Blog

க.பாலசுப்பிரமணியன்

கற்றலும் நுண்ணறிவும் (Learning and Intelligence)

பல நேரங்களில் பள்ளிகளிலும் கல்வித்துறைகளிலும் கற்றலின் குறிக்கோள் மாணவர்களை ஒரு குறிப்பிட்ட தகுதிக்குத் தயார் செய்வதாகமட்டும் இருக்கின்றது. இதற்கு மையமாக ஒரு பாடப்புத்தகமும் அதைச் சார்ந்த தேர்வுகளும்  முன்வைக்கப்படுகின்றன.  பாடப்புத்தகங்களைச் சார்ந்த  தேர்வுகளும் பொதுவாக ஒரு மாணவனின் கற்றலின் திறன்களின மதீப்பீட்டிற்காக (Assessment of skills)  நடத்தப்படுகின்றன. ஆனால் துரதிர்ஷ்டவசமாக இந்த  நோக்கங்கள் முற்றிலுமாக ஓரங்கட்டப்பட்டு வெறும் நினைவுகள் சார்ந்த (Memory based) மற்றும் செய்திகள் சார்ந்த (information based) தேர்வுகளாக மாறி அதன் முழுமையான பலனைத் தருவதில்லை. இதன் காரணமாக தேர்வுகளின் மதிப்பீடுகள் ஒரு மாணவனின் முழு கற்றலையோ அல்லது கற்றல் சார்ந்த திறன்களையோ  வெளிப்படுத்திடுவதில்லை. மதிப்பெண்களின் தரக்குறைவால் அந்த எண்களுக்கும் அவை வெளிப்படுத்தும் திறன்களுக்கும் எந்த சம்பந்தமும் சமன்பாடும் இருப்பதில்லை. ஒரு மாணவனின் நுண்ணறிவை வளர்ப்பதற்க்கோ அல்லது மதிப்பேடு செய்வதற்க்கோ அவை காரணமாகவோ அல்லது கருவியாகவோ அமைவதில்லை.

எந்த ஒரு பொருள் கருத்து அல்லது  அறிவுத் துகளையோ அலசி ஆராய்ந்து அதை புத்திக்கூர்மையுடன் உபயோகிப்பதே நுண்ணறிவாகக் கருதப்படுகின்றது. ஆகவே நுண்ணறிவை வெளிப்படுத்துவதற்குத் தேவையான நிகழ்வுகள் – அறிதல்,(Cognition) புரிதல் (understanding). இடம், பொருளுக்குத் தகுந்தவாறு ஒரு கருத்தை உபயோகித்தல்,(contextiual application of knowledge) அந்த உபயோகத்திற்கான  முழுமையான பலனை  அடைதல் (Maximizing the application of knowledge)  ஆகியவையாகும். எப்பொழுது இந்த நிகழ்வுகளைச் சார்ந்த கற்றல் ஏற்படவில்லையோ அப்பொழுது கற்றலின் நோக்கம் பலவீனமாகி  “நுனிப்புல் மேய்தல்” என்ற சொற்றொடருக்கு விளக்கமாக அமைந்துவிடும்.

பல நூற்றாண்டுகளாக “நுண்ணறிவு” (Intelligence) என்பதை வெறும் “அறிவுசால்  நுண்ணறிவாகவே”  (Cognitive Intelligence) கருதிவந்தனர். அறிவு சம்பந்தப்பட்ட நிகழ்வுகளில் ஒருவர் காட்டும் திறனை  வைத்து அவர்களுடைய  நுண்ணறிவு மதிப்பிடப்பட்டு அதற்கான குறியீடுகள்  Cognitive intelligence scales ) தயாரிக்கப்பட்டன. இதன் காரணமாக குறிப்பிட்ட அறிவுத்திறன்களை வெளிப்படுத்த முடியாதவர்கள் நுண்ணறிவில் குறைந்த தகுதி உள்ளவர்களாகக் கருதப்பட்டு சிறப்பான வேலைகளுக்கும் செயல்களுக்கும்  தகுதியற்றவர்களாகக்  கருதப்பட்டனர்.. “நுண்ணறிவு எண்கள்”(Cognitive Index)  ஒரு மனிதனின் சிறப்பை வெளிப்படுத்திக் கொண்டிருந்தன.

பல ஆராய்ச்சிகளின் காரணமாக, ‘நுண்ணறிவு’ என்பது வெறும் ‘அறிவுசால்” வெளிப்பாடு அல்ல என்றும்   அதிகமான நேரங்களில் அது ‘உணர்வுசால்”  நிகழ்வென்றும் அறியப்பட்டு “உணர்வுசால்  நுண்ணறிவுக்கான ” (Emotional Intelligence) விளக்கங்களும் அதற்கான குறியீடுகளும்  கண்டுபிடிக்கப்பட்டன. நடைமுறையில் “உணர்வுசால் நுண்ணறிவில்” மேம்பட்டவர்கள் ‘அறிவுசால் நுண்ணறிவில் மேம்பட்டவர்களைக் காட்டிலும் திறனுடையவர்களாகவும் வாழ்க்கைப் பாதையில் வெற்றிப்படிகளை எளிதாக அடைபவர்களாகவும் அறியப்பட்டனர். ஆகவே  கல்வி பாடத்திட்டங்களில் “உணர்வுசால் நுண்ணறிவை” வளர்ப்பதற்கான  வழிகளையும் கோட்பாடுகளையும், நடைமுறைத் திட்டங்களையும் கொணருவதற்க்கான முயற்சிகளின் அவசியம் வலியுறுத்தப்பட்டு வருகின்றது.

உணர்வுசால் நுண்ணறிவு பற்றிய ஆராய்ச்சிகளின் விளக்கத்தையும் கற்றலுக்கும் வாழ்க்கை மேம்பாட்டிற்கும் அதன் பயன் பற்றிய பல மேபட்ட விளக்கங்களை டேனியல் கோல்மான் என்ற அறிஞர் மற்றும்  ஆராய்ச்சியாளர் விளக்கமாக எழுதி  உள்ளார். ஒரு தனி மனிதனின் தன்னறிவு, தன்னடக்கம், முயற்சிகள், உறவுமுறைகள், செயல் பரிமாணங்கள், வாழ்க்கைப் போராட்டங்கள், வெற்றி தோல்விகளை எதிர்கொள்ளும் மனப்பாங்கு, சமூக உள்ளுணர்வுகள் போன்ற பல பரிமாணங்கள் இந்த உணர்வுசால் நுண்ணறிவால்  பாதிக்கப்படுகின்றன.

எனவே கற்றல் நடக்கும் காலங்களில் அதற்கான பாடத் திட்டங்கள், பாடம் நடத்தும் முறைகள், அதற்கான பயிற்சிகள் ஒரு மாணவனின் உணர்வுகளை வலுப்படுத்துவதாகவும், வளப்படுத்துவதாகவும், மேம்படுத்துவதாகவும் அமைய வேண்டும். இவைகள் வெறும் புத்தகக் கட்டமைப்புக்குள் இருக்கும் எழுத்துக்களுக்கும் பின்னப்படுவதில்லை. இதனால்தான் “பாடத் திட்டங்களும், புத்தகங்களும் ஒரு விமானத்திற்குத் தேவையான ஓடுகளத்தைப்  போல் கருதப்படுகின்றன.” எவ்வாறு ஒரு விமானம் ஓடுகளத்தை    உபயோகப்படுத்தி வானில் பறந்து உயர்காணலைத் தேடிச்  செல்கின்றதோ அதே போல் கற்றலின் நோக்கம் புத்ததகங்களையும் பாடங்கள் நடத்தப்படும் முறைகளையும் உபயோகப்படுத்தி நுண்ணறிவின் உச்சங்களைத்  வேண்டும் இந்த நுண்ணறிவு அறிவுசால் நுண்ணறிவு மற்றும் உணர்வுசால் நுண்ணறிவு ஆகிய இரண்டு வளங்களின் இனப்பிப்பில் வளர்ந்து வளப்பட்டு மேன்மை அடைதல் வாழ்க்கையின் வெற்றிக்கு மிக்க அவசியம்.

நுண்ணறிவின் மற்றொரு பரிமாணமாக ‘திறன் நுண்ணறிவு’ (Skill Quotient ) கருதப்படுகின்றது . ஒரு மாணவன் தன்னுடைய அறிவுசால் நுண்ணறிவோடும், உணர்வுசால் நுண்ணறிவோடும் எவ்வாறு தன கருத்து சார்ந்த மற்றும் கைத்திறன் சார்ந்த நுண்ணறிவை  வெளிப்படுத்துகின்றானோ  அவனுக்கு  வெற்றிப்படிகளின் பயணம் மிகவும் எளிதாக அமைகின்றது. அறிவும், உணர்வும் சார்ந்த நுண்ணறிவுகள் எவ்வளவு இருந்தாலும் அவைகள் அவனுடைய செயல் பரிமாணங்களில் வெளிப்படவில்லையென்றால்  விழலுக்கிறைத்த நீரைப்போல் வீணாகிவிடுகின்றது. ஆகவே கற்றலின்  முழுமையின் வெளிப்பாடாக செயல்திறன்கள் அமைய வேண்டும். எப்போது இந்த செயத்திறன்கள் அவனுடைய அறிவு மற்றும் உணர்வுசால் நுண்ணறிவுகளோடு இணைந்து ஒளிர்கிறதோ அப்பொழுது அவனுடைய முழுத்திறனும் உலகுக்கு வெளிச்சம்போட்டுக்  காட்டப்படுகின்றது. ஆகவேதான் பல நாட்டுக் கல்வித்திட்டங்களில் இந்த மூன்று நுண்ணறிவுகளின் சங்கமத்தை (IQ, EQ and SQ) உயர்த்துவதற்கான முயற்சிகள் தளர்வின்றி எடுக்கப்படுகின்றன. நம்முடைய பாடத்திட்டங்களும் அதன் வரைபாடுகளும் இதைக் கருத்தில் கொள்ளுதல் இன்றியமையாததாக ஆகின்றது.

தொடருவோம்

நிர்மலா ராகவன்

காலம் மாறிப்போச்சு

ஒரு தலைமுறைக்குமுன் இருந்ததைவிட தற்போது குடும்பச்சண்டை, விவாகரத்து இதெல்லாம் அதிகரித்துவிட்டது என்று சமூக நல இயக்கத்தைச் சார்ந்த பெண்மணி ஒருவர் மேடையில் முழங்கினார். முன்பெல்லாம் பெண்கள் `கணவனே கண்கண்ட தெய்வம்’ என்று அமைதியாக இருந்தார்கள், இப்போது அவர்களுக்குப் பொறுமையும், விட்டுக்கொடுக்கும் குணமும் போய்விட்டன என்று காரணம் காட்டிப் பழித்தார்.

பெண்கள் மோசமாகிவிட்டார்களா, அல்லது ஆண்கள்தாம் கடவுளைப்போல் இல்லையா? ஆராய்வோமா?

அன்பு என்பது..

காதலியோ, மனைவியோ, தன்னைத்தவிர வேறு எந்த ஆணுடனும் பழகக்கூடாது என்று மறைமுகமாகவோ, நேரிடையாகவோ தடைவிதிக்கும் ஆண் அவள் தனது உடைமை என்று எண்ணுகிறான். தான் சொல்வதையெல்லாம் கேட்டு அதன்படி நடந்தால்தான் அவளுக்குத் தன்மேல் அன்பு இருக்கிறதென்று அர்த்தம் என்று தவறாக நினைக்கிறான். அவனை மீறினால், உணர்ச்சிபூர்வமாகவோ, உடலாலோ வதைப்பதும் அவனுக்குச் சரியென்றே படுகிறது.

பெண்களுக்கு உணர்ச்சிகளா? சேச்சே!

சமீபத்தில் மலேசிய சட்டசபையில் ஓர் அரசியல்வாதி கூறியிருந்தார், கணவன் இன்னுமொரு பெண்ணை மணக்க ஒப்புதல் தராத மனைவி அவனை உணர்ச்சிபூர்வமாக வதை செய்கிறாள் என்று!

இவரைப் போன்றவர்களுக்கு ஆண் என்ன செய்தாலும், `சரி’ என்று சொல்கிற பெண்கள்தாம் நல்லவர்கள். அதாவது, பெண்கள் சுயமாகச் சிந்திக்கக்கூடாது, அவர்களுக்கு உணர்ச்சிகள் என்று இருக்குமாயின், அவைகளை மறைத்துக்கொள்ள வேண்டும், அல்லது குழிதோண்டிப் புதைத்துவிட வேண்டும். அப்போதுதானே ஆண்களின் கட்டுப்பாட்டுக்குள்ளேயே அவர்களை வைத்திருக்க முடியும்!

பெண் வெறும் போகப்பொருளாக இருந்த காலம் போய்விட்டது. தம் தாய்மார்களும், அத்தை, பெரியம்மாக்களும் வாழ்ந்து காட்டியதைப்போல் இன்றைய இளம்பெண்களுக்கு வாழ விருப்பமில்லை. இருப்பினும், கட்டுப்படுத்தும் ஒருவரை – காதலனாகவோ, கணவனாகவோ — தம்மையறியாது தேர்ந்தெடுத்து விடுகிறார்கள்.
நாமிருவர், எப்போதும்!

காதலர்களோ, புதிதாக மணம் புரிந்துகொண்டவர்களோ, எப்போதும் ஒன்றாக இருப்பதுதான் அன்பின் வெளிப்பாடு என்று நினைக்கிறார்கள். `இவருக்குத்தான் தான் எவ்வளவு தேவைப்படுகிறோம்!’ என்று ஆரம்பத்தில் பெண்ணுக்கு ஏற்படும் பெருமை நாளடைவில் பொறுக்க முடியாத பாரமாகிவிடுகிறது.

ஒன்றாகப் போகும்போது செல்ல வேண்டிய இடத்தையும், செய்ய வேண்டிய காரியத்தையும் ஒருவரே முடிவு செய்யும்போது, நாளடைவில் அடுத்தவருக்கு அதிருப்தி பிறக்கிறது.

`நீ எங்கே போயிருந்தாய்?’

`நான் உன்னுடன் இல்லாதபோது என்ன செய்கிறாய்?’

இப்படி அடிக்கடி நேரிலோ, தொலைபேசிவழியோ ஒருவர் விசாரிப்பது அவர்களது பாதுகாப்பின்மையைத்தான் குறிக்கும். தன் காதலுக்கு உரியவர் தன்னைவிட்டுப் போய்விடுவாரோ என்ற பயம்தான் இப்படியெல்லாம் ஒருவரை அலைக்கழிக்கிறது. இது கண்டிப்பாக அன்போ, பரிவோ இல்லை. கட்டுப்பாடுதான்.

கதை

எப்போதும் காதலி தன்னுடனேயே இருக்கவேண்டும் என்று நினைத்தான் நாதன். அதனால் அவளுக்கு நெருக்கமானவர்களுடன் இருக்கும் தொடர்பை முறித்துவிடுகிறான். அப்படியே அவள் பிறருடன் தொடர்பு வைத்துக்கொண்டிருந்தாலும், அவனுக்குப் பிடிப்பதில்லை. `நாமிருவர் மட்டும் தனியாகப் போகலாமே! எதற்குப் பிறரை இழுக்கிறாய்?’ என்று நைச்சியமாகப் பேசுகிறான். தகராறு செய்கிறான்.

பிறரிடமிருந்து ஒருவரைத் தனிமைப்படுத்துவதும், கட்டுப்படுத்துவதும் வதையின் ஆரம்பம். வதைப்பவனுக்கு அதிகாரம் கூடுகிறது.

`இவர் சொல்வதும் நியாயம்தானே!’ என்றெண்ணியோ, இல்லை, `எதற்கு வீண் சண்டை!’ என்று நினைத்தோ, அவளும் விட்டுக்கொடுக்கிறாள்.

அவனுடைய ஆக்கிரமிப்பால் விளையும் சுதந்திரமின்மை பொறுக்க முடியாது போகிறது. ஆனால், யாரிடம் போய்ச் சொல்வது என்று புரியாது, மேலும் ஒடுங்கிப்போகிறாள்.

எப்போதாவது தோழிகளுடன் வெளியே போகையில், பழைய கலகலப்பு குறைந்திருக்கிறது. அவர்களிடம் அவனைப்பற்றித் தரக்குறைவாகப் பேசவும் முடிவதில்லை.

எந்தவித வதையை அனுபவிப்பவர்களும் தம்மை வதைப்பவர்களிடம் விசுவாசமாக இருப்பார்கள்.

`என்னிடம் சொல்லாது, உன் ஃப்ரெண்ட்ஸோட ஊர் சுத்தினியா? என்னைப்பத்திதானே பேசினீர்கள்?’ என்று நாதன் அடித்தபோது கலக்கம் வந்தது.
உடனே அவன் மன்னிப்பு கேட்டு, கொஞ்ச ஆரம்பித்தான். அவள் மனம் சமாதானப்பட்டது. அதுதான் அவள் செய்த தவறு.

வதை ஆரம்பிக்கையிலேயே அதைத் தடுக்க முயல வேண்டும். இல்லாவிட்டால், அது தொடரும். முற்றிவிடும்.

`உங்களுக்கும் மகிழ்ச்சியும் பாதுகாப்புமாக வாழ உரிமை இருக்கிறது என்று பெண்களுக்கு அறிவுறுத்த வேண்டும். பெண்களுக்குப் பிடித்தம் இல்லாததைச் செய்யச் சொல்லிக் கட்டாயப்படுத்த எவருக்கும் உரிமை கிடையாது,’ என்று அறிவுரை வழங்குகிறார் பெண்கள் ஆதரவு இல்லத்தை நிர்வகிக்கும் ஒரு பெண்மணி.

தொடருவோம்