Author: கிரேசி மோகன்

”ஆயிரம் கைகள் அகட்டி அணைக்கின்றாள்,
மாயிருள் கண்ணனை, மாற்றாந்தாய் -ஆயினும்
காகம்தன் குஞ்சுபொன் குஞ்சென்ற ஆய்ச்சியால்
தேகம்அக் ரூரர் தொலைப்பு(தேகான்ம பாவம் தொலைப்பு)’’….கிரேசி மோகன்….!

“கண்ணன் சுமப்பது கோவர்த் தனமல்ல-
தன்னைத்தான் ஏந்தலே, தாத்பர்யம்: -மண்ணில் –
இருப்பது யாவுமே இங்கே அவர்தான் –
மறுப்போர்க்கும் உண்டுமறு மை”….கிரேசி மோகன் ….!

மறுமை -மோட்சம்….!

”பானை பிடித்தவள் பாக்கிய சாலியாய்
’’நானை’’ உணர்த்திட, நிர்விகல்ப -ஞானத்தை
மந்திக்காய் காட்டியவர், மாயத்தால் கட்டினார்:
சிந்தித்த தாய்க்கு ஜுரம் (யோக மாயா ஜுரம்)’’….கிரேசி மோகன்….!

”நான்முகன் எங்கென்றாள்’’ ,நாபியிடம் நந்தகோபி(நந்தகோபன் பத்தினி),
வான்முக விஷ்ணு வயிற்றுக்கு -ஊண்மிகக்(உணவு மிக)
கேட்டான், உரலிழுத்தக் கண்ணன் களைப்புற்று,
ஊட்டும் வரையில் உறவு’’….கிரேசி மோகன்….!

” மந்தி நெகிழ்ந்து மாதவர் கால்பிடிக்க –
சந்திர வம்சத்து சூரியன்(Ramar) , -சந்திர-
வெண்மையான வெண்ணையை வழங்கிடும் –
தண்மையான தாமோ தரர்”….கிரேசி மோகன் ….!

’’மாதவனின் காதினை மாதவள்(மாது அவள்) கிள்ளிடும்
போதினில் வானர(வான் ப்ளஸ் அரன் -அனுமார் ருத்திராம்ஸம்) போஜனம்: –தாதை(அப்பன்)
விருந்துண்ணும் முன்பு, குரங்கெண்ணம்(நன்றிக் கடன்) கொள்ள,
கருந்தா மரைக்கையில் கட்டு’’….!
(அல்லது)
திருந்தாத கள்ளனென்றாள் தாய்(யசோதா பாவம் கண்ணன்)’’….கிரேசி மோகன்….!

யசோதை உவாச….!
—————————————————

குறையெனக்குன் காட்சி நிறையெனக்குன் நாமம்
சரியெனக்குன் மாயையின் சூழ்ச்சி -அரியுனக்கு
இன்னும் தயக்கமேன் என்னைப் பிடித்திட
கண்ணா அவிழ்த்திடுகண் கட்டு….

மீண்டும் உரலிழுத்து மாமருதம் சாய்த்தரவத்
தாண்டவம் ஆடித் தயிருண்டு -வேண்டிய
ராதையை காதலித்து போதனையாய் கீதையை
யாதவா வந்திங்(கு) எழுது….!
——————————————————————————————————
——————————————————————————————————
கண்ணிநுண் தாம்பினால் கட்டுண்ட காரணம்
அன்னையின் அன்பினாலா அல்லது -கண்ணனே
ஓயாத லீலையின் மாயா வசப்பட்டு
ஆயாசம் ஆனதா லா….
பழிவாய் மணக்க பகலும் இரவும்
மொழிவாய் முகுந்தா முராரி -விழுவாய்
வணங்க வரதன் வளரடி தன்னில்
இணங்கும் இகபரம் இங்கு….
மூப்பும் பிணியும் முகமன் உரைத்திடும்
தோற்பும் பகையும் திரண்டெழும் -போப்போய்
மருதம் முறித்து மதயானை கொன்ற
வரதனை நெஞ்சே வணங்கு….

திருவிருந்த மார்பன் திருத்துழாய் மார்பன்
மருவிருந்த மார்பன் மகனாய்ச் -சிறையில்
கருவிருந்த மார்பன் தெருவிருந்த மண்ணை
பெருவிருந்தாய் உண்ட புதிர்….
சகஸ்ரமவன் நாமம் சகலமவன் ரூபம்
ரகஸ்யமவன் மாயை, ரசிப்போர் -அகஸ்மாத்தாய்
வானம் வசப்பட நானவன் தானென்ற
ஞானத்தில் நிற்பார் நிலைத்து….

பக்திக்(கு) அவன்பதங்கள், சக்திக்(கு) அவன்சரணம்
முக்திக்(கு) அவனின் மலர்த்தாள்கள் -யுக்தியாய்
கண்ணினுன் தாம்பினால் கட்டும் உரிமைக்குக்
கண்ணனை நெஞ்சே கருது….

காயாம்பூ வண்ணத்தை கற்றோர்தம் எண்ணத்தை
ஆயர்தம் சின்னத்தை மண்ணையுன் -ஓயாத
மாயத்தை ஒப்பில்லா சீயத்தை நேயத்தில்
தாயொத்த தாயத்தைத் தேடு….கிரேசி மோகன்….!

”கொஞ்சல்போல் கொஞ்சி கயிறுடன் காத்திருக்க,
மிஞ்சுகிறான் ஆய்ச்சியவள் மைந்தன்: -அஞ்சியவன்
வாய்க்குளே பார்த்திட வையம் தெரிகிறது:
தாய்க்குள்ளே தாமோ தரன்’’….கிரேசி மோகன்….!

”வாயூட்டும் தாய்க்கு விஸ்வரூ பம்காட்ட
சேயூட்டம்(ஊட்டச்சத்து) கொண்டதோ! ,சவ்யஸாஸி(அருச்சுனன்) -நோயோட்ட(போரிட பயநோய்)
கீதா வடித்தலா !,கேசவ் வரைதலா!,
மாதா யசோதை மயர்வு!(மாய மயக்கம்)’’….கிரேசி மோகன்….!