Blog

-மேகலா இராமமூர்த்தி

பஞ்சவடி நோக்கி அடிவைத்து நடந்தனர் இராம இலக்குவரும் சீதையும். ஒரு மலையுச்சியில் அமர்ந்திருந்த கழுகரசனான சடாயு, அவ்வழியே வந்துகொண்டிருந்த மூவரையும் காண்கின்றான். ’கழுகு’ப் பார்வையொடு அவர்களைக் கூர்ந்துநோக்கியவன், ”ஒருவன் கருத்த மலைபோல் இருக்கிறான்; இன்னொருவன் செம்மலையாய்க் காட்சிதருகின்றான். வெற்றித் திருமகள் உறைகின்ற மார்பினையும், சிவந்த கண்களையும் கொண்ட இவர்கள் இருவரும் அருங்குணங்கள் நிரம்பிய என் இனிய நண்பன் தயரதனின் தோற்றத்தை ஒத்திருப்பதுபோல் தோன்றுகின்றதே…இவர்கள் யாராக இருக்கக்கூடும்?” என்று தன்னுள் சிந்தித்தான்.

கரு மலை செம் மலை அனைய காட்சியர்
திரு மகிழ் மார்பினர் செங் கண் வீரர்தாம்
அருமை செய் குணத்தின் என் துணைவன் ஆழியான்
ஒருவனை இருவரும் ஒத்துளார் அரோ. (கம்ப: சடாயுகாண் படலம் – 2795)

அவர்கள் யார் என அறியும் ஆவல் மேலிட்டதால் தானே அவர்களின் எதிர்சென்ற சடாயு, ”நீங்கள் யார்?” என்று அவர்களை ஆர்வத்தோடு வினவுகின்றான்.

பொய்யுரைத்தல் அறியா இராமனும், ”நாங்கள் தயரதனின் மக்கள்” என்றுரைக்க, அவர்களைத் தன் சிறகுகளால் அன்போடு தழுவிக்கொண்ட சடாயு, ”என் நண்பன் நலந்தானே?” என்று கேட்கின்றான் ஆவலோடு.

தயரதன் வானகம் ஏகிவிட்ட செய்தியறிந்து கண்ணீர்விட்டுக் கதறிய சடாயு, ”நண்பா! சம்பராசுரப் போரின்போது, ”சடாயு! நீயே என் உயிர்; நான் உடல்” என்று என்னிடம் இயம்பினையே! இன்று உயிராகிய நான் இருக்க உடலாகிய உன்னை மட்டும் எமன் கொண்டு போனதென்ன விந்தை!” என்று சிந்தை நொந்து புலம்பினான்.

அதைத் தொடர்ந்து…”என் மக்களே! என்னுயிர் நண்பன் தயரதன் போன பின்னரும் நான் உயிர்வாழ விரும்பவில்லை! இப்போதே எரியில் மூழ்கி என் உயிரைவிட எண்ணுகின்றேன்; எனக்கும் ஆற்றுவீர் ஈமக்கடன்!” என்று சாற்றவே, ”எந்தையை இழந்தோம்; இப்போது எந்தை போன்ற நீரும் இறப்பேன் என்றால் எங்களுக்கு ஆருளர் ஆதரவு?” என்று இராம இலக்குவர்கள் வருந்திக்கூறினர்.

அவர்கள் வார்த்தையில் நெஞ்சம் நெகிழ்ந்த சடாயு, ”நீங்கள் கானகம் நீங்கி அயோத்தி சேர்ந்தபின் நான் வானகம் சேருவேன்!” என்றுகூறி அவர்களின் துன்பத்தை மாற்றினான்.

பின்னர் அவர்கள் கானகம் வந்த காரணத்தைக் கேட்டறிந்து, இராமனின் உயர்ந்த செயலுக்காக அவனை உச்சிமோந்தான். மூவரும் தங்குவதற்காகச் சென்றுகொண்டிருக்கும் பஞ்சவடி எனும் இடம் வரையில் அவர்களுக்குத் தன் சிறகை விரித்து நிழல்தந்தபடி உடன்வந்தான் அந்தக் கழுகரசன்!

சடாயு போனபின்னர், பஞ்சவடியில் தாங்கள் மூவரும் தங்குதற்கேற்ற அழகியதோர் இலைக்குடிலை (பர்ணசாலை) கலைநயத்தோடு அமைத்தான் குடிலமைப்பதில் தேர்ந்தவனான இலக்குவன்.

பஞ்சவடிக்கருகே நெஞ்சையள்ளும் வகையில் பாய்ந்துகொண்டிருந்த கோதாவரி ஆற்றின் அழகைப் பார்க்கின்றனர் இராமனும் இலக்குவனும். இந்நிகழ்ச்சியைப் பாடவந்த கவிவலார் கம்பர்,

”புவிக்கோர் அணிகலன்போல் அழகூட்டுவதாய் அமைந்து, சிறந்த பொருள்களைத் தந்து, வயல்களுக்குப் பயன்படுவதாய் ஆகித் தன்னுள் பல நீர்த்துறைகளைக் கொண்டு, குறிஞ்சி, முல்லை, மருதம், நெய்தல், பாலை எனும் ஐந்நிலப் பகுதிகளின் வழியே பரவிச்சென்று, செவ்வையாய், தெளிவுடையதாகிக் குளிர்ந்த நீரோட்டமும் உடையதாய்க் கல்விவல்ல சான்றோரின் செய்யுள்போல விளங்கிய கோதாவரி ஆற்றை இராம இலக்குவராம் வீரர்கள் பார்த்தனர்” என்று விவரிக்கிறார்.

புவியினுக்கு அணிஆய் ஆன்ற பொருள்தந்து புலத்திற்றுஆகி
அவிஅகத் துறைகள் தாங்கி ஐந்திணை நெறிஅளாவி
சவிஉறத் தெளிந்து தண்ணென் ஒழுக்கமும்தழுவிச் சான்றோர்
கவிஎனக் கிடந்த கோதா வரியினை வீரர்கண்டார். (கம்ப: சூர்ப்பனகைப் படலம் – 2829)

கோதாவரியை மட்டுந்தான் இப்பாடல் பேசுகின்றதா? இல்லை!

சான்றோர் கவியையும் அதனோடு இணைத்தே பேசுகின்றது. அந்த அடிப்படையில் இப்பாடல் நல்கும் இன்னொரு பொருளையும் காண்போம்!

”உலக மக்களுக்குப் பல அணியாகி (வல்லோர் அணிபெறச் செய்வன செய்யுள் – நன்னூல்-268), சிறந்த அறம், பொருள், இன்பம், வீடு எனும் உறுதிப் பொருள்களை உணர்த்தி, அறிவிற் தங்கி, செவ்விதாய் அமைந்த அகப்பொருள் துறைகளை ஏற்று, குறிஞ்சி, முல்லை, மருதம், நெய்தல், பாலை எனும் ஐந்த அக ஒழுக்கங்கள் விரவப்பெற்று, ஐயத்திற்கிடமின்றிப் பொருள்தெளிவுற அமைந்து, நல்லொழுக்கத்தையும் மக்களுக்கு உணர்த்தி நிற்கும் சான்றோரின் செய்யுள்” என்பது அப்பொருள்.

இவ்வாறு கோதாவரி ஆற்றுக்கும், சான்றோர் கவிக்கும் பொருந்துகின்ற வகையில் அணி, பொருள், திணை, துறை முதலியனவற்றைப் பாங்குறப் பொருத்திக்காட்டி இரட்டுற மொழிந்துள்ள (சிலேடை) கம்பரின் கவிநயம் இரசிக்க வைக்கின்றது.

இலைக்குடிலில் இராம இலக்குவரும் சீதையும் இனிதே வாழ்ந்துவந்த காலத்தில் புதியதோர் பிரச்சினை முளைத்தது பெண்ணொருத்தி வடிவில்!

அவள்தான் இராவணனின் தங்கை சூர்ப்பனகை!

கூனியைத் திடுமென்று காப்பியத்தில் நுழையவிட்டது போலவே சூர்ப்பனகையையும் எவ்வித முன்னறிவிப்புமின்றிக் கம்பர் காப்பியத்தில் கொண்டுவருகின்றார்.

இராமாயணக் கதையின் முதல் திருப்புமுனையாகத் திகழ்பவள், தூயவளான கைகேயியைத் தீயவளாக்கிய கூனி. இரண்டாவது திருப்புமுனையாகத் திகழப்போகின்றவள் இந்தச் சூர்ப்பனகை. இவளை நான்கு பாடல்களில் நமக்கு அறிமுகம் செய்யும் கம்பர்,

”நீலமணி போலும் நிறத்தையுடைய இராக்கதர் அரசனும், பராக்கிரமசாலியுமான இராவணனை வேரோடு அழியுமாறு சூழ்ச்சிசெய்யும் வலிமை உடையவளும், முற்காலத்தில் உயிரோடு கூடவே பிறந்து தான் செயல்படுவதற்குத் தக்க காலத்தை எதிர்பார்த்து, அவ்வுயிருடனேயே தங்கியிருக்கும் கொடிய நோய் போன்றவளுமானவள் இந்தச் சூர்ப்பனகை” என்கிறார்.

ஆக, அவளால் இராவணனின் குலமே வேரோடு அழியப்போவதை இங்கேயே நமக்கு அறியத் தந்துவிடுகின்றார்.

நீல மாமணி நிற நிருதர் வேந்தனை
மூல நாசம்பெற முடிக்கும் மொய்ம்பினாள்
மேலைநாள் உயிரொடும் பிறந்துதான் விளை
காலம் ஓர்ந்து உடன்உறை கடிய நோய் அனாள்.  (கம்ப: சூர்ப்பனகைப் படலம் – 2836)

”நம் உடன்பிறந்தாரையெல்லாம், நமக்கு நன்மைசெய்யும், சுற்றத்தார் என்று எண்ணி ஏமாறவேண்டாம்; ஏனெனில் நம்முடம்பில் தோன்றிய நோயானது நம்மையே அழித்துவிடும் தன்மைகொண்டது. ஆனால் எங்கோ மலையிலிருக்கும் மருந்தானது நம் நோயைத் தீர்க்கின்றது அல்லவா? அதுபோல் நமக்குத் தொடர்பே இல்லாத சிலர் நம் துன்பத்தைத் தீர்க்க உதவுவதும் உண்டு!” என்ற மாதரசி ஔவையின் மூதுரை இங்கே எண்ணிப்பார்க்கத் தக்கது.

உடன்பிறந்தார் சுற்றத்தார் என்றிருக்க வேண்டா
உடன்பிறந்தே கொல்லும் வியாதி – உடன்பிறவா
மாமலையில் உள்ள மருந்தே பிணிதீர்க்கும்
அம்மருந்து போல்வாரும் உண்டு. (மூதுரை: 20)

பஞ்சவடியை ஒட்டிய காட்டுப்பகுதியில் வசித்துவருபவளான சூர்ப்பனகை, தொலைவில் தெரிந்த ஓர் இலைக்குடிலின் வாயிலில் அமர்ந்திருந்த இராமனைக் கண்டாள்; அவன் அழகில் சொக்கிப் போய் அவன்மீது ஆசை கொண்டாள். எனினும் அந்த அழகனின் தவ வேடம் அவளுக்கு வித்தியாசமாகப் படுகின்றது.  

”இன்பம் அளிக்கும் இப்படிப்பட்ட அழகையும், புதுமையை உண்டாக்கத்தக்க தாமரை மலர் போன்ற கண்களையும் உடைய இவன் எதைப் பெறுவதற்காகத் தன் அழகிய திருமேனி வருந்தத் தவம் செய்கிறான்?” என்று சிந்திக்கின்றாள்.

உடனே தன் எண்ணத்தை மாற்றி, ”அதனாலென்ன? இவன் தவம் செய்வதற்கு அந்தத் தவம் அல்லவா முன்னாளில் தவம் செய்திருக்கவேண்டும்!” என்று சமாதானமும் செய்துகொள்கிறாள்.

எவன் செய இனிய இவ்
     அழகை எய்தினோன்
அவம் செயத் திரு உடம்பு
     அலச நோற்கின்றான்
நவம் செயத்தகைய இந்
     நளின நாட்டத்தான்
தவம் செய தவம் செய்த தவம்
     என் என்கின்றாள். (கம்ப: சூர்ப்பனகைப் படலம் – 2846)

தவம் செய்வது அரக்க குலத்தோர்க்கு வெறுப்பைத் தருவது; ஆனால், இராமனின் தவக்கோலம் அரக்கர் குலமகளின் மனத்திலும் தவத்தைப் பற்றி உயர்வானதோர் எண்ணத்தை விதைக்கின்றது! எனினும், தவம் செய்வதால் அந்த அழகனின் திருமேனி வருந்துமே என்றெண்ணித் தானும் வருந்துகின்றாள் சூர்ப்பனகை!

[தொடரும்]

*****

கட்டுரைக்குத் துணைசெய்தவை:

1. கம்பராமாயணம் – கோவை கம்பன் அறநிலை விளக்க உரைக்குழு.
2. கம்பரும் வால்மீகியும் – பேரா. அ. பாண்டுரங்கன், எம்.ஏ., பிஎச்.டி., டிப் (மொழி), தமிழரங்கம் பதிப்பு, புதுவை – 605 008.
3. கம்பர் கருவூலம் – தொகுப்பாசிரியர், பேரா. மு. சாயபு மரைக்காயர், கங்கை புத்தக நிலையம், சென்னை – 600 017.
4. கம்பனில் மக்கள் குரல் – பேரா. ந. சுப்புரெட்டியார், வானதி பதிப்பகம், சென்னை – 17

 

தி. இரா. மீனா

இரட்டைகளை விடுவதால் பரஞானம் உண்டாகும் என்றும், ஸம்ஸ்கார நாசமே ஸம்சார நாசமென்றும், அதுவே உண்மை நிலை என்றும் ஜனகருக்கு அஷ்டவக்கிரர் போதிப்பதே இந்த அத்தியாயமாகும்.

                 அத்தியாயம் ஒன்பது

1. செய்ததும், செய்யாததும் பிற இரட்டைகளும் எப்பொழுது எவருக்கு ஓய்ந்தது என்றிங்கே அறிந்து உதாசீனமுற்று சங்கல்பமற்று தியாகமே சிறந்ததென்றிருப்பாய்.

2. அன்பனே! யாரோ ஒரு புண்ணியவான் உலகியலை உணர்ந்து வாழ்க்கை வேட்கையும், போகவிருப்பும், அறிதல் வெறுப்பும் அடங்கப் பெறுகிறான்.

3. இவையனைத்தும் நிலையாதது, சாரமற்றது. இகழ்ந்து தள்ளக் கூடியது என்று நிச்சயித்தவன் சாந்தி அடைகிறான்.

4. எங்கே மனிதர்களுக்கு இரட்டைகளே இல்லையோ அங்கே கால மென்பதென்ன, வயதாவதென்ன? அவற்றைப் புறக்கணித்தவன் பூரணனாவான்.

5. மகரிஷிகளும், சாதுக்களும், யோகிகளும் வெவ்வேறு கொள்கை யில் ஆழ்ந்திருப்பதைக் கண்டு வெறுப்படைந்தவானால் சாந்தியடைய முடியுமா?

6. உதாசீனம், சமத்துவமென்னும் யுக்திகளால் ஞான ஸ்வரூபானுப வத்தை உலகச் சுழலிலிருந்து காப்பாற்றுகின்றவன் குருவாவான்.

7. பஞ்சபூதத் திரிபுகளைப் பூதங்களாகவே காணமுடியும் போது அந்தக் கணத்திலேயே நீ உண்மையில் கட்டறுந்து சொரூபநிலையடைவாய்.

8. ஸம்ஸ்காரங்களே சம்சாரமென்று அவையனைத்தையும் விட்டு விடு. இந்நிலைதான் உண்மை.

                    அத்தியாயம் பத்து

நிலையாதவைகளாக உள்ள அறம், பொருள், இன்பங்களை அறவே நீக்கி ஆசைகளற்று ஓய்ந்து சுகமாக இருக்க வேண்டுமென்று ஜனகருக்கு அஷ்டவக்கிரர் உபதேசிப்பது இவ்வத்தியாயமாகும்.

1. காமப் பகையையும், பொருளாசையையும் விட்டு, இந்த இரண்டிற்கும் முன்னதான தர்மத்தையும் விட்டு அனைத்திலும் உதாசீனம் கொள்வாய்.

2. நண்பரும், நிலமும், செல்வமும், வீடும், மனைவியும், சுற்றமும், சம்பத்து அனைத்தும் நாலைந்து நாட்களே. இதையோர் கனவென, மாயத் தோற்றமெனப் பார்ப்பாய் .

3. எங்கெங்கோ ஆசையிருக்கிறதோ அங்கங்கே சம்சாரம் என்றுணர் வாய். திட வைராக்கியமோடு ஆசையற்றுச் சுகமாக இருப்பாய்.

4. ஆசையே பந்தம்; அதை அறுப்பதே முக்தி. உலகத்தின் மீது பற்று ஒழியும் போதெல்லாம் அவ்வப்போது ஆன்ம இன்பமுண்டாகும்.

5. நீ ஒருவன். அறிவுமயமானவன். தூய்மையானவன். உலகமோ அசத்தும், ஜடமுமாகும். அவித்தை என்பது ஒன்றுமேயில்லை. ஆனாலும் நீ அதை அறிய விரும்புவதேன்?

6. பிறவிதோறும் ராஜ்யமும், மக்களும், பெண்களும், உடலும், சுகங்களும் ஆர்வத்தோடிருந்தும் அழிந்து போயின.

7. அறம், பொருள், இன்பம் எல்லாம் போதும். உலகக் காட்டில் இவற்றால் மனம் அமைதியடையவில்லை.

8. எத்தனை பிறவிகள்தான் உடலாலும், மனதாலும், வாக்காலும் பாடுபடவில்லை? கருமம் துன்பம்; களைப்பைத் தருவது. ஆதலால் இப்போதாவது ஓய்ந்திருப்பாய்.

              அத்தியாயம் பதினொன்று

உலகியல் முழுவதும் பிரகிருதியின் தர்மமென்றும், நினைப்பே துக்கத்தின் காரணமென்றும், அனைத்திற்கும் ஆதாரமாம் ஆத்மாவில் நிலைத்தவனே சாந்தி சுகத்தை அடைந்தவனென்றும் ஜனகருக்கு அஷ்டவக்கிரர் விளக்குவது இவ்வத்தியாயமாகும்.

1. ஆதலும், அழிவதும் இயற்கையால் என உணர்ந்தவன் ஐயமின்றி துயரமின்றி சுகமாக அமைதியடைவான்.

2. இறைவனே எல்லாவற்றிற்கும் காரணம் வேறொருவருமில்லை என உணர்ந்தவன் மனதில் ஆசைகள் நீங்கி அமைதியுடையவனாகி எதிலும் ஒட்டமாட்டான்.

3. செல்வமும், விபத்தும் அந்தந்தக் காலத்தில் விதியால் வருபவை எனத் துணிந்தவன் பொறிகள் நிலைக்கப் பெற்று என்றும் நிறைந்த வனாக ஒன்றையும் விரும்ப மாட்டான். வருந்தவும் மாட்டான்.

4. இன்ப துன்பங்களும், ஜனன மரணங்களும் விதி வசமெனத் துணிந்து தன்னால் ஆவதொன்றுமில்லை எனக் கவலையில்லாமல் இருப்பவன் பற்றற்றவன்.

5. நினைப்பாலன்றி வேறெவ்வாறும் துக்கம் இங்கு ஏற்படாதெனத் தெரிந்து கவலையற்று அனைத்திலும் ஆசை தீர்ந்தவனே இன்பமும் அமைதியும் அடைந்தவன்.

6. உடல் நானல்ல. என்னுடையதுமல்ல.அறிவே நான் எனத் துணிந்த வன் முக்தி அடைந்தவன் எனலாம். செய்ததையும் , செய்யாததையும் அவன் நினைக்க மாட்டான்.

7.பிரமன் முதல் புழு வரை அனைத்தும் நானே எனத் துணிந்தவன் அடைந்ததிலிருந்தும், அடையாததிலிருந்தும் முற்றிலும் விலகித் திரிபற்றுத் தூய்மையுடையவனாக இருப்பான்.

8. பல விந்தைகளை உடைய இந்தவுலகம் ஒன்றுமேயில்லாதது என உணர்ந்து ஆத்ம விளக்கமாக இருப்பான்.

 [தொடரும்]

ச. கண்மணி கணேசன் (ப.நி.),
முன்னாள் முதல்வர் & தமிழ்த் துறைத்தலைவர்,
ஸ்ரீகாளீஸ்வரி கல்லூரி, சிவகாசி.

முன்னுரை

சிறுபாத்திர வரிசையில் அடுத்து நிற்கும் தந்தை என்ற உறவுமுறை அகஇலக்கியத்தில் தலைவியின் தந்தை, தலைவனின் தந்தை, தலைவனே தந்தை என்னும் மூன்று நபர்களுக்கு உரியதாக இருப்பதே அப்பாத்திரத்தின் தனிச்சிறப்பாக  உள்ளது. அகஒழுக்கம் பேசும்  தொகை நூல்களில் எங்கும்; தந்தை பாடல் காட்சியில் நேரடியாகப் பேசவே இல்லை. அவர் பேசுவதைத் தோழியும் தலைவியும் எடுத்துச் சொல்வதாக மூன்று பாடல்கள் உள்ளன.

தந்தையின் பேச்சு

தன் செல்லமகள் தரையில் நடந்தால் கூடத் தாங்கமாட்டாமல் ‘தரையில் நடக்கிறாயே! உன் கால்கள் சிவந்து விடும்’ என்று அங்கலாய்க்கும் தந்தையின் இயல்பான அன்பின்  ஈர்ப்பைத் தோழி தலைவனிடம்;

“எந்தையும் நிலனுறப் பொறாஅன் சீறடி சிவப்ப
எவனில குறுமகள் இயங்குதி என்னும்” (அகம்.- 12)

என எடுத்துரைத்து ‘உடன்போக்கு வேண்டாம்; பெண்கேட்டு வந்து மணந்து கொள்’ எனத் தூண்டுகிறாள்.

“இன்தீம் பலவின் ஏர்கெழு செல்வத்து
எந்தையும் எதிர்ந்தனன் கொடையே” (அகம்.- 282)

என்று மகள் விரும்பிய தலைவனுக்கே அவளை மணம்செய்து கொடுக்கச் சம்மதித்த தந்தை பற்றியும் தோழியே உரைக்கிறாள். மணம் செய்து கொடுக்க உடன்பட்டமை குறித்துப் பேசும் பிற பாடல்களும் உள (கலி.- 41, 107). மகட்கொடைக்குத் தந்தை ஒருப்பட்டமை பற்றித் தலைவியும் எடுத்துச்சொல்கிறாள் (குறுந்.- 51).

தந்தை பற்றிப் பேசும் தலைவன் 

காதல் வயப்பட்ட தலைவன் தன் காதலியின்  இளமைநலமும், செல்வச்  செழிப்பும் பற்றித்  தனக்குள் பேசிக் கொள்ளும் போது;

“பெருங்கண் ஆயம் உவப்ப தந்தை
நெடுந்தேர் வழங்கும் நிலவுமணல் முற்றத்து”ப் (நற்.-140)

பந்தாடும் பருவத்தையும், செல்வத்தின் அடையாளமாக அவளது தந்தையின் வளமனை முற்றத்தில் இருந்த தேரையும் காட்சிப்படுத்துகிறான்.

தோழியிடம் உடன்போக்கிற்கு  மறுக்கும்போது;

“பெரும்பெயர் தந்தை நீடுபுகழ் நெடுநகர்” (நற்.- 162)

என்று அவளது மாளிகை வாழ்வையும், தந்தையின் நற்பெயரையும் எடுத்துச் சொல்லியே தலைவன் தயங்குகிறான். நகர் என்பது மாளிகையையே குறிக்கும்.

பாங்கனிடம் தான் விரும்பும் தலைவியின் பெருமை பேசும்போது உண்ண மறுத்து ஓடி ஒளிந்து தாயை அலைக்கழிக்கும் அவள்;

“செல்வத் தந்தை இடனுடை வரைப்பின்” (நற்.- 324)

வளமான வாழ்க்கை உடையவள் என்று தந்தையின் செல்வம் மிகுந்த மாளிகைக்குச் சிறப்பளிக்கிறான்.

தலைவியிடம் பேசும் போது; காதலித்த பெண்ணைக் கைப்பிடிக்கத் தமரோடு வந்து பெண்கேட்கும் முறை இருப்பினும்; திட்டவட்டமாகப் பெண் கொடுக்கச் சம்மதிப்பாரெனின்;

“நுந்தை நும் ஊர் வருதும்
ஒண்டொடி மடந்தை நின்னை யாம் பெறினே” (ஐங்.- 92)

என்று தலைவியின் தந்தை மனநிலை அறிய ஆவலுறுகிறான். இதுபோல் அவளது செல்வமிகுந்த வாழ்க்கை முறையைச் சுட்டும் போதும் (கலி.- 57), மாலைப்பொழுதில் அவளைச் சந்திக்கத் திட்டமிடும் போதும் (நற்.- 204), உடன்போக்கின் போது அவளை மகிழ்விக்கும் போதும்  (நற்.- 202, 362; அகம்.- 99) அவளது தந்தையைக் குறித்துப் பேசுகிறான்.

தந்தை பற்றிப் பேசும் தலைவி

களவுக்காலத்தில் பிரிந்து இருக்கும் தலைவனை எண்ணி ஆற்றி இருக்கும் தலைவி  ஆற்றோடு பேசும்போது; ‘என் விருப்பத்திற்கு உரிய காதலனின் மலையிலிருந்து உன்னைப் பூவால் மறைத்துக் கொண்டு வருகிறாய். ஆரியரின்;

“பொன்படு நெடுவரை புரையும் எந்தை
பல்பூங் கானத்து அல்கி இன்று இவண்” (அகம்.- 398)

வேங்கை மரநிழலில் தங்கி; மழை பொழியப் பெருகிப் பின்னர் செல்வாயாக’ என்கிறாள். தன் தந்தையின் காடு இமயமலைக் காட்டை ஒத்தது என்னும் பெருமிதம் அவள் பேச்சில் விஞ்சி நிற்கிறது.

களவுக்காலக் கேண்மையில் தலைவனை நன்கு புரிந்து கொண்டு;

“கொள்ளாது போகாக் குணன் உடையன் எந்தை தன்” (கலி.- 61)

‘மனம் குறைவுறாதபடி வேண்டுவன கொடுத்து; என்னைக் கைப்பற்றாமல் போக மாட்டான்’ என; அவனது நினைத்ததைச் சாதிக்கும் பண்பைப் பற்றித் தோழியிடம் பேசுங்கால் தந்தை மனம் குளிரும் என்ற எதிர்பார்ப்புடன் தலைவி பேசுகிறாள். இதுபோல் தோழியிடம் பகற்குறி குறித்தும் (குறுந். – 269), இரவுக்குறி குறித்தும் (அகம்.- 370), அறத்தொடு நிற்க வற்புறுத்தியும் (கலி.- 111) பேசும்போது தந்தையைக் குறிப்பிடுகிறாள்.

பரத்தையை நோக்கிப் பேசும் தலைவி;

“எந்தை எனக்கு ஈத்த இருவளை ஆரபூண்” (பரி.- 20)

ஆகிய ‘இவை உனக்கு வந்த வழி களவுவழி இல்லையெனில்; உனக்கு இவற்றைத் தந்தவனை எனக்குக் காட்டு’ என்று வினவுகிறாள்.

தந்தை பற்றிப் பேசும் தோழி

அறுவடை தொடங்கி விட்டதால் தலைவி தினைப்புனம் காக்க வரமாட்டாள்; அவளைப் பகலில் சந்திக்க இயலாது என்று தலைவனுக்கு உணர்த்தும் தோழி;

“தந்தை வித்திய மென்தினை” (நற்.- 306)

என புன்செய் வேளாண்மை தலைவியின் தந்தைக்குரிய தொழில் என்பதை முதன்மைப்படுத்துகிறாள். இதுபோல் பிரிவுக் காலத்தில் தலைவியின் விருப்பம் பற்றியும் (ஐங்.- 6), பகற்குறி பற்றியும் (அகம்.- 80, 308), இரவுக்குறி பற்றியும் (நற்.- 98; அகம்.- 298), தாய்க்குத் தெரிந்தால் ஏற்படும் ஏதம் பற்றியும் (நற்.- 317) பேசும் போதெல்லாம் தலைவியின் தந்தை இடம் பெறுகிறார்.

தலைவியுடன் தந்தை பற்றிப் பேசும் தோழி தலைவன் சிறைப்புறமாக நிற்கக் குறியிடத்தைத் தேர்வு செய்கிறாள்.

“பெருநீர் அழுவத்து எந்தை தந்த கொழுமீ”னை (அகம்- 20)

‘வற்றலாக உணக்க நாங்கள் கடற்கரை மணல்மேட்டில் உள்ள புன்னைமர நிழலில் இருப்போம்’ என்று கூறும்போது; தலைவியின் தந்தை கடலில் மீன் பிடிக்கும் தொழில்  முதலிடம் பெறுகிறது. இதுபோல் அறத்தொடு நின்றமை குறித்தும் (குறுந்.- 374), தினைப்புனம் காக்கச் சொன்னமை குறித்தும் (நற்.- 134),  பேசும் போது தந்தை மதிப்புடன் சுட்டப்படுகிறார்.

செவிலியிடம் அறத்தோடு நிற்கும் தோழி;

“நெடுந்தேர் எந்தை அருங்கடி நீவி”த்  (குறிஞ்சிப்- அடி- 20)

தலைவி தலைவனுடன் கொண்ட களவொழுக்கம் பால்வயத்தான் தந்தையின் காவலை மீறி நிகழ்ந்தது என்று கூறிடினும்; தந்தையின் செல்வவளத்தையும், மகளைக் காக்கும் பொறுப்புணர்வையும் சுட்டுவது நோக்கத்தக்கது. செவிலியிடம் தலைவியின் களவொழுக்கத்தை மறைக்கும் போதும் (அகம்.- 158) தந்தைக்கு இடமுண்டு.

தந்தை பற்றிப் பேசும் தாய்

மகட்போக்கிய தாயின் வாய்மொழியில்; தன்மகள் நற்பெயர் பெற்ற தந்தையின் அரிய காவலைக் கடந்து; என்னையும் நினைக்காமல்; தோழியரையும் பிரிந்து எவனோ ஒருவனுடன் சென்று விட்டாளே எனும் புலம்பல் வெளிப்படுகிறது.

“நெடுமொழித் தந்தை அருங்கடி நீவி” (அகம்.- 17)

என்ற பாடலடி தந்தையின் புகழையும், மகளை அவன் காத்த பொறுப்பையும் ஒருங்கு சொல்கிறது. இதுபோல் அவளை உண்ண வைக்கத் தான் பாடு  பட்டமையை  (அகம்.- 219) உரைக்கும் போதும் ‘தந்தை பங்கிற்கு இதை உண்’ என்று வற்புறுத்தியமை பற்றிக் கூறுகிறாள்.

உடன்போன மகளைப் பிரிந்த சோகம் தீராத தாய்; தான் தேடிச் சென்ற இடைச்சுரத்தில் இன்னொரு இணையான தலைமக்களைப் பார்த்தவுடன்; தன் மகளை ஒத்த அப்பெண்ணை அவளது காதலனுடன் ஊருக்கு அழைத்து வந்து விருந்து உபசரிக்கிறாள். தன்னைப் பிரிந்தவளின்

“தந்தை தன் ஊர் இதுவே” (நற்.- 198)

என்று சொல்லிக் கண்டோரிடம் தந்தையே மகளுக்கு உரிய முகவரி என்பதை அடையாளப்படுத்துகிறாள்.

பின்புலத்தில் தந்தை

ஆயத்துடன் விளையாடும் பரதவப் பெண்கள் மீன் வேட்டை முடிந்து வரும் திமில்களைக் காட்டி;

“எந்தை திமில் இது நுந்தை திமில் என” (நற்.- 331)

விளையாட்டின் இடையில் தம் தந்தை திமிலையும் பிறர் திமிலையும் அடையாளம் கண்டு சுட்டுவதைக் காண்கிறோம்.

திருமணத்திற்குப் பின் தன் வீட்டு முற்றத்தில் நிற்கும் பலா மரத்துக் கனிகளைக் குரங்குகள் உண்ணாதபடி அங்கே உரலில் குற்றும் கொடிச்சியின் உலக்கைப்பாட்டு அவளது தந்தையின் மலை பற்றியது.

“தந்தை மைபடு நெடுவரை பாடினள்” (நற்.- 373)

என்றே பாடற்பின்புலம் அமைகிறது.

உவமையில் தந்தை

வெண்கல் உப்பை விற்கச் செல்லும் போது; சேற்றிலே சிக்கிய வண்டியை அரிதின் முயன்று இழுக்கும் பகடு போல்; மீள இயலாதபடி  அவளது கண்கள் என் உயிரை நோகச் செய்கின்றன எனத் தலைவன்  சித்தரிக்கும் போது;

“எவ்வம் தீர வாங்கும் தந்தை
கைபூண் பகட்டின் வருந்தி” (அகம்.- 140)

அவளைத் தவிர்க்க முடியாத தன் வருத்தத்தைத் தெரிவிக்க; தந்தையின் தொழிலையே  அடிப்படையாகக் கொண்டு  உவமிக்கிறான் தலைவன்.

தந்தையின் வாழ்விடமும் தொழிலும் இனமும்

தந்தை பற்றிய குறிப்புகள் அனைத்தும் அவன் வாழும்  நிலம், செய்யும் தொழில், சார்ந்த இனம் ஆகியவற்றைத் தாங்கியுள்ளன.

“தேன்நாறு கதுப்பின் கொடிச்சியர் தந்தை” (அகம்.- 58)

என்னும் பின்புலத்தில் குறிஞ்சித்திணை சார்ந்த தந்தை இடம்பெறுகிறான். அவன் குளிர் காலத்தில் வீட்டின் உள்ளே புலித்தோல் படுக்கையில் தூங்குபவனாகக் காணப்படுகிறான் காட்டில் ஆடு மேய்க்கும் தந்தைக்குக் கறவைக்கலம் கொண்டு கொடுக்க வேண்டிய தன் கடமையை  உணர்ந்து தலைவனிடம்;

“இனத்துளான் எந்தைக்குக் கலத்தொடு செல்வதோ” (கலி.- 108) என; ‘உன் நெஞ்சை என் இருப்பிடமாகக் கொள்வது எப்படிச் சாத்தியம் ஆகும்? அப்படிக் கொண்டால் என் தந்தைக்குக் கறவைக்கலம் கொடுப்பது எப்படி?’ என்று வினவும் தலைவியின் தந்தை முல்லைத் திணைமாந்தன் என்பது சொல்லாமலே விளங்குகிறது.

தன் தந்தைக்கு ஆற்றில் பிடித்த வரால் மீனை வஞ்சி விறகில் சுட்டு ஊட்டும் காட்சியைப் பின்புலமாகக் காட்டும் பாடல்;

“நாரரி நறவுண்டு இருந்த தந்தைக்கு”ப் (அகம்- 216)

பாசத்துடன் உணவளித்த பாணர் குலத்துப் பெற்றவன் மகள் உறவைப்  புனைந்துரைக்கிறது.

இரவுக்குறி நேரும் தோழி;

“நல்லோள் தந்தை சிறுகுடிப் பாக்கம்” (நற்.- 323)

பற்றித் தொடரும் போது அத்தந்தை பரதவன் என்று தெளிவாகிறது.

உப்பிற்கு மாறாகப் பெற்ற நெல்லைச் சோறாக்கி அயிலைமீன் குழம்பு ஊற்றி உண்ணக் கொடுக்கும் உமட்டியை;

     “………………… ………… ………… தந்தைக்கு
உப்புநொடை நெல்லின் மூரல் வெண்சோறு
அயிலை துழந்த அம்புளிச் சொரிந்து
கொழுமீன் தடியோடு குறுமகள் கொடுக்கும்” (அகம்.- 60)

என்று புனையும் பாட்டில் தந்தை மீன்பிடிக்கும் செய்தி முதலில் இடம் பெறினும்; உப்பு விற்ற உமட்டியின் தந்தையை உமணன் என்று சொல்வது ஏற்புடைத்தே.

மகள் உடன்போன பின்னர் அவளைத்  தேடியலையும் தாய்;

“கூழுடைத் தந்தை இடனுடை வரைப்பின்” (அகம்.- 145)

‘செல்வ வாழ்க்கையும்; நடந்தால் கூட அடி வருந்தும் மென்மையும் கொண்ட மகளைக் கோலால் முதுகில் நையப் புடைத்தேனே’ என்று தன்னையே நொந்து கொள்கிறாள். இங்கே ‘கூழுடைய தந்தை’ என்பதால் அத்தந்தை புன்செய் வேளாண்மை செய்யும் கிழான் என்று குறிப்பாக அறிய முடிகிறது.

தலைவியின் தந்தைக்குப் பெருமை சேர்க்கும் பண்புகள்

தலைவியின் தந்தைக்கு  செல்வம் முதல்  பெருமையாகப் பலவிடங்களில் பேசப்படுகிறது. பிறந்த வீட்டில் தலைவி எவ்வளவு ஆடம்பரத்துடன் வாழ்ந்தாள் என்று சொல்லிப் பின்னர்த் தொடரும் போது தந்தையின் பெருமைக்கு செல்வமே காரணம் என உணர இயல்கிறது.

“தந்தை அல்குபதம் மிகுந்த கடியுடை வியனகர்” (அகம்.- 49)

என்ற தாயின் மொழி வயிற்றுப்பசிக்கு வாய்ப்பில்லாத செல்வமுடைய தந்தையைத் தான் நமக்கு அறிமுகம் செய்கிறது.

தன் செல்வத்தைத் தந்தை பலருக்கும் ஈந்தான் என்பதால்;

“இவள் தந்தை காதலின் யார்க்கும் கொடுக்கும்
விழுப்பொருள்”

என அவன் புகழப்படுகிறான் (கலி.- 61).

தனது பங்காளிகளை எல்லாம் தாங்கும் பெருமை பொருந்திய;

“முளையணி மூங்கிலிற் கிளையொடும் பொலிந்த
பெரும்பெயர் எந்தை” (அகம்- 268)

என்று போற்றப்படுவது இன்னொரு சிறப்பு. மூங்கில் முளைகளைப் போல் பல கிளைகளைக் கொண்ட குடும்பம் நம் கற்பனைக்கு வளம் சேர்க்கிறது.

பரதவர் குலப் பெண்ணுடைய  தந்தையின் பெருமை; அவன் சுறாமீனைக் கொன்ற வினைத்திறன் என வெளிப்படுகிறது.

“கடும் சுறா எறிந்த கொடும்தாள் தந்தை” (நற்.- 392)

என்று அவன் போற்றப்படுகிறான்.

“அஞ்சாயோ இவள் தந்தை கைவேலே” (ஐங்.- 60)

என்று மருதநிலத் தலைவனிடம் தோழி கேட்பது பொதுவாகவே எல்லாத் தந்தையரும் ஆயுதத்தோடு இருந்ததைக் காட்டுகிறது.

தந்தைக்கு இழிவு

தலைவனோடு தான் கொண்ட  நட்பு தன் வாழ்வின் திசையை மாற்றப் போகிறது என்று புரிந்த பொழுது; உடன்போகுமுன் தன்னால் தந்தையின் நற்பெயருக்கு இழுக்கு நேரப் போகிறது என்று வருந்துகிறாள்.

“பெரும்பெயர் எந்தை அருங்கடி நீவி”த் (அகம்.-268)

தானெய்திய கேண்மையால் பழி ஏற்பட்ட கவலையில் சோர்கிறாள்.

தந்தையின் கடமை

மகள் பாதுகாப்பைப் பொறுத்த மட்டில் இருவேறு நிலைகளைக் காண இயல்கிறது. வேளாளர் இனத்தந்தை  தன் மகளைக் காத்து நிற்பதொன்றே கடப்பாடுடையவன் எனக் கருதப்பட்டான்.

“………….. …………… …………  தந்தை
அருங்கடி காவலர் சோர்பதன் ஒற்றி
கங்குல் வருதலும் உரியை” (அகம்.- 2)

என்று தோழி தலைவனை; இரவுப்பொழுதில் எவ்வாறு தந்தையின் காவலர் சோர்ந்து இருக்கும் நேரத்தில் வரவேண்டும் என்று அறிவுறுத்துகிறாள்.

திணைமாந்தருள் தந்தை தேவைப்படும் பொழுதெல்லாம் மகளை வேளாண்மையில் காவல் தொழிலுக்கு அனுப்புகிறான். புனக்காவலுக்கு நேரமும் வாய்ப்பும் ஒதுக்கி அவளை ஏவல் செய்பவன் தந்தையே.

“எந்தை வந்து உரைத்தனனாக அன்னையும்” (நற்- 206)

சேர்ந்து தம்மைப் புனக்காவலுக்கு அனுப்பியதாகத் தான் தோழி தலைவனிடம் உரைக்கிறாள். அறுவடைக்காலத்தில் தலைவி வீட்டில் பாதுகாப்புடன் இருக்க வேண்டி வரும் என்பது தொடரும் செய்தியாகும்.

வரலாற்றுக் குறிப்புகளில் தந்தை

அகப்பாடல்களில் பண்டைத்தமிழகத்து வரலாற்றுச்செய்திகள் பல விரவிக் கிடக்கின்றன. அவற்றுள் பெண்டிரின் தந்தையைச் சுட்டி அமையும் குறிப்புகளுள், சேந்தனின் தந்தை அழிசியின் ஆர்க்காடு போன்ற தலைவியின் நலம் என்னும் உவமையால்   பெருமைப்படுத்தப்படும் வேளாளனின் நெல்வளம் பின்புலமாக அமையத் தன் காதலியின் இதழ்ச் சிரிப்பைப் பற்றி நெஞ்சோடு;

“திதலை எஃகின் சேந்தன் தந்தை
தேன்கமழ் வியன்தார் இயல்தேர் அழிசி” (நற்.- 190)

எனப் பேசுகிறான் தலைவன். இதே பின்புலம் இன்னொரு பாடலிலும் (குறுந்.- 258) அமைந்து; அக்காலத்தில் யானை உடைய இக்குறுநில மன்னன் எவ்வளவு சிறப்புப் பெற்றிருந்தான் எனப் புலப்படுத்துகிறது.

அன்னி மிஞிலியின் வரலாறு அவள் தந்தை மேல் கொண்டிருந்த பாசத்தையும், மனஉறுதியையும், வீரத்தையும் காட்டுகிறது. கோசர் இரக்கமின்றி அவளது தந்தையின் கண்களைப் பிடுங்கி விட்டதால் (அகம்- 262) அவள் வஞ்சம் கொண்டு அவர்களைக் கொன்றாள் என்பதை;

“……………….. ………….. ……………………… தந்தை
கண்கவின் அழித்த தன் தப்பல் தெறுவர” (அகம்.- 196)

என அவள் பழி தீர்த்துக் கொண்டதைப் பார்க்கிறோம்.

அகுதை என்னும் திணைமாந்தர் சமுதாயத்தைச் சேர்ந்த பெண்மகளின் தந்தை; சோழமன்னன் பருவூர்ப் போரில் சேரபாண்டியரை  வென்றபோது தோற்ற வேந்தரின் யானைகளைக் கவர்ந்தான் (அகம்.- 96)

“இன்கடும் கள்ளின் அகுதை தந்தை” (குறுந்.- 298)

என்று கள்ளோடு சேர்த்துப்  புனையும் முறை திணைமாந்தர் சமுதாயத்தின்  அடையாளமாகத் தொகைநூல்களில் காணப்படுகிறது.

ஐயை எனும் மகளின் தந்தை தித்தன் எனும் வரலாற்றுச் செய்தி;

“இழையணி பணைத்தோள் ஐயை தந்தை
மழைவளம் தரூஉம் மாவண் தித்தன்” (அகம்.- 6)

எனும் பாடலடிகளில் உள்ளது. இது உறந்தையை ஆண்ட குறுநில மன்னன் பற்றியது. இவனை வீழ்த்தித் தான் சோழர் தம் தலைநகரை நிறுவினர்.

‘தந்தை’ சிறுபாத்திரம் உணர்த்தும் சமூகக்கொள்கைகள்

மகள் பாதுகாக்கப்பட வேண்டியவள் என்னும் சமூகக் கொள்கை தந்தை பற்றிய பாடற்குறிப்புக்களால் விளக்கம் பெறுகிறது. அத்தகு காவலை மீறித் தன் காதலியை இரவுக்குறியில் சந்தித்தமை தலைவனுக்குக் குறிப்பிடத்தக்க பெருமிதத்தையும் கொடுக்கிறது.

“அருங்கடிக் காவலர் இகழ்பதம் நோக்கிப்
பனிமயங்கு அசைவளி அலைப்ப தந்தை
நெடுநகர் ஒருசிறை நின்றனென் ஆக” (அகம்- 162)

என்று தனது தீரச்செயலாகவே; தலைவியைச் சந்தித்த நிகழ்வைத் தலைவன் வருணிக்கிறான். நள்ளிரவில் பனிக்காற்றால் நடுங்கிக் கொண்டு காவலர் சோர்ந்து போகும் நேரத்திற்காகக் காத்து நின்று; தலைவியது தந்தையின் மாளிகைப் புறத்தில் நின்றமையை மனக்குறை ஏதுமின்றிச் சாதனையாகத் தான் தலைவன் கூறுகிறான். பாணர் குலத் தந்தையும் மகள் பாதுகாப்பைத் தலையாய கடனாகக் கொண்டமை;

“அருங்கடி அயர்ந்தனன் காப்பே எந்தை ” (நற்.- 295)

என்ற ஔவையாரின் பாடலடியில் புலனாகிறது.

ஆணாதிக்கச் சமுதாயம் ஆதலால்; ‘தந்தையின் மனை’ என்றே சொல்லப்படுவதைக் காண இயல்கிறது. தலைவி தலைவனோடு செல்லும்போது;

“……… …………. ………  நுந்தை
மனைவரை இறந்து வந்தனை” (நற்- 362)

என்கிறான் தலைவன். ‘தாய்வீடு’ என்ற தொடரைக் காண இயலவில்லை.  குடும்பத்தலைவனாகிய தந்தையே எங்கும் முதன்மை பெறுகிறான். வேளாளர் வளமனை மட்டுமின்றிக் குறிஞ்சித் திணைமாந்தரின் வேங்கைப்பூ உதிர்ந்த முற்றமும்;

“…………………………. எந்தை வேங்கை
வீஉக விரிந்த முன்றில்” (நற்.- 232)

எனத் தந்தையையே முதலுரிமைக்குரியவன் எனச் சொல்வதைக் காண்கிறோம். அன்றைய சமுதாயத்திலிருந்த  ஆணாதிக்கம் தலைவியது ஊரைச் சுட்டும் முறையிலும் புலப்படுகிறது.

“கவின்பெறு சுடர்நுதல் தந்தை ஊரே” (ஐங்.- 94)

என்று தலைவன் சொல்வது தலைவிக்குரிய அதிகாரபூர்வமான அடையாளம்; அவளது தந்தை என்ற போக்கில் தான் அமைந்துள்ளது.

வேளாளன் ‘அந்தணர்க்கு நீரோடு சொரிந்து ஈந்த பின்னர் எஞ்சிய பொருளுடன் சோற்றையும் எல்லோர்க்கும் தரும் பெருமையன்’ என்று தன் காதலியின் தந்தை பற்றிப் பாங்கனிடம் பெருமை பேசும் தலைவன்;

“நிரைகோல் குறுந்தொடி தந்தை ஊரே” (குறுந்.- 233)

என்று தலைவியின் ஊரை அவளது தந்தையின் ஊர் என்று சிறப்பிக்கிறான். அந்தணர்க்கு நீர் சொரிந்து ஈவதே முதன்மை பெறும் என்ற  அன்றைய சமுதாயக்  கொள்கை நோக்கத்தக்கது.

இல்லறத்தில் ஈடுபடும் தலைவியின் குடும்பம் வறுமையில் வாடும்  போது அதைத் தந்தையின் செல்வவளத்துடன்  முரண்படுத்திக் காட்டி;

“கொண்ட கொழுநன் குடிவறன் உற்றெனக்
கொடுத்த தந்தை கொழுஞ்சோறு கொள்ளாள்” (நற்.- 110)

என்று பாடும் பகுதி கூடத்  ‘தந்தையின்  செல்வத்தைப் புகுந்த வீட்டில் இருந்துகொண்டு வாங்குவது இழுக்கு; கணவனுக்குப் பெருமை சேர்க்காது’ என்ற தலைவியின் கொள்கையைச் சிறப்பிப்பதாக அமைகிறது.

தன் தந்தை தனக்குச் செய்து கொடுத்த வளையலும் ஆரமும் இன்னொரு பெண்ணை அலங்கரித்து இருப்பதைக் கண்டவுடன் (பரி.- 20) ‘இவை உனக்கு வந்த வழி களவுவழி இல்லையெனில்; உனக்கு இவற்றைத் தந்தவனை எனக்குக் காட்டு’ என்று வினவுகிறாள் தலைவி. திருமணத்தின் போது தந்தை தன் மகளுக்குப் பொன்நகை போட்டு அனுப்பும் வழக்கம் ஈராயிரம் ஆண்டுப் பழமை வாய்ந்தது என்பதைத் தலைவி கேட்கும் கேள்வியில்  இருந்து அறிகிறோம்.

தலைவியின் காதலொழுக்கம் அறிந்து தந்தையும் தமையன்மாரும் தீர விசாரித்துச் சம்மததித்ததைத்  தலைவியிடம் தெரிவிக்கிறாள்  தோழி.

“பொய்யில் பொதுவர்க்கு அடைசூழ்ந்தார் தந்தையொடு
ஐயன்மார் எல்லாம் ஒருங்கு” (கலி.- 107)

என மணம் உறுதி செய்யப்பட்டதைக் கூறும் அவளது சொற்களில்; திருமண நிச்சயதார்த்தம் அடைக்காய் என்று அழைக்கப்படும் பாக்கு வெற்றிலையோடு ஈராயிரம் ஆண்டுக் காலமாக நடைபெறுவதையும், அதைத் தந்தை முன்னின்று நடத்தினார் என்பதையும் புலப்படுத்துகின்றன.

தலைவியின் தந்தை- அன்றும் இன்றும் 

தலைவியைக் கண்டு காதல் வயப்படும் தலைவன்;

“யார் மகள்கொல் இவள் தந்தை வாழியர்” (நற்.- 8)

என்று வாழ்த்துவது இங்கு தலைவியைப் பெற்றவனையே  குறிக்கிறது. இன்றைய திரைப்படப் பாடற்போக்கும் செவ்விலக்கியத்தை அடியொட்டி அமைந்திருப்பதை இங்கு ஒப்பிட்டுப் பார்ப்பதைத் தவிர்க்க முடியவில்லை. வருத்தப்படாத வாலிபர் சங்கம் என்ற திரைப்படத்தில் இடம்பெறும்

‘ஊதாக் கலரு ரிப்பன்- உனக்கு யாரு அப்பன்?
நீ சொல்லடி அவனுக்கு நான் சலாம் போடணும்’

என்ற பாடல் செவ்விலக்கியக் கருத்தை இக்காலத் தமிழில் தருகிறது.

தொகுப்புரை

தொகை நூல்களில் எங்கும் தந்தை பாடல் காட்சியில் நேரடியாகப் பேசவே இல்லை. அவர் பேசுவதைத் தோழியும் தலைவியும் எடுத்துச் சொல்கின்றனர். அவரைப் பற்றித் தாயர்,  தலைவி, தலைவன், தோழி ஆகியோர்; தமக்குள்ளும், தத்தம் நெஞ்சோடும், பரத்தையிடமும், கண்டாரிடமும்,  காமம் மிக்க கழிபடர் கிளவியாக ஆற்றோடும் பேசுகின்றனர். பரதவர், குறவர், கிழார், ஆயர், உமணர், பாணர், வேளாளர் என அவரவர் இனத்தோடு குறிப்பாகவோ; அன்றி வெளிப்படையாகவோ சேர்த்தே தந்தையர் சுட்டப்படுகின்றனர். பின்புல வருணனை,  உவமை,  வரலாற்றுக் குறிப்புகள்  ஆகியவற்றிலும் தந்தைக்கு  இடமுளது.

தலைவிக்குரிய அதிகாரபூர்வமான அடையாளம்; அவளது தந்தை ஆவார். ஆணாதிக்கச் சமுதாயம் ஆதலால்; ‘தந்தையின் மனை’ என்றும்; ‘தந்தை ஊர்’ என்றும் சுட்டினர். மகள் பாதுகாக்கப்பட வேண்டியவள்  என்பது அன்றைய  சமூகக் கொள்கை. திணைமாந்தருள் தந்தை தேவைப்படும் பொழுதெல்லாம் மகளை வேளாண்மையில் காவல் தொழிலுக்கு அனுப்பினான். எல்லாத் தந்தையரும் ஆயுதத்தோடு இருந்தனர்.

செல்வமும் அதை ஈதலும் கிளை தாங்கலும் தந்தையின் பெருமை ஆகும். பரதவத்  தந்தையின் பெருமை சுறாமீனைக் கொல்லும் வினைத்திறன் ஆகும். தலைவியின் உடன்போக்கு தந்தைக்குப் பழி ஏற்படுத்தியது.

திருமணத்தின் போது தந்தை தன் மகளுக்குப் பொன்நகை போட்டு அனுப்பும் வழக்கம் ஈராயிரம் ஆண்டுப் பழமை வாய்ந்தது. திருமண நிச்சயதார்த்தம் அடைக்காய் என்று அழைக்கப்படும் பாக்கு வெற்றிலையோடு ஈராயிரம் ஆண்டுக் காலமாக நடைபெற்றது. அதைத் தந்தை முன்னின்று நடத்தினார். தந்தையின்  செல்வத்தைப் புகுந்த வீட்டில் இருந்து கொண்டு வாங்குவது இழுக்கு; கணவனுக்குப் பெருமை சேர்க்காது என்ற கொள்கை நிலவியது. அந்தணர்க்கு நீர் சொரிந்து ஈவதே முதன்மை பெறும் என்பது  அன்றைய சமுதாயக்  கொள்கை. இவற்றைத்  தந்தை பாத்திரம் மூலம் அறிகிறோம்.

தலைவியைக் கண்டு காதல் வயப்படும் தலைவனின்; செவ்விலக்கியப் பாடல் போக்கை இக்காலத் திரைப்படப் பாடலிலும் காண முடிகிறது.