Author: மேகலா இராமமூர்த்தி

-மேகலா இராமமூர்த்தி

மனிதன் சக மனிதர்களோடு பல்வேறு சமூக மற்றும் அரசியல் காரணங்களுக்காகப் போராடுவதோடல்லாமல் நோய்களோடும் போராடவேண்டிய அவலநிலை நாளுக்கு நாள் அதிகரித்து வருகின்றது. சில நோய்கள், உடலை வாடகை வீடாய் நினைத்துச் சிலகாலம் மட்டும் அங்கே குடியிருந்துவிட்டுத் தக்க மருந்துகள் எனும் தாக்குதல் ஏற்பட்டால் சொல்லாமல் கொள்ளாமல் ஓட்டம் பிடிக்கும்.

வேறுசில நோய்களோ உள்ளிருப்பதே தெரியாமல் திருடன்போல் ஒளிந்திருந்து, முற்றியபின்பு திடீரென்று வெளிப்பட்டு மனிதனைத் தாக்கும். இதுபோன்ற சங்கடமான சூழ்நிலையில், நோயாளி நோயை வென்று மீள்வதும், நோய்க்கு வெற்றிதந்து மாள்வதும் அவனுக்குத் தக்கதருணத்தில் கிடைக்கும் சரியான மருத்துவ வசதியைப் பொறுத்தது. அத்தகைய மருத்துவ வசதி ஒருவனுக்கு உடனடியாகக் கிடைப்பதும் கிடைக்காமல் போவதும் ’விதி’ என்னும் இரண்டெழுத்தால் தீர்மானிக்கப்படுவது போலும்!

‘ஊழ்’ என்று வள்ளுவரால் விளிக்கப்படும் இந்த விதி, ஒருவனுடைய ஜாதகத்தில் அவனுக்குச் சாதகமாக இருந்தால் பாயும் படுக்கையுமாக இருந்தவன், பாயும் குதிரையில் தாவியேறும் வல்லமை பெறுகின்றான். இல்லையேல்… அவன் வாழ்வே பாழ் என்றாகின்றது. இதற்குச் சமீபத்திய சான்று நம் உள்ளங்கவர் இளங்கவிஞர் நா. முத்துக்குமார். அவரின் அகால மரணம் நம்மை நெஞ்சைவிட்டு அகலா ரணம்!

”தொண்டை நன்னாடு சான்றோருடைத்து” என்ற நன்மொழிக்கு இலக்கணமாய்க் காஞ்சி மாநகர் இரண்டு பெரிய ஆளுமைகளை வரலாற்றில் விட்டுச் சென்றிருக்கிறது. ஒருவர், ஒப்பற்ற மேடைப் பேச்சு, கதை, கட்டுரை, திரைப்பட வசனம், அரசியல் வாழ்வு, தமிழோடு ஆங்கிலத்திலும் இணையற்ற மொழிப்புலமை ஆகியவற்றால் தமிழர்களைக் கவர்ந்த தன்னேரிலாத் தலைவர் பேரறிஞர் அண்ணா. மற்றொருவர், தமிழில் சிறந்த மொழிப்புலமையும், இலக்கிய ஆளுமையும், திரைப்படப் பாடல் புனைவதில் ஈடு இணையற்ற திறமையும் கொண்டிருந்த திரு. நாகராஜன் முத்துக்குமரனாகிய நா. முத்துக்குமார்.

விவரமறியாப் பிஞ்சுப் பருவத்திலேயே கொஞ்சிடும் அன்புத் தாயை இழந்த இக்கவிஞர், தமிழாசிரியராகவும் புத்தக வாசிப்பையே தன் சுவாசிப்பாகவும் கொண்டிருந்த தன் தந்தை திரு. நாகராஜன் அவர்களின் சீரிய வழிகாட்டுதலால் புத்தகங்கள் மீது தீராக் காதல் கொண்டார்; வாசிப்பில் தன் தாயை இழந்த வலிக்கான ஆறுதலைக் கண்டார். பள்ளிப்பருவத்திலேயே கவியெழுதும் ஆற்றல் கைவரப்பெற்றிருந்த முத்துக்குமார், காஞ்சியிலிருந்த பல்வேறு இலக்கிய அமைப்புக்களோடும், வாசிப்பு வட்டங்களோடும் தன்னைப் பிணைத்துக்கொண்டு எழுதும் ஆற்றலை வளர்த்துக் கொண்டார்.

கல்லூரிக் கல்வியில் இளங்கலை இயற்பியல் (B.Sc. Physics) படித்து, அதில் தொண்ணூறு விழுக்காடு மதிப்பெண்களோடு தேர்ச்சிபெற்றிருந்தும், பி.டெக் பொறியியல் படிக்க வாய்ப்பிருந்தும், தன்னுடைய தணியாத தமிழ்க்காதலால் முதுகலைத் தமிழில் சேர்ந்தார். அவ்விளவயதிலேயே பிழைப்புக்குரிய கல்வியைத் தேடாது, தனக்குப் பிடித்ததை நாடக்கூடிய சுயசிந்தனையும், சுதந்திரமும் அவருக்கிருந்ததை அறிய வியப்பும் மகிழ்ச்சியும் நமக்கு ஏற்படுகின்றது.

பேரறிஞர் அண்ணாவின் ஆளுமையை வளர்த்தெடுத்த பச்சையப்பன் கல்லூரியில்தான் நா. முத்துக்குமாரும் இச்சையோடு தமிழ் பயின்றார். எல்லாக் கல்லூரிகளின் கவிதைப் போட்டிகளிலும் முத்துக்குமாரின் குரலில் ஒலித்த ’பச்சையப்பனிலிருந்து ஒரு தமிழ் வணக்கம்’ எனும் வாசகம் அந்நாளில் மிகப் பிரபலம்!

”புறா வளர்க்கும் எதிர்வீட்டுக்காரன்
என்னிடமிருந்து பறிக்கிறான்
பூனை வளர்க்கும் சுதந்திரம்!”

’சுதந்திரம்’ என்ற பெயரில் நா. முத்துக்குமார் எழுதிய மேற்கண்ட கவிதை மாணவர்களிடம் மிகுந்த பாராட்டையும், கவிதைப் போட்டியில் அவருக்கு முதல் பரிசையும் பெற்றுத் தந்தது!

சோற்றுக்கு வரும் நாயிடம்
யார் போய்ச் சொல்வது?
வீடு மாற்றுவதை!”  என்று அவரெழுதிய கவிதையில், நாயிடமும் தாயன்பு காட்டும் அவர் கருணையுள்ளம் துலக்கமாய்க் காட்சிதருகின்றது.

அனைத்திந்திய வங்கித் தொழிலாளர்கள் சங்கம், கல்லூரி மாணவர்களுக்காகச் சென்னையில் நடாத்திய கவிதைப் போட்டியில்,

‘மாபெரும் அறைகூவலுக்குப் பின்
உலகத் தொழிலாளர்கள்
ஒன்று சேர்ந்தார்கள்!
லெனின் சொன்னான்…
‘என்னை மன்னித்துவிடுங்கள்!
உங்களுக்கு முன்பாகவே
முதலாளிகள் ஒன்று சேர்ந்துவிட்டார்கள்”
என்று!

‘யார் சொன்னது?
பின்னி ஆலையை மூடிவிட்டார்கள் என்று?
இப்போதும் பின்னி ஆலையில்
நூல் நூற்கும் பணி
நடந்துகொண்டுதான் இருக்கிறது!
சின்ன வித்தியாசம்…
நூல் நூற்பது தொழிலாளிகள் அல்ல…
சிலந்திகள்!”

என்று கவிதை பாடினார் இந்த இளங்கவிஞர். வேலையிழந்த தொழிலாளர்களின் வேதனைக் குரலைத் துல்லியமாய்ப் பிரதிபலித்த இந்தக் கவிதையைக் கேட்ட ஆயிரக்கணக்கான தொழிலாளர்கள் எழுந்துநின்று ஆரவாரத்தோடு கை தட்டினர்! 

கவிதை, கட்டுரை, சிறுகதை எனத் தமிழின் அனைத்துத் தளங்களிலும் ஆர்வத்தோடு இயங்கிய முத்துக்குமார், திரைப்பட இயக்குநராகவேண்டும் என்று ஆசைகொண்டார். அதன்பொருட்டு இயக்குநர் பாலுமகேந்திராவிடம் சிலகாலம் உதவியாளராய்ப் பணியாற்றினார். திரைப்பட மெட்டுக்குப் பாட்டெழுதும் வித்தையையும் கவிஞர் அறிவுமதியிடம் கற்றுத்தேர்ந்தார்.

’பட்டாம்பூச்சி விற்பவன்’ என்னும் தலைப்பில் இவர் எழுதிய கவிதைத் தொகுப்பை வாசித்த இயக்குநர் இமயம் பாரதிராஜா மனம்நெகிழ்ந்தார். கவிஞரை ஆரத்தழுவிப் பாராட்டியதோடு, அந்நூலின் வெளியீட்டு விழாவையும் (தன் செலவில்) விமரிசையாய்க் கொண்டாடி மகிழ்ந்தார். அவருடைய அன்புவெள்ளத்தில் முத்துக்குமார் திண்டாடித்தான் போனார்!

திரைப்பட இயக்குநராகும் அவருடைய கனவு கானலாகிப் போனாலும், திரைப்படப் பாடல்கள் எழுதவேண்டும் எனும் அவருடைய ஆசையைக் காலம் (இயக்குநர் சீமானின் ’வீரநடை’ திரைப்படத்தின் மூலம்) கனிய வைத்தது. அதில் இவர் எழுதிய “முத்து முத்தாய்ப் பூத்திருக்கும் முல்லைப்பூவைப் புடிச்சிருக்கு” பாடல் அதிக உவமைகளையும் உருவகங்களையும் கொண்ட பாடலாய் இன்றுவரை நின்றுநிலவுகின்றது.

திரைப்படங்களுக்குப் பாட்டெழுதவந்த சில ஆண்டுகளிலேயே சிறந்த பாடலாசிரியராக மட்டுமின்றி, ஒவ்வோர் ஆண்டும் அதிக எண்ணிக்கையிலான பாடல்களை எழுதக்கூடியவராகவும் முத்துக்குமார் பெயர்பெற்றது பெருஞ்சாதனையே! ஆனால் அச்சாதனையைச் சாத்தியமாக்கவும், நிகழ்த்திய சாதனையைத் தக்கவைத்துக்கொள்ளவும் மெய்வருத்தம் பாராது, கண்துஞ்சாது, அசுரத்தனமாய் உழைக்கவேண்டிய அவலநிலையும் அவருக்கு ஏற்பட்டதை மறுப்பதற்கில்லை!

விளைவு? தீந்தமிழ்ச் சொல்லெடுத்து, தித்திக்கும் கவிதைகளைச் சரந்தொடுத்து எத்திக்கும் ஒலிக்கவிட்டிருந்த இளங்கவிஞனை மஞ்சள் காமாலை தாக்கியது. இன்னும் பல புதிய உயரங்களை அவர் தொடுவார் என்று நாம் ஆவலோடு காத்திருக்க…நமக்குக் கிடைத்ததோ பெருந்துயரம்!

”இருப்பதற்காக வருகிறோம்
இல்லாமல் போகிறோம்” என்ற கவிஞர் நகுலனின் வரிகளை மெய்ப்பித்திருக்கிறது அவருடைய அகால மரணம்!

வயோதிகத்தின் எல்லையில் நின்றுகொண்டு, நித்தமும் நோய்களோடு யுத்தம் செய்துகொண்டு, ”காலன் எப்போது வருவான்…தங்கள் காலம் எப்போது முடியும்?” எனக் காத்திருப்போர் பலரிருக்க, அவர்களையெல்லாம் விடுத்து, அற்புதத் திறமை படைத்த இளைஞனை, பொற்புடைப் பாடல்களால் கவிமழையில் நமை நனைத்த காஞ்சிக் கவிஞனைப் பற்றிச் சென்றிருக்கிறானே கூற்றுவன்! அவனை ’அந்தகன்’ என்று அழைப்பதில் பிழையென்ன?

”…முற்றி யிருந்த கனியொழியத் தீவளியால்
நற்காய் உதிர்தலும் உண்டு.“ என்று நாலடியார் நவில்வது வேதனைதரும் இச்சூழலுக்கு முற்றும் பொருந்துகின்றது.

சற்றே சிந்தித்துப் பார்த்தால், அசாத்தியத் திறமைக்கும் அகால மரணத்திற்கும் ஏதோ அத்யந்தத் தொடர்பு இருப்பதாகவே தோன்றுகின்றது. கீட்ஸ், ஷெல்லி, பாரதி, பட்டுக்கோட்டை கலியாணசுந்தரம் என்று அகால மரணத்தைச் சந்தித்த இளங்கவிஞர்களின் வரிசை இதனை உறுதிசெய்கின்றது. அந்த வரிசையில் நா. முத்துக்குமாரும் இணைந்தது நம் தவக்குறைவே!

வார்த்தைகளில் மட்டுமல்லாது வாழ்க்கையிலும் எளிமையைப் போற்றியவர் நா.முத்துக்குமார். ஈத்துவக்கும் இன்பத்தைத் தன் கைகோத்து நடந்த பிஞ்சுமகனுக்கும் போதித்த அபூர்வக் கவிஞர் இவர்.

திரைப்பட வரலாற்றில், காலத்தைக் கடந்துநிற்கும் பாடலாசிரியர்கள் வரிசையில் நா. முத்துக்குமாரின் பெயரும் நிச்சயம் பொன்னெழுத்துக்களால் பொறிக்கப்பட்டிருக்கும்!

****

கட்டுரைக்குத் துணைசெய்தவை:

நா. முத்துக்குமாரின் ’அணிலாடும் முன்றில்’ மற்றும் ’வேடிக்கை பார்ப்பவன்’ நூல்கள்.

-மேகலா இராமமூர்த்தி

மண்ணில் தோன்றிய உயிர்கள் அனைத்தும் ஒருநாள் மடியவேண்டியவையே; அதுவே இயற்கையின் நியதி. வாழ்வின் தன்மையை நன்குணர்ந்த சான்றோர் இதனையே ‘நிலையாமை’ (Impermanence; This concept is known as Anicca in Buddhism, and Anitya in Hinduism) என்ற பெயரால் சாற்றினர். இளமையும் செல்வமும் யாக்கையும் (உடல்) அழிவற்றது என்றெண்ணி இறுமாப்புக் கொள்வது பேதைமையுள்ளெல்லாம் பேதைமை!

நெருநல் உளனொருவன் இன்றில்லை என்னும்
பெருமை உடைத்திவ் வுலகு என்றார் பொய்யில் புலவர்.

நேற்றிருந்தவனை இன்றில்லை என்று ஆக்குவது உலகுக்குப் பெருமையளிக்கும் ஒன்றாக இருக்கலாம்; ஆனால் அவனையே நம்பியிருக்கும் அவனுடைய குடும்பத்தின் அவலநிலை பெருமைக்குரியதா…? இல்லை…அது வார்த்தைகளில் வடிக்கவியலாக் கொடுமையானது!

தூணென நின்று தன்னைச் சார்ந்தோரைக் காத்தவன், படுக்கையில் படுத்தான்; தன்கேள் அலற இவ்வுலகையே விடுத்தான் என்று கூறும்படியான நிலையற்ற தன்மையுடையதுதானா இவ் வாழ்க்கை? ஆம்…என்கிறது நாலடியார். புல்லின்மேல் நிற்கும் நீர்த்துளியை யொத்ததே மானுட வாழ்க்கை என்பது நாலடியார் நவிலும் உண்மை. 

புல்நுனிமேல் நீர்போல் நிலையாமை என்றெண்ணி
இன்னினியே செய்க அறவினை – இன்னினியே
நின்றான் இருந்தான் கிடந்தான்தன் கேள்அலறச்
சென்றான் எனப்படுத லால். (நாலடியார் – 29)

நாளது சின்மையும் இளமையது அருமையும் கருதித்தான் வாழ்வில் செய்யவேண்டிய நல்லறங்களையெல்லாம் உடனடியாகச் செய்துவிடச் சொல்லுகின்றனர் அறவுணர்வுடைய ஆன்றோர். நாளைக்குப் பார்த்துக்கொள்ளலாம் என்று நற்காரியங்கள் ஆற்றுவதை நாம் தள்ளிப்போட்டால் அவற்றைச் செய்வதற்கு நாளை நாமிருப்போம் என்பது என்ன நிச்சயம்? ’இன்னினியே (இப்பொழுதே) செய்க அறவினை’ என்று நாலடியார் நம்மை துரிதப்படுத்துவதுபோலவே, சிலப்பதிகாரக் கதை மாந்தனான மாடல மறையோனும் சேரன் செங்குட்டுவனிடம்,

நாளைச் செய்குவம் அறமெனில் இன்றே
கேள்வி நல்லுயிர் நீங்கினும் நீங்கும்
இதுவென வரைந்து வாழுநா ளுணர்ந்தோர்
முதுநீர் உலகில் முழுவது மில்லை (சிலப்: நடுகல்: 179-182)

என்று கூறி நல்வினையாற்றலின் அவசரத்தை – அவசியத்தை வலியுறுத்துகின்றான்.

மரணம் என்றவுடனேயே நாம் எண்ணுவது மீளமுடியாத அல்லது மீண்டுவாராத வாழ்வின் இறுதிப்பயணம் ஒன்றைத்தான்! ஆனால் அதுமட்டுந்தானா சாவு? இல்லை! வாழ்வில் ஒவ்வொரு பருவத்தின் இறுதியுமே சாவுதான். குழந்தைப் பருவம் செத்துத்தான் நமக்கு வாலிபப் பருவம் பிறக்கின்றது. வாலிபம் செத்துத்தான் வயோதிகம் வருகின்றது. ஆனால் நாமோ உடலை உயிர்நீங்கிச் செல்லும் நிலை ஒன்றுக்குத்தான் அழுகிறோமேயன்றி தினந்தோறும் நாம் ஒவ்வொருவரும் செத்துக்கொண்டிருப்பதை அறியவுமில்லை; அதற்காக அழவுமில்லை என்று நம் அறியாமையைச் சுட்டிச்செல்கின்றது பௌத்தக் காப்பியமான குண்டலகேசி!

பாளையாம் தன்மை செத்தும் பாலனாம் தன்மை செத்தும் 
காளையாம் தன்மை செத்தும் காமுறும் இளமை செத்தும் 
மீளும்இவ் இயல்பும் இன்னே மேல்வரும் மூப்பும் ஆகி 
நாளும் நாள் சாகின்றாமால் நமக்குநாம் அழாதது என்னோ? (குண்டலகேசி – 9)

சாவு குறித்த இப்பாடலின் சிந்தனை புதிதாய் மட்டுமின்றிப்  பொருத்தமானதாகவுமே எனக்குப் படுகின்றது.

புவியில் பிறந்து, இன்பத்திலும் துன்பத்திலும் உழன்று, சலித்துப்போகும் மன்னுயிர்களுக்கு நிரந்தர விடுதலையளிக்கும் நாயகன் ஒருவன் இருக்கின்றான். அவனே யமபுரிக்குத் தலைவனான காலன். காலம் பார்த்திருந்து உயிர்களின் கதையை முடிப்பதில் வல்லவன் அவன். ’காலனும் காலம் பார்க்கும்’ என்று அவனுடைய பண்பைக் குவலயத்துக்கு உணர்த்தினார் கோவூர்கிழார் எனும் புலவர்பெருந்தகை. வேந்தனின் உயிரும் சாதாரண மாந்தனின் உயிரும் மறலிக்கு ஒன்றுதான்! கொல்லுவதில் சமரசத்தைப் பேணுவதில் அவனை வெல்லுபவர் யார்?

கணக்கற்ற மனித உயிர்களைப் போரிலே கொன்றுகுவித்துக் காலனுக்குப் படையலிட்டுவந்த சோழவேந்தன் கிள்ளிவளவன் ஒருநாள் மாண்டுபோனான். அதனைக் கண்டார் ஆவடுதுறை மாசாத்தனார் எனும் அருந்தமிழ்ப் புலவர். மறலியிடம் மண்டியது சீற்றம் அவருக்கு! நனிபேதையும், (அடிமுட்டாள் என்று மக்கள்வழக்கில் சொல்லலாம்!) அறனற்றவனுமான மறலியே! யாரேனும் பசிக்கிறது என்று விதைநெல்லைச் சமைத்து உண்பார்களா? உன் உறுபசிக்கு உயிர்களைத் தட்டாது தந்துவந்தானே எங்கள் வளவன்! அவனையுமா உன் கோரப்பசி கொன்று புசித்தது? என்னே உன் விரகின்மை! பகைவர்க்குக் கூற்றாய்த் திகழ்ந்த எம் கொற்றவனைக் கொண்டனையே…இனி நின்னுடைய அழிபசி தீர்ப்போர் ஆர்? என்று சீறுகின்றார்.

நனிபே தையே நயனில் கூற்றம்
விரகின் மையின் வித்தட்டு உண்டனை
இன்னுங் காண்குவை நன்வாய் ஆகுதல்
ஒளிறுவாள் மறவரும் களிறும் மாவும்,
குருதியும் குரூஉப்புனற் பொருகளத்து ஒழிய
நாளும் ஆனான் கடந்தட்டு என்றுநின்
வாடுபசி அருத்திய பழிதீர் ஆற்றல்
நின்னோர் அன்ன பொன்னியற் பெரும்பூண்
வளவன் என்னும் வண்டுமூசு கண்ணி
இனையோற் கொண்டனை ஆயின்,
இனியார் மற்றுநின் பசிதீர்ப் போரே?  (புறம் – 227: ஆவடுதுறை மாசாத்தனார்)

ஈதொப்ப, தம்முடைய அருமைத்தலைவன் பெருஞ்சாத்தன் மறைந்தான் என்றறிந்து அவன் ஊர்நோக்கி விரைந்தார் ஓர் வண்டமிழ்ப்புலவர். வளமிகு அவ்வூரில் வழியெங்கும் முல்லைமலர்கள் கொள்ளையாய் கொள்ளையாய்ப் பூத்துக்கிடந்ததைக் கண்டு உள்ளம் நொந்தார். அம் மணமலரை நோக்கி, ”முல்லையே! இல்லோரைப் புரந்துவந்த நல்லோனான எம் தலைவன் ஒல்லையூர் பெருஞ்சாத்தன் இறந்துவிட்டான். அதனால் ஒல்லையூரே ஆற்றொணாத் துயரில் அமிழ்ந்து கிடக்கின்றது. துயர்க்கடலில் தத்தளித்துக்கொண்டிருக்கும் இவ்வூரின் இளையோரும், வளையோரும் (பெண்கள்) உன்னை இப்போது பறித்துச் சூடப்போவதில்லை; மன்னனை நாடிவரும் பாணனும், பாடினியும் அவர்தமைப் புரப்போர் இன்மையால் உன்னைச்சூடி மகிழப்போவதில்லை. இந்நிலையில் நீ வீணே மலர்ந்திருப்பது யாருக்காக?” என்று மனங்கவன்று பேசுகின்றார் முல்லையிடம்!

இளையோர் சூடார் வளையோர் கொய்யார்
நல்லியாழ் மருப்பின் மெல்ல வாங்கிப்
பாணன் சூடான் பாடினி யணியாள்
ஆண்மை தோன்ற ஆடவர்க் கடந்த
வல்வேற் சாத்தன் மாய்ந்த பின்றை
முல்லையும் பூத்தியோ வொல்லையூர் நாட்டே. (புறம் – 242: குடவாயிற்கீரத்தனார்)

அமங்கலமான வேளையிலே மங்கலப் பொருள்களைக் காணும்போது மனிதமனத்தின் வேதனை மீதூருவது இயற்கையே போலும்!

மனிதரின் வாழ்நாள் என்பது அவர் வாழுங்காலத்தை வைத்துக் கணக்கிடப்படுவது. காலம் என்பது நாள்களின் தொகுப்பால் நிர்ணயிக்கப்படுவது. வாழ்வில் புதிதாய் மலரும் ஒவ்வொரு நாளையும் மனிதர் உற்சாகத்தோடு தொடங்கவேண்டும் எனும் எண்ணங்கொண்டவன் பாரதிப் புலவன். அதனால்தான்,

இன்று புதிதாய்ப் பிறந்தோம் என்று நெஞ்சில் 
எண்ணமதைத் திண்ணமுற இசைத்துக் கொண்டு
தின்று விளையாடி இன்புற் றிருந்து வாழ்வீர்” என்றான்.

வாழ்வியல் அறிஞரான வள்ளுவரின் பார்வையோ வேறுவிதமானது. புதிதாய்ப் பிறக்கின்ற ஒவ்வொரு நாளும் நம் வாழ்நாளில் ஒன்றைக் கழித்துக்கொண்டே – அறுத்துக்கொண்டே வருகின்ற வாள்போன்றது என்பது அவரது எண்ணம்.

நாளென ஒன்றுபோல் காட்டி உயிர்ஈறும்
வாளது உணர்வார்ப் பெறின். (334)

ஊக்கத்தோடு ஒவ்வொரு நாளையும் எதிர்கொள்ள பாரதியின் வரிகளும், வாழ்வின் நிலையாமையை உணர்ந்து மனஅடக்கத்தோடு வாழ வள்ளுவமும் நமக்கு வழிகாட்டுகின்றன எனலாம்.

அறிவியல் வளர்ச்சியும், மருத்துவச் சாதனங்களின் பயன்பாடுகளும் மிகுந்துவிட்ட இந்தத் தொழில்நுட்ப யுகத்தில்கூட மரணமிலாப் பெருவாழ்வை மானுடர்க்கு நல்கவல்ல மருந்துகள் ஏதும் இதுவரைக் கண்டுபிடிக்கப்படவில்லை.

ஆதலால், மாந்தர் செய்யவேண்டியதெல்லாம் வரையறைக்குட்பட்ட தம் வாணாளை வீணாளாகக் கழிக்காமல், பயனுள்ளதாய்க் கழிப்பதும், வாழ்ந்து மறைந்தபின்னும் தம் பீடும் பெயரும் நிலைக்கும்வண்ணம் வையத்தில் அருஞ்செயல்கள் ஆற்றிச்செல்வதுமே ஆகும். ’மன்னா உலகத்து மன்னுதல் குறித்தோர் தம்புகழ் நிறீஇத் தாமாய்ந் தனரே’ என்ற வழுதியின் வாக்கும் இதனையே உறுதிசெய்கின்றது.

-மேகலா இராமமூர்த்தி

தமிழின் தலையாய இலக்கணநூலாக இன்றளவும் போற்றப்படுவது அகத்தியரின் தலைமாணாக்கரெனக் கருதப்படும் ஒல்காப் பெரும்புலமைத் தொல்காப்பியர் யாத்த தொல்காப்பியம் ஆகும். பிறமொழிகளின் இலக்கண நூல்களெல்லாம் எழுத்துக்கும் சொல்லுக்கும் மட்டும் இலக்கணம் வகுத்துவிட்டுத் தம்வேலை முடிந்தது என்று வாளாவிருந்துவிடத் தொல்காப்பியம் மட்டுமே வாழ்க்கைக்கும் இலக்கணம் வகுத்தாலன்றி இலக்கணநூல் முழுமைபெறாது என்றுணர்ந்து, பொருள்பொதிந்த பொருளதிகாரத்தைப் பெருங்கொடையாய்த் தமிழர்க்கு நல்கியிருக்கின்றது.

தொல்காப்பியத்திற்குக் காலத்தால் மூத்ததும், முதற்சங்க காலத்தைச் சேர்ந்தது என்று மொழியப்படுவதுமான ’அகத்தியம்’ எனும் இலக்கணநூல் தென்னகத்துக்கு வந்த குறுமுனியான அகத்தியர் இயற்றியது என்று நம்பப்படுகின்றது. இந்தியாவின் வடபகுதியிலிருந்து தென்னகத்தின் பொதியில்மலை (பொதியமலை) வந்த அகத்தியர், தமிழின் இலக்கண இலக்கியங்களில் புலமை மிகப்பெற்று, அகத்தியம் எனும் அருந்தமிழ் இலக்கண நூலை இயற்றினார். அவரிடம் தமிழ்கற்பான் வேண்டிப் பலரும் அங்கே வருவாராயினர். பாண்டிய மன்னனும் அவர்களுள் அடக்கம். இவ்வாறு கூடிய கூட்டமே பின்னர் தமிழ்ச்சங்கமாய்த் தோற்றம்பெற்றிருக்கவேண்டும் என்று கூறப்படுகின்றது.

முதற்சங்கம், இடைச்சங்கம், கடைச்சங்கம் என்று மூன்று சங்கங்கள் நம்மிடையே இருந்தன என்ற கருதுகோளும் உண்டு. முதன்முதலில் முச்சங்கங்கள் குறித்தும், அதில் இடம்பெற்றிருந்த நூல்கள், அச்சங்கங்களுக்கு அணிசேர்த்த தமிழ்ப்புலவோர், அவற்றைத் தலைமையேற்று நடாத்திய பாண்டியர் தொல்குடியைச் சேர்ந்த மன்னர்பெருமக்கள் உள்ளிட்ட செய்திகளைப் பரக்கப்பேசுவது இறையனார் அகப்பொருள் அல்லது களவியல் என்றழைக்கப்படும் இலக்கணநூலுக்கு வரையப்பட்ட உரையே (களவியலுரை) என்பது ஈண்டுக் குறிப்பிடத்தக்கது. இதற்கு மாறாக, சங்கம் எனும் கருதுகோளே கற்பனையானது, உண்மைக்குப் புறம்பானது என்று வா(சா)திக்கும் அறிஞர் பெருமக்களும் நம்மிடையே உளர்.

அது கிடக்க. முதல் இலக்கணநூலாய்க் கருதப்படும் அகத்தியம் இன்று நமக்கு முழுமையாய்க் கிடைக்கவில்லை. காலமெனும் பெருவெள்ளத்தில் அந்நூல் அடித்துச் செல்லப்பட்டுவிட்டபோதினும், அதில் இடம்பெற்றிருந்த ஒருசில சூத்திரங்கள் பிற தமிழ்நூல்களின் உரையாசிரியர்களால் மேற்கோளாய் எடுத்தாளப்பட்டதன் வாயிலாக இன்று நமக்குக் கிட்டியுள்ளன. அவ்வகையில் நாம் பேறுபெற்றோரே! அப்பாடல்களில் ஓரிரண்டைச் சுவைத்தின்புறுவதே இக்கட்டுரையின் நோக்கம்.

அகத்தியத்தில் இடம்பெற்றுள்ள அழகான சூத்திரமொன்று, சொல்லின் திறத்தினை, அன்றைய மக்களின் அன்றாடப் பயன்பாட்டிலுள்ள பொருள்கள், அவைசார் தொழில்கள் மூலம் அழகாய்ச் செப்பியுள்ளது. அதனைக் காண்போம்.

வயிர ஊசியும்
-மயன்வினை இரும்பும்
செயிரறு பொன்னைச்
-செம்மைசெய் ஆணியும்
தமக்கமை கருவியும்
-தாமாம் அவைபோல்
உரைத்திறம் உணர்த்தலும்
-உரையது தொழிலே.

வயிரத்தால் செய்யப்பட்ட ஊசி வயிரத்தையும் அறுக்கக்கூடியது; இரும்பால் செய்யப்பட்ட அரம் பிற உலோகங்களை அறுக்கப் பயன்படுவதோடு இரும்பை அறுக்கவும் பயன்படும். அதுபோல், பொன்னை உரைத்துப்பார்க்க உதவும் உரையாணியும் பொன்னாலியன்றதே. (’முள்ளை முள்ளால் எடுக்கவேண்டும்’ எனும் பழமொழியும் ஈதொத்த பயன்பாடு குறித்து எழுந்ததே!)

மேற்கண்ட உலோகங்கள் எவ்வாறு மற்றவற்றைச் சோதிக்கும் கருவியாக இருப்பதுடன் தம்மைச் சோதிக்கவும் பயன்படுகின்றனவோ, அதுபோன்றே ஒரு சொல்லானது பிறிதோர் பொருளைச் சுட்டுவதோடு, தன்னையே, தன் (ஒலி) உருவத்தையே சுட்டுவதற்கும் உதவுகின்றது என்பது அகத்தியரின் இந்தச் சூத்திரத்திற்கான பொருளாகும். தன் கருத்துக்கு வலுவூட்ட அவர் எடுத்தாண்டுள்ள உவமைகள் சிறப்பானவையாகவும், பொருத்தப்பாடு உடையனவையாகவும் இருப்பதைக் காண்க.

மொழியிலக்கணத்தை அறிந்துகொள்வதற்கு மட்டுமல்லாது, வயிரம், இரும்பு, பொன் போன்ற பல்வேறு உலோகங்களைக் கையாளுவதில் அன்றைய மக்கள் பெற்றிருந்த திறனை அறிந்துகொள்வதற்கும் இந்நூற்பா துணைசெய்கின்றது என்று கூறுவதில் தவறில்லை.

பிறவற்றைச் சோதிக்க உதவும் ஒருபொருள் தன்னைச் சோதிக்கவும் உதவுவது போலவே, உயிர்களின் உடல்நோய்க்குக் காரணமாயிருக்கின்ற ஒன்றே அதற்கு மருந்தாகவும் சில தருணங்களில் அமைந்துவிடக் காண்கின்றோம். எப்படி என்கிறீர்களா? அம்மைநோயை உண்டாக்கும் கிருமியையே அம்மைத் தடுப்பூசியிலும் (smallpox vaccine – The vaccine is made from a virus called vaccinia which is a pox-type virus related to smallpox.) உட்செலுத்தி அந்நோயைப் புறங்கண்டார் எட்வர்ட் ஜென்னர் (Edward Jenner – An English Physician and a scientist) எனும் ஆங்கில மருத்துவர். இங்கு நோயை உண்டாக்கும் நுண்ணுயிரியே அந்நோய்க்கான மருந்தாகவும் திகழ்கின்றது அல்லவா?

மாந்தகுலத்தை வாழவைக்கும்(!) காதலைக் கருத்தில்கொண்டாலும் இதே நிலைதான்! ஆம், காதல்நோயை உண்டாக்கும் பெண்ணின் பார்வையே அதற்கு மருந்தாகவும் (அவள் காதலனுக்கு) அமைந்துவிடுகின்றது என்கிறார் அறிவுலக மேதையான வள்ளுவப் பேராசான்.

இருநோக்கு இவளுண்கண் உள்ளது ஒருநோக்கு
நோய்நோக்கொன் றந்நோய் மருந்து. (1091)

மீண்டும் அகத்தியத்தை நோக்கி நம் அகத்தைத் திருப்புவோம்!

பலபொருள்களின் தொகுதியால் இயை(ணை)ந்தவை ஒன்றெனக் கருதப்படுவது குறித்துப் பேசும் சூத்திரம் இது!

பலவின் இயைந்தவும் ஒன்றெனப் படுமே
அடிசில் புத்தகம் சேனை அமைந்த
கதவம் மாலை கம்பலம் அனைய.

ஒரு பூம்பொழிலில் கண்ணைக் கவரும் வண்ணமலர்கள் பூத்துக்குலுங்குகின்றன. அவற்றைத் தனித்தனியாய்க் காணும்போது வெவ்வேறான வண்ணமும் வடிவமும் கொண்ட மலர்களாய் அவை நமக்குக் காட்சியளிக்கும். அதே வண்ணமலர்களைக் கொய்து வன்ன(அழகிய) மாலையாய்த் தொடுத்தபின்போ, அவற்றை நாம் ’மலர்கள்’ என்று பன்மையில் அழைப்பதில்லை; ’மாலை’ என்று ஒருமையில்தான் அழைக்கின்றோம்.  

இப்படியே சோறு, பொரியல், கூட்டு, பச்சடி எனும் பல்வேறு பண்டங்களை உள்ளடக்கியதை நாம் ’உணவு’ என்று ஒருமையிலேயே அழைக்கின்றோம்.

ஏடுகளின் தொகுப்பு ’புத்தகம்’ என்றும், வீரர்களின் கூட்டம் ’சேனை’ என்றும், மரத்துண்டுகளின் இணைப்பு ’கதவு’ என்றும், நூலிழைகளின் பின்னல் ’கம்பலம்’ (வேலைப்பாடமைந்த திரைச்சீலை அல்லது மேற்கட்டி) என்றும் ஒருமையில் அழைக்கப்படுவதற்கும் மேற்கண்டவிதி பொருந்துகின்றது.

இவ்வாறு தனித்தனியாகப் பார்க்கும்பொழுது பன்மையில் தோன்றுபவை ஒன்றாய் இணைந்தபின் ஒருமைத்தன்மை பெறும் பான்மையைத் தக்க சான்றுகளோடு நிறுவியுள்ளார் அகத்தியர் பெருமான். (இச்சூத்திரத்தில் கம்பலம், சேனை, புத்தகம் போன்ற வடசொற்கள் பயின்றுவருவதைக் கண்ட அறிஞர் பெருமக்களில் சிலர், இதனை இயற்றியவர் தொல்காப்பியரின் ஆசிரியரான பழைய அகத்தியராய் இருக்கவியலாது; இவர் காலத்தாற் பிற்பட்டவராயிருத்தல் வேண்டும் என்று கருதுகின்றனர்; இஃது ஆராய்ச்சிக்குரியது.)

இயலுக்கு மட்டுமல்லாது இசை, நாடகம் எனும் தமிழின் பிற பிரிவுகளுக்கும் இலக்கணம் கண்டது அகத்தியம் என்பது தமிழாய்ந்தோர் கருத்து. அவற்றையெல்லாம் கற்றுப் பயன்கொள்ளும் அரியவாய்ப்பை நாம் பெற்றிடாதபோதினும், நமக்குக் கிட்டியுள்ள ஒருசில சூத்திரங்களே பல்கேள்வித் துறைபோகிய நல்லாசிரியரான குறுமுனிவரின் பேராற்றலை உள்ளங்கை நெல்லியென நமக்குத் தெற்றெனப் புலப்படுத்திவிடுகின்றன.

-மேகலா இராமமூர்த்தி

பெண்களின் உள்ளம் அன்பு வடிவானது; அருள் நிறைந்தது; எனினும், எல்லாத் தருணங்களிலும் எல்லாரிடத்திலும் அவர்களுக்கு அன்பு பிறந்துவிடும்; அருள் சுரந்துவிடும் என்று உறுதி கூறுவதற்கில்லை. காதலுக்கும் இது பொருந்தும். அதனைப் பின்வரும் நிகழ்வு விளக்குகின்றது.

குறிஞ்சிநிலத் தலைவன் ஒருவன் தலைவி ஒருத்தியின்பால் காதல் கொண்டான். அவளுடைய காதலை விரும்பியவனாய்த் தினந்தோறும் அவள் தன்தோழியுடன் இருக்கும் இடங்களுக்கெல்லாம் அலுப்பின்றிச் சலிப்பின்றி வந்து, அன்பான மொழிகளை அவளிடம் கூறிநின்றான். அதன்பின்னரும் தலைவின் நெஞ்சம் அவன்பால் திரும்பவில்லை; அவனை விரும்பவில்லை. ஆனால் இவற்றையெல்லாம் கவனித்துவந்த தோழியின் நெஞ்சமோ அவன்நிலைகண்டு உருகியது.

இவ்வாறு நாள்தவறாது தலைவியைக்காண வந்துகொண்டிருந்த தலைவனைச் சின்னாட்களாகக் காணவில்லை. அதுகண்டு வருந்திய தோழி, தலைவியை நோக்கி, ”பெண்ணே! ஒருநாளா? இருநாளா? உன்னைக்காண பன்னாள் (பல நாள்கள்) வந்து பணிமொழிகளை மீண்டும் மீண்டும் கூறி, உன் காதலையும், கனிவையும் எதிர்பார்த்துநின்றான் தலைவன். அவனுடைய இரங்கத்தக்க செய்கைகண்டு (உனக்கு நன்மையையே எப்போதும் எண்ணுகின்ற) என் நன்னெஞ்சு நெகிழ்ந்தது. இப்போதோ மலைமீது தூங்கும் முற்றிய தேனிறால் கீழேவீழ்ந்து மறைவதைப்போல் அவன் காணாமற்போயினான். நமக்குப் பற்றுக்கோடாய்த் திகழ்ந்த, எந்தையான அவன் எங்குச் சென்றானோ யானறியேன்; அதனால் வேற்றுப்புலத்திலுள்ள நல்லநாட்டில் பெய்தமழை பாய்ந்துவருதலால், நம்புலத்து நீர் கலங்கிப்போதல்போல என்னுள்ளம் கலிழ்கின்றது (கலங்குகின்றது)” என்றாள்.

ஒருநாள் வாரலன் இருநாள் வாரலன்
பன்னாள் வந்து பணிமொழி பயிற்றியென்
நன்னர் நெஞ்சம் நெகிழ்த்த பின்றை
வரைமுதிர் தேனிற் போகி யோனே
ஆசா கெந்தை யாண்டுளன் கொல்லோ
வேறுபுல னன்னாட்டுப் பெய்த
ஏறுடை மழையிற்  கலிழும்என் னெஞ்சே.  (குறு- 176)

”ஒருநாளா? இருநாளா? பலநாள் வந்தானே உன்னைத்தேடி; உன் அன்பை நாடி” எனும் தோழியின் மொழிகளில், கஜினி முகம்மதுபோல் அயராதுதொடர்ந்த தலைவனின் விடாமுயற்சிக்காகவாவது நீ அவனை ஏற்றுக்கொண்டிருக்கலாகாதா?” எனும் ஆற்றாமை தொனிக்கின்றது.

இப்பாடலில் கவனிக்கத்தக்க இன்னொரு சொல்லாட்சி ’ஆசாகு எந்தை’ என்பது. ”நமக்குப் பற்றுக்கோடாகிய எந்தை போன்றவன்” என்று தலைவனைத் தோழி அழைக்கிறாளென்றால் அவன்பால் எத்துணைப் பரிவும் பாசமும் அவள் கொண்டிருக்கின்றாள் என்பதனை நாம் உய்த்துணரலாம். தலைவிக்கு எப்போதும் நன்மையையே எண்ணுகின்ற தன் நெஞ்சை ‘நன்னர் நெஞ்சம்” என்று தோழி பெருமிதத்தோடு கூறிக்கொள்வதும் இங்கே கவனிக்கத்தக்கது.

மலையில் தொங்கிக்கொண்டிருந்த சுவையான தேனடை யாருக்கும் பயனின்றி வீழ்ந்துபோதல்போல், தலைவனின் இனிய காதலும் தலைவியின் காதல் கிடைக்கப்பெறாமையால் பயனற்று அழிந்தது என்பதை இப்பாடலின் உள்ளுறையாகக் கொள்வர்.

சிறிய பாடலாயினும் ஒவ்வொரு சொல்லிலும் ஆழ்ந்தபொருளை இப்பாடலின் ஆசிரியரும் பெண்பாற்புலவருமான வருமுலையாரித்தியார் பொதிந்துவைத்திருப்பது அவருடைய நுண்மாண் நுழைபுலத்திற்குச் சான்றாகின்றது. இவர் பாடியதாய்ச் சங்க இலக்கியத்தில் இந்த ஒருபாடல் மட்டுமே கிடைத்திருப்பது நம் தவக்குறைவே!

இந்தத் தலைவனைப் போன்றே நிதமும் தலைவியைச் சந்திக்கவரும் தலைவனொருவன், தன் வாயால் தன்காதலை வெளியிடத் தயங்கியவனாய் வந்துதிரும்பும் காட்சியைக் கலித்தொகை 37-ஆம் பாடலும் அழகாய்ப் பதிவுசெய்திருக்கின்றது.

கய மலருண் கண்ணாய் காணாயொருவன்
வயமான் அடித்தேர்வான் போலத் தொடைமாண்ட
கண்ணியன் வில்லன் வருமென்னை நோக்குபு
முன்னத்திற் காட்டுதல்லது தானுற்ற
நோய்உரைக் கல்லான் பெயரும்மன் பன்னாளும்…  (கலி- 37)

பேசும் பொருளடிப்படையில் வேறுபட்டாலும், ஒருமை, இருமை, பன்மை எனும் சொற்களின் கட்டமைப்பில் ஒத்திருக்கும்,

ஒருநாட் செல்லலம் இருநாட் செல்லலம்
பலநாள் பயின்று பலரொடு செல்லினும்
தலைநாட் போன்ற விருப்பினன் மாதோ… (புறம்-101)

என்று ஔவையார் அதியனைப் போற்றிப்பாடிய புறநானூற்றுப் பாடலும் இந்தக் குறுந்தொகைப் பாடலோடு ஒப்பிட்டு உவக்கத்தக்கது.