Blog

 

63 நாயன்மார்கள் வரலாறு – 8. ஏனாதிநாதர்

ஈழக் குலச்சான்றா ரெயின னூர்வா

    ழேனாதி நாதனா ரிறைவ னீற்றைத்

தாழத் தொழுமரபார் படைக ளாற்றுந்

    தன்மைபெறா வதிசூரன் சமரிற் றோற்று

வாழத் திருநீறு சாத்தக் கண்டு

    மருண்டார்தெ ருண்டார்கை வாள்வி டார்நேர்

வீழக் களிப்பார்போ னின்றே யாக்கை

    விடுவித்துச் சிவனருளே மேவி னாரே.

 

சோழ நாட்டில் எயினனூர் எனும் ஊரில் பிறந்தவர் ஏனாதியார். எயினனூர் கும்பகோணத்திற்குத் தென்கிழக்கில் 6 கி.மீ தொலைவில் அமைந்துள்ளது. தற்காலத்தில் ஏனநல்லூர் என்று வழங்கப்பட்டு வருகிறது. ஏனாதி என்பது அந்நாட்களில் படைத்தளபதியைக் குறிக்கும் சொல்லாகும். ஏனாதி என்ற பட்டம் படைத்தளபதிக்கு ஆபரணமாக நெற்றியில் அணியச் செய்வார்கள். இந்நாயனார் ஏனாதி என்ற பட்டத்தைப் பெற்றவர். ஈழகுலச் சான்றோர் குடியில் பிறந்தவர் இவர். மன்னர் குடி வந்தவர்களுக்கு வாட்போர்ப்பயிற்சி அளிப்பது இவருடைய பணி. இப்பணியிலிருந்து வரும் வருவாய் மூலமாக அடியார்களுக்கு உதவி செய்வதை தம் கடமையாகக் கொண்டு வாழ்பவர். வாட்படைப் பயிற்சிக் கூடம் அமைத்து பயிற்சி கொடுத்துக் கொண்டிருந்த இவர் வாள் வலிமையும், தோள் வலிமையும், அஞ்சா நெஞ்சமும் கொண்டு வாழ்ந்தவர். அந்த வகையில் மிகத்திறமையான அவருடைய பயிற்சியால் அவருக்கு செல்வாக்கும், செல்வமும் பெருகியது. அவருடைய அரவணைப்பால் அடியார்களும் சிறப்பாக வாழ்ந்ததால் அவருடைய புகழும் உச்சம் தொட்டது.

இவையனைத்தையும் கண்டு எரிச்சலுற்ற மற்றொரு வாட்பயிற்சியாளனான அதிசூரன் என்பவன் அவர்மீது அழுக்காறு கொண்டான். அவன் இயல்பாகவே தற்பெருமையும், ஆணவப்போக்கும், பிறரை மதியாத தன்மை போன்ற குணக்கேடான எண்ணங்கள் கொண்டவன் என்பதால் குணக்குன்றான ஏனாதியாரைப் பகையாகக் கருதினான். ஒருநாள் ஏனாதியாரைப் பார்க்க அதிசூரன் அவர் இருக்கும் இடம் தேடி வந்தான். அவருடைய தொழிலைக் குறிவைத்துப் பறிக்க வந்தான். ஒரு ஊரில் இரண்டு பயிற்சியாளர்கள் இருக்கலாமா? யார் வலிமையானவரோ அந்த ஒருவர் மட்டும் இருந்தால் போதும் என்றான். அதற்காக ஏனாதியாரிடம் பயிற்சி பெறுபவர்களையும், தன்னிடம் பயிற்சி பெறுபவர்களையும் வைத்து சண்டையிட்டு, அதில் யார் வெற்றி பெறுகிறார்களோ அவர் மட்டும் பயிற்சி வகுப்பு நடத்தலாம் என்று திட்டமிட்டான். ஒரு உரையில் ஒரு கத்தி மட்டுமே இருக்க வேண்டும் என்றான். ஏனாதியாரும் அதற்கு இசைந்தார். அதற்கான நாளும், இடமும் குறிக்கப்பட்டது. அந்நாளில் அதிசூரன் கூறியபடி அனைவரும் கூடினர். போர் தொடங்கி வாள் வீச்சில் தலைகளும் துண்டாகி வீழ்ந்தன. கை, கால்கள் துண்டிக்கப்பட்டு துடித்துக் கொண்டிருந்தன. இரத்த வெள்ளத்தில் மிதந்தனர் பலர். இறுதியில் அதிசூரனைத் தோற்கடித்தார் ஏனாதியார். அதிசூரனின் படைகள் தோற்று ஓடின. சேக்கிழார் பெருமானின் கவிச்சொற்கள் இவற்றை அழகாகப் பதிவிடுகின்றன:

குருதியின் நதிகள் பரந்தன குறை

  உடல் ஓடி அலைந்தன

பொரு படை அறு துணி சிந்தின புடை சொரி

  குடர் உடல் பம்பின

வெருவர எருவை நெருங்கின

  விசியறு துடிகள் புரண்டன

இரு படை தனினும் எதிர்ந்தவர் எதிர்

  எதிர் அமர் செய் பறந்தலை. 

 

தலைப்பட்டார் எல்லாரும் தனி

  வீரர் வாளில்

கொலைப் பட்டார் முட்டாதார்

  கொல் களத்தை விட்டு

நிலைப்பட்ட மெய் உணர்வு

  நேர் பட்ட போதில்

அலைப்பட்ட ஆர்வமுதல் குற்றம்

  போல் ஆயினார்.

புறமுதுகிட்டு ஓடும் நிலையில் மேலும் சினங்கொண்ட அதிசூரன் வன்மத்தைக் கக்கினான். தோல்வியால் அவமானத்தில் உழன்றவன், ஏனாதியாரை போரில் வெல்வது கடினம் என்பதைப் புரிந்துகொண்டு, அவரை வஞ்சனையால் வீழ்த்துவது என்று முடிவு செய்தான். மீண்டும் வந்தவன், நம்மால் நம் மாணவர்கள் வீணாக மடிய வேண்டாம். நாம் இருவரும் நேருக்கு நேர் மோதி யார் இந்த பயிற்சி வகுப்பை நடத்தத் தகுதியானவர் என்று முடிவு செய்யலாமே என்றான். நாயனாரும் இதற்கும் ஒப்புக்கொண்டு நாளைக் குறித்தனர். குறித்த நாளில் போரும் துவங்கியது. தீவிரமாக நடந்த போரில் அதிசூரன் தோற்கும் நிலைக்கு வந்துவிட்டான். அப்போது ஏற்கனவே தான் திட்டமிட்டபடி, அதுவரை தான் மறைத்திருந்த திருநீற்று மறைப்பை விலக்கினான் அதிசூரன். அதிசூரன் நெற்றியில் திருநீறு பொலிவதைக் கண்ட நாயனார் உள்ளம் சற்றே தடுமாறியது. கடையனே ஆனாலும் திருநீறு பூசியதால் இவன் சிவபிரானின் அடியவராகிவிட்டானே! இவ்வடியாரைக் கொல்வதா என்று வாளை வீசி எறியத் துணிந்தார். ஆனாலும் நிராயுதபாணியாக நிற்கும் தன்னைக் கொன்ற பாவம் அந்த சிவனடியாருக்கு வந்துவிடக் கூடாதே என்றும் தயங்கியவர், சண்டை போடுவது போல பாசாங்கு செய்தார். அதிசூரனும் தாம் எதிர்பார்த்தது நடந்துவிட்ட களிப்பில் தாம் நினைத்தபடி அவரை வெட்டி வீழ்த்த நாயனாரும் மண்ணில் சாய்ந்தார்.

கடையவன் தன் நெற்றியின் மேல்

  வெண்ணீறு தாம் கண்டார். 

  கண்ட பொழுதே கெட்டேன் முன்பு

  இவர் மேல் காணாத

வெண் திரு நீற்றின் பொலிவு

  மேற்கண்டேன் வேறு இனி என்

அண்டர் பிரான் சீர் அடியார்

  ஆயினார் என்று மனம்

கொண்டு இவர் தம் கொள்கைக்

  குறி வழி நிற்பேன் என்று.

என்று அழகுற மொழிகிறார் சேக்கிழார் பெருமான்!

நாயனார் பெருமான் அருள்வெளியில் எம்பெருமானின் காட்சியைக் கண்டு ஆனந்தம் கொள்கிறார்.  பொய்யாக திருநீறு பூசிப் பாதகம் செய்த அதிசூரன் நரகினை அடைந்து துன்பமுற்றான்.

 

ஏனாதிநாத நாயனார் புராணம் கூறும் கருத்து!

 

வேழக் கரும்பினோடு மென் கரும்பு தண்வயலில்

தாழக் கதிர்ச்சாலி தான் ஓங்கும் தன்மையதாய்

வாழக் குடி தழைத்து மன்னிய அப் பொற் பதியில்

ஈழக் குலச் சான்றார் ஏனாதி நாதனார். 

எனும் சேக்கிழார் பெருமானின் கூற்று பெண்மையின் ஒழுக்கத்தின் சிறப்பினை எடுத்துரைக்கின்றது. கரும்பு பூக்கும். காய்க்காது. நெல் பூக்கும், காய்க்கும். அதுபோன்று குலமகனானவள் பூத்துக் குழந்தைச் செல்வத்தைத் தருவாள். விலைமகளோ பூப்பாள். ஆனால் மகப்பேறு விருப்போடு பெறுவதில்லை. பெற்றாலும் அதில் சிறப்பில்லை என்கிறார் சேக்கிழார் பெருமான்!

வேதத்தில் உள்ளது நீறு வெந்துயர் தீர்ப்பது நீறு
போதம் தருவது நீறு புன்மை தீர்ப்பது நீறு
ஓதத் தகுவது நீறு உண்மையில் உள்ளது நீறு
சீதப் புனல் வயல் சூழ்ந்த திருவாலவாயான் திருநீறே

நம் சைவ சமயத்தின் ஆகச்சிறந்த சின்னமாகக் கருதப்படுகிற திருநீற்றின் சிறப்பினைப் பற்றி திருஞானசம்பந்தப் பெருமான் பதிகமாகப் பாடியுள்ளார். திருநாவுக்கரசரும், ‘மெய்யெல்லாம் வெண்ணீறு சந்தித்த மேனியான்’ என்கிறார். குழந்தையான திருஞானசம்பந்தப் பெருமான் தொட்டிலில் இருந்த வேளையில் அக்குழந்தையைக் காப்பதற்கு திருநீறை அதிகமாகப் பூசினார்களாம். சேக்கிழார் பெருமான் இதனை, ‘வேற்றுக் காப்பு மிகை என்று நீற்றுக் காப்பே நிறையச் சாத்தி’ என்கிறார்.

இத்தகைய சிவசின்னமாகிய திருநீறை மெய்யன்போடு பூசுபவர் சிவபதம் அடைவர்.

 “கங்காளன் பூசுங் கவசத் திருநீற்றை – மங்காமற்

பூசி மகிழ்வாரே யாமாகிற் – றங்கா

வினைகளுஞ் சாருஞ் சிவகதி

சிங்காரமான சிவனடி சேர்விரே”

என்னும் திருமந்திரத்தால் உணரலாம்.

திருநீற்றுக்கு பஞ்சாட்சரம் என்ற பெயர். வி என்றால் ஒப்பற்ற என்றும், பூதி என்றால் செல்வம் என்றும் பொருள். ‘விபூதி’ என்றால் ‘ஒப்பற்ற செல்வம்’ என்பது பொருள். ஏனாதியார் போன்று திருநீறு பூசிய அடியார் யாவராயினும் அவரைச் சிவமாகவே வணங்கும் பண்புடையவர்கள் இவ்விபூதியைத் தரித்த அடியார்களைக் காணின், அவர்களுக்கும் சிவனுக்கும் பேதம் நோக்காமல் அவர்களை வழிபடுவர்.

எவரேனும் தாமாக விலாடத்து இட்ட திருநீறும்

சாதனமும் கண்டால் உள்கி   

       உவராதே அவரவரைக் கண்ட போதே உகந்து அடிமைத்

திறம் நினைந்து அங்கு  உவந்து நோக்கி

       இவர் தேவர் அவர் தேவர் என்று சொல்லி இரண்டு

ஆட்டாது ஒழிந்த ஈசன் திறமே பேணிக்

       கவராதே தொழும் அடியார் நெஞ்சினுள்ளே கன்றாப்பூர்

நடுதறியைக் காணலாமே

என்னும் திருநாவுக்கரசு நாயனார் தேவாரத்தால் அறியலாம்.

சிவன் விதித்தவழி ஒழுகாமல், பொய்த்தவ வேடத்தாற் பயனேதும் இல்லை என்பது,

வேடநெறிநில்லார் வேடம்பூண்டென்

பயன் – வேட நெறி நிற் போர் வேட

மெய் வேடமே – வேட நெறிநில்லார்

தம்மை விறல்வேந்தன் – வேட

நெறி செய்தால் வீடதுவாகுமே

என்றும்

 தவமிக்கவரே தலையான வேடர்

அவமிக்கவரே அதிகொலே வேடர்

அவமிக்கவர் வேடத்தாகா ரவ்வேடந்

தவமிக்கவர்க் கன்றித் தாங்கவொண்ணுதே

என்றும் திருமந்திரம் கூறுவதைக் காண்கிறோம்.

சேக்கிழார் நாயனார் பாதகர்கள் மெய்யடியார்களை வஞ்சித்துக் கொன்றார்களே என்று இகழ்ந்தமைக்கும் சிவபத்தியே காரணம் என்பதை அறியலாம்.

திருச்சிற்றம்பலம்

 

 

 

63 நாயன்மார்கள் வரலாறு – 7 எறிபத்தர்

திருமருவு கருவூரா னிலையார் சாத்துஞ்

    சிவகாமி யார்மலரைச் சிறந்த யானை

யானெறியோ நெறிபத்தர் பாக ரோடு

    மறவெறிய வென்னுயிரு மகற்றீ ரென்று

புரவலனார் கொடுத்தபடை யன்பால் வாங்கிப்

    புரிந்தரிவான் புகவெழுத்த புனித வாக்காற்

கரியினுடன் விழுந்தாரு மெழுந்தார் தாமுங்

    கணநாத ரதுகாவல் கைக்கொண் டாரே.

ஈரோடு – திருச்சி செல்லும் சாலையில், ஈரோட்டிலிருந்து 65 கி.மீ. தொலைவில் அமைந்துள்ளது கரூர் எனும் ஊர். சோழப் பேரரசின் புகழ்பெற்ற 5 தலைநகரங்களில் ஒன்றான இவ்வூர் திருஞானசம்பந்தப் பெருமானால் பாடல் பெற்ற கொங்கு நாட்டு தலங்களில் ஒன்று. புகழ்ச்சோழர் மன்னன் ஆண்ட இவ்வூர் நீர் வளம், நில வளம், பொருள் வளம், அருள் வளம் என அனைத்து வளங்களும் நிறைந்த ஊர். அமராவதி ஆற்றின் கரையில் அமைந்துள்ள கரூரில் உள்ள ஆநிலை எனும் திருக்கோயிலில் எழுந்தருளியுள்ள பசுபதீசுரரை காமதேனு வழிபட்டதால் இந்த ஆலயம் ஆநிலை என்ற பெயர் பெற்றுள்ளது. பசுக்களின் தலைவன் என்பதால் பசுபதி ஆனார் இறைவன். 9ம் திருமுறை ஆசிரியரான கருவூர் தேவரும், எறிபத்த நாயனாரும் அவதரித்த ஊர் என்ற பேறு பெற்ற ஊர் இது.

இத்தகைய பெருமை வாய்ந்த கரூரில் அருளாட்சி புரிந்து வரும் பசுபதீச்சுரரை அன்றாடம் வணங்கி வழிபட்டு வருபவர் எறிபத்திரர். காலை, நண்பகல், மாலை என மூன்று காலமும் குறைவிலாது வழிபாடு செய்துவரும் பெற்றியர் இவர். சிவனடியார்களுக்கு அருந்தொண்டு செய்துவரும் பண்பினரான இவர் அவர்கள் செய்யும் தொண்டுக்கு ஏதேனும் இடையூறு நேர்ந்தால், குகையிலிருந்து சீற்றத்துடன் புறப்படும் சிங்கம் போன்று எழுந்து நின்று அவர்களை ‘பரசு’ எனும் ஆயுதத்தை எறிந்து தாக்கி அந்த சிவனடியார்களுக்கு உதவி வந்தார்.

அதே காலத்தில் கருவூரில் சிவகாமியாண்டார் என்ற ஒரு அன்பர் மலர்த்தொண்டு செய்வதில் நிகரற்றவராக விளங்கினார்.

நகமெலாம் தேயக் கையால் நாள் மலர் தொழுது தூவி
முகமெலாம் கண்ணீர் மல்க முன் பணிந்தேத்து தொண்டர்
அகமலாற் கோயில் இல்லை ஐயன் ஐயாறனார்க்கே

என்று நாவுக்கரசர் மலர்த்தொண்டு செய்பவரின் மகிமை பற்றி எடுத்துரைக்கின்றார். மகத்தான மலர்த்தொண்டை செய்யும் அடியவரின் உள்ளத்தில் நீக்கமற நிறைந்திருக்கிறார் இறைவன் என்பார்.

சிவகாமி ஆண்டார் அன்றாடம் வைகறையில் துயிலெழுந்து, நீரில் மூழ்கிக் குளித்துத் திருவெண்ணீறும், கண்மணியும் அணிந்து, வாயினைக் கட்டிக்கொண்டு, நந்தவனத்திற்குள் சென்று மலரும்முன் மொக்குகளைப் பறித்து, பூக்குடலையில் நிரப்பி, அசுத்தம் படாதவாறு ஒரு மூங்கில் கம்பில் அப்பூக்குடலையை மாட்டிக் கொண்டு வருவார். பின் ஐந்தெழுத்து மந்திரத்தை மனத்தால் உச்சரித்துக்கொண்டே அம்மலர்களை மாலையாக்கி, பெருமானுக்கு அணிவித்து வழிபடுவதை காலந்தோறும் தவறாமல் செய்து வருவார்.

வைகறை உணர்ந்து போந்துபுனல்

  மூழ்கி வாயும் கட்டி

மொய்ம்மலர் நெருங்கு வாச

  நந்தன வனத்து முன்னிக்

கையினில் தெரிந்து நல்லகமழ்

  முகை அலரும் வேலைத்

தெய்வ நாயகருக்குச் சாத்தும்திருப்

  பள்ளித் தாமம் கொய்து.

இப்படியாக மலர்த்தொண்டு தொடர்ந்துவரும் காலகட்டத்தில், ஓர் நாள் ஏற்பட்டது சோதனை அவருக்கு. நவமிக்கு முந்தைய நாளான அட்டமியில், ஊரே விழாக்கோலம் பூண்டிருக்க கருவூரை ஆண்ட மன்னன் புகழ்ச்சோழருடன், பல போர்களில் பங்கு பெற்று வெற்றி வாகை சூடிவந்த ‘பட்டவர்த்தனம்’ எனும் தமக்கு மிகவும் பிரியமான பட்டத்து யானையுடன் அக்கோவிலின் விழாவினைச் சிறப்பிக்க வந்தார்.  சிவகாமியாண்டாரும் வழக்கம் போல, நீராடியபின் மலர்களைக் கொய்து குடலையில் நிரப்பி, மூங்கில் கழியில் மாட்டிக்கொண்டு வந்து கொண்டிருந்தார். அப்போது அந்த பட்டத்து யானையை அலங்காரம் செய்து ஊர்வலத்திற்குத் தயார் செய்யும்பொருட்டு ஆற்றுக்கு குளிப்பாட்டுவதற்காக அழைத்து வந்தனர். அமைதியாக நீராடிய யானை திடீரென்று யாரும் எதிர்பார்க்காத நேரத்தில் மதம் பிடித்துத் தறிகெட்டு ஓடத் தொடங்கியது. 5 பாகர்கள் உடன் இருந்தும் அவர்களால் கட்டுப்படுத்த இயலாமல் யானை வேகமாக ஓட ஆரம்பித்தது. மக்கள் அச்சத்தில் சிதறி ஓடினர்.

அதே வேளையில் பூக்குடலையுடன் வந்த சிவகாமி ஆண்டாரின் பூக்குடலையைப் பிடுங்கி வீசி எறிந்தது அந்த மதம் பிடித்த யானை. எம்பெருமானுக்குச் சூட வேண்டிய மலர்கள் அனைத்தும் தெருவில் சிதறிப்போயின. தம் மலர்த்தொண்டுக்கு இத்தகைய இடையூறு நேர்ந்துவிட்டதே, இதைத் தடுக்கும் ஆற்றலும் இந்த முதியோனுக்கு இல்லையே என்று கதறினார். தரையில் அமர்ந்து, ‘சிவதா, சிவதா’ என்றே கதறினார்.

களி யானையின் ஈர்உரியாய் சிவதா!

எளியார் வலியாம் இறைவா! சிவதா!

அளியார் அடியார் அறிவே! சிவதா!

தெளிவார் அமுதே! சிவதா! சிவதா!

இவ்வாறு சிவபெருமானிடம் முறையிட்டுக் கொண்டிருந்த போதுதான் அங்கு எறிபத்தர் வந்து சேர்ந்தார். சிவனடியாரின் துன்பம் கண்டு பொங்கியெழுந்தவர், அவர்தம் இடையூறைக் களையவொண்ணாமல், சிவனடியாருக்கு இடையூறு செய்த அந்த யானையைக் குத்திக் கொல்வேன் என்று சூளுரைத்தவர், பரசுவைக் கையிலேந்தியவாறு புறப்பட்டார்.

கண்டவர் இதுமுன்பு அண்ணல்

  உரித்த அக்களிறே போலும்

அண்டரும் மண் உளோரும்

  தடுக்கினும் அடர்த்துச் சிந்தத்

துண்டித்துக் கொல்வேன் என்றுசுடர்

  மழு வலத்தில் வீசிக்

கொண்டு எழுந்து ஆர்த்துச்சென்று

  காலினால் குலுங்கப் பாய்ந்தார். 

அந்த மதம் பிடித்த யானை செல்லும் வழியில் எறிபத்தரும் விரைந்து சென்றவர், அதைக் குத்திக் கொல்வேன் என்றவாறு ஓடுகிறார். தறிகெட்டு ஓடும் மதயானையைக் கொல்ல முடியுமா என்ற சிந்தை துளியும் இன்றி அதைக் கொல்லத் துணிந்தார். ஆனால் அந்த யானை எறிபத்தர் மீது கோபத்தோடு பாய்ந்தது. எறிபத்தரும் சட்டென்று தம் மழுவினால் யானையின் துதிக்கையை வெட்டி வீழ்த்தினார். அதோடு அதன் பாகர்கள் ஐவரையும் வெட்டி வீழ்த்தினார். இச்செய்தி மன்னன் புகழ்ச்சோழனுக்குச் சென்று சேர்ந்தது. அவரும் பட்டத்து யனையையும், பாகர்களையும் கொன்றது பகைவர் செயல் என்று கருதி நாற்படையுடன் யானை இருந்த இடம் நோக்கி விரைந்தார்.  அங்கே எறிபத்தர் சற்றும் அஞ்சாமல் சிங்கம் போல் சிலிர்த்துக் கொண்டு மழுவுடன் நின்றிருந்தார்.

மன்னரைக் கண்ட எறிபத்தர், அவருடைய பட்டத்து யானை செய்த தீங்கையும் பாகர்கள் அதைத் தடுக்காமல் இருந்ததால் தாம் அவர்களைக் கொன்றதாகவும் எறிபத்தர் விளக்கினார். புகழ்ச்சோழர் இதைக் கேட்டு, எறிபத்த நாயனாரின் மீது எந்தவிதமான தவறும் இல்லை என்றும், பட்டத்து யானையால்தான் தவறு நிகழ்ந்துள்ளது என்றும் புரிந்துகொண்டு மிகவும் மனம் வருந்தியவர், அடியார்க்குத் தீங்கு செய்த யானையையும் பாகர்களையும் மட்டும் கொன்றது போதாது. இவற்றைச் சரியாக நிர்வகிக்காத குற்றவாளியான தன்னையும் கொல்லவேண்டும் என்று கூறி, புனிதமான அவருடைய மழுவால் கொல்ல வேண்டாம் என்று தம் உடைவாளை எடுத்து எறிபத்தரிடம் கொடுத்தார்.

ஆனால் எறிபத்தரோ புகழ்ச்சோழரின் பக்தியையும், அடியார்கள் மீது கொண்ட அன்பையும் கண்டு உள்ளம் நெகிழ்ந்தவர், இத்தகைய சிவனடியாரின் மனம் புண்படச் செய்துவிட்டோமே, தாம் இனி உயிர் வாழ்வதில் பயன் இல்லை என்று எண்ணி மழுவினால் தன்னையே மாய்த்துக்கொள்ள முயன்றார். இதனைக் கண்ட புகழ்ச்சோழர் பதறிப்போய் அவரைத் தடுத்தார். அப்போது வானில் தோன்றிய அற்புதமான ஒலி, அந்த இரு சிவனடியார்களின் அன்பினை உலகறியச் செய்யவே தாம் இவ்வாறு செய்தோம் என்றது. அந்த நொடியில் யானையும், பாகரும் உயிர் பெற்றனர். மலர்களும் மீண்டும் குடலையில் சேர்ந்தது. சிவகாமியாண்டார் தமது மலர்த்தொண்டை மேலும் சிறப்பாகத் தொடர்ந்தார். எறிபத்தர் திருத்தொண்டு செய்து கயிலையில் சிவகண தலைவராக ஆனார். எறிபத்தர் எனும் சிவனடியார் நாயன்மார் ஆன வரலாறு இதுதான்.

 

எறிபத்த நாயனார் புராணம் சொல்லும் கருத்து!

பசுபதீசுரர் அருள் பாலிக்கும் ஆநிலை எனும் கோவில் அமைந்த திருத்தலமான கரூரில் உள்ள அப்பெருமானை வழிபடுவதால் மீண்டும் ஒரு கருவறையில் கருவாகப் பிறக்கும் வாய்ப்பு உண்டாகாது என்பர். கரூர் நகரைச் சேர்ந்த இரு பெரும் சங்கப் புலவர்களின் பாடல்களை புறநானூறு காட்டுகிறது. சோழ மன்னர்கள் தங்கள் புலிக்கொடியை இமயத்தில் பொறித்து வெற்றிக் கொடியை நாட்டினர். பொன்னாக மின்னும் இமயத்தின் பழைய பாதைகளை அடைத்து அன்னியர் உள் நுழையாமல் தடுத்துப் புதிய பாதைகளை அமைத்து காவல் வைத்தனர் சோழர்கள். அந்த வகையில் தமிழர் தம் ஆட்சி அகண்ட தமிழகமாக இமயம் வரை நீண்டிருந்த வரலாற்றுக் குறிப்பையும் சேக்கிழார் பெருமான் குறிப்பிடுகின்றார்.

பொன்மலை புலிவென்றோங்கப் புதுமலை இடித்துப் போற்றும்

அந்நெறி வழியே ஆக அயல்வழி அடைத்த சோழன்

மன்னிய அநாபன் சீர் மரபின் மாநகராகும்

தொன் நெடுங் கருவூர் என்னும் சுடர்மணி வீதி மூதூர்

என்கிறார் .

மலர்த்தொண்டு என்பது இறைவனுக்குச் செய்யும் நிகரற்ற தொண்டு என்பதை திருஞானசம்பந்தப் பெருமான்,

தொண்டரெல்லாம் மலர் தூவி ஏத்த நஞ்சு

உண்டலாருயிர் ஆயதன்மையர்

கண்டனார் கருவூருள் ஆநிலை

அண்டனார் அருளீயும் அன்பரே

என்று தேவாரத்தில் குறிப்பிடுகிறார்.

எறிபத்தர் பற்றி, “இலைமலிந்த வேல்நம்பி எறிபத்தர்க்கு அடியேன்” என்று திருத்தொண்டத்தொகையில் சுந்தரமூர்த்தி நாயனார் பெருமையாகக் கூறியுள்ளார்.

பூக்குடலை விழா:

இந்நாளிலும் இந்த அரிய நிகழ்வை நினைவுகூரும் விதமாக, ஆண்டுதோறும் புரட்டாசி மாதம் வளர்பிறை மகா அட்டமி தினத்தன்று, அனைத்து பக்தர்களும் பூக்குடலை ஏந்தி, ஆலயத்திலிருந்து மேளதாளத்துடன் கரூர் முக்கிய வீதி வழியாக ஊர்வலமாகச் சென்று, பூக்குடலை விழா நடத்தி வழிபட்டு வருகிறார்கள். அன்றைய தினம் கோயிலில் எறிபத்த நாயனார், புகழ்ச்சோழர், சிவகாமியாண்டார் ஆகியோருக்கு சிறப்பு அபிசேகமும், அலங்காரமும் நடைபெறுகின்றது.

திருச்சிற்றம்பலம்

தொடரும்

 

63 நாயன்மார்கள் வரலாறு – 6. அமர்நீதியார்

 

 அமர்நீதியார்

சோழ வள நாட்டில், சோழ மன்னர்களால் பெரிதும் மதிக்கப்பெற்ற ஊர்களில் ஒன்று பழையாறை எனும் பழம்பெரும் பதி. பழையாறை சோழ மன்னர்களின் இராணுவத் தளவாடங்களின் இருப்பிடமாகவும், நாணயங்கள் தயாரிக்கும் கருவூலமாகவும் திகழ்ந்தது. ஞானசம்பந்தப் பெருமானாரால் போற்றி புகழப்பட்ட மங்கையர்கரசியார் அவதரித்ததும் இத்தலமே. அனைத்திற்கும் மேலாக சிவபெருமானின் திருமேனியின் வண்ணம் கண்டு வணங்கும்வரை உண்ணேன் என்று திருநாவுக்கரசு பெருமான் உண்ணா நோன்பினை உலகுக்கு அறிமுகம் செய்த இப்பழையாறைதான், சோழ நாட்டின் தலைநகராகவும் விளங்கியது. இத்தகு பல்வேறு பெருமைகளைப் பெற்ற ஒரு பதியில் காலத்தால் மூத்த நாயன்மார்களில் ஒருவராக, ஏழாம் நூற்றாண்டுக்கும் முற்பட்ட காலத்தவரான அமர்நீதி நாயனார் அவதரித்தார்.

சிவனடியார்களுக்குத் திருத்தொண்டு செய்வதையே தமது தலையாயக் கடமையாகக் கொண்டிருந்த அமர்நீதியார் வணிகர் குலத்தில் பிறந்தவர். பொன், மணி, ஆடை போன்றவற்றை வணிகம் செய்து செல்வச் செழிப்புடன் வாழ்ந்து வந்தார். அவர் தமது இல்லம் நாடி வரும் அடியார்களுக்கு அமுது செய்வித்து, கந்தை எனும் முழங்கால் வரை அணியும் வேட்டியும், கீழுடையும், கோவணமும் அளித்து மகிழ்பவர்.

பழையாறைக்கு அருகில் உள்ள சிவத்தலமான திருநல்லூரில் எழுந்தருளியிருக்கும் நீலகண்டப் பெருமானின் திருவிழாவில் கலந்துகொள்வதற்காக குடும்பத்துடன் சென்றார் அமர்நீதியார். இவ்விழாவிற்கு வெளியூர்களிலிருந்தெல்லாம் பக்தர்கள் வெள்ளமெனத் திரண்டு வந்திருந்தனர். விழாக்காலங்களில் அன்பர்கள் தங்கிச் செல்லவும், அமுது செய்யவும் அவ்வூரில் திருமடம் அமைத்திருந்தார் அமர்நீதியார். இவ்வாறு தொண்டு செய்துவரும் சூழலில் ஓர் நாள்,

சிவனடியார்களுக்கு தொண்டாற்றி வரும் அமர்நீதியாரின் பக்திப் பெருக்கால் உயர்ந்த நற்பண்பினை உலகறியச் செய்யத் திருவுள்ளம் கொண்டார் சிவபெருமான். எம்பெருமான் மறையவர் குலத்துப் பிரம்மச்சாரி வடிவம் தாங்கி அமர்நீதியார் இருப்பிடம் வருகிறார். அவர்தம் திருமுடியில் பஞ்சசிகை இருந்தது. நெற்றியில் திருநீறை மூன்று பட்டைகளாக இட்டிருந்தார். மார்பில் மான்தோல் வைத்துக் கட்டப்பட்ட பூநூல் இருந்தது. கையிலும் தர்பைப் புல்லால் ஆன மோதிரமும் அணிந்திருந்தார். இடையிலே முஞ்சி என்ற பச்சைத் தர்பைப் புல்லால் திரித்த அரைஞானில் கோவண ஆடையும் இருந்தது. கையில் ஒரு தண்டும், அதில் இரு கோவணங்களும், திருநீற்றுப்பை, தர்ப்பைப் புல் ஆகியவற்றை முடிந்துகொண்டு  அமர்நீதியார் இருந்த திருமடம் வந்து சேர்ந்தார்.

முஞ்சி நாணுற முடிந்தது

  சாத்திய அரையில்

தஞ்ச மா மறைக்

  கோவண ஆடையின் அசைவும்

வஞ்ச வல் வினைக்

  கறுப்பறும் மனத்து அடியார்கள்

நெஞ்சில் நீங்கிடா அடி

  மலர் நீணிலம் பொலிய

என்பார் சேக்கிழார் பெருமான்.

இத்தகைய சீர்மிகு வடிவம் தாங்கி வந்துள்ள பிரம்மச்சாரியைக் கண்டு உள்ளம் மகிழ்ந்து, வணங்கி அவர் அங்கு எழுந்தருளியது தாம் செய்த தவம் என்று பணிந்து நின்றார் அமர்நீதியார்.

அடியார்களுக்கு அமுதளிப்பதோடு, கந்தை, கீழுடை, கோவணம்  போன்றவற்றை வழங்கிவருவதையும் அறிந்ததால் உம்மைப் பார்த்துவிட்டுப் போகலாம் என்று வந்தேன் என பதிலுரைத்தார். இதனைக் கேட்டு மகிழ்ந்த அமர்நீதியார் உள்ளங்குளிர, அவரை அமுது செய்தருள வேண்டுமென்றும், அதற்கென்று தக்க வேதியர்களைக்கொண்டு தூய்மையாக அமுது தயாரிக்கப்பட்டுள்ளதையும் எடுத்துரைத்து வேண்டினார். அவரும் அகமகிழ்ந்தார் போன்று புனித காவிரியில் சென்று நீராடிவிட்டு வந்து அமுது செய்கிறேன் என்றார்.

மேலும் அவர், மழை வந்தாலும் வரும் போலுள்ளதே. ஒருவேளை மழை வந்தால் இக்கோவணங்கள் இரண்டும் நனைந்து போக நேரிடும். அதனால் ஒன்றை மட்டும் உன்னிடம் கொடுத்து விட்டுப் போகிறேன். பாதுகாப்பாக வைத்திருந்து நான் கேட்கும்போது திருப்பித் தரவேண்டும். இந்தக் கோவணத்தைச் சர்வ சாதாரணமாக எண்ணிவிடாதீர். இதன் பெருமையைப் பற்றி நான் சொல்லி நீ அறிய வேண்டியதில்லை. அதனால் அலட்சியமாக இருந்துவிடாதே என்றார். அமர்நீதியாரும் அதற்கு ஒப்புக்கொள்ள அந்த பிரம்மச்சாரியும் நீராடச் சென்றுவிட்டார். வேதியர் மொழிந்ததை மனதில் கொண்ட அமர்நீதியார் அக்கோவணத்தை மற்ற கோவணங்களோடு சேர்த்து வைக்காமல் தனிப்பட்ட இடத்தில் தக்க பாதுகாப்புடன் வைத்தார்.

திடீரென்று பெருமழையும் பொழிந்தது. குளிக்கப்போன வேதியரும் நனைந்தபடி வந்து சேர்ந்தார். நான் கட்டியுள்ள கோவணம் நனைந்து விட்டது. அதனால் நான் உன்னிடம் கொடுத்த அந்தக் கோவணத்தை எடுத்து வா என்றார். ஆனால் பிரம்மச்சாரியாக உருவெடுத்து வந்துள்ள சிவபெருமானாரும், திருநீலகண்டரிடம் கொடுத்துவிட்டுச் சென்ற திருவோட்டை அன்று மறைத்தது போல, இன்று அமர்நீதியாரிடம் கொடுத்த கோவணத்தையும் மாயமாக மறையச் செய்தார். இதையறியாத நாயனார் உள்ளே சென்று கோவணத்தை தாம் வைத்த இடம் முழுவதும் தேடிப்பார்க்கிறார். ஆனால் அந்தக் கோவணம் அங்கு இல்லை. சேக்கிழாரின் மொழியில் சிவபெருமானார் ‘கோவணக் கள்வர்’ ஆகிறார்.

அமர்நீதியாரும், அவர் மனைவியாரும் செய்வதறியாது திகைத்தனர். இப்படியொரு அதிசயம் இதுவரை நம் வாழ்வில் நடந்ததில்லையே. இது எப்படி நடந்தது என்று மருகியவ்ர், மனைவியோடு கலந்து ஆலோசித்து இறுதியில் மற்றொரு அழகிய, புதிய வெண்ணிறக் கோவணத்தை எடுத்துக்கொண்டு, வேதியர் முன் சென்று, வேதனையுடன் தலைகுனிந்து நின்றார். கண்களில் நீர்மல்க அவரை நோக்கி, தம்மை அறியாமலே நடந்த இந்த மாபெரும் தவறைப் பொறுத்தருள வேண்டும் என்று வேண்டி நின்றார் அமர்நீதியார். தாம் கொண்டு வந்துள்ளது கிழிந்த ஒன்று அல்ல. கோவணத்திற்கென்றே தனியாக நெய்யப்பட்ட கோவணம் என்றும் கூறினார்.

ஆனால் அந்த பிரம்மச்சாரி மிகவும் கோபமுற்றவராக, “அமர்நீதியாரே, நன்றாக உள்ளது உமது பேச்சு. சற்று முன்னால் கொடுத்துச் சென்ற கோவணம் அதற்குள் எப்படி காணாமற் போகும்? நான் மகிமை பொருந்திய கோவணம் என்று சொல்லியும், அதனை நீரே எடுத்து வைத்துக்கொண்டு, மற்றொரு கோவணத்தைக் கொடுத்து என்னை ஏமாற்றலாம் என்ற எண்ணமா? உமது வணிகம் மிக அழகாகத்தான் இருக்கிறது. இந்த நிலையில் நீர் அடியார்களுக்குக் கோவணம் கொடுப்பதாக ஊரெல்லாம் முரசு முழங்குகின்றீரோ! கொள்ளை இலாபம் கொழிக்க, நீர் நடத்தும் வஞ்சக வணிகம் பற்றி இப்போது தான் எனக்குப் புரிகிறது. உம்மை நம்பி மோசம் போனேனே நான்!” என்றார் கோபத்தின் உச்சத்தில்.

எம்பெருமானின் கோபத்தைக் கண்டு அஞ்சி நடுங்கிய அமர்நீதியார், அறியாது நடந்த பிழையை மன்னித்துப் பொறுத்தருள வேண்டும் என்றும், காணாமற்போன கோவணத்திற்கு ஈடாக அழகிய, விலை உயர்ந்த பட்டாடைகளும், பொன்மணிகளும் எவ்வளவு வேண்டுமாயினும் தருகின்றேன், சினம் தணிந்து எம்மைப் பொறுத்தருள வேண்டும் என்று பயபக்தியுடன் பிரார்த்திக்கிறார். பன்முறை மன்னிப்புக் கேட்டவர், அடியாரை வீழ்ந்து வணங்கினார். அமர்நீதியாரின் வேதனையையும், அவர் கெஞ்சுவதையும் கண்டு, சினம் சற்று தணிந்தாற்போன்ற பாவனையுடன் அந்த வேதியர், தண்டில் இருக்கும் நனைந்த கோவணத்தைக் காட்டி, இது உம்மிடம் கொடுத்த கோவணத்தோடு கொடுத்தால் அதுவே போதுமானது. பொன்னும் பொருளும் எமக்கெதற்கு என்றார். இதைக் கேட்ட அமர்நீதியார் சற்று மன அமைதி கொண்டார். உள்ளே சென்று துலாக்கோலை எடுத்து வந்து வேதியர் முன் நாட்டினார். அந்தணரிடமிருந்த கோவணத்தை வாங்கி ஒரு தட்டிலும் தம் கையில் வைத்திருந்த கோவணத்தை மற்றொரு தட்டிலுமாக வைத்தார். நிறை சரியாக இல்லாததால் அமர்நீதியார் அடியார்களுக்கு அளிப்பதற்காக வைத்திருந்த அனைத்து கோவணங்களை எடுத்து வந்து வைத்தும் நிறை சரியாக நிற்காமல் அமர்நீதி நாயனாரின் தட்டு உயர்ந்தேயிருந்தது. அந்தணரின் கோவணம் இருந்த தட்டு தாழ்ந்தே இருந்தது. அம்மாயத்தைக் கண்டு வியந்த அமர்நீதியார், தொடர்ந்து நூல் பொதிகளையும், பட்டாடைகளையும் கீள்களையும் ஒவ்வொன்றாக அடுக்கடுக்காகத் தட்டில் வைத்துக் கொண்டே இருந்தார்.

ஆனால் எவ்வளவுதான் வைத்தபோதும்  அமர்நீதியார் தட்டு உயர்ந்தும், வேதியர் தட்டு தாழ்ந்தும் இருப்பதைப் பார்க்கும்போது, நாயனாருடைய அன்பாகிய தட்டுக்கு முன்னால் இறைவனுடைய அருள் தட்டு தாழவுறும் என்பதையும், அத்தகைய பக்திக்கு முன்னால் இறைவனின் சோதனைகூடச் சற்றுத் தாழ்ந்துதான் உள்ளது என்ற உண்மையை உணர்த்துவதுபோல் தோன்றியது. திருமடத்திலிருக்கும் அனைவரும் இக்காட்சியைக் கண்டு வியந்து நின்றனர். தராசுத் தட்டின் மீது இறைவனால் வைக்கப்பட்டுள்ள கோவணத்தின் மகிமையை யார்தான் அறிய முடியும்? செய்வதறியாது திகைத்த தொண்டர் பொன்னும் பொருளும், வெள்ளியும், வைரமும், நவமணித் திரளும் மற்றும் பலவகையான உலோகங்களையும் கொண்டுவந்து குவித்தார். ஆனால் அப்போதும் தட்டுக்கள் சமமாகவில்லை. தம்மிடமுள்ள எல்லாப் பொருட்களையும் தராசுத் தட்டில் கொண்டுவந்து வைத்து மலைபோல் குவித்தார். அவரிடமுள்ள பொருள்கள் அனைத்தும் தீர்ந்த நிலையில், எஞ்சியிருப்பது தொண்டரின் குடும்பம் மட்டும்தான். அமர்நீதியார் சற்றும் மன உறுதி தளராமல் இறைவனை மனதிலே தியானித்தார்.

தம்மிடம் இருந்த பொருள்கள் அனைத்தும் தீர்ந்துவிட்டன. தானும், தன் மனைவியும், குழந்தையும் மட்டுமே மிகுந்துள்ள நிலையில் நாங்கள் தட்டில் உட்கார இயைந்தருள வேண்டும் என்று வேண்டினார் நாயனார். தராசில் குடும்பத்தோடு சேர்ந்து அமர அனுமதி கொடுத்தார் எம்பெருமான். அமர்நீதியாரும், அவரது மனைவியாரும், மகனும் அடியாரின் பாதங்களில் ஒருங்கே வீழ்ந்து வணங்கி எழுந்தனர்.

“நாங்கள் அடியவர்களுக்குச் செய்த அன்பில் இறைவனுடைய திருநீற்று மெய் அடிமையில் தவறு செய்யவில்லை என்றால், தராசே நீ நேர் நிற்க” என்று சொல்லித் திருநல்லூர் இறைவனை வணங்கி ஐந்தெழுத்தோதி ஏறினார். துலை நேர்நின்றது. அடியவர் மகிழ்வுடன் ஏற, இறைவனின் திரு அரைக் கோவணமும் அன்பில் குறைபடாத அடிமைத் தொண்டும் சமம் ஆதலால் துலை நேர் நின்றது.

அப்போது எம்பெருமான் உமாதேவியாருடன் விடையின் மீது காட்சி அளித்தார். தம்முன் எப்பொழுதும் தொழுதிருக்கக்கூடிய பேரின்பப் பேற்றினை வழங்கியருளினார்.

 

அமர்நீதி நாயனார் புராணம் கூறும் கருத்து:

அமர்நீதியார் பெருமையை அப்பரடிகள்,

நாட்கொண்ட தாமரைப் பூத்தடஞ் சூழ்ந்தநல் லூரகத்தே
கீட்கொண்ட கோவணங் காவென்று சொல்லிக் கிறிபடத்தான்
வாட்கொண்ட நோக்கி மனைவி யொடுமங்கொர் வாணிகனை
ஆட்கொண்ட வார்த்தை யுரைக்குமன் றோவிவ் வகலிடமே

என்று பாடுகிறார்.

திருநல்லூர் எனும் இத்தலத்திலுள்ள நல்லூர்ப் பெருமான் பல்வேறு வண்ணங்களில் காட்சியளிக்கும் அழகை இன்றும் காணமுடிகின்றது. தஞ்சை மாவட்டம் வலங்கைமான் சாலையில் இரண்டாவது கிலோமீட்டர் தொலைவில் அமைந்துள்ள வரலாற்று சிறப்புமிக்க இத்திருத்தலம், நாவுக்கரசு பெருமானுக்கு திருவடி தீட்கை கொடுத்த தலம் எனும் பேறும் பெற்றுள்ளது. திருநாவுக்கரசர் இதனை,

நினைந்துருகும் அடியாரை நைய வைத்தார்

        நில்லாமே தீவினைகள் நீங்க வைத்தார்

சினந்திருகு களிற்றுரிவைப் போர்வை வைத்தார்

        செழுமதியின் தளிர்வைத்தார் சிறந்து வானோர்

இனந்துருவி மணிமகுடத் தேறத் துற்ற

        இனமலர்கள் போதவிழ்ந்து மதுவாய்ப் பில்கி

நனைந்தனைய திருவடியென் றலைமேல் வைத்தார்

        நல்லூரெம் பெருமானார் நல்ல வாறே. 

என்று போற்றி புகழ்கின்றார்.

சிவனடியார்களிடம் மாறாத பக்தி கொண்ட அமர்நீதி நாயனாரை சுந்தரமூர்த்தி நாயனார் திருத்தொண்டத் தொகையில் “அல்லிமென் முல்லையந்தார் அமர்நீதிக்கு அடியேன்” என்று புகழ்கிறார்.

சேக்கிழார் பெருமானார்,

நன்மை பெருகு அருள்நெறியே வந்தணைந்து நல்லூரின்

மன்னு திருத்தொண்டனார் வணங்கி மகிழ்ந்தெழும் பொழுதில்

“உன்னுடைய நினைப்பதனை முடிக்கின்றோம்!” என்று அவர் தம்

சென்னி மிசை பாதமலர் சூட்டினான் சிவபெருமான்.

என்று பாடியருள்கிறார்.

சிவபெருமான் அமர்நீதியாரிடம் பாதுகாப்பாக வைக்க வேண்டி அளித்த கோவணத்தின் பெருமையை,

ஓங்கு கோவணப் பெருமையை

  உள்ளவாறு உமக்கே

ஈங்கு நான் சொல்ல வேண்டுவது

  இல்லை

என்கிறார் சேக்கிழார் பெருமான்.

வேதியர் வேடமணிந்து வந்த சிவபெருமான் நீராடிவிட்டு வருவதாகச் சென்றவரின் திருவிளையாடலை இங்கனம் விவரிக்கிறார்,

போன வேதியர் வைத்த

  கோவணத்தினைப் போக்கிப்

பானலந்துறைப் பொன்னி நீர்

  படிந்து வந்தாரோ

தூநறுஞ் சடைக் கங்கை

  நீர் தோய்ந்து வந்தாரோ

வானம் நீர் மழை பொழிந்திட

  நனைந்து வந்து அணைந்தார்.

திருநல்லூர் திருக்கோயிலில் உள்ள சிற்பத்தில் துலாவில் நாயனார் அவர்தம் துணைவியார் அவர் கரத்தில் குழந்தை ஆகிய மூவரும் இருப்பது போன்றுள்ளதும் குறிப்பிடத்தக்கது.

திருச்சிற்றம்பலம்

 

63 நாயன்மார்கள் வரலாறு – 5 விறல்மிண்டர் நாயனார்

 

விளங்குதிருச் செங்குன்றூர் வேளாண் டொன்மை

விறன்மிண்டர் திருவாரூர் மேவு நாளில்

வளங்குலவு தொண்டரடி வணங்கா தேகும்

வன்றொண்டன் புறகவனை வலியே வாண்ட

துளங்குசடை முடியோனும் புறகென் றன்பாற்

சொல்லுதலு மவர்தொண்டத் தொகைமுன் பாட

வுளங்குளிர வுளதென்றா ரதனா லண்ண

லுவகைதர வுயர்கணத்து ளோங்கி னாரே.

இளங்கோவடிகள், சேரமான் பெருமான், சேரன் செங்குட்டுவன் போன்ற பெரியோர்கள் அவதரித்த, இயற்கை எழில் கொஞ்சும், நீர் வளமும், நில வளமும், மலை வளமும் கொண்ட சிறப்பான சேரநாட்டில், செங்குன்றூர் எனும் அழகிய ஊரில் அவதரித்தவர் விறன்மிண்ட நாயனார் பெருமான்.  ஆகச்சிறந்த சிவபக்தரான இவர் அடியவர்பால் அளவற்ற அன்பு கொண்டு அவர்தம் நலம் காக்க எதையும் செய்பவராயினும், அனைத்து உலகப்பற்றுகளையும் துறந்து வாழ்பவர். அவர் திருச்செங்குன்றூரை விட்டு புறப்பட்டுத் தமிழ்நாட்டுத் திருக்கோயில்களில் வழிபாடு செய்த வகையில் திருவாரூரைச் சென்று அடைகிறார். தியாகேசப் பெருமான் திருவடிகளைப் பற்றிக்கொண்டவர் அங்கேயே தங்கி பெருமானை வழிபடவும், அடியார்களுடன் கூடி சிவநெறி தழைக்கவும் திட்டமிட்டுக்கொண்டிருந்தார்.

இந்நிலையில் ஒருநாள் கோவிலுக்கு முன்புறம் அமைந்திருந்த தேவாசிரிய மண்டபத்தில் கூடியிருந்த சிவனடியார்களை வணங்கி, அவர்களுடன் சிவநெறிகள் குறித்து அளவளாவிக் கொண்டிருக்கும் வேளையில், அங்கு சுந்தரமூர்த்தி நாயனார் தியாகராசப் பெருமானாரை வழிபடுவதற்காக மனம் முழுவதும் அவர் நினைவுடனேயே வந்தார். வந்தவர், தேவாசிரிய மண்டபத்தில் கூடியிருந்த சிவனடியார்களை தம் மனத்தினால் வழிபட்டுவிட்டு விரைந்துச் சென்றார். இதைக்கண்ட விறன்மிண்டர்,  சுந்தரமூர்த்தி நாயனார் சிவனடியார்களை வணங்காமல் நேராகச் சென்று சிவபெருமானை வணங்கச் செல்கிறாரே என்று ‌ கோபம் கொண்டவர், “அடியார்களை வணங்காமற் செல்கின்ற வன்றொண்டன் அவ்வடியார்களுக்குப் புறகு” என்றார். அதுமட்டுமின்றி அவருக்கு ஆரூர்ப்பெருமான் துணை என்றால் அவ்ஆரூர்ப் பெருமானையும் திருக்கூட்டத்திலிருந்து விலக்குவோம் என்கிறார்.

திருவார் பெருமை திகழ்கின்ற தேவ ஆசிரியன் இடைப் பொலிந்து
மருவா நின்ற சிவனடியார் தம்மைத் தொழுது வந்து அணையாது
ஒருவாறு ஒதுங்கும் வன் தொண்டன் புறகு’ என்று உரைப்பச் சிவன் அருளால்
பெருகா நின்ற பெரும் பேறு பெற்றார்; மற்றும் பெற நின்றார்.

சுந்தரமூர்த்தி நாயனார், விறன்மிண்ட நாயனாரின் மன உறுதியைக் கண்டு உள்ளம் நெகிழ்ந்தவர், வேதங்கள் இறைவனைப் பற்றி விரித்துரைத்துக் காணாது, ஐயா என ஓலமிட்ட எம்பெருமான் அடியாருடன்தான் உள்ளேனென்று அறிவித்தவர், அவ்வடியார்கள் புகழ் கூறும் திருத்தொண்டத்தொகை எனும் திருப்பதிகத்தைப் பாடியருளினார். அதைக்கேட்ட விறன்மிண்ட நாயனார் அகமகிழ்ந்து, “இவ்வன்றொண்டருடைய மனம் அடியாரிடத்திலே பதிந்திருக்கின்றது” என்று அருளிச் செய்தார்.

ஞாலம் உய்ய நாம் உய்ய நம்பி சைவ நல் நெறியின்
சீலம் உய்யத் திருத் தொண்டத் தொகை முன் பாடச் செழு மறைகள்
ஓலம் இடவும் உணர்வு அரியார் அடியார் உடன் ஆம் உளது என்றால்,
ஆலம் அமுது செய்த பிரான் அடியார் பெருமை அறிந்தார் ஆர்?

பந்நெடுநாட்கள் ஆரூரிலேயே தங்கியிருந்து திருத்தொண்டு செய்து கொண்டிருந்த விறன்மிண்ட நாயனார் சிவனருளால் ஓர்நாள் சிவலோகம் செல்லும் பேறு பெற்றார். இறைவனடி சேர்ந்தவர், சிவலோகத்தில் சிவபூதத் தலைவராகவும் விளங்கினார்.

விறன்மிண்ட நாயனார் புராணம் உரைக்கும் கருத்து

சிவபெருமானுடைய திருவடிகளையே பற்றி நின்று, மற்றொரு பற்றேதுமின்றி, அடியவர்பால் அளவற்ற பற்றுடையவராக, அவர்பொருட்டு எதையும் செய்யும் துணிவுடையவராக இருக்கிறார்.

செப்பற்கு அரிய பெரும் சீர்த்திச் சிவனார் செய்ய கழல் பற்றி
எப் பற்றினையும் அற எறிவார்; எல்லை தெரிய ஒண்ணாதார்;
மெய்ப் பத்தர்கள் பால் பரிவுடையார்; எம்பிரானார் விறன் மிண்டர்.

என்பதனாலும்,

நதியும் மதியும் புனைந்த சடை நம்பர் விரும்பி நலம் சிறந்த
பதிகள் எங்கும் கும்பிட்டுப் படரும் காதல் வழிச் செல்வார்
முதிரும் அன்பில் பெரும் தொண்டர் முறைமை நீடு திருக் கூட்டத்து
எதிர் முன் பரவும் அருள் பெற்றே இறைவர் பாதம் தொழப் பெற்றார்.

என்றும் சேக்கிழார் பெருமான் உணர்த்துகின்றார்.

சிவனடியாரிடத்துப் பக்தி இல்லாதவர் சிவனிடத்தும் பத்தி இல்லாதவரே என்று, “ஈசனுக்கன் பில்லாரடியவர்க்கன்பில்லார்” என்னும் சிவஞான சித்தியாரின் அருளுரையால் உணரலாம்.

உடையாள் உன்தன் நடுவிருக்கும் உடையாள் நடுவுள் நீயிருத்தி
அடியேன் நடுவுள் இருவீரும் இருப்பதானால் அடியேன்உன்
அடியார் நடுவுள் இருக்கும் அருளைப்புரி யாய் பொன்னம்பலத்தெம்
முடியா முதலே என்கருத்து முடியும் வண்ணம் முன்னின்றே

எனும் திருவாசகமும் நமக்கு தெற்றென விளக்குவதை உணரலாம்.

திருத்தொண்டத் தொகையை சுந்தரமூர்த்தி நாயனார் பாடக் காரணமாக இருந்தவர் விறன்மிண்ட நாயனார். சிவனடியார்களிடம் மாறாத பக்தி கொண்ட இவரைச் சுந்தரமூர்த்தி நாயனார் திருத்தொண்டத் தொகையில் “விரிபொழில்சூழ் குன்றையார் விறன்மிண்டர்க்கு அடியேன்” என்று குறிப்பிடுகிறார்.

சுந்தரமூர்த்தி நாயனார், விறன்மிண்ட நாயனார் அடியார்களிடத்துக் கொண்டுள்ள பக்தியின் சிறப்பை எண்ணிப் பெருமையுற்று, தியாகராசப் பெருமானை வணங்கி, அடியவர்களுக்கு அடியவனாகும் நிலையைத் தனக்கு அருள வேண்டும், என்று மனமுருகி பிரார்த்தனை செய்கிறார். “தில்லைவாழ் அந்தணர்தம் அடியாருக்கும் அடியேன்” என, தியாகேசரே திருத்தொண்டத் தொகைக்கு அடியெடுத்துக் கொடுக்கிறார். சுந்தரமூர்த்தி நாயனார் அதனையே முதலடியாகக் கொண்டு திருத்தொண்டர் தொகையைப் பாடியருளினார்.

விறன்மிண்ட நாயனார் சிவாலயங்கள்‌ பலவற்றிற்குச்‌ சென்று சிவனைத்‌ தொழுவதும்‌, சிவத்தொண்டுகள் செய்வதையுமே தன்‌ வாழ்வின்‌ பெரும்‌ பேறாகக் கருதினார்‌.

“நல்லாரிணக்கமும் நின்பூசை நேசமும் ஞானமுமே

அல்லாது வேறு நிலையுளதோ அகமும் பொருளும்

இல்லாளுஞ் சுற்றமும் மைந்தரும் வாழ்வும் எழிலுடம்பும்

எல்லாம் வெளிமயக்கே இறைவாகச்சி யேகம்பனே”.

எனும் பட்டிணத்தடிகளின் பாடலாலும் இதன் பெருமையை அறியலாம்.

 

திருச்சிற்றம்பலம்