Author: மேகலா இராமமூர்த்தி

-மேகலா இராமமூர்த்தி

இந்த வாரப் போட்டிக்கான படத்தைத் தந்திருக்கும் திரு. ரவிச்சந்திரனுக்கும், அதனைப் போட்டிக்குத் தேர்வுசெய்திருக்கும் வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பாசிரியர் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பனுக்கும் நன்றிகள் உரித்தாகுக.

தந்தையின் அணைப்பில் மகிழ்ந்திருக்கும் இந்த இனிய மழலையின் கூர்த்த பார்வை நம் உள்ளத்தை ஈர்க்கிறது. மழலையின் தீண்டலுக்கும், அது வாய்திறந்து உதிர்க்கும் அமுதச் சொற்களுக்கும் இவ்வியனுலகில் ஈடேது?

அதனாலன்றோ வான்புகழ் வள்ளுவரும்,

”மக்கள் மெய்தீண்டல் உடற்கின்பம் மற்றுஅவர்
சொற்கேட்டல் இன்பம் செவிக்கு” என்று வாயூறிப் பேசுகின்றார்.

பாண்டியன் அறிவுடைநம்பி எனும் மன்னனும், ”எத்துணைச் செல்வம் படைத்த செல்வராயினும் குறுகுறுவென நடந்து, உணவைத் தன் சிறுகைகளால் அளைந்து உடல்முழுவதும் பூசிக்கொள்ளும் மழலைச் செல்வம் இல்லா வாழ்க்கை வீணே!” என்று  கூறியிருப்பதைப் புறநானூறு நமக்கு அறியத்தருகின்றது.

படைப்புப்பல படைத்துப் பலரோடு உண்ணும்
உடைப்பெருஞ் செல்வர் ஆயினும் இடைப்படக்
குறுகுறு நடந்து சிறு கை நீட்டி
இட்டும் தொட்டும் கவ்வியும் துழந்தும்
நெய்யுடை அடிசில் மெய்பட விதிர்த்தும்
மயக்குறு மக்களை இல்லோர்க்குப்
பயக்குறை இல்லைத் தாம் வாழும்நாளே.

இனி, இவ்வாரப்போட்டிக்கு வந்திருக்கும் கவிதைகளை வாசித்தும் இரசித்தும் மகிழ்வோம்!

’கோடிப்பணமிருந்தாலும் ஓடி விளையாடும் சேயில்லா வீடு பாலையே’ என்பதைத் தன் கவிதையில் அழுத்தமாய்ப் பதிவு செய்திருக்கின்றார் திரு. சி. ஜெயபாரதன்.

தேன் இனிக்குமா  
பால் சுவைக்குமா 
சேய் இல்லாத இல்லத்திலே ?
யாழிசை கேட்குமா 
புல்லாங் குழலிசை தொனிக்குமா 
தவழும் சிசு 
இல்லாத வீட்டிலே ?
கோடிப் பணம்  இருந்தாலும்
ஓடி விளையாடும்
சேயின்றேல் 
வீடு பாலையாய்ப் போகும்மா !
பிறவிப் பயனே 
பிறந்த பிள்ளை ஒன்று 
தொட்டிலில் அழுவ தம்மா !

***

தன் மழலையின் மனத்தில் ஒளிந்திருக்கும் சுற்றுச்சூழல்சார் கேள்விகளை ஊகித்தறிந்து விடை பகரும் தந்தையைத் தன் கவிதையில் காட்சிப்படுத்தியிருக்கிறார் திரு. இளவல் ஹரிஹரன்.

கண்களில் விரியும் பெருவியப்பைக்
கைவிரல்  ஒன்றே காட்டிவிடும்
 மண்தல மீதிற் தான்பிறந்த
மாபெரும் பிறப்பின் பொருளுணர
தன்மனம் எண்ணும்  தனித்துவமாய்
தாங்கிடும் தந்தை தோளினிலே
கொண்டிடும்  கேள்விக் கென்னபதில்?
குழந்தைக்கு இங்கே யாதுரைப்பேன்!
[…]
வருந்தலை முறைக்கு என்னசெய்தோம்
வளந்தரும் பூமியைக் கொடுத்தோமா…..

மானிடம் வளர்க்கப் பேசிடுவோம்
மரங்களை வளர்க்க முயன்றோமா….
பேரிடர் தீர்க்கப் புறப்படுவோம்
பெரும்சூழல் காக்க முயன்றோமா…
[…]
சிந்தனை செய்வீர் விடைகாண்பீர்
சிசுவாய் கேள்வி சிலகேட்டேன்
தந்தையர் பூமிஎனும்வண்ணம்
தாங்குக புவியைப் பேணிடுக…

***

தாயாயிருந்து (மறுபிறவியில்) சேயாகிப்போனவளின் மனவோட்டங்களை அழகிய கவிதையாய் வடித்துத் தந்திருக்கின்றார் திருமிகு. ஜெயஸ்ரீ ஷங்கர்.

யோசனையா இருக்கு டாடி 
ஒரே யோசனையா இருக்கு டாடி ..!
இந்த ஊரும் மாறிப் போச்சு 
மக்கள்  பேச்சும் மாறிப் போச்சு ..!
[…]
உலகம் ரொம்பவும்  மாறிபோச்சே  
உசந்ததெல்லாம் போயே போச்சா?
உன்னைச் சுமந்த வயிறு தான்   
உன்னையே சுற்றிய மனமும்  தான்
ஆத்ம சுழற்சி விளையாட்டில் 
உனக்கே  மகளென மீண்டவள் ..!
[…]
காலன் போடும் கணக்கையும் அந்தக் 
காலம் போடும் கணக்கையும்
பொய்யாக்கி ஏமாற்றி மாறாமல் 
அன்பு மட்டும் வாழுதே..

***

”சிப்பியெனக் குவிந்திருக்கும் சிறுவாயிலிருந்து உதிரும் வார்த்தை முத்துக்களைக் கோத்துக் கவிதையாக்கக் காத்திருக்கும் தந்தை இவரோ?” என வினா எழுப்புகின்றார் திருமிகு. தமிழ்முகில்.

கள்ளமறியா கிள்ளை உந்தன்
வெள்ளந்தி முகம் தனில்
தொக்கி நிற்கும் தேடல்
எதை எதிர் பார்க்கிறதோ ?
[…]
ஆச்சர்யமும் ஆர்வமும்
விரிந்திருக்கும் விழிகளில்
விரவிக் கிடக்க – வார்த்தை
உதிர்க்க உதடு துடிக்கிறதோ ?

சிப்பியென உதடுகள் விரிந்து
உதிர்க்கவிருக்கும் முத்து வார்த்தைகளை
சரமென தொடுத்து கவிதை மாலையாக்கிட
ஆவலுடன் காத்திருக்கிறாரா அன்பு தந்தை ?

***
அன்புத் தெய்வமாய்த் திகழும் தன் தந்தையின் நற்பெயரைக் காப்பேன்! என்று சூளுரைக்கும் மழலையைக் காண்கிறோம் திரு. செண்பக ஜெகதீசனின் கவிதையில்.

அப்பா அப்பா கேளப்பா
     அன்பு தெய்வம் நீயப்பா,
தப்பாய்ச் சொன்னால் நீசிரிப்பாய்
     தண்டனை ஏதும் தரமாட்டாய்,
எப்போ அம்மா வந்திடுவாள்
     என்ன வெல்லாம் தந்திடுவாள்,
எப்பவும் எனக்குநீ வழிகாட்டி
     என்றும் காப்பேன் உன்பெயரே…!

 ***

’பொன்னும் பொருளும் ஈடாகாக் கன்னலமுது இப்பெண்குழந்தை’ என்கிறார் திரு. மெய்யன் நடராஜ். உண்மைதானே?

பொன்னைக் கொடுத்தும் பொருளைக் கொடுத்தும்நீ 
உன்னதமாய்க் கண்ணைக் கொடுத்தாலும் -புன்னகைக்கும் 
இன்னமுதப் பெண்குழந்தை ஈரவிழி  சிந்துகின்ற 
கன்னலுக்கு ஈடில்லைக் காண்.

***

’பூவொன்று புவிவந்ததோ, நிலவொன்று நிலம் வந்ததோ’ என்றெல்லாம் தன் மகளை வியக்கும் தந்தை, அவள் சாதனைப் பெண்ணாகவும் வாழ்ந்திருக்க வேண்டும் என்று விரும்புவதைத் தன் ’பா’வின் பொருளாக்கியிருக்கிறார் திரு. கொ.வை. அரங்கநாதன்.

பூவொன்று பொன்னேந்தி
பூமியில் வந்தது போல்
பா ஒன்று தமிழேந்தி
பாவாடை அணிந்தது போல்
நிலவொன்று மலர் சூடி
நிலத்தில் வந்தது போல்
நீ வந்தாய் என்மகளாய்
நெஞ்சத்து ஒளிவிளக்காய்
நாளைய உலகில்
நீ நடக்கின்றப் பாதை
அறிவியல் என்றால்
கலாமின் பேத்தியாய்
சாவ்லாவின் சகோதரியாய்
விண்ணிலே தடம் பதித்து
மண்ணை நீ காக்க வேண்டும்
ஆன்மீகமே உன் வழியென்றால்
காரைக்கால் அம்மையாரும்
கன்னித் தமிழ் ஆண்டாளும்
உன் கண்களாய் மாற வேண்டும்…

***

’குழந்தையின் பற்களில் தெறிக்கும் சொற்களில் கனிமொழி பிறந்திடுமே’ என்று பூரிக்கின்றார் திருமிகு. கார்த்திகா.

…உன் விழித் திறந்த கணமதில்
இமைக்குள் பொத்திய ஈரம் 
கனக்காது என்றும்

முளை விடும் 
பற்களில் இருந்து 
தெறிக்கும் சொற்களில் 
கனி மொழி பிறக்குமே 

உன் சிரிப்பினில் 
பூக்கள் பிறந்திடும் 
குறுங் கவிதைகள் பாடிடும்
[…]
என் நெஞ்சின் கதகதப்பில் 
உன்னை அள்ளியணைத்து 
மீண்டுமோர் கருவறை செய்வேனடி!!

***

’எண்ணம் சிறப்பாய் இருந்திடில் மண்ணில் நல்ல வண்ணம் வாழலாம்!’ என நயம்படக் குழந்தைக்கு உரைக்கின்ற தந்தையைக் காண்கிறோம் திருமிகு. புனிதா கணேசனின் படைப்பில்.

…வாழும் வழிகள் சொல்லி வைத்து
நாளும் உன்னை வளர்த்திடுவேன்
தோளில் சுமந்தே தினந்தோறும் –உன்
ஆளும் திறமை வளர்த்திடுவேன்
கண்ணின் மணியே கவலை விடு
எண்ணம் சிறப்பாய்க் கொண்டு விடு
வண்ணம் போன்ற வாழ்விதனில்
மண்ணில் நன்றே வாழ்ந்து விடு
ஆயிரம் கனவுகள் உனக்காக
உயிராம் உந்தன் உயர்வுக்கு
நேயமாய் நான் கொண்டேன் – என்
சாயலாய் வந்தவளே! ஆருயிரே
அழுகை விட்டுச் சிரித்து விடு !!

***

தங்கள் எண்ணங்களையெல்லாம் குழந்தையின் கிள்ளை மொழிகளாயும், தந்தையின் அன்புநிறை அறிவுரைகளாயும் வழங்கியிருக்கின்றனர் கவிஞர் பெருமக்கள். பாராட்டுக்கள் அனைவருக்கும்!

இனி, இவ்வாரச் சிறப்புக் கவிஞரைத் தேடிக் கண்டடைவோம்!

குழந்தையின் நெருக்கமும் தொடுகையும் சாதாரணத் தந்தையையும் கவிஞனாய் மாற்றக் கூடிய வல்லமை வாய்ந்தது. குழந்தையின் சிரிப்பில் இறைவனையும், அதன் குதலை மொழியில் குயிலின் குரலையும் காண்பார் தந்தை; அதன் மெய்தீண்டலோ அவரை ஏழாவது சொர்க்கத்திலே கொண்டுசேர்க்கும். அப்பப்பா! வார்த்தைக்குள் அடங்காத மழலை இன்பத்தைத் தன் கவிதைக்குள் சிறைப்படுத்த முயன்றிருக்கும் கவிதை ஒன்றைக் கண்டேன்.

அந்தக் கவிதை…

இவள்  மழைக்குள் 
எனக்கான 
குடையை ஒருபோதும் 
நான் விரிப்பதில்லை…

இவள் புன்னைகைக்கும் 
பொழுதெல்லாம் 
புகைப்படம் சுமக்கும் காலத்தின் 
இதழில் பால் வாசம்…

இவள் கைகள் விரிக்கும் 
அளவுக்குத்தான் வானம் 
என்பதில் நான் பறவை 
ஆகிறேன்…

மார்பில் ஊரும் தென்றலின் 
சாயலில் தெவிட்டாத 
வண்ணம் சுமக்கும் 
இவள் சிணுங்கல்….

உச்சி முத்தம் பேசும்
நினைவில் 
குயில் தேசம் இவள் மடியில்…

சட்டையில்லாத சூட்டுக்குள்  
சக்கர பாதம் 
இவள் நினைவு…

சர்க்கரை கசக்கும் 
என்பதே இவள் 
விரல் தொடா இனிப்பின் புனைவு…

ஒரே நேரத்தில் அப்பாவின்
மனதில் அம்மாவையும் 
சேர்க்கும் சேயின்  தழுவலில் 
மீண்டும் நான் குழந்தை ஆகிறேன்…

சேயின் தழுவலில் தாயாவதோடு சேயாகவும் மாறிப்போகும் விந்தையான தந்தையை நம் கண்முன் நிறுத்தியிருக்கும் திரு. கவிஜியை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞராய்த் தேர்வு செய்திருக்கிறேன்.

***

குழந்தையின் மனவுணர்வுகளை அக்குழந்தையே பேசுகின்ற வகையில் எழிலாய்க் காட்டுகின்றது மற்றொரு கவிதை. தந்தையின் ’தாடி’யால் தான் சந்திக்கும் கேலி தொடங்கித் தன் சோன்பப்டி ஆசைவரை அக்குழந்தை கூறிச்செல்லும் விதம் இரசிக்கும்படி இருக்கின்றது.

அந்தக் கவிதை இதோ!

சோன்பப்டி கருப்பு தாடி அப்பா
சோம்பி என்னை தூக்கலை!
மழலை சோக கீதம் வாசிச்சு
ஜோரா காருல ஏறி
 நானும்  வல்லமைக்கு வந்தேனே!
டோநட் பன் கேட்டா
பாட்டி சுட்ட சீனி வடை 
சீக்கிரமா கிடைக்குது!
[…]
தாடி வச்ச அப்பாகூட
ஓடி விளையாட முடியலை!
முள்ளுதாடியோட பிள்ளையின்னு
சில்ரன் டீசிங் நடக்குது!
எனக்கிருக்கும் பிரச்னையெல்லாம்
யாருக்கிங்கே புரியுது!
சோன்பப்டி விலைகூட
எக்குதப்பா இருக்குன்னு
ஏங்கி நானும் நிக்கையிலே
அப்பா தாடி எனக்கு வந்து
குடுமி வச்ச புலவராக
பிள்ளைத்தமிழ் பாடினால்
சோன்பப்டி பரிசில்
எந்த ராஜா தருவாரு?…

இக்கவிதையைப் படைத்திருக்கும் திருமிகு. லட்சுமியைப் பாராட்டுக்குரியவராய்த் தேர்ந்தெடுக்கிறேன்.

போட்டியில் பங்கேற்ற அனைத்துக் கவிஞர்கட்கும் என் உளமார்ந்த நன்றியும் பாராட்டும்!

 

-மேகலா இராமமூர்த்தி

கடலோரம் அமர்ந்தபடிக் கதைபேசும் காரிகையர், அழகானச் சிறகசைத்துப் பறக்கின்ற பறவைக்கூட்டம், வெகுதூரம் விரிந்திருக்கும் நுண்மைமிகு வெண்மணல் என்று கண்விரிய வைக்கின்ற கவினுறு காட்சிதன்னைத் தன் புகைப்படப் பெட்டிக்குள் சுருட்டிவந்து தந்திருக்கும் திரு. அருண் வீரப்பனுக்கும், இவ்வழகிய படத்தைப் போட்டிக்குகந்த படமென அடையாளம் காட்டியுள்ள வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்தின் ஆசிரியர் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பனுக்கும் வல்லமை இதழ் தன் நெஞ்சார்ந்த நன்றிகளை நவில்கின்றது.

கவிஞர்குழாம், தம் சிந்தனைச் சிறகுவிரித்துப் பறப்பதற்கும், வளமான கருத்துக்களை வாரி இறைப்பதற்கும் பொருத்தமான புகைப்படம்தான் இது!

இனி, கவிதைகளை ஒவ்வொன்றாய் இரசிக்கலாமா?

முதலாவது கவிதை கவிஞர் கவிஜியினுடையது. பாரதியின் புதிய ஆத்திசூடியைப்போல் நம் சிந்தனைக்கு உரம்சேர்க்கும் புதிய கருத்துக்களைப் பதிவுசெய்திருக்கிறார் இக்கவிதையில்.

…வீரம் செருக்கு
விதி தேடும் மதி
தாண்டு
சித்திரம் செய்
சிவப்பு கொய்
உறவாடு உயிரோடு
கணம் நாடு
அளவோடு அழகோடு
அலகாகினும்
அச்சோடு
கொத்தி தின்னும்
சுற்றம் அழுக்கு
யாத்திரை கசடற
முகத்திரை பற்றற
சட்டென சிலுசிலுக்கும்
கதவு கூடு
காகிதம் கிழி
காவலில் வழி
புரிந்தவை நன்று
புரியாமையும் தின்று
கொல்–வில்லென
புல்–சில்லென
நில்–சொல்லென
ஆதி– சொல்லும்– அந்தம்
மீதி சொல்லும் ஆதி
யாதும் தானே சேதி
பற…..அதற்கு மனதை
திற….

*****

’எழுபவை எல்லாம் பின்னர் விழுபவைதான்; பிறப்பவை எல்லாம் ஒருநாள் இறப்பவைதான்’ எனும் இயற்கையின் அறத்தை அழகாய் விளம்பியுள்ளார் திரு. ஜெயபாரதன்.

பொழுது விழுந்தது
சுழற்சியில்
புவி செய்த தவறால் !
புள்ளினம் கிளம்பின உடனே
தம்மிடம் நோக்கி !
எழுபசும் பொற்சுடர் தன்
இமைதனை மூடி
வானில்
மங்கிய தெங்கும்
காரிருள் மூடி !
[…]
எழுபவை எல்லாம் பின்னால்
விழுபவை தான் !
பிறப்பவை யாவும் புவியில்
இறப்பவை ஒருநாள் !
நித்தியம் என்றுலகில்
நிச்சயம் இல்லை !
இருளெனும் கோழி
அடைகாத்திட
அண்ட கோளமாம்
முட்டையை
மூடிடும்
தன் இறக்கையுள் !
மீண்டும்
பொழுதெனும் சேவல்
கூவும் காலையில் !
கோழிக் குஞ்சுகள் தோன்றும்
வாத்துக் குஞ்சுடன்  !
புதிய நாள் பிறக்கும்
மீண்டும்
புத்துணர் வோடு !

*****

’வீட்டை மட்டும் சிந்திக்கும் கடுகுள்ளத்தை விட்டு நாட்டுக்கு என்ன செய்யலாம் எனச் சிந்திக்கும் இரு தாயுள்ளங்கள் இவை’ என்கிறார் திருமிகு. நித்தியலட்சுமி.

வீட்டின் நாலு சுவரையே
எத்தனை காலம் தான்
நாம் பார்த்துக் கொண்டிருப்பது என்று….
அழகிய கடற்கரையில் உட்கார்ந்து
நாட்டுக்கு நீ என்ன
நல்லது செய்யப் போகிறாய்
என்பதை மட்டுமே யோசிக்கிறாய் போல!!

*****

குற்றம் சுமத்தும் மாமியாரும் அவரைச் சுற்றமாய் அன்போடு பேணும் மருமகளும் இணைந்திருக்கும் அபூர்வக் காட்சியொன்றை நம் கண்முன் நிறுத்தியுள்ளார் திரு. எஸ். பழனிச்சாமி.

குற்றம் சுமத்தும்தன் மாமியாரை அன்போடு
சுற்றமாய் பார்த்து கடற்கரையில் – ஒற்றுமை
காட்டும் மருமகளைக் காணவே புள்ளினங்கள்
கூட்டமாய் வந்தது பார்.

*****

வீட்டு வேலைசெய்வதும் வாட்டும் கவலைகள் சுமப்பதுமே வாழ்வென்று கொள்ளாமல், மூத்தோர் சொல் வார்த்தை அமிர்தம் என்று அவருடைய அனுபவங்களையும் கேட்டு நடப்பது நல்லது என்கிறார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

வீட்டு வேலை யெலாம்முடித்து
வீணே பொழுதைப் போக்காமல்,
வாட்டும் கவலைகள் வலுவிழக்க
வயதில் மூத்தோர் அனுபவங்கள்
கேட்டு நல்லதே செய்திட்டால்
கேடு பெண்மைக் கணுகாதே,
கூட்டை நாடும் பறவைகள்போல்
குதூகலம் வாழ்வில் நிலைத்திடுமே…!

 *****

’அடுப்படிச் சிறையினின்று விடுதலை பெறுவீர் நீர்!’ எனும் நம்பிக்கையை நங்கையரிடம் விதைக்கின்றன இப்பறவைகள் என்கிறார் திரு. மெய்யன் நடராஜ்.

அடுப்படி சிறைநின்று விடுதலை பெற்று 
=அந்தியில் கடற்கரை குளிர்காற்று பெற்று
படுத்திடும் உயிர்வாழ்வின் பாடுகள் பற்றி
=பகிர்ந்திடும் தாய்மாரின் பரிபாஷை கேட்டு
நடுத்தர வாழ்வெனில்போ ராட்டம் என்றே
=நடுவான் பறவைகள் சிறகுகள் அசைத்து
தடுத்திட எம்போன்று நீங்களும் ஆவீர்
=நாளைக் கென்பதைமறப் பீர்என் கிறதோ?

*****

நன்னெடுங்கூந்தலை நீளவே வாரிப்பின்னி, நெற்றியிலே குங்குமம் துலங்கக் கடலோரம் அமர்ந்திருக்கும் பெண்டிரைப் பாங்குறக் காட்டியுள்ளார் திருமிகு. புனிதா கணேசன்.

…அடுப்பங்கரை விடுத்து அழகுப் பட்டுடுத்து
நெடுத்த கூந்தல் நீள வாரிப் பின்னலிட்டு –
எடுப்பாய்க் குங்குமமும் எடுத்தே நெற்றி இட்டு
[…]
படு துயரம் மூச்சு கடல் காற்றைச் சுவாசிக்க
விடு விடென நீங்கி புத்துணர்ச்சி பொங்கிற்று – கண்
படு தூரம் ஒன்றில் இரை தேடும் பறவைகளோ
கூடு திரும்பக் கண்டு மனம் வெம்பியதே வேதனையில்
நாடு விட்டுப் போன எம் பிஞ்சுகளும் என்று நம்
வீடு திரும்புமோ நாமும் மகிழ்ந்திருக்க– என்ற நினைவினிலே …

*****

’தன்னலமற்ற நட்புக்களின் மகிழ்ச்சி பொங்கும் தருணத்தில் நிகழ்கிறதே வசந்தத்தின் அரங்கேற்றம்!’ என்று குதூகலிக்கிறார் திருமிகு. தமிழ்முகில்.

…அலை ஓசைக்கு நடுவே
காலங்காலமாய் தொடர்ந்திடும்
தன்னலமிலா நட்புகளின்
மகிழ்ச்சி பொங்கும் 
சிரிப்பலையும் – தோழிகளின்
மனமதன் நினைவுகளில்  நீங்கா
ரீங்காரமாய் ஒலித்துக்
கொண்டே இருக்க
கொஞ்சும் புறாக்களாய்
சுதந்திரமாய் சிறகை விரித்து
பறந்த நாட்களெலாம்
கண்முன் விரிந்து
களிப்பூட்ட – மீண்டும்
இங்கோர் வசந்தத்தின்
அரங்கேற்றம் !

*****

வேற்றுமையிலேயே உழலுகின்ற மானிடர்களைக் கண்ட காகங்கள், ’எத்தனைப் பிறவிகள் இத்தரையில் எடுத்தாலும் மானுடப் பிறவி மட்டும் தமக்கு வேண்டவே வேண்டாம்!’ என்று தீர்மானம் எடுத்திருப்பதாய்க் கவி வடித்திருக்கிறார் திருமிகு. ஜெயஸ்ரீ ஷங்கர்.

ஒன்றே குலமென’ ஓங்கிய
காக்கைகள் ஒரே குடும்பமாய்
அவசரக் கூட்டம் கடற்கரையில்..!
[…]
கூட்டத்தின் உச்சத்தில்
இனியொரு பிறவிவரின்
பிறவி உள்ளமட்டும்
மானுடம் மட்டும்
வேண்டவே வேண்டாம்
எனக் ஒன்றுகூடிக்
கரைந்து பிரமாணம்
செய்து சிறகடித்தன
நிம்மதியில் சிலிர்த்தபடி
சிறகுகளை விரித்தன….!

*****

’நாதியற்ற மக்களுக்கு நீதியும், காக்கை பிடிக்கும் கூட்டத்திற்குத் தண்டனையும், ஆதரவற்ற முதியோர்க்குப் பாதுகாப்பும் கிடைக்கும் நாள் எந்நாளோ?’ எனும் தன் நியாயமான ஏக்கத்தைப் பதிவுசெய்திருக்கிறார் திருமிகு. லட்சுமி.

சுயநல உலகத்திலே
பொருளும்,புகழும்
பெரிதென வாழும் உலகத்திலே
என்ன சாதித்தோம் தோழியே!
கடற்கரை மணல் எண்ணிக்கைபோல
காக்கை பிடிக்கும் மனிதர் கூட்டம்
கிண்கிணியாய் நம்மைச் சுற்ற
கீழ்வானம் சிவப்பது எப்போது?
[…]
நாதியற்ற சேய்கள் கூட்டம்
தெருவெங்கும் பிச்சைக்காரர்களின் அணிவகுப்பு
தொலைய சட்டங்கள் எங்கே?
உழைத்து ஓய்ந்திருக்கும் முதியோர் 
உடல் நலம் காக்க அன்னை தெரசாவுக்கு எங்கே போவது?
குடித்துக் குடி அழிக்கும் 
கோணங்கி சமுதாயம் திருத்த வழி வரைவாயே!
[…]
தூது செல்லும் காக்கைகள்
சுயநலமில்லா வாஞ்சையோடு
நீ கொடுக்கும் தமிழ் தூது மடலுக்காக
விடியல் உலகைக் கொடுக்கும்
தமிழ்மகளைக் காணக் காத்திருக்கின்றன!

*****
’காலடிச் சுவடு தாங்கிய வெண்மணலும், சத்தமிட்டு உணவுண்ணும் கருங் காக்கைகளும் என்னவோர் முரணழகு!’ என்று மனம் பூரிக்கிறார் திருமிகு. வேதா இலங்காதிலகம்.

பட்டினப் பரபரப்பிலொரு மயங்கும் மாலை
பட்டு மாலை, படும் மாலை.
வெண் மணலில் காலடிச் சுவடு
வெண் மேகத்திலோ பறவைகளால்  முகடு!
பொத்தாது மனதை விரித்துப் பரப்பி
சித்தம் மகிழும் பெண்களும், பலரும்
இத்தனை சுதந்திரமாய் மொத்தப் பறவைகளும்
சத்தமிட்டு உணவு பொறுக்குமழகு கூடேக!

 *****
இரசனைக்கினிய கவிதைத் தோரணங்கள் கட்டியிருக்கும் கவிஞர்களுக்கு என் பாராட்டுக்கள்!

சரி…இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞர் யார்? இதோ அதனையும் அறிந்துகொள்வோம்.

’இருபுனலும் வாய்ந்த மலையும் வருபுனலும்
வல்லரணும் நாட்டிற் குறுப்பு’ என்பார் வள்ளுவப் பேராசான். ஆனால் இன்று நாட்டின் நிலை அவ்வாறா உள்ளது? இல்லையே…இயற்கை வளங்கள் அனைத்தையும் ஒவ்வொன்றாக இழந்துவருகின்றோம். மண்ணில்லை, மரமில்லை, மழையுமில்லை என்று எல்லாமும் இல்லையென்றாகிக்கொண்டிருக்கும் இந்தச் சூழ்நிலையை மாற்றவேண்டும்; இயற்கையைப் பேணவேண்டும் எனும் சமுதாயச் சிந்தனையைக் கவிதையில் ஓடவிட்டிருக்கும் திரு. இளவல் ஹரிஹரனை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞராய்த் தேர்ந்தெடுக்கின்றேன்.

அவரின் கவிதை…

பார்த்தாயா தோழி
பறவைகள், ஒன்றாய்
சிறகடித்துச் செல்லும்
சித்திரக் காட்சியை.

கூடிக் கொண்டாடி
குறையொன்றும் காணாது
கூடு திரும்பும்  இயல்பில்
கூறும் பாடத்தை.
[…]
மண்ணைப் பறித்தெடுத்து
மாநதியைப் பறிகொடுத்தோம்
மண்ணில் மனையெடுத்து
விளைநிலம் பறிகொடுத்தோம்.

மரத்தை வெட்டிவிட்டு
மாமழையைப் பறிகொடுத்தோம்
உரத்தைக் கெடுத்துவிட்டு
உடல்நலம் பறிகொடுத்தோம்.

இவ்வாறே எல்லாம்
எப்படியோ பறிகொடுத்து
எவ்வளவோ அவ்வளவும்
எல்லாமே பறிகொடுத்தோம்.

கடலன்னை மடியமர்ந்து
காற்றுவாங்கும் வேளையிது
உடன்வந்த உன்னிடத்தில்
உளக்கருத்தைப் பறிகொடுத்தேன்.

கூடுதிரும்பும் பறவைக்கு
கூடில்லை மரமில்லை
நாடிவரும் நிழலில்லை
நல்லவிதை எச்சமில்லை.

என்ன செய்ய என்னசெய்ய
இயற்கையைப் பேணுவோம்
இன்னும் என்ன உறுதிகொண்டு
இயற்கையாய் வாழுவோம்!

*****

அடுத்து நாம் காணவிருப்பது, மண்ணிலேயே இரை தேடிக்கொண்டிருக்கும் காகங்களே! அதைவிடுத்து விண்ணிலே இரை தேடுங்கள்! புவி குப்பையாகிவிட்டது என்று வேறு கோளம் சென்றுவிடாதீர்கள்; மண்ணிலே விதைகள் முளைப்பதற்கு உங்கள் துணை கட்டாயம் வேண்டும்! என்று எழிலார் கருத்துக்களைப் பொழிந்திருக்கும் கவியொன்றை!

…கூடிச் சென்று
கோடி விண்மீன்களை
கொத்தி இரை கொள்ளக்
கனவு கொள் 

மணலில்
பெண்டிர் இருவர்
தலை மேல் இறுகக் கட்டிய வானம்
உடைந்து மழைப் பூக்கள் சிதற
கொஞ்சம் அலகால் திறந்து
உணர்த்துவாய் நீ 

ஏ!பறவைகளே
மானுடன் மையல் கொண்ட புவி
குப்பை ஆவது தெரிந்து வருத்தத்தில்
எச்சத்தை அடையாளமாய்
விட்டு விட்டு வேறு கோளம்
சென்று விடாதீர்!

புதிய புவி விளைவித்தலில்
விதைகள் முளைப்பெடுக்க
நீ மீண்டு(ம்) வேண்டப்படுவாய்!!

இக்கவிதையை இயற்றிய திருமிகு. கார்த்திகாவுக்கு என் சிறப்பான பாராட்டுதல்கள்!

கவிதைப் போட்டிகளில் உற்சாகத்துடன் கலந்துகொள்ளும் நண்பர்கள் அனைவருக்கும் என் நன்றிகள்!

மீண்டும் சந்திப்போம்!

 

-மேகலா இராமமூர்த்தி

இவ்வாரப் போட்டிக்கான புகைப்படத்தின் சொந்தக்காரர் திரு. ஆதித்யா நாகராஜுக்கும், இப்படத்தைப் போட்டிக்கு ஏற்றது எனத் தேர்ந்தெடுத்துத் தந்த வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பாசிரியர் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பனுக்கும் வல்லமை இதழின் நன்றி.

உயர்ந்தோரெல்லாம் போற்றும் வகையில் ஞாலத்தின் இருளகற்றி ஒளிகூட்டும் ஞாயிற்றைக் காணும்போதெல்லாம் நம் உள்ளத்தில் எல்லையிலாப் பரவசம் ஏற்படுகின்றது இல்லையா? ஞாயிற்றைப் போன்றே இருளகற்றும் அருட்பணியை வேறொன்றும் செய்கின்றது. அஃது எது தெரியுமா? ’நம் அகஇருளை நீக்கி அறிவொளி கூட்டும் தன்னேரிலாத் தமிழ்தான் அது!’ என்கிறது தண்டியலங்கார மேற்கோள் செய்யுளொன்று. ஞாயிற்றை நிகர்த்த நம் தமிழைத் தாய்மொழியாய்ப் பெற்ற நாம் பேறுபெற்றோரே அல்லவா!

ஓங்கலிடை வந்து உயர்ந்தோர் தொழ விளங்கி
ஏங்கொலிநீர் ஞாலத்து இருளகற்றும் ஆங்கவற்றுள்
மின்னேர் தனியாழி வெங்கதிரொன்று ஏனையது
தன்னே ரிலாத தமிழ். (தண்டியலங்கார மேற்கோள் செய்யுள்)

இவ்வாரப் போட்டிக்கு வந்திருக்கும் கவிதைகளைச் சுவைத்துவிடலாம் இனி!

***

அலைமகளின் அழகைத் தன் கவிதையில் சொல்லோவியமாக்கியிருக்கிறார் திருமிகு. ரேவதிஸ்ரேயா.

அலை மகளின் அழகு !
இனிய இந்த பொன் மாலை பொழுதிலே
அலை மகள் அசைந்து இசைந்து இன்னிசை கவி பாடி
அலை மோதி ,விளையாடி
தன்னை தேடி ரசிக்கவரும் ரசிகர்களை
தனது அழகினால் மயக்கி தன்வசப்படுத்தி
கவலைகளை நீக்கி முகத்தில் புன்னகைப்பொலிவூட்டும்
எங்கள் கடல் அன்னையே நீ என்றும் இம் மண்ணில் வாழ்க வாழ்க !

***

பிறவிப் பெருங்கடலில் பிறப்பும் இறப்பும் எவ்வாறு மாறிமாறி வருகின்றாதோ அதுபோன்றதுதான் சூரிய உதயமும் அத்தமனமும் எனும் வாழ்க்கை நியதியை நமக்கு நினைவூட்டுகின்றார் திரு. ஜெயபாரதன். 

செந்நிறச் சினமோடு 
கீழ்வானில்
பொன்னிற விளக்கு எழுந்தது !
காலையில் போட்ட விளக்கு
அந்தி மாலையில்
வேர்த்து
ஓய்வு பெறும் பரிதி
செந்நிறச் சினமோடு தான்
அத்தமிக்கும் !
பிறவிப் பெருங்கடலில்
பிறப்பும் இறப்பும்
சுழற்சி நிகழ்ச்சியே ! 
பிரபஞ்ச நிகழ்ச்சி அனைத்தும்
பம்பரச் சுழற்சி தான் !
[…]
நீர்க்கோள மான நமது
நில மடந்தைக்கு
ஒப்பான பூமி
வேறெங்கும் உள்ளதா வெனக்
கூற முடியுமா ?
[…]
கடல்நீர் வற்றாது !
கதிர்ப் பரிதி அணையாது !
மானிடம் தழைக்க 
சூரிய உதயம் தவறாது !
மரணம் மரிக்காது !
அத்தமனம் உண்டு 
அத்தனைப் பிறவிக்கும் !

***

பெருநீராய் விரிந்திருக்கும் தன் உள்ளத்தின் விரிவை நமக்குத் திறந்துகாட்டுகிறார் திருமிகு. மணிமேகலை தன் கவிதையில்.

விரிந்த மணல் பரப்பில்
அலை படர்ந்த கடற்கரையில்
தொலைதூர கதிர் ஒளியில்
எங்கும் பரவிக் கிடக்கின்ற
உனதன்பை வியந்து
பெரு நீராய் விரிந்து
கிடக்கிறது எனதுள்ளம் ..
வா வந்து கொஞ்சம்
அணை இட்டு தேக்கிப்போ …

***

காதலனாம் ஆதவன் தந்த நீலப்புடவை அணிந்த கடற்கன்னியின் காதலைப் பேசுகிறார் திருமிகு. கிர்த்திகா.

நீல பார்டரில்
தங்க உடலில்
புடவைப் பரிசு
ஆர்ப்பரிக்கும்
கடற்கன்னிக்கு
ஆதிச் சூரியன்.

புடவைக்கு
அடங்கிடுவாளா
மோதிப் பார்க்கிறாள்
கரையில்..விடாமல்
ஆதவனை அடைய..

மோதிய வலியில்
இரவில் அடங்கி
பகலில் எட்டிப்
பழுத்து கொதிப்பவனை
நீல புடவையில்
முடிந்து சூடாக இவள்
குளிர்ந்தே இவளுள்
அவன்.

***

’ஆதவனின் உறக்கத்திற்காய்க் காத்திருக்கும் நீலப்போர்வையே கடல்’ என்று கவிநயத்தோடு குறும்பா படைத்திருக்கிறார் திருமிகு. சிவகாமி.

 நீ உறங்குவதற்காகவே காத்திருக்கிறது 
அலையெனும் நீலப் போர்வை 

***

வெள்ளி நீரைத் தங்கமாக்க நினைக்கும் ஆதவனின் செப்படி வித்தையை நம்மிடம் செப்புகிறார் திரு. ஆதி வெங்கட்.

வெள்ளியெனத் தோன்றும்
கடல் நீரை
தங்கமாக்க முயற்சிக்கிறதோ
இந்தச் சூரியன்!

***

இயற்கையன்னை தந்ததெல்லாம் எல்லார்க்கும் சொந்தமெனும் பொதுவுடைத் தத்துவத்தைப் பதமாய் உரைக்கிறார் திரு. ரா. பார்த்தசாரதி.

கீழ்வானில் எழுந்து  குமரியிலே  மறைந்து
பொன்மாலை பொழுதிற்  அலைகள்  அசைந்து
நின்னை  காணுங்கால்  ஓர்  இயற்கை  அழகு 
இயற்கை அன்னை தந்தெல்லாம் எல்லோர்க்கும் சொந்தமடா ,
எனது உனது என்பதெல்லாம் இடையில் மாறும் பந்தமடா !

 ***

பொற்கதிரோன் அழகில் சொக்கி கவிபுனையாக் கவிஞரும் உளரோ? என்று கேட்கும் திருமிகு. சரஸ்வதி ராசேந்திரன், விடியாத இருளும் விலகாத துயரும் உலகிலில்லை எனும் நன்மொழிகளோடு கவிதையை நிறைவுசெய்துள்ளார்.

பொற்கதிர்       பரப்பி          வையம்
பூரிக்கபகல்      தந்த         கதிரோன்
அற்புதமாய்     வேலை     முடித்து
அழகாய்         மறைய       துவங்குகிறான்
[…]
தினம் உன்   வருகை      மறைவு அழகை
இனிதாய்     காண்கிலேன்   எனில்
இம்மண்ணில்  கவிஞர்    கள்யாரோ?
சூரியன்        நிலவாய்     ஆகும் அங்கே
சுடர்பரப்பி    நிலவு      காலை சூரியனாகுமோ?
விடியாத     இருளும்   இல்லை 
விலகாத     துயரமும்   இல்லை இது
இறைவன்  செய்யும்     லீலை 

***

’இயற்கைக் கவிஞனொருவன் ’பார்’ திகைக்கப் பிரசுரித்திருக்கும் வானத் தீயைப் பார்!’ என்று நயமாய்க் கவி வார்த்திருக்கிறார் திரு. மெய்யன் நடராஜ்.

எரிதணல் கக்கி  இடர்வழங்கும் சேவை
புரிந்து இளைப்பாறும் போது –பரிதி
விரிவானில் நின்று விழுந்த ஒளியால்
தெரிவிக்கும் வண்ணம்  உழைப்பு!

பொங்கும் கடல்மேல் புதுக்கவிதை யாத்து
எங்கும் படர்த்தி மனதுக்குள் –தங்கும்
வகைசெய் இயற்கைக் கவிஞன் புவனம்
திகைக்க பிரசுரித்தத் தீ!

உழைத்துக் உருகும் உழைப்பாளி வாழ்வில்
பிழைத்தோங்க சிந்தும் உதிரம்   – மழையாய்
பொழிந்து கடல்கலக்கத் தோன்றச் சிவந்த
விழியாமோ மாலை விசும்பு?

***

’ஆதவனின் இதயம் தொட்ட கடலன்னைக்கு நீலப்பட்டாடை கட்டியது யார்?’ என நமைப்பார்த்து வினவுகின்றார் திருமிகு. லட்சுமி.

அலைகடல் ஓசையிலே
ஆதவனின் செம்பஞ்சுத் தங்க நீரோடையிலே
இதயம் தொட்ட
ஈன்றவளுக்கு நீலப்பட்டாடை
உடை உடுத்தியது யார்?
ஊசிக் கதிரொளியினிலே 
எட்டுதிக்கும் தமிழ்த் தாயன்பை
ஏந்திழையாள் வடிக்கின்றாள்!
ஐந்திறம் நிறைந்த
ஒல்காப் புகழ் தமிழ்மண் தேடி
ஓவியக் கடலாய் 
ஔடதமாய் மன்பதைக்கு
அஃதென உரைப்பவர் எங்கே?

***

’அழகின் சிரிப்பு’க்குப் பின்னே ஆபத்து ஏதும் மறைந்திருக்குமோ? என்று நம்மை எச்சரிக்கின்றார் திரு. எஸ். பழனிச்சாமி.

தங்க நிறத்தில் வானம்
தகதகக்கும் இளஞ் சூரியன்
துள்ளி வரும் வெள்ளலைகள்
கொள்ளை கொள்ளும் மணல்வெளி
[…]
இயற்கையின் சிரிப்பை ரசிப்போம்
இன்பமான வாழ்வில் மகிழ்வோம்
எல்லாம் சரிதான் – ஆனால்…
எச்சரிக்கை செய்கிறது மனது 
அழகின் பின்னே மறைவாய்
ஆபத்தும் இருக்கலாம்  ஜாக்கிரதை!
இன்று போல்தான் உலகம்
அன்றும் விடிந்தது நமக்கு
அமைதியாய் தோன்றும் கடலும்
ஆக்ரோஷமாய் சீறிப் பாய்ந்தது
சுனாமி பேரலையாய் புகுந்து 
சுருட்டிக் கொண்டு போனது
மனித உயிர்கள் எல்லாம்
[…]
ஒரே நாளில் வாழ்வு
உருக்குலைந்து போனது 
அழகான உதயம் அன்று
அஸ்தமனமாய் ஆனது 

***

இன்ப இம்சை அழகியான தன் சூரியக் காதலியைச் சிலிர்ப்போடு வர்ணித்திருக்கிறார் திரு. சந்தோஷ் குமார்.

விடியல்
ஒளி விரல்களால்
காலை மணி ஆறில்
எனை எழுப்பத் தூண்டியவள்..

மதியம் பண்ணிரெண்டில்
தன் அக்னி இதழ்கீற்றிகளினால்
என் மேனியை
முத்து வியர்வையில்
குளிப்பாட்டினாள்.

இப்படியான இன்ப இம்சை
அழகியை காதல் கொஞ்ச
கவிதைத் தூரிகையால்
சீண்டலோவியமிட
கடற்கரைக்கு விரைந்தேன்
மாலைவேளையான
மணி ஆறில்..!

பாருங்களேன்…!
இவளுக்கு என்ன திமிரு…!

என் மன்மத சொல்வித்தைக்கு
கிறங்கிவிடக்கூடாது என்பதற்காகவே…
ஆழி மெத்தையில்
வெள்ளச்  சரிகையுள்ள
மஞ்சள்பட்டுப் போர்வைக்குள்
வெட்கச்சிவப்போடு
ஒடி ஒளிந்துக்கொள்ள
விரைகிறாள்
இந்த கள்ளி
என் சூரியத்தேவதை…! 

***

’கதிர் காட்டும் வழி நடந்தால் வாழ்வில் ஒளி பிறக்கும்’ என்று நம்பிக்கை விதைக்கிறார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

கடலும் வானும் நிறம்மாறின
காணும் இடமெலாம் அழகாகின,
உடலில் அழகுடன் எழுகதிரே
உனக்குச் சொல்லிடும் பலகதையே, 
கடமை இருக்குது உழைத்திடவே
காட்டிடு ஒளியை உலகினுக்கே,
அடைதல் இயற்கை அதன்முன்னே
ஆற்றிடு நற்பணி உலகினிலே…!  

***

கவின் நிலவைத் தேடும் கடற்பாவையை எழிலோவியமாய் நம்மெதிரில் நிறுத்துகின்றார் திரு. கொ.வை. அரங்கநாதன்.

நீலநிறப் பட்டாடை நெடுமணல் மேல் உலர்த்தி
மஞ்சள் ஆடையுடுத்தி காதலனாம் மதியைத் தேடி
நெஞ்சத்துக் காதல் அலையலையாய்ப் பொங்கி வர
கொஞ்சி குதித்தோடி குரலெழுப்பி கூவும் கடற்பாவை

தன்னழுகு காதலனாம் கவின் நிலவைக் காணாது
என்ன நேர்ந்தது என வானோக்கி வருந்தி வியப்புற்று
இன்னமும் இருக்கின்றாயா நீ மறைவதெப்போது என
அன்ணணாம் கதிரவனை கேட்கின்ற அழகுதான் என்ன?

***

நீலத்தரங்கத்தின் மேலுள்ள வான அரங்கில் கதிர்விரிக்கும் கதிரோனைப் பரவுகின்றார் திருமிகு. சியாமளா ராஜசேகர்.

நீலத் தரங்கத்தில் நீராடி மெல்லெழுந்து
கோலக் கதிர்விரித்தான் கோகபந்து ! –ஓலமிட்டுத் 
துள்ளும் அலைகளும் தூக்கக் கலக்கத்தில் 
மெள்ளத் தவழும் விழித்து !

***

’வெண் சீருடை கழுவ, மாயக்கண்ணனின் நீலநிற வண்ணத்தை இங்கே (கடலில்) கலக்கியது யார்?’ என்று கேள்விக்கணை தொடுக்கிறார் திருமிகு. வேதா. இலங்காதிலகம்.

வெண் சீருடை கழுவ
கண்ணன் மாயனின் வண்ணமாம்
கண் பறிக்கும் நீலப்பொடியை
எண்ணிக் கலக்கியது யாராகும்!
–அன்றி –
விண்முகில் இங்கு சடுதியாய்
மண்ணில் தெரியும் மாயை!
திண்ணமோ இது நானறியேன்! 
கண்ணின் எண்ண மயக்கமோ!…

***

நல்ல சிந்தனைகளை அள்ளித் தெளித்திருக்கின்றீர்கள் கவிஞர்களே! உளப்பூர்வமான பாராட்டுக்கள்!

இனி, இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞர் யார் என அறிந்துவருவோம்!

செந்நிறப் புரவியில் கம்பீரமாய்ப் பவனிவரும் பகலவனை அலைகள் ஆர்ப்பரித்து வரவேற்கும் அற்புதக்காட்சியை மிகைப்படுத்தலின்றி மிக இயல்பாய், எளிய சொற்களால் வனப்போடு தீட்டியிருக்கின்றார் திருமிகு. தமிழ்முகில். அவரே இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞர் எனும் சிறப்பைப் பெறுகின்றார்.

அவருடைய கவிதை…

செந்நிறப் புரவியது
சிறகு விரித்து
பறந்து வர
நடு நாயகமாய்
கதிரோனும் அதிலேறி
பவனி வர
சமுத்திரம் தன்
அலை கரம் அசைத்து
நடனமாடி வரவேற்க
வானும் தன் பங்கிற்கு
அழகினை வாரி இறைக்க
நீலம் சுமந்த கடலும்
மணல் கொண்ட கரையும்
கைகோர்த்து மகிழ்ந்தாட
கலைக் கண்களுக்கு
இவையனைத்தும் விருந்தாக –
இயற்கையின் எழிலான
அரங்கேற்றம் !

***

காதலியின் மடிசாய்ந்துகிடந்த அந்த மாலை நேரத்து மயக்கத்தை மனம்வருடும் கவிதையாக்கியிருக்கிறார் திரு. கவிஜி. அவரின் கவிதையைப் பாராட்டுக்குரியது எனத் தேர்வு செய்கிறேன்.

கடக்க கடக்க
அங்கேயே நிற்கிறது
இந்தக் காதல்…
[…]
அத்து மீறியும்
தொடமுடியாத பக்கத்தில்
அச்சடித்த கண்களுடன்
சிரிக்கிறது மஞ்சள் வெயில்…
[…]
கறிவேப்பிலை பழங்கள்
போல
கருஞ்சிவப்பு கூட்டுக்குள்
மருதாணி முரண்பாட்டை
கொத்தாய் பிடுங்குகிறது
மணல் வெளி…….

யாரோ நடந்த
ஒற்றையடியில் அழிக்க
முடியாத பாதங்களாய்
கற்பனை விரிக்கிறது….

சொல்லிவிட முடியாத
தருணத்துக்குள் சொல்லிக்
கொண்டே பேதலித்துக்
கிடக்கிறது
கடக்கவே முடியாத
உன் மடி சாய்ந்து  கிடந்த
இந்த மாலை
நேரத்து மயக்கம்…

***

கவிஞர்காள்!  சிந்தனைக்கு ஓய்வு தராமல், ஒவ்வொரு கவிதைப் போட்டியிலும் உங்கள் ஆர்வத்தையே நெய்யாக வார்த்துக் கவிதைப் பந்தம் கொளுத்தி அறிவு வெளிச்சம் கூட்ட வாருங்கள்!

மீண்டும் சந்திப்போம்!

 

-மேகலா இராமமூர்த்தி

திரு. எம். வெங்கட்ராமன் எடுத்த இந்தப் படத்தைப் போட்டிக்குத் தெரிவு செய்துதந்தவர் நம் வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பாசிரியர் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பன். இவர்கள் இருவருக்கும் வல்லமை இதழ் தன் நன்றியை நவில்கின்றது.

தினைத்தாளன்ன (அரிந்த தினைப்பயிரின் அடிப்பகுதி போல்) சிறுபசுங்காலுடன் நீரிலே ஆரல் மீன் தேடி அழகாகப் பறந்து செல்லும் கொக்கைக் கண்டு நம் மனம் சொக்குகின்றதே!

தனக்கான சரியான இரை கிடைக்கும்வரைக் காத்திருக்கும் பொறுமையும், கிடைத்தவுடன் அதனைத் தவறாது கொத்தித் தின்னும் திறனும் கொக்கிடம் நாம் கற்கவேண்டிய பாடங்கள். அதனால்தான் வள்ளுவப் பேராசான்,

“கொக்கொக்க கூம்பும் பருவத்து மற்றதன்
குத்தொக்க சீர்த்த இடத்து” என்று நமக்கு நல்லுரை நவின்றார்.

குறிதவறாத கொக்குபோல் நம் கவிஞர்களும் தாம் சொல்லவந்த கருத்தினைத் தவறாது சொல்லிச் செல்லும் ஆற்றல் வாய்ந்தோர்.

முதலில், சிந்தனைக்கு நல்விருந்தாய் வந்துள்ள இவ்வாரக் கவிதைகளைப் படித்தின்புறுவோம் வாருங்கள்!

***

’பறவையின் சிறகுடையும் தரையில் அதன் பாதங்கள் சுவடுகளாகின்றன’ என்று சுவையான சிந்தனைப் பதியன் போட்டுள்ளார் திரு. கவிஜி.

முடிவெடுத்த
முற்றுப் புள்ளி
தருணங்களில்
வர்ணங்கள் சொட்டும்
கண்ணீர்… 

குதிக்க தயாராகும்
உடலுக்குள்
கடவுள் அலறுகிறார்…
[…]
சிறகுடையும்
தரையில் பாதங்கள்
சுவடுகளாகும்…

கண்கள் விலகும்
பின்னோக்கில்
ஒரு மரணம் வாழ்கிறது…

 ***

’வான் பொய்ப்பினும் தான் பொய்யாக் காவிரியும் பொய்த்துவிட, சொந்த மண்ணில் பிழைக்க வழியில்லா விவசாயிபோலப் பறவைகளும் வறண்ட பூமியை விட்டு வானிலே வேறிடம் பெயர்கின்றன இரைதேடி!’ என்கிறார் திரு. எஸ். பழனிச்சாமி.

…வெண்கொக்கு ஒன்று இரைவேண்டி – தண்ணீரைத்
தேடியே வானத்தில் ஆங்கே அலைகிறது
நாடியநீர் எங்குமே காணவில்லை – வாடித்
தவித்து வறண்டபூமி யில்வீழ்ந்த போது
புவிதனில் வெப்பக்காற் றோடு – செவியினில்
கேட்டது நொந்த விவசாயி சொன்னவுரை
[…]
வீழ்ந்ததை 
எண்ணியே வருந்தாதே வெண்கொக்கே நீமுயன்றால்
மண்ணிலே வேறிடத்தில் வாழ்விருக்கும் – விண்ணில்
பறந்தேதான் சென்றுவிடு; இச்சொல்லால் அவ்விடமே
துறந்து செழிப்பான வாழ்வுதேடும் – திறத்தால்
திரைகடல் மேலே விரைவாய் பறந்து
இரைதனைத் தேடுகின்ற கொக்கு.

 ***

முயற்சி செய்து மேலே பறந்தால் ’வெற்றிடக் கொக்கும் வெற்றிக் கொக்காகும்’ என்று நயமிகு வார்த்தைகளால் நம்பிக்கை ஊட்டுகிறார் திரு(மிகு). பயணி. (பெயரைப் ’பயனி’ என்று பிழையாக எழுதியிருக்கிறீர்கள்.)

…வெள்ளை
நீலம்
இரண்டும்  நெகிழும்  நீர்வழி

கடலும் வானும்
கலக்கும்  பெருவெளி

காத்திருப்பும் முயற்சியும்
ஒன்றில் ஒன்று தொடரும்
வெற்றிடக் கொக்கு
ஒரே தாவலில்
வெற்றிக் கொக்காய் மாறும் தருணம்

எதுவும்
எழுந்தால்
இருக்கும் இடம் விட்டுப்
பறந்தால்
சுகம்…

 ***

’காட்டை அழித்தோம்; மழையை ஒழித்தோம். நீர்நிலைகள் வறண்டதால் பறவைகளும் வேற்றுப்புலம் செல்கின்றன வாழ்க்கை தேடி’ என்கிறார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

காட்டை வெட்டி அழித்துவிட்டார்
காண வில்லை மழையினையும்,
நாட்டி லுள்ள நீரையெல்லாம்
நச்சு நீராய் மாற்றிவிட்டார்,
கூட்டைக் கட்ட இடமுமில்லை
குடும்பம் நடத்த வழியுமில்லை,
நாட்டை விட்டே செல்லுகின்றேன்
நல்ல வாழ்வைத் தேடிடவே…!

 ***

’தண்ணீரில் மீன் கிடைக்காததால் விண்மீன் பிடித்துண்ணப் பறக்கின்றது கொக்கு’ எனும் நயமான கற்பனையைக் கவிதையில் வார்த்திருக்கிறார் திரு. மெய்யன் நடராஜ்.

தண்ணீர்க் கரையில் தவமிருந்த கொக்குக்கு
உண்பதற் கேற்றதோர் மீனின்றி – விண்மீன் 
பிடித்துண்ண வேகம் பறக்கின்றத் தன்மை 
இடியை இடிக்கும் இடி.

***

’இறந்தகால நினைவுகளும் வேண்டாம்;எதிர்காலம் குறித்த கனவுகளும் வேண்டாம். இன்றைக்காக மட்டும் வாழ்வதை இயற்கையிடம் பயில்வோம்’ எனும் பொருள்பொதிந்த மொழிகளைப் பாடலில் பதித்திருக்கின்றார் திரு. சாயாசுந்தரம்.

நேற்றைப் பற்றிக் கேட்டு
பின்னோக்கி விரட்டும்
எதுவும் வேண்டாம் …. 

நாளை பற்றிச் சொல்லி
கனவுக் கானச் செய்யும்
கற்பனையும் வேண்டாம்… 

இன்று மட்டுமே நமக்கானதாய் வாழ
கற்றுக் கொள்ளலாமே
இயற்கையிடம் …
[…]
கடல் தாண்டிப் பயணிக்கும் 
ஒற்றைப் பறவையின் 
இரட்டைச் சிறகுகளில் அடைக்கலமாகி 
பூமியின் தாகத்திற்கு 
சிறிது பூமழை தூவலாம் வா …. 

***

’நதியன்னை ஈன்ற இந்தப் பறவை, வானிடம் இறைஞ்சுகிறது தன் தாய்க்கான மழையுணவை!’ எனும் நல்லதோர் சிந்தனையைச் செவிக்குணவாய்த் தந்திருக்கிறார் திரு. குமரகுரு.

நதி முட்டை பொரித்து
வெளியேறி வருகிறேன் வானமே
எனக்காக
என் தாய்க்கு
மழை உணவு தா!
[…]
இரவெல்லாம் நான் புசிக்க
நிலாகனி தருகிறாய்
மழைத்துளியை ஏன் விண்மீனாக
மறைத்து வைத்து கொள்கிறாய்?
[…]
உன் சர்வாதிகாரத்தை நிறுத்தி
சமத்துவ மழை அனுப்பு

பசுங்காடுகள் தழைத்து
கிடக்கும் பூமியை படை
நான் இருக்கும் வரை
என் இறகுகளால் உன்னை
வருடி விடுகிறேன்

***

’வெள்ளை உள்ளமும் நீல விஷமுமுள்ள உன் பயணத்தில் பட்டும் படாமலும் துணிச்சலோடு பற!’ என்று வாழ்க்கைப் பாடத்தைப் பறவைக்குப் போதிக்கிறார் திரு. மீ. விசுவநாதன்.

பிரபஞ்சம் அளக்க முடியாத
பெரும் கனவு !
விழித்துக் கொண்டேதான் 
அதைக் கடக்கவேண்டும் !
வெள்ளை உள்ளமும்
நீல விஷமும் 
உள்ள பயணத்தில்
கவனமாக, ஒரே குறியாக
பட்டும் பாடாமலும் பற ! 
தைரியமாகப் பற !

***

நிலத்தோடு கடலையும் மனிதன் மாசுபடுத்திவிட்டதால் வருத்தமுற்ற பறவை தான்வாழப் பொருத்தமான இடம்தேடிப் பறக்கிறது’ எனக்கூறிச் சுற்றுப்புறத் தூய்மையின் அவசியத்தை விளக்குகிறார் திருமிகு. புனிதா கணேசன்.

… விடுமுறைக் கழிப்பில் கூடும் மனிதர்கள் கூடி
இடுகின்ற குப்பைகளும் கூளங்களும் ஆங்கே
நடுக்கடலில், கரை கழுவும் அலைகள் – சேர்த்து
எடுத்துவிடும் எம்முயிரைக் குற்றுயிராய்! வருத்தி …

நேர்த்தியுடன் நான் கொண்ட சிறகு இன்று
பார்த்திருக்க பாழாகும் முன்னே – பறக்கிறேன்
மார்க்கம் ஒன்றை வான் வழியாய்க் கொண்டு!
தேர்ந்தெடுப்பேன் சிறந்த சூழல் கண்டு …

சூழல் மாசு செய்யும் மாந்தர் கேளீர் – நன்கு
பாழ் படாத சூழல் காப்பீர் யாவர்க்குமாய்
மாள்வது என்னவோ உயிரினம் யாவுமே –அவை
வாழ்வை எண்ணியே சூழல் பேணுவீர் !

***

பாசமெனும் பாசிகள் வசம் சிக்கிக் கவலைக் குளத்தில் அமிழ்ந்துவிட்ட மனிதனை மீட்டெடுக்கத் துணைநிற்கும் விந்தைப் பறவையை நம்முன் பறக்கவிட்டுள்ளார் திரு. கனவு திறவோன்.

…பறத்தல் எளிது
முயன்றால் நிஜத்தில்
மூழ்கினாலும் கனவில்
மனம் மட்டும் போதும்
மனம் அலையலாம்
தொலையலாமா?

பாசப் பாசிகள் வலைப் பின்ன
கவலைகள் குளம் தன்னில்
ஆழ்ந்திட்ட மானிடனே
என் கால்களையாவது பற்றிக் கொள்

என்
சிறகுகள் துணையுடன்
பாரெங்கும் பறப்போம் வா!

***

இருந்தால் இரைதேடிச் செல்வேன்; இறந்தால் பிறர்க்கு இரையாக ஆவேன் எனும் உயர்ந்த நீதியை வெகு சாதாரணமாகப் பேசும் அதிசயப் புள்ளொன்றைக் காண்கிறோம் திரு. சுரேஜமியின் கவிதையில்.

…நிலையைத் தேடி ஓடும்
நீர்ப்பறவை யானெனினும் எந்தன்
நிலையில் தவறுவதும் இல்லை
நின்று வருந்துவதும் இல்லை
நிலத்தார் வாழ்வதில் நடக்கும்
நித்தம் மாறுவதும் இல்லை
நீரும் வறழ்கின்ற போது
நாளும் ஓடுவதே வாழ்வு!

ஏதும் சேர்க்கின்ற பழக்கம்
எனக்கிங்கு இல்லை யதனால்
நோக்கம் சிதறுவது இல்லை
நொந்து நாளும் வாழ்வதில்லை
இருந்தால் இரைதேடிச் செல்வேன்
இறந்தால் இரையாகிப் போவென்
இப்படி ஒருவாழ்வு மண்ணில்
இருந்தால் சொல்லுங்கள் மானிடரே!

 ***

பரிவின்றிச்சுட்ட நரிக்குண மனிதனைக் கண்டு அஞ்சி, ஆண்டவனை நோக்கி அபயக்குரல் எழுப்பும் சிறுபறவையைக் கண்முன் நிறுத்துகிறார் திருமிகு. சரஸ்வதி ராசேந்திரன்.

நரிக்குண மனிதன்
பரிவின்றி சூட்டான்
ஓலமிட்டபடியே
உயர உயர பறக்கின்றேன்
என்னை காப்பாற்றிக்கொள்ள
இறைவா நீதான் என்னில்
நிறைவாயா  இல்லை  
நானே உன்னில் மறைவேனா?

***

திசையறி கருவிகளின்றித் திறமையாய் உலகை வலம்வரும் பறவைகளை வியக்கிறார் திருமிகு. வானதி வேதா. இலங்காதிலகம்.

…ஆவலாய் ஆண்  குச்சிகளோடிறங்க
காவலர் மாறும் கட்டுதிட்டமாய்
கடமையேற்றுப் பெண் கூடிணைக்கும்.
இலகுவாக நீரில் நடக்க
இறகுகளற்ற நீண்ட கால்கள்.
கழுத்தை வளைத்துப் பறக்கும் நாரை.

அகண்ட உலகில் அரசாட்சி
விதண்டா வாதமில்லை விசாவின்றி
பனிக் காலத்தில் கர்மசிரத்தையாய்
தனிச் சுதந்திரமாய் திசையறிகருவியின்றிப்
புலம் பெயரும் மாபெரும்
புதிர் நிறை புள்ளினம்!…

***

இரைதேடிப் பறக்கும் எனக்குக் கிடைக்கவிருப்பது குண்டடியா? இல்லை கெண்டை மீனா? எனும் பறவையின் அச்சத்தைப் பாடலாக்கியிருக்கிறார் திரு. ஜெயபாரதன்.

நெடுந்தூரம் 
நீண்ட நேரம், நில்லாமல்
பசியோடு
இரை தேடிப் பறக்கும் எனக்கு
குண்டடி கிடைக்குமா ?
கெண்டை மீன் கிடைக்குமா ?
முதலை வாய் விருந்தா ?
திமிங்கலப் பற்கள் அரைக்குமா ?
இல்லை; 
பாய்ந்து வரும்
பருந்து மீன் பறிக்குமா ?
பயங்கர வாழ்வில் என்றும்
பரிதவிப்பே !

***

’மீனைப் பிடித்துவிட்டால் மகிழ்ச்சியோடு வானை அளக்கலாம்’ எனும் பறவையின் உள்ளத்தைப் படம்பிடித்துக் காட்டுகின்றார் திருமிகு. தமிழ்முகில்.

…துள்ளிக் குதிக்கும் மீனையுமே
அலகால் விருட்டென
பற்றிக் கொண்டு
மேலெழும்பி – காற்றைக்
கிழித்தபடி பறந்து
பாறையின் மீதே
சேகரித்திருக்கும்
மீன் குவியலுடன்
சேர்த்திட்டால் – கவலையின்றி
பசியாறி களிக்கலாம் !
மகிழ்வோடு சிறகை விரித்து
வானையும் அளந்து
சிறகடிக்கலாம் !

***

சுயநலக் கலப்பில்லா உள்ளத்திற்கு முன்னேற்றம் ஆகாயமாய் முன்னே விரியும் என்கிறார் திரு. சங்கர் சுப்ரமணியன்.

உள்ளொன்று வைத்து
புறமொன்று பேசும்
வேசங்கள் இல்லாமல்
[…]
அன்பொன்று இருந்தும்
இடைநிற்கும் வேறுபாட்டின்
மாயையில் வீழாமல்
மாற்றோரின் இன்னல்களை
பாராமுகமாய் தனக்கென எழுப்பும்
சுயநல இலட்சியமில்லாமல்
எல்லையில்லாமல்
என்னில் வசப்படாமல்
விட்டு சிறகடித்ததும்
முன்னே விரிந்தது ஆகாயம்

***

மாசுபட்ட சுற்றுப்புறத்தால் தன் இனத்தையே இழந்துவிட்ட சோகத்தில் உறவைத் தேடும் பறவையிது என்கிறார் திருமிகு. ராதா மரியரத்தினம்.

…மாற்றம் ஒன்றே மாறாததென​
மாறும் உலகில் சிதைந்தது எம் இனம்
மாசு பட்டது உலகம் யாவும்
வீசும் காற்றும் ,ஆழிப் பேரலையும்
சேர்ந்து எம் இனம் கொன்றே ஒளித்தது
வலித்த​ கால்கள் தங்க ​ஒரு மரம் இல்லை
குஞ்சுகள் பொரித்தாலும் இருக்கக் கூடில்லை 
உண்ண​ உணவில்லை 
கண்ணுக்கு தெரிந்தவரை
உறவுகளைத் தேடுகிறேன் 
எங்கேனும்  எம் இனத்தைக்
கண்டால் சொல்லீரோ

***

கவிதைகள் அனைத்துமே மிக நன்றாக இருக்கின்றன. கவிஞர் பெருமக்களுக்குப் பாராட்டுக்கள்!

சிறந்த கவிஞரைத் தேர்ந்தெடுக்கும் சமயம் இது!

தான் வசித்த, நேசித்த நிலத்தைச் சுமந்துசெல்லவியலா ஏக்கத்தோடு, தொலைதூரம் ஏகும் பறவையின் சோகம் சொல்லும் சுகமான கவிதை ஒன்றை இங்குக் கண்டேன்.

அக்கவிதை…

பறந்திடப் பல
திசைகளிருந்தனவெனினும்
அப் பேரண்டத்திடம்
துயருற்ற பறவையைத் தேற்றவெனவோ
சௌபாக்கியங்கள் நிறைந்த
வழியொன்றைக் காட்டிடவெனவோ
கரங்களெதுவுமிருக்கவில்லை
[…]
முற்காலத்திலிருந்து தேக்கிய வன்மம்
தாங்கிட இயலாக் கணமொன்றில் வெடித்து
தன் எல்லை மீறிய பொழுதொன்றில்
மிதந்தலையும் தன் கீழுடலால்
மிதித்திற்று உலகையோர் நாள்

பறவையின் மென்னுடலின் கீழ்
நசுங்கிய பூவுலகும் தேசங்களும்
பிதுங்கிக் கொப்பளித்துக் காயங்களிலிருந்து
தெறித்த குருதியைப் பருகிப் பருகி
வனாந்தரங்களும் தாவரங்களும்
பச்சை பச்சையாய்ப் பூத்துச் செழித்திட

வலி தாள இயலா நிலம் அழுதழுது
ஊற்றெனப் பெருக்கும் கண்ணீர் நிறைத்து
ஓடைகள் நதிகள்
சமுத்திரங்கள் வற்றாமல் அலையடித்திட

விருட்சக் கிளைகள்
நிலம் நீர்நிலைகளெனத் தான்
தங்க நேர்ந்த தளங்களனைத்தினதும்
தடயங்களெதனையும் தன்
மெலிந்த விரல்களிலோ
விரிந்த சிறகுகளிலோ
எடுத்துச் செல்லவியலாத் துயரத்தோடு
வெளிறிய ஆகாயம் அதிர அதிர
தொலைதுருவமேகிற்று
தனித்த பறவை

இக்கவிதை வி(வ)ரிக்கும் கற்பனையின் அற்புதம் உள்ளம் அள்ளுகிறது; இதன் ஆசிரியர் திரு. எம். ரிஷான் ஷெரீபை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞராய்த் தெரிவு செய்கிறேன்.

அடுத்து, பறவை வேட்டையாடித் தன் மிருககுணத்தை வெளிப்படுத்தும் மனிதனைச் சாடும் கவிதை ஒன்றும் என்னைச் சிந்திக்க வைத்தது.

அக்கவிதை…

துணை தேடிச் செல்லும்
தும்பை நிற புள் 

அதன் இறகு உதிரும்
வாசம் மண்ணோடு பேசும்
மீதமிருக்கும் சுவடுகளை..  

ஒற்றைக் கால்
தவமிருந்து கிடைத்த காதல்
தட்டிப் பறித்தது
ஒரு தோட்டா….

விதை முற்றாத
இளம் கனியின் சூளுடைத்த
பாவம் யாருடையதோ?

தனிமை கொன்று
தனித் தேசம் தேடும்
துயரத்தை மாற்றி எழுதிட .. 

விஞ்ஞான உலகில்
சுட்டுத் தெறித்த
காதல் பறவையின்
குருதி குடித்தவனும் 

மனிதன் என்றே
அறியப் படுகிறான்!!

இக்கவிதையின் ஆசிரியர் திருமிகு. கார்த்திகாவுக்கும் என் சிறப்பான பாராட்டுக்கள்! 

கவிஞர்களே! தொடர்ந்து போட்டிகளில் உற்சாகத்துடன் கலந்துகொள்ளுங்கள்! வெற்றி தொட்டுவிடும் தூரம்தான்!