்சரக்கா சொன்னா, முடியாதுன்னு சொல்லவேண்டியதுதான?.. ஏண்டி இவ்ளோ கஷ்டப்படுற?.. பேசாம எங்ககூட தொழிலுக்கு வந்திடு, உன் அழகுக்கு விட்டில் பூச்சிங்க மாதிரி பார்ட்டிங்க
விழுவானுங்க…” அமுதாவின் கன்னத்தை உருவி முத்தம் கொடுத்தாள்…

நமட்டுச்சிரிப்பு சிரித்துக்கொண்டாள் அமுதா.. “நீதான் ராத்திரி பார்ட்டிய கூட்டிட்டு வந்தியா?.. பக்கத்து வீட்டு பொம்பள காலங்காத்தாலயே சண்டைக்கு வருது…”

“ஏன், அவ புருஷனையா கூப்ட்டேன்?… நல்ல கிராக்கி, ஐந்நூறு ரூபாய்க்கு மடிஞ்சான்.. இடமில்லைன்னு சொன்னதால கூட்டிட்டு வந்தேன், குந்தாணி பன்னண்டு மணிக்கு நான் வர்றத பார்த்திருக்கு பாரேன்” பொங்கினாள் ரோஸி..

“வீட்டுக்கு ஆள கூட்டிட்டு வராதன்னு எத்தன தடவ சொல்றது உனக்கு?.. ஓனரண்ணே பாவம்டி, அவருக்கு நம்ம சங்கடத்த குடுக்கணுமா?” தூக்கம் களைந்து எழுந்த செல்வியும் கோபித்துக்கொண்டாள்…

“காலைலேயே சண்டை வேணாம்டி, இனி அப்டி எதுவும் நடக்காம பார்த்துக்கறேன்..
ஆமா, உனக்கு நேத்து செம்ம கலெக்சன் போல, ரெண்டு மணிக்குத்தான் வீட்டுக்கு வந்த?” செல்வியை கேள்வியின் மூலம் திசைதிருப்ப முயன்றாள் ரோஸி….

ஆனாலும், அடுத்த வீடு தேடவேண்டி வருமோ? என்கிற பயம் அவளுக்குள் உண்டாகியிருந்தது..

“அடப்போப்பா.. இருநூறு ரூபாய்க்கு ஒரு மணி நேரமா பேரம் பேசி, பொழப்ப கெடுத்துட்டான் ஒரு சாவுகிராக்கி… ஆயிரம் ரூபாய்க்கு பெங்களூர் பொண்ணுகளே கெடைக்குது, உனக்கு முன்னூறு குடுக்கமுடியாதுன்னு சாதிக்கிறான்… அப்புறம் என்ன மயித்துக்குடா அரவாணிகிட்ட வந்தன்னு செவுல்லையே விட்டு பத்திவிட்டேன்…” காலை நேரத்து சூழலை கொஞ்சம் இறுக்கமாக்கியது செல்வியின் பேச்சு… ஒவ்வொரு நாளிலும் இப்படி எதிர்கொள்ளும் ஏளனப்பேச்சுகளை அவர்களுக்குள் பகிர்ந்துகொள்ளும்போது, வீடும் நிசப்தமாகிவிடுவது வழக்கம்…

“ஐயோ நேரமாச்சு.. சாயந்திரம் வந்து பேசுவோம்!” சேலையை சரிசெய்துகொண்டு, அவசரமாக கிளம்பினாள் அமுதா..

வீட்டை விட்டு கிளம்பியது முதலாகவே, அமுதாவை வட்டமடிக்கும் கண்கள் கணக்கில் அடங்காதவை.. பெரும்பாலும் அந்த பார்வைகள், அவளின் அங்கங்களை துழைத்து எடுப்பதிலேயே குறியாக இருப்பதுண்டு… அதனாலேயே தன்
தோழிகளைப்போல உதட்டுச்சாயம், கிரீம்கள் என அரிதாரம் பூசிக்கொள்ள விரும்பமாட்டாள்… கழுத்தில் மாட்டியிருக்கும் பாசியும், முகத்தில் பூசிய பவுடருமேகூட பலநேரங்களில் தனக்கு விருப்பமில்லாமல் செய்துகொள்ளும்
ஒப்பனைதான்…

“வா அமுதா… போகலாமா?” வாசலிலேயே டீச்சர் அமுதாவிற்காக காத்திருந்தாள்…
“சரிக்கா…”
“ஒன்னும் பெரிய வேலை இல்ல… குழந்தைய வச்சுகிட்டு அந்த வீட்டுக்குவந்திருக்கிற பொண்ணு ரொம்ப கஷ்டப்படுது… சாமான்களை பிரிச்சு அடுக்கி வச்சு கொஞ்சம் ஒத்தாசை பண்ணனும், மதியம் போய்டலாம்..”
“சரிக்கா.. செஞ்சிடுறேன்…”

“உன்னப்பத்தி சொல்லிருக்கேன்… ஒன்னும் அத பெருசா எடுத்துக்கல.. திருநங்கைனு எதாச்சும் கேலி பேசக் கூடாதுன்னும் தெளிவா சொல்லிட்டேன்” அமுதாவின் முதுகை தட்டியபடி சொன்னாள் டீச்சர்… பலநேரங்களில் அமுதா எதிர்கொள்ளும் பாலின மாற்றம் தொடர்பான அவச்சொற்களை டீச்சரிடம் நிறையவே பகிர்ந்துகொன்டதன் விளைவுதான், இப்படியோர் கண்டிஷனுக்கும் காரணம்..

“சரிக்கா…” கண்களால் நன்றி சொன்னாள்…
பேசிக்கொண்டே இருவரும் அந்த வீட்டினை அடைந்துவிட்டனர்… அழைப்புமணியை அடித்துவிட்டு அமுதாவை பார்த்த டீச்சர், “சம்பளத்த நீயே பேசிக்கோ…”

கிசுகிசுப்பாக சொன்னாள்…
தலையை மட்டும் அசைத்துக்கொண்டாள் அமுதா…
மூன்றாம் அழைப்பு மணியின் சத்தத்திற்கு பிறகுதான் கதவை திறந்தார் ஒரு முப்பதுவயது மதிக்கத்தக்க இளைஞர்..

டீச்சரை பார்த்ததும் முன்முறுவல் செய்துவிட்டு, “வாங்க டீச்சர்… உள்ள வாங்க” என்று கதவை முழுமையாக திறந்துவிட்டு, உள்ளே சென்று அவசரக்கோலத்தில் ஒரு சட்டையை மாட்டிக்கொண்டு ஹாலுக்கு வந்தார் அவர்… அறைக்குள் குழந்தை அழும் சத்தம் கேட்டது… சுவரில் அரைகுறையாக மாட்டப்பட்டிருந்த சில புகைப்படங்களும், மின் இணைப்பு கொடுக்கப்படாத தொலைக்காட்சிப் பெட்டியும் தூசி துடைக்கப்பட்டு வைக்கப்பட்டிருந்தது.. ஹாலின் பெரும்பகுதியை பிரிக்கப்படாத அட்டைப்பெட்டிகள் நிரப்பியிருந்தன, அநேகமாக அவற்றுள் புத்தகங்களோ, அலங்காரப் பொருட்களோ இருக்கலாம்… இவற்றை பிரித்துவைக்கவே ஒருநாள் ஆகலாம், அமுதா கண்களால் பெருமூச்சு விட்டுக்கொண்டாள்…

“ஒன்னும் பயப்படவேணாம்மா… இதை எதையும் நீங்க பிரிக்கவேணாம், இதல்லாம் நான் பார்த்துக்கறேன்… அடுப்படி ஐட்டங்களை மட்டும் நீங்க பிரிச்சு வையுங்க, போதும்” அமுதாவின் யூகத்தை அடையாளம் கண்டதுபோல அப்பட்டமாகச் சொன்னார்…

“ஐயோ… அப்டி இல்லைங்க சார்..” சிரித்துக்கொண்டாள்…

“அமுதா ரொம்ப நல்ல பொண்ணு… நம்ம விஜயா ஹாஸ்பிட்டல்லதான் வர்க் பண்றா, இன்னிக்கு சண்டே லீவுங்கறதால கூப்ட்டதும் வந்துட்டா… என்ன பண்ணனும்னு சொல்லுங்க, பர்பெக்டா செஞ்சிடுவா… நான் கிளம்புறேன் ரகு சார்…”
டீச்சர் கிளம்ப ஆயத்தமாகிவிட்டாள்…

“ஐயோ இருங்க… காபி குடிச்சிட்டு போகலாம்… மாலு இப்போ வந்திடுவா..”

“இல்ல பரவால்ல சார்., அவங்க குழந்தை வேலையா இருக்காங்க போல.. அப்புறம் வந்து பார்த்துக்கறேன்.. நீங்க வேலைய பாருங்க…” பிடிவாதமாக கிளம்பிவிட்டார் டீச்சர்…

ஹாலில் இருந்த அட்டைப்பெட்டிகளை ஓரமாக நகர்த்திவைத்துவிட்டு, குப்பைகளை கூட்டத்தொடங்கினாள் அமுதா… குளித்துமுடித்து அறைக்குள் சென்ற ரகு, அமுதாவைப்பற்றி மனைவியிடம் சிலாகித்து பேசிக்கொண்டிருந்தான்..

“திருநங்கைனு சொன்னா நம்பவேமாட்ட மாலு, அப்டியே பொண்ணு மாதிரி இருக்கா..”

“அவகிட்டபோய் இத சொல்லிக்கிட்டு இருக்காதிங்க… நமக்கு வேலைதான் முக்கியம்.. குழந்தைய பிடிங்க, நான் போய் வேலைய சொல்லிட்டு வரேன்”

இன்னும் சிணுங்கிக்கொண்டிருந்த குழந்தையை ரகுவிடம் கொடுத்துவிட்டு, தலைமுடியை வாரிச்சுருட்டி முடிந்துகொண்டே ஹாலை நோக்கி நடந்தாள் மாலினி…

“அந்த பெட்டிகளை நகர்த்தி வச்சிட்டு ஹாலை கூட்டனும், போட்டோ பிரேம்களை துணியால தொடச்சு ஆணில மாட்டணும், ஜன்னல் கம்பிகள்ல படிஞ்சிருக்குற தூசிய தொடைக்கணும்..” தான் எதையல்லாம் சொல்லவேண்டும் என்று மாலினி நினைத்துக்கொண்டு வந்தாளோ, அவை அத்தனையும் ஏற்கனவே செய்துமுடித்திருப்பதைக்கண்டு ஆச்சர்யமடைந்தாள்.. நல்ல பொறுப்பான பொண்ணுதான் போல, தினமும் வரமுடியுமான்னு கேட்கணும்.. மனதிற்குள்
யோசித்தபடியே சமையலறைக்குள் சுத்தம் செய்துகொண்டிருந்த அமுதாவின் அருகில் சென்றுவிட்டாள்… சாக்கு மூட்டைக்குள் இருந்த பாத்திரங்களை அடுக்கி வைப்பதில் முனைப்பாக இருந்த அமுதா, மாலினியை கவனிக்கவில்லை… அமுதாவை பார்த்ததும் மாலினிக்கு எப்போதோ பரிச்சயமான முகம் போல தெரிந்தது, பலநாட்கள் பழகிய சாயல் தொனித்தது…

ஆழ்மனதை கசக்கி, அவள் சாயலைக்கொண்டு அடையாளம் காண முயற்சித்தாள்.. பயனில்லை, நினைவிற்கே வரவில்லை.. இப்படியாக இரண்டொரு நிமிடங்கள் தனது அருகாமையில் நின்று யோசித்துக் கொண்டிருந்த மாலினியை அப்போதுதான் கவனித்தாள் அமுதா… சட்டென எழுந்து சிரித்துக்கொண்டே வணக்கம் சொன்னபிறகுதான், அமுதாவின் முகமும் மெள்ள இறுக்கமாக மாறியது…

“அக்கா…” தழுதழுத்த குரலில் அழைத்தாள் அமுதா…

ஒருவழியாக யோசிப்புகள் முற்றுப்பெற்று ஒரு தீர்மானத்திற்கு வந்ததைப்போல, “சுரேஷ்?” சத்தம் வராமல் மாலினியின் உதடுகள் மட்டும் அசைந்தது… அதனை ஆமோதிப்பதைப்போல கண்களில் சுரந்த கண்ணீர் மல்க, தலையை மேலும் கீழும் அசைத்தாள் அமுதா…

மாலினி திகைத்துப்போனாள்… அடக்கடவுளே!.. இப்படியொரு தருணத்திலா சுரேஷை சந்திக்கணும்?… தான் அத்தனை செல்லம் கொடுத்து வளர்த்த தம்பியா இது?.. அவனை கட்டி அணைத்து, சோகம் தீர அழவேண்டும் போன்று மாலினிக்கு தோன்றியது.. நிறைய பேசணும், உடல்நலம் பற்றி விசாரிக்கணும், ஆசையாக தோசை வார்த்துக்கொடுக்கணும் என எல்லா ஆசைகளும் ஒன்றன் மேல் ஒன்றாக உயரப்பறந்தது… ஆனால், இப்படி பெண்ணாக மாறிய தம்பியிடம் அப்படியல்லாம் உறவு கொண்டாட அவள் மனம் ஒப்பவில்லை.. அதுமட்டுமல்லாமல் “இதுதான் ஆறு வருஷத்துக்கு முன்ன வீட்டை விட்டு ஓடிப்போன என் தம்பி!”ன்னு ரகுவிடம் எப்படி அறிமுகப்படுத்தமுடியும்?… அப்படிச்சொன்னால் நிச்சயம் அதன்மூலம் குடும்பத்தில் வெடிக்கும் சண்டைகளின் விளைவு கணிக்கமுடியாத அளவல்லவா இருக்கும்… கணவரை சமாளித்தாலும் கூட அவர் குடும்பத்தினர், அக்கம் பக்கம்னு ஒவ்வொருவரையும் சமாளிப்பது பச்சைத்தண்ணீரில் வெண்ணை எடுப்பது போன்றதுதான்..

“எப்புடிக்கா இருக்க?” ஆசையாக மாலினியின் கைகளைப்பிடித்து கேட்டாள் அமுதா… சட்டென அவள் கைகளை விலக்கிக்கொண்டு, இரண்டடிகள் பின்னே நகர்ந்துகொண்டாள்…

“இங்க எதுக்கு வந்த?” இத்தனை வருடங்கள் கழித்து பார்க்கும்போது, முகத்தைக்கூட நேருக்கு நேர் பார்த்திடாமல், முகச்சுளிப்போடு அக்கா இப்படி கேட்பாள் என்பதை அமுதா கனவிலும் நினைக்கவில்லை… ஒருவாறாக தன்னை நிதானித்துக்கொண்ட அமுதா, “இது உன் வீடுன்னு தெரியாதுக்கா.. டீச்சர்தான் வரச்சொன்னாக…” கண்களை
துடைத்துக்கொண்டாள்…

“இப்பதான் தெரிஞ்சிருச்சுல்ல, முதல்ல கெளம்பு… என் வீட்டுக்காரருக்கு இப்டி ஒன்னு என் கூட பொறந்ததுன்னு தெரியாம இருக்குறதுதான் நல்லது…”

அமுதா திகைத்துப்போனாள்… சிறுவயது முதலாகவே அம்மாவின் அன்பிற்கு நிகராக பாசமூட்டி வளர்த்த அக்காவா இப்படி வெறுத்துப்பேசுகிறாள்?.. தனக்கு எது கிடைத்தாலும், “இது தம்பிக்கு!”ன்னு ஒரு பங்கு அக்காகிட்ட எப்பவும்
இருக்கும்.. தோற்பதற்காகவே என்கூட விளையாடுவாள், சண்டைகளின் இறுதியில் முதலில் சமாதானம் செய்வாள், எந்த தருணத்திலும் விட்டுக்கொடுக்காதவள்.. ஆனால் இன்று?… அமுதாவால் தன்னை நிதானிக்க முடியவில்லை, கண்ணீர் அவளை மீறி வழிந்துகொண்டிருந்தது…

“சும்மா ஒப்பாரி வைக்காம கிளம்பு, அவர்கிட்ட நான் எதாவது சொல்லி சமாளிச்சுக்கறேன்..” மாலினி இப்படி சொல்லிக்கொண்டிருக்கும்போது, ரகுவும் அவர்களை நோக்கி வந்துவிட்டான்…

“வாவ்.. அமுதா… ரொம்ப நல்லா வீட்டை சுத்தம் பண்ணிருக்கிங்க… ஒரு காபி போட்டுத்தரமுடியுமா?” சூழல் புரியாமல் இடைபுகுந்தான் ரகு…

“ஐயோ ரகு.. பேசாம இருங்க, நான் காபி போட்டுத்தரேன்..” பல்லை கடித்துக்கொண்டு உறுமினாள்…

“நீ ரெஸ்ட் எடும்மா, இன்னிக்கு இவங்க பார்த்துப்பாங்க… மயக்கமா வருதுன்னு சொன்னில்ல, போய் படு…” தோளோடு தோளாக மாலினியை அணைத்து படுக்கையறைக்குள் அழைத்துச்சென்றான்..

“அவ வேணாம்ங்க… நானே பார்த்துக்கறேன்…” எப்படிச்சொல்லி புரியவைப்பதென்று தடுமாறினாள்..

“இங்கபாரு மாலு, இது 2015… நம்ம கவர்மென்ட்டே அவங்கள அங்கீகரிச்சுடுச்சு, இன்னுமென்ன தயக்கம்?.. இன்னிக்கு ஒருநாள்தான அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கோம்மா, நமக்கு வேலை நடக்குதுல்ல..” மாலினியின் மனதைப்புரியாமல் விளக்கிக் கொண்டிருந்தான் ரகு… நிஜமாகவே மாலினிக்கு கண்கள் இருளத்தொடங்கியது, ரகுவிடம் வாதம் புரிந்தும் பயனில்லை…
மனதிற்குள் எழுந்த பலநூறு குழப்பங்களோடு மெள்ள படுக்கையில் சாய்ந்தாள்.. சுரேஷ் வீட்டின் செல்லப்பிள்ளையாக வளர்ந்தவன்… அப்பாவிற்கும் கூட ஆசைக்கு ஒரு பெண்ணும், ஆஸ்திக்கு ஒரு பையனுமாக பிறந்ததில் எல்லையில்லா
மகிழ்ச்சிதான்.. ஆனால் ஒருகட்டத்தில் வீட்டைவிட்டு அவன் ஓடிப்போகையில், வீடே மயான பூமியாக காட்சியளித்தது… நிறைய தேடினோம்.. காவல்துறையில் புகார், நீதிமன்றத்தில் ஹேபியஸ் கார்பஸ் மனு… எல்லாமும் வீணாகத்தான்
போனது… எப்போது மீண்டும் தம்பியை பார்ப்பேன்? என்றிருந்த அதே மனதுதான், இப்போது ஏன்தான் பார்த்தோம்? என்று அரிக்கத்தொடங்கியுள்ளது.. குழந்தையை தோளில் போட்டபடியே சமயலறைக்கு வெளியே நின்று அமுதாவை அழைத்தான் ரகு… முகத்தை சேலையின் முனையில் துடைத்தபடி, வெளியே வந்தாள் அமுதா..

“என்னம்மா காபி போடலையா?.. மாலு ஏதும் பேசிட்டாளோ?.. சாரிம்மா, அவளுக்கு இன்னும் விவரம் பத்தாது.. நீங்க வேலைய பாருங்க..” கனிவாக பேசினான்..

முன்பு ரகுவை அமுதா எதிர்கொண்ட பார்வைக்கும், இப்போது பார்ப்பதற்கும் நிறைய மாற்றங்கள் தென்பட்டன… அக்காவின் கணவனல்லவா, ஒளிக்கீற்று கண்களில் ஒளிக்கத்தான் செய்யும்… இரண்டு நிமிடத்தில் கோப்பையில் காபியை ஆற்றியபடி ஹாலுக்கு எடுத்துவந்து ரகுவிடம் நீட்டினாள்..

“குழந்தைய கொஞ்சநேரம் பிடிங்கம்மா.. காபி குடிச்சிட்டு வாங்கிக்கறேன்..” கைகள் நடுங்க வாங்கி கன்னத்தில் ஒற்றிக்கொண்டாள் அமுதா… குழந்தை அழகாக சிரித்தது, அக்காவை அப்படியே உரித்துவைத்திருந்தது… ரகு பார்க்காதபோது கன்னத்தில் முத்தம் கொடுத்தாள்.. காலம் முழுக்க இங்கேயே இருக்கும் வாய்ப்பு கிடைத்திடாதா? என்று மனம் ஏங்கத்தொடங்கியது.. குழந்தையின் சிரிப்பு அவளை அழவைத்துவிடுவது போல இருந்தது..

“குடுங்கம்மா…” காபியை குடித்துவிட்டு குழந்தையை வாங்கிக்கொண்டான் ரகு.. இப்படி வாங்கிக்கொள்வான் என்று தெரிந்திருந்தால், இன்னும் சூடாக பெரிய குவளையில் கொண்டுவந்து கொடுத்திருப்பாள்.. அரைமனதோடு குழந்தையை கொடுத்தாள்…

“நீங்க எந்த ஊரும்மா?”

“திரு….. திருப்போரூர் சார்…” திருச்சி தொண்டைக்குழியோடு திரும்பிவிட்டது… அக்காவை மேலும் சங்கடப்படுத்த விரும்பவில்லை.. அதற்கு மேலும் அங்கிருந்தால், மேற்கொண்டு பொய்களை சொல்லவேண்டிவரலாம்..

சமையலறைக்குள் சென்றுவிட்டு அடுத்தடுத்த வேலைகளை செய்யத்தொடங்கினாள்…

சமையலறையின் வாயிலில் அமர்ந்தபடியே மற்றப்பொருட்களை பிரிக்கத் தொடங்கினான் ரகு… புத்தகங்களை அதிலிருந்து எடுக்கும்போது தூசி தட்டுவதைப்போல முகத்தை மறைத்துக்கொண்டு, கண்களை மட்டும் லேசாக உயர்த்தி அமுதாவை நோட்டமிட்டான்.. பாதி நேரம் வேலையும், மீதி நேரம் அமுதாவின் அங்கங்களின் மீதான பார்வையுமாக நேரத்தை கழித்துக்கொண்டிருந்தான்… வேலைகளை முடித்துவிட்டு சமையலறைக்குள் நுழைந்தான் ரகு..

“என்ன சார் வேணும்?” இயல்பாக கேட்டாள் அமுதா…

“தண்ணி வேணும்…” குவளையில் எடுத்துக்கொடுத்தாள்…

“நீங்க யார்கூட தங்கிருக்கிங்க அமுதா?”

“என்கூட ரெண்டு பேர் இருக்காங்க சார்..”

“அவங்களும் ஹாஸ்பிட்டல்லதான் வேலை பார்க்குறாங்களா?”

“இல்ல… அவங்க…” தயங்கினாள் அமுதா…

“ஓ சரி… புரியுது… அப்போ உங்களைவிட அவங்க அதிகமா சம்பாதிப்பாங்கன்னு நினைக்குறேன்..”

“….” பதில் சொல்லவில்லை..

“போலிஸ் பிரச்சினயல்லாம் எப்டி சமாளிப்பாங்க?”

“தண்ணி குடிச்சிட்டிங்களா சார்?” இன்னும் கிளம்பலையா? என்பதின் நாகரிக வடிவம்தான் இந்த கேள்வி…
“ஓ.. சாரி, தப்பா நினைச்சுக்காதிங்க… நான் சாதாரணமாதான் கேட்டேன்”

அவசரமாக சொல்லிவிட்டு, அங்கிருந்து வெளியேறிவிட்டான் ரகு.. நல்லவேளையாக பூசிமொழுகிய கேள்விகளோடு மாமா நிறுத்திவிட்டார்… மேற்கொண்டு பேசி சிக்கல்களுக்கு வழிவகுத்திருந்தால், அறைக்குள் உறங்கிக் கொண்டிருக்கும் அக்காவிற்கு தேவையில்லா தர்மசங்கடம்… வேலைகளை முடித்துவிட்டு ஹாலுக்கு வந்தாள் அமுதா… மாலினியும் குழந்தையும் படுக்கையறையில் உறங்கிக்கொண்டிருந்தார்கள்.. ரகுவை காணவில்லை, எங்காவது கடைக்கு போயிருக்கலாம்… கண்ணாடி திரைக்கு பின்னிருந்த அக்காவின் திருமண புகைப்படத்தை ஆசையாக
பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்… இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்புதான் திருமணம் ஆகியிருக்கும் போல.. அப்பா, அம்மா, அக்கா என ஒவ்வொருவராக அவள் கடக்கும்போதும் அமுதாவின் மனம் விசும்பிக்கொண்டிருந்தது.. வெகுநேரமாக
நின்றபடி வெறித்துக்கொண்டிருந்தாள், நினைவுகள் காலச்சக்கரத்தின் ஊடே பின்னோக்கி பயணித்துக் கொண்டிருந்தன…

“அமுதா…” ரகுதான் அழைத்தான்…திடுக்கிட்டு திரும்பிப்பார்த்தாள்..

“என்ன இங்க நிக்குறீங்க?”

“இல்ல சும்மாதான்… வேலை முடிஞ்சிடுச்சு, அதான் சார்…” பதறினாள்…

அவள் உடம்பெல்லாம் வியர்த்துக்கொட்டியது…

“ஏன் டென்ஷனா இருக்குறீங்க?… கூல்…” அமுதாவின் வெகு அருகில் வந்துநின்று தோளை தட்டி ஆசுவாசப்படுத்தினான்…

“உன் கஷ்டங்கள் எனக்கு புரியுது.. எதுக்காக ஹாஸ்பிட்டலுக்கு வேலைக்கு போய் கஷ்டப்படனும், இங்கயே ரெகுலரா வந்திடுவே?” தோளின் மீதிருந்த கை, ஊர்ந்து முதுகை தழுவியிருந்தது.. மனம் முழுவதும் மரத்துப்போயிருந்ததால்,
உடலின் உணர்ச்சிகள் அப்போது அமுதாவிற்கு புரிபடவில்லை…

“ஒன்னும் பெரிய வேலை இல்ல, சம்பளம் நீ எதிர்பாக்குறதை கொடுக்குறேன்!”

இப்போது இரண்டு கைகளும் அவளை வட்டமிட்டு சுற்றியிருந்தன.. சூழல் அப்போதுதான் அமுதாவிற்கு புரிந்தது.. தன் முழு பலத்தையும் செலுத்தி, ரகுவின் பிடியிலிருந்து தன்னை விடுவித்துக்கொண்டு இரண்டடிகள் பின்னே நகர்ந்து நின்றாள்… அவள் முகம் வெளிறிப்போயிருந்தது, அதிர்ச்சியின் உச்சத்தில் இருந்தாள்…

“ஏய் என்ன பிரச்சின உனக்கு?… உனக்கு கல்யாணம் காட்சியா ஆகப்போகுது?…

இப்டி கிடைக்கிற சந்தோஷங்கள ஏன் மறுக்குற?.. இதல்லாம் ஒன்னும் தப்பில்ல..” சொல்லிக்கொண்டே மீண்டும் அமுதாவின் அருகில் நெருங்கத்தொடங்கினான் ரகு.. ஐயோ கடவுளே.! என்ன இது கொடுமை?… அக்காவின் வீட்டில் இப்படியொரு சோதனையா காத்திருக்கணும்?… இதுவே வேறு ஆண் செய்திருந்தால் இந்நேரம் முகத்தில் காரி உமிழ்ந்து, சட்டையை கிழித்து சண்டை போட்டிருப்பாள்… ஆனால், அக்காவின் கணவனிடத்தில் என்ன செய்வது?… தலையில் அடித்துக்கொண்டு அழுதாள், அழுகை சத்தம் கூட அறைக்குள் இருக்கும் அக்காவிற்கு கேட்டுவிடக்கூடாது என்கிற பதற்றத்தோடு அழுதாள்… அதற்குமேல் அங்கிருந்து சிக்கலை அதிகமாக்கிட விரும்பவில்லை.. விறுவிறுவென
எழுந்து வீட்டை விட்டு வெளியேறினாள்… கண்ணீரை துடைக்கத்துடைக்க மறுபுறம் கசிந்துகொண்டே இருந்தது.. இவள் மீதான பார்வைகள் அருவருப்பாய் தோன்றியது… யாரிடமாவது சொல்லி அழவேண்டும் போல இருந்தாலும், அதற்குரிய
வாய்ப்பும் இல்லை.. இன்னும் அவள் கண்கள் சுரப்பதை நிறுத்தவில்லை… வீட்டை அடைந்தபோதுதான் வாசலில் எழுந்த சத்தத்தை கவனித்தாள், பக்கத்து வீட்டுப்பெண்மணி, ரோசியிடம் சண்டை போட்டுக்கொண்டிருந்தாள்… வழக்கமான
சண்டைதான், ஆனால் அமுதாவின் வழக்கமான மனநிலை இல்லையே இன்று… போன வேகத்தில் அந்த பெண்ணின் நேருக்கு நேர் நின்று, “இப்ப என்னதான் உனக்கு வேணும்?” என்றாள் அமுதா…

“நீங்க பண்றதை கேக்க ஆள் இல்லைன்னு நெனச்சியா?… அதுக ராத்திரி படுக்க போற மாதிரி, நீ பகல்ல போயிட்டு வார… இதல்லாம் நாலு குடும்பம் குடித்தனம் இருக்குற ஏரியா, ஏன் இப்புடி அசிங்கம் பண்றீங்க?” மொத்தத்தையும் கொட்டினாள் அந்தப்பெண்…

“ஆமா.. எல்லாரும் பிராத்தலுக்குதான் போறோம்… உன் மவனுக்குதான் இன்னும் கல்யாணம் ஆகலையே, எங்க மூணு பேர்ல ஒருத்தருக்கு கல்யாணம் பண்ணிவச்சு எங்கள மாத்தப்பாரேன்… இல்லைன்னா நல்ல பையனா பார்த்து நீயே கட்டிக்கொடு, நாங்கல்லாம் நல்ல வழிக்கு மாரிடுறோம்…” அமுதாவும் விடுவதாக இல்லை…

“என்ன பேசுற நீ?.. அந்தம்மா பேசுறதுல என்ன தப்பு, நீ ஒழுக்கமில்லாம இருந்துட்டு இப்ப உனக்கு கல்யாணம் பண்ணிவைக்கனுமாக்கும்?” கூட்டத்திலிருந்த ஒரு நாற்பது வயது நபர் குரல் கொடுத்தார்…

“ஒழுக்கத்தப்பத்தி நீ பேசுறியா?.. எப்படா சேலை வெலகும், ஜாக்கெட்டை பாக்கலாம்னு நீ அலைஞ்ச அலைச்சல்லதான் உன் ஒழுக்கம் நல்லா தெரிஞ்சுதே…”

அமுதா ஒருவரையும் விடுவதாக இல்லை.. அதற்கு மேல் இவர்களின் ஒழுக்கத்தைப்பற்றி குறைகூற எத்தனித்த ஒழுக்க சீலர்கள் யாரும் இல்லை என்பதால், மெள்ள கூட்டம் கலைந்தது… ரோஸி இன்னும் அதிசயமாகவே பார்த்தாள்
அமுதாவை. ஆனாலும் எதுவும் கேட்டுக்கொள்ளவில்லை.. வீட்டிற்குள் நுழைந்த வேகத்தில் படுக்கையில் போய் விழுந்தாள் அமுதா… தலையணையில் முகத்தை புதைத்து விம்மி அழுதாள்.. அப்படியே தூங்கியும் போனாள்.. கனவு முழுக்க அக்காவும் குழந்தையுமாக நிறைந்திருந்தார்கள்…

“அமுதா… அமுதா…” ரோஸி எழுப்பினாள்… தூங்கி வெகுநேரம் ஆகிவிட்டது போலும், அந்தி நேரம் ஆகிவிட்டதை போல தெரிகிறது… அமுதாவின் தலை கனத்திருந்தது, தலையை பிடித்தபடியே எழுந்து அமர்ந்தாள்…

“டீச்சர் உன்னபாக்க வந்திருக்காக?”

முகத்தை துடைத்துக்கொண்டு வாசலை நோக்கி நடந்தாள்.. நடந்த எதையும் சொல்லக்கூடாது, அக்காவிற்கு வீண் கஷ்டத்தை கொடுக்கக்கூடாது… மாலை இருள் வாசலை ஆட்கொள்ள தொடங்கியிருந்த நேரம்… டீச்சருடன் வேறொரு
பெண்ணும் நின்றுகொண்டிருந்தாள்…

“உள்ள வாங்க டீச்சர்” கையை பிடித்து உள்ளே அழைத்தாள்.. டீச்சரின் பின்னே அந்த பெண்ணும் உள்ளே வந்தாள்… வந்தவள் வேறு யாருமில்லை, அவள் அக்காவேதான்.. அமுதா அதிசயித்து நின்றாள், முகம் முழுவதும் பிரகாசமாக
மாறியது… அவசரமாக இரண்டு இருக்கைகளை எடுத்துப்போட்டு அமரச்செய்தாள்..

“என்ன சாப்பிடுறீங்க?.. காபி போடவா?” பூரிப்பாக கேட்டாள்…

“அதல்லாம் ஒன்னும் வேணாம் அமுதா… நீ வர்றப்போ பணம் வாங்கலையாம், அதான் மாலினி கொடுக்கலாம்னு வந்துச்சு… உன்ன வீட்டுக்கு வரச்சொல்றேன்னு சொன்னேன், என்னமோ அது உங்க வீட்டை பாக்கனும்னு சொன்னுச்சு… அதான் கூட்டி வந்தேன்..”

மாலினி ஒரு ஐந்நூறு ரூபாய் தாளை மடித்து அமுதாவின் கைகளில் கொடுத்தாள், அப்போது அவள் கைகளை அழுத்தி கண்களால் மன்னிப்பும் கேட்டாள்… அந்த பணத்தை பிரித்துப்பார்த்தபோது, அதனுள்ளே “அக்காவ மன்னிச்சிடும்மா..”
என்று எழுதியிருந்தது..

எதற்காக மன்னிப்பு?.. அவள் அப்படி பேசியதற்கா? அல்லது மாமா செய்த தவறுகள் தெரிந்தா?… புரியவில்லை… மேற்கொண்டு என்ன செய்வதென்று புரியாமல் தடுமாறி நின்றுகொண்டிருந்தாள்…

“எனக்கு ஒரு காபி கிடைக்குமா அமுதா?” அக்காவேதான் கேட்டாள்…

“இதோ ஒரு நிமிஷம்..” பறந்துபோய் சமையலறைக்குள் பாத்திரங்களை உருட்டத்தொடங்கினாள் அமுதா… ரோசியோடு மாலினி பேசிக்கொண்டிருந்தாள்.. மிகவும் கலகலப்பாக, உற்சாகமாக பேசினாள்…

“உங்களுக்கு எத்தனை குழந்தைங்கக்கா?” ரோஸிதான் கேட்டாள்…

“ஒண்ணுதான்… அதை சமாளிக்கவே நேரம் போதல..” மாலினி சிரித்தாள்…

“பையனா? பொண்ணா?”

“அதை பெருசானதும் அந்த குழந்தையே முடிவு பண்ணிக்கட்டும்!” அக்கா சொல்லும்போது, அடுப்பிலிருந்த பாலும் பொங்கியது…

August 24, 2015
எதைநோக்கிப் போகிறது சுதந்திரம்?

-ஆர். எஸ். கலா

நெஞ்சி பொறுக்கலயே
பஞ்சமா பாதகர்கள் செயல்
கண்டு!
உள்ளம் ஊனம் ஆன
கள்வர்களோ இல்லை
கடமையைக் கண்ணும்
கருத்துமாகப் பார்க்கும்
காவலர்களோ…
பாதம் பதித்து நடக்க
வழியில்லா வாலிபனைத்
தன் பாதத்தாலே
கொட்டுகிறான்
சட்டமோ போடுகிறது
பல விதத்தில் ஆட்டம்
இது என்ன புதுக் கூட்டம்?
மட்டம் தட்டுகிறது
காவலர்களை ப்பல
மாவட்டம்!

நல்ல சில அதிகாரி
தன்னுள்ளே குமுறுகிறான்
இது என்ன பிழைப்பு என்று!
இதில் எங்கே சுதந்திரம் ?
மதுவுக்குத் தடை விபசாரத்துக்குத் தடை
மழலைக் கொலைத் தடை கற்பழிப்புத் தடை
லஞ்சம் தடை இத்தனையும் தடைஇன்றிப்
போடுகிறது நடை!
அங்கே அதிகாரம் நுழையத்தான் தடை!

உடலால் வருந்தி உள்ளத்தால் துடிக்கும்
ஒருவனுக்கு ஒத்தடம் கொடுக்கிறதா?
சட்டம் உபத்திரவம் கொடுக்கிறதா?
அரசாங்கத்தின் அராஜகம்
அரங்கேறுகின்றது நடு வீதியிலே
எங்கு இல்லை எதில் இல்லை
சுதந்திரம் என்னும் வார்த்தை?
அவை சோர்ந்து போகின்றது
அரச தந்திரங்களால்
ரத்தத்தின் ரத்தமென மேடைக்கு
மேடைப் பேச்சு
மொத்தத்தில் மொழியால் பிரித்துத்
தமிழனுக்கு எதிலும் வழி
இல்லாது போச்சு!

முன்னேற்றுவேன் முன்னேற்றுவேன் நாட்டை
என்பது அரசியலின் தாரக மந்திரம்
விலை ஏற்றி விலை ஏற்றியே
வீணாகப் போகிறது கூலிகளின்
அன்றாட வாழ்வு மாத்திரம்!
சுதந்திரம் இல்லை அதை நாடி
ஓடுவோருக்குச் சோறும் இல்லை
எதை நாடிப் போகின்றதோ இந்தச்
சுதந்திரம் என்னும் சொல்?

எங்கும் ஊழல் அரச காரியாலயத்தில்
நுழைந்ததுமே தேடல் உருப்படியாக
ஒரு காரியம் துட்டு இன்றிச் செய்ய
வழி உண்டா?
பக்கத்துக்குப் பக்கம் பொதுச் சேவை
என்று அறிவிப்புப் பலகை
அங்கே பொத்திய வண்ணம் அபகரிக்கான்
ஏழையின் கை இருப்பை!
இதில் மனிதனுக்கு எங்கே சுதந்திரம்?

பாதைக்குப் பாதை மதுக்கடை நடை பாதையிலே
நடக்கவே மாதுக்குத் தடை!
போதையில் தள்ளாடும் கயவன்
தாவணி தொட்டு இழுப்பான் என
அச்சம் இதில் பெண்ணுக்கு எங்கே
சுதந்திரம்?

நினைத்த நேரத்தில் பாதையில் நடக்கத் தடை
நினைத்தபடி வாழச் சமுதாயத்தில் தடை
சுதந்திரம் என்னும் வார்த்தை சொல் அளவுதான்
அது பறந்து விட்டது பல விதத்திலும்
சில மதத்திலும்!

August 24, 2015
படக்கவிதைப் போட்டி – 27

பவள சங்கரி

அன்பிற்கினிய நண்பர்களே!

வணக்கம். கண்ணையும், கருத்தையும் கவரும் படமொன்றைக் கண்டவுடன் உங்கள் உள்ளத்தில் கவிதை ஊற்றெடுக்கும் திறமை கொண்டவரா நீங்கள்?

திரு. ராம்குமார் ராதாகிருஷ்ணன் எடுத்த இந்தப் படத்திற்கு ஒரு கவிதை எழுதுங்கள். இதனை நம் வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பு ஆசிரியர் திருமதி சாந்தி மாரியப்பன் தேர்ந்தெடுத்து அளித்துள்ளார்.

இந்த ஒளிப்படத்திற்கு ஏற்ற கவிதையை நல்ல தலைப்புடன் பின்னூட்டமாக இடலாம். ஒருவரே எத்தனை கவிதைகள் வேண்டுமானாலும் எழுதலாம். வரும் சனிக்கிழமை (29.08.2015) வரை உங்கள் கவிதைகளை உள்ளிடலாம். அவற்றில் சிறந்த கவிதையை நம் வல்லமை இதழின் ஆசிரியர் குழு உறுப்பினர், தமிழ் இலக்கிய ஆராய்ச்சியாளர் திருமதி மேகலா தேர்வு செய்வார். ஒவ்வொரு வாரமும் சிறந்த கவிஞர் ஒருவர் தேர்ந்தெடுக்கப்படுவார். ஒருவரே பல முறை பங்கு பெறலாம். இவ்வாய்ப்பு சிறந்த கவிஞராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்படும் கவிஞர்களுக்கும் உண்டு. 12 மாதமும் தேர்வுபெறும் ஒளிப்படக் கலைஞர் / கவிஞர்களிலிருந்து ஆண்டின் சிறந்த கலைஞரும், கவிஞரும் தேர்வு பெறுவார்கள். ஒளிப்படத்திலிருந்து தாக்கமும் தூண்டுதலும் பெற்று எழும் அசல் படைப்புகளை ஊக்குவிப்பதே இதன் நோக்கம். இது, கவிஞர்களையும் கலைஞர்களையும் கண்டறிந்து ஊக்குவிப்பதற்கான அடையாளப் போட்டி; வெற்றி பெறுபவர்களுக்குப் பரிசளிப்பு இருக்காது; பாராட்டு மட்டுமே உண்டு. ஆர்வமுள்ளவர்களைப் பங்கு பெற அழைக்கிறோம்.

புதுச்சேரி மாநிலத்தின் காரைக்காலில் பிறந்த திருமதி மேகலா இராமமூர்த்தி கணிப்பொறி (MCA) மற்றும் தமிழில் (MA) முதுகலைப் பட்டம் பெற்றவர். அமெரிக்க தமிழ்ச்சங்கப் பேரவையின் (FeTNA) 2008, 2009 ம் ஆண்டுகளில் (ஆர்லாண்டோ & அட்லாண்டா) கவியரங்கம், இலக்கிய வினாடி வினா நிகழ்ச்சிகளில் பங்கேற்று பாராட்டுகளும், பரிசுகளும் பெற்றுள்ளவர். புறநானூறு, குறுந்தொகைப் பாடல்களில் அதிக நாட்டமும், இலக்கியக் கூட்டங்களில் சுவைபட பேசுவதிலும் வல்லமை பெற்றவர். இவருடைய வலைப்பூ – மணிமிடைபவளம்

August 24, 2015
தாய்த்தமிழ்ப் பள்ளிகளைத் தூக்கி நிறுத்துங்கள்!

-அரசெழிலன் பி.இரெ

உங்களால் இயன்ற நன்கொடைகளைத் தவறாது தொடர்ந்து அனுப்புங்கள்.
தாய்த்தமிழ்க் கல்விக்காகத் தமிழ்நாடெங்கும் ஏறத்தாழ 100 தாய்த்தமிழ்ப் பள்ளிகள் இயங்கி வந்தன.

அரசின் ஆதரவின்மையாலும், தமிழைச் சொல்லி வயிறு வளர்த்த, வளர்க்கும் போலிகளின் ஆதரவின்மையாலும் அந்தப்பள்ளிகள் ஒவ்வொன்றாக மூடப்பட்டு இன்று 30 பள்ளிகளாகக் குறைந்துவிட்டன. இவை மேலும் குறைந்துவிடாமல் காக்கும் தமிழ்க்கடமை நம்முன்னே உள்ளது.

தமிழ்வழிக்கல்விதான் சிறந்தது எனக் கழுத்து நரம்பு புடைக்கப் புடைக்க மேடைதோறும் வெற்று முழக்கம் முழங்குவதை விட்டுவிட்டு, எழுதுவதை விட்டுவிட்டு உங்கள் குழந்தைகளத் தமிழ்வழியில் படிக்க வையுங்கள்.

இயலவில்லையெனில் இதற்குக் கழுவாய் (பிராயச்சித்தம்) தேடிக்கொள்ளும் வகையில் மிகக்குறைந்த வாய்ப்பாகத் தாய்த்தமிழ்ப் பள்ளிகளுக்குத் தொடர்ந்து நன்கொடைகளையாவது அனுப்புங்கள்.

August 24, 2015
வியப்பில் ஆழ்த்தும் குறள் அமைப்பு

—முனைவர் சி.சேதுராமன்.

பல்லாண்டு காலங்கள் ஆனாலும் பல நூல்கள் நீடித்து வாழ்ந்து கொண்டே இருக்கின்றன. அதற்குக் காரணம் அந்நூலின் அமைப்பு, அழகு, எளிமை ஆகியவையே என்று கூறலாம். ஒரு நூலின் அமைப்பே அந்நூலைக் காலங்கடந்தும் மக்களின் மனதில் கொண்டு சேர்த்து நிலையாக நிறுத்துகிறது. அவை என்றும் இறவாப் புகழ் கொண்ட நூல்களாக விளங்குகின்றன. இறவாப் புகழடைந்த நூல்களுள் கட்டமைப்பில் திருக்குறள் சிறந்து விளங்குகின்றது.

ஒவ்வொரு திருக்குறளும் படிக்கின்ற ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு புதிய விளக்கத்தைத் தருவனவாக உள்ளது. அதிலும் சில திருக்குறள்களின் பொருள் அக்குறள்களிலேயே அமைந்திருப்பது வியப்பிலும் வியப்பாகும்.

திருக்குறள் எளிமையாக, அதிலும் குறிப்பாக கற்பார் மனங்கொளத்தக்க வகையில் பொருள் புலப்படும் வண்ணம் அமைந்திலங்குகின்றது.

குறளின் அமைப்பு:
குறள்கள் முதலடியில் நான்கு சீரும் இரண்டாம் அடியில் மூன்று சீர்ளையும் கொண்டு அமைந்துள்ளன. இவை குறளுக்குப் புதியதொரு பொருள் விளக்கத்தையே அளிக்கின்றன. திருக்குறளின் முதற்குறளாக அமைந்துள்ள,
“அகர முதல எழுத்தெல்லாம் ஆதி
பகவன் முதற்றே உலகு”
எனும் கடவுள் வாழ்த்துத் திருக்குறள் எளிமையாகப் பொருள் புரியும் வகையில் அமைந்துள்ளது.

இக்குறளின் அமைப்பைச் சற்று மாற்றியமைத்தால் பொருள் எளிதில் புலப்படும்.
“எழுத்தெல்லாம் அகர முதல.
உலகு ஆதிபகவன் முதற்றே”
இவ்வாறு மாற்றியமைத்துப் பாருங்கள். குறளின் பொருள் எளிதில் விளங்கும். எழுத்துக்கள் அகரத்தை முதலாகக் கொண்டு விளங்குகின்றன. உலகம் ஆதிபகவனாகிய இறைவனை முதலாகக் கொண்டு இயங்குகின்றன என்று குறளே எளிதில் நமக்குப் பொருளை உணர்த்துவது சிறப்பிற்குரியதாகும்.

அடிமாற்றப் பொருள் தருவன:
“மலர்மிசை ஏகினான் மாணடி சேர்ந்தார்
நிலமிசை நீடுவாழ் வார்”
இத்திருக்குறளை,
“நிலைமிசை நீடுவாழ்வார்
மலர்மிசை ஏகினான் மாணடி சேர்ந்தார்”
என்று கீழடி மேலடியாகக் கொண்டு படித்தாலும் பொருள் மாறாது கற்பார்க்குப் பொருள் தெளிவாகின்றது.

இதனைப் போன்றே,
“எண்ணிய எண்ணியாங்கு எய்துப எண்ணியர்
திண்ணி யராகப் பெறின்”
எனும் குறளை,
“எண்ணியர் திண்ணியராகப் பெறின்; எண்ணிய எண்ணியாங்கு எய்துப.”
என்று அடிகளை மாற்யினால் குறளின் பொருள் நன்கு விளக்கம் பெறுகிறது.

மேலும்,
“ஊழையும் உட்பக்கம் காண்பர் உழைவின்றித்
தாளாது உஞற்று பவர்”
என்ற குறளை,
“உழைவின்றித் தாளாது உஞற்றுபவர் ஊழையும் உட்பக்கம் காண்பர்” என்று அடிகளைச் சற்று மாற்றினால் எளிதில் பொருள் விளக்கம் பெறுகின்றது.

காலம் அறிதல் அதிகாரத்தில் இடம்பெறும்,
“ஞாலம் கருதினும் கைகூடும் காலம்
கருதி இடத்தாற் செயின்”
எனும் குறளின் அடிகளை,
“காலம் கருதி இடத்தாற் செயின்; ஞாலம் கருதினும் கைகூடும்”
என்று மாற்றினால் குறளின் உட்பொருள் எளிதில் நமக்கு விளங்குகின்றது.

“காலங் கருதி இருப்பர் கலங்காது
ஞாலங் கருது பவர்”
எனும் குறளை,
“ஞாலங் கருதுபவர் கலங்காது காலங்கருதி இருப்பர்” என்று சொற்களைச் சிறிது மாற்றி அடிகளையும் மாற்றினால் எளிதான பொருள் நம் நெஞ்சில் நிறைகின்றது.

சொற்களை முன்னும் பின்னும் மாற்றுதல்:
அடிகளை மட்டுமல்லாது குறளில் உள்ள சொற்களை முன்பின்னாகவும் மேலது கீழாகவும் மாற்றினால் புதிய புதிய பொருளைத் தருவதாகச் சில குறட்பாக்கள் அமைந்துள்ளன, இதற்குச் சான்றாக,
“கற்க கசடற கற்பவை கற்றபின்
நிற்க அதற்குத் தக”
என்ற குறட்பா அமைந்துள்ளது.
இக்குறளானது,
1. கற்க
2. கற்க கற்க
3. கசடறக் கற்க
4. கற்பவை கற்க
5. கற்றபின் கற்க
6. நிற்க கற்க
7. அதற்குத் தகக் கற்க.
என்று கற்க என்னும் சொலலை மட்டும் குறளின் ஒவ்வொரு சொல்லுடன் முன்பின்னாக ஒட்டினால் பலவிதமான புதிய பொருளை நமக்கு அவை தருகின்றன. இக்குறட்பா ஏழுவிதமான கருத்துக்களை நமக்குத் தருகின்றது. இவ்வேழும் ஐ.நா. சபையின் கல்வி பற்றி சாசனத்தில் இடம்பெற்றுள்ளது குறிப்பிடத்தக்கதாகும்.

பொன்மொழி போல் விளங்கும் குறள் வரிகள்:
வள்ளுவரின் குறள் வரிகள் பல பொன்மொழிபோன்று அமைந்து இன்பம் பயக்கின்றன. அவை பின்வருமாறு:
1. கற்க கசடற
2. ஒழுக்கம் உயிரினும் ஓம்பப்படும்
3. உள்ளம் உடைமை உடைமை
4. எண்ணிய எண்ணியாங்கு எய்துப.
5. கற்றிலனாயினும் கேட்க
6. மனத்துக்கண் மாசிலன் ஆதல் அனைத்தறன்
7. அன்றறிவாம் என்னாது அறம் செய்க
8. நன்றிக்கு வித்தாகும் நல்லொழுக்கம்
9. தீயொழுக்கம் என்றும் இடும்பை தரும்
10. ஊழையும் உட்பக்கம் காண்பர்
11. உழுதுண்டு வாழ்வாரே வாழ்வார்
12. உள்ளற்க உள்ளம் சிறுகுப
13. எனைத்தானும் நல்லவை கேட்க
14. சொல்லுக சொல்லிற் பயனுடைய
15. எண்ணித் துணிக கருமம்
16. எல்லார்க்கும் நன்றாம் பணிதல்
17. செல்வத்துள் செல்வம் செவிச் செல்வம்
18. பரிந்தோம்பிக் காக்க ஒழுக்கம்
19. யாகாவாராயினும் நா காக்க
20. அடக்கம் அமரருள் உய்க்கும்
21. காக்க பொருளாக அடக்கத்தை
22. நன்றி மறப்பது நன்றன்று
23. மறவர்க மாசற்றார் கேண்மை
24. அன்பின் வழியது உயிர்நிலை
25. பெண்ணின் பெருந்தக்க யாவுள
26. செயற்கரிய செய்வார் பெரியர்
27. நீரின்றி அமையாது உலகு
28. முயற்சி திருவினையாக்கும்
29. உடையர் எனப்படுவது ஊக்கம்
30. ஆக்கம் அதர்வினாய்ச் செல்லும்
31. உள்ளுவதெல்லாம் உயர்வுள்ளல்
32. உள்ளத் தனையது உயர்வு
33. ஞாலம் கருதினும் கைகூடும்
34. ஒத்தது அறிவான் உயிர்வாழ்வான்
35. நல்லினத்தின் ஊங்கு துணையில்லை
36. மனநலம் மன்னுயிர்க்கு ஆக்கம்
37. அறிவு அற்றம் காக்கும் கருவி
38. அறிவுடையார் ஆவதறிவார்
39. அறிவுடையார் எல்லாம் உடையார்
40. கேடில் விழுச்செல்வம் கல்வி
41. கண்ணுடையர் என்பவர் கற்றோர்
42. கற்றனைத் தூறும் அறிவு
43. ஆற்றுவார் ஆற்றல் பசியாற்றல்
44. பிறப்பொக்கும் எல்லா உயிர்க்கும்
45. பெருக்கத்து வேண்டும் பணிதல்
46. நலன் வேண்டின் நாணுடைமை வேண்டும்
47. அற்றால் அளவறிந்து உண்க
48. மிகினும் குறையினும் நோய் செய்யும்
49. உண்ணற்க கள்ளை
50. நட்பிற்கு உறுப்பு கெழுதகைமை
51. மருவுக மாசற்றார் கேண்மை
52. முகம் நக நட்பது நட்பன்று
53. நகுதற் பொருட்டன்று நட்டல்
54. நாடென்ப நாடா வளத்தன
55. இடுக்கண் வருங்கால் நகுக
56. இடுக்கண் களைவதாம் நட்பு
57. பற்றுக பற்றற்றான் பற்றினை
இவையும் இவை போன்ற பிற வரிகளும் ஒரு வரியிலமைந்த பொன்மொழிகளாக அமைந்துள்ளன. இவ்வரிகள் வள்ளுவர் உரைத்த திருக்குறளின் பிழிவாக அமைந்து இன்பம் பயக்கின்றன.

இங்ஙனம் குறளின் அமைப்பானது வியப்புறும் வகையில் அமைந்து புதுப்புதுப் பொருள் விளக்கங்களைத் தருகின்றன. குறளின் ஒவ்வொரு வரியும் ஒரு புதுவிதமான உள்ளார்ந்த பொருளைத் தந்து கற்பார்க்கு வியப்பையும் இன்பத்தையும் அளிக்கின்றன.

முனைவர் சி.சேதுராமன்,
தமிழாய்வுத்துறைத் தலைவர்,
மாட்சிமை தங்கிய மன்னர் கல்லூரி(தன்னாட்சி),
புதுக்கோட்டை-1
E-mail: sethuramansingaram@yahoo.com

August 24, 2015
குறளின் கதிர்களாய்…(85)

-செண்பக ஜெகதீசன்

குடிப்பிறந்தார் கண்விளங்குங் குற்றம் விசும்பின்
மதிக்கண் மறுப்போ லுயர்ந்து.   (திருக்குறள்:957 – குடிமை)

புதுக் கவிதையில்…

வானில் வலம்வரும் நிலவு
வனப்புமிக்கது,
அழகு தெரிவதுபோல்
அதன் களங்கம்
அனைவருக்கும் தெரியும்…

உயர்குடிப் பிறந்தோரின் குற்றம்
தெளிவாய்
ஊருக்கே தெரிந்துவிடும்!

குறும்பாவில்…

வான்நிலவின் கறையும்,
உயர்குடி மக்கள் குறையும்
தெளிவாய்த் தெரியும் வெளியே!

மரபுக் கவிதையில்…

விண்ணுக் கழகிய வெண்ணிலவின்
     –வெள்ளை மேனிக் களங்கமது
கண்ணில் தெரியும் பளிச்செனவே
     –காணும் இயற்கை விதியிதுவே,
மண்ணில் மாந்தர் இனத்தினிலே
     — மாண்பு மிக்கப் பெரியோர்கள்
கொண்ட சிறிய குறையதுவும்
     –காணப் பெரிதாய்த் தெரிந்திடுமே!

லிமரைக்கூ…

நன்றாய்த் தெரியும் நிலவுகொண்ட கறை,
நிலவின் கதைதான் உயர்குடியோர்
வாழ்வில் வைத்துக் கொண்டுள்ள குறை…!

கிராமிய பாணியில்…

நெலவுநெலவு பால்நெலவு
நேராப்பாரு பால்நெலவு,
நெலவுக்குள்ள நல்லாப்பாரு
நெலவுக்குள்ள கறயப்பாரு,
நல்லாத்தெரியுது பளிச்சிண்ணு…

கதயிதுதான் மனுசரிலும்,
நல்லகுடியில பொறந்தாலும்
நல்லகொணந்தான் இருந்தாலும்,
சின்னக்கொறயும் அவங்கிட்ட
பெருசாத்தெரியும் பாத்துக்கோ…

நெலவுநெலவு பால்நெலவு
நெலவுக்குள்ள கறயப்பாரு,
நல்லாத்தெரியுது பளிச்சிண்ணு…!

August 24, 2015
உன்னையறிந்தால் . . . . . (19)

நிர்மலா ராகவன்

பெற்றோரின் அங்கமல்ல

கேள்வி: பல சிறுவர்கள் வகுப்பறையில் பதில் சொல்லத் தடுமாறுகிறார்களே, ஏன்?

விளக்கம்: அவர்கள் பெற்றோரின் ஒரு அங்கமாக வளர்க்கப் பட்டிருப்பார்கள். பிள்ளைகளுக்கும் தனித்துவம் உண்டு என்று ஒப்புக்கொண்டு, அவர்களது திறமைகளை ஊக்குவிக்க பெற்றோர் முன்வர வேண்டும்.

கதை 1: `புத்திசாலியான மாணவர்கள்’ என்று பெயரெடுத்த மலாய் பையன்கள் ஒரு வகுப்பில் இருந்தார்கள். ஆனால், நான் என்ன கேள்வி கேட்டாலும், அவர்கள் வாயே திறக்க மாட்டார்கள். போட்டிகளில் கலந்துகொள்ளவும் அஞ்சுவதாகத் தெரிவித்தார்கள்.

காரணத்தையும் அவர்களே தெரிவித்தார்கள்: `நாங்கள் ரொம்ப ஒடுக்கப்பட்டுவிட்டோம்!’
அவர்கள் குறைந்த மதிப்பெண்கள் வாங்கினாலோ, போட்டிகளில் வெற்றி பெறாவிட்டாலோ பெற்றோர் வருந்துவார்களாம். தம்மிடம் பெரிதும் நம்பிக்கை வைத்திருக்கும் பெற்றோரை ஏமாற்ற விரும்பாது, தோல்வி அளிக்கக்கூடிய எதையும் தவிர்க்கிறார்களாம்!

கதை 2: `என் பெண் தானே நீச்சல் பழகிவிட்டாள். எங்கே, `கோச்’சிற்குக் காட்டு!’ என்று ஒரு சீன மாது தன் மகளிடம் கூறினாள். சோனியாக இருந்த அப்பெண் தன் உடம்பை குறுக்கிக்கொண்டாள்.

இடம்: கோலாலம்பூரிலுள்ள ஒரு நீச்சல் குளம்.
தாய் விடுவதாயில்லை. இன்னும் கொஞ்சம் புகழ்ச்சி. பின், வற்புறுத்தலில் இறங்கினாள். பெண் மேலும் விறைத்துப்போனாள்.

சிறிது பொறுத்து, பெண்களது குளியலறையில், தாயின் குரல் மட்டும் உரக்க ஒலித்தது. `நீ ரொம்ப புத்திசாலின்னு நினைப்போ? அம்மா சொன்னபடி கேக்க முடியாதோ?’ என்று பலவாறாகத் திட்டி, சிறுமியை அடிக்க ஆரம்பித்தாள். அவளோ, அழாமல் எல்லாவற்றையும் தாங்கிக்கொண்டாள்.

அங்கிருந்த சிலர் தலைகுனிந்தபடி, விரைந்து வெளியேறிவிட்டோம். எல்லாம் நாகரீகம் கருதிதான்!
இத்தாய் செய்த தவறென்ன என்று பார்க்கலாமா?

தன் மகளுடன் தன்னை அடையாளப் படுத்திக் (IDENTIFY) கொண்டிருக்கிறாள். அந்த சின்னப் பெண்ணுக்கும் உணர்ச்சிகள் உண்டு, அவளுடைய வெட்கமான சுபாவத்தைச் சட்டைசெய்யாது, அவளை தனக்குப் பெருமை தேடித் தர முடுக்குகிறோம் என்று அவளுக்குப் புரியவில்லை. நீண்டகால விளைவு: பெண் மேலும் மேலும் ஒடுங்கிப்போவாள்.

தாயின் கை ஓங்க, `எவ்வளவு திட்டினாலும், அடித்தாலும், இவள் உருப்படவில்லையே !’ என்ற நிராசையும் எழும்.
இன்னொரு தாய் தன் மகளை அறையில் வைத்து பூட்டிவிட்டாள், இரண்டு நாட்கள். சாப்பாடும் கிடையாது. எல்லாம் அவள் தாய் எதிர்பார்த்தபடி மதிப்பெண்கள் வாங்கிவில்லையென்றுதான்! பெண் தன் பள்ளித்தோழிகளிடம் சொல்லி அழுதது என் காதுகளுக்கு எட்டியது.

தாய்மார்கள் தாம் பெற்ற பெண்கள் தங்களை மிஞ்சவேண்டும் என்று பேராசையுடன் அவர்களைப் பிடித்துத் தள்ளினால், தாயையும் எதிர்க்கத் துணிவில்லாது, தம்மையும் குறைவாக மதிப்பிட்டுக்கொண்டு, அதனால் மனமுடைந்து போகிறார்கள், அந்த பரிதாபத்துக்குரியவர்கள். பதினாறு வயதான சீனப் பெண்கள் பலர் மனநிலை லேசாகப் பாதிக்கப்பட்டு, மருத்துவமனையில் சில காலம் கழிப்பதாக ஒரு சமூக சேவகி என்னிடம் தெரிவித்தாள்.

நல்ல விதமாகச் சொல்லியோ, திட்டியோ, அல்லது மனம் போனபடி தண்டித்தோ தாம் பிறரிடம் பெருமையாகப் பேசிக்கொள்வதற்குத் தம் குழந்தைகளைக் கருவியாகப் பெற்றோர் உபயோகப்படுத்தினால் எதிர்மறையான விளைவுகள்தான் உண்டாகும்.

எல்லாக் குழந்தைகளும் படிப்பிலும், பலவிதமான கலைகளிலும் கண்டவர் மெச்சும்படி விளங்கவேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்பது நடக்கிற காரியமா! வயதில் பெரியவர்கள் அப்படித்தான் இருக்கிறோமா? பின், குழந்தைகள் மட்டும் அப்படி இருக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்பது என்ன நியாயம்?

தப்பித் தவறி ஒரு குழந்தை முன்னுக்கு வந்துவிட்டால், அது அவனுடைய பெற்றோரின் ஊக்குவிப்பால் மட்டும்தான் என்று பலரும் கருதி, பெற்றோரைப் பாராட்டுவார்கள். அப்படிச் செய்வதால், சிறுவர்களுக்கும் ஆற்றல் இருக்கிறது என்று ஒப்புக்கொள்ள மறுப்பதாக ஆகாதா? இதனால் சிறுவயதினருக்குச் சற்று ஏமாற்றம் எழ, எதையும் முனைந்து செய்யும் ஆர்வம் குறைந்துவிடுகிறது.

இல்லையேல், `இதைச் செய்தால், எனக்கு என்ன பரிசு கிடைக்கும்?’ என்ற ரீதியில் அவர்களது எண்ணம் போகிறது. பொழுதுபோக்காக இருந்தாலும், அதனால் என்ன ஆதாயம் கிடைக்கும் என்று வர்த்தக ரீதியில்தான் கணக்கு பார்ப்பார்கள். (`உங்களுக்கு எழுத்தில் நிறையப் பணம் வருவதில்லையா? பின் ஏன் எழுதுகிறீர்கள்?’ என்று கேட்பவர்களை இந்த ரகத்தில் சேர்த்துக்கொள்ளலாம். ஆத்ம திருப்தி என்பது அவர்களுக்குப் புரியாத சமாசாரம்.).

சிறுவயதினர் பெற்ற வெற்றியை மனமாரப் பாராட்டும் வகையில், `வாழ்த்துகள்! நீ புத்திசாலி!’ என்று புன்சிரிப்போடு சொன்னால்கூடப் போதும். மேலும் துணிந்து புதிய முயற்சிகளில் ஈடுபட ஊக்கம் பிறக்கும்.

கதை 3: நான் இடைநிலைப் பள்ளியில் படித்துக்கொண்டிருந்தபோது, பெங்களூர் நகரெங்கும் நடைபெறும் பேச்சுப் போட்டிகளுக்கு என்னை அழைத்துச் செல்வார் என் தலைமை ஆசிரியை. தமிழ் பேச்சுப் போட்டிகளில் பரிசுகள் வாங்கியிருந்தேன். ஆனால், அப்போது என் ஆங்கிலம் அரைகுறை. சில பெரிய வார்த்தைகளைச் சரியாக உச்சரிக்கத் தெரியாது, தமிழில் எழுதிவைத்திருப்பேன்.

போட்டிக்குப் பிற பள்ளிகளிலிருந்து வந்த பெண்கள், `எங்க பள்ளிக்குப் பரிசு கிடைக்கலே. டீச்சர் ரொம்பத் திட்டுவாங்க. பயமாயிருக்கு!’ என்று என்னிடம் கூறியபோதுதான், வெற்றி பெறாதது திட்டு வாங்கக்கூடிய சமாசாரம் என்றே எனக்குப் புரிந்தது.

நானும் அன்று வெற்றி பெறவில்லை. அதற்காக மனமுடைந்து போகவோ, பயப்படவோ இல்லை. என்னை அழைத்துப்போயிருந்த எனது தலைமை ஆசிரியை, மிஸ்.கோகுல் தாஸ், என் தோளில் கைபோட்டு அணைத்து, `நீ நேருமாதிரி குரலை மாற்றிப் பேசினாயே! அதை எல்லாரும் ரசித்தார்கள். எப்படி கைதட்டினார்கள்!’ என்று என் பேச்சிலிருந்த ஒரு சிறு நல்ல விஷயத்தைப் பாராட்டினார். பிறகு, மெள்ள, `உன் குரலே பெரிது. நீ மைக்கில் உரக்கப் பேசி இருக்கக்கூடாது!’ என்றார். ஒலிபெருக்கி எனக்கு அன்றுதான் முதல் அனுபவம்.

வயதேற, ஏற, பிறர் என்ன சொல்வார்கள் என்று யாரும் கவலைப் படுவதில்லை. உடல் வலிமை குன்றிய அந்த பிராயத்தில் அவர்களுக்கு அன்பும் அரவணைப்பும்தான் முக்கியமாகப் படுகிறது. ஏனோ, இவைகளுக்காகத்தான் அவர்களது குழந்தைகளும் ஏங்குவார்கள் என்பது அப்போதும் புரிவதில்லை!

கதை 4: திருமணமாகி சில மாதங்களே ஆகியிருந்த ஒருவர் தன் அந்தரங்கத்தை என்னுடன் பகிர்ந்துகொண்டார்: `என் பெற்றோரும், என் மனைவியின் பெற்றோரும் சீக்கிரமே குழந்தை பெற்றுக்கொள்ளச் சொல்லி எங்களை வற்புறுத்துகிறார்கள். அதனால் நானும், என் மனைவியும் தனித்திருக்கும் தருணங்களில் உற்சாகமோ, ஆர்வமோ, மகிழ்ச்சியோ எதுவுமில்லை. `இன்றாவது ஒரு குழந்தையை உற்பத்தி செய்ய முடியுமா?’ என்பதுபோல் யோசிப்பதில் அலுப்புதான் மிஞ்சுகிறது!’

இந்த விஷயத்திலாவது தாம் பெற்ற பிள்ளைகளை அவர்கள் போக்குப்படி நடக்க விடுவோம் என்று ஏன் சிலருக்குத் தோன்றுவதில்லை?

தொடருவோம்

August 24, 2015
நான் என்ற நான்

—கவிஜி.

ஒவ்வொரு தனிமனிதனும் தன் வாழ்நாளில் எத்தனை உறவுகளை, எத்தனை நண்பர்களை, எத்தனைத் துரோகங்களை, எத்தனை விரோதங்களை சதா கடந்து கொண்டே இருக்கின்றான். கடப்பதும், கடக்கக் கடக்க யோசிப்பதும், சதா நடந்து கொண்டே இருக்கிறது. மனதின் ஆழ்முனை ஒரு வகை கீறலைக் கொண்டே நகருகிறது. நம்பினோரை சில சமயம் கை விடுகிறோம். நம்பாதவரை சில சமயம் பகைத்துக் கொள்கிறோம். தான் தான் என்று தன்முனைப்பின் வெளிப்பாடாய் கோபங்களும் காழ்ப்புணர்ச்சிகளும் மேலோங்கி நிற்கின்றன என்பதைப் புரிந்தும் புரியாமல் கடந்து செல்கிறோம்.

இங்கு எல்லாக் கதவுகளும் அடைத்தே கிடக்கின்றன என்று கூறும் நாம், நம் வீட்டு ஜன்னலைக் கூட திறந்து வைப்பதில்லை. சுயநலம் என்று பேசும் சிந்தைக்குள் பொது நலத்தின் சாரல் கூட அடிப்பதில்லை. அர்த்தம் தெரியாத நலன்களின் வாழ்வுக்குள் சிக்குண்ட பிறழ்வின் சூட்சுமக் கடி எறும்பின் நகர்தலாகவே இருக்கிறோம். நாவில் தூய்மை இல்லாத சமூகமாக மாறிப் போவதை கண்டும் காணாமல் ரசிக்கிறோமா என்று கூடச் சந்தேகம் வருகிறது.

“சொல்லுதல் யாருக்கும் எளிய அரியவாம் சொல்லிய வண்ணம் செயல்” என்ற வள்ளுவனின் வாக்கை நினைத்துப் பார்க்கும் அதே சமயம், எப்போதும் யாருக்கும் வாக்குறுதிகளைக் கொடுத்துக் கொண்டே இருக்கிறோம், ஆனால் அதைப் பாதியாவது நிறைவேற்றிட முடியாத போது கூட அது பற்றிய சிறு சுய சலனம் கூட இல்லாமலிருப்பதுதான் நாம் கடந்து விட்டதாக நினைக்கும் நாம் தவற விட்ட பாதையாக இருக்கிறது.

“நீ தவறு”- என்று காட்டும் மனம் கொண்ட நாம், நம்மைப் பற்றிச் சிந்திப்பது குறைவு என்றே படுகிறது. நினைத்த நேரத்தில் எல்லாமுமாக நாமே ஆக வேண்டும் என்று நினைப்பதில் மிகப்பெரிய வன்முறை கட்டவிழ்க்கப் படுகிறது. நினைக்க ஒரு காலம். கூட ஒரு காலம். வெறுக்க ஒரு காலம். வேரோடு அறுக்க ஒரு காலம். என்பது மனித சித்தாந்தத்தில் மிகப் பெரிய பின்னடைவு.

சுயம் முக்கியம் சுயம் சார்ந்தே யோசிப்பது தத்தளிக்கும் படகு போல …

“பழகப் பழக பாலும் புளித்தது” என்று பெரியவர்கள் விளையாட்டாகக் கூறவில்லை என்பதைக் கடக்கும் மன நிலை இப்போது உள் வாங்குகிறது. இங்கு எல்லா வேலைக்கும் எல்லா நிகழ்வுக்கும் அதே போல எல்லா உறவுக்கும் ஒரு ஆரம்பம், ஒரு இடைவேளை, ஒரு முடிவு இருக்கிறது. நவீன மயமாக்கலின் விரல் பிடித்த பாதையில் முடிவுகள் சீக்கிரம் சீக்கிரம் எட்டி விடுகின்றன, எட்டாத உறவுகளாய் திகட்டி விட்ட காதல்களாய். முகமூடி கிழிந்த நட்புகளாய் அவரவர் இடத்தில் அவரவர் பெரியவரே என்பதைப் புரிவதும் புரியாதது போல இருப்பதும் ஒரு வித சலனத்துக்கு இட்டுச் செல்கிறது. ஆழ்மனத்தின் வெளிப்பாடு பலபோது மிகக் குரூரமாகவே இருக்கிறது எத்தனைக் கலைகளால் அதை மூடி வைத்தாலும் ஒரு நாள் பீரிட்டு வெளி வந்து விடுகிறது. அந்த முகங்கள் மிக மிக கோரமாக சொல்லாமல் சொல்லிப் போகின்றன மனங்களின் குருதி வழியும் சுவாசத்தை ஒவ்வொரு முகமும், அந்த முகம் அல்ல என்பதைப் பொட்டில் அடித்த உண்மைகளாக இன்றைய பல நட்புகளும் பல உறவுகளும் வெளிப்படுத்தி விடுகின்றன.

நம்பிக்கை மிகப் பெரிய வாழ்வியல் மானுடத்தை முன்னெடுத்துச் செல்கிறது. ஆனால், அவநம்பிக்கையின் வெளிப்பாடாய்தான் நம் ஒவ்வொருவரின் கதவும் அடைத்துக் கிடக்கிறது. ஒவ்வொரு நேரத்துக்கும் ஒரு முகம் மாட்டிக் கொள்ளும் நாம் மனதை மாற்றிக் கொள்ள முடியாமல் தவித்து அழுது, புலம்பி பின் நம்பிக்கையற்றவர்களாக மாறி, திட்டி, திட்டு வாங்கி முறிந்த சிறகுகளோடு, தனிமையில் துவளும் இன்றைய வாழ்வு முறை சிக்கல்களைக் கொண்டே கட்டமைக்கப் படுகிறது.

இன்று கூட யாரோ எழுதிய ஒரு வாசகம் மீண்டும் மீண்டும் மிகப் பெரிய சிக்கலை மனதுக்குள் விதைத்தது.

“சண்டையிட்டு உன்னை விட்டு விலகிய பின்னும் உன் ரகசியம் காக்கப் படுமாயின் நீ இழந்தது சிறந்த நண்பனை”

எத்தனை அற்புதமான வரி. நட்பின் புனிதத்தை இதற்கு மேல் எப்படிச் சொல்ல இதே போல்.”சுந்தர பாண்டியன்”என்ற படத்தில் ஒரு வசனம் வரும் “குத்தினது நண்பனா இருந்தா செத்தா கூட வெளிய சொல்லக் கூடாது” என்று. மெய் சிலிர்ந்த நிஜமான அன்பின் ஆழப் பதிந்த வெளிப்பாடாகவே நான் உணர்ந்தேன் (இது இருபாலருக்கும் பொருந்தும். ஆண்களுக்குச் சமமாக பெண்களும், குத்துவதும் காலம் காலமாக நடந்து கொண்டு தானே வருகிறது).

இன்றைய முகப் புத்தக கால கட்டத்தில் அத்தகைய நட்பும் உறவும் அரிதாகவே இருக்கிறது. நினைக்காத இடத்தில் நின்று விடும் மனதுக்கு ஒன்றுமே புரியாத பனி மூட்டங்களின் கூடு விட்டுக் கூடு பாயும் தத்துவம் மட்டும் நிறைவாகத் தெரிந்திருக்கிறது. தெரியாததைப் போல ஒன்றும் சொல்லாத மணி மகுடத்தின் மேற்போர்வை கலைய கலைய அழிந்து விழும் ஆணவ துகள்களின் நுணுக்கங்களில் யார் கண்டார் கடவுள் கூட மனமாய் வீற்றிருக்கலாம். வருபவர்கள் இப்போதெல்லாம் தங்குவது கூட இல்லை போய் விடுகிறார்கள், போகிறவர்கள் வருவது கூட இல்லை, போயே விடுகிறார்கள். எல்லாமே ஒரு மனக் கணக்கின் அடிப்படையின் சிறகடிப்பாகவே பதியப் படுகிறது. மற்றவர் முகம் காண முடியாத இடத்தில் நின்று கொண்டு முகமறியா சொற்களை வீசிக் கொண்டே இருக்கிறோம், உளம் அறியாத சிந்தை போல.

எல்லாம் தெரியும் என்ற மனப் போக்கு காற்றுப் புரவி போல. அது கட்டுக்கடங்குவதே இல்லை. விபரீத மலை உச்சிக்கு எப்போது வேண்டுமானாலும் போய் நிற்கும் என்பது புரிந்த பின்னாலும் முடியாத இடைவெளிக்குள் தேநீர் கூடச் சப்பென்று இருப்பது தான் இன்றைய அறிந்த உண்மை. உண்மைக்கும் பொய்மைக்கும் இடையே உள்ள நூலிழை புரியாத போது ஒன்றுமே சிந்திக்க முடியாத தன்னார்வத்தில் வெறும் கோபத்துக்குள் தன்னை பூட்டிக் கொண்டு எல்லாம் தெரிந்த மனநிலைக்குள் போய் விடுகிறோம் போயே விடுகிறோம்.

பொய் நிஜம் கடந்த தெளிவு ஒரு போதும் நம்மை அண்ட விடாமல் பார்த்துக் கொள்ளுவதில் நம் தனிமை நமக்கு இடம் கொடுக்கிறது. கொடுப்பதும் எடுப்பதும் மரணம் செய்யும் மிகப் பெரிய பிரதான வேலை எனப் படுவதில் எடுத்துக் கொடுக்கும் ஜனனத்தில், தான் மட்டும் அழியவே முடியாத அகங்காரமாய் அழுவதைத்தான் புரியவே முடிவதில்லை. காலம் முழுக்க எதிர்பார்த்து எதிர்பார்த்து பின் காலத்தையே எதிர்பார்க்கும் சிற்றறிவின் வாசலையும் மூடியே விடுகிறோம்.

எதிர்காற்று வந்து கொண்டேயிருப்பதில் தானே பாதை கண்டடைய வேண்டும்; அப்படித்தானே இந்தப் பரிணாமம் தோன்றியது. எல்லாம் கையில் கொடு, அட இன்னொரு கையையும் கொடு என்பதில் எல்லாமும் அறிந்த மனமாய், முகமூடி போட்டுக் கொள்வதில் கடக்கவே முடியாத பாதையை வசவுகளால் அழித்துக் கொள்கிறோம். கட்டற்ற மனதை அடக்கிப் பிடிக்கவே முடியாத சூழலில் பாதையும் இல்லாத போக்குக்கு வழி உண்டோ? ஒளி தான் உண்டோ!

புகழும் ஒரு வகை போதை என்று நம்ப மறுக்கும் சூழலில் புகழில் இருந்து கசியும் இறந்த கால எதிர்கால எச்சங்களைத் தாங்கும் மனவலிமையும் அற்றுப் போய்விடுகிறது காலங்களால் எதுவும் மாயும் எதுவும் காயும் என்னும் தத்துவ மலைக்குள் குடி தேடிக் கிடப்பதில் குண்டும் குழியுமான சாலைக்குள் புரண்டு கொண்டே கிடக்கிறது பிறழ்ந்த மனது. “நான்”- கடக்கும் பாதையை அது மூடியே கிடக்கிறது துரோகம் அழிக்கும் கதவை அது திறக்கவே விடுவதில்லை. நம்பினோரைக் கை விடும் பாத்திரத்தை அது நிரப்பியே வைக்கிறது. நம்பிக்கையற்ற தருணம் ஒன்றில் நிலைக் கண்ணாடியிடமும் உண்மை சொல்ல பயந்து மூலையில் பதுங்குகிறது நரி போல வேஷம் போட்டுக் கொண்ட மனம் நம் மனம்.

August 24, 2015
அங்கே சிரிப்பவர்கள் சிரிக்கட்டும் …

— கவிஞர் காவிரிமைந்தன்.

அங்கே சிரிப்பவர்கள் சிரிக்கட்டும் …

பொங்கும் புனல்தானே பாய்ந்துவரும் வெள்ளம்! அணைகளும் தடை செய்ய முடியாத ஆழிவெள்ளம் சூழ்கையில் எல்லாம் அடங்கத்தான் நேருமே! சமுதாய அவலங்களைத் தட்டிக் கேட்கும் எண்ணம் நம் எல்லோருக்கும் இருந்தாலும் நடைமுறையில் அனைவரும் முன்வருவதில்லை! நம் கண் முன்னே நடக்கும் தீயவர்களின் செயல்களைத் தடுத்திடவும் நாம் முனைவதில்லை! எதற்கு வம்பு என்கிற நோக்கில் பெரும்பாலோர் வழிநடக்க, எதிர்த்துக்குரல் கொடுக்க ஒருவன் பிறப்பெடுத்து வர மாட்டானா என்கிற ஏக்கம் நிறைந்திருக்க, திரைப்படங்களில் அப்படி ஒருவன் வருகின்றான், அவனே கதாநாயகனாய் திகழ்கின்றான்.

திரைப்படங்களில் அமைக்கப்பட்ட இதுபோன்ற காட்சிகளில் தன் இயல்பான நடிப்பால், ஏழைகளின் இதயங்களில் எல்லாம் இன்றைக்கும் நிறைந்திருக்கும் வள்ளல் எம்.ஜி.ஆர். அவர்கள் உச்சம் எவரும் எட்ட முடியாதது!

சத்யா மூவிசாரின் ரிக்க்ஷாக்காரன் திரைப்படத்தில் இடம்பெற்ற முதல் பாடலிது!

அங்கே சிரிப்பவர்கள் சிரிக்கட்டும் அது ஆணவச் சிரிப்பு
இங்கே நீ சிரிக்கும் புன்சிரிப்போ ஆனந்தச் சிரிப்பு
நல்ல தீர்ப்பை உலகம் சொல்லும் நாள் வரும்போது
அன்று சிரிப்பவர் யார் அழுபவர் யார் தெரியும் அப்போது…

நாணல் போல வளைவது தான் சட்டமாகுமா
அதை வளைப்பதற்கு வழக்கறிஞர் பட்டம் வேணுமா
தர்மத் தாயின் பிள்ளைகள் தாயின் கண்ணை மறைப்பதா
உண்மை தன்னை ஊமையாக்கி தலை குனிய வைப்பதா…

நான் ஒரு கை பார்க்கிறேன் நேரம் வரும் கேட்கிறேன்
பூனை அல்ல புலி தான் என்று போகப் போகக் காட்டுகிறேன் …

வாலியின் வைர வரிகள் வீறு கொண்டு எழுகின்றன. கிருஷ்ணன் பஞ்சு இயக்கத்தில் கதாநாயகனுக்காகவே அமைக்கப்பட்ட காட்சியில் பொருத்தமான உணர்வு மிக்க வார்த்தைகள் மெல்லிசை மன்னர் எம்.எஸ்.விசுவநாதன் ஓங்கார நாதத்தோடு கலந்து உண்டாக்கும் அதிர்வுகள். அந்தச் சமுதாய அவலங்களைத் தகர்க்கும் புரட்சி நடையோடும் பொலிவோடும் அரங்கேறுகின்றன. புரட்சி நடிகர், புரட்சித்தலைவராய் பரிணாமம் பெறப் பயன்பட்ட படிக்கட்டுகளில் இப்பாடலும் அடங்கும் என்பதில் மிகையில்லை!

காணொளி: https://youtu.be/lPfUcBCYews
அங்கே சிரிப்பவர்கள் சிரிக்கட்டும்

https://youtu.be/lPfUcBCYews

அங்கே சிரிப்பவர்கள் சிரிக்கட்டும் அது ஆணவச் சிரிப்பு
இங்கே நீ சிரிக்கும் புன்சிரிப்போ ஆனந்தச் சிரிப்பு
நல்ல தீர்ப்பை உலகம் சொல்லும் நாள் வரும்போது
அன்று சிரிப்பவர் யார் அழுபவர் யார் தெரியும் அப்போது…

அங்கே சிரிப்பவர்கள் சிரிக்கட்டும்
அது ஆணவச் சிரிப்பு… ஆணவச் சிரிப்பு …

வயிறு வலிக்கச் சிரிப்பவர்கள் மனித ஜாதி
பிறர் வயிறெரிய சிரிப்பவர்கள் மிருக ஜாதி
மனிதன் என்ற போர்வையில் மிருகம் வாழும் நாட்டிலே
நீதி என்றும் நேர்மை என்றும் எழுதி வைப்பார் ஏட்டிலே
எழுதி வைப்பார் ஏட்டிலே …

[அங்கே சிரிப்பவர்கள் சிரிக்கட்டும்]

நாணல் போல வளைவது தான் சட்டமாகுமா
அதை வளைப்பதற்கு வழக்கறிஞர் பட்டம் வேணுமா
தர்மத் தாயின் பிள்ளைகள் தாயின் கண்ணை மறைப்பதா
உண்மை தன்னை ஊமையாக்கி தலை குனிய வைப்பதா
தலை குனிய வைப்பதா …

[அங்கே சிரிப்பவர்கள் சிரிக்கட்டும்]

தோட்டம் காக்க போட்ட வேலி பயிரை தின்பதோ
அதைக் கேள்வி கேட்க ஆளில்லாமல் பார்த்து நிற்பதோ
நான் ஒரு கை பார்க்கிறேன் நேரம் வரும் கேட்கிறேன்
பூனை அல்ல புலி தான் என்று போகப் போகக் காட்டுகிறேன்
போகப் போகக் காட்டுகிறேன் …

[அங்கே சிரிப்பவர்கள் சிரிக்கட்டும்]

August 24, 2015
படக்கவிதைப் போட்டி 26-இன் முடிவுகள்

-மேகலா இராமமூர்த்தி

திரு. துளசிதாசன் எடுத்த இந்தப் படத்தைக் கவிதைப் போட்டிக்குத் தெரிவுசெய்தவர் நம் வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பாசிரியர் திருமதி சாந்தி மாரியப்பன். இவ்விருவரும் வல்லமையின் நன்றிக்கு உரியவர்கள்.

ஒளிபடைத்த கண்களோடும் உறுதிகொண்ட நெஞ்சோடும் வீட்டின் வெளியில் நிற்கும் சிறுமியே! கதவுகள் பூட்டப்பட்டிருந்தால் என்ன? உன் மனக்கதவுகள் திறக்கட்டும்! உலகம் உய்யவும் தீமைகள் கொய்யவும் உடனே புறப்படு! என்று இவளுக்கு நாமும் தைரியம் சொல்லுவோம்!

இவ்வாரப் போட்டிக்கு வந்திருக்கும் கவிதைகளைப் படித்துச் சுவைக்கும் தருணமிது!

வீட்டுக்குள் விலங்குப் பண்ணையையே சொந்தமாக்கி வைத்திருக்கும் இச்சிறுமியின் வீட்டுக்கதவும் ஓர் அடர்ந்தவனமே என்கிறார் திரு. கவிஜி.

புலி கரடி சிங்கம்
குரங்கு, மான்
காட்டு நாய், மயில்
என பல விலங்குகளிடையே
ஒய்யாரமாய் பாதுகாக்கும்
எங்கள் வசந்த சேனா
என்னை அவள்
காட்டுக்குள் அனுமதிக்க
மறுத்தாள்….
எவ்வளவு கெஞ்சியும்
அனுமதிக்காத அவள்,
கடைசியாக உதிர்ந்த
யோசனையில் ஒரு முயல்
பொம்மையை
வாங்கிக் கொண்டு வந்த
என்னை
சிரித்துக் கொண்டே
உள்ளே செல்ல அனுமதித்தாள்…
முயல் பொம்மையை
தன்
கூட்டத்தில்
சேர்த்துக் கொண்ட பாங்கில்
எங்கள் வீட்டு
வாசல் கதவு
ஓர் அடர்ந்த காடாகத்தான்
தெரிந்தது….

***

’என் கடன் பணிசெய்து கிடப்பதே’ என்று தந்தையும் தாயும் வேலைக்குப் போய்விட, பிஞ்சுக்குழந்தையோ பூட்டிய கதவின் முன்னே தவமிருக்கின்றது பாசத்திற்காக! என்று தன் கவிதை வரிகளால் நம் நெஞ்சை நெகிழ்த்தியிருக்கிறார் திருமிகு. ஜெயஸ்ரீ ஷங்கர்.

இரட்டைச் சம்பளமும்
குறைவு தானாம்…!
குடும்பமாய் வாழ மட்டும்
ஒற்றைக் குழந்தை
கூட அதிகமாம் ..!

பாட்டியும் தாத்தாவும்
ஆளுக்கொரு
முதியோர் இல்லத்தில்
தனித் தனியாக…!
உறவுகள் எதுவும்
ஒட்டாத தனிவீடிது..!
பள்ளி திரும்பியதும்
பூட்டு தான்
சிரித்து வரவேற்கும்
விரல்பிடித்து..விளையாடும்
நித்தம் என்னோடு…!

ஆறுமணி வந்துவிட்டால்
அலுத்துவிடும் பூட்டெனக்கு..
காற்றைக் கட்டிக் கொண்டு
கண்களில் தேடலோடு
அம்மா வரும்வரையில்
நானும் நிற்கிறேன்
அனாதையாய்..!

***

’புதுயுகப் பெண்ணே! ஆணாதிக்கக் கதவை உடைக்கப் புறப்படட்டும் உன் இரும்புக் கரங்கள்! கல்வியில் தேர்ச்சி கொள்! பெண்ணடிமையை மண்ணோடு புதை!’ என்று இச்சிறுமிக்கு எழுச்சியூட்டுகின்றார் திருமிகு. லட்சுமி.

எழுந்திடு பெண்ணே!
பூட்டிக் கிடக்கும் ஆணாதிக்கக் கதவை
உடைத்துவிடு பெண்ணே!
[…]
கல்லாமை இருட்டை விரட்டிவிடு!
பூட்டிய ஊழல் கதவுகள் திறக்க வயதில்லையடி!
பூட்டிய கதவுகள் திறக்க கல்விச்சாலை செல்ல
என்னடி தயக்கம்!
[…]
பெண்ணடிமை கொள்ளவே சுனாமியாய்
பெருங்கூட்ட சமுதாயம் மதத்தின் பெயரால்
சடங்கு எமன் காலைச் சுற்றுது!
கழற்றி நீயும் எறிந்திடுவாய்!
பெண் சிங்கமென சீறி புறப்படுவாய்!
பெண்கல்வி வேண்டி இங்கு பிழைப்பதனால்
உணர்நதிங்கு நீயும் கற்றிடுவாய்!
[…]
உடையில் எளிமை உள்ளத்து உறுதி
அவையஞ்சா தூய பேச்சு ஊர் போற்றும் கற்புத்திறன்
தெளிவான சிந்தனை நாவினில் அடக்கம்
இல்லறப்பெருமை முதியோர் நலம் காக்க
அதிகப்படிப்பு அகந்தையின்றி
வெல்ல புறப்படுவாய்!
அகிலம் ஆள வென்றிடுவாய்!
கட்டிய கைகளுக்குள் உலகம்
உனதாகட்டும் என்றே முழங்கி
விவேகானந்தர் சிந்தைனையுடன்
வாழ்ந்திடுவாய்!

***

’தெய்வத்தின் வரவுக்கே கருப்புக்கொடி காட்டும் இஃது வீடன்று; சுடுகாடுதான்!’ என்று தன் உள்ளக்கொதிப்பை வார்த்தைகளில் உதிர்த்திருக்கின்றார் திரு. மெய்யன் நடராஜ்.

கதவில் தொங்குவது பூட்டல்ல
இரக்கம் அறியா
அரக்கத்தின் மனசு

தெய்வத்தின் வரவுக்கே
கருப்புக்கொடிக் காட்டுவதால்
கோவில் அல்ல இந்த வீடு
பிசாசுகள் வாழும் சுடுகாடு

உலகில் மனிதம்
தொலைந்துவிட்டது
என்பதை அத்தாட்சிப் படுத்தக்
குத்தப்பட்ட முத்திரை

***

தெய்வத்தின் மீதே நம்பிக்கையில்லாமல் பூட்டிவைக்கும் மானிடக்கூட்டம், இங்கே கும்பிடத்தகுந்த குழந்தையை வெளியில் வைத்துப் பூட்டியிருப்பது அவலமன்றோ? என்று குமுறுகின்றார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

கும்பிடும் தெய்வம் உள்ளிருக்கக்
கோவிலைப் பூட்டி வைப்பதென
நம்பிடா மனிதரின் நாணயமாய்
நாட்டில் நடக்கும் அவலம்போல்,
தம்பதி சேர்ந்து பூட்டிவீட்டை
தங்கள் பணிக்குச் சென்றபின்னே
கும்பிடத் தகுந்த குழந்தைவெளியே
காத்திடும் கொடுமையும் மாறாதோ…

***

’நிமிர்ந்த நன்னடையும் நேர்கொண்ட பார்வையும் கொண்டு அகிலத்தில் வாழ்ந்திடு மிடுக்காக!’ என இக்குழந்தைக்கு இன்னுரை பகர்கின்றார் திருமிகு. தமிழ்முகில்.

…அன்னையும் தந்தையும்
வேலைக்கு சென்றிருக்க
விளையாடி ஓய்ந்ததும்
வீட்டிற்கு ஓடி வந்தாயோ ?
பூட்டிக் கிடக்கும்
வீட்டு வாசலிலிருந்தபடியே
உன் வயது பிள்ளைகளின்
விளையாட்டை கண்டு
இரசிக்கிறாயோ ?
[…]
நிமிர்ந்த நடையும்
நேர்கொண்ட பார்வையும்
எவர்க்கும் அஞ்சாத தன்மையும்
குறையா ஞானமும்
உன்னை பாரினில் உயர்த்திடும் !
கள்ளம் கபடமறியா
கிள்ளை உள்ளம் தனையே
காலமெலாம் பெரும் செல்வமென
காத்துக் கொண்டால்
நல்வாழ்வும் தானிங்கு வசப்படும் !

***

’தனித்து விடப்படும் பிள்ளைகள் பாதை மாறும் அபாயம் இருப்பதால் அவர்களைக் கண்ணெனக் காத்தல் பெற்றோர் கடன்’ என்று அன்பாக எச்சரிக்கின்றார் திருமிகு. வேதா இலங்காதிலகம்.

…நற்றவம் கொண்டு பெற்ற பிள்ளைகள்
பெற்றவர் வீடேகும் வரை, கல்வி
கற்ற பின் வேறு கலைகளும்
பெற்றிடும் ஒழுங்கு அமைத்தல் வேண்டும்.

வாசலில் காத்திருத்தல், வீதியில் திரிதல்,
வாசம் இழக்கும், பாழாக்கும் வாழ்வை.
வெறுமை மனதில் சாத்தான் குடியேறும்
சிறுமை அழித்தால் சிறப்புற உயரலாம்!

பெறுமதி நேரம் பயனாகும் முறையை
வெகுமதியாய்ப் பெற்றோர் பிள்ளைக்குக் கையளித்தால்
தகுதி வரும் தரமாய் வாழ!
நகுதலற்ற வாழ்வை நானிலம் போற்றும்!

***

கண்ணே! நீ துள்ளினால் புள்ளிமான்கள் தோற்கும்; உன் கொஞ்சுமொழிகளின் அழகில் தத்தைகளும் பொறாமை கொள்ளும்; பூட்டிய கதவின் முன்னே வாட்டமுடன் நிற்பதேனோ? என்று கேள்வி எழுப்புகிறார் திருமிகு. கார்த்திகா.

துள்ளியோடும் மான் குட்டிகள்
தோற்கும் நீ நடந்தாலே
[…]
உன் கனிமொழி சொல்லில்
கற்கண்டுகள் ஊர்வலமாய்
நீ கொஞ்சிப் பேசும்
அழகில் பொறாமை கொண்டு
மென் மேலும் சிவக்குமடி
கிளிகளின் மூக்கு
நீ பறிக்க வேண்டுமென
தினம் மலரும் பூக்களின்
புவி வருகையை மறந்துவிட்டு
பூட்டிய கதவின் முன்னே
கை கட்டி நிற்பதேனடா!!

***

’தாத்தா வைத்த மரமில்லை; தந்தை (அதைவெட்டிப்) போட்ட கதவுதான் இருக்கு; வீட்டில் காவலுக்குக் கிழவியும் நாயும் இல்லை; பூட்டே காவலாயிருக்கு!’ என்று அன்றைய இன்றைய காலமாற்றத்தைக் கவினுறக் காட்சிப்படுத்தியுள்ளார் திரு(மிகு?). மணிச்சிரல்.

தாத்தாவின் மரம் இல்லை
தந்தையின் கதவு இருக்கு
பாவாடை சட்டை இல்லை
மிடியும் ஜீன்ஸும் இருக்கு
கிழவியும் நாயும் இல்லை
கதவுக்கு பூட்டு இருக்கு
உறவும் உதவியும் இல்லை
காலுக்கும் கற்கள் இருக்கு
சிரித்துபேச விசயங்கள் இருக்கு
வீட்டுக்கு வொரேவொரு பிள்ளை!

***

இறுகக் கட்டிய உன் இரும்புக் கைகளின் உறுதி, உனைத் தாக்கவரும் சிறுமைகளைப் பொடிப்பொடியாக்கட்டும்! என்று இச்சிறுமிக்கு வீரமூட்டுகின்றார் திருமிகு. புனிதா கணேசன்.

இறுகக் கட்டிய கைகளுள் இரும்பென இருந்திடும்
உறுதியை உன் இரு விழிகளின் மொழிகள் கூறிவிடும்
வறுமையின் வாட்டங்கள் செற்றிடும் வன்மொழி
ஒறுத்திட்டே அவை வாழ்வினில் வளம் சேர்க்கும் !
மாறுதல் நாடியே மன மாளிகைக் கதவுகள் தன்னிலே
தேறுதல் கூறி நிற்கும் இரு கைகளின் சேர்க்கையில்
வீறுடன் வீரமாய்த் தன்மானமும் தவழ்ந்திருக்கும் !
பேறுகள் அடைந்திட பெருமைகள் பொங்கிட
ஆறுதல் கொண்டிடுவாய், எந்தப் பூட்டையும்
மறுத்திடு, மறவராய் உடைத்தெறி விலங்கு எதற்கு?
சிறுமைகள் சொல்லி நிந்தனை செய்திடும் மாந்தர்கள்
நிறுத்துவர் தம் நீசமாம் செய்கைகள் நின் பெயர் கேட்டதுமே!

***

வந்தனைக்குரிய சிந்தனைகளை வார்த்திருக்கும் கவிஞர்குழாமுக்கு என் மனமுவந்த பாராட்டுக்கள்!

இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞரைச் சந்திக்கப் புறப்படுவோம் இனி!

’வீட்டுக்குள்ளே பெண்ணைப் பூட்டிவைப்போம் எனும் விந்தை மனிதர் தலைகுனியப் புறப்பட்டுவிட்ட வீரச்சிறுமி ஒருத்தியை நமக்கு அடையாளம் காட்டி, இவள் புராண காலத்துப் பதுமையன்று; பாரதி கண்டெடுத்த புதுமை!’ என்று எக்காளமிடும் கவிதையொன்று எனக்குள் அதிர்வை ஏற்படுத்தியது.

பூட்டுகளுக்குள் புதைந்துவிட
நான்
புராண காலத்து பெண் அல்ல
பூமியைப் புரட்டிப்போடும்
புதுயுகத்தின் அடையாளம்!

நிலம் பார்த்து நடந்து
நித்திரையைத் துறந்து
சுயத்தை இழக்கும்
சோகச் சுவடல்ல நான்!

வானில் வலை வீசி
வரலாற்றை உருவாக்கும்
அடுத்தத் தலைமுறையின்
ஆரம்பம்!

வீட்டிற்குள் மாந்தரைப்
பூட்டிவைத்த விந்தை மனிதரை
புறக்கணித்த பாரதிப் படையின்
புது வாள்!

அன்று
உள்ளே வைத்துப் பூட்டியது
எங்களை உறைய வைக்க
இன்று
வெளியே பூட்டுவது
எங்கள் இறகுகளை விரிக்க!

இறகு விரித்து
இன்னல் துடைப்போம்
பூட்டுகள் திறந்து
புது வழி அமைப்போம்!

வீரவுணர்ச்சியைப் பெண்ணுக்குள் விதைக்கும் இக்கவிதையின் படைப்பாளி திரு. கொ.வை. அரங்கநாதனை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞராக அறிவிக்கின்றேன்.

அடுத்து என் கவனத்தைக் கவர்ந்தது, குடும்பத்தைக் காப்பாற்றாமல் மதுக்கடை முதலாளிகளைக் காப்பாற்றிவரும் குடியன் ஒருவனின் பிஞ்சுமகள், குடியை விட்டுவிடுமாறு தன் அன்புத் தந்தையைக் கெஞ்சுவதாய் எழுதப்பட்ட இரும்பு நெஞ்சையும் இளகச் செய்யும் ஒரு கவிதை!

என்னதான் முறைச்சாலும்
எப்பிடித்தான் ஏய்ச்சாலும்
பூட்டைநான் திறக்கமாட்டேன்
வீட்டுக்குள்ள வுடமாட்டேன்!
ஒருகாலை முன்மறிச்சு
கையிரண்டும் கட்டிக்கிட்டு
தீர்மானமாப் பார்த்தபடி
[…]
புதுத்துணியைக் கேக்கவில்லை
புத்தகமும் கேக்கவில்லை
இதுவெதுவும் எனக்குவேணாம்
மதுவைநீ வுடமாட்டியா?
அவுந்தகைலி ஒருகையுல‌
துண்டுபீடி ஒதட்டுமேல‌
தள்ளாடி நிக்குறியே
வெக்கமில்லை ஒனக்கு?
நான்வளந்து ஆளாகி
நாலுகாசு சம்பாரிச்சு
ஒன்னியநான் காப்பாத்துவேன்
அதுவரைக்கும் நிறுத்துநைனா!
[…]
சேத்தபணம் அத்தினியும்
நாத்தக்கள்ளு வாங்கிப்போவ‌
ஆத்தா மனம்பதைச்சு
அளுவறதப் பாருநைனா!
[…]
பாழாப்போன குடியைவுட்டு
வாழுறதுக்கு வழியைப்பாரு
கூழுகஞ்சி குடிச்சாவுது
குடும்பத்தக் காப்பாத்து!
சொல்லுறதச் சொல்லிப்புட்டேன்
மீதியெல்லாம் ஒம்பாடு
நல்லவனா நீதிருந்தி
எங்கூட இருக்கணும்ப்பா!
பதிலொண்ணு தெரியாம‌
பூட்டைநான் தொறக்கமாட்டேன்
எம்மேல அன்புவைச்சு
எனக்காகத் திருந்துநைனா!

குடியர்களுக்கு அறிவுகொளுத்தும் நோக்கில் திரு. வி.எஸ்.கே.யால் எழுதப்பட்ட இக்கவிதையைப் பாராட்டுக்குரியதாய்க் குறிப்பிட விரும்புகின்றேன்.

***

போட்டியில் ஆர்வத்துடன் தொடர்ந்து பங்களிப்பு செய்துவரும் அனைத்து நண்பர்களுக்கும் என் நனிநன்றி!

August 23, 2015