Blog

மாதவன் இளங்கோ 

அன்று காலை ப்ருசெல்ஸ் (Brussels) விமான நிலையத்தில் நான் சென்ற விமானம் தரையிறங்கி சில நிமிடங்கள்தான் ஆகி இருந்தது.

என் வேலையே ஊர் ஊராகச் சுற்றுவதுதான். ஆரம்பத்தில் என்னவோ அது கவர்ச்சியாகவும், சுவாரசியமாகவும்தான் இருந்தது. இப்போதெல்லாம் விமானப் பயணத்தையும், விமான நிலையங்களையும் நினைத்தாலே எரிச்சலும், தலைவலியும் வந்து விடுகிறது. இன்னும் சொல்லப்போனால், சென்னையில் வீட்டிலிருந்து கிளம்பி, வெளிநாடு வந்து சேர்ந்து, விடுதி அறைக்குள் நுழைவதற்குள் (door-to-door) நடப்பவைகள் எல்லாமே ஒரு கெட்டகனவு போலவே தோன்றுகிறது. ஏன்தான் இந்த ‘உலகம் சுற்றும் வாலிபப் பணியை தேர்ந்தெடுத்துத் தொலைத்தோமோ?’ என்று என்னையே நான்  அறைந்துகொள்ளவேண்டும் என்று பலசமயம் தோன்றும்.

ஆனால் அந்தமுறை அப்படியெல்லாம் தோன்றவில்லை. ஏனென்றால், நீண்ட நாளைக்குப் பிறகு என் கல்லூரித் தோழன் கிருஷ்ணமூர்த்தியை சந்திக்கப் போகிறோம் என்கிற சந்தோஷத்தில் இருந்தேன். அவனை அதற்கு முன்பு கடைசியாகக் கோயமுத்தூரில் நண்பன் ஒருவனின் திருமணத்தில் சந்தித்தது என்று நினைக்கிறேன். அவனும் பெல்ஜியம் சென்று நான்கைந்து வருடங்கள் ஆகிவிட்டன.

ப்ருசெல்ஸ் நகரம் எனக்கு ஒன்றும் புதியது அல்ல; ஆறு வருடங்களுக்கு முன்பு வந்திருக்கிறேன். அப்போதெல்லாம், சென்னையிலிருந்து ப்ருசெல்சிற்கு நேரடி விமானம் கிடையாது; பிராங்க்பர்ட் (Frankfurt) நகரம் சென்று, மாற்றுப்பயணியர் ஓய்வறையில் நான்கு மணிநேரம் காத்திருந்து விட்டு, வேறு விமானம் மாறிச் செல்ல வேண்டும். நல்ல வேளை – அந்தமுறை அந்தத் தொல்லை இல்லை. நான் சென்றது ஒரு நேரடி விமானம்.

பத்து மணிநேர விமான பயணத்தில் சரியாகத் தூக்கமே வரவில்லை. ஒரு தமிழ், ஒரு ஆங்கிலம், ஒரு இந்தி என தலா மூன்று திரைப்படங்களைப் பார்த்துவிட்டேன். மூன்றரை என்று கூடச் சொல்லலாம். ஏனென்றால், அந்த இந்திப்படத்தை ஏன்தான் பார்த்தோம் என்றாகி, பாதியில் நிறுத்திவிட்டுத் தூங்கிவிட்டேன்.

குடியுரிமை மற்றும் சுங்க சோதனைகளை எல்லாம் விரைவாக முடித்துவிட்டு, என் மூட்டை முடிச்சுகளைத் தூக்கி தள்ளுவண்டியில் வைத்துக்கொண்டு, வருகைக்கூடத்திற்குள் நுழைந்தேன்.

“கார்த்திக் ….” என்று சற்று உரக்கவே ஒலித்தது கிருஷ்ணமூர்த்தியின் குரல். இடது புறம் திரும்பிப் பார்த்தால், வெள்ளைக்காரர்களுக்கு நடுவே ஒரு மாநிற முகம் புன்னகையுடன் கையசைத்துக்கொண்டிருந்தது. நிச்சயம் அவனேதான்.

ஓடிச்சென்று கைகுலுக்கினேன்.

“ஹே கிருஷ்ணா! எப்படிடா இருக்கே?”

‘என்னடா மச்சான் எப்படி இருக்கே’ என்று கேட்டுவிட்டு அணைக்கலாம் என்றுதான் முதலில் தோன்றியது. ஆனால், இந்தப் பன்னிரண்டு வருட இடைவெளியும், முன்தலை வழுக்கை விழுந்து முற்றிலும் மாறிப்போயிருந்த அவன் தோற்றமும் ஏனோ தடுத்துவிட்டது.

“என்னடா கார்த்திக், ஆளே மாறிப்போயிட்டே?” என்று கேட்டான்.

“நானும் அதத்தான் கேட்கணும்னு நெனெச்சேன். நீ முந்திகிட்ட! ஆள் அடையாளமே தெரியலடா. நீமட்டும் என்ன கூப்பிடாம இருந்தா உன்ன கண்டே பிடிச்சிருக்க மாட்டேன்.”

“என்னடா பண்றது. இங்க வாட்டர் ஹார்ட்னெஸ்  சித்த அதிகம். அதனால முடியெல்லாம் கொட்டிப்போயிடுத்து. பத்தாக்குறைக்கு இந்த ஊரு பட்டரும், பீரும் கொஞ்சம் உடம்ப கூட்டிடுத்து!!”

“பீர் வேறையா? இது எப்போ இருந்து?”

“அப்கோர்ஸ்! பெல்ஜியம் வந்துட்டு யாராச்சும் பீர் குடிக்காம இருப்பாளா? சரி வா போயிண்டே பேசலாம்.”

வருகைக்கூடத்தை விட்டு வெளியே வந்த அடுத்த நொடி, சில்லென்று குளிர்காற்று வந்து மோதி என் உடம்பை சிலிர்க்கச் செய்தது.

“ஊ………. ஐ கேன் பீல் ஈரோப் நவ்!” என்று சொன்னேன்.

“ஹலோ, இப்போ இங்க சம்மர் தெரியுமோ? இதுக்கே சிலுத்துண்டா, வின்டர்லல்லாம் வந்தா நீ என்னடா பண்ணுவ?”

“சம்மரா? சென்னைல வின்டர்கூட இவ்ளோ குளிராது மச்சி!”

“ஐயையோ! சென்னைய பத்தி மட்டும் பேசாதடாப்பா சாமி! கேட்டாலே பயமா இருக்கு.”

அவன் கூறியதைக்கேட்டுச் சிரித்தாலும், எனக்கு உள்ளுக்குள் சற்று எரிச்சல் உண்டாகியது.

வெளிநாட்டவர்கள் கூட இப்படி பேசமாட்டார்கள். ஆனால், ஒரு மூன்று, நான்கு வருடம் வெளிநாடுகளில் வாழ்ந்து விட்டு, விடுமுறைக்கு வரும் நம் மக்கள் அடிக்கும் கூத்து இருக்கிறதே? என்னவோ, இந்தியாவிற்கும் அவர்களுக்கும் சம்மந்தமே இல்லாதது போலவும், நாமெல்லாம் இங்கு ஏதோ பரிதாபமானதொரு வாழ்க்கையை   வாழ்ந்து கொண்டிருப்பது போலவும் பேசுவார்கள். இது போன்ற மனிதர்களைக் கண்டாலே எனக்கு எரிச்சல் வந்து விடுவது உண்டு.

இப்படி ஏதேதோ உரையாடிக்கொண்டே அவனது காரை வந்தடைந்தோம்.

“ஹே, ஆடி ஏ சிக்ஸ் (Audi A6)! கலக்கு மச்சி. யு நெவெர் மெயில்ட் மீ அபௌட் திஸ்!”

“ஆமாண்டா. வந்த புதிசுல வோல்க்ஸ் வேகன் பசாட் வாங்கினேன். ஆடி மேல ரொம்ப நாளா ஒரு கண்ணு. வாங்கி எயிட் மந்த்ஸ் தான் ஆகுது.”

‘மோட்டார் வே’ எனப்படும் குறுக்கு சாலைகளற்ற, அதிவேக போக்குவரத்திற்காக வடிவமைக்கப்பட்ட நெடுஞ்சாலையில் சீறிப்பாய்ந்தது கிருஷ்ணாவின் ஆடி.

யாரோ பெருக்கிவிட்டுப் பின்  தண்ணீரால் துடைத்தெடுத்தது போல் காணப்படும் அந்த ரப்பர் சாலைகளையும், அதன் தரத்தையும், நெடுஞ்சாலையின் இரண்டு புறங்களிலும் விரிந்துகிடந்த பச்சைப் புல்வெளிகளையும், விதிகளை மதித்துச் செல்லும் வாகனங்களையும்  பார்க்கும் போது அவர்கள் அப்படி கர்வப்பட்டுக் கொள்வதிலும், நம்மை பரிதாபமாகப் பார்ப்பதிலும்கூட ஒரு நியாயம் இருக்கிறது என்று எனக்குத் தோன்றியது.

“கார்த்தி, பர்ஸ்ட் என் வீட்டுக்கு போயிட்டு, ப்ரேக்பாஸ்ட், லஞ்செல்லாம், முடிச்சிட்டு, கொஞ்சம் டைம் ஸ்பென்ட் பண்ணிட்டு, அப்புறம் ஈவினிங்கா லூவன்ல (Leuven) இருக்கற உன் ஹோட்டல் ரூமுக்கு போகலாம்!”

“ஒகே டா. யு ஆர் மை பாஸ் டுடே!  ஆமா , உன் வீடு எங்க இருக்கு?”

“என் வீடு ப்ருசெல்சுக்கும், லூவனுக்கும் நடுவுல டெர்வூரன்-ங்கிற  (tervuren) ஒரு ஸ்மால் டவுன்ல இருக்கு. மொதல்ல லூவன்ல தான் இருந்தேன். என்னோட பையன ஒரு பிரிட்டிஷ் ஸ்கூல்ல சேர்க்கறதுக்காக இங்க வந்துட்டேன். எக்ஸ்பென்சிவ் தான் – பத்தாயிரம் ஈரோஸ் பெர் இயர்! பரவால.  ஐ டோன்ட் மைண்ட் த்ரோவிங் மனி பார் மை சன்!”

“வாட்ட்ட்ட்??? பத்தாயிரம் ஈரோஸா? அப்ராக்சிமேட்லி, ஒரு வருஷத்துக்கு ஏழு லட்சம் ரூபா!!!! அம்மாடி!!!”

“காச சேர்த்து என்னடா பண்ண போறோம். எல்லாம் என் பையனுக்காகத் தானே!”

“அது கரெக்ட். எஜுகேஷன் ஒரு நல்ல இன்வெஸ்ட்மென்ட் பார் தி கிட்ஸ்!”

காரை நிறுத்திவிட்டு வீட்டிற்குள் நுழைந்தோம். அது ஒரு அழகான வீடு. மூன்று பேருக்கு கொஞ்சம் பெரிய வீடு என்று கூடச் சொல்லலாம். கிருஷ்ணாவின் மனைவி வித்யா  மிக நேர்த்தியாக வீட்டை பராமரித்து வைத்திருந்தாள். அது அவளுடைய பொழுதுபோக்கு என்று கிருஷ்ணா கூறினான்.

கிருஷ்ணாவின் குழந்தை சிரேஷின் அறிவு என்னை பிரமிக்கச் செய்தது. மூன்றரை வயதேயான அவன் அவ்வளவு செம்மையாக ஐபாடை (iPad) உபயோகித்த விதம் என்னை பிரம்மிக்கச் செய்தது. ஆனால் ஒன்று, அவனுக்குத் தமிழே பேசத் தெரியவில்லை.

அவனுக்காகவே ஒரு பெரிய டாய் ரூம் (Toy Room) ஒன்றை செய்து கொடுத்திருந்தான் கிருஷ்ணா. அவ்வளவு பொம்மைகள் நம் ஊரில் ஒரு கடையில் கூட இருக்காது.

அவன் வீட்டில் இதற்கு மேல் வாங்குவதற்கென்று ஒன்றும் இல்லை என்றுகூடச்  சொல்லலாம். அந்த அளவிற்கு ஆடம்பரமான வாழ்க்கையாக எனக்குப்பட்டாலும், தஞ்சாவூருக்கு அருகே ஒரு கிராமத்தில் பிறந்த  என் நண்பன் இந்த அளவிற்கு வளர்ந்திருப்பதை நினைத்துப் பெருமைப்பட்டுக் கொண்டேன்.

“வீடு நல்லாயிருக்குடா கிருஷ்ணா” என்று கூறிக்கொண்டிருந்தபோதே அவன் மனைவி, “க்ரிஸ் (Kris), பிரான்சிஸ் ஆன் தி லைன்” என்று கூறி கைப்பேசியை அவனிடம் கொடுத்தாள்.

“க்ரிஸ் ஹியர்…” என்று யாரிடமோ சிறிது நேரம் பேசிக்கொண்டிருந்தான். கிருஷ்ணமூர்த்தி – க்ரிஸ் ஆக மாறி இருந்தது. பரவாயில்லை, உடம்பு பெருத்துவிட்டிருந்தாலும் பெயராவது குறுகியிருக்கிறதே என்று நினைத்தபோது சிரிப்பு வந்தது.

“சாரிடா கார்த்திக். ரியல் எஸ்டேட் ஏஜென்ட் போன் பண்ணினான். ஒரு வீடு ஒன்னு இந்த ஏரியால பாத்துண்டு இருக்கேன்”

“இந்த வீடே சூபெர்பா  இருக்கேடா!”

“இல்லடா, கொஞ்சம் பிக்கர் ஹவுஸ் வித் கார்டனோட வாங்கணுங்கறது எங்க ரெண்டு பேரோட ரொம்ப நாள் ட்ரீம். வித்யா கூட இப்போ கார்டன் ஆர்கிடெக்ட் கோர்ஸ் பண்ணிண்டு இருக்கா.”

“சூப்பெர்டா! ஆல் த பெஸ்ட்!”

பகல் நேரங்களில் என்னுடைய வேலை, மாலை நேரங்களில் கிருஷ்ணா – மன்னிக்கவும் – க்ரிஸ் வீட்டிலும் என்று இரண்டு வாரங்கள் ஓடியதே தெரியவில்லை. இதற்கு நடுவே, க்ரிஸ் ஒரு மூன்று நான்கு வீடுகளைப் பார்த்துவிட்டு, காற்றோற்றம் இல்லை, தோட்டம் பெரிதாக இல்லை என்று மறுத்து விட்டான்.

நான் புறப்படுவதற்கு முந்தைய இரவு, நீண்ட நேரம் அவன் வீட்டில்  அளவளாவிக்கொண்டிருந்தோம்.

“அடுத்த மாசம் கண்டிப்பா திரும்பவும் வர்ற மாதிரி இருக்குடா..”

“தட்ஸ் க்ரேட்! அப்போ உங்களுக்கு ஒரு பெரிய லிஸ்ட் கொடுக்கறேன்.” என்று சிரித்துக் கொண்டே சொன்னாள் வித்யா.

” கண்டிப்பா வித்யா. இட்ஸ் மை ப்ளஷர். ஹே கிருஷ்ணா, கேக்கணும்னு நெனெச்சேன். அம்மா இப்போ தஞ்சாவூர்லையா இருக்காங்க?”

“இல்லடா, சென்னைல தான்! நான் கூட உன்கிட்ட சாக்லேட்ஸ் வாங்கித் தரணும்னு நெனெச்சேன் மறந்தே போயிடுத்து. டேம்!!! போயி குயிக்கா வாங்கிண்டு வந்துடவா?”

“இப்போ டைம் நைன் ஆயிடுத்து. ஷாப்ஸ் எல்லாம் க்ளோஸ் பண்ணி இருப்பா. மே பி, கார்திக்க ஏர்போர்ட்-ல வாங்கிண்டு போகச் சொல்லலாம்” என்றாள் வித்யா.

“ஆமான்டா. நான் ஏர்போர்ட்ல வாங்கிக்கிறேன். நீ அட்ரச மட்டும் கொடு” என்றேன்.

“நாங்க இங்க வரும்போது அவ மந்தவெளிலதான் இருந்தா. இப்போதான் மயிலாப்பூர்ல வேற வீட்டுக்கு ஜாகை போயிட்டா. ஒன் செகண்ட், அட்ரெஸ் தரேன்.”.

“அவங்க இங்க வரலையா?”

“பெரியவாளுக்கெல்லாம் இந்த ஊரு சரிப்படாது டா. எங்கம்மா கோயில் கொளம்னு சுத்திண்டே இருப்பா. அவாளுக்கெல்லாம் இந்தியாதான் சரிப்படும். அடுத்த சம்மருக்கு  சும்மா கூட்டிண்டு வரலாமான்னு திங்க் பண்ணிண்டு இருக்கேன்.”

அவன் சொல்வதிலும் ஒரு நியாயம் தெரிந்தது. என்னதான் சுத்தமாகவும், கண்ணுக்கு அழகாகவும் தெரிந்தாலும், எப்போது பார்த்தாலும் எதோ ஊரடங்கு உத்தரவு போட்டது போலிருக்கும் அந்த அமைதி எனக்கே அச்சமூட்டியது. அங்கெல்லாம் ஒரு சுற்றுலா பயணியைப் போல பார்வையிடச் செல்லலாம், ரசிக்கலாம் – அவ்வளவுதான். ஆனால், அங்கேயே வாழ்வதை என்னாலெல்லாம் நினைத்துக்கூட பார்க்க முடியவில்லை.

கிருஷ்ணாவின் மனைவி தந்த  பட்டியலையும், அம்மாவின் முகவரியையும் பெற்றுக்கொண்டு விடைபெற்றேன்.

மறுநாள் மறக்காமல் ப்ரெசெல்ஸ் ஏர்போர்ட்டில் அவனுடைய அம்மாவிற்கும் மட்டுமல்ல; என் குடும்பத்தினருக்கும் நிறைய சாக்கலேட்டுகளை வாங்கிக்கொண்டேன். உலகிலேயே அதிக அளவில் சாக்கலேட்டுகளை விற்கும் இடமாயிற்றே. விடுவேனா?

இந்தியாவிற்கு வந்து ஆறு நாட்களாகி விட்டது. கிருஷ்ணாவின் தாயாரின் நினைவு வந்தது. சென்னை வெயிலுக்கு பெல்ஜியம் சாக்கலேட்டுகள் நீண்ட நாளைக்குத் தாங்காது – உருகி ஓடி விடும். பத்தாக்குறைக்கு மின்சாரப் பிரச்சினை வேறு. அதனால், காரை எடுத்துக்கொண்டு மயிலாப்பூருக்குக் கிளம்பினேன்.

ஆர்.கே மட் சாலை வழியாக சென்று, தெப்பக்குளம் கடந்து வலது புறம் திரும்பி, காரை நிறுத்திவிட்டு, அங்கே இருக்கும் கடையில் முகவரியை காண்பித்தேன்.

“சார், இதுக்கு சித்திரக்குளம் எல்லாம் தாண்டி போகனும் சார். கார்லல்லாம் போக முடியாது. நீங்க ஒன்னு பண்ணுங்க. சன்னதி தெருவுக்கா போயி கார நிப்பாட்டிட்டு, நடந்து போயிருங்க.”

“ரொம்ப தேங்க்ஸ்!”

காரை ஒட்டிக்கொண்டு போய், கோயிலுக்கு எதிரேயுள்ள வாகன நிறுத்தத்தில் நிறுத்திவிட்டு, சித்திரக்குளம் நோக்கி நடந்தேன்.

ஒரு சில மணித்துளிகளில் அவன் தாயார் இருக்கும் தெருவை வந்தடைந்தேன். மிகமிகக் குறுகிய தெரு. காற்றோட்டமோ, வெளிச்சமோ வருவதற்கான வாய்ப்பே இல்லாமல் தோன்றியது. மேலும், அந்தத் தெருவில் இருந்த அத்தனை வீடுகளுமே ஏதோ போன நூற்றாண்டின் பாதியில் கட்டிய வீடுகளைப் போல் அழுக்குடனும், பராமரிப்பில்லாமலும் காட்சியளித்தன.

நிஜமாகவே அந்தத் தெருதானா என்று எனக்குச் சந்தேகமே வந்துவிட்டது. சைக்கிளைத் தள்ளிக்கொண்டு சென்ற ஒருவரிடம் முகவரியைக் காண்பித்துக் கேட்டேன்.

“இந்த தெருவே தான்!”

“பாலம்பாள் வீடு எதுன்னு தெரியுங்களா?” என்று கேட்டேன்.

“பாலா மாமிய சொல்ரேள்னு நெனைக்கிறேன். அதோ அந்த கடைசி வீட்டுக்கு முந்தன வீடு” என்று வீட்டை காண்பித்தார்.

நான் அவர் காட்டிய அந்த வீட்டிற்கு அருகே சென்றேன். அந்தத் தெருவிலேயே மிகவும் சிதிலமடைந்த வீடு அதுவாகத்தான் இருக்கும். வீடு பூட்டி இருந்தது. எனக்கு நிஜமாகவே அவர் அங்குதான் இருப்பார் என்று தோன்றவில்லை.

என்னைக்கடந்து போன பெண்மணி, “ஆர பாக்க வந்தேள்?” என்று கேட்டார்.

“பாலா மாமி”

“இன்னைக்கு பிரதோஷம். மாமி அநேகமா கோயிலுக்குத்தான்  போயிருப்பா. சித்த நாழி இங்கேயே இருங்கோ. இல்லேனா கோயிலுக்கு போயி பாருங்கோளேன்.”

“இல்ல.. இல்ல.. நான் இங்கயே வெயிட் பண்றேன்.”

அந்தத் தெருவில் நின்றிருந்த ஒரு பழைய சைக்கிள் மேல் ஏறி அமர்ந்தேன். என் மனதில் பெல்ஜியமும், கிருஷ்ணாவின் வீடும், அவன் பேச்சுக்களும்  ஒன்றடுத்தொன்றாக நினைவுக்கு வந்தன. அந்தத் இருட்டுத் தெருவை திரும்பவும் வலதும், இடதுமாய்த் திரும்பிப் பார்த்தேன்.

தெரு மூலையில் ஒரு வயதான பெண்மணி நுழைவது தெரிந்தது. இது அவராக இருக்குமோ? இருக்காது. அவரை ஓரிரண்டு முறை  கல்லூரி நாட்களில் பார்த்திருக்கிறேன். கல்லூரி விடுதியில் தங்கி இருந்த நாட்களில், கிருஷ்ணா தஞ்சாவூருக்கு சென்றுவிட்டு வந்தாலே எங்களுக்குக் குதூகலம் தான். அவ்வளவு இனிப்புகளும், கார வகைகளும் கொண்டு வருவான். அவ்வளவும் அவன் அம்மா வீட்டிலேயே செய்து கொடுத்தது. அவரை வைத்து ஒரு பலகாரக்கடையே ஆரம்பிக்கலாமென்று அவனை கிண்டல் செய்வோம். அதுவும் அவரின் தேன்குழல் என்றால் எனக்கு அவ்வளவு பிடிக்கும்.

அவரா இவர்? இருக்கலாம். அவர் என்னை நோக்கி நடந்து வர, நான் அவரைக் கூர்ந்து கவனித்தேன். அவரது மேனி ஒடுங்கிப் போயிருந்தது. கடைசியாகக் கல்லூரி விடுதியில் அவரைப் பார்த்தது இன்னமும் நினைவிலிருந்தது. ஒளிபொருந்திய அந்த முகம் ஏனோ அன்று வாடிக் கறுத்துப்போயிருந்தது.

அவர் என்னைப் பார்த்துவிட்டு கண்டுகொள்ளாமல் பூட்டிய கதவைத் திறக்க முற்பட்டார். அவர் என்னை மறந்திருக்கலாம் என்று தோன்றியது.

“அம்மா”

“ஆரு?”

நிச்சயமாய் அவரே தான்! ஆனால் அந்தக் குரல் சிறிது ஈனஸ்வரத்தில் ஒலித்து என் நெஞ்சுக்குள் ஏதோ செய்தது.

“நான்தாம்மா. கார்த்திக். கிருஷ்ணாவோட காலேஜ் பிரண்ட்.”

“அடடே.. வாங்கோ வாங்கோ! கிச்சா மூணுநா முன்னா தான் சொன்னான். நேக்குதான் அடையாளமே தெரியல”

விரைவாகக் கதவைத் திறந்து என்னை உள்ளே அழைத்தார். திடீரென புதுவலுப்பெற்றவராய் ஓடிச்சென்று ஒரு நாற்காலியை எடுத்துவந்து போட்டார்.

“காபி சாப்டுறியா பா?”

முதலில் எனக்கு வேண்டாமென்று சொல்லத் தோன்றினாலும், அவர் நிலையை பார்த்தவுடன் சிறிது நேரம் அங்கு இருக்கவேண்டும் என்றும் தோன்றியது.

“சரிம்மா! இந்தாங்க மா சாக்கலேட்ஸ்.”

“கிச்சா சொன்னான். நோக்கு எதுக்குப்பா சிரமம்?” என்று கேட்டுவிட்டு, அதனைப் பெற்றுக்கொண்டு, “தோ வரேன்.” என்று சொல்லிவிட்டு காபி போட சென்று விட்டார்.

அந்த வீட்டை சுற்றி பார்த்தேன். சுற்றிப்பார்க்கும் அளவிற்கு அது ஒரு பெரிய வீடில்லை. ஒரு பார்வையின் எல்லைக்குள்ளேயே ஒட்டுமொத்த வீடும் வந்து விழுந்துவிடும். ஆனால் அந்த இருட்டும், மக்கிய வாசமும் ஏதோ செய்தது. அவ்வளவு பழைய வீடு.

“வேற வீடு கெடைக்கலையாம்மா?” என்று காபி கொண்டு வந்து கொடுத்தவரிடம் கேட்டேன்.

“என்னப்பா பண்றது? கொஞ்ச நன்னாயிருந்தா பத்தாயிரம் கேக்கறா. மின்னமே இருந்த ஆத்துல பன்னெண்டாயிரம் கேட்டாளேனுதான் இங்க ஜாகை வந்துட்டேன். கிச்சா தோப்பனார் பென்ஷன் எட்டாயிரம் வர்றது. அத வச்சிண்டு அவ்ளோல்லாம் முடியாது பா. அவர் போறதுக்கு முன்னே வீடு வாங்கிவெச்சிருந்தா நேக்கு ஏன் இவ்ளோ பிரச்சினை வரப் போறது! எல்லாம் கர்ம வினை.” என்றார்.

இவற்றையெல்லாம் கேட்டுக்கொண்டிருக்கையில், என் இதயம்  உலைக்களமாய் மாறி அந்த உஷ்ணத்தில் தகதகவெனக் கொதித்துச் சூடேறிய புதிய இரத்தம் என் நரம்புகளினூடே சீறிப் பாய்ந்து கொண்டிருந்தது.

“கிச்சா நன்னா இருக்கானா?”

அவர் கேட்டது என் காதில் விழுந்தும் என்னால் பதில் சொல்லமுடியவில்லை.

“கிச்சா நன்னா இருக்கானா பா?” என்று மீண்டும் கேட்டார்.

“ஒ.. நல்லா இருக்கான் மா.”

“வீடு வாங்கப்போரேனு சொல்லிண்டு இருக்கான். அவ அப்பாவோட ஆசை. எல்லாம் நன்னா முடிஞ்சா விநாயகருக்குச் சிதறுக்கா போடறேன்னு வேண்டிண்டு இருக்கேன். அவ அப்பா போனப்புறம் என்னோட சேர்ந்து ரொம்ப ஸ்ரமப்பட்டுட்டான். இதுக்கு மேல அவன் ஸ்ரமப்படவேணாம்!”

எனக்கு அழுகையே வந்து விடும் போல இருந்தது.

“கொழந்த எப்படி இருக்கான்? அதுக்கு நம்ம பேச்சே வர்ற மாட்டேன்றதே? எதாச்சும் டாக்டர் கிட்ட காட்ட சொன்னேன், செஞ்சானான்னு தெரியல.  இந்தியாவுக்கு வர்றத பத்தி ஏதாச்சும் சொன்னானா பா? பாத்தே நாலஞ்சு வருஷமாயிடுத்து. வேணாம். அவாளுக்கு எதுக்கு செரமம். வந்து போனா நெறைய செலவு ஆகும்னு எல்லாரும் சொல்றா. பாவம் அவாளே கஷ்டப்பட்டுண்டு இருக்கா!”

அவருக்கு நிறைய பேசவேண்டும் போலிருக்கிறது என்று தெரிந்தது. எனவே, அவரைப் பேசவிட்டுவிட்டு, அமைதியாய் கவனித்துக் கொண்டிருந்தேன்.

“எனக்கு ஒன்னும் இல்லப்பா. ஆனா…. இப்போல்லாம் அடிக்கடி கரண்ட் போய்டறதால ராத்திரியில தான் கொஞ்சம் பயமா இருக்கு! அதுவும் மழ வந்து, இடி இடிக்கரச்ச, கரண்டில்லாம, …. ரொம்ப பயமா… இருக்கு பா…. ” என்று கதறி அழத்தொடங்கிய போது, என் நெஞ்சம் படபடத்து, என் உடலின் ஒட்டுமொத்த சக்தியையும் யாரோ உறிஞ்சி விட்டாற்போல செயலிழந்து போய்விட்டேன்.  எனக்கு என்ன செய்வதென்றே புரியவில்லை. அவரது கைகளை இறுகப் பற்றிக்கொண்டு ஆறுதல் சொன்னேன்.

“கவலைப்  படாதீங்க மா. கிருஷ்ணாவுக்கு அங்க இருக்கவே பிடிக்கலையாம். சும்மா டாக்ஸ் சேவ் பண்ணத்தான் வீடு கூட வாங்கறான். ஒரு வருஷம், இல்லைனா இரண்டு வருஷத்துக்குள் வந்துடுவேன்னு சொன்னான். நீங்க தான் தேன்குழல் செய்வீங்களாமே, உங்க பேர்ல ஒரு தேன்குழல் கடையெல்லாம் வைக்கலாம்னு பேசிட்டு இருக்கோம்.” என்று நான் சொன்னவை எல்லாமே பொய்கள்! ஆனால், அந்த உன்னதமான தாயின் கண்ணீரை அடக்குவதற்கு எனக்கு வேறு வழி தெரியவில்லை.

“நல்லவேளை. மறந்தே போயிடுத்து. கிச்சா நீ திரும்பவும் அங்க போறதா சொன்னானேன்னு சீடை, தேன்குழல் எல்லாம் பண்ணி இருக்கேன். கொஞ்சம் எடுத்துண்டு போயி கொடுக்கறையா?”

“கண்டிப்பா மா” என்று அவற்றையெல்லாம் பெற்றுக்கொண்டு, அவரிடமிருந்து விடைபெற மனமில்லாமல் கிளம்பினேன்.

“அடிக்கடி ஆத்துக்கு வாப்பா” என்றவரிடம் புன்னகையை பதிலாகக் கொடுத்துவிட்டு நடக்க ஆரம்பித்தேன். தெருமுனைக்குச் சென்று திரும்பிப் பார்த்தேன். என்னையே ஒருவித சோகத்தோடு பார்த்துக் கொண்டிருந்தவருக்குக் கையசைத்துவிட்டு இன்னும் வேகமாக நடக்க ஆரம்பித்தேன்.

வீட்டிற்குச் செல்லவே பிடிக்காத அளவிற்கு அந்த நிஜங்களின் பாரம் என் நெஞ்சை அழுத்தியது. நேராகக் கோயிலுக்குச் சென்று, என்னால் முடிந்த அளவிற்கு அந்தக் கடவுளைத் திட்டிவிட்டு, வெளியே வந்து பிரகாரத்தில் அமர்ந்தேன். எனது கையிலிருந்த அம்மாவின் தேன்குழல்கள் கண்களில் பட, கிருஷ்ணாவின் ஆடம்பர வாழ்க்கையும், அவன் பகட்டுப் பேச்சுக்களெல்லாமும் என் மனதில் வேகவேகமாய் ஓடின.

கோயிலைவிட்டு வெளியே வந்த போது, தன் குருட்டுத்தாயை மூன்று சக்கர வண்டியில் தன்னருகே அமர்த்தியிருந்த மாற்றுத்திறனாளி இளைஞன் ஒருவன், “சார், சார்” என்று கையை நீட்டினான். அவன் குரலைக் கேட்ட அந்த வயதானப் பெண்மணியும், “ஐயா ரொம்ப பசிக்கிதுய்யா ராசா! எதாச்சி வாங்கி குடுய்யா…” என்று தன் கையை நீட்டினார்.

வாழ்க்கையில் முதல்முறையாக அன்றுதான் எனக்கு ஒரு பிச்சைக்காரனின் கால்களில் வீழ்ந்து வணங்கவேண்டும் என்று தோன்றியது. ஒரு கையும் இரண்டு கால்களுமற்று அமர்ந்திருந்த அவனது கையில் இருபது ரூபாய் நோட்டையும், அவனது தாயின் கைகளில் அம்மாவின் தேன்குழல்களையும் வைத்துவிட்டு நடக்க ஆரம்பித்தபோது ஒரு முடிவெடுத்தேன். இனி அந்த முடவன் கிருஷ்ணாவைச் சந்திக்கவே போவதில்லை என்று.

பொன் வண்டு – முதற்பகுதி

பொன் வண்டு (இறுதிப் பகுதி)

                                    மேகலா இராமமூர்த்தி

…… நேரே அரசாங்க மருத்துவமனைக்கு பேருந்தை செலுத்தச் செய்தார்.

அவசர சிகிச்சை டாக்டர் (emergency physician) விரைந்து முதலுதவி செய்ய ஆரம்பித்தார். முதலில் மூக்கிலிருந்து கொட்டுகின்ற இரத்ததை நிறுத்துவதில் முனைப்புடன் செயல்பட்டார். மாலாவின் துணையுடன் ஒயிலாவை நிமிர்த்தி உட்காரவைத்து, அவள் மூக்கின் மேல்பகுதியில் ஐஸ்பேக் (icepack) வைத்து இரத்தத்தை நிறுத்தினார். சிறிது நேரத்தில் ஒயிலாவிற்கு நினைவு திரும்பியது. மெல்ல மெல்ல கண்களைச் சிரமப்பட்டு திறந்தவளுக்குத் தன்னைச் சுற்றித் தெரிவதெல்லாம் ஏதோ கனவுபோலவே தோன்றியது.

ஏதோ கேட்பதற்கு அவள் வாயைத் திறக்கும்முன், பயங்கரமான அழுகுரல் அவள் காதில் விழுந்தது. ஒயிலாவின் அம்மா அழுது அரற்றிக்கொண்டு அவளை நோக்கி ஓடிவந்துகொண்டிருந்தாள். அவளின் பின் ஒயிலாவின் தந்தையும் அப்பத்தாவும் கலங்கிய கண்களோடு வந்துகொண்டிருந்தனர். மஞ்சு பள்ளிக்குச் சென்றிருந்தபடியால் அவளுக்கு விவரம் ஏதும் தெரியாது. ஒயிலாவின் அருகில் வந்ததும் அவர்கள் இன்னும் பெருங்குரலில் அழ ஆரம்பித்தனர்.

அங்கு நின்றுகொண்டிருந்த டாக்டர் அவர்களை நோக்கி “ஏன் இப்படிக் கூச்சல் போடறீங்க?” கொஞ்சம் அமைதியா இருங்க, ப்ளீஸ்” என்றார். அங்கு சற்று அமைதி நிலவியது. ”யாரு கண்ணு பட்டுச்சோ எம்புள்ள மேலே, இப்படி ஆஸ்பத்திரியிலே கெடக்காளே? என்று சன்னமான குரலில் புலம்பினாள் ஒயிலாவின் தாய்.

அப்போது, டாக்டர், ஒயிலரசியின் தந்தையைப் பார்த்து “கொஞ்சம் என் ரூமுக்கு வாங்கன்னு” சொல்லிவிட்டு நகர்ந்தார். ஒருவிதப் பதற்றத்தோடு அவரைப் பின் தொடர்ந்தார் ஒயிலாவின் தந்தை. ரூமுக்குள் வந்தவுடன் டாக்டர் தன் குரலைச் சற்று தாழ்த்திக்கொண்டு “இதுபோல முன்னமே மூக்குல இரத்தம் வந்திருக்கா அல்லது இதுதான் முதல் தடவையா?” என்று கேட்டார்.

”இல்ல டாக்டர்” அவ வீட்டுல  இருக்கும்போது இதுமாதிரி  நடந்ததில்ல. காலேஜுலேயும் நடந்திருக்க வாய்ப்பில்லேன்னுதான் நெனைக்கிறேன். அப்படி ஏதாச்சும் நடந்திருந்தா எம்மக எங்கிட்ட சொல்லியிருப்பா. ஏன் டாக்டர் கேக்கறீங்க? பயப்படறதுக்கு ஒண்ணுமில்லையே? என்று கலவரத்தோடு கேட்டார்.

டாக்டர் சிறிது யோசித்தார். பயப்படற மாதிரி ஏதும் இருக்காதுன்னு தான் நானும் நெனைக்கிறேன். சில சமயங்கள்ல தலைல அடிபட்டாக்கூட மூக்கிலேர்ந்து அதிகப்படியா இரத்தம் வர வாய்ப்பிருக்கு. அதனால நாம எதுக்கும் மூளைய ஸ்கேன் செஞ்சு பாத்திடறது நல்லதுன்னு நெனைக்கிறேன். நம்ம மருத்துவமனைல அதுக்கான வசதியில்லை. அதனால சென்னையிலெ இருக்குற ஒரு பிரபலமான மருத்துவமனைக்கு சிபாரிசுக் கடிதம் தரேன். அங்க போய்ப்பாத்திடறது நல்லது என்றார்.

ஒயிலாவிற்கு பூரண ஓய்வு  தேவைன்னு டாக்டர் சொல்லி அவளை டிஸ்சார்ஜ் செஞ்சிருந்ததாலே  அவளைப் படுக்கையைவிட்டு  எழ அனுமதிக்கவில்லை அவளின் தாயும், தந்தையும். ஒயிலாவிற்குப் பொழுது போவது மிகக் கடினமாகத்தான் இருந்தது. தோப்புப் பக்கம் போகமுடியலையேன்னு அவள் வருத்தப்பட்டுக் கொண்டே படுக்கையில் புரண்டு புரண்டு படுத்துக்கொண்டிருந்தாள்.

அப்போது பக்கத்து அறையில்  அவள் தாயும், தந்தையும் மெதுவாகப்  பேசிக்கொண்டிருந்தது அவள் காதில் விழுந்தது. அவள் தந்தை, டாக்டர் தன்னிடம் கூறிய விஷயங்களை ஒன்றுவிடாமல் அவள் தாயிடம் கூறிக்கொண்டிருந்தார். தலையில் அடிபட்டாலும் மூக்கிலிருந்து இரத்தம் வடியுமுன்னு டாக்டர் சொன்னதைக் குறிப்பிட்டு, ஒயிலா எங்கயாச்சும் கீழே விழுந்தாளா? உனக்கு ஏதாச்சும் தெரியுமான்னு அவள் தாயிடம் கேட்டுக்கொண்டிருந்தார். அப்படி ஏதும் நடக்கலியே, நடந்திருந்தா ஒயிலா எங்கிட்ட சொல்லாம இருக்கமாட்டாளே என்று தன் தாய் தன்னைப் பற்றிக் கூறிக்கொண்டிருந்தை ஒயிலா கேட்டாள். அவள் கண்களில் கண்ணீர் துளிர்த்தது. நினைவுகள் பின்னோக்கிச் சென்றன.

அன்று சனிக்கிழமை. கல்லூரி விடுமுறை. வழக்கத்தைவிட வேகமாகக் காலை டிபனை முடித்துவிட்டு மான் போலத் துள்ளிக்கொண்டு தோப்புக்குச் சென்றாள் ஒயிலா. முதல் நாள் தமிழ்ப் பேராசிரியை நடத்திய “காணி நிலம் வேண்டும்” என்ற பாரதியின் பாடல் வரிகளை முணுமுணுத்துக் கொண்டு, உற்சாகத்தில் உள்ளம் துள்ளத் தோப்பையும், சிட்டுக்குருவிகளையும் காண ஆவல் கொண்டு வேகமாக ஓடினாள். திடீரென்று கால் இடறிக் கீழே விழுந்தாள். பலமாக எதன் மீதோ தலை மோதியது; உலகம் சுழன்றது. உடனே நினைவிழந்தாள்.

சிறுது நேரம் கழித்துக்  கண் விழித்துப் பார்க்கையில் தான் ஒரு பள்ளத்தில் கிடப்பதை அறிந்தாள் ஒயிலா. தலை விண், விண் என்று வலிப்பதை உணர்ந்து திரும்பிப் பார்த்தாள். தன் தலை அந்தப் பள்ளத்திலிருந்த பெரிய கருங்கல் ஒன்றில் மோதியிருப்பதை அறிந்து அதிர்ந்தாள். மூக்கிலிருந்து ஏதோ கசிவதை அறிந்து கையால் வழித்தாள். ஆ! ரத்தம் என்று கத்தினாள். இங்கு நடந்ததை அம்மா, அப்பாவிடம் தெரிவிப்பதா, வேண்டாமா என்று சிறிது நேரம் யோசனையில் ஆழ்ந்தவள், வேண்டாம்! அவர்களிடம் சொன்னால் பயந்து போவார்கள். வீணாக அவர்களைச் சங்கடப் படுத்த வேண்டாம், என்று முடிவெடுத்து, தோப்பில் அதற்குப் பிறகு இருக்க மனமின்றி வீடு நோக்கி நடந்தாள்.

“நாளைக்கு விடிகாலையிலேயே ஒயிலாவோட கெளம்பிப் பட்டணம் போகணும், ஸ்கேன் எடுக்கணும்” என்று தந்தை, தன் தாயிடம் கூறிய வார்த்தைகள் ஒயிலாவின் பழைய நினைவுகளைக் கலைத்து அவளை நிஜ உலகிற்கு அழைத்து வந்தன.

பொழுது விடிந்தது. ஒயிலரசியும், அவள் தந்தையும் சென்னைக்குப் புறப்பட்டனர். அப்பத்தா ஓடிவந்து ஒயிலாவிற்குத் திருநீறிட்டாள். ஒனக்கு ஒரு கொறவும் வராது தாயி! என்று கண்ணீரோடு திருஷ்டி கழித்தாள். ஒயிலாவின் அன்னையும், மஞ்சுவும் சோகம் கப்பிய முகத்தோடு அருகில் நின்றனர்.

நீண்ட பயணம் ஒயிலாவை மிகவும்  களைப்படையச் செய்தது. பல்லைக் கடித்துக்கொண்டு பொறுத்துக்கொண்டாள். இரவு உணவை ஹோட்டலில் முடித்துக்கொண்டு இருவரும் ஓர் விடுதியில் தங்கினர். மறுநாள் காலை சீக்கிரமேயெழுந்து மருத்துவமனை செல்ல ஆயத்தமாயினர். அவசர சிகிச்சை டாக்டர் தந்த சிபாரிசுக் கடித்ததைக் காட்டியதில் மருத்துவமனையில் சிறிது விரைவாகவே ஸ்கேன் எடுக்க முடிந்தது. ஸ்கேன் ரிசல்டை மறுநாள் தெரிந்துகொள்ளலாம் என அறிந்தார்கள்.

ஒயிலாவும், தந்தையும் தாம் தங்கியிருந்த விடுதிக்குத் திரும்பினர். பொழுதைப் போக்குவது சிரமமாக இருந்தது இருவருக்கும். ”அப்பா! நாம சும்மா இங்கையே ஒக்காந்திருக்காம மெரினா பீச்சுக்குப் போயிட்டு வருவோமே” என்று ஒயிலா சொன்ன யோசனையை அவள் தந்தை ஏற்றுக்கொண்டார். அன்று மாலை மெரினா பீச்சுக்குச் சென்றார்கள். ஒயிலா கடல் அலைகளோடு விளையாடிக் கொண்டிருந்ததைக் கண்ட அவள் தந்தை, ”கடவுளே எம்மவளுக்கு ஒரு நோயும் இருக்கப்படாது. நாளைக்கி ஸ்கேன் ரிப்போர்ட்டில் ஒரு பிரச்சனையுமில்லன்னு வரணும்” என்று கண்ணீரோடு கண்ணைமூடிப் பிரார்த்தித்துக்கொண்டிருந்தார்.

அப்பா! என்ற தீனமான குரலைக் கேட்டுக் கண்ணைத் திறந்தார் அவர். தன் மகள் நினைவு தப்பி மயக்கமாகியிருப்பதையும், அவள் மூக்கிலிருந்து இரத்தம் வடிவதையும் கண்டு, ”ஐயோ! யாராவது உதவிக்கு வாங்களேன்!” என்று அலறினார். சற்று தொலைவில் நின்று கொண்டிருந்த ஒருவர் விரைந்து வந்தார். என்ன சார்! என்ன ஆச்சு? என்று கேட்டபடியே ஒயிலாவைப் பார்த்தார். பேச இயலாமல் ஒயிலாவின் தந்தை தவித்ததைக் கண்டு, ”பாப்பாவுக்கு என்ன ஆச்சு சார்! என்று மறுபடியும் கேட்டார். ஒயிலா திடீரென்று மூர்ச்சையானதையும், அவள் மூக்கிலிருந்து இரத்தம் வடிவதையும் ஒயிலாவின் தந்தைக் கண்ணீரோடு கூறிமுடிக்க, அவர் ”கவலைப்படாதீங்க சார்! நான் ஆட்டோ டிரைவர் தான், பாப்பாவை உடனே ஆஸ்பத்திரியிலே சேத்து ட்ரீட்மெண்ட் குடுத்துடலாம்” என்றார்.

ஒயிலாவின் தந்தை கண்ணீர்  மல்க அவரைக் கையெடுத்துக் கும்பிட்டார். காலையில் ஸ்கேன் எடுத்த மருத்துவமனையின் பேரைச் சொல்லி அங்கேயே சேத்துடலாம் என்று தெரிவித்தார். ஆட்டோ விரைந்தது.

மறுபடி ஒயிலா கண்விழித்தபோது மீண்டும் தான் மருத்துவமனையில் சேர்க்கப்பட்டிருப்பதை அறிந்து தனக்குத் தானே வருத்தத்தோடு புன்னகைத்துக் கொண்டாள். அருகில் தன் தந்தை அமர்ந்து தன்னையே கண்கொட்டாமல் பார்த்துகொண்டிருப்பதை அறிந்து சிரிக்க முயன்றாள். அன்று இரவு வந்த ”ட்யூட்டி டாக்டர்” ஒயிலாவின் ஸ்கேன் ரிப்போர்ட் ரெடியாகிவிட்டது என்று கூறி ஒயிலாவின் தந்தையைத் தன் அறைக்கு அழைத்தார். ”இதோ வந்துடறேம்மா” என்று ஒயிலாவிடம் சொல்லிவிட்டு அவள் தந்தை அறையை விட்டு அகன்றார்.

தன் எதிரில் நின்ற ஒயிலாவின்  தந்தையை வருத்தத்தோடு பார்த்த  டாக்டர், ”சார் மனசத் தேத்திக்குங்க, உங்க மகளோட சிறுமூளையிலே பலமான அடிபட்டு இரத்தம் கட்டியிருக்கு. ஆபரேசன் செஞ்சு குணப்படுத்தமுடியாத அளவு சேதம் பலமாயிருக்கு. எந்த நேரமும் அவங்க உயிருக்கு ஆபத்து ஏற்படலாம். கடவுள வேண்டிக்குங்க. மனுசங்களாலெ முடியாததைக் கடவுள் பொறுப்புலதான் விடவேண்டியிருக்கு” என்று கூறி அமைதியானார். அதைக் கேட்டு ஒயிலாவின் தந்தை சுக்கு நூறாகச் சிதறிப்போனார். ஸ்கேன் ரீப்போர்ட்டை கை நடுங்க வாங்கித் தன் பையில் மறைத்துக் கொண்டு தன் மகளிருந்த அறையை நோக்கித் தள்ளாடியபடியே சென்றார்.

ஒயிலா பட்டணத்திலிருந்து வீடு வந்து சேர்ந்து ஒரு வாரம் ஆயிற்று. அவள் கல்லூரி செல்ல அனுமதிக்கப் படவில்லை. எல்லோரும் தன்னைப் பரிதாபமாகப் பார்ப்பதும், அடிக்கடி வீட்டில் அழுகுரல்கள் கேட்பதும் வாடிக்கையாயிற்று. ”பயப்படும்படி ஏதும் ஸ்கேன் ரிபோர்ட்டில் இல்லை” என்று தன் தந்தை தன்னிடம் கூறினாலும், மற்றவர்கள் நடவடிக்கையால் தன் உயிருக்கு ஏதோ ஆபத்து காத்திருக்கின்றது என்பதை அந்த சுட்டிப் பெண்ணால் நன்றாக உணரமுடிந்தது.

மறுநாள் அதிகாலையில் உறக்கம் கலைந்து எழுந்த ஒயிலரசி அப்பத்தாவையும் எழுப்பி தனக்கு மிகவும் பிடித்த பால் பணியாரம் செய்து தரவேண்டும் என்று கேட்டாள். பேத்தியின் மீது உயிரையே வைத்திருந்த அப்பத்தாவும், ”அதுக்கென்ன ராசாத்தி இதோ செஞ்சுதாரேன்” என்று அடுக்களைக்கு விரைந்தாள். ”பல் தேய்ச்சுட்டு வந்து ஒரு பிடி பிடிக்கிறேன்னு” சொல்லிட்டு கொல்லைப் பக்கம் ஓடினாள் ஒயிலரசி.

அரைமணி நேரமாகியும் ஒயிலரசி  அடுப்பங்கரைப் பக்கம் வரலியே, சுட்டு வச்ச பணியாரம் ஆறிப்போயிடுமே என்று எண்ணிக்கொண்டே, ”ஒயிலா… ஒயிலாக்குட்டி!” என்று கூப்பிட்டுக்கொண்டே கொல்லைப் பக்கம் வந்த அப்பத்தா, ஒயிலரசி தரையில் விழுந்துகிடப்பதைக் கண்டு பதறியபடியே அவளருகே ஓடினாள். எந்தாயீ, ஒயிலா…ஒயிலா! என் தங்கமே எழுந்திரும்மா என்று அலறினாள். அப்பத்தாவின் அலறல் கேட்டு வீட்டிலிருந்த அனைவரும் பீதியோடு ஓடிவந்தனர். ஒயிலாவிடம் எந்த அசைவுமில்லை.

ஒயிலாவை மடியில் போட்டுக்கொண்டு உலுக்கினாள் அப்பத்தா. அம்மா… எங்கண்ணு…எழுந்திரு தாயீ! என்று மீண்டும் அரற்றினாள்.. ஒரு பதிலுமில்லை. முகத்தை நிமிர்த்திப் பார்த்தாள். மூக்கிலிருந்து வழிந்த இரத்தம் சிறிது காய்ந்திருந்தது.

பின்பு நடந்ததெல்லாம் மறக்க முடியாத நிகழ்வுகள் ஆகிப் போயின! ”பொன் வண்டு” போல அவ்வீட்டில் வளைய வந்த ஒயிலாவின் மரணம் மிகப்பெரிய அதிர்ச்சியையும், ஈடுசெய்யமுடியா இழப்பையும் அக்குடும்பத்திற்குத் தந்தது.

உடலைவிட்டு ஒயிலரசியின்  உயிர் பிரிந்திருந்தாலும் அவள் ஆன்மா என்றும் அழிவின்றி அவ்வீட்டையும், அவள் மிகவும் நேசித்த தோட்டதையுமே சுற்றிச் சுற்றி வரும் என்பதில் சந்தேகமில்லை…

ஜெயஸ்ரீ ஷங்கர், சிதம்பரம்

வீட்டை விட்டு இறங்கி பாதி வழி வந்ததும் காற்றும் கூடவே துரத்த மழை வருமோ என்று வானம் பார்க்கிறார் கல்யாண ராமன். எதற்கும் இருக்கட்டும் என்று கையோடு  கொண்டு வந்த குடை….”நானிருக்கேன் …கவலைப் படாதே .! என்றது. இந்தக் காற்றையெல்லாம் உன்னால தாக்குப் பிடிக்க முடியாது …..நீ பேருக்குத் தான் குடை…உன்னை  அது  இழுக்கும் ஒரே இழுப்பிலே  நீ என்னை விட்டு பறந்து போய்டுவே…உன்னை பற்றி நேக்குத் தெரியாதா..? எத்தனை குடைகள் உன்ன மாதிரி என்கிட்டே சொல்லிட்டு காற்றோடு விடை பெற்று ஓடிப் போயிருக்கும்.

அதற்குள் சட சட வென்று மழை கொட்ட ஆரம்பித்தது….குடையை விரித்ததும்…அசுரக் காற்று குடையை மேலிழுத்துக்  கொண்டது. குடையின் கைப்பிடியை கெட்டியாகப் பிடித்துகொண்டு தொங்கிய கல்யாண ராமன் குடையோடு சேர்ந்து தானும் பறந்து விடாமல் இருக்கணுமே என்ற பயத்தில் சற்று இறுக்கமாக கீழ் நோக்கி இழுக்கிறார். இடுப்பு வேஷ்டி…’இதோ அவிழ்ந்து விடுவேன் ‘ என்று பயமுறுத்த ‘மானமா..?..குடையா….?என்று மனசு பட்டிமன்றம் எதுவும் நடத்தாமல் தொலைஞ்சு போ என்று கைப்பிடியைத் தளர்த்த குடை  சுதந்திரமாகப் பாடிப் பறந்து சென்றது.

கைகள் இரண்டும் விருட்டென அவிழத் துடிக்கும் வேஷ்டியை இறுக்கிப் பிடிக்க..காற்றும் மழையும் கண்ணா மூச்சி விளையாடியது.
குடை போச்சே…..என்று வருத்தப் பட்ட கல்யாண சுந்தரம் அருகில் இருந்த ஒரு பஸ்சுக்காக இருந்த  நிழற் குடையின் உள்ளே தஞ்சம் புகுந்தார். மழை நின்ன பிறகு  போனால் போதும். உட்கார இடம் இருக்குமா ? என்று திரும்பிப் பார்த்தவர்  முகம் சுளித்தார். ஏதோ ஒரு மட்டரக சினிமா போஸ்டர் வரிசையாக விளம்பரப் படுத்த ஒட்டியிருந்தது. ஓரங்களில் எல்லாம் வெத்தலையை மென்று துப்பிய கரை…..மனசுக்குப் பிடிக்காத குடலைப் பிரட்டும் நாற்றம் வேறு. வேற வழியே இல்லாமல் சுற்றுப்புறத்தை சகித்துக் கொண்டு நின்றிருந்தார் கல்யாண ராமன்.

அடுத்த சில நொடிகளில் ஒரு பெண் ஓடி வந்து அந்த சிறிய இடத்துக்குள் நுழைந்து கொண்டாள் . ஸ்கூலில் இருந்து நேரே வந்ததற்கான அடையாளமாய் யூனிஃபாரமில் இருந்தாள்.  ரெட்டைச் சடை மடித்துக்  கட்டி அதன் வழியே வாடிய  மல்லிகைப்பூ சரம் தொங்கிக் கொண்டிருந்தது. ஏதோ ஒரு வித பயம் முகத்தை மேக் அப் போட்டு விட்டிருந்தது.  அவளது முகத்தின் வியர்வையை மழை நீர் துடைத்து துடைத்து தோற்றுப் போனது. கையில் பெயருக்கு  ரெண்டு  நோட்டுக்கள் . முதுகில் கவசமாக புத்தகப்பை வேறு. அவளது கண்கள் ஒரே திக்கை பார்த்த வண்ணம் இருந்தது. அதில் யாரையோ  எதிர்பார்த்து தூரத்தில் தேடிக் கொண்டிருந்த தவிப்பும் தெரிந்தது.

கல்யாண ராமன் அவளையே பார்த்த வண்ணம் நிற்கிறார். சின்னப் பெண்..மிஞ்சி மிஞ்சிப் போனால்..என்ன வயதிருக்கும்..? ஒரு பதினாறோ பதினேழோ தான்  இவளுக்கு. பெரிய பிரமாதமான அழகின்னு சொல்ல முடியாது..ஆனாலும் அந்த வயதுக்கு உண்டான கவர்ச்சி, கண்களில் மருட்சி, யாராவது பார்த்து விட்டார்களோ என்ற உணர்வோடு ஒரு பருவத்தின் அச்சம், மடம், நாணம் பயிர்ப்பு என்று நான்கும்  எட்டி எட்டிப் பார்த்தது.

இதற்குள் ஓரக் கண்ணால் இவர் தன்னைப் பார்க்கிறாரா என்று பார்த்து விட்டு தன துப்பட்டாவை எடுத்து முகத்தை, தலையைத் துடைத்துக் கொள்கிறாள் .  திடீரென ஒரு பாடல் ஓசை…செல் போனில் !

தீயே தீயே ராதீயே இனி தீயே….!.
தீண்ட தீண்ட தீர்ந்தியே.
தீயே தீயே ராதீயே இரு தீயே…!.
தீர தீர சேர்ந்தியே…

அவளது புத்தகப் பைக்குள் இருந்து வந்து கொண்டிருந்ததை கைபேசியை வெளியே எடுத்து சட்டென அதன் வாயை மூடினாள் .
.

அதன் பின்பு அவள் குசு குசு வென்று தனக்கும் கேட்காமல் எதையோ பேசிவிட்டு மீண்டும் புத்தகப் பைக்குள் போட்டு விட்டு மீண்டும் ஓரக் கண்ணால் கல்யாண ராமனை ஒரு பார்வை. அதன் பின்பு அலட்சியமாக ஒரு திரும்பல்.

அதற்குள்….

வேகமாக ஒரு பைக் வந்து ஓரமாக நிறுத்தி அதிலிருந்து ஒய்யாரமாக ஒரு காலேஜ் ஸ்டுடென்ட்  இறங்கி வருகிறான்…

அவன் உள்ளே நுழையவும் அங்கிருந்த பெண்ணின்  முகத்தில் ஆயிரம் வாட்ஸ்  பல்பு எரிகிறது. ஊரெல்லாம் பவர் கட் இருந்தாலும் இந்த பெண்கள் முகத்தில் மட்டும் எப்போதும் மின்சாரம் தடையில்லாத சப்ளை இருக்கும் போல…என்று எண்ணிக் கொண்டவர் மெல்ல அங்கே நடக்கப் போகும் நாடகத்தை தன ஓரக் கண்ணால் பார்க்க முடிவு செய்தவராக கண்ணையும் காதையும் தீட்டிக் கொண்டு வேறு பக்கமாகத் திரும்பி  நின்றார்.

இப்படி மழை வரும்னு நான் எதிர்பார்க்கலை…நீ ஸ்கூலேர்ந்து கிளம்பி இருக்க மாட்டேன்னு நினைச்சேன். நீ ஏன் இந்த  மழைல புறப்பட்டு வந்தே…? .இப்போ பாரு நாம இங்க வந்து மாட்டிக்கிட்டோம்.

மதியம் இப்போ மூணு பீரியட் அதுல ரெண்டு பீரியட் மாத்ஸ்…கட் பண்ணிட்டேன். நான் பாதி நடந்து வந்தபின்னாடி தான் இப்படி மழை பிடிக்க ஆரம்பிச்சது. என்னால நீயும் இப்படி மழையில் நனைஞ்சுட்டியே….என் கிட்ட சொல்லியிருக்கலாம் இல்ல…நான் இப்ப வரலைன்னு…அவள் தனது துப்பட்டாவை இழுத்து அவன் முகத்தையும் தலையையும் துடைக்கிறாள்…’சாரிடா  அபி ‘ என்கிறாள்.

இட்ஸ் ஆல் ரைட் …விடு… என்று விலகிக் கொண்டவன்…இதெல்லாம் எனக்கு ஜுஜிபி……நீ தனியா இங்க நிற்கறேன்னு சொன்னதும் தான் நான் கிளம்பி வந்துட்டேன்.

அதற்குள் அந்தப் பையனின் கண்கள் அந்த சினிமா போஸ்டரை பல தடவைகள் பார்த்து பார்த்து, பின்பு அங்கேயே ஒரு சிகரட்டை எடுத்து பற்ற வைத்தான்……….! ஒரே குளிர்…நீ கூப்பிடும் போது  நான் நெட் சென்டரில் தான் இருந்தேன். நான் இன்னைக்கு காலேஜுக்கே போகலை…. எப்படியும் நம்ம ப்ளான் படி மதியம் வெளில போகணும்..அதான் இங்கயே பக்கத்தில் இருக்கலாம்னு சும்மா வெட்டியா சாட் பண்ணிட்டு இருந்தேன்.  அவன் ஸ்டைலாக புகை விட்டுக் கொண்டிருந்தான். அவள் அதைப் பார்த்து ரசித்து கொண்டு அருகில் அவனிருக்க வானுலகில் மிதந்து  கொண்டிருந்தான்.

இத்தனை நாளா பெய்யாமல் இன்னிக்குன்னு பார்த்து சேர்த்து வெச்சு கொட்டுது இந்த மழை இப்போ நிற்கும்னு எனக்குத் தோணலை….அடுத்து என்ன செய்யலாம்..? அவள் மெல்லக் கேட்கிறாள்.

வரியா…எங்காவது சினிமாத் தியேட்டரில் போய் உட்காரலாம்.”காதல் ஜோடி” ன்னு புதுப்படம் நமக்காகவே  தயாரிக்கப்பட்டது போல எடுத்திருக்காராம்…அதுக்கு வேணாப் போகலாமா? .

அய்யயோ….நான் வரலை அபி….யாராவது பார்த்தா வம்பாயிடும். இப்பவே பயம்மா இருக்கு….மெல்ல அவன் முதுகுப்பக்கமா தலையை மறைத்துக் கொள்கிறாள்.

அங்கிருந்த ஒரு கம்பி மேல் இருவரும் எம்பிக்  குதித்து  அருகருகில் உட்கார்ந்து கொள்கிறார்கள். தனிமையும்,, உடற் கணப்பும், தைரியமும்  நெருக்கமும் இருவருக்கும் ஒரு தைரியத்தைக் கொடுத்து வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டு நின்றது.

சந்தியா நீ என்ன சாப்பிட்டே..?

இன்னும் ஒன்னும் சாப்பிடலை….அப்படியே கொண்டு வந்துட்டேன்…உனக்குப் பிடிக்குமே…..மிளகாய்ப் பொடி  தடவின இட்லி. என்று ஸ்கூல் பையிலிருந்து டிபன் பாக்சை வெளியே எடுக்கிறாள்.

அவன் தன விரல்களுக்கிடை இருந்த சிகரெட்டுக்கு விடை கொடுத்து கையை மழை நீரால் அலம்பிக் கொண்டு எடு..எடு….என்று சொல்லி ஒரு இட்லியை பிய்ச்சு ‘இந்தா என்று அவளது வாயருகே கொண்டு செல்லவும்’

முதல்ல நீ சாப்பிடு என்று அவள் முகத்தைப் பின்னுக்குத் தள்ளிக் கொள்கிறாள்.

பார்த்து…பார்த்து…எங்கியாவது விழுந்து வைக்கப் போறே…! அவனது பதட்டம் குரலில்…

இருவரும் சிரிக்கிறார்கள், குசு குசுவென்று மொபைலுக்குள் தலையை விட்டுக் குனிந்து கொண்டு ரகசியம் பேசிக் கொள்கிறார்கள்.அப்பப்போ தலையை நிமிர்த்தி இவரையும் ஒரு பார்வை பார்த்துக் கொள்கிறார்கள்.

காசு கொடுக்காமல், இந்தக் காதல் நாடகத்தைப்  பார்த்து ரசித்துக் கொண்டிருந்த கல்யாண ராமனுக்கு சிரிப்பு வந்தது பைத்தியக்காரத் தனமாக கூடத் தெரிந்தது . அதே சமயம் பொறாமையாகக் கூட இருந்தது.

அவர்களின் அன்பின் பரிமாற்றம் கல்யாண ராமனின்  மனதிற்குள் என்னவோ செய்தது…ஒரு பெண் செலுத்தும் அன்பு சுகமானது…அலாதியானது தான்

ஆனால் அவரது அனுபவத்தில் அந்தப் பையனைப் பார்க்கும் போது  அவருக்குப் பிடிக்கவே இல்லை. இவன் நிச்சயமா இவளை ஏமாத்திடுவான் என்றே தோன்றியது. உடற் கவர்ச்சியில் உண்டான காதலுக்கு ஆயுள் அறுபது நாட்கள் தானே..?

மழை இன்னும் விட்டபாடில்லை. மின்வெட்டு ஆகி வானம் கருத்து வெளிச்சம் மங்கிய பொழுதாக அந்தப் பகல் பொழுது இருண்டு கிடந்தது.

திடீரென கல்யாண ராமனுக்கு ஒரு யோசனை தோன்றியது….நேராக அந்த இருவர் இருக்கும் பக்கம் சென்று….அந்தப் பெண்ணின்  அருகில் சிறிது தள்ளி அமர்ந்து கொள்கிறார்.

பயந்து போன  இருவரும்…டக்கென கம்பியிலிருந்து கீழே குதித்து…’சந்தியா..வா போயிறலாம்…இங்க இன்னும் நாம நிக்க வேணாம்…அவன் சொல்கிறான்.

வேண்டாம் அபி..இந்தக் கொட்டற மழையில எங்க போறது…? இன்னும் ஜஸ்ட் அஞ்சு நிமிஷம் பார்க்கலாம்…இது அவள்.

கல்யாண ராமன் தொண்டையைக் கனைத்துக் கொண்ட படி…சொல்கிறார்…” காலம் கெட்டுக் கிடக்கு, இப்படி தனியா வராதேம்மா..யாரை நம்பியும்…..கிளாஸ் கட் பண்ணிட்டு இப்படி வந்து பொழுதைப் போக்கற  விஷயம் உங்க டீச்சருக்கோ, உங்க பேரெண்ட்ஸுக்குத்  தெரிஞ்சால் அவ்ளோதான்… முதல்ல .படிப்பு…!  அதுதான் முக்கியம் ! ..!

இவர் பேசப் பேச அந்த பையனின் முகத்தில் எள்ளும் கொள்ளும் வெடிக்கிறது….’இதைச் சொல்ல நீ யாரு? ‘ அவன் கண்கள் கேள்வி கேட்டது. கண்களாலேயே இவரது கன்னத்தில் அறைவது போலப் பார்த்தான்…அவன்.

வருத்தமோடு கல்யாண் ராமன் வானைப் பார்த்துப் பேசினார்

போன வாரம் நடந்த எங்க சோகக் கதையைக் கேளுங்க….என் மகளுக்கு   ,உன் வயசு தான் இருக்கும் அவளுக்கும்,. ஸ்கூலுக்குப் போற நேரத்தில் கிளாசைக்  கட் பண்ணிட்டு எங்கியோ அவளோடு பாய்  ஃப்ரெண்டோட ஊர் சுத்தப் போயிருக்கா…இது வீட்டுக்குத தெரியாது. ஆனால் திடீர்னு ஏதோ விரோதம்…முன்பகை காரணமா அந்தப் பையனை  நாலு பேர் சேர்ந்து கட்டிப் போட்டு என் மகளைச் சீரழித்து  கத்தியால குத்தி …இரத்த வெள்ளத்தில் போட்டுட்டு போய்ட்டாங்க ஸ்கூலுக்குப் போனவள் இன்னும்  இவ்வளவு லேட்டாகியும் வரலையேன்னு  தேடிப்  போனா…. வெளில என்னவெல்லாமோ நடந்து போச்சு. போலீஸ்  ஸ்டேஷனுக்கும்… ஹாஸ்பிடலுக்கும் நடையா நடக்கிறேன்…இப்போ கூட அங்கே  தான் போறேன்….என் மகளைப் பார்க்க. உன்னைப் பார்த்ததும் எனக்கு அவள் ஞாபகம் தான் வந்தது. கூடா நட்பு வேதனை தரும்னு சும்மாவா சொல்லியிருக்கு. அதான் சொல்றேன்….இன்னும் என் மகள் ஆஸ்பத்திரியில் தான் இருக்காள் நா தழுவி தழுக்க சொல்லும்போதே…அந்தப் பையனின் கைபேசி பாடி அழைத்தது.

எடுத்துப் பார்த்தவன்…கைபேசியை அணைத்து  விட்டு தனது ஜீன்ஸ் பாக்கெட்டில் உள்ளே நுழைந்து கொண்டான். அவன் முகத்தில் கலவரம் தெரிந்தது. அவனுக்குள் ஒரு அமைதியின்மை…அந்த இடத்தை விட்டு செல்ல வேண்டும் என்ற துடிப்பும் தெரிந்தது.

யார்ட்ட இருந்து போன் அபி? அவள் கேட்கிறாள். அவன் பதில் சொல்லாமல்…..அவரைப் பார்த்து…இப்ப உங்க டாட்டர் எப்படி இருக்காங்க..? அவன் இவரைப் பார்த்து அசால்டாகக்  கேட்கிறான்.அவன் மனசுக்குள் போன வாரம் தனது சிநேகிதன் ராகுல் ஒருத்தியை கத்தியால் குத்திவிட்டு இப்போது ஜெயிலில் இருப்பது நினைவுக்கு வந்தது. ஒருவேளை அந்தக் கேஸு  இவரது மகளோ என்னவோ..?

குத்தியது யாரு சார்..?.கேட்க நினைத்தவன்..வாயை மூடிக் கொண்டான்…காரணம் மீண்டும் இவனது கைபேசி பாடி அழைத்தது.

கல்யாண ராமன் அந்தப் பெண்ணிடம் பேசிக் கொண்டிருந்தார். “அதனால தான்மா சொல்றேன்…யாரையும் நம்பாதே…படிக்க வேண்டிய வயசில் படிப்பில் மட்டும் கவனம் செலுத்துங்க….வாழ்க்கை  நீண்டது….உங்களுக்குக் கிடைக்க வேண்டிய அனைத்தும் உங்கள் வாழ்வில் தானே கிடைத்து விடும்..அதற்காக அவசரப் படக் கூடாது. ஆண்கள் எளிதாக மனதை மாற்றிக் கொள்வார்கள். ஆனால் நீங்கள் இளம் வயதில் பாதை தவறிப் போய்  திக்குத் தெரியாமல் வாழ்நாள் முழுதும் அதை நினைத்து மனசுக்குள் புழுங்குவீங்க…இதுல அந்தக் காலம் இந்தக் காலம் என்றெல்லாம் ஒன்றுமே இல்லை. அடிப்படை  உணர்வுக்கு காலமோ, விஞ்ஞான வளர்ச்சியோ தடையாக இருக்காது. முதலில் நன்கு படி.  நன்னாக் கை நிறைய சம்பாதி ,சொந்தக் காலில் நின்ன பிறகு தான் காதலும், கல்யாணமும்….என்று தீர்மானமாகச் சொன்னவர் உங்கள் வீட்டிலும் இதெல்லாம் சொல்வார்கள் தானே. அம்மா அப்பா பேச்சைக் கேட்டு பிறகு மனசு பேசறதைக் கேட்கலாம்.பெற்று வளர்த்தவர்களையும் கொஞ்சம் யோசிக்கணும். அவர்களை ஏமாற்றாதீங்க. ஏமாற்றினால் பாதிப்பு பெண்ணுக்குத் தான்…  !  பசங்களுக்கென்ன….நீ இல்லையின்னா இன்னொருத்தின்னு தேடிட்டு போய் கிட்டே இருப்பாங்க..ஆனால் உன்னால அப்படிச் செய்ய முடியுமா? யோசித்துப் பாரு…  உன் கனவுகள் எல்லாம் பாழாய்ப் போகும்.பிறகு காலம் பூரா கண்ணைக் கசக்கிக் கொண்டு நிக்க வேண்டியது தான்.

அவள் கேட்பது போல முகத்தை அவர் பக்கம் திரும்பி வைத்துக் கொண்டிருந்தாலும் காது அவன் போனில் என்ன பேசுகிறான்? என்றே கேட்டுக் கொண்டிருந்தது.

அதிலிருந்து வந்த பெண் குரல்…இவன் பேசும் அமைதியான தொனி …இரண்டும்..அவளுக்கு கற்பனையை வளர்த்தது. யாராயிருக்கும் அந்தப்  பெண்?

கேள்விக் குறி இவளது மனதில் விஸ்வரூபமெடுத்தது.

கொட்டித் தீர்த்த வானம்….பூமியை நீர்காடாக ஓடவிட்டு வானம் நிர்மலமாக பளிச்சென்று இருந்தது.

சரி…கிளம்பு…கிளம்பு….நீ கிளாசுக்குப்  போ…எனக்கு வேற வேலை இருக்கு நாளைக்குப் பார்க்கலாம்..சாரி….நான் பிறகு ஃபோன்  பண்றேன்…இப்போ அவசரமாப் போறேன்….என்று இங்கிருந்து தப்பித்தால் போதும் என்ற தோரணையில் அவளை ‘அம்போன்னு ‘  விட்டுவிட்டு பைக்கை ஸ்டார்ட் செய்து இவளைப் பார்க்காமலே, பை சொல்லாமலே விட்டு  பறக்கிறான்.

அபி தன மனதுக்குள் ” இந்த சந்தியா சப்ப மேட்டர்…! ஒரு நாள் பஸ் ஸ்டான்டில்  பார்த்து சிரித்துவிட்டு மொபைல் இருக்கான்னு கேட்டதுமே..நம்பரைத் தூக்கிக் கொடுத்த பார்ட்டி. எப்ப வேணா வந்து சாரி சொன்னா சரின்னு தலையாட்டிடும்..ஃ போனே செய்ததும் போகலைன்னா அந்தப் அனுஷா வெய்ட் பண்ணாமல் ஓடிடுவா….காஜல் மாதிரி
ஃபிகரை   அங்க காக்க வெச்சுட்டு இந்தக் குள்ளக் கத்திரிக்காய்  கிட்ட வந்து நல்லா மாட்டிகிட்டு டைம் வேஸ்ட் பண்ணிட்டேன்…இப்ப இவளை கழட்டி விட்டுட்டு ஓடிடலாம்….

இவள் நில் போகாதே.. .என்று சொன்னதையோ….நானும் வரேன் என்று சொன்னதையோ….அவன் சிறிதும் காதில் வாங்காதது போல பறந்து சென்றது  அவளுக்கு பெருத்த ஏமாற்றத்தைத் தந்தது. கோபம் குமுறிக் கொப்பளித்தது.

இதை கவனித்த கல்யாணராமன், “காதல் நாடகம் முடிந்தது பாப்பா .. நீ ஒரு ஆட்டோ பிடிச்சு ஸ்கூலுக்குப் போம்மா..”  என்றவர்…..உன்னைப் பெற்றவர்களை நம்பு…..உனக்கு வேண்டியதை அவர்கள் தான் செய்வார்கள்….”இவனை எல்லாம் நம்பாதே …காவாலிப் பயல்…நானும் பார்த்துக்கிட்டே தானே இருந்தேன்…எப்படி ஓடறான் பார்… ” என்று ஒரு சந்தேக விதையை அவளது இதயத்தில் ஊன்றி வைத்து விட்டு…..நிம்மதியாக அந்த இடத்தை விட்டு இறங்கி நடக்கிறார்.

அவர் மனத்தில்….”யாரு பெத்த பெண்ணோ…..ஒரு வஞ்சகனிடம் இருந்து காப்பாற்றியாச்சு…..மழையே உனக்குகே கோடி நமஸ்காரம்…என்று கைகூப்பியபடி வானத்தைப்  பார்க்கிறார்….உள்ளிருந்து மனசாட்சி கேட்டது…உனக்குத் தான் கல்யாணமே ஆகலையே கல்யாண ராமா..? பின்ன எப்படி ஒரு கத்திக் குத்து கதை விட்டே…? என்று கேலி செய்து சிரித்தது.

நல்லதுக்குப் பொய் சொல்லலாம்.  இல்லையா ?  ஆயிரம் பொய் சொல்லி ஒரு கல்யாணத்தை நடத்துன்னு சொல்லிருக்கா…..நான் சமயோஜிதமா ஒரே ஒரு  பொய் சொன்னேன்…அந்தப் பெண்ணுக்கு நல்ல இடத்தில் கல்யாணம் ஆகணும்னு. அந்த இளம் பெண்ணுக்கு  புத்தி மாறினாச் சரி.

அவளின்  பிஞ்சு மனத்தில் கனன்று கொண்டிருந்த தணலில்  சந்தேக  விதை விழுந்து கொழுந்து விட்டு ஏரிய அவள் இதயத்தின் காதல் அப்போதே தகனம் ஆகிப் புகையாகி ஆவியாகிறது.. அவள் மனசு ஐயோ அடுத்த பீரியர்டுக்குள்ள கிளாசுக்குள் போய்டணுமே என்று படபடத்தது.

எதிர்பாராமல் தனக்கெனவே மழை பெய்து  அந்த கிருஷ்ண பரமாத்மாவே மழைக்கு ஒதுங்கி கீதை ஓதியதாக எண்ணி  வணக்கம் செய்தாள் .சந்தியா.. !

============================================================

பவள சங்கரி

அன்பு நண்பர்களே,

பல நாட்களுக்கு முன்பு ‘பொன் வண்டு ‘ என்ற இந்த சிறுகதையின் முடிவை எழுதுமாறு ஒரு சவால் விட்டிருந்தோம். அதற்கான சரியான முடிவு கிடைக்காதலால் நானே எழுதி முடித்திருக்கிறேன். இதற்கு வேறு விதமான முடிவு யாராவது அளித்தாலும் மகிழ்ச்சி. இதோ என்னுடைய முடிவுப் பகுதி. நன்றி .http://www.vallamai.com/literature/short-stories/4737/

உட்கார்ந்து சற்று சாய்ந்து இளைப்பாற நினைத்து மெதுவாகக் கண்ணை மூடியவள்……..அதற்குப் பிறகு நடந்தது எதுவும் அவள் அறிந்தாளில்லை. அருகில் இருந்த மாலா மட்டும் ஒயிலாவிடம் இருந்த பெரும் மாற்றத்தைக் கவனித்துக் கொண்டிருக்கும் போதே, திடுமென மூக்கிலிருந்து இரத்தம் வெள்ளமாக பெருக ஆரம்பித்தது…..மாலாவின் மீது அப்படியே சரிந்து விட்டாள். மாலா போட்ட கூச்சலில் பேருந்தின் ஓட்டுநர் அப்படியே பேருந்தை ஓரம்கட்டி நிறுத்தினார். நடத்துநர் ஓடி வந்து பார்த்து சூழலைப் புரிந்து கொண்டு கூடியிருந்த மாணவர்களை விலக்கி விட்டு நேரே அரசாங்க மருத்துவ மனைக்கு பேருந்தை செலுத்தச் செய்து ……..பின் நடந்ததெல்லாம் சாமான்ய மக்கள் உணர முடியாத ஒரு அமானுஷ்ய நிகழ்வுகள் ஆகிப் போனது!ஆன்மா என்ற ஒன்று அழிவில்லாதது……..உயிர் என்பது என்றுமே அழிவில்லாதது……..இதற்கான ஆதாரமே ஒயிலரசியின் சரிதம் ஆனது.

பி.கு. நண்பர்களே, இக்கதையின் இறுதிப் பகுதியை நீங்கள் எழுதலாம். இக்கதையின் போக்கிலேயே தொடருங்கள் நண்பர்களே….வாழ்த்துகள்.சவாலுக்கு சவால்!

பொன் வண்டு  – பகுதி (2)

நேரே அரசாங்க மருத்துவமனைக்கு பேருந்தை செலுத்தச் செய்தார்.  தீவிர சிகிச்சைப் பிரிவில்  மருத்துவர்களின் இடைவிடாத போராட்டத்தையும் மீறி, கூட்டை விட்டுப் பிரிந்தது உயிர். மூளையில் ஏற்பட்ட கட்டியின் காரணமாக இதுபோன்ற திடீர் மரணம் இலட்சத்தில் ஒருவருக்கு வரக்கூடும் என்று மருத்துவர்களின் அறிக்கை எளிதாக சொல்லி முடித்துவிட்டது.

காலையில் தங்க ரதமாக அனுப்பிய மகள், வெள்ளை துணி சுற்றிய மூட்டையாக வந்து பட்டாசாலையில் கிடத்தப்பட்டபோது ஊரே சேர்ந்து எழுப்பிய ஒப்பாரி விண்ணைப் பிளந்தது.

மூன்று நாட்கள் அன்ன ஆகாரமும், சுய நினைவும் இல்லாமல் கிடந்த ஒயிலாவின் தாய், அசந்து உறங்கிக் கொண்டிருந்த விடிகாலைப் பொழுது. சட்டென எழுந்தவள் “ஒயிலா….. வந்துட்டியாம்மா.. வாடா கண்ணு, இதோ வாரேன்… “ என்று குரல் எழுப்பியபடி மளமளவென சுருட்டிப்பிடித்துக் கொண்டு வாசலை நோக்கி ஓடினாள். மருமகளின் குரல் கேட்டு அருகில் இருந்த அப்பத்தாவும், மற்றும் சிலரும் விழித்துக் கொண்டு என்ன நடக்கிறது என்று புரியாமல் அரை தூக்கத்தில் உட்கார்ந்திருந்தனர். மருமகள் இந்த நேரத்தில் எழுந்து வாசலை நோக்கி ஓடுவதைப் பார்த்த அப்பத்தா வேகமாக எழுந்து லைட்டைப் போட்டுவிட்டு மணியைப் பார்த்தார். விடியற்காலை 1 மணி. இந்த நேரத்தில் எங்கு போகிறாளோ என்று பின்னாலேயே ஓடினால், கதவைத் திறந்து கொண்டு , வெளியே தோட்டம் நோக்கிக் செல்லும் பாதையில் வேகவேகமாக நடந்து கொண்டிருந்தாள் அவள்.

“அடக்கடவுளே.. இவளுக்கு என்ன ஆச்சோ தெரியலியே… இந்த நேரத்துல தோட்டத்துப் பக்கம் போறாளே… டேய்… பழனிச்சாமி.. இங்கன வாப்பா.. வந்து உம்பட பொண்டாட்டி பண்ற வேலையைப் பாரு”  என்று கூச்சலிட்டதைக் கேட்டு, ஒயிலாவின் தந்தையும்  “என்னம்மா.. என்னாச்சு..” என்று  ஓடி வந்தார். விசயம் புரிந்து தானும் வெளியே தோட்டத்தின் பக்கம் வேகமாக மூச்சிறைக்க நடந்து கொண்டிருக்கும் மனைவியின் பின்னால் ஓடிச்சென்று பிடித்து நிறுத்தினார்.

“அட…விடுங்கோ.. ஒயிலா கூப்பிட்டா, பாத்துப்போட்டு வாரேன். அழுதுட்டிருக்கா குழந்தை. தனியா இருக்க பயமா இருக்குதாம்.. நான் போய் வூட்டுக்கு கூட்டியாறேன்”

மகளை இழந்த சோகமே வாட்டி எடுத்துக் கொண்டிருக்கும் வேளையில் மனைவியின் இந்த செயலும் அதிர்ச்சியூட்டுவதாக இருந்தது. துக்கம் தாங்காமல் பாவம் ஏதேதோ செய்கிறாளே என்று வருத்தத்துடன், அவளை சமாதானப்படுத்தி வீட்டிற்கு அழைத்து வருவதற்குள் போதுமென்றாகி விட்டது. வீட்டிற்கு வந்தும் திரும்பத் திரும்ப ”ஒயிலா அழுதிட்டிருக்காள், நான் போய் பார்க்கிறேன் “ என்று தோட்டம் பக்கம் போகவே துடித்துக் கொண்டிருந்தவளை தடுத்து நிறுத்துவதே பெரும்பாடாகிவிட்டது. திடீரென்று மகளை இழந்த சோகம் பாவம் மூளையை பாதிக்கிறது, நான்கு நாட்கள் போனால் சரியாகிவிடும் என்று நினைத்தாலும், அன்று போலவே அடுத்தடுத்த நாட்களும் இரவு நேரங்களில் அந்தத் தாயின் செய்கையை கட்டுப்படுத்துவது மிகவும் சிரமமான காரியமாகவே இருந்தது. காலம் மட்டுமே இதற்கான தீர்வை அளிக்க முடியும் என்று பொறுமையாக இருந்தாலும் இது அப்படியான ஒரு பிரச்சனை அல்ல என்பது போன்ற சம்பவங்கள் அடுத்தடுத்து நடந்தபோதுதான் தெரிந்தது!

தாயைப் போலவே இளைய மகள் மஞ்சுவும் அன்று விடியலில் எழுந்து ”அக்கா தோட்டத்தில்தான் இருக்காளாம்….. வா அப்பத்தா போய் பார்க்கலாம். “ என்று அடம் பிடிக்க ஆரம்பித்து விட்டாள். பத்தாம் நாள் காரியங்கள் செய்து சாந்தி பூசை முடிந்தால் எல்லாம் சரியாகிவிடும் என்று அக்கம் பக்கத்திலிருப்பவர்கள் சொல்ல ஆரம்பித்திருந்தார்கள்.

மறுநாள் விடியலில் “அப்பத்தா… அப்பத்தா… எழுந்திரு அப்பத்தா…. உனக்குக்கூடவா என்னைத் தெரியல…. “ என்று ஒயிலா முனகும் ஓசை கேட்டு எழுந்து உட்கார்ந்துன் கொண்டவர் சுற்றி பார்த்துவிட்டு, வெறும் பிரம்மைதான் என்று திரும்ப படுத்து உறங்க ஆரம்பித்த நேரம், ”அப்பத்தா, நான் நம்ம தோட்டத்திலேயேதானிருக்கேன். நாளைக்கு அண்ணன் என் பொறந்த நாளைக்காக வாங்கி வச்சிருக்கிற துணியை வேப்பமரத்தடி கன்னிமார் சாமியின் ஐந்தாவது சிலைக்கிட்ட வச்சி பூசை பண்ணுங்க. இனி நம்ம குடும்பத்துக்கு எந்த குறையும் வராம நான் காத்து நிப்பேன்..” என்று ஒயிலா பேசியது கனவு போல இருந்தாலும் தெள்ளத் தெளிவாக இருந்தது.

பத்தாம் நாள் வீடு வாசல் மெழுகி, சுண்ணாம்பு பூசி, வீடு முழுவதும் கோமியம் தெளித்து, படையல் போடுவதற்கான ஆயத்தங்கள் இரண்டு நாட்களாக நடந்து கொண்டிருந்தது. பொதுவாக கன்னி கழியாமல் இறந்து போகும் பெண்களுக்கு பெரிய சாங்கியமெல்லாம் செய்ய மாட்டார்கள். பத்தாம் நாள் கன்னிமார் பூசை செய்து முடிப்பதோடு சரி.

ஒயிலா தங்களை விட்டுப்பிரிந்து ஒன்பது நாட்கள் ஆகிவிட்டது என்று நம்பவே முடியவில்லை. தாயும் மெல்ல தேறி வருகிற நேரம். அன்று மஞ்சு அப்பத்தாவிடம் வந்து அருகில் அமர்ந்து கொண்டு,

“அப்பத்தா… அக்கா நேத்தும் ராத்திரி வந்துது அப்பத்தா. “

“என்ன சொல்ற கண்ணு. அப்டீல்லாம் சொல்லக்கூடாது. சும்மா மனப்பிரமை அது. அக்கா நம்மளையெல்லாம் விட்டுப்போட்டு சாமிக்கிட்ட போயிட்டா. இனிமே வரவே மாட்டா….”

“இல்லை அப்பத்தா. அக்கா சொல்லிச்சு. அக்கா தோட்டத்துல கன்னிமார் சாமி இருக்குற இடம் இருக்குதுல்ல.. அங்கனதான் இனிமே எப்பவுமே இருக்குமாம். வேற எங்கியும் போவாதாம். சாமியா இருந்து நம்மையெல்லாம் நல்லா பார்த்துக்குறேன்னு சொல்லிச்சு….”

“ ஆமாம் அக்கா நமக்கெல்லாம் தெய்வமா நம்ம கூடத்தான் இருப்பா…”

“அக்கா தன்னோட ரூமில ஒரு டப்பாவுல பொன் வண்டு வச்சிருக்குதாம். அதைய எடுத்து வெளிய உடச் சொல்லிச்சு. மறந்தே போயிட்டேன் பாரு” என்று சொல்லிக் கொண்டே ஒயிலாவின் அறையை நோக்கி ஓடியவளின் பின்னால் அப்பத்தாவும் சென்றார். அங்கு சென்ற மஞ்சு நேரே சொல்லி வைத்தது போல ஒயிலாவின் புத்தக அலமாரியைத் திறந்து மூன்றாவது தட்டின், இடது மூளையில் இருந்த ஒரு சிறிய பிளாஸ்டிக் டப்பாவை எடுத்தாள். அதனுள் இருந்த பொன்வண்டு பளிச்சென்று வெளியே தெரிந்தது. அதைத் திறந்து பார்த்தபோது அந்தப் பொன் வண்டு உயிருடன் படபடத்துக் கொண்டிருந்தது.

“பாத்தியா.. அப்பத்தா. அக்கா வந்தான்னு சொன்னா நம்ப மாட்டீங்கறயே.. பார் அக்கா சொன்ன மாதிரியே இங்க டப்பாவுல பொன் வண்டு உசிரோட இருக்குது..” என்று சொல்லிக் கொண்டே அந்த டப்பாவைத் திறந்து பொன் வண்டை எடுத்து மெதுவாக மேசைமீது வைத்தாள். வைத்த அடுத்த நொடி அது விர்ரென்று வேகமாகப் பறந்து அவர்களை மூன்று முறை சுற்றி வலம் வந்து சிட்டாகப் பறந்து விட்டது. நொடியில் அனைத்தும் நடந்து போன ஆச்சரியத்திலிருந்து மீளவே இல்லை அப்பத்தா.

வீட்டில் படையல் போட்டு பூசை முடித்து, தோட்டத்தில் கன்னிமார் பூசை செய்வதற்காகச் சென்ற போது அங்கிருந்த ஒரு கன்னிமார் சிலையின் முன் ஒயிலாவின் கண்ணாடி வளையல்களும், அண்ணன் வாங்கிக் கொடுத்த க்கு மிகவும் பிடித்தமான கருகமணி மாலையும் இருந்தது. அது எப்படி அங்கு வந்திருக்கும் என்று ஒருவருக்கும் இன்றுவரை புரியாத புதிராகவே இருக்கிறது. ”ம்ம்ம்ம்ம்….. ச்ச்ச்ச்ச்….ம்ம்ம்….” என்று ரீங்காரமிட்டுக்கொண்டு அந்த கன்னிமார் சிலையைச் சுற்றி வரும் பொன் வண்டைப் பார்த்தவுடன் ஏனோ நிம்மதிப் பெருமூச்சும் வந்தது. அப்பத்தாவும், மஞ்சுவும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டனர்!

படங்களுக்கு நன்றி:

http://badorgood.com/foto/golden-bug-189543

http://www.photochopz.com/gallery/showphoto.php/photo/2411/ppuser/4224

http://www.crjayaprakash.com/photography/index.php/Insects/Pon-Vandu