Blog

இன்பமே எந்நாளும் துன்பமில்லை

–சு. கோதண்டராமன்.

ஒரு துன்பமில்லாத வாழ்வுதான் எல்லோரும் விரும்புகிறோம், ஆனால் யாரும் அப்படி வாழ முடிவதில்லை. துன்பத்துக்குக் காரணம் என்ன? ஆசையே என்று சமண சாக்கிய சமயங்கள் கூறுகின்றன. சமணத்தில் வாழ்க்கையின் பெரும் பகுதியைக் கழித்த நாவுக்கரசர் ஆசைகளை முற்றிலுமாக ஒழித்துத் தானே துறவியாக வாழ்ந்தார்? அவருக்கு ஏன் சூலை நோய் ஏற்பட்டது? இது போன்ற விளக்கம் சொல்ல முடியாத துன்பங்களுக்குக் காரணம் முன்வினை என்கின்றன அச்சமயங்கள்.

நமக்கு வரும் துன்பங்களை இரு வகையாகப் பிரிக்கலாம்- நிகழ்காலத் துன்பங்கள், வருங்காலத் துன்பங்கள். நாளைய துன்பங்களின் நினைவே நடுங்க வைக்கிறது. அதைத் தான் அச்சம் என்கிறோம். நம்மைப் போன்ற சராசரி மனிதர்கள் நாள் முழுவதும் ஆயுள் முழுவதும் எதாவது ஒன்றுக்கு அஞ்சித்தான் வாழ்க்கையைக் கழித்துக் கொண்டிருக்கிறோம். அரசன் தீயநெறியில் நடப்பவனாக இருந்தால் அவன் கொடுக்கவிருக்கும் தண்டனைக்கு அஞ்சி, உயிர் போய்விடுமோ என்று அஞ்சி நாமும் பொய்மை ஒழுக்கங்களைப் பின்பற்ற வேண்டியிருக்கிறது. அதன் விளைவாக நரகத்தில் இடர்ப்பட வேண்டியுள்ளது.

அச்சமும் இன்பமும் ஒன்றுக்கொன்று எதிரானவை. ஆயிரம் இன்பங்களுக்கு நடுவில் இருத்தி வைத்தாலும் எதிரில் அச்சம் தரும் பொருள் ஒன்று இருந்து விட்டால் அந்த இன்பங்களை அனுபவிக்க முடியுமா? எனவே துன்பத்தோடு கூட அச்சத்தையும் ஒழிக்க வேண்டும்.

முன் வினைப்பயனாக விளைந்த துன்பங்களை நீக்குவது எப்படி? அவற்றை அனுபவித்துத் தான் தீர்க்க வேண்டும் என்று சமணம் சொல்கிறது. அவற்றிலிருந்து தப்பிக்க முயன்றால் மீண்டும் பிறந்து அனுபவிக்க நேரிடும். இந்தப் பிறவியிலேயே அனுபவித்துவிட்டால் மறுபிறவி இல்லாமல் போகும்.

சமணத்துறவி நாவுக்கரசருக்குச் சூலை நோய் ஏற்பட்டது. அனுபவித்தால் தீர்ந்துவிடும் என்று பல்லைக் கடித்துக்கொண்டு அதை ஏற்றுக் கொண்டார். நோய் தீர்வதற்குப் பதிலாக, வர வர மிகுதிப்பட்டது. அவரால் தாங்க முடியவில்லை, கதறத் தொடங்கினார். தன் சகோதரியின் ஆலோசனையின் பேரில் சிவனைத் தஞ்சம் அடைந்தார். அதிகை வீரட்டானப் பெருமானிடம் சுடுகின்றது சூலை தவிர்த்தருளீர், சுடுகின்றது சூலை தவிர்த்தருளீர் என்று முறையிட்டார். நோய் நீங்கியது. அவர் ஒரு புதிய உண்மையைக் கண்டறிந்தார். துன்பம் நீங்க, ஆசையை ஒழித்தால் மட்டும் போதாது, ஆலமர் செல்வனிடம் முழுமையாகச் சரண் அடையவும் வேண்டும்.

ஆசையும் முன்வினையுமே துன்பத்துக்குக் காரணம் என்ற கொள்கையைச் சமண சாக்கியங்களிலிருந்து ஏற்றுக் கொண்ட சைவம் துன்பத்திலிருந்து விடுபட ஒரு தீர்வையும் அளித்தது.

நாவுக்கரசர் சமணம் விட்டுச் சைவத்திற்கு வந்து சேர்ந்தார். சமண குருமார்கள் அரசனிடம் தங்களுக்கு இருந்த செல்வாக்கைப் பயன்படுத்தி அவருக்குப் பல துன்பங்களை ஏற்படுத்தினர். அரசனின் பகைமை தொடர்ந்து துன்பம் தந்தது. நஞ்சு ஊட்டப்பட்டார், நீற்றறையில் தள்ளப்பட்டார், கடலில் தள்ளப்பட்டார். அவர் அஞ்சவும் இல்லை, துன்பப்படவும் இல்லை. உயிர் போவதைப் பற்றி அஞ்சுபவர்கள் தாம் அரசனுக்குக் கட்டுப்பட்டு வாழவேண்டும். இவருக்கோ நரகம் பற்றிய அச்சம் கூட இல்லை. எதற்கும் அச்சம் இல்லாததால் பொய் சொல்ல வேண்டிய அவசியமும் இல்லை. எந்தப் பிணியும் நம்மைப் பிணிக்காது, இன்பமாக வாழ்வோம், இன்பமே எந்நாளும் துன்பமில்லை என்று முழங்கினார்.

நாமார்க்குங் குடியல்லோம் நமனை யஞ்சோம்
நரகத்தி லிடர்ப்படோம் நடலை யில்லோம்
ஏமாப்போம் பிணியறியோம் பணிவோ மல்லோம்
இன்பமே எந்நாளுந் துன்ப மில்லை

தனக்கு இந்த நிலை எப்படி ஏற்பட்டது என்பதையும் அடுத்த பகுதியில் கூறுகிறார். அரசர்க்கெல்லாம் பேரரசனான சங்கரனுக்கு அடிமையாகத் தன்னை ஆக்கிக் கொண்டுவிட்டார் அவர். அவர் யாருக்கு, எதற்கு அஞ்ச வேண்டும்?

தாமார்க்குங் குடியல்லாத் தன்மை யான
சங்கரனற் சங்கவெண் குழையோர் காதிற்
கோமாற்கே நாமென்றும் மீளா ஆளாய்க்
கொய்ம்மலர்ச்சே வடியிணையே குறுகி னோமே.

இந்த அச்சமின்மை அவரது பாடல்கள் எல்லாவற்றிலும் தொனித்தாலும் சில பாடல்களில் அது தெளிவாக வெளிப்படுத்தப்படுகிறது. எடுத்துக்காட்டாக,திருநீறும், பிறையும், புலித்தோல் ஆடையும், பவளம் போன்ற நிறமும், காளையும், மார்பில் பரவியிருக்கின்ற பாம்புகளும், கெடில ஆற்று நீரும் உடைய ஒப்பற்ற அதிகை வீரட்டருடைய அடியவர்கள் நாம். ஆதலின் நமக்கு அஞ்சுதற்குரிய பொருள் யாதும் இப்பொழுது இல்லை. இனித் தோன்றப் போவதும் இல்லை.

சுண்ணவெண் சந்தனச் சாந்துஞ் சுடர்த்திங்கட் சூளா மணியும்
வண்ண உரிவை யுடையும் வளரும் பவள நிறமும்
அண்ண லரண்முர ணேறும் அகலம் வளாய அரவும்
திண்ணன் கெடிலப் புனலு முடையா ரொருவர் தமர்நாம்
அஞ்சுவது யாதொன்று மில்லை அஞ்ச வருவது மில்லை.

தனக்கு இன்றும் அச்சமில்லை, தன்னை அச்சுறுத்தக்கூடிய பொருள் நாளையும் தோன்றாது என்ற உறுதியைப் புலப்படுத்தி இப்படிப் பத்துப் பாடல்கள் பாடுகிறார்.

சிவபெருமானிடத்தில் சரணடைய வேண்டுமென்றால் உலகாயத இன்பங்களில் பற்று விட வேண்டும். தன் இடையில் கட்டிய கந்தல் தவிர வேறு எதையும் உடமையாகக் கொள்ளமல், கிடைத்ததை உண்டு, கண்ட இடத்தில் தூங்கியவர் அவர். என்னைக் காப்பது அவன் கடன், இறை பணி செய்வது என் கடன் என்று வாழ்ந்தவர். அவருடைய கீழ்வரும் பாடலைப் பாருங்கள். அம்பலங்களில் பாய் முதலியன இன்றி பூமி மேலேயே படுத்துக் கிடக்கிறார். இவரது பொறுப்பைச் சிவன் ஏற்றுக் கொண்டுவிட்டான். இவர் ஏன் பணக்காரர்களைத் துதி பாடி வாழவேண்டும்?

புகலிடமாம் அம்பலங்கள் பூமி தேவி
உடன்கிடந்தாற் புரட்டாள் பொய்யன்று மெய்யே
இகலுடைய விடையுடையான் ஏன்று கொண்டான்
இனியேதுங் குறைவிலோம் இடர்கள் தீர்ந்தோம்
துகிலுடுத்துப் பொன்பூண்டு திரிவார் சொல்லுஞ்
சொற் கேட்கக் கடவோமோ துரிசற்றோமே.

இதன் எதிரொலியைச் சங்கரரின் பஜகோவிந்தத்தில் கேட்கிறோம்.

ஸுரமந்திர தருமூலநிவாஸ: சய்யா பூதலமஜினம் வாஸ: I
ஸர்வபரிக்ரஹ போக த்யாக: கஸ்ய ஸுகம் நகரோதி விராக: II

கோயில் வாசலிலோ, மரத்தடியிலோ தங்கி, தரையில் படுத்து, மான் தோலை உடுத்தி, எல்லா சுகானுபவத்தையும் துறந்து வைராக்கியத்துடனிருப்பது அனைவருக்குமே சுகம்தானே!

சிவனுக்கு மீளா ஆளாக ஆகிவிட்டதால் அவருக்கு வருங்காலத் துன்பமாகிய அச்சம் நீங்கியது மட்டுமல்ல, நிகழ்காலத் துன்பங்களும் நீங்கிவிட்டன. கடந்த பிறவியில் செய்த வினைகளும் செயலிழந்து போய்விட்டன என்கிறார்.

அல்லல் என்செயும் அருவினை என்செயும்
தொல்லை வல்வினைத் தொந்தந்தான் என்செயும்
தில்லை மாநகர்ச் சிற்றம்பலவனார்க்கு
எல்லையில்லதோர் அடிமை பூண்டேனுக்கே.

படம் உதவி: http://ledi-arafely.blogspot.com/2012/04/blog-post_6249.html

May 22, 2015
அருங்காட்சியகம் ஓர் அறிவுக் கருவூலம் 40.

நியாண்டர்தால் அருங்காட்சியகம் – டூசல்டோர்ஃப், ஜெர்மனி

சுபாஷிணி

சுமார் 2.5 மில்லியன் ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் மனிதகுல வரலாற்றில் ஒரு வளர்ச்சி பதியப்பட்டது. ஹோமோ குழுவகை மனித குலம் கற்களாலும் பாறைகளாலும் உபகரணப் பொருட்களை உருவாக்கும் திறனைப் படிப்படியாக வளர்த்துக் கொண்ட காலகட்டம் அது. இன்று நமக்குக் கிடைத்திருக்கும் சில சான்றுகளின் அடிப்படையில் 2 மில்லியன் ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் வாழ்ந்ததாகக் கருதப்படும் ஹோமோ இரெக்டஸ் (Homo Errectus) மனித இனத்தின் உடற்கூறுகளை ஒத்திருப்பதை அறியமுடிகின்றது. இந்த வகையினர் விலங்கினத்திலிருந்து மாறுபட்ட, அறிவு வளர்ச்சி பெற்ற ஒரு இனக்குழுவாக இருப்பதை கிடைத்திருக்கக்கூடிய சான்றுகளின் அடிப்படையில், அதிலும் குறிப்பாக மூளைப்பகுதியில் செய்யப்பட்ட ஆய்வுகளின் அடிப்படையில் ஆய்வாளர்கள் கண்டறிந்திருக்கின்றனர். ஏனைய விலங்கினங்களிலிருந்து மாறுபடும் வகையில் இவர்களது கால்களின் அமைப்பு, ஓடும் தன்மை ஆகியவையும், இவர்களின் பற்கள் அளவில் சிறியதாக மாற்றம் கண்டதையும், உடலின் மேல் அமைந்திருக்கும் மயிர் மெல்லியதாக மாற்றம் கண்டமையையும் மேற்கொள்ளப்பட்ட ஆய்வுகள் காட்டுகின்றன. இந்த ஹோமோ இரெக்டஸ் குழுவினர் அடிப்படையில் விலங்கினங்களிலிருந்து மாறுபட்ட வகையில் கற்களையும் பாறைகளையும் கொண்டு அவர்களின் அன்றாட வாழ்க்கைத் தேவைக்கு அடிப்படையான கருவிகளை உருவாக்கும் திறனை படிப்படியாக வளர்த்துக் கொண்ட இனமாகத் திகழ்கின்றனர்.

ஜெர்மனியின் எஸ்ஸன் மாநிலத்தில் டூசல்டோர்வ் அருகே, ஆகஸ்டு மாதம் 1856ம் ஆண்டு, ஒரு சாதாரண நாளில், காடுகளைத் தூய்மை செய்யும் ஊழியர்கள் ஃபெல்தோவ் குகைப்பகுதியைச் சுத்தம் செய்து கொண்டிருந்தபோது 16 எலும்புகள் ஒரு பகுதியில் இருப்பதைக் கண்டனர். கண்டெடுக்கப்பட்ட இந்த எலும்புகளை ஆராய்ச்சிக் கூடத்திற்கு அனுப்பி பரிசோதனை செய்தனர். இதனை ஆய்வு செய்த யோஹான் கார்ல் ஃபூல்ரோத் அவர்கள் இவை மனித எலும்புகள் தாம் என உறுதி செய்தார். கண்டெடுக்கப்பட்டபோது இது அக்குகையின் உள்ளே, முதுகுப்புறம் வெளியே தெரியும்படி படுத்த நிலையில், குகையின் முன்பகுதியை நோக்கியபடி தலைவைத்துக் கிடந்ததாக இதனைக் கண்டெடுத்தோர் தெரிவித்த குறிப்பு மட்டுமே உள்ளது.

எலும்புக்கூடு கண்டெடுக்கப்பட்ட குகைப்பகுதி (மே 2015)

இது மட்டுமே முதல் முறையாக கண்டெடுக்கப்பட்ட பழமையான மனித எலும்புகள் அல்ல என்பது உண்மை. ஏற்கனவே பெல்ஜியம், கிப்ரால்டா போன்ற நாடுகளிலும் பண்டைய மனித குலத்தின் எலும்புகள் கிடைக்கப்பெற்றன என்ற போதும் அவற்றிற்கு இந்த எலும்புக் கூட்டிற்கு செய்யப்பட்ட விரிவான ஆய்வுகளைப் போல மேற்கொள்ளப்படவில்லை என்பது முக்கிய விஷயம்.

தொடர்ந்து நடத்தப்பட்ட ஆய்வுகளும் அதனைத் தொடர்ந்தார் போல செப்டம்பர் 1859ம் ஆண்டில் வெளியான சார்ல்ஸ் டார்வினின் “On the Origin of Species by Means of Natural Selection” என்ற நூலும் இந்த நியாண்டர்தால் பகுதியில் கண்டெடுக்கப்பட்ட எலும்புக் கூடுகளை மானுடவியல் ஆய்வுலகில் மிக துரிதமாகப் பிரபலமடைய உதவின. அப்போதிருந்த பழமைவாத உலகச் சிந்தனையைத் திருப்பிப் போடும் சார்லஸ் டார்வினின் இந்த அதி அற்புத கோட்பாடு, இந்த புதிய கண்டுபிடிப்பை மையப்படுத்தி தொடர் ஆய்வுகள் துரிதமாக மேற்கொள்ளப்பட அடிப்படையை அமைத்துக் கொடுத்தன. மனித இனம் அதன் பழமையான முன்னோர் இனத்திலிருந்து பரிணாம வளர்ச்சி பெற்று வந்த ஒரு இனம் என்னும் கோட்பாடு இந்த விஞ்ஞான ஆய்வோடு இணைந்து செயலாற்றத் தொடங்கியது.

அருங்காட்சியகத்தின் முகப்புப் பகுதியில் (மே 2015)

அதன் பின்னர் இந்த ஆய்வுகள் தொடரப்படவில்லை. இந்த எலும்புக்கூடு கண்டெடுக்கப்பட்ட குகைப்பகுதி இருக்கும் இடமும் பதியப்படாத நிலையில் அடுத்தடுத்து ஜெர்மனியில் நிகழ்ந்த யுத்தம், அரசியல் மாற்றம் என்ற வகையில் இந்த ஆய்வு தொடரப்படாமல் மறக்கப்பட்ட ஒன்றாக இருந்தது. 1997 மற்றும் 2000ம் ஆண்டுகளிலும் இரண்டு அகழ்வாய்த்துறையினர் இந்த இடத்தை கண்டுபிடித்தே தீரவேண்டும் என முயற்சி செய்து ஆய்வில் இறங்கினர். ரால்ஃப் ஸ்மித், யூர்கன் தீஸன் ஆகிய இருவருமே அவர்கள். இவர்கள் ஆய்வு தோல்வியில் முடியவில்லை. நிலத்தின் மேல்பரப்பிற்கு 4 அடி கீழே மண்ணையும் பாறைகளையும் தோண்டி எடுத்து ஆய்வு செய்ததில் கற்கருவிகள், விலங்குகளின் எலும்புக் கூடுகள் ஆகியன கிடைத்தன. அவை மட்டுமல்ல மனித இனத்தின் உடல்கூறுகளைக் கொண்ட எலும்புக் கூடுகளும் கிடைத்தன. அதில் முன்பு 1856ல் கண்டெடுக்கப்பட்ட எலும்புகளின் மிச்சப்பகுதியும் அடங்கி இருந்தமை ஆய்வாளர்களுக்கு வெற்றிப்பாதயைக் காட்டியது.

அருங்காட்சியகத்தின் முகப்பு பகுதி (மே 2015)

ஜெர்மனியின் டூசல்டொர்ஃப் நகரில் பசுமையான சூழலில் ஃபெல்தோவ் குகைப்பகுதி அமைந்திருக்கின்றது. அங்கு தான் அழைத்துச் செல்கின்றேன். அருக்காட்சியகத்தைக் காண தொடர்ந்து வருக!

May 22, 2015
இங்கிலாந்திலிருந்து ஒரு மடல்…..(150)

–சக்தி சக்திதாசன்.

அன்பினியவர்களே !

இனிய வணக்கங்கள் …

150 மடல்கள், 150 வாரங்கள் இனிய உறவுகளான உங்களோடு என் மனக்கருத்துகளை மடல் வாயிலாக நான் பகிரத் தொடங்கி இத்தனை காலங்கள் ஓடிப் போயினவா?

ஏதோ நேற்றுதான் சகோதரி பவளாவுடன் ஆரம்பித்தது இம்மடலின் துவக்கம்; 150 வார காலங்களுக்குள் எத்தனை எத்தனை நிகழ்வுகள்? எப்படி எப்படி நடந்து முடிந்து போயின.

நீர்க்குமிழி போன்ற இந்த வாழ்க்கையில் நாம் காணும் எத்தனையோ வண்ணக் கனவுகள் கறுப்பு வெள்ளையாய் முடிந்து போயிருக்கின்றன. அதே சமயம் எத்தனையோ கறுப்பு வெள்ளையாக ஆரம்பித்தவைகள் வண்ண நினைவுகளாகவும் மிளிர்ந்திருக்கின்றன.

என் அண்ணனின் இளம் மைந்தனின் மறைவு, என் நல் நண்பனின் அகால மரணம், என் மனைவியின் சித்தப்பாவின் மறைவு, என் மனைவியின் தந்தை… என் அருமை மாமனாரின் மறைவு என உள்ளத்தை உருக்கும் துயரமான நிகழ்வுகள் ஒரு புறம் …

என் அருமை மைந்தனின் திருமணம், அதன் மூலம் மருமகளாக எமக்கு வாய்த்த ஒரு அன்பு மகள் என உள்ளத்தை உற்சாகத்தின் உச்சிக்கே கொண்டு செல்லக்கூடிய மகிழ்வான கணங்கள் மற்றொருபுறம் …

அப்பப்பா! இவ்வாழ்க்கை எனும் பயணத்தில் எத்தனையோ உணர்வுகளின் கூட்டும் நிகழ்வுகள்.

ஆம், இது ஒரு மகிழ்ச்சியான பயணம்தான். இது எங்கே எவ்விதம் தொடங்கும் என்றோ, எங்கே எப்படி முடியும் என்றோ கணித்துக் கூறக்கூடியவர் எவருமே இல்லை எனலாம்.

இத்தகைய வாழ்க்கையிலே அடுத்தொரு துயரமிகு செய்தியாக எனக்கு நேற்று ஒரு செய்தி காதுக்கு எட்டியது.

ஆமாம் 83 வயதான எனது ஒன்று விட்ட சகோதரரின் மறைவு !

என் தாயாரின் மூத்த சகோதரியின் தலைப்பிள்ளை மூத்த மைந்தன். எனது தாய்வழி உறவில் குடும்பத்தில் மூத்தவர் எனும் அந்தஸ்து பெற்றவர். நானோ அதே வழியில் அனைவர்க்கும் இளையவன் எனும் அந்தஸ்தைப் பெற்றவன்.

எனக்கும் அவருக்கும் ஏறத்தாழ 24 வயதுகள் வித்தியாசம்.

நான் குழந்தையாக இருந்த போதே அவர் லண்டனுக்கு மேற்படிப்புக்காகச் சென்று விட்டார்.

எனக்கு அறிவில் முதிர்ச்சி ஏற்படும் வரை அவரைப் பற்றி பெயரளவிலேயே கேள்வியுற்றிருந்தேன்.

பின்பு அவர் இலங்கைக்கு விடுமுறையில் வரும்போது தனது சித்தியான என் அன்னையிடம் அடிக்கடி வந்து விடுவார். என் அன்னையின் மீது மிகுந்த பாசம் கொண்டிருந்தார்.

இலங்கையிலே எனது வாலிப வயதுகளை வீணாக்கி விட்டு ஏதாவது ஒரு வகையில் வாழ்வில் முன்னேற வேன்டும் என்பதற்காக தாய்மண்ணில் கல்வியைத் தொலைத்தவன் மேல்நாட்டில் அதைத்தேடி லண்டன் செல்ல முற்பட்ட வேளையது…

அப்போது லண்டனில் மாணவனாக நுழைவதற்கு வேண்டிய தகமைகளில் ஒன்றாக லண்டனில் எமக்க்குத் தேவையான வசதிகளை நல்கி எம்மை வழிநடத்துவதற்கு ஒருவர் கடித மூலம் உறுதிமொழி கொடுக்க வேண்டும். அதை ஆங்கிலத்தில் “ஸ்பான்சர் லெட்டர் ” என்பார்கள்.

லண்டனுக்கு வந்த பின்பு நாம் ஏதாவது ஏடாகூடமாகச் செய்து மாட்டிக் கொண்டால் அதற்கு அக்கடிதம் கொடுத்தவரே பொறுப்பாவார்..

அதனால் பலர் இதற்குத் தயங்குவார்கள்.

ஆனால் என் ஒன்று விட்ட அண்ணனிடம் எனது தேவையை எனது அன்னை தெரியப்படுத்தியதும் எதுவித தயக்க்கமுமின்றி உடனடியாக எனது தேவையைப் பூர்த்தி செய்தவர் அவர்.

ஒருவன் தன்னுடைய வாழ்க்கையில் ஏதாவது ஒரு நிலையில் எடுக்கும் ஒரு தீர்மானம் அவனை கீழ்நிலைக்குத் தள்ளும் அல்லது மேல்நிலைக்குக் கொண்டு செல்லும்.

அத்தகையதோர் முக்கியமான சந்தியில் யார் எமக்குக் கை கொடுக்கிறார்களோ, எமது வாழ்க்கையின் மாற்றத்திற்கு முக்கிய காரணமானவர்களோ அவர்களை நாம் மறக்கக் கூடாது என்று என் தந்தை எனக்கு அடிக்கடி சொல்லும் ஒரு அறிவுரை எப்படியோ என் மனதில் தங்கி விட்டது.

அதனால் லண்டன் வந்ததும் அவருக்கு நான் ஒவ்வொரு முறை எனது மாணவ விசா அனுமதி புதுப்பிக்கப்பட்டதும் தொலைபேசியில் நன்றி சொல்வதுண்டு.

தமிழ்நாட்டைச் சேர்ந்த ஒரு கிறிஸ்தவப் பெண்மணியே எனது அண்ணியாவார். என் அண்ணனுக்கேற்ற அருமையான பண்புகள் அனைத்தையும் அண்ணியும் கொண்டிருந்தார்.

இலண்டன் மாணவ வாழ்க்கை என்பது நான் வந்த காலகட்டங்களில் மிகவும் சிரமான ஒன்று. கல்லூரிக்குச் சென்று படிப்பது மட்டுமன்றி எமது வாழ்வாதாரத்தைத் தக்க வைத்துக்கொள்வதற்காக ஒய்வுள்ள நேரங்கள் அனைத்தும் ஏதாவது ஓரிடத்தில் பகுதி நேர ஊழியம் செய்ய வேண்டியது அக்காலத்தின் கட்டாயம்.

இது எனக்கு மட்டுமல்ல அக்காலகட்டத்தில் இங்கு வந்திருந்த பல்லாயிரக்கணக்கான என் தாய்நாட்டுச் சகோதர, சகோதரிகளுக்கும் உள்ளான நிலையே.

அதனால் எனது அண்ணனுடனான தொலைபேசித் தொடர்பு கூட எப்போதாவது ஒருமுறைதான் நிகழும்.

இந்நிலை மாறியது என் திருமணத்தின் பின்னால். நான் திருமணம் புரிந்ததும் அவருடன் ஒருநாள் பேசும் போது நான் அவருடன் தொடர்பு கொள்வது எப்போதாவது என்பது பற்றி மிகவும் கடிந்து கொண்டார்.

அப்போதுதான் எனது போக்கின் தவறு புரிந்தது. அது மட்டுமல்ல அப்போது என் தவறை அழகாகச் சுட்டிக்காட்ட என் மனைவி என் கூட இருந்தது எனது புரிந்துணர்வை கூட்டியது.

அதன் பின்னால் அவருடன் அடிக்கடி தொடர்பில் இருந்தேன். வைத்தியரான அவருடன் ஏதாவது வைத்திய சம்பந்தமான பிரச்சனை இருந்தால் கலந்துரையாடுவேன் மிகவும் அன்பாக அறிவுரைகள் வழங்குவார்.

எல்லோருடனும் மிகவும் அன்பாகப் பழகும் சுபாவம் படைத்த என் மனைவியின் மீது என் அண்ணனும், அண்ணியும் மிகுந்த அன்பு கொண்டிருந்தார்கள்.

இலண்டனில் தங்கியிருந்த என் பெற்றோர் உடல்நிலை தளர்ந்திருக்கும் வேளையில் தன்னால் முடிந்த வேளைகளில் அவர்களை வந்து பார்ப்பார்.

என் மகன் டாக்டராகப் பட்டம் பெற்றதும் நானும் என் மனைவியும் அவனை அழைத்துச் சென்று அண்ணனிடமும், அண்ணியிடமும் ஆசீர்வாதம் பெற்றோம்.

அப்போது தனது வைத்தியப் பணியில் இருந்து ஓய்வு பெற்றிருந்த அவர் தன்னிடமிருந்த வைத்திய சம்பந்தமான நூலை என் மகனுக்குக் கொடுத்து ஒரு நல்ல டாக்டாராக பணியாற்ற வேண்டியதன் முக்கியத்துவத்தை தனது நாற்பது வருடகால சேவையின் அனுபவங்களைக் கூறி விளக்கியது இன்னும் என் மனதில் நிலை கொண்டுள்ளது.

சுமார் ஒன்றரை வருடங்களுக்கு முன்னனதாக தனது மனைவியை புற்றுநோய்க்கு பலி கொடுத்த அவரின் உடல்நிலை அதன் பின்னால் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக பின்னடைந்து வந்தது.

எப்போதும் தானே தனது தேவைகளைக் கவனித்துக் கொள்ள வேண்டும் என்பதில் மிகவும் பிடிவாதமாக இருந்த அவர் இரண்டு நாட்களுக்கு முன்னால் இங்கிலாந்தில் ரெடிங் எனும் இடத்திலுள்ள வைத்தியசாலையில் இறைபதமடைந்தார்.

அவரின் ஆத்மசாந்திக்காக பிரார்த்திக்கிறேன்.

அன்புச் சகோதரனே !
சக உதிரத்தில் உதிக்கவில்லை
சகோதரனாக மிளிர்ந்தாய்
என் வாழ்க்கைத் தோட்டத்தில்
மலர்ந்த செடிகளுக்கு நீயும்
நீர் வார்த்திருக்கிறாய் என்பதுவே
யதார்த்தமான உண்மை
உண்மை, உழைப்பு, நேர்மை
எனும் பொறுப்பான ஆயுதங்களுடன்
வாழ்க்கை எனும் களத்தில்
அகவைகள் எண்பத்து மூன்று
ஆற்றியது ஒரு போராட்டமே
மூத்தவனாய் நீ சென்ற
அடிகளில் தொடர்ந்து
இளையவன் நானும் செல்ல
தொடர்ந்து ஆசிகள் அளிப்பாய்
ஞானமாய் உதித்த உன் சொற்கள்
ஞானேஸ்வரன் உனை எனக்கு என்றும்
ஞாபகப்படுத்திக் கொண்டேயிருக்கும்
வைத்தியனாய் நீ ஆற்றிய தொண்டு
வையத்தில் தமிழனாய் உனை என்றும்
தலைநிமிர்த்தி வைக்கும்
என் அன்பு ஞானேஸ் அண்ணா
என்றும் எப்போது நல்லறிவு வேண்டுமெனில்
உன்னுடன் ஒரு உரையாடல் போதுமே !
உள்ளத்தில் அமைதி பொங்குமே !
அன்னம்மா ! அன்னம்மா என்றெனது அன்னையை
உன் சிற்றன்னையை அன்புடன் நீ விளிக்கும்
சொற்களை இனி எப்போது
என் செவி மடுக்கும்?
வந்தவர் எல்லாம் செல்வது நியதி
இருப்பினும் சிலரின் இழப்பு
நெஞ்சினில் நீங்காத வடுவை
நீக்கமற நிறுத்தி விடும்.
அவர்களில் என் அண்ணா
நீயும் ஒருவனென்பேன்.
உன் ஆத்மசாந்திக்காய்
கண்ணீர் அஞ்சலிகளோடு. . . .

என் இனிய உறவுகள் உள்ளத்தை உருக்கும் துயரத்தை இம்மடல் வாயிலாக உங்கள் முன்றலில் இறக்கி வைத்து இளைப்பாற சந்தர்ப்பமளித்த உங்களுக்கும் என் இனிய வல்லமை ஆசிரியர் குழுவிற்கும் எனது பணிவன்புடன் கூடிய தாழ்மையான நன்றிகள்.

மீண்டும் அடுத்த மடலில்
அன்புடன்
சக்தி சக்திதாசன்

http://www.thamilpoonga.com
http://www.facebook.com/sakthi.sakthithasan

May 22, 2015
எமிலி டிக்கின்ஸன் கவிதைகள் – 1

[1830 -1886]

ஏகாந்த நிலையில்

[Loneliness]

ஆங்கில மூலம் : எமிலி டிக்கின்ஸன்

தமிழாக்கம் : சி. ஜெயபாரதன், கனடா

எமிலி டிக்கின்ஸன் வாழ்க்கை

பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த எமிலி டிக்கின்ஸன் அமெரிக்கக் கவிஞர்களுக்குள் ஓர் உன்னதப் படைப்பாளியாகக் கருதப் படுபவர். கல்லூரிப் படிப்பு படித்து திருமணம் பண்ணிக் கொள்ளாது தனிமையாய் வீட்டுக்குள்ளே வாழ்ந்தவர். தாயார் நோயில் கிடக்க அருகில் உறுதுணையாய் இருந்து காலம் கழித்தவர். அடிக்கடி நோய்வாய்ப்பட்டு கல்லூரிக்குச் சரியாகச் செல்லா விட்டாலும் சிறப்பான மாணவியாய்ப் பெயரெடுத்தவர். அவர் மனவாட்டத்தில் [Depression] வேதனைப் பட்டவர்.

எமிலி சிறுவயது முதலே சின்னஞ்சிறு கவிதைகளை யாருக்கும் தெரியாமல் எழுதிக் கொண்டு வந்தவர். ஏராளமான எண்ணிக்கையில் அவர் எழுதிய கவிதைகள் உயிருடன் உள்ள போது சிலமட்டும் பதிவாகிப் பெரும்பான்மை வெளிவராமல் முடங்கியே கிடந்தன. அவரது முழுக் கவிதைப் படைப்புகள் 1800 எண்ணிக்கையில் செத்த பிறகே, அவரது சகோதரி கண்டுபிடித்து அச்சில் ஏற்றப்பட்டன.

எமிலியின் கவிதைகள் அவரது ஆழ்ந்த சிந்தனைக் காவியங்களே. மிகக் கூரிய நோக்காளர். ஆழ்ந்து சிந்திப்பவர். அவரது கவிதைகளில் வரும் கற்பனை வடிவங்கள் இயற்கை, ஆத்மா, மதம், மரணம், சட்டம், சம்பிரதாயம், நேசம், பாசம்,காதல், இசை, கலாச்சாரம், நாகரீகம் போன்றவற்றில் இருந்து தோன்றியவை. பெரும்பான்மையான பாக்களில் வரும் “நான் என்பது தான்தான். அவரது கவிதைகளில் அவரே உட்கரு நாயகி. நான் என்னும் தன்னிலையில் தன்னையும் குறிப்பிடுகிறார். பிறரையும் சுட்டிக் காட்டுகிறார். தலைப்பிடாத கவிதைகளே பெரும்பாலும் எழுதி வந்தார். பாக்களின் முதல் வரியே தலைப்பாகும். சரியான சொற்கள் கிடைக்கும் வரை சொற்களை மாற்றிக் கொண்டே இருப்பார். தேன்போல் இனிக்கும் அவரது முத்துப் பாக்கள் படிக்கப் படிக்கத் திகட்டாதவை. பச்சை மரத்தில் அடித்த ஆணிபோல் மனதில் பதிந்து விடுப்வை. எளிதில் மறக்க முடியாத கவிதைகள்.

+++++++++++++++++++

எமிலி டிக்கின்ஸன் கவிதைகள் -1

ஏகாந்த நிலையில்

ஒளிந்துளேன் நானென் மலருக் குள்ளே
உன் மார்பு மேல் தொங்கும் மாலையில் !
ஐயமின்றி அணிந்துள்ளாய் என்னை நீயும்;
மற்றவை யாவும் தேவதைகள் அறியும்.

ஒளிந்துளேன் நானென் மலருக் குள்ளே
உன் மலர்க் கூடையில் கருகித் தேயுது;
ஐயமின்றி என் மீதுனக்கு நேச உணர்வு;
ஏறக் குறைய ஏகாந்த நிலை எனக்கு !

++++++++++++++++++++++

Loneliness

I hide myself within my flower
That wearing on your breast,
You, unsuspecting, wear me too—
And angels know the rest.

I hide myself within my flower,
That, fading from your vase,
You, unsuspecting, feel for me
Almost a loneliness…

― Emily Dickinson, The Complete Poems

May 22, 2015
தாகூரின் கீதங்கள் -6

உனக்கது வேடிக்கை

மூலம் : இரவீந்தரநாத் தாகூர்

தமிழாக்கம் : சி. ஜெயபாரதன், கனடா

எப்படி சூனியம் ஆக்குவது

அப்பொருளை ?

இப்படித்தான் அர்த்தம் என்பார் சிலர் !

அப்படி முழுவது மில்லை

என்பாரும் உளர் !

மீண்டும் மீண்டும் வினாவி என்னைச்

சீண்டுவார் அவர் !

வியப்பில்லை உனக்கு அது

வேடிக்கைதான் ! நீ

யாரெனச் சொல் எனக்கு ?

ஒளிந் திருப்பது எங்கு ?

வீணாகத் தேடி உன்னை

விண்டு போனதென் இதயம் !

பயணி தேர்ந் தெடுத்துச் செல்லும்

எந்தப் பாதைக்கும்

இடையூறு எப்போதும் நீ

இழைக்க வேண்டுமோ ?

முடிவாக அடையும்

குடிசை நோக்கிச் செல்லும்

ஊர்ப்புறப் பாதையை

மேற்கொள் வார் குடிசை மக்கள் !

பச்சைப் புல் மேயச் செல்லும்

பசுக்கள் கூட்டம் !

குடத்தில் நீர் கொண்டு வருவார்

நூறு முறை

அதே பாதை வழியாக

குமரிப் பெண்டிர் !

************

Original Source: A Tagore Testament,

Translated From Bengali By Indu Dutt

Jaico Publishing House (1989)

121 Mahatma Gandhi Road,

Mumbai : 400023

*********************

May 22, 2015
எங்கிருந்தும் தொடங்க முடியாத தெரு!

-ரோஷான் ஏ.ஜிப்ரி

நேர்க்கோட்டில் வந்த ஊர்தியைக்
குறுக்குக்கோட்டில் வைத்து
விசாரணை செய்து கொண்டிருந்தார்கள்
அவர்களுக்கான வசூல் வந்து சேரும் வரை
போக்குவரத்தில் என்னிடமும் உங்களிடமும்
கறந்த,தெரிந்த சில புள்ளிகள்!

இத் தெருவில்
வெற்று மதுக் குப்பிகள்
வீசிக் கிடப்பது காண்கையில்
ஊகிக்க முடிகிறது
தறி கெட்டலையும் தவறணைப் பிசாசுகள்
புகைந்தபடி நிலத்தில் கால்
பட்டும், படாமலும் சற்றுமுன்
காற்றையும் மாசுபடுத்திக்
கடந்திருக்க வேண்டும் என!

வெத்திலை, பாக்கு சாப்பிட்ட
சில… சுண்ணாம்புகள்
போறம்போக்கு இடம் என்ற போக்கில்
காவி படிந்த பற்களைக் கழற்றி விட்டுப்
போயிருந்தார்கள்!

யாரோ ஒருத்தி
வாசலைக் கூட்டிவந்து
வீதிக்கு விட்டிருந்தாள்!

அழகாய் இருந்த சுவர்
அசிங்கமாகித் தெரிகையிலே தெரிகிறது
கோதுமைக் கரைசலுடன்
கட்சி ’போஸ்ட்டர்கள்’ஒட்ட
இருவேறு கூட்டம்
ஒன்றின் மேல் ஒன்றை ஒட்டியபடி
இவ்வழி கடந்திருக்கின்றன என்று!

பிச்சைக்காரன் மட்டுமல்ல,
பஸ்ஸைத் தவறவிட்ட பயணியும் கூடப்
படுத்துறங்கிப் பசியாறும் மடமான
நிழல் வாகை நிழலில்
சிற்றெறும்பின் யோசனையேனும்
தோன்றாத ஒரு ‘பரதேசி’
சிறுநீர் கழித்திருக்கிறான்!

சுத்தப்படுத்துவதாயின்
எங்கிருந்து தொடங்குவது
என்ற கேள்வியுடன்
முற்றுப் பெறுகிறது தெரு!

May 22, 2015
அறிவுடைமை

-வேதா. இலங்காதிலகம்

நாலடியார்

அதிகாரம் 25 – அறிவுடைமை

நளிகடற் றண்சேர்ப்ப நல்கூர்ந்த மக்கட்
கணிகல மாவ தடக்கம்– பணிவில்சீர்
மாத்திரை யின்றி நடக்குமேல் வாழுமூர்
கோத்திரங் கூறப் படும்.

நளி – பெரிய, கடல் – கடலின், தண் – குளிர்ந்த, சேர்ப்ப – கரையுடைய அரசனே நல் கூர்ந்த – வறுமையடைந்த, மக்கட்கு – மனிதர்க்கு, அணிகலமாவது – அணிதற்குரிய ஆபரணமாவது, அடக்கம் – அடங்கியிருத்தல், பணிவுஇல் – அடக்கமில்லாத, சீர் – தன்மையில், மாத்திரையின்றி – அளவு இன்றி வரம்பு கடந்து நடக்குமேல் – ஒழுகுவானாகில், வாழும் . அத்தகையவன் வாழும் ஊர் – ஊரினரால், கோத்திரம் – தன் குலம், கூறப்படும் – இழிந்து சொல்லப்படும். என்றவாறு…

என் வரிகள்:

மகா சமுத்திரத்தின் தண்மை
மணற்தரையின் அதிபதியாம் மன்னனே!
கீழ்ப்படியும் குணம் பொருளில்
கீழ்நிலையாளரை வடிவாக்கும் நகை
கீழ்ப்படிதலற்று எல்லையின்றி மனிதன்
இயங்கினால் தன் சொந்தக்
குடியாளராலேயே இவன் குலம்
இழித்துக் கூறும் நிலையடையும்

May 22, 2015
உலாப்பேசி !

-பா.ராஜசேகர்

தென்றலும்
பறவையும்
மேகமும்
தூது அப்போ!

காலமெல்லாம்
மாறிப்போச்சு
கைபேசி
உதவலாச்சு!

மின் அலைகள்
உணர்வலையாய்
நுண்ணலைகள்
தொடர்பலையாய்க்
கையடக்கக்
கைபேசி
உலகாளும்
அதிசயமே !

படம் பிடிக்கப்
படம் பார்க்க
வலைத்தளங்கள்
நீ பார்க்க!

பொழுது போகும்
விளையாட்டு
பேசிப்பேசி
பொழுதுபோச்சு!

நொடிப்பொழுதில்
உலகமேயுன்
கை விரலில்
கண்ணசைப்பில்!

உயிர் பறிக்கும்
மனங்கெடுக்கும்
தீங்கிழைக்கும்
மெய்ம்மறந்து
அதில் நுழைந்தால்!

விஞ்ஞானம்
அவசியமே
நன்மையோடு
நிறுத்திக்கொண்டால் !?

May 22, 2015
அம்மா!

-ராதா மரியரத்தினம்

எம் பேரு நெனவில்ல
ஊரு நெனவில்ல
தேரடி வீதியில் நின்ற என்னைப்
யார் பெத்த பிள்ளையோ
தெம்பாக் கைபிடித்துக் கூட்டி வந்து
காப்பகத்தில் சேர்த்து விட்டான்!
அந்தப் பிள்ளை முகம் தேடுகிறேன்
அதுவும் மறந்து போச்சு!

உண்ண உந்துதல் இல்ல
உவப்பா சமைப்பாரும் யாருமில்ல
செத்த நாக்குக்குச்
சுவையென்ன ஒரு கேடா?
பொத்தி வளர்த்தேனே
பொசுங்காம வெய்யிலில
சக்தியெல்லாம் திரட்டி
உழைப்பையும் தந்தேனே!

அப்பன் இல்லாப் பிள்ளையின்னு
அடுத்தவர் சொல்லாம
அடுக்கடுக்காய்ப் படிக்க வைச்சேன்
ஆளாக்கிப் பாத்துப்புட்டேன்
ஒம் முகமும் ஒம் பேரும்
நல்லா நெனவிருக்கு
என் பேரன் முகம் பார்க்க
ஆசை கோடி இருக்கு!

கண்ணை மூடினாலும்
ஒன் நினைப்பு கொல்லுதய்யா நீ
தும்மையிலே என்றாலும்
இந்த ஆத்தா ஞாபகம் வரலையா?
பாத்து நடந்துக்கப்பா!
ஆத்தா கட்டை வேகிறப்போ
கொள்ளிப் போடவேனும் வருவியா?

May 22, 2015
காலம் (6)

மீ. விசுவநாதன்

அரியும் சிவனும் அறிவி லொருவர் ;
தெரிந்தும் அடிமனம் தேடும் பிரிவை !
கருணை இருந்தால் கடவுள் உடனே
திருமுகம் காட்டும் தினம். (51) 19.02.2015

கனிவு , பணிவு , கவனச் சிறப்பு ,
பனிபோல் தெளிவாய்ப் பழகு மினிமை ,
உதவும் குணத்தா(ல்) உயர்ந்த பதவி
பதமாய் அமைதல் பலம். (52) 20.02.2015

கருவில் இருந்து கடந்து மலர்ந்து
உருவில் எழிலாய் உலகில் இருக்க
உயிரும் உடலின் உதவி யுடனே
கயிற்றில் நடக்கும் கதை. (53) 21.02.2015

ஆதிமுதற் சொல்லே அமிர்தமாம் “ஓம்”மென
ஆதிமறை கூறும் ! அணுவுக்குள் நாதியாய்
ஆண்டவன் வாழ்வதை ஆத்திகம் நம்புமாம் !
தூண்டிடத் தோன்றும் சுடர்.. (54) 22.02.2015

அணிலை அறிவேன் ! அழகாகத் தாவும் !
துணிவா யிலையின் துளியைக் குனிந்து
கடித்துண்ணும் ! ஓடும் ! கவலை அறியாத்
துடிப்பே அதற்குத் துணை. (55) 23.02.2015

விதையை எடுத்து விதைத்தேன் ; நடந்தேன் ;
அதையே மறந்தேன் ; அதன்பின் எதையோ
நினைத்தே மரநிழல் நின்றேன் ! பலனோ
வினையை விதைத்த விதி. (56) 24.02.2015

உறவின் உயிரே உதவிடும் எண்ணச்
சிறப்பாம் ; உடன்பிறப்பு சேர்தல் அறமாம் ;
தினமும் செடிவேர்குச் சேர்க்கிற தண்ணீர்
மனதை உயர்த்தும் மது. (57) 25.02.2015

காலையும் மாலையும் காணும் கதிரவன்
மூலையில் தூங்காமல் மூளையை வேலைக்குத்
தூண்டுகிறான் ; இன்பத் துடிப்போ டியன்கவே
தீண்டுகிறான் என்னைத் தினம். (58) 26.02.2015

மனைவியும் மக்களும் மாறாத நட்பும்
வினைப்பய னென்பர் ; விதியை நினையா
இனிய உறவும் , எளியதோர் வாழ்வும்
பனியிலும் தூயதே பார். (59) 27.02.2015

மெய்மறக்கும் பாட்டும் , மெதுவாய்ச் சிரிக்கின்ற
பொய்யிலாப் பிள்ளைப் பொலிவான மெய்யைக்கை
தொட்டுத் தடவி துயர்மறக்கும் பேருமே
விட்டு விலகா “திரு”. (60) 28.02.2015
a

May 22, 2015
இரும்பு இயக்குநர்!

-இரா.சந்தோஷ்குமார், திருப்பூர்

வளைந்தும் நெளிந்தும்
நீளும் காட்சியாவும்
தொடர் கவிதையாய்…
தாளம் தப்பாத
தட தடவொலியும்
இன்னிசைத்தேவனின்
இனிய மெட்டில் பூத்த
அபூர்வ ராகமாய்..!

கதை
திரைக்கதை
இசை
என
எதை எதையோ
என் சிந்தனையரங்கில்
வேகமாய்த் திரையிடுகிறது
ஜன்னலோரத்தில் நான்
மெளனமாய்ப் பயணிக்கும்
இந்தக் கோவை எக்ஸ்பிரஸ்!

May 22, 2015
” அவன், அது , ஆத்மா” (13)

ஒரு எளிய மனிதனின் சுயசரிதை

மீ.விசுவநாதன்

அத்யாயம்: 13

“ஆயிரங்கால் மண்டபமும், ஐயாத்துரை வாத்தியாரும்”

கல்லிடைக்குறிச்சி தாமிரபரணி ஆற்றங்கரையின் படித்துறைக்கு மிக அருகிலேயே ஆயிரங்கால் மண்டபம் ஒன்று இருக்கிறது. அதன் மேற்குப் பக்கத்தில், “ஸித்தி” அடைந்த சன்யாசிகளின் அதிஷ்டானகள் (சமாதிகள்) நிறைய இன்றும் இருக்கின்றன. இந்த ஆயிரங்கால் மண்டபத்தில்தான் ஒரு காலத்தில் “ஸமிஸ்கிருத கல்லூரி” சிறப்பாக நடந்து வந்தது என்றும், சரித்திர ஆராய்ச்சியாளர் நீலகண்ட சாஸ்திரி போன்ற அறிஞர்களும் இந்தக் கல்லூரியில் கற்றதாகவும் அவனுக்கு அப்பா அவனிடம் கூறுவார். இரவு நேரங்களில் “ஸமிஸ்கிருத நாடகங்கள், சொற்பொழிவுகள் நடைபெறும் என்றும், ப்ரும்மஸ்ரீ முத்துராமலிங்க அண்ணாவி (M.R. ஆதிவராகன் அவர்களின் தந்தை) கல்லூரியின் நிர்வாகியாக இருந்தார் என்றும் அவனுக்கு அப்பா அவனிடம் கூறுவார்.

சங்கர ஜயந்தி உத்சவம் வெகு விமர்சையாக ஐந்து நாட்கள் இந்த மண்டபத்தில் தான் நடந்து வந்தது. அந்த நாட்களில் அவனை அவனுக்குத் தாத்தாவும், அப்பாவும் அங்கு தவறாமல் அழைத்துச் சென்றதும், வேத பண்டிதர்களின் வேதகோஷம் அந்த மண்டபம் முழுவதும் எதிரொலித்ததையும், பூஜை, தீபாராதனைகள் முடிந்தவுடன் மகாப்பிரசாதமாக அன்னதானத்தில் கிராம மகாஜனங்கள் கலந்து கொண்டு மகிழ்ந்ததையும், வீட்டிற்குத் திரும்பும் பொழுது அந்தக் கோடை வெயிலின் சூடு அவன் கால்களைத் தாக்காமல் இருப்பதற்காக அவனுக்கு அப்பா அவனைத் தனது இரு தோள்களின் மீது அமர்த்திக்கொண்டு, தான் செருப்பணியாத கால்களுடன் நடையும் ஓட்டமுமாக வந்ததெல்லாம் அவனுக்கு இன்றும் குளிர்ந்த நினைவுகளாகத்தான் இருக்கின்றன.

அந்த ஆயிரங்கால் மண்டபத்துள் வலம்புரி விநாயகர் , ஸ்ரீ காசிவிஸ்வநாதர், ஸ்ரீ விசாலாக்ஷி, ஸ்ரீ சங்கரர் சந்நிதிகள் இருந்தன. அதற்கு நித்யபடி பூஜையை பிரும்மஸ்ரீ ஐயாத்துரை வாத்தியார் செய்து வந்தார். அவர் ஒரு நல்ல வைதீகர். தர்மத்துக்குக் கட்டுப்பட்டவர். மிகச் சாதாரணக் குடும்பத்தை சேர்ந்தவர். வடக்கு மாடத் தெருவில் உள்ள பஜனை மடத்திற்கு எதிரில் ஒரு சிறிய வீட்டில்தான் அவர் வசித்து வந்தார்.

ஒவ்வொரு பிரதோஷத்தன்றும் காலையில் ஏழு மணிக்கெல்லாம் அவனுக்கு அம்மா, ஒரு சிறிய பித்தளை அடுக்குச் சட்டியில் அரைப்படி பச்சரிசியும், சிறிய கிண்ணத்தில் கொஞ்சம் பாசிப்பருப்பும், கொஞ்சம் நெய்யும், கொஞ்சம் மண்டை வெல்லமும் வைத்து ஒரு காகிதத்தால் நன்கு மூடி, அதன் மீது பழம், பாக்கு, வெற்றிலையுடன் தட்சிணையாக “ஒரு ரூபாயும்” வைத்து அவனிடமோ அல்லது அவனது அக்கா பாலாவிடமோ தந்து ஐயாத்துரை வாத்தியாராத்தில் கொண்டுக் கொடுக்கச் சொல்வாள். அதில்தான் பிரதோஷ பூஜைக்காக சிவனுக்கு சர்க்கரைப் பொங்கல் நெய்வேத்யத்தை வீட்டில் செய்து கொண்டு ஆயிரங்கால் மண்டபத்துக்கு மாலை நான்கு மணிக்கெல்லாம் ஐயாத்துரை வாத்தியார் சென்று விடுவார். பூஜை முடித்து மாலை ஆறரை, ஏழு மணிக்கெல்லாம் ஒருகையில் சர்கரைப் பொங்கல் பாத்திரமும், ஒருகையில் விபூதி, குங்குமப் பிரசாதமுமாக அவர் அவனது வீட்டிற்குள் நுழைவதை, தெருவில் விளையாடிக் கொண்டிருக்கும் அவன் பார்த்து விட்டு ஓடியே வீட்டிற்குள் வருவான். அவன் வரும் வேகத்தைப் பார்த்து,” டேய் கண்ணா….மொதல்ல கையையும் காலையும் அலம்பிண்டு அப்பறமா எங்கிட்ட வா….” என்று ஐயாத்துரை வாத்தியார் அவனிடம் சொல்வார். அவருக்கு அவன் “சக்கரைப் பொங்கலுக்காகத்தான்” இப்படி ஓடி வருகிறான் என்று நன்றாகத் தெரியும். அந்தச் சர்கரைப் பொங்கலுக்கேன்றே ஒரு தனி ருசி உண்டு. அவன் வந்தவுடன் அவனுக்கு வீபூதி இடுவார். ஒரு சிறிய பாத்திரத்தில் சக்கரைப் பொங்கலை எடுத்து வைப்பார். அதன் பிறகு அவனது வலது கையில் கொஞ்சம் சர்கரைப் பொங்கலைத் தந்து,” ஒசத்தி வாயில போட்டுக்கோ…எச்சிப்பண்ணாதே” என்பார். “பெரியவரை நமஸ்காரம்” பண்ணிக்கோ என்று அவனுக்கு அம்மா சொல்லுவாள். அவனும் செய்வான். அகஸ்தியரை அவனுக்குத் தெரியாது. குட்டையான, உடல்முழுவதும் விபூதி அணிந்த, பஞ்சகச்ச வேஷ்டியும், இடுப்பில் இறுக்கி கட்டிய அங்கவஸ்திரமும் , கைகளில் பிரசாதப் பையுமாக நடந்துவரும் “ஐயாத்துரை வாத்தியாரின் தோற்றத்தில்தான் “அகஸ்தியரை” அவன் கண்டான். இன்றும் பிரதோஷ வேளைகளில் அவன் சிவனோடு ஐயாத்துரை வாத்தியாரையும் நினைத்துக் கொள்ளுகின்றான்.

ஆயிரத்துத் தொள்ளாயிரத்து எழுபதுகளில் நெல்லை மாவட்டத்தில் தாமிரபரணி நதிக்கரைப் பகுதியில் இருக்கும் சில கோவில்களில் தொடர் திருட்டு நடந்தது. அப்பொழுது இந்த ஆயிரங்கால் மண்டபத்தில் உள்ள கோவில் சிலைகளைத் திருடர்கள் உடைத்துப் போட்டனர். சில நாட்கள் அங்கு பூஜை நடந்தது. உடைந்த சிலைகளைப் பார்த்து ஐயாத்துரை வாத்தியார் கண்ணீர் விட்டார். மிகுந்த வேதனையுடன் ஒருநாள் அவனுக்கு அப்பாவிடம்,”சுந்தரம்..நல்ல அழகான வலம்புரி விநாயகரோடு தும்பிக்கையை ஓடைச்சுட்டானே” என்று தழுதழுத்த குரலில், கண்களில் நீர் முட்ட ஐயாத்துரை வாத்தியார் சொன்ன வார்த்தையால் அருகில் நின்ற அவனது மனதும் வலித்தது.

மிகவும் பாழடைந்து விட்ட அந்த ஆயிரங்கால் மண்டபத்தின் ஒரு பகுதியைச் சீர் செய்து “அண்ணாமலை” என்ற சின்னத்திரைத் தொடருக்கான படப்பிடிப்பும் நடந்தது. சமீபத்தில் கிராமத்தில் உள்ள இளைஞர்கள், ரங்க்வாத்யாரின் மகன் “விஸ்வநாதனின்” முயற்சியுடன், கரந்தையார்பாளையம் பிராமண சமூகத்தின் இடமான அந்த “ஆயிரங்கால் மண்டபத்தை”த் தூய்மை செய்துள்ளனர். அதில் ஒரு பகுதியை “நீத்தார் கடன்” செய்யும் இடமாகப் பயன்படும் வகையில் சீர்செயதுள்ளதை அவன் சமீபத்தில் நேரில் பார்த்து மனம் ஆறுதல் கொண்டான். நல்ல செயல்களுக்கு எத்தனை தடைகள் வந்தாலும், அது ஒருநாள், பாறைக்கு இடுக்கிலே விழுந்த அசுர வித்தாக அனைத்தையும் பிளந்து கொண்டு வெளிவரத்தான் செய்யும்.

தேரோட்டி “கிருஷ்ணையர்”

அப்படி ஒரு ஆல, அசுர வித்துத்தான் “GLAD” கிருஷ்ண ஐயர். சந்திரா அப்பளம் டெப்போ என்ற ஒரு அப்பளக் கடையிலே அவரும் அவரது சகோதரரும் அப்பளம் எண்ணும் தொழிலாளியாக வேலைபார்த்து, பின்னாளில் “கணபதி லிங்கம் அப்பளம் டெப்போ” (GLAD) என்ற பெயரில் தன் மூத்த சகோதரர் ராமலிங்கம் ஐயருடன் சொந்தமாக அப்பளக் தொழிற்சாலையைத் துவங்கி, பலகாலம் அதை வெற்றிகரமாகச் செய்து வந்தார். அவருடைய அப்பளக் கடையில்தான் அவனுக்கு அம்மா வழித் தாத்தா சுப்பிரமணிய ஐயர் “கணக்கராக” வேலைபார்த்து வந்தார். இப்பவும் கிருஷ்ணையரின் குடும்பத்தினர் “கணக்கையர்” பேரன் என்றுதான் அவனை அறிமுகம் செய்து வைப்பார்கள்.

கிருஷ்ணையருக்கு டுண்டிவிநாயகர் மீதும், ஸ்ரீ ஆதிவராகப் பெருமாள்மீதும், சிருங்கேரி ஸ்ரீ சங்கராச்சார்யாள் மீதும் அபார நம்பிக்கை. தன்னை வளர்த்த கிராமத்தின் நன்மைக்கு அவர் செய்த தொண்டுகள் அநேகம். அவன் நடுநிலைப் பள்ளியில் படித்துக் கொண்டிருக்கும் பொழுது நடைபெற்ற “டுண்டிவிநாயகர்” கோவில் கும்பாபிஷேகத்திற்கு “GLAD” குடும்பத்தினர் சிறப்பாகத் திருப்பணிகளைச் செய்தனர். அப்பொழுது அரை டிராயரைப் போட்டுக் கொண்டு அவன் அந்தக் கோவிலைச் சுற்றி நண்பர்களோடு விளையாடியதும், கிருஷ்ணையர் அவனது இரண்டு கைகளிலும் சக்கரைப் பொங்கலையும், பஞ்சாமிருதத்தையும் இரண்டு பெரிய தொன்னைகளில் தந்து, “போருமோடா” என்று கேட்ட அன்பும் எத்தனை சுகமான நினைவுகள். அதேபோல “ஸ்ரீ ஆதிவராகர் கோவில்” தேர்த் திருப்பணிக்காக அவர் எடுத்துக் கொண்ட முயற்சிகள், இளைஞர்கள் கற்றுக் கொள்ளவேண்டிய ஒரு பாடம்.

ஸ்ரீ ஆதிவராகர் கோவில் தேர், நூறாண்டுகளுக்கும் மேலான மிகப் பழமையானது. அதன் நான்கு வெளிச் சக்கரங்களும், உட்புறமுள்ள இரண்டு சக்கரங்களும் ஒவ்வொரு வருடத் தேரோட்டத்தின் பொழுதும் ஒவ்வொரு பலகையாக ஓட்டுப் போட்டே ஒட்டி வந்தனர். தேரின் கனம் அதிகமென சில தட்டுகள் குறைக்கப் பட்டன. தேர்ச் சிற்பங்கள் எல்லாம் சிதிலம் அடைந்தும் கயவர்களால் களவாடப் பட்டும், தேருக்கடியில் எப்பொழுதும் பன்றிக் கூட்டத்தின் கழிவுகளுமாகத் தேரைப் பார்க்கவே மனதிற்கு மிகவும் கஷ்டமாக இருக்கும். நம்ம ஊர்த்தேருக்கும் நல்ல நாள் வராதா. நம்ம பெருமாளுக்கு நல்ல தேர் வேண்டாமா? என்று தவித்த எத்தனயோ உள்ளங்களில் கிருஷ்ணையரின் உள்ளமும் ஒன்று. அவனது உள்ளமும் ஒன்று.

அவன் அந்த ஏக்கத்தை “தேர்” என்ற சிறுகதையாக எழுதி, “கோமல் சாமிநாதனின்” வேண்டுகோளுக்கிணங்க அவரை ஆசிரியராகக் கொண்ட “சுபமங்களா” என்ற பத்திரிகைக்கு அனுப்பினான். அது 1993ம் வருடம் “மே” மாத இதழில் வெளியானது. அதைப் படித்துப் பாராட்டிய எழுத்தாளர் எஸ். சங்கரநாராயணன் “யானைச் சவாரி” என்ற பெயரில் தான் தொகுத்த சிறந்த சிறுகதைகள் தொகுதியில் சேர்த்து,” ஏய்..விஸ்வநாதா…உன்னோட “தேர்” சிறுகதைய “யானைச் சவாரி”த் தொகுப்புல சேர்த்திருக்கேன்டா” என்று நட்போடு சொன்னது அவனுக்குப் பெருமையாகவே இருந்தது.

கிருஷ்ணையர் தன் சிந்தனையைச் செயலாக்க விரும்பி அவரது கிராமத்து நண்பர்களுடன், முக்கியமாக ஆசிரியர் குருசாமி, கல்கத்தா கண்ணன் (லெஷ்மணவாத்தியாரின் மாப்பிள்ளை), “புரூக்பாண்டு” கோபாலகிருஷ்ணன், V.G.R(v.g.ramachandran) என்ற ராமன் போன்ற நண்பர்களின் துணையுடன் ஒரு நல்ல நாளில் தேர்த் திருப்பணிக்கான வேலைகளை அந்தப் பெருமாளை நம்பியே தொடங்கினார்.

கிராமத்துப் பெரியவர்களிடமும், வெளியூர்களில் உள்ள பக்தர்களிடமும் திருப்பணிக்கான காணிக்கைகளைப் பெற்றுவரத் தீர்மானித்து விரைவிலேயே செயல்படத் துவங்கினார். தேர்த்திருப்பணி குறித்த கடிதமும், பெற்றுக் கொண்ட பணத்திற்கான ரசீது புத்தகங்களும் தயார்செய்தனர். தங்களுது முயற்சியைத் திருவினையாக்க இறைவனையும், சிருங்கேரி ஜகத்குரு ஸ்ரீ சங்கராச்சார்யாள் ஸ்ரீ பாரதீ தீர்த்த மகாஸ்வாமிகளையும் வேண்டிக் கொண்டு “ரத வீதியில்” இறங்கினர். சென்ற இடமெல்லாம் பெருமாளுக்குக் காணிக்கை தடையின்றிக் கிடைத்தது. சென்னை, மும்பை, கல்கத்தா, டெல்லி என்று ஊரூராகச் சென்று பக்தர்களின் ஆதரவைப் பெற்றனர்.

இதற்குள் 1999ம் வருடம் கிருஷ்ணையர் இருதய வலியால் பாதிக்கப்பட்டு சென்னை, மந்தைவெளியில் உள்ள BSS மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப் பட்டிருந்த செய்தி அவனுக்குக் கிடைத்தது. அவன் மருத்துவமனைக்குச் சென்று அவரைப் பார்த்தான். உடல் நலிவுற்றிருந்தாலும் மனம் நல்ல திடமாகவே இருந்தது. “டேய்..விஸ்வநாதா..ஸ்ருங்கேரிக்குப் போனயா..” என்று கேட்டு விட்டு அவன் பதிலுக்குக் காத்திராமல், “நம்ம ஆச்சார்யாள் எல்லாம் நன்னா நடக்கும்னு சொல்லிருக்கார்…அதனால எனக்கு உடம்பு சரியாயிடும்..தேர் வேலைகளச் சீக்கிரம் முடிச்சு அடுத்த வருஷம் தேர ஓட்டிடணும் …நான் இவா கூட திருச்சிக்குப் போய் “BHEL”ஆபீஸ்ல தேர்ச் சக்கரத்துக்கு வேண்டிய ஏற்பாடுகளைச் செய்யணும்…இந்தா நீயும் ஒன்னால முடிஞ்சத வசூல் பண்ணிக் குடு” என்று ஒரு ரசீதுப் புத்தகத்தை அவனிடம் தந்தார். என்ன ஒரு உற்சாகம் அவருக்கு. அவன் அவருக்காக பிராத்தித்துக் கொண்டான். அவர் குணமாகி வீட்டிற்கு வந்து சில தினங்களிலேயே தேர்த் திருப்பணி வேலைகளுக்காகப் புறப்பட்டுவிட்டார். அலுவலக விடுமுறை நாளில் அவன் ஊருக்குச் சென்றிருந்தான். அன்று இரவில் அவன் “தேர்” வேலைகளைப் பார்த்துவரத் தேரடிக்குச் சென்றான். அங்கு ஒரு பெரிய மரத் திண்டில் கிருஷ்ணையர் உட்காந்திருந்தார். பக்கத்தில் குருசாமி சார் நின்று கொண்டிருந்தார். சில நண்பர்களும் இருந்தனர். “என்ன மாமா…எதுக்கு இப்படி ராத்திரிக்கும் வந்து ஒக்காந்திருக்கேளே…கொஞ்சம் தூங்கிட்டு வாங்கோ ” என்றவனிடம்,” இத நல்ல படியா முடிச்சு சுவாமி தேரோட்டம் முடிஞ்சாத்தான் தூக்கமெல்லாம்” என்று சிரித்துக்கொண்டே சொன்னார் கிருஷ்ணையர்.

அவரது ஆசையை பெருமாளும், ஆச்சார்யாளும் நிறைவேற்றி வைத்தனர். தேர் மிக அழகாக அமைந்து விட்டது. அவன் எப்படி ஒரு தேரை பெருமாளுக்குக் கனவு கண்டானோ அதே போல ரொம்ப அழகான தேரை பெருமாள் “கிருஷ்ணையர்” மூலமாகச் செய்து கொண்டார். 2000மாம் ஆண்டு சித்திராப் பௌர்ணமிக்கு முந்தய தினம் ஸ்ரீ ஆதிவராகப் பெருமாளின் ப்ரும்மோஸ்ஸவத் “தேரோட்டம்” வெகு விமர்சையாக நடந்தது. பெருமாள் தேரில் அமர்ந்து அசைந்தசைத்து வரும் அழகை “கிருஷ்ணையரும்” பக்தர்களும் அணு அணுவாக ரசித்து மகிழ்தனர். அவனுக்கு ஆனந்தம் கரைபுரண்டோடியது. பெருமாள் சீக்கிரமே நிலையத்திற்கு வந்து விட்டார். நிலையத்திற்கு வந்ததும் “கிருஷ்ணையர்” சாஷ்டாங்கமாகத் தரையில் விழுந்து பெருமாளை வணங்கினார். எழுந்து நின்று பெருமாளை கண்ணீர்மல்க கைகூப்பினார். பக்தர்கள் கிருஷ்ணையரைப் பாராட்டினர். அவர் பெருமாளைக் கைகாட்டினார். ஊருக்கு உழைத்தல் யோகம் என்று மஹாகவி பாரதியார் சொன்னது இதைத்தானே.

தந்த வேலையை சரியாக முடித்ததனால் ஸ்ரீ ஆதிவராகப் பெருமாளே, ஸ்ரீமான் கிருஷ்ணையரை 2000ம் வருடம் புரட்டாசி மாதம் சரஸ்வதி பூஜை தினத்தன்று தன்னோடு வைகுண்டத்திற்கு அழைத்துக் கொண்டார்.

(21.05.2015) இனியவன் அடுத்த வாரம் வருவான் ……….

படங்கள் உதவிக்கு நன்றி : அஸ்வின், K.V,. அன்னபூர்ணா

May 22, 2015
கவிதை

உயிர் நண்பன்

………………………

பள்ளியிலே சேர்ந்து படித்ததுமில்லை

பனங்காட்டிலே சேர்ந்து மேய்ததுமில்லை

பாலைவனம் மேய்கையிலே

பால் நிலவு ஒளியினிலே

பார்வையில் பட்ட மின்னலடா

பாரதிதாசனின் கவிதைப் புத்தகமடா

பக்கத்தில் நீ இல்லையென்றால்

படபடக்கும் என் இதயமடா

பரதேசிபோல வாழ்ந்தேனடா

பரிதாபப்பட்ட அந்த இறைவனோ

பரிசாக உன்னைத் தந்தானடா

#றியாஸ் முஹமட்

May 22, 2015
கேசவ் வண்ணம் – கிரேசி எண்ணம்

BRINGING THE KINGDOM OF HEAVEN TO EARTH ….

”வானந் தனிலேறி வைகுண்டம் வையமுற
கோநந்த லாலா குதித்திடும், -ஆனந்த
நர்த்தனம் செய்தல் நமக்காய், இவன்வந்த
வர்த்தகம் பூமிவிடு விப்பு” ….கிரேசி மோகன்….

May 21, 2015
திருமண (நாள்) வாழ்த்து!

என் தோழி பவள சங்கரி திருநாவுக்கரசுக்கு

காலைச் சுடரொளி கண்களில் படர

மாலை வான் நிறம் வாங்கிய வதனம்

முளரி அரும்புகள் முகிழ்த்த விழிகளில்
ஒளிரும் புதிய உணர்வுகள் பூத்து
வாழ்விலோர் திருநாள் கண்ட
மகிழ்ச்சியில் மனந்தான் பூத்து
செந்திரு போல் விளங்கும்
செந்தமிழ் (பவள சங்கரி ) பெண்மை
மாண்புறும் பெருநாள் உந்தன்
மணநாளின் நினைவு நாளில்
(கலைமகள் ஹிதாயாவின் வாழ்தலையை )
வானத்தின் மழைத்தூ வலாய்
குளிர்தமிழ்க் கவிதை யாலே
பெய்திட வந்தேன் வளம்
பெருக நும் வாழ்வின் வயல்

வாழ்க்கைத் துணையை வரித்து இன்றென்
நோக்கினில் உயர்ந்த பாச தோழியே பவள சங்கரி
தீக்குள் கிடப்பினும் சுடர்விடும் பொன்போல்
வாழ்கையில் என்றும் மாசின்றி வாழ்க…!!

மாசணு காத மனத்துள் வாய்மை
தேசு படர தெளிந்த நீ ரோடையின்
ஓசையைப் போலும் உண்மையின் நாதம்
ஆசு கவியாய் அகத்தினில் பொங்கி
வீசும் தென்றலில் மேதினி பரவ…..!!!

அண்ணன் (திருநாவுக்கரசு) கருணை மனத்தால்
(இறைவன் வரமாய் ) தந்த மருமகள்
இதயத்தை மனைவியின் இருப்பிட மாக்கிய
(பவள சங்கரி) இன்றுன் வாழ்வின் மண நாளை நினைத்து
எதிர் வரும் காலம் யாவிலும் துணையாய்,
பிரிக்க இயலா பிணைப்பாய்,இறைவன்
பேரரு ளாலே பிணைத்த வாழ்க்கைத்
தலைவன் திருநாவுக்கரடசோடு சார்ந்து இல்லற
வாழ்வின் தலைவியாய் வரும் வரும் நாளெலாம்
வாழ்வாய் உனக்கென வரையிலா வாழ்த்துக்கள்…

“இல்லறப் பூங்கா எழிலுறும் வண்ணம்
எழிலாய் அமைந்த தோழி பவள சங்கரி அதன்
சில் லெனும் நீரே,நீரில் மலர்ந்த
செவ்வர விந்த மலரே,மலரின்
உள்ளிருந் துளத்தின் உணர்விற் கலந்த
உணர்வே,சுகந்த மணமே,கரும்பின்
வெல்லப் பாகே,பாகுடைச் சுவையே…!
மேலாம் நிதியே! என்றெலாம் போற்றும் …

சங்க காலத் தமிழிலக் கியத்தின்
மங்கா கவிதையின் சுவை நயம் நிறைக…!
போதலர் தாமரைப் பொய்கையி லூறும்
சீதள மிகும் இன் சுவை நீர் போலும்
தீ திலா நெஞ்சில் சுரந்திடும் அன்பு நீர்க்
வாழ்க்கையில் இருவர் கலந்தொரு மித்து,

பொய்ப்பட பேசும் புவியின் கயமைகள்
மெய்ப்படும் வாய்மை மேவிடும் வாழ்வினால்
பொய்ப்பட ஆக புனித இல்லறத்தின்
மெய்ப்பொருள் தேர்ந்து விரிகதிர் சுடர்களாய்

கோபுரம் போலு யர்ந்த
கொள்கையும்,அகன்ற வான் போல்
ஆதுரம் மிகு குணமும்
ஆழி போல் அழ்ந்த (அ)றிவும்
சீருற பெற்று வாழ
திகழ் பரம் பொருளாம் வல்ல
இறைவனின் நெறிகள் பேணி
சுகம் பெற வாழ்த்துகின்றேன்….!

“மனைத்தக்க மாண்புடைய ளாகித் தற் கொண்டான்
வளத்தக்காள் வாழ்க்கைத் துணை…”

“பெண்ணின் பெருந்தக்க யாவுள கற்பெனும்
திண்மையுண்டாகப் பெறின் “என வள்ளுவன்
தீட்டிய குறளோ வியம் போல் வீட்டில்
ஏற்றிய தீபம் போல் இருள் கடிந் தொளிர்வாய்..,.!

பெண்ணின் பெருமையெலாம்
பேசும் திருக்குறளின்
நுண்ணரிய கருத்தெல்லாம்
நுணுகிச் சுவைத்து நலம்
பண்ணி ஆயிரங் காலப்
பயிராய் தலைத்திடுவீர்…!

குழலினில் யாழினில் எழுந்திடும் இசையிலும்
கோடி இன்பம் கூட்டும் மழலை
மொழிகளின் இனிமையும்
செவிகளின் நிறைய….!
உள்ளங்கள் ஒன்றாய் உணர்வுகள் ஒன்றாய்
இன்பமும் துன்பமும் ஒருவருக் கன்றி
இருவர்க் காம் எனும் இயல்பின ராகி….

நீரோடு கயல்பிரி யாதது போல்
நிலவொடுஒளிபிரி யாதது போல்
காரோடு குளிர்பிரி யாதது போல்
கடலிடை அலைபிரி யாதது போல்

நூலோடு நயமும் நுதலொடு திலகமும்
தாளோடு எழுத்தும் தமிழிடை இனிமையும்
பாலோடு வெண்மையும் பழமொடு சுவையும்
பூவோடு மணந்தான் பொருந்திய வாறாய்
என்றும் – தொடந்து வாழ்க !

“செந்தமிழ் கவிதையாய்
சிறப்புடன் வாழ வாழ்தும் உங்களன்புத் தோழி

கலைமகள் ஹிதாயா ரிஸ்வி -இலங்கை

May 21, 2015