Author: திவாகர்

திவாகர்

“அவள் ஆண்டாள்தான் என்று உங்களுக்கு எப்படித் தெரியும்?”

“முதலில் சுத்தமாகத் தெரியாது.. ஏதோ சிறுமி எதற்கோ நிறுத்துகிறாள் என்று நினைத்துதான் குதிரையை விட்டு இறங்கினோம்.. அந்தப் பெண்ணின் கண்களில் கண்ணீர்.. நாங்கள் உருகிப் போய்விட்டோம்.. எதற்கும் கலங்காத நரசிங்க மகாராஜா அந்த நடுச் சாலையில் மண்டியிட்டு அந்த சின்னப்பெண்ணின் கையைப் பிடித்து ’ஏனம்மா அழுகிறாய்’ என்று கேட்டார்.. அதற்கு அவள் ஒன்றும் பதில் சொல்லாமல் எங்களை இதோ நாம் இங்கே நிற்கிறோமே அங்கே கொண்டுவந்து நிறுத்திவிட்டு இந்தக் கோயில் உள்ளே வருமாறு வேண்டினாள். என்னையும் கையைப் பிடித்து அழைத்துப் போனாள்..”

கண்களில் ஏதேனும் கண்ணீர் வந்ததோ என்னவோ, திம்மராசு சடாரென தன் கண்களை மேல்துணியால் ஒற்றிக் கொண்டார்.

“எனக்கு வயது அப்போது நாற்பது இருக்கும் கிருஷ்ணா.. என் மூத்த பெண் நன்றாக வளர்ந்து சட்டென ஒரு நோய் வந்து இறந்து போன நேரம் அது.. அந்தப் பெண்ணைப் போலவே இவளும் இருந்தாள்.. எனக்குள் என்னை அறியாமலே ஒரு தந்தைப் பாசம். அந்தப் பெண் என் கையைப் பிடித்து உள்ளே அழைத்துப் போகும்போதே அந்தப் பாசத்தின் வலி என் நெஞ்சைப் பிசைந்து கொண்டே இருந்ததை எப்படிச் சொல்வேன்..”  திம்மராசு பெருமூச்சு விட்டு மறுபடியும் பேசினார்

”கிருஷ்ணா! அவள் ஒரு வார்த்தை எங்களிடம் பேசவில்லை. அவளே அங்கே உள்ள சிலந்தி வலைகளைக் கலைத்தாள், உடைந்த கற்களையும் எடுத்து ஒன்றன் மேல் ஒன்றாக அடுக்கினாள். சிறிது நேரம் அப்படிச் செய்தவள் மறுபடியும் என் கையைப் பிடித்துக் கொண்டு ஒவ்வொரு இடமாக வலம் வந்தாள். பாசி படிந்த நீர்க்குளம் அருகே நின்றாள்.. அருகே கிடந்த காய்ந்த சருகுகளையெல்லாம் ஒதுக்கிக் கொண்டே சென்றவள் கோயில் உள்ளே பெருமாள் கர்ப்பக்கிருகத்தருகே வந்து நின்றாள்.. அவள் மறுபடி எங்களை ஒன்றும் கேட்கவில்லை.. என்னைப் பிடித்துக் கொண்டு வந்த கையை அவளே விடுப்பித்துக் கொண்டாள்.. பெருமாளைக் காணச் செல்கிறாளோ என்று நினைத்தோம்தான். உள்ளே அந்த இருளான கருவறையில் சென்றவள்.. மறுபடி வரவில்லை.. குரல் கொடுத்துப் பார்த்தோம்.. கருவறை உள்ளேயே சென்றோம்.. திக்பிரமையோடு அதுவரை கூடவே வந்த நரசிங்க மகாராஜாவுக்குப் புரிந்து விட்டது. எங்களை அழைத்து வந்தது சாதாரண மானிடப் பெண்ணில்லை.. சாட்சாத் ஆண்டாளே.. அவள்  இந்தக் கோயில் கட்டும் நிமித்தம் எங்களை அழைத்து அவள்தான் ஆணையிட்டுள்ளாள் என்று. விஷயம் புரிந்தவுடனே பார்க்கவேண்டுமே நரசிங்கரின் உற்சாகத்தை. அடுத்த ஒரு மாத காலம் அனைத்து ராஜகீய வேலைகளும் இந்த ஊரில்தான் நடந்தது என்றால் பார்த்துக்கொள் கிருஷ்ணா.. கோயில் கோபுரம் எப்படிக் கட்டப்படவேண்டும், கோயில் சுற்றுப்புறம் எப்படி இருக்கவேண்டும், உள்ளே மண்டபங்கள் எப்படியெல்லாம் மராமத்து செய்யப்படவேண்டும், நந்தவனம், குளம் எப்படியெல்லாம் சீரடைய வைக்கவேண்டும், யார் யார் நிதி ஒதுக்க வேண்டும் என்றெல்லாம் இங்கிருந்துதான் ஆணை பிறப்பிக்கப்பட்டது. இரண்டே வருடம்தான்.. இதோ இந்த கோபுரத்துடன் அழகிய கோயிலும் நந்தனவனமும் இங்கே உருவாகிவிட்டது.” *******(1)

திம்மராசு சற்று நிதானித்தார்..

“எங்கள் ஆண்டாள சன்னிதியில் புதுப் பொலிவு பார்த்தோம். கிருஷ்ணா! இப்போது சொல்கிறேன் ஒரு ரகசியத்தை உனக்கு.. நீங்கள் அத்தனைபேரும் தடுத்துப்பார்த்தாலும் நான் ஏன் விஜயநகரத்தை விடுத்து வில்லிபுத்தூர் வந்தேன் தெரியுமா, என் செல்லப் பெண் போல வந்து என் கையைப் பிடித்து உள்ளே அழைத்து வந்தாளே, அவளை நினைத்து நினைத்து உருகி உருகித்தான் இங்கே வந்து இதோ கோயிலருகேயே குடில் கட்டி வாழ்ந்து வருகிறேன்.. இனி இந்த உடலிலிருந்து என் உயிர் பிரியும் வரை அவளைப் பார்த்துக்கொண்டே இங்கேதான் வாசம் என்ற முடிவோடுதான் தினமும் உயிர் வாழ்கிறேன் கிருஷ்ணா!”

திம்மராசுவின் குரல் குழைந்து போனதைக் கவனித்தான் கிருஷ்ணதேவன். எத்தனைப் பெரிய விஷயம் இது.. விந்தைகள் எல்லாமே இங்கு சர்வ சாதாரணம் போலும்.. அப்படித்தான் இருக்கவேண்டுமென நினைத்தான்.. இல்லையென்றால் சண்டை நடக்கும்பகுதியில் தரிசனம் கொடுத்தவன் இன்று அந்திமாலையில் நேத்ரதரிசனம் தருவானா.. அதுவும் இவர் பேத்தி மூலமாக.. கிருஷ்ணாவின் மனதில் இனம் புரியாத ஆனந்தம் புகுந்து கொண்டது.

திம்மராசுவுடன் கோயிலுள்ளே சென்று பெருமாள் தரிசனம் செய்தவன் ஆண்டாள் ச்ன்னிதிக்கு வந்தான். கண்ணார அந்தத் தாயைக் கண்டவன் அப்படியே தரையில் விழுந்து சேவித்தான். ’இத்தனை சிறிய வயதில் எத்தனை பெரிய கிழவி போல ஞானத்தைக் கரைத்துக் குடித்து அதன் சாற்றினை மட்டும் அடியவர்களுக்கு அள்ளித் தந்த சுடர்க்கொடியே.. தாயே உன் மேல் காவியம் ஒன்றை எழுத என்னை ஒரு கருவியாக்கு’ என்று மனதுக்குள் அவளை வேண்டினான். மனது மிகவும் திருப்திப்பட்டது போல உணர்ந்தான்.

திம்மராசு நகர்ந்தார். போகும்போது மடைப்பள்ளியில் ஆகாரத்துக்கான ஏற்பாடும் செய்யச் சொன்னார். அவருடன் கிருஷ்ணாவும் நகர்ந்தான். இருந்தும் அவன் கண்கள் ஆங்காங்கே அவர் பேத்தியைத் தேடின.. எங்கே போய்விட்டாள்.. இங்கேதான் கோயிலில் இருப்பாள் என்று சூசகமாக திம்மராசு மாமா சொன்னாரே.. இல்லை எங்கும் அவள் காணவில்லை.. மறுபடியும் கோயில் வெளியே வந்து குடிலுக்குள் சென்று இரு பலகைகளைக் கொண்டு வந்து கீழே போட்டார்.

எங்கே அவள்.. இவள் தாத்தாவுடன் இல்லையோ என்னவோ.. ஒருவேளை தாதியரோடு தனியாக வளர்க்கிறாரோ என்னவோ.. ஆனாலும் தன்னை விட்டுப் பிரியும்போது சொன்ன வார்த்தைகள் நினைவுக்கு வந்தன.. ’என்னைப் பாராதது போலவே தாத்தாவிடம் காட்டிக்கொள்ளேன்’  அது சரி, இவளைப் பாராதது போல காட்டிக் கொள்ளலாம்தான்.. அதற்காக அவளைப் பாராமலே இருந்து விட முடியுமா.. திரும்பப் போவதற்குள் எப்படியாவது அவள் முக தரிசனம் செய்து விட வேண்டும்.. வருவாளா.. அப்படி வரவில்லையென்றால் மாமாவிடம் கேட்டுவிடவேண்டியதுதான்..

அப்படி நினைத்துக்கொண்டிருக்கும்போதே குதிரைக் கொளம்படிச் ச்பதங்களோடு ஒரு சிறிய படை ஒன்று தபதப’வென வரும் சப்தம் கேட்டது.. புரிந்தது கிருஷ்ணதேவனுக்கு.. தன் நண்பர்கள்தான்.. கொஞ்சம் தாமதித்தாலும் வந்துவிடுவோம் என்று மதுரையில் சொன்னார்கள் அல்லவா.. வந்துவிட்டார்கள்.

அடுத்த அரை நாழிகையில் திம்மராசுவின் குடில் அல்லோல கல்லோலப்பட்டது. வெளியே மெய்க்காவலர்கள் படை காத்திருக்க, தஞ்சை மதுரை செஞ்சி நாயகர்கள்தான் உள்ளே வந்தவர்கள்.  அவர்கள் திம்மராசுவிடம் கிருஷ்ணை நதிக்கரையோரம் கங்கர்களோடு நடந்த சண்டையில் பெற்ற வெற்றியும் அந்த அதிகாலை வேளையில் மன்னருக்குக் கிடைத்த மகாலக்ஷிமி சமேத மகாவிஷ்ணுவின் தரிசனமும் பற்றியே வெகுவாகப் பேசினார்கள்… சற்றுநேரம் வரைக்கும் வெகு அமைதியாகக் காணப்பட்ட அந்த இடம் அமர்க்களமான குரலில் ஏற்பட்ட சப்தத்தால் பெரும் பரபரப்பு கூடியது போல காணப்பட ஆரம்பித்தது. எல்லோருக்குமே திம்மராசு மீது மரியாதை அதிகம் என்பது கூட அவர்கள் பேச்சின் மூலம் தெரிந்தது. மகாவிஷ்ணுவின் விருப்பமும், அவர் கேட்டுக் கொண்டதனால் சூடிக்கொடுத்த சுடர்க்கொடியின் புகழை தெலுங்கு மொழியில் மன்னர் பாட இருப்பதையும் சற்று எல்லோருமே உணர்ச்சிவசமாகப் பேசினார்கள்தான்.

“திம்மராசுப் பெரியவர் பிரதானி பதவியில் இல்லையென்றாலும் இன்னமும் எங்களுக்கெல்லாம் தலைமை அமைச்சர்தாம். மன்னாதி மன்னரான கிருஷ்ணதேவராய சமூகம் மிகப் பெரிய காவியம் படைக்கும் தருணத்தில் திம்மராசனார் திருமலைத் திருப்பதியில் இருக்கவேண்டும்.. திருமலை வேங்கடவன் முன்னிலையில் அல்லவா இந்தக் காவியம் அரங்கேறப்போகிறது.. திம்மராசு மாமய்யா அவசியம் வந்து மன்னரை வாழ்த்த வேண்டும், அதற்கு மன்னாதி மன்னரும் வேண்டுகோள் விடுக்கவேண்டும்’”

இது செஞ்சிக்கோட்டை வையப்ப நாயகர் வேண்டுகோள். அவரது குரல் மிகச் சப்தமாக வந்ததாலும், மற்ற தலைவர்கள் அதை ஆமோதித்து வரவேற்றதாலும் ஏனோ அந்த சூழ்நிலை கிருஷ்ணதேவன் மனதுக்குப் பிடிக்காமல் போனது. அவன் மனம் தனிமையில் திம்மராசு மாமாவிடம் அதிகம் பேசவே விரும்பியது.. தனிமையில் பேசினால் பேத்தி கூட வந்தாலும் வந்து சேர்ந்து கொள்வாள்.. ஆனாலும் இனி இவர்களை விலக்கமுடியாதே..

“நண்பர்களே!.. உங்கள் அழைப்புதான் என் அழைப்பும்.. ஆனால் திம்மராசு மாமாவை நாம் கட்டாயப்படுத்தக்கூடாது.. அவர் சாதாரணப்பட்டவர் இல்லை.. அவர் வந்தாலும் வரமுடியாவிட்டாலும் அவர் ஆசிகள் எனக்கு எப்போதும் உண்டு என்பதை நான் அறிவேன்”

பட்டும் படாமல் பேசிய வார்த்தைகளில் உள்ள உண்மையை திம்மராசு உணரத்தான் செய்தார். கிருஷ்ணாவுக்கு

“உங்கள் அன்புக்கு நன்றி நாயகர்களே!.. ஆனாலும் என் நிலையை விளக்கமாக சற்று முன்னர்தாம் உங்கள் மன்னரிடம் சொல்லிக்கொண்டிருந்தேன்.. என் மனம் முழுவதும் திருமலையில் வேங்கடவன் சன்னிதியில் மன்னர் காவியம் பாடுவதில்தான் இருக்கும்.. ஏனெனில் நான் என் பேத்தியை விட்டு எங்கும் வரமுடியாது..”

புரியாமல் பார்த்தார்கள் நாயகர்கள். புரிந்தவன் சிரித்தான்.

“அதுவும் நல்லதுதான் மாமா.. உங்கள் ஆசை எனக்குத் தெரியாதா என்ன.. இருக்கட்டும்.. நான் வந்ததன் காரணமே இந்தக் காவியத்தை எப்படி ஆரம்பிக்கலாம் என்று உங்களைக் கலந்து ஆலோசிக்கத்தான்.. நல்ல காலம் நம் நண்பர்களும் வந்துவிட்டார்கள்.. எல்லோருமே கேட்கட்டுமே.. சொல்லுங்கள்.. காவியத்தை எப்படி ஆரம்பிப்பது..”

திம்மராசு யோசித்தார்..

”ம்ம்.. சரியானதுதான்.. உனக்கு தரிசனம் தந்தவர் தம்மை ஆந்திர விஷ்ணு என்றார் அல்லவா.. தெலுங்கு மொழியில் ஆண்டாள் தன்னை திருமலையில் சேர்ந்ததாகப் பாடவேண்டுமென்று கோரிக்கை விடுத்தார் இல்லையா? உனக்கு இந்தக் காவியத்தில் பாட்டுடைத்தலைவன் திருமலை வேங்கடவன்.. நாயகி ஆண்டாள் தாய்தான்.. அவர் எப்படி தரிசனம் தந்தாரோ, என்ன வரம் கேட்டாரோ.. அங்கிருந்து காவியத்தை ஆரம்பித்து எழுது.. முதல் வணக்கத்தையும் திருவேங்கடவனுக்கு சமர்ப்பித்து விடு”

“ஆஹா.. முதலமைச்சரின் ஆலோசனை என்றும் முதன்மையானதுதான்” மதுரை நாகம நாயக்கர் புகழாரம் சூட்ட ஆரம்பித்தார்.. கிருஷ்ணதேவன் தொண்டையைக் கனைத்துக் கொண்டான்.. அவனுக்கு அந்தி மாலை நேர நேத்ர தரிசனமும் திம்மராசு பேத்தியின் கௌஸ்துப மாலையின் விளக்கமும் நினைவுக்கு வந்தன..

”இப்படி ஆரம்பிக்கட்டுமா?”

”எப்படி.. சொல் சொல்..”

” இலக்குமியின் திருமார்பில் ஒளிரும்
ஆரத்தின் ஒளி நீயே உன் திருமார்பில்
ஒளிரும் கௌஸ்தப மணியின் ஒளி அவளே
ஒருவருக்கொருவர் உள்ளொளியாய் உள்ளேயே
ஒளிந்திருந்தும் இந்த மணிகளின் வழியே
தெள்ளத் தெளிவாய் வெளியே
தெரியும் விந்தையைத் தந்த

திருவேங்கடவனே உனக்கு முதல்வணக்கம்!” **** (2)

நாயகர்கள் ஏதும் பேசமுடியாமல் மௌனமாக இருந்தனர். திம்மராசுவோ ஸ்தம்பித்துப் போயிருந்தார். ”என்ன சொன்னாய் கிருஷ்ணா.. ‘ஒருவருக்கொருவர் உள்ளொளியாய உள்ளேயே ஒளிந்திருந்தும் தெள்ளத் தெளிவாய வெளியே தெரிந்த விந்தையா? ஆஹா அற்புதம் கிருஷ்ணா.. உனக்கு திருவேங்கடவனின் பரிபூரண அருள் இருக்கிறது.. ஆஹா எத்தனை அருமை.. எப்படிப்பட்ட சொற்கள்.. எத்தனை வலுவான பொருளோடு அப்படியே நாவில் வந்து வெளியே வெண்முத்துக்களாக விழுகின்றன..”

திம்மராசு புகழ்ச்சியைக் கேட்டதும் சட்டென மறுத்தான் கிருஷ்ணதேவன்.. “மாமா, மன்னிக்க வேண்டும், உங்களின் இத்தனை புகழ் வார்த்தைகளும் எனக்குச் சேரவே சேராது.. எல்லாம் உங்கள் பேத்திக்கே சொந்தம்” என்று வெளியே குரல் உடைபட சொன்னவன் மனதில் இன்னொன்றும் சொல்லிக்கொண்டான்..”என் இனிய செல்லப்பெண்ணே.. இது நீ கொடுத்த பாட்டு, உன் அருள்.. உனக்குதான் அதன் பெருமை சேரும்’…

திம்மராசு எங்கேயோ ஒரு உலகில் இருந்ததைப் போல உணர்ந்தார்..’

“ஆமாம்.. பேத்தி.. பேத்திதான்.. இருந்தாலும் இந்த அழகிய பாடல் உள்ள காவியம் காலம் உள்ளவரை உன்னை வாழ்த்திக் கொண்டே இருக்கும் கிருஷ்ணா!”

நாயகர்கள் எல்லோரும் சேர்ந்துகொண்டு கிருஷ்ணதேவனை உலகளாவப் புகழ ஆரம்பித்தனர்.. கிருஷ்ணா மனதுக்குள் கவலை ஏராளமாக இருந்தது.. எத்தனை இருந்தாலும் அந்த சிறிய பெண்ணுக்கு ஏற்பட்டிருந்த ஞானத்தின் முன் தன் அஞ்ஞானம் எப்படி சமமாகும் என்று எப்படி இவர்களுக்கு எடுத்துரைப்பது.. அடக் கடவுளே.. ஒருமுறை அவள் தன் தாத்தாவைப் பார்க்க இங்கே தக்கணமே வரக்கூடாதா.. இத்தனை தலைவர்கள் முன் அவளுடைய ஞானத்தைக் காண்பித்து அவளை நாம் முன்னிறுத்தியிருக்கலாமே.. தாத்தா அனுமதியுடன் பேத்தியை தலைநகருக்கு அழைத்துச் சென்று கவுரவம் செய்திருக்கலாம்தான்.. ஆனால் எங்கே அவள்.. எப்படி இவரிடம் கேட்பது.. அவளைப் பற்றியும் நாம் அதிகம் பேசக்கூடாது அல்லவா.. அவள் கட்டளை இருக்கிறதே.. இதனால் அவளுக்கு நிதம் கிடைக்கும் விஷ்ணுவின் நேத்ர தரிசனம் தடைப்படுமே.. அப்படியும் அவரிடம் சூசகமாக பேத்தியைப் பற்றி சொன்னாலும் பேச்சை மாற்றிவிட்டாரே மாமா…

ஏதேதோ பேசினர்.. பின்னர் நாயகர்கள் எழுந்து கொண்டனர். கிருஷ்ணதேவனும் எழுந்துகொண்டான்.. அடுத்தநாள் காலை மதுரையிலிருந்து ராணிகள் சகிதம் தாம் தலைநகரம் பயணப்படவேண்டும்.. சிறிது நேரம் நின்று கொண்டே பேசியவர்கள் விடை பெற்றார்கள். அழகாக தலையசைத்து வாசல் வரை வந்து வழி அனுப்பினார் திம்மராசு.

குதிரை ஏறப்போனவன் மறுபடியும் தனியாக திம்மராசு மாமாவிடம் வந்தான். “மாமா.. தங்கள் பேத்தியை நன்றாகப் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள்..இது என் தனிப்பட்ட வேண்டுதல்”

சட்டென் கையைப் பிடித்துக்கொண்டார் திம்மராசு..”ஆஹா.. கிருஷ்ணா! என் பேத்தியின் மீது இத்தனை அக்கறையா.. நான் அவளைப் பார்த்துக் கொள்ள, அவள் என்னைப் பார்த்துக் கொள்ள.. எங்களுக்கென்ன கவலை சொல்! இவைகளைப் பற்றி நீ ஏதும் கவலைப்படாமல் உன் காவியத்தை எழுது.. ம்.. சொல்ல மறந்துவிட்டேன்.. நீ எழுதும் காவியத்துக்கு அமுக்த மால்யதா என்று பெயர் வை. சூடிக்கொடுத்த சுடர்க்கொடியைப் பற்றிய காவியமல்லவா” சந்தோஷமாகப் பேசி கையை விடுவித்து அனுப்பித்து வைத்தார்.. அவனும் தலையை ஆட்டி அவர் பாதம் வணங்கி விடைபெற்றான். குதிரையிலும் மெல்ல ஏறினான்.. அவன் சைகை கிடைத்ததும் மற்ற குதிரைகளும் மெல்ல நகர்ந்தன

இருளில் குதிரைகள் சிறிது தூரம் செல்லும் வரைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தவரிடம் கோயில் பரிசாரகர் இரவு உணவு வகைகளை எடுத்துக் கொண்டு வந்தார். ‘அடடே.. கிருஷ்ணா மட்டும் தனியாக வந்தான் என்றே நினைத்துக்கொண்டு உணவு சமைக்கச் சொன்னேன்.. கூட வந்தவர்கள் ஏதும் உண்ணாமல் சென்று விட்டார்கள்.. எனக்கு சிறிது எடுத்து வைத்து விட்டு, மீதம் உன் இல்லத்துக்கு எடுத்துச் செல்..” என்று உள்ளே செல்லத் திரும்பினார்..

”ஐயா! அர்த்த ஜாம பூசைக்கு நேரமாகிவிட்டது. நீங்கள் வந்து உங்கள் பேத்தியை தரிசனம் செய்து விட்டால் நல்லது என்கிறார் பட்டர்.”

”இதோ வந்துவிட்டேன்.. உனக்கு ஒரு விஷயம் தெரியுமா.. எங்கள் கிருஷ்ணதேவன் மிகப் பெரிய அறிவாளி, ஞானி கூட.. நான் அவனுக்கு ஆண்டாளை என் செல்லப் பெண்ணாக நினைத்து கோயில் கட்டியதைச் சொன்னேன்.. எனக்கு அப்போது வயது குறைவு.. அதனால் மகளாக நினைத்தேன்.. செல்லப்பெண் என்றும் அவனிடம் சொன்னேன்.. நான் வளர்ந்தாலும் அவள் வளரமாட்டாள் அல்லவா.. இப்போது வயதாகிப்போன இந்தக் கிழவனுக்கு அவள் மகளல்ல, பேத்தி.. இதைச் சரியாகக் கணித்து விட்டான் கிருஷ்ணா. அதனால்தான் தன் புலமையைக் கூட என் பேத்தி சொல்லிக் கொடுத்தது என்று சொல்லி ஆண்டாளுக்கே பெருமையைக் கொடுத்து விட்டான் அவன்.. ஆஹா..!

பரிசாரகருக்கு ஏதும் புரியாமல் பார்த்தார்.. அதைத் தெரிந்து கொண்ட திம்மராசு.. ’ஓ.. உனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை இல்லையா.. நான் சொன்னதை மறந்துவிடு.. சரி, நான் என் பேத்தியைப் பார்க்க வேண்டும்.. கிருஷ்ணா அருமையாக ஒரு கவிதை சொன்னான். அதை அவளுக்கே அர்ப்பணம் செய்துவிடுகிறேன்.. இப்போதே சொல்லிவிட்டால் அவளும் சந்தோஷப்படுவாள்.. ஆண்டாள் தாயே.. என் அருமைப் பேத்தியே.. இதோ வருகிறேன்.. உனக்கு ஒரு புதுப்பாடல் சொல்லவேண்டுமே.. திருவேங்கடவனுக்கு முதல் வணக்கமாம்.. ஆமாம்.. திருவேங்கடவன் உனக்குப் பிடித்தவன் ஆயிற்றே.. இல்லாவிட்டால் வானில் செல்லும் மேகங்களையெல்லாம் திருமலை நோக்கி திரும்பப் போகச் சொல்லி காதல் தூதுதான் விடுவாயா?..’

திம்மராசு ஆனந்தமாக பேசிக்கொண்டு கோயிலுக்குள் செல்லும் அதே வேளையில் கிருஷ்ணதேவன் மட்டும் வேகமாக ஓடிக்கொண்டிருந்த தன் குதிரையைத் திடீரென நிறுத்தினான். குதிரை பீறிட்டு திமிறிக்கொண்டே அங்கே நின்றது. மாலை இதே இடத்தில் அத்தனை நேரம் அமைதியாக நின்ற இந்தக் குதிரை இப்போது மட்டும் என்ன அப்படி திமிறல்.. அதன் திமிறல் சப்தம் மற்ற நாயகர்களையும் வீரர்களையும் நிப்பாட்டியது..

அதே இடம்.. அதோ இந்தப் பாறை மேல்தான் அவள் நின்றாள்.. நாளையும் வருவாள்.. அந்தி வானமும் இருக்கும், அவளும் இருப்பாள் அவனைக் காண்பாள். அவன் அழகான செங்கண்ணை சிறுச் சிறிதே திறந்து தரிசனம் கொடுப்பான்..

சட்டென ஒரு திட்டம் மனதில் வந்தது.. தானும் திம்மராசு மாமாவைப் போல இந்த ராஜ்ஜிய சுகங்களை உதறிவிட்டு இதே வில்லிபுத்தூரில் குடிலில் இருந்துகொண்டு தினமும் அவளுடன் அந்திவானத்தில் அவனைக் கண்டால்தான் என்ன.. ஆஹா.. நினைக்கும்போதே என்ன ஒரு இதமான சுகம்.. அப்படிச் செய்தால்தான் என்ன.. வேண்டாமே இந்த மன்னர் வேஷமும் நாடுகளும், சண்டைகளும்..

”மன்னருக்கு ஏதேனும் கவலை வந்து விட்டதோ.. ஏதேனும் மாமாவிடம் பேச மறந்து விட்டீர்களா.. என்னிடம் சொல்லுங்கள் தேவரே.. நான் சொல்லிவிட்டு வருகிறேன்.. இன்று இரவில் மதுரை எப்படியும் சென்றாகவேண்டும்.. ராணியார் வேறு பிரத்தியேகமாக எங்களுக்குச் சொல்லி அனுப்பி வைத்தார்.. தங்களைத் தவறாது பக்கத்தே இருந்து அழைத்து வருமாறு..”

நாகம நாயகனின் குரல் காற்றில் சப்தமாக வந்ததும் கிருஷ்ணதேவன் மனதில் இருந்த திட்டமும் மனோதிடமும் மாறியது.. யாருக்கு என்ன கொடுப்பினையே அதுதானே கிடைக்கும்.. திம்மராசுவுக்கு கொடுப்பினை உள்ளது.. நமக்கு அந்தக் கொடுப்பினை இல்லைதான்.. அந்திவானம் இருந்த திசை நோக்கினான்.. இருளில் ஏதும் தெரியவில்லை..  கிருஷ்ணா ஒரு பெரிய பெருமூச்சு விட்டவன் தலையசைத்து குதிரையை மதுரை நோக்கி விரட்டினான்..

(முற்றும்)

******1. இது சரித்திர நிகழ்ச்சியாக கருதப்பட்டு  பர்டன் ஸ்டெயின் அவர்களின் ‘விஜயநகரா’ புத்தகத்தில் பக்கம் 78 இல் ஒரு குறிப்பொன்று கொடுக்கப்பட்டுள்ளது.

******2. அமுக்தமால்யதா’ வில் ஸ்ரீகிருஷ்ணதேவராயனின் முதல் பாடல் – தெலுங்கு மொழியிலிருந்து, டாக்டர் பிரேமா நந்தகுமாரின் ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பிலிருந்து , தமிழாக்கம் செய்யப்பட்டது.

திவாகர்

நிறமோ, மழையை மடிமீது சுமந்துவரும் மேகங்களை நினைவூட்டுகிறது.. அந்தக் கண்கள்.. ஆகா.. உயர்ந்தவகைத் தாமரை மலர்கள் விரிந்த போது மேலும் செம்மையாகுமே.. அந்தப் பூக்களையும் விட அழகான சிவந்த கண்கள்.. கருடனின் தங்கநிறமான சிறகை விட ஒளி எங்கும் பரவ, மார்பில் கௌஸ்தூப மணி காலைச் சூரியனைப் போல சுடர் விட, பெருமாள் காட்சி அளிக்கிறார். அருகேயே அகலாமல் உள்ள மகாலக்குமி தன் ஒரு கையில் விரிந்த கமலத்தைக் காட்ட, மறு கையால் ஆசியளிக்க, அந்த அற்புதக் காட்சியை எப்படி விவரிப்பேன். இறைவா.. எப்படி விவரித்தால் இவள் முதலில் நம்புவாள்..

“என்ன யோசிக்கிறாய்.. ஏதாவது கதை அளக்கலாமா இந்தப் பெண்ணிடம் என்று யோசித்துப் பார்க்கிறாயோ.. பொய் சொன்னால் எனக்குத் தெரிந்து விடும்..”

ஏதோ ஒரு உத்வேகத்தில் அவளிடம் அங்கே அன்று நடந்ததை அப்படியே சொன்னான். அவன் கண்ணுக்கு அவள் சின்னப் பெண்ணாகத் தோன்றவில்லை.. ஆருயிர் நண்பன் ஒருவன், தன் நலம் விரும்பி, தன்னை எப்போதும் சீண்டிக் கொண்டிருக்கும் சகோதரி, தன்னை அரவணைத்துப் பாலூட்டும் தாயாகத்தான் நினைத்தான்..

“நான் மெய்யாகத்தான் சொல்கிறேன்.. என் இரு கண்களாலும் அந்தத் தாமரைச் செங்கணானைப் பார்த்தேனே” கெஞ்சினான் கிருஷ்ணா..

“ஓ.. பார்த்து விட்டாயா.. ஆனால் இது ஒன்றும் பெரிய விஷயமில்லையே.. நான் சொல்லவில்லை அப்போதே.. விண்ணைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தால் சற்று தீர்க்கமாகப் பார்த்தாலே அவன் தெரிய வருவான்.. அன்று உனக்கு அவன் தெரிந்ததால் அப்படி ஒன்றும் விசேஷமில்லை..”

”கண்ணம்மா! என் செல்லப்பெண்ணே!.. இப்படி ஒரேயடியாக எனக்குக் கிடைத்த தரிசனத்தை ஒன்றுமில்லாமல் செய்து விடாதே! விண்ணிலே எல்லாருக்கும் அந்தத் தரிசனம் கிடைத்து விட்டதா.. என் ஒருவனுக்கு மட்டும் ஏன் அப்படித் தெரியவேண்டும், நீயே சொல்லேன்..”

“அடடா. ஏன் இப்படி புலம்புகிறாய்? ஒன்று சொல்லட்டுமா.. நீ அவனை சரியாக தரிசனம் செய்யவில்லை என்று கூட சொல்வேன்.. சரி, நீ பார்த்த விஷ்ணுவின் மார்பில் என்ன கண்டாய்?

”அதுதான் சொன்னேனே.. கௌஸ்துபமணியைப் பற்றி..”

“நன்றாக உற்றுப்பார்த்தாயா?”

”பார்த்தேனே!”

”இல்லை பார்க்கவில்லை.. பார்த்திருந்தால் அங்கே லக்குமியும் உள்ளே இருப்பதை உணர்ந்திருப்பாய்.. இல்க்குமி அவன் மார்பில் குடி கொண்டவள் அல்லவா..!”

”ஆமாம்.. அது என்னவோ சரியானதுதான்.. ஆனால் அவள் ஏன் அவனுடன் கருடபக்‌ஷியில் பக்கத்தே அமர்ந்து  தரிசனம் தரவேண்டும்?”

சிரித்தாள் சின்னப்பெண். “அவள் மகா கருணையுள்ளவள்.. கௌஸ்துபமணியில் பார்க்க முடியாதவன் தனியாகவாவது பார்க்கட்டுமே என்று காட்சியளித்திருக்க வேண்டும்.. தமிழில் சொல்கிறேன்.. கேட்டுக் கொள்!”

ஆணையிடுவது போல வந்த குரலில் அடிபணிவதுபோன்ற நிலைக்கு ஆளானான்.. “அப்படி சொல் செல்லம்மா!”

இலக்குமியின் திருமார்பில் ஒளிரும்
ஆரத்தின் ஒளி நீயே உன் திருமார்பில்
ஒளிரும் கௌஸ்தப மணியின் ஒளி அவளே
ஒருவருக்கொருவர் உள்ளொளியாய் உள்ளேயே
ஒளிந்திருந்தும் இந்த மணிகளின் வழியே
தெள்ளத் தெளிவாய் வெளியே
தெரியும் விந்தையை என்னென்பேன்

அப்படியே உருகிப் போனான் கிருஷ்ணதேவன்.. யார் இந்தப் பெண்.. தெய்வமா.. மகாலட்சுமியா, தன்னை என்றும் காக்கும் குலதெய்வமா.. மகேசுவரன் பத்தினி மகாசக்தியா.. இல்லை இல்லை இவள் நம் திம்மராசுவின் பேத்திதான். அவரும்தான் எத்தனையோ சமயங்களில் மிக நேர்த்தியாக எத்தனையோ விஷயங்கள் சொன்னவர் ஆயிற்றே.. கனவிலிருந்து வெளி வந்தவன் போல மயக்க நிலையில் இருந்தான் கிருஷ்ணா.

”அதோ பார் செவ்வானம்.. மெல்ல மெல்ல அந்திவானம் வெள்ளையிலிருந்து செம்மைக்கு மாறி வரும் விந்தையைப் பார்.” அவள்தான் சந்தோஷமாக கையைத் தட்டிக் கொண்டே கூவினாள்.

அவளோடு சேர்ந்து அவனும் மேற்கே உயரப் பார்த்தான்.. ஆமாம் எத்தனை அழகிய வானம்.. ஆஹா வெண்மை நிறம் போய் பல நிறங்களாகக் கலந்து செம்மையில் முடிகிறதே.. இந்த வானத்தை ஏன் குருஷேத்திர பூமிக்கு ஒப்புவமையாக்கினாரோ அந்த தமிழ்க் கவிஞர்..

”இந்த செவ்வானத்தைப் பார்த்தால் உனக்கு என்ன ஞாபகம் வருகிறது..”

“ஓ அதுதானே ஏற்கனவே பேசினோமே.. யுத்தகளம் பற்றி”

அவள் சிரித்தாள்.. அந்த அந்தி மாலை நேரத்தில் அவள் கண்களில் கூட அந்த சிரிப்பின் மலர்ச்சியைக் கண்டான்.

“எனக்கு என்ன தோன்றுகிறது தெரியுமா?”

“சொல்லேன்..”வியப்பாகக் கேட்டான் கிருஷ்ணா.

“அந்த செங்கணான் விழிகள்தான் இந்த அந்தி வானம்.. நன்றாகப் பார்.. எப்படி சிறுகச் சிறுக விழித்து எழுகிறான் பார்.. வெண்மையானவை எல்லாம் நிறம் மாறி தன் கண்ணின் நிறத்துக்குக் கொண்டு வரும் அற்புதம் பார்த்தாயா.. தமிழில் கோதையின் பாடல் கேட்டதுண்டா..

”கிங்கிணி வாய்ச் செய்த தாமரைப் பூப்போலே, செங்கண் சிறுச்சிறிதே எம்மேல்  விழியாவோ”.. என்று பாடினாளே.. பார்த்தாயா.. நீ அன்று பார்த்த தாமரைக் கண்ணானும் இவனும் ஒன்றுதானே..

கிருஷ்ணதேவன் மறுபடி அந்தி வானத்தைப் பார்த்தான். தான் முன்னம் பார்த்த விஷ்ணுவின் ரூபமும் கூடவே அவன் நினைவில் வந்தது.. ஆமாம். அவன் செங்கணான்.. ’அந்தி வானத்து செங்கண்ணா! நீ எப்படியெல்லாம் காட்சி தருகிறாய்.. நான் சாதாரண மந்த புத்தியுள்ள மானிடன் என்பதால் முழு உருக்கொண்டு நான் மனதில் வேண்டியதற்கேற்ப அன்று அர்ச்சாரூபத்தில்  ஸ்ரீதேவி சமேதராக காட்சி தந்தாய்.. அதை நானல்லவோ கர்வப்பட்டு அரிய விஷயமாக எடுத்துக்கொண்டு எல்லோரிடமும் பேசிக்கொண்டு வருகிறேன்.. இதோ இன்று இந்த தெய்வீகப் பெண் மூலம் இயற்கையாகவே உன்னைப் பார்க்க முடியும் என்ற எளிய தத்துவத்தைப் புரிய வைத்தாய்.. நீ எங்குதான் இல்லை.. எல்லாவற்றிலும் நிறைந்திருக்கும் பரமாத்மாவே.. உன் கருணையை இவள் மூலம் தெளிய வைத்தாயே..’

கிருஷ்ணதேவன் இமைகளில் கண்ணீர் ததும்பியது.. நாம் திம்மராசுவைப் பார்ப்பதோடு மட்டுமல்லாமல் ஆண்டாளின் பாடல்களுக்காகத்தானே நாமே அவள் ஆசி பெற இந்த ஊர் வந்தோம்.. இறைவனே சமயம் பார்த்து இந்தப் பெண்ணை இங்கே அனுப்பினானோ.. பகவான் இயற்கையாகவும், தேவதேவனாகவும் காட்சி அளிப்பவன் மட்டுமல்ல, அவன் ’மனுஷ்ய ரூபிணே’ என்பது கூட எத்தனை சத்தியம்.. திம்மராசு மாமாவின் பேத்தியால் எத்தனை அறிந்து கொண்டோம்..

”அடடே.. நீ இப்படி யோசித்துக் கொண்டே இரு.. இதோ இருள் வந்துவிட்டது.. என்னை தாத்தா வீட்டில் தேடுவார்.. உனக்கென்ன குதிரை இருக்கிறது.. நீ பறந்து வந்து விடுவாய்.. நான் இப்படியே வயலுக்குள் குறுக்காகப் புகுந்து அல்லவா ஓடவேண்டும்.”

அவள் இனிய குரலைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தாலும் அவன் மனம் முழுவதும் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டுக் கிடந்தததால் அவனிடம் இப்போது சலனம் இல்லை.. அவன் தலையசைத்தான்…

“பார்த்தாயா.. முதலில் பார்த்தபோது ஏதோ பெரிய மனிதன் போல வெளி வேஷம் போட்டிருக்கிறாய்.. ஒரே மாயவார்த்தை பேச்சுதான்.. குதிரையில் ஏறி வா, நான் வேண்டுமானால் நடந்து வருகிறேன்.. என்றெல்லாம் அழைத்தாய்.. இப்போது பார்.. மௌனியாகிவிட்டாய்.. ஒரு வார்த்தைக்குக் கூட என்னைக் குதிரையில் அழைத்துச் செல்கிறேன் என்று சொல்லவில்லை.. போகட்டும்.. எனக்கு வயலில் ஓடுவதெல்லாம் நித்தமும் பழக்கம்தான்.. நீ சொன்னாயே என்று நம்பி உன்னுடன் குதிரையில் இன்று வந்தால் நாளையும் இந்த ஆசை பெருகும்.. வேண்டாம்.. வேண்டாம்.. நீ மட்டும் நிதானமாக வா..”

கிருஷ்ணாவின் கண்கள் இன்னமும் கலங்கித்தான் கிடந்தன.. அவள் அதைக் கண்டு விட்டபின்னாலும் கூட சிரித்தாள்..

“ஒரு முக்கியமான விஷயம்.. என்னைப் பற்றி தாத்தாவிடம் கோள் மூட்டி விடாதே.. பிறகு நாளை என்னால் இங்கே வரமுடியாது.. விஷ்ணுவின் கண்களைக் காணவும் முடியாதபடி செய்யாதே.. அட, என்னைக் கண்டதாகவே பேசாதேயேன்..என்ன.. வரட்டுமா..

சொன்னவள் அவன் பதிலைக் கூட எதிர்பாராமல் குறுக்கே கிடந்த வயல்களின் ஒத்தையடிப் பாதையில் ஓடத் துவங்கியதும்தான் சற்று நினைவுக்கு வந்தான்..

“அட.. பார்த்துப்போ செல்லம்மா.. ஓடாதே.. ஓடாதே.. விழுந்து விடப்போகிறாய்”

பரிவுடனே வந்த வார்த்தைகள் காற்றில் கலந்து வீணாகிப் போனதுதான்.. அவள் ஓட ஓட  அவள் உருவமும் தன் கண்களுக்கு மறைந்ததோடு இருளும் சட்டென வருவது போல வந்துவிட்டதால் அவன் அவள் போகும் திக்கையேப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.. போகட்டும்.. திம்மராசு மாமாவுக்குதான் எத்தனை பாக்கியம்.. இவர் பிரதம அமைச்சராக இத்தனை வருடங்கள் நல்லாட்சி தந்து பரிபாலனம் செய்தார் என்றெல்லாம் புகழ்ந்தோமே.. அதுவா பாக்கியம்.. இல்லை.. இவளைப் பேத்தியாகப் பெற்றதுதான் அவர் பாக்கியம்.. அப்படி பாக்கியம் செய்த மகானைத் தான் காணப்போவதும் தான் செய்த முன்வினைப் பயனே..

குதிரையில் ஏறி மெல்லச் செல்லுமாறு அதைச் சிமிண்டினான்.. நிதானமாகவே செல்வோம்..அவள் போன பின்பு அங்கு செல்வோம்.. அதுதான் முறையும் கூட..இவளைப் பற்றி நாம் எதுவும் சொல்ல வேண்டாம்தான்.. ஆனால் மீண்டும் ஒருமுறை இந்த அழகிய கண்மணியைப் பார்க்கலாம் அல்லவா..

குதிரையும் சற்று நிதானமாகவே நடந்ததுதான்.. ஆனாலும் தூரம் அதிகமில்லை என்பதால் ராஜபாட்டை பிரிந்து ஊருக்கு செல்லும் வழியாகக் குறுகி வழிவிட்டது.. இருள் படர்ந்தாலும் அங்கே தெரிந்த அந்தக் கோயிலின் கோபுரத்தில் ஒவ்வொரு நிலையிலும் வைக்கப்பட்டிருந்த பெருந்தீபங்கள் அதன் உயரத்தை அழகாகக் காண்பித்ததோடு, அந்தக் கோபுரத்தின் அழகையும் உயர்த்திக் காண்பித்தன. சமீபத்தில் கட்டப்பட்ட நெடிதுயர்ந்த கோபுரம்.. பகலில் பார்க்கவேண்டுமே இதன் அழகை..’ என்று மனதில் நினைத்துக் கொண்டவன் கோயில் அருகே குதிரையை நிறுத்தினான்.. கோயிலுக்குள் செல்லாமல், கோயில் அருகாமையில் உள்ள அந்தக் குடிலுக்குள்தான் அவன் காலடிகள் பட்டன..

பெரிய குடில்தான்.. இந்த மூன்று வருடத்தில் எத்தனையோ முறை வந்துவிட்டோம்.. திம்மராசு மாமா இந்தக் கோயில் அருகேதான் இருக்கவேண்டும் என்று பிடிவாதமாக இருந்து கட்டிக் கொண்ட குடில் இது.. பகலில் வெளியிலிருந்து பார்த்தால் குடிசை போலத்தான் இருந்தாலும் உள்ளே அதன் தெய்வீகத்தைப் பார்த்து யார்தான் பரவசப்படமாட்டார்கள்..

அவன் உள்ளே நுழைந்ததுமே எதிர்வந்து அழைத்துக்கொண்டார் திம்மராசு..

“நேற்றே வருவாய் என்று காத்திருந்தேன் கிருஷ்ணா, அப்படித்தான் செய்தி வந்தது.. இருக்கட்டும்.. மதுரையில் நண்பர்களைப் பிரிந்து வருவது சற்று கஷ்டம்தான்.. அதுவும் கூடவே அல்லுடு ராமராஜுவும் வந்திருக்கிறான் என்று சொல்லிவிட்டுத்தான் சென்றான் உன்னுடைய ஆள். அவனிடம் சற்று எச்சரிக்கையாகவே இருக்கச்சொல்.. அச்சுதன் இப்போது எங்கே இருக்கிறான்?”

சடசடவென கேள்விகள் கேட்ட தன்னுடைய முன்னாள் முதன்மை அமைச்சரை முதலில் பாதம் தொட்டுப் பணிந்தான் கிருஷ்ணா.. திம்மராசு இப்போதெல்லாம் அரசியல் அதிகம் பேசுவதில்லை என்றாலும் மாமாவுக்கு என்றும் தங்கள் குலத்து நலன் முக்கியம் என நினைப்பவர் ஆயிற்றே..

“தம்பி அச்சுதன் காளஹத்தி கோபுரத்தைக் கட்டிக் கொண்டிருக்கிறான் இல்லையா.. அங்குதான் தற்சமயம் வாசம்.. அல்லுடுவைப் பற்றி நன்றாகவேத் தெரியும்.. சிறுவயது அல்லவா.. சற்று துள்ளும்தான்.. மதுரையில் நாகம நாயகனுக்கும் செஞ்சி வையப்ப நாயகனுக்கும் சில சண்டைகள்.. அச்சுதன் பக்கத்தில் இருந்தால் சண்டையிட்டிருக்கமாட்டார்கள்.. இருவருமே அவனுக்கு நண்பர்கள்.. அல்லுடு ராமராஜு துடுக்கால் இருவருக்கும் கோள் மூட்டி விட்டான்.. நான் சற்றுப் பேசி சரிசெய்து விட்டுதான் வந்தேன். மாமா! தாங்கள் இல்லாத விசயநகரம் எனக்கு தலைநகரம் இல்லை.. தலைவலி நகரம்.”

“ஓ.. அதை விடு, சென்ற மாதம் ஸ்ரீகாகுள நிகழ்ச்சியை நினைத்து நினைத்து நெஞ்சம் குளிர்ந்து கொண்டிருக்கிறேன்.. அதைப் பேசு.. அரசியலே வேண்டாமென்றுதானே இங்கே வந்தேன்.. வா.. உட்கார்ந்து பேசுவோமா..” என்ற திம்மராசு, சட்டென ஞாபகம வந்தவராக ”இல்லை.. இல்லை.. இரவுப் பூசைக்குக் கோயிலுக்குள் சென்று திரும்பாவிட்டால் என் பேத்திக்குக் கோபம் வந்து விடும்.. வா.. முதலில் அங்கு போவோம்.. ஆனாலும் பிரயாணக் களைப்புடன் இருப்பாய்.. ஏதானும் சத்தன்னம் அருந்துகிறாயா” என்றவர் அவன் பதிலுக்குக் காத்திராமல் குடில் உள்ளே சமையல்கட்டுக்குச் சென்றுவிட்டார்.. சென்றவர் உடனடியாகத் திரும்பவும் வந்தார். கிருஷ்ணாவுக்கு விஷயம் புரிந்தது. உதட்டில் ஒரு மென்னகை கூட வந்தது. சுட்டிப் பேத்திதான் முழுவதும் தின்றுவிட்டு ஏப்பம் விட்டுதான் அங்கே பாறைக்கு வந்தாள் என்ற விஷயம் இவருக்கு எப்படித் தெரியும்..

“உனக்கு அதிர்ஷ்டமில்லை கிருஷ்ணா! மதியம் நைவேத்தியம் செய்துவிட்டு, நானும் கொஞ்சம் சாப்பிட்டு விட்டு மீதியில் பாலை சற்று அதிகமாகவே ஊற்றி வைத்தேன்.. இப்போது பார்த்தால் சத்தன்னப் பானையில் ஒரு பருக்கை கூட இல்லை.. இந்தப் பூனைகளின் தொல்லை சில சமயங்களில் தாங்கமுடியவில்லை கிருஷ்ணா.. போகட்டும் அவைகளுக்கென பிரத்தியேகமாக யாராவது உணவிடுவார்களா.. என்ன.. பூனையும் தெய்வ ரூபம்தானே.. கோயில் மடைப்பள்ளியில் உனக்குப் பிரத்தியேகமாக சுடச் சுடச் செய்து வைக்க வைத்தால் போயிற்று..”

கிழவர் முகம் சற்று வாட்டமாக வைத்துக்கொண்டு பேசினாலும் அந்தச் சமயத்திலாவது சட்டியில் உள்ள சத்தன்னத்தைத் தின்று விட்டது அவர் பேத்திதான் என்பதைச் சொல்லலாமா என்று யோசித்தான்.. வேண்டாம், அது தவறு.. குழந்தைக்குப் பசித்திருக்கும்.. பாவம்..

கொடுத்து வைத்தவள்.. இல்லை இல்லை.. இவர்தான் கொடுத்து வைத்தவர். எப்படிப்பட்ட தெய்வ குணம் படைத்தவள் அவள்.. ஆமாம்..எங்கே அவள்.. இன்னுமா வரவில்லை.. வந்திருப்பாள்.. கோயிலுக்குள் போயிருப்பாள் போலும்.. மாமாதான் சொன்னாரே..

இருவரும் பேசிக்கொண்டே பக்கத்திலே உள்ள ஆலய கோபுரத்தருகே வந்தனர். உயரமான அந்தக் கோபுரத்தை கழுத்தை உயர்த்திப் பார்த்தான்.

“காளஹஸ்தி காலி கோபுரத்தைக் கூட அச்சுதன் இப்படித்தான் உயரமாகக் கட்டி வருகிறான்.. தலைநகரம் திரும்புமுன் அங்கே செல்லவேண்டும்..”

“கிருஷ்ணா, இந்தக் கோபுரம் வந்த கதை தெரியுமா.. ஆண்டாள் பிரத்தட்சயமாக வந்து தனக்கு வேண்டுமெனக் கட்டிக் கொண்டது இந்த கோபுரம், இதற்கு நானே சாட்சி!”

இந்த சம்பவம் கிருஷ்ணதேவன் கேள்விப்பட்டதுதான்.. இருந்தும் இவர் வாயால் இன்னொருமுறை சொல்லட்டுமே..

முப்பது வருடங்களுக்கு நானும் நரசிங்கராஜாவும் இங்கே உள்ள பாண்டியமன்னரின் மறைவுக்காக வந்திருந்து திரும்பிக் கொண்டிருக்கிறோம்.. இந்த வழியாகத்தான் வந்தோம். இதோ இந்த இடங்களெல்லாம் புதர்களும் முட்செடிகளும், பாழடைந்த இடிபட்ட மண்டபங்களும் சிலந்தி வலைகள் எங்கெங்கும் காணப்பட நரசிங்கர் அதிர்ந்துபோய்விட்டார். இந்த ஊர் கேட்பாரற்றுக் கிடந்தது. ஊரில் கோயில் இருந்தும், வேளா வேளைக்கு பூஜை இருந்தும் பாழடைந்த மதில்கள், கோயில் சிலைகள் என எல்லாமே பழமையாக இருந்ததைப் பார்த்த நரசிங்க ராஜா மிகவும் வருத்தப்பட்டு ஏதாவது செய்யவேண்டும்..என்று சொல்லிக்கொண்டே இந்தக் கோயிலுக்குள் நுழையாமல் ஊரைக் கடந்துவிட்டோம். இந்த ஊர் எல்லையில்தான் அந்த அதிசயம் நடந்தது.”

திம்மராசு பூர்த்தியாக பழைய நினைவுகளில் மூழ்கிப் போய்விட்டார். அவர் மனம் அந்தப் பழைய காட்சியில் நினையாக நங்கூரம் பாய்ச்சி நின்றுவிட்டது போலும். கிருஷ்ணாதான் கேள்வி கேட்டான்..

“கேள்விப்பட்டதுதான்.. இருந்தும் சொல்லுங்களேன்..”

“கிருஷ்ணா.. நீ கேள்விப்பட்டதை விட நேரடியாக அனுபவித்தால்தான் அந்த மகிமை புரியும்.. சென்ற மாதம் கங்கர்களுடன் நடந்த போரின் கடைசி நாளன்று காலை உனக்குக் காணக்கிடைக்காத காட்சி கிடைத்ததே.. அதை நீ உணர்ந்து சொல்லும்போதுதான் அதன் மகிமை எனக்கே புரியும்..”

“ஆமாம்.. உண்மைதான் மாமா!”

”நாளைக் காலை இந்த ஊரைப் பகலில் பார்த்தாயானால் இதன் புதுமையையும், இந்தக் கோயிலில் புனிதத்தையும் பார்த்து ஆச்சரியப்படுவாய்.. ஆனால் அன்று அப்படியில்லை.. கோபுரம் இல்லாத அனாதைக் கோயிலாக இருந்தது. ஒருகால கட்டத்தில் இந்தக் கோயிலிலா விஷ்ணுசித்தர் பூசை செய்து வந்தார் என்ற கேள்வி வரும்.. ஏன் எங்களுக்கே விஷ்ணுசித்தர் நினைவு கூட அன்று வரவில்லை.. அப்படிப்பட்ட நிலையில்தான் ஊர் எல்லையில் எங்கள் ஆண்டாள் எங்கள் குதிரைகளுக்கு முன் நின்று நிறுத்தினாள்..”

(அடுத்த பகுதியில் நிச்சயமாக முடியுமென நினைக்கிறேன்)

படங்களுக்கு நன்றி : kothairangan.blogspot.com and Flikr

திவாகர்

கிருஷ்ணா அந்த அத்துவான பிரதேசத்தில், ராஜபாட்டையில், போக்குவரத்தே இல்லாத சூழ்நிலையில் அதுவும் அந்தி நெருங்கும் நேரத்தில் அவளைச் சற்றும் எதிர்பார்க்கவில்லை.. சின்னப்பெண்ணா, இளைய கன்னியா.. யாராயிருந்தால்தான் என்ன.. இந்த வேளையில் தனிமையில் இங்கு அவளுக்கு என்ன வேலை.. ஒருவேளை இடம் தெரியாமல் வந்து விட்டாளோ.. நிற்கும்போதெல்லாம் எப்போதும் திமிறிக்கொண்டே இருக்கும் தன் குதிரை கூட அவளைப் பார்த்ததும்  அப்படியெல்லாம் ஆர்ப்பாட்டம் செய்யாமல் அமைதியாக வேடிக்கைப் பார்த்ததையும் கவனிக்கத்தான் செய்தான். இது தன் குதிரைதானா அல்லது இவள் தேவலோகத்துக் கன்னியா? புரியவில்லை..

“ஆஹா.. இந்த அத்துவான இடத்தில் யாருமே காணப்படாத பாட்டையில் நீ என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறாய்.. உனக்குத் துணையாக யாரும் வரவில்லையா.. சரி, நீ எந்த ஊர்.. உனக்குத் தெரியுமோ தெரியாதோ.. எனக்கு இங்கு எல்லா ஊர்களும் பழக்கம்தான்.. நீ எந்த ஊர் என்று சொல்லு.. என் குதிரை உன்னை அங்கே விட்டு விட்டுத் திரும்பி வரும்..”

”அட! இந்தக் குதிரையில் என்னைப் போகச் சொல்கிறாயே.. இது தனியாகப் போகுமா.. இதற்கு ஊர் வழிகள் தெரியுமா.. இதன் பெரிய செவியில் ‘அந்த ஊருக்குப் போய்க் கொண்டு விட்டு வா’ என்று சொன்னால் அது என்னை அழைத்துக் கொண்டு வேகமாக  ஓடி என்னை விட்டு விட்டு வந்து விடுமா.. அல்லது ஒருவேளை யாரிடமாவது விசாரித்து சரியான வழி கேட்டு விட்டு விட்டு வருமா?”

சொல்லி விட்டு அவனைப் பார்த்து கண்கள் விரிய அழகாக சிரித்தாள். கொள்ளை அழகுதான்.. யார் பெற்ற பெண்ணோ..

கலகலவென அந்தப் பெண் சிரித்தது அவனை மிகவும் கவர்ந்தது.. சிரித்ததோடு இல்லாமல் தன்னை யாரென்று தெரியாமல் எகத்தாளத்தையும் சேர்த்துப் பேசுகிறாளே.. சடாரென்று குதிரையின் மேலே இருந்து கீழே குதித்தவனைப் பார்த்து சற்று மிரள்வது போல பாதையோரத்தில் ஒதுங்கினாள்.

இவள் மிரள்கிறாளா அல்லது மிரள்வது போல நடித்தாளா..புரியாமல் பார்த்தவன் தான் நின்ற இடத்திலிருந்தே பேசினான்.

“என் குதிரையைப் பற்றி உனக்குத் தெரியாது.. அதனுடன் பழகப் பழகத்தான் உனக்கும் புரியும். அது போகட்டும் நான் கேட்ட கேள்விக்கு பதிலே சொல்லவில்லை.. நீ எந்த ஊர்..?

கேள்வி கேட்டவனை ஆவலுடன் பார்ப்பது போலப் பார்த்தவள் பின்னால் இருந்த தன் பின்னலை முன்னால் இழுத்து கையினால் அதை வருடிக்கொண்டேதான் சொன்னாள் “புதூர்தான்”..

“ஓ.. இங்கேதானா.. சரி வா.. நானும் அங்குதான் போகிறேன்.. நீ குதிரையில் ஏறிக்கொள்.. நான் நடந்தே வருகிறேன்..”

“ம்ஹூம்.. நான் வரமாட்டேன்.. நீதான் சொன்னாயே.. நீ பழக்கிய குதிரை என்று.. ஏதாவது ஏடாகூடமாக என்னை வேகமாக வேறு ஏதாவது ஊருக்குக் கூட்டிப்போய்விட்டால்.. என் தாத்தாவுக்கு யார் பதில் சொல்வார்கள்?”

”ஓ.. சரி, சரி, வா. நானும் நீயும் நடந்து கொண்டே போவோம்.. உன் தாத்தா யார்.. அவர் என்ன செய்கிறார்..”

அவள் நகரவில்லை.. “திம்மராசு தாத்தாவை உனக்குத் தெரியாதா.. அய்யய்ய.. என் தாத்தாவைத் தெரியாது என்று ஊருக்குள் யாரிடமும் சொல்லாதே.. உன்னை ஒருவிதமாகப் பார்ப்பார்கள்”.

சற்று அதிர்ந்துதான் போனான் கிருஷ்ணா.. என்ன திம்மராசு மாமாவின் பேத்தியா இவள்.. அட.. அதுதான் இத்தனை அழகாகப் பேசுகிறாள்.. சரி, இவள் ஏன் இந்த சாயங்கால வேளையில் யாருமில்லா இந்த பிரதேசத்தில் வரவேண்டும்.. ஆண்டவா.. இவள் தைரியசாலிதான்..

”ஆஹா.. உன் தாத்தாவைப் பார்க்கத்தானே நானே தலைநகரத்திலிருந்து வருகின்றேன்.. உன் தாத்தா எனக்குக் குருதேவர் போன்றவர்.. எங்கள் குலவிளக்கு..”

இப்படிச் சொன்னாலும் அந்தப் பெண்ணின் முகத்தில் எவ்வித ஆவலும் இல்லைதான்.. இவன் சொல்வதையே காதில் வாங்காதது போல அந்த ராஜபாட்டையில் ஓரத்தில் உள்ள பாறைமேல் ஏறினாள் அவள். இதையும் கவனித்தான்.. சின்னப்பெண் தானே..இவள் தாத்தா இந்த தேசத்துக்கு செய்த சேவை இவளுக்கென்ன தெரியும்.. திம்மராசு என்ற ஒருவர் இல்லாவிட்டால் இந்த விஜயநகர சாம்ராஜ்யமே எப்போதோ அழிந்திருக்கும் என்பதை இவள் அறிவாளா.. இந்த தென்னகத்தையே ஒருங்கிணைத்து ஆண்ட நரசிங்க ராஜா இறந்த குழப்பத்தில் எல்லா நாடுகளும் ஒருவருக்கொருவர் சண்டையிட்டபோது துணிந்து முன்னின்று தன் தந்தைக்கு பட்டம் கட்டி துளுவ வம்சத்தை சிம்மாசனத்தில் ஏற்றிய மகான் அவர் என்று இவள் அறிவாளா..இந்த விஜயநகர தேசத்துக்கே பிரதம அமைச்சராக எத்தனையோ ஆண்டுகள் இருந்து எத்தனையோ ஆலயங்கள் எழுப்பித் தந்து, எதிரிகளை அழிக்க போர்க்களங்களையெல்லாம் சந்தித்து, தன் தோளோடு தோள் நின்று சாதித்த பெருமைகளை இவள் அறிவாளா.. இப்போதும் கூட அவரைத் தனியாக சந்திப்பதற்கென்று நேரம் ஒதுக்கிச் செல்கிறோம் என்பதில் நண்பர்கள் பலர் ஆவலுடன் தாமும் வருவோம் என்று வேண்டிக்கொண்டாலும் அவர்களை கூட வரவேண்டாம் என்று ஒதுக்கியதில் அவர்கள் கொஞ்சம் கோபத்துடன் மதுரையில் தனக்காகக் காத்திருக்கிறார்கள் என்பதை இவளுக்குப் புரியும்படி சொல்லமுடியுமா.. ஆனால் இதுவெல்லாம் இவளுக்குத் தேவையில்லைதானே. இனிமையான இளமைக் காலத்தில் இத்தனை அரசியல் விஷயங்கள் எதற்கு.. இவள் இன்பமாகத்தான் பொழுதைக் கழிக்க வேண்டும்..

“நீ யாருடைய பெண்ணம்மா.. திம்மராசு மாமா ஆட்சிப் பொறுப்புகளிலிருந்தெல்லாம் ஒதுங்கி விஜயநகரத்தை விட்டு விரும்பி வில்லிப்புத்தூரில் வந்து மூன்று ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டாலும் குடும்பத்தார் அத்தனைபேரும் தலைநகரில்தானே இருக்கிறார்கள்.. பெரியபெண் நர்மதையின் பெண்ணா.. சிறியவள் கிருஷ்ணையின் பெண்ணா? உன் பெற்றவர்கள் அனைவரும் என்னிடம் பூரண அன்பு கொண்டவர்கள் என்பது உனக்குப் புரியுமோ புரியாதோ.. ஆனால் மாமா இங்கு வந்துவிட்டபின்னர் உன் குடும்பங்களோடு கொஞ்சம் தொடர்பு விட்டுப் போனது வாஸ்தவம்தான்.. சொல்லம்மா.. உன் பெயர் என்ன..”

அவள் மெல்லச் சிரித்தாள்.. “என் பெயர் எல்லாம் உனக்கெதற்கு.. என் தாத்தாவிடம் கோள் மூட்டப் போகிறாயா?.. அவர் என்னைப் பற்றி யார் என்ன சொன்னாலும் நம்பமாட்டார்.. தங்கநிகர் நெஞ்சம் கொண்டவர், அது தரணிக்கே தெரியும்”

“அட.. என் செல்லப் பெண்ணே.. உன்னைப் பற்றி நான் ஏன் கோள் சொல்லப்போகிறேன்.. ஆஹா.. உன் தமிழ் அருமை.. எங்கே கற்றாய்..”

“இங்கேதான்..தமிழ் பிறந்து வளர்ந்த இடத்தை விட்டு விட்டு தமிழ் கற்க விஜயநகரம் வரை வரவேண்டுமா என்ன?”

“இல்லை.. தேவையில்லை.. உன் வார்த்தைகள் என்னை மயக்குகிறது.. சரி, பகல் முடியப்போகிறதே.. செல்வோம் வா..”

“ஊம்ஹும்.. நான் உன்னுடன் வரமாட்டேன்.. நீ போ.. பிறகு வருகிறேன்.. தாத்தா பார்த்தால் உடனே கோபித்துக் கொள்வார்”

“இல்லை.. நான் சொல்லிக்கொள்கிறேன்.. நான் சொன்னால் உன் பாட்டன் எதையும் கேட்பார்..”

“அது இன்னும் பயம்.. நீ இல்லாததும் பொல்லாததும் ஏதேனும் சொன்னால்?”

அவள் பயப்படுவது போல பார்த்தாள்.. இல்லை இவள் பயங்கொண்டவளாகத் தெரியவில்லை.. பாட்டனுக்கு ஏற்ற பேத்திதான்..

“சரி.. எத்தனைநேரம் இந்த ஆளில்லா சாலையில் இப்படியே ஆகாயத்தைப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பாய்?”

அவள் சிரித்தாள் “அட, சரியாகச் சொல்லிவிட்டாயே! ஆமாம்.. ஆகாயத்தைப் பார்க்க நான் எப்போதும் இங்கே வருவேன்.. இந்தப் பாறைதான் நான் எப்போதும் நிற்கும் இடம்.. இங்கிருந்து ஆகாயத்தைப் பார்ப்பது என் வழக்கம்..நீ எப்போதாவது ஆகாயத்தைப் பார்த்திருக்கிறாயா? அங்கே அதிசயம் நிறைய இருக்கும் என்றாவது உனக்குத் தெரியுமா?”

பாறை மேல் நின்று அந்த ஆகாய நிலா சொன்ன வார்த்தைகளைக் கேட்டதுமே சட்டென சற்றுத் திகைத்துதான் போனான் அவன்.. சென்ற மாதத்து துவாதசி நாளன்று காலைதான் ஆகாயத்தில் பார்த்ததும் அங்கே கண்ட காட்சியும் இவளிடத்தில் சொன்னால் நம்புவாளா.. இல்லை இவளுக்கு அதன் உன்னதம் தெரியுமா.. அதைப் பற்றிப் பேசத்தான் பிரத்யேகமாக திம்மராசு மாமாவிடம் செல்கிறோமென்று இவளுக்கு எப்படிச் சொல்வேன்..ஆண்டவா.. ஏன் இந்த திம்மராசு மாமாவின் பேத்தி என்னை இப்படிப் பாடாய் படுத்துகிறாள்.. இவள் யாரெனத் தெரிந்தும் இவளை இப்படியே விட்டு விட முடியுமா.. ஐய்யோ.. முடியாதுதான் சிறு பெண்.. இவள் வழியாகச் சென்றுதான் இவளை அழைத்துச் செல்ல வேண்டும்..

“சரி.. நீ எத்தனை நேரம் இங்கு இருப்பாயோ நானும் அத்தனை நேரம் இங்கு இருப்பேன்..”

“பசிக்குமே”

“உனக்குப் பசிக்காதோ?”

”நான் இப்போதுதான் தாத்தா குடிசையில் சட்டியில் கிடந்த அமுதை அப்படியேக் குடித்து விட்டு ஓடி வந்துவிட்டேன்.. பாவம் தாத்தாவுக்குதான் பசிக்கும்..”

“சுட்டிப் பெண்ணே! தாத்தாவைப் பற்றிய கவலையை விடு.. அவர் பசியை நான் போக்குவேன்.. அத்தோடு என் குதிரைப் பையில் ஏராளமான தின்பண்டம் கூட இருக்கிறது.. மதுரையில் கொடுத்து அனுப்பினார்கள்.. இன்னும் சிறிது நேரம் போனால் என் வீரர்கள் கூட என்னைத் தேடி வரலாம்.. நான் அவர்களை வரவேண்டாம் என்று சொல்லிவிட்டு தனியாக பிரயாணம் செய்வதில் அவர்களுக்கு வருத்தம்..”

இத்தனை பேசினோமே.. இவள் இதையெல்லாம் கண்டுகொள்வதாகவே அவள் முகத்தில் பாவனை ஒன்றும் காணோமே என்று சற்று கவலைப்பட்டான் கிருஷ்ணா..  சிறு பெண்.. என்னமாய்ப் பேசுகிறாள்..ஆனாலும் இவளுக்குத் தன்னைப் பற்றித் தெரிந்துதான் என்ன ஆகப்போகிறது.. சாலையோரத்தில் ஒரு பாறையின் மீதமர்ந்து சாவகாசமாகப் பேசும் இவளிடம் எத்தனை நேரமானாலும் பேசிக்கொண்டே இருக்கலாம் போலும்.. ஆனாலும் அந்தி மாலை நேரம்.. சற்று போனால் இருள் கூட வந்து சேர்ந்துவிடும்..

”அது சரி.. ஆகாயத்தைப் பார்த்தாயா.. என்று கேட்டேனே.. உன் காதில் விழவில்லையா? நான் அதற்குதான் இங்கு வந்தேன்.. நீயும் வேண்டுமானாலும் கொஞ்ச நேரம் இங்கு என்னோடு இருந்து இந்த அந்தி மாலை வேளையிலும் இருட்டு வேளையில் நட்சத்திரம் வரும்போதும் ஆகாயத்தைப் பார்..”

அவளருகே சற்று தள்ளி அந்த அகன்ற பாறையில் அமர்ந்துகொண்டு ஆகாயத்தைப் பார்த்தான். இதோ இப்படி வெள்ளையாக இருக்கும் ஆகாயம் இன்னும் சற்று நேரத்தில் கருப்பாக மாறிவிடும்.. ஆனால் கருப்பாக இருந்த ஆகாயம் வெள்ளையாக மாறிய அந்த சுபோதய வேளையில் கண்ட காட்சி மட்டும் மறுபடியும் நினைவுக்கு வந்தது.. நினைவுக்கு ஏன் வரவேண்டும் அதுதான் தன் மனதில் ஆழப்பதிந்துவிட்டதே என்று தனக்குள் சொல்லிக்கொண்டான்.

”காதில் நன்றாகவே விழுந்தது.. நானும் ஆகாயத்தைத் தனியாகவே பார்த்திருக்கிறேன்..”

“எப்போது பார்த்தாய்?”

”அதிகாலை வேளையில்.. சென்ற மாதம் ஒரு அதிகாலை வேளையில் பார்த்தபோதுதான்..” என்று ஏதோ சொல்லவந்தவன் அவள் முகத்தை சட்டென்ப் பார்த்தான். அவனையே ஆவலுடன் பார்த்தவள் அவளும் தன் பார்வையை விலக்கி மறுபடியும் ஆகாயத்தைப் பார்த்தாள். இவள் தன்னிடம் விளையாடுகிறாளோ.. மாமாவிடம் இதையெல்லாம் தனியாகச் சொல்லி மகிழவேண்டும்.. தன் பேத்தி எத்தனை சுட்டியாக இருக்கிறாள் என்று அவரும் மகிழ்வாள்..

”அதிகாலையில் பார்த்தாயா.. அப்போதெல்லாம் பார்ப்பதை விட சாயங்காலம் முடியும்போது வானத்தைப் பார்க்கவேண்டுமே.. அதுவும் இந்தப் பாறையிலிருந்து மேற்கே பார்க்கவேண்டும் என்றுதான் இப்போது வந்தேன்..”

”சாயங்கால வானம் என்ன அத்தனை உசத்தி?”

”ஓஹோ.. நீ தமிழ் படிக்கவில்லை போலும்..”

“அதென்ன அப்படி சொல்லிவிட்டாய்.. இரண்டு புலவர்களை மதுரையிலிருந்து வரவழைத்துக் கற்றுக் கொண்டவனாக்கும், இரண்டு வருடங்கள் தொடர்ந்து பயின்றவன் தெரியுமா”

”ம்ஹூம்.. எனக்கு நம்பிக்கையில்லை.. அப்படிப் படித்தவனானால் அந்தி நேரத்து வானம் அதுவும் மேற்கே வானம் என்றதும் உனக்கு ஏதும் நினைவு வரவில்லையா?”

“ம்.. இரு.. இரு.. ஆமாம்.. மேற்கே வானம் செவ்வானமாக மாறப்போவதையும் அந்த செவ்வானத்தை கவுரவர்க்கும் பாண்டவர்க்கும் நடந்த யுத்தத்தில் ரத்தமாக சிவந்து போன யுத்தகளத்தை ஒப்பிட்டும் ஒரு புலவர் பாடியிருக்கிறார்.. எனக்கு நன்றாக நினைவு உள்ளது.. பெரும்பாணாற்றுப் படை, சரிதானே”

“ஓஹோ.. நீயும் யுத்தத்தில் கலந்து கொள்வாயா.. பார்த்தாயா.. சிவந்த யுத்தபூமியை அந்தி நேரத்து செவ்வானத்துக்கு ஒப்பீடாக வைத்தார்களே.. அழகு எங்கே உள்ளதோ அங்கே ஆபத்தும் உள்ளது போலும்..”

சட்டென அதிர்ந்தான் அவன்.. இவள் சின்னப்பெண்ணா.. தனக்குள் கேட்டுக்கொண்டவன் தன்னையே சமாதானம் செய்துகொள்ளவும் செய்தான்.. தமிழ் இலக்கியங்கள் எல்லாவற்றையும் எல்லா உவமைகளையும் ஒப்பிட்டுப் பாடித்தொலைத்துவிட்டன.. படித்தவர்கள் அறியத்தானே செய்வர்..இதில் சிறியவர் என்ன பெரியவர் என்ன?

”என்ன, என்னை மனதுக்குள் திட்டிக்கொள்கிறாயா.. சரி சரி,, உனக்கு வானத்தைப் பார்ப்பதில் விருப்பம் இல்லை போலும்.. போய் என் தாத்தாவைப் பார்.. உருப்படியான காரியம் செய்.. நான் இருந்து எல்லாவற்றையும் பார்த்துதான் வருவேன்..”

”செல்லப்பெண்ணே!.. நான் அப்படியெல்லாம் உன்னை விட்டு விட்டுப் போகமாட்டேன்.. நானும் நீயும் சேர்ந்தே செல்வோம்.. சரி, நீ உன் வேலையைப் பார்.. ஏதாவது விசித்திரம் கண்டால் சந்தேகம் கேள்.. நான் பதில் சொல்கிறேன்..”

”நீயா!  உனக்கு செவ்வானத்தைப் பற்றியே ஏதும் தெரியவில்லை.. இதில் என் சந்தேகத்தைத் தீர்க்கப்போகிறாயா? எதையும் நன்றாக உற்றுப் பார்க்க வேண்டும்.. சட்டென எதுவும் தோணாது.. கொஞ்சம் பொறுமை தேவை.. உனக்குத் தெரியுமா.. இந்த வானம் முழுதும் ஒருவன் ஆள்கிறான். அவன் பெயர் தெரியுமா?”

கிருஷ்ணதேவனுக்கு ஆச்சரியம் தாளவில்லை. தன்னைப் போலவே சிந்திக்கும் ஒரு பிறவியை இப்போதுதான் முதன் முதலாகப் பார்க்கிறான். திம்மராசு மாமாவின் பேத்தியிடம் தன் எண்ணங்களைப் பகிர்ந்து கொள்ள வேண்டும்தான்..

”செல்லப்பெண்ணே! ஆமாம்.. அவன் எனக்கும் பிடித்தவன்.. அவனை விஷ்ணு என்போம்.. நீ எப்படி கூப்பிடுகிறாயோ?

”ஆஹா.. உனக்கு உன் மூளை இப்போதுதான் வேலை செய்கிறது.. சரி, விண்ணை ஆள்பவன் விஷ்ணு என்கிறாய் அல்லவா.. இதோ விண்ணைப் பார்க்கிறாயே.. அந்த விஷ்ணுவையும் பார்க்கவேண்டுமே..”

திம்மராசு பேத்தியின் வார்த்தைகள் அவனை மயக்கின. மறுபடியும் சென்ற மாதத்தில் கடந்து போன கிருஷ்ணை நதி தீரத்துப் போர்க்களமும் துவாதசித் திதியும் அந்த விண்ணை ஆளும் விஷ்ணுவும் கண்முன் வந்தனர்.. எப்படிச் சொல்வேன்.. இவளிடம்..தான் என்ன பேசினாலும் மறுத்துப் பேசும் சாமர்த்தியம் உள்ளவள்.. இவளுக்கு வாய்க்கும் இளைஞன் மிக அரிதான் அறிவு படைத்தவனாக அமையவேண்டும்.. சரி, விடக்கூடாது இவளை, இனி அந்தப் பொறுப்பையும் நாமே ஏற்போமே..

“என்ன, வாய் மூடி மௌனமாகி விட்டாய்.. விஷ்ணுவைப் பார்க்க முடியவில்லையல்லவா..”

“எதற்காக அந்தப் பேச்சையே எடுக்கிறாய்.. நீ பார்த்தாயோ?”

”அட, இடக்கு முடக்காக இதென்ன கேள்வி..  முன்பே சொன்னேனே.. சரியாகச் செவியில் விழவில்லை போலும்.. ஓஹோ செவிட்டு வீரனோ?”

இந்த வார்த்தையைப் பிறர் யாரேனும் பேசியிருந்தால் அவர்கள் நிலைமை தலைநகரத்தில் என்னவாகி இருக்கும் என்று கற்பனை செய்து சிரித்தான்..”செல்லப்பெண்ணே!.. சரி, நான் செவிடு இல்லைதான்.. உன் பதிலைச் சரியாகத்தான் சொல்லேன்.. உன்னளவு எனக்கு தமிழில் பரிச்சயமில்லை என்றுவேண்டுமானால் ஒப்புக்கொள்கிறேன் போதுமா?”

“ஆங்.. அப்படி வா வழிக்கு, விண்ணை ஆள்வதால் மட்டும் அவன் விஷ்ணு அல்ல, அவன் விண்ணில் பரந்து கிடக்கும் அத்தனை பிரதேசங்களிலும் வியாபித்துக் கிடக்கிறான்.. அதனால்தான் அவன் விஷ்ணு.. சரி, அவனைப் பார்க்க வேண்டுமென்றால்  வெகு சுலபமான வழி இருக்கிறது..”

இப்போது கிருஷ்ணதேவன் ஆலோசனை சுத்தமாக அவனிடத்தே இல்லை..எங்கோ கிருஷ்ணை நதி தீரத்துக்குப் போய்விட்டது. கடும்போர்.. கங்கர்கள் மிகத் தீரமாகத்தான் போரிடுகிறார்கள்.. ஆனால் அவர்கள் வெல்லப்படவேண்டும்.. அன்று ஏகாதசித் திருநாள் வேறு.. ஒவ்வொரு ஏகாதசிக்கும் விரதமிருப்பவன்.. அன்று அந்த ஸ்ரீகாகுள கிராமத்து கோயிலில் இருந்த பெருமாளை நினைத்துக் கொண்டே அந்தக் கோயிலின் முன்னறையில் வெறுந்தரையில் படுக்கிறான்.. அவன் தளபதிகள் வெளியே என்ன செய்வது என்பது புரியாமல் காத்துக்கிடக்கிறார்கள்.. எதிரிகள் ஓய்ந்து கிடக்கின்றனர், இன்னமும் ஓரிரு நாளில் அவர்களை எளிதாக வென்றிடமுடியும்தான்,  ஏகாதசி தின விரதம் இன்றா நேற்றா.. எத்தனையோ வருடங்களாகத்தான் மன்னர் செய்துவருகின்றார்.. ஆனாலும் யுத்த பூமியிலும் தொடரவேண்டுமா என்பதுதான் அவர்களின் மனக் கவலை.. இவை எதுவும் கவனம் கொள்ளாமல் மனத்தில் இறைவனையே நிறுத்தி ஜபம் செய்து கொண்டே இருந்ததும் விடிகாலையில் யாருமறியாமல் கிருஷ்ணை நதிக்குச் சென்று நதியில் ஸ்நாநம் முடித்து கருமையிலிருந்து வெளுப்புக்கும் வரும் வானத்தை சாதாரணமாகத்தான் பார்த்தான்..

ஆஹா.. எப்படி வர்ணிப்பது அந்த அதிசயக் காட்சியை…

படங்களுக்கு நன்றி:

Raja Ravi Varma (Google) Picture

www.pbase.com