Author: மீ. விசுவநாதன்

(ஒரு எளிய மனிதனின் சுயசரிதை)
(மீ.விசுவநாதன்)
அத்யாயம்: 40

உறவுகளின் பலம்

அவனுக்கு அக்கா பாலா என்ற ஸ்ரீபார்வதிக்கு நல்ல வரன் இராஜபாளையத்தில் தனக்குத் தெரிந்த நல்ல குடும்பத்தில் இருக்கிறதென்றும், பையன் எண்ணூர் “தர்மல் மின்நிலையத்தில்” வேலை செய்வதாகவும் அவனுக்குக் குடும்ப நண்பர்களான ஸ்ரீ ஆதிமூலவாத்தியார், மற்றும் அவரது மனைவி அம்மளுக்குட்டி மாமியும் அவனுக்குப் பெற்றோரிடம் தெரிவித்து, அவனுக்கு அக்காவின் ஜாதகத்தைப் பெற்றுச் சென்று, பிள்ளை வீட்டாரிடம் தொடர்பு கொண்டு பெண் பார்க்கும் நாளையும் ஏற்பாடு செய்தனர்.

பெண் பார்பதற்காக இராஜபாளையத்தில் இருந்து பிள்ளையின் பெற்றோர்களும், பிள்ளையின் தாய்மாமா மாமியும் மாப்பிள்ளைப் பையன் ஹரிஹரன் அவர்களுடன் வருவதாகச் சொல்லி இருந்தனர். அவனுக்கு அப்பாவின் ஒன்று விட்ட சகோதரியும், அவனுக்கு அத்தை முறையுமான “சீதை அத்தை”யின் இல்லத்தில் வைத்துப் பெண்பார்க்க முடிவு செய்திருந்தனர். சீதை அத்தையின் வீடு பாளையம்கோட்டையில் இருக்கும் பெருமாள்புரத்தில் இருந்தது. பூச்செடிகளும், ஆரஞ்சு, சப்போட்டா போன்ற பழச்செடிகளும் நிறைந்த மிக அழகான வீடு. அவனுக்குப் பெற்றோர்கள் அவனையும், அவனுக்கு அக்காவையும் அடிக்கடி அந்த இல்லத்திற்கு அழைத்துச் செல்வார்கள். சீதை அத்தையின் கணவர் ஹரிஹர ஐயர் நல்ல கண்டிப்பும், கனிவும் கொண்டவர். அவர் ஒரு சிவில் கான்ட்ரேக்டர். குடும்ப உறவைப் பேணும் குணம் கொண்டவர். அவருக்கு இரு பெண்களும், ஒரு மகனும் உண்டு. மகன் மத்திய அரசாங்கத்தின் விமானப் பாதுகாப்புத் துறையில் வேலையில் இருந்தார். அனைவருக்கும் திருமணம் நடந்திருந்தது. அவரது மருமகள் சித்ரா சுப்பிரமணியம். சென்னையில் மிகப் பிரபலமான “ஸ்ரீனிவாசன் & கம்பெனி” லெதர் நிறுவனத்தின் அதிபர்களில் ஒருவரான ஸ்ரீ மீனாக்ஷி சுந்தரம் அவர்களின் மகள். அவனுக்கு சகோதரி பாலாவைப் பெண் பார்க்க வருகிறார்கள், அதுவும் தங்களது பெருமாள்புரம் வீட்டில் என்று அறிந்து கொண்டு மிகவும் மகிழ்ச்சியாக அவனுக்குப் பெற்றோர்களிடம்,” மாமா நீங்க கவலையே படவேண்டாம்…நாங்கள் கூட இருக்கிறோம்” என்று தைரியம் கொடுத்தவர்களில் திருமதி. சித்ரா சுப்பிரமணியமும் ஒருவர் என்றும், பெண் பார்க்கும் தினத்தில் வந்திருந்த பெரியோர்களுக்கு உணவினைத் தன்னுடைய திருமணத்திற்குத் தந்திருந்த வெள்ளிப் பாத்திரங்களில் வைத்துப் பரிமாறி மகிழ்ந்த “சித்ரா சுப்பிரமணியனின்” நல்ல குணத்தை இப்பொழுது கூட அவனுக்கு சகோதரி பாலா நன்றியோடு சொல்லுவாள். அவனுக்கு அக்காவின் திருமணம் 12.05.1974 என்று தேதி குறிக்கப் பட்டது. திருமணச் செலவுக்கு அவனுக்கு அப்பாவின் சேமநல நிதியில் இருந்து கொஞ்சம் பணம் கிடைத்தது. அவனுக்கு அம்மாவழித் தாத்தா கடனாகக் கொஞ்சம் பணஉதவி செய்தார். குடும்ப நண்பர்களான மும்பை R .S . மணி அவர்கள் அவனுக்கு அப்பாவிடம் மிகுந்த அன்பும், மரியாதையும் கொண்டவர். அவர் திருமணத்திற்கு ஒருவாரம் முன்பு அவனுக்கு அப்பாவை சந்தித்து ரூபாய் மூவாயிரம் தந்து,” மீனாக்ஷி சுந்தரம் இந்தக் கவரில் மூவாயிரம் ரூபாய் இருக்கு…கல்யாணச் செலவுக்கு வைத்துக் கொள்ளும்…உமக்கு எப்பொழுது முடியுமோ அப்பொழுது திரும்பத்தந்தால் போதும்..கவலைப் படாமல் கல்யாணத்தை நடத்தும்” என்று சொன்ன பெருந்தகை. (அப்பொழுது ஒரு படி அரிசி இரண்டு ரூபாய்க்கும், தங்கம் ஒரு சவரன் இருநூற்றி ஐம்பது ரூபாய்க்கும் விற்ற காலம்.) R. S. மணி அவர்கள் மும்பை தமிழ்ச் சங்கத்தின் தலைவராக இருந்த ஆதிலக்ஷ்மணனின் ஷட்டகர் (சகலை). திருமணச் சமையலை “கிச்சன்” முன்னின்று செய்து கொடுத்தார். கைலாசம் ஐயரின் தம்பிதான் “கிச்சன்”. அற்புதமான சமயற்கலைஞர். அவர்களும் அவனுக்கு அப்பாவின் நெருங்கிய நண்பர்கள்தான். மூன்று நாட்களும் நல்ல சுவையாகச் சமைத்து அனைவரையும் மகிழ்வித்து விட்டார். பிள்ளை வீட்டர்களுக்கு ரொம்பவும் மகிழ்ச்சி. திருமணத்தில் ஸ்ரீ லக்ஷ்மண வாத்தியார் குடும்பத்தினரின் பங்கு நன்றியோடு நினைக்க வேண்டிய ஒன்று.

வடக்கு ரதவீதியில் உள்ள அவனுக்கு அப்பாவின் பூர்வீக வீட்டின் வாசல் மற்றும் இரண்டு பக்கத்திலும் உள்ள நான்கு வீடுகளின் வாசல் அடைத்துப் பந்தல் போடப் பட்டிருந்தது. அவனுக்குச் சித்தப்பாக்கள், அத்தைகள், மாமா குடும்பங்கள், எம்.ஆர்.ஆதிவராகன், எம்.ஆர்.ராமநாராயணன் போன்ற நண்பர்களின் பக்க பலத்தோடு அவனுக்கு அக்காவின் திருமணம் சிறப்பாக நடந்து முடிந்தது.

திருமணம் முடிந்து அவனுக்கு அக்கா, அத்திம்பேர் மற்றும் பிள்ளை வீட்டாரின் குடும்பத்தினரை இராஜபாளயத்திற்கு அனுப்பி வைக்க அம்பாசமுத்திரம் சென்றிருந்தனர். அம்பையில் உள்ள பிரபலமான புகைப்பட நிறுவனம் “சித்ரா ஸ்டுடியோ”வின் வாசலில் பேருந்து வருவதை எதிர்பார்த்து பிள்ளைவீட்டார் நின்று கொண்டிருந்தனர். அது சமயம் அவனுக்கும், அவனுக்கு அக்காவுக்கும் ஆசிரியராக இருந்தவரும், அவனுக்கு அப்பாவின் நல்ல நண்பரும், ஸ்ரீ ஞானானந்த பாரதி சுவாமிகளின் பூர்வாச்ரம சகோதரருமான ப்ரும்மஸ்ரீ ஆர். சங்கர ஐயர் அவனுக்கு அக்காவையும், அத்திம்பேரையும் வாழ்த்துவதற்காகவே வந்து, தான் எழுதிக் கொண்டு வந்திருந்த ஒரு அருமையான கவிதையை அங்கு இருந்த அனைவரின் முன்பாக வாசித்து, அவனுக்கு அக்காவையும், அத்திம்பேரையும்,” நீங்கள் எப்பொழுதும் நிறைந்து வாழ வேண்டும்” என்று தான் கொண்டு வந்திருந்த மங்கள அக்ஷதையைத் தூவி ஆசீர்வாதம் செய்தார். அவரைப் போன்ற நல்ல உள்ளங்களின் ஆசீர்வாத பலத்தால் இன்றும் அவனுக்கு சகோதரியின் குடும்பம் மனத்திலும் நிறைந்து இருக்கிறது.

“மணிமுத்தாறு பூங்காவில் “மன்னவன் வந்தானடி”

14.05.1974 அன்று காலை ஒன்பது மணிக்கு கல்லிடைக்குறிச்சி தேரடித்தெருவில் உள்ள ஒரு சைக்கிள் கடையில் அவனும், அவனுக்கு நண்பன் பிரபுவும் வாடகைக்கு சைக்கிளை எடுத்துக் கொண்டு மணிமுத்தாறு நோக்கிப் புறப்பட்டனர். அவனுடைய ஊரில் இருந்து மணிமுத்தாறு அணை, அருவிக்கு ஒரு மணிநேரத்திற்குள் சைக்கிளில் சென்று விடலாம். ஒவ்வொரு முறையும் அவன் ஊருக்கு வரும்பொழுது செல்லக் கூடிய ஒரு இடமாகவே மணிமுத்தாறு அருவித்துறை இருக்கிறது. அன்று அவனும், பிரபுவும் சென்று வருவதற்கு ஒரு கூடுதல் காரணமும் இருந்தது. அது சிவாஜி கணேசன் நடித்த “மன்னவன் வந்தானடி” திரைப்படத்தின் வெளிப்புறப் படப்பிடிப்பு மணிமுத்தாறு அணை, பூங்காவில் நடை பெற்றுக் கொண்டிருந்தது. சைக்கிளை ஒரு ஓரமாக நிறுத்தி வைத்து விட்டு அவனும், பிரபுவும் படப்பிடிப்பைக் காண பூங்காவுக்குள் சென்றனர். கூட்டம் அதிகம்தான். அவனும், பிரபுவும் ஒரு திண்டின் மீது நின்று கொண்டு பார்த்தனர். சிவாஜி கணேசனும், மஞ்சுளாவும் ராஜ உடையில் இருந்தனர். ஒளிப்பதிவாளர் P. N. சுந்தரம் தனது காமிரா மூலமாக அந்த இடத்தின் ஒளி அமைப்பினைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, நடன இயக்குனர் சலீம் அந்தப் பாடலுக்கான நடன அசைவுகளைக் கற்றுத் தர, இயக்குனர் P. மாதவன் ஸ்டார்ட் சொல்ல “காதல் ராஜியம் உனது, அந்தக் காவல் ராஜியம் எனது” என்ற வாலியின் பாடல் படமாக்கப் பட்டது. எம்.எஸ். விஸ்வநாதனின் இசையில் T M. S., P. சுசீலா பாடிய மிக இனிமையான பாடலது.

அந்தப் படப்பிடிப்பைப் பார்த்த பிறகு அவனும், பிரபுவும் மணிமுத்தாறு அருவியைப் பார்க்கச் சென்றனர். அருவியைப் பார்த்துத் திரும்பி வரும் பொழுது தகரக்கொட்டகை என்னும் இடத்தில் உள்ள இறக்கத்தில் அவனுடைய சைக்கிளின் முன்சக்கரம் பிரபுவின் சைக்கிளின் பின்சக்கரத்தில் மெதுவாகத் தட்டியது. அடுத்த கணத்தில் இருவரும் அந்த இறக்கத்தில் உருண்டு விழுந்தோம். இருவரின் கைகளிலும், கால்களிலும் நல்ல சிராய்ப்புகள். இரத்தம் வழிய சைக்கிளை மெதுவாக ஓட்டிக் கொண்டு ஊர் வந்து சேர்ந்தோம். “கல்யாணத்திற்கு வந்த இடத்தில் இப்படி ரத்தக் குறியோட வந்து நிக்கறே..அப்படி என்ன சினிமா மோகம்” என்று அவனுக்கு அம்மா அர்ச்சனை செய்தாள். அவன் கூட ஒரு வாரம் ஊரில் தங்கி விட்டு, சென்னைக்குத் திரும்பினான்.

“காதல் ராஜியம் உனது, அந்தக் காவல் ராஜியம் எனது” என்ற பாடலைக் கேட்கும் போதெல்லாம் மானசீகமாக அவன் மணிமுத்தாறு சென்று விடுவான்.

17.12.2015

அவன் மீண்டும் அடுத்தவாரம் வருவான்………..

மீ. விசுவநாதன்

அத்யாயம்: 39

நெறிப்படுத்திய மாமாத் தாத்தா

அவன் அலுவலகத்திற்கு காலையில் எட்டரை மணிக்கே வந்து விட்டான். ஆறுமுகம் என்பவர் அன்று அலுவலகத்தை சுத்தம் செய்து, ஒவ்வொருவரின் நாற்காலி மேசைகளை எல்லாம் துடைத்துக் கொண்டிருந்தார். அவனுக்கான நாற்காலியைத் துடைத்து விட்டு,” தம்பி…இங்க உக்காந்துக்குங்க..ஒம்பது மணிக்குள்ள எல்லாரும் வந்துருவாங்க…” என்று மிகுந்த வாஞ்சையோடு சொன்னார். அன்று வந்திருந்த ஆங்கிலச் செய்தித் தாளையும் படிக்கக் கொடுத்தார்.

அவன் அந்த அலுவலகத்திலும், அதன் உள்ளேயே இருந்த “மெர்குரி டிராவல்ஸ்” அலுவலகத்தையும் சுற்றிப் பார்த்தான். “மெர்குரி டிராவல்ஸ்” அலுவலகத்திற்கு முன்பு ஆனந்த் தியேட்டரும், பத்து கட்டிடங்கள் தள்ளி இருந்த மத்திய நூலகமும் அவனுக்குப் பிடித்திருந்தது. மதிய உணவு வேளையில், சீக்கிரமாகத் தன் உணவை உண்ட பின்பு அருகிலிருந்த மத்திய நூலகத்திற்குச் சென்று தமிழ்ச் செய்தித் தாள்களையும், ஆனந்தவிகடனில் வெளியான சிறுகதையையும் படித்தான். அந்த மேசையில் இருந்த “தாமரை”ப் பத்திரிகையில் வெளியான சிறுகதை ஒன்றும் படித்தான். அது கதைப்பித்தனுடையது. கட்டுரைகள், கதைகளை மறுநாள் படிக்க வேண்டும் என்று அலுவலகத்திற்குப் புறப்பட்டான். தாமரைப் பத்திரிக்கை அவனுக்கு பிடித்திருந்தது. மதிய உணவு நேரம் முடிந்ததும் அலுவலகம் சென்ற அவனிடம்,” சாப்பிடாம எங்க போனாய்..” என்று பி.ஏ.கிருஷ்ணன் கேட்டார். “லைபிரரிக்கு”ப் போயிருந்தேன்” என்றான். “குட்…நல்ல புத்தகங்களப் படி…” என்று முதுகைத் தட்டிக் கொடுத்தார். மதியம் இராமச்சந்திரன், சுப்பிரமணியன் மணிவண்ணனுடன் சேர்ந்து கொண்டு அவன் வேலை செய்தான். சரியாக ஐந்தரை மணிக்கு அலுவலக நேரம் முடிந்தவுடன் வீட்டிற்குப் பறப்பட்டான். அவனுக்கு அந்த அலுவலக வேலை பிடித்திருந்தது. கற்றுக்கொள்ள நிறைய வாய்ப்பும் இருந்தது. வருடத்திற்கு முப்பது நாள்கள் விடுமுறையும், அது தவிர பதினைந்து நாள்கள் தனி விடுமுறையும் இருந்தது.

அவனுக்கு நண்பன் குட்டிச்சங்கரும் வேலைக்காகச் சென்னைக்கு வந்திருந்தான். ஒவ்வொரு நாளும் மதியம் தொலைபேசியில் அவனுடன் பேசுவான். மற்றும் ஒரு நண்பன் பிரபுவுக்கு “டன்லப்” நிறுவனத்தில் வேலை கிடைத்ததில் அவனும் சென்னைக்கு வந்திருந்தான். அந்த வருடம் (1973) தீபாவளி அன்று குட்டிச்சங்கர், பிரபுவுடன் அவனும் திருவல்லிக்கேணியில் இருந்த குட்டிச்சங்கரின் பெரியம்மாவின் வீட்டிற்க்குச் சென்றான். அங்கு தீபாவளி இனிப்பான ஒக்காரை, அல்வா, மற்றும் மிக்சர் சாப்பிட்டுவிட்டு நடந்தே மவுன்ட் ரோட்டில் உள்ள சாந்தித் தியேட்டர் வரை நண்பர்களுடன் வந்தான். சாந்தித் தியேட்டரில் சிவாஜி கணேசன் நடித்த “கௌரவம்” வெளியாகி இருந்தது. நல்ல கூட்டம். அவன் நண்பர்களுடன் வீட்டிற்குத் திரும்பி விட்டான். மற்றொரு நாள் அவன் அதே தியேட்டரில் “கௌரவம்” திரைப்படம் பார்த்தான். அவனுக்கு மிகவும் பிடித்த திரைப்படம் அது. அவனோடு வேலை செய்யும் இராமச்சந்திரன், கணேசன், சுப்பிரமணியம், கே.தண்டப்பாணி, சிதம்பரம் எல்லோருமே சிவாஜி கணேசனின் ரசிகர்களாக இருந்தனர். மணிவண்ணனுக்கு எம்.ஜி.ஆர். படங்களில் ஆர்வம் அதிகம். மதிய உணவு வேளையில் நல்ல திரைப்படங்களைப் பற்றி நண்பர்கள் அலசுவார்கள். அதில் ஆங்கிலப் படங்களும் இருக்கும்.

அவனது முதல்மாதச் சம்பளமாக ரூபாய் நூற்றி ஐம்பத்தேழு கிடைத்தது. அதை வாங்கிச்சென்று அவனுக்கு தாத்தா, பாட்டியிடம் கொடுத்து நமஸ்காரம் செய்தான். அவனுக்கு அம்மாவழித் தாத்தா அவனது சம்பளப் பணத்திற்கான செலவுகளை ஒரு பைசா விடாமல் ஒரு நாற்பது பக்க நோட்டுப் புத்தகத்தில் எழுதி வந்தார். அந்தப் புத்தகத்தை அவன் இன்றும் பாதுகாத்து வருகிறான். மாதம் அறுபது ரூபாய்கள் அவனுக்குப் பெற்றோருக்கு அனுப்பி வைப்பார். அறுபது ரூபாய்கள் அவனுக்கான வீட்டுச் செலவுக்கும் வைத்துக் கொள்வார். மாதம் பத்து ரூபாய்கள் அவனது பெயரில் வங்கியில் சேமிப்பும் செய்து தருவார். அவனுக்கு அலுவலகம் சென்று வர “பஸ்பாஸ்” செலவுக்கு மாதம் பதிமூன்றும், வாரம் இரண்டு ரூபாய் அவன்கைச் செலவுக்கும் தருவார். அந்தப் பணத்தில் அவன் நல்ல கதைப் புத்தகங்கள் வாங்கிக் கொள்வான். வேர்க்கடலை தினமும் பத்து பைசாவுக்கு வாங்கித்தின்பதும் அவனுக்குப் பிடித்திருந்தது. தினமும் என்ன செலவு செய்தாய் என்று அவனுக்குத் தாத்தா அவனிடம் கேட்ப்பார். அனாவசியமாகச் செலவு செய்ய அனுமதிக்க மாட்டார். அவரது நேர்மையும், கண்டிப்பும் அவனை நல்வழிப் படுத்தியது.

மகாகவி பாரதியாரின் பிறந்ததின விழா

1973ம் வருடம் டிசம்பர் மாதம் பதினொன்றாம் தேதியன்று பாரதியாரின் பிறந்த தினத்தன்று மெரீனா கடற்கரையில் உள்ள பாரதியார் சிலைக்கு மாலை அணிவித்து விட்டு, அதைத் தொடர்ந்து ஊர்வலமாகச் சென்று மயிலாப்பூரில் உள்ள “சாஸ்திரி ஹாலில்” வைத்து கருத்தரங்கமும், கவியரங்கமும் “பாரதி இளைஞர் சங்கம்” சார்பில் நடைபெறும் என்ற அறிவிப்பை அவன் செய்திப் பத்திரிகையில் படித்து விட்டு கடற்கரையில் உள்ள மகாகவி பாரதியாரின் சிலையருகில் நின்று கொண்டிருந்தான். காலை எட்டு மணிக்கெல்லாம் ஒவ்வொருவராக வந்தனர். கூட்டம் சேர்ந்ததும் பாரதி இளைஞர் சங்கத்தின் செயலாளர்கள் பாரதி காவலர் கு.ராமமூர்த்தி, பாரதி அடிப்பொடி வி.எஸ்.மணி, வானதிப் பதிப்பகம் திருநாவுக்கரசு, நெல்லை இராஜானந்தம், வி.சா.வாசுதேவன், இராமானுஜம், லயோலாக் கல்லூரி கணிதப் பேராசிரியர் ரங்கராஜன் போன்ற பாரதி பக்தர்கள் பாரதிக்கு மாலை அணிவித்தனர். மற்றவர்கள் மலர்தூவி வணங்கினர். அவனும் மகாகவியின் பாதத்தில் மலர் தூவி வணங்கினான்.

ஊர்வலம் கூட்டம் நடக்கும் மயிலாப்பூர் “சாஸ்திரி ஹாலை” நோக்கிப் புறப்படும் பொழுது, பாரதி காவலர் கு. இராமமூர்த்தி அவனை நோக்கி வந்தார். “தம்பி நீ எங்கிருந்து வராய் ?” என்றார். அவன் மாம்பலத்தில் இருந்து வருகிறேன் என்றான். சொந்த ஊர் எது ? என்றார். அவன் திருநெல்வேலி மாவட்டத்தில் உள்ள கல்லிடைக்குறிச்சி என்றான். அதைக் கேட்டதும் அவருக்கு ஒரே குஷி. “எனக்கும் கல்லிடைக்குறிச்சிதான்..பாரதியார் கவிதைகளைப் படி” என்று சொல்லிக் கொண்டே ஒரு பெரிய பாரதியார் படத்தினை அவன் கையில் கொடுத்து,” நீ இந்த பாரதியார் படத்தக் கையில வைச்சுண்டு ஊர்வலத்தோட வா” என்று அவனை ஊர்வலத்தின் முன்பாக நிறுத்தினார். அவனுக்கு ரொம்பவும் மகிழ்ச்சி. அவன் தினமும் நேசித்து வாசித்துக் கொண்டிருக்கும் பாரதியைத் தன் இரண்டு கைகளாலும் அணைத்தபடி ஊர்வலத்தோடு பாரதி பாடல்களைப் பாடிய படியே நடந்தான். சென்னைக்கு வந்து கலந்து கொண்ட முதல் நிகழ்ச்சியிலேயே அவனோடு பாரதி அவனை அரவணைத்துக் கொண்டது அவனுக்குப் பெரும் பேறு.

19.11.2015

அவன் மீண்டும் அடுத்தவாரம் வருவான்………..

ஒரு எளிய மனிதனின் சுயசரிதை

மீ.விசுவநாதன்

அத்யாயம்: 38

சென்னையில் அவனுக்குக் கிடைத்த முதல் வேலை

அவனுக்கு மாமா வீட்டில் பெரியம்மா, தாத்தா, பாட்டி என்று அருமையான உறவுகள் இருந்தனர். அவன் மீது அன்பு பொழிந்தனர். இருப்பதை வைத்துக் கொண்டு எப்படி வாழ வேண்டும் என்பதை அங்கும் அவன் கற்றுக்கொண்டான். விருந்தோ, பத்திய உணவோ எதிலும் அன்பு நிறைந்திருக்கக் கண்டான். அவன் வேலைதேடி சில பத்திரிக்கை அலுவலகங்களுக்குச் சென்று வந்தான். ஆனால் அவனுக்கு மாமாவுக்கு அதில் விருப்பம் இல்லை. அவனுக்கு வேறு நல்ல வேலை கிடைக்கும் என்று நம்பிக்கை கொடுத்து வந்தார். அவனை மாம்பலம் ரயில் நிலையம் சாலையில் இருந்த “மாம்பலம் டெக்நிக்கல் இன்ஸ்டிடூடில்” சேரச் செய்து தட்டச்சும், சுருக்கெழுத்தும் மேலும் கற்றுக்கொள்ள ஏற்பாடு செய்த்தார். அவன் அதையும் நன்கு கற்றான். ஆனாலும் அவனுக்குள் இருந்த கவிஞன் அவனை மத்திய நூல் நிலையம் சென்று நிறைய இலக்கிய நூல்களைப் படிக்கத் தூண்டிக் கொண்டே இருந்ததால் மாலை வேளைகளில் அவன் நூலகத்தில் சிறந்த நூல்களைத் தேடித் படித்துக் கொண்டிருந்தான்.

ஒருநாள் அவனுக்கு அம்மா வழிப் பாட்டி, அவனை அழைத்துக் கொண்டு இராயபேட்டையில் அப்பாக்கண்ணு முதலித்தெருவில் 13ம் எண் இல்லத்தில் வசித்து வந்த பாட்டியின் சகோதரியின் பெண் இராஜம்மாள் வீட்டிற்கு அவனை அழைத்துக் கொண்டு சென்றாள். இராஜம்மாள் அவனுக்கு ஒன்று விட்ட பெரியம்மா. அவனுக்குப் பாட்டியும், இராஜம்மாப் பெரியாம்மாவின் தாயாரும் கேரளாவில் திருச்சூரில் வெள்ளிநெழி என்ற இடத்தில் வசித்து வந்தனர். இராஜம்மாப் பெரியம்மாவின் கணவர் எஸ். ராமகிருஷ்ணன். அவருக்கு அவனது பாட்டியின் மீது மிகுந்த அன்பும், மரியாதையும் உண்டு. அவர் சென்னையில் ஓபராய் ஹோட்டெல்ஸ், ஈஸ்ட் இந்தியா ஹோட்டெல்ஸ் நிறுவனங்களுக்கு ஜாயின்ட் செகரட்ரி (Joint Secretary) என்ற உயர்ந்த பதவியில் இருந்தார். அந்த நிறுவனம் மவுண்ட் ரோடில் (இப்பொழுது அண்ணா சாலை) ஆனந்த் தியேட்டருக்கு எதிரில் உள்ள ஹமிட் பில்டிங்”ல் இருந்தது.

அவனது பாட்டியும், அவனும் இராஜம்மாப் பெரியம்மாவின் வீட்டிற்குள் நுழையும் வேளையில் எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் தனது அம்பாசிடர் காரில் அலுவலகத்திற்குப் புறப்பட்டுக் கொண்டிருந்தார். அவனது பாட்டியைப் பார்த்ததும் காரில் இருந்து இறங்கி , ” சித்தி…வாங்கோ…எப்படி இருக்கேள்” என்று விசாரித்து வீட்டிற்குள் அழைத்துச் சென்றார். வீட்டிற்குள் சென்ற உடனேயே மிகுந்த உரிமையுடன் ,” இராமகிருஷ்ணா… இவன் பாப்பாவின் (அவனுக்கு அம்மாவை அப்படித்தான் அவர்கள் அழைப்பார்கள்) புள்ளை..விஸ்வநாதன். டைப், ஷார்ட்ஹென்டு படிச்சிருக்கான். இவனுக்கு ஒன்னோடு கம்பெனில ஒரு வேலை போட்டுக் கொடு…அப்பறம் அவனே முன்னுக்கு வந்துடுவான்..இப்போதே அவனையும் ஒன்னோட கூட்டிண்டு போ .” என்று அவனைக் காட்டி வேலைக்கு சீபாரிசு செய்தாள். ஒரு ரோஸ் நிறத்தில் சட்டையும், சட்டைப் பையில் ஒரு பேனாவும், நாலுமுழ வேட்டியுமாக பாட்டியின் அருகில் நின்று கொண்டிருந்த அவனை ராமகிருஷ்ணன் பார்த்து, ” விஸ்வநாதா…வா என்னோட… என்று காரின் பின்பக்கம் தன்பக்கத்தில் அவனை அமர்த்திக் கொண்டு,” சித்தி…இங்கே இருங்கோ…நான் ஆபீஸ்ல இருந்து வந்தப்பரமா போய்க்கலாம்” என்று சொல்ல அந்த அம்பாசிடர் கார் புறப்பட்டது.

அலுவலகம் சென்றதும் இராமகிருஷ்ணன் தனது உதவியாளர் P.A. கிருஷ்ணன் என்பவரை அழைத்து,” கிருஷ்ணன் …இந்தப் பையன் பேரு விஸ்வநாதன்…இவன் டைப், ஷார்ட்ஹென்டு படிச்சிருக்கான். இவனுக்கு நம்ம ஆபீஸ்ல டெலிவரி செக்ஷன் தொடங்கி எல்லா வேலைகளையும் கற்றுக் கொடு…ஆபீஸ்ல மத்தபேர்களோட அறிமுகப் படுத்திவை…வேலைய நல்ல கத்துக்கொடு…” என்று சொன்னார்.

P.A. கிருஷ்ணன் அவனை அழைத்துக் கொண்டு வெளியில் உள்ள வேறு ஒரு அறையில் அவனை அமரச் செய்து, விபரங்கள் அறிந்து கொண்டார். டைப் செய்து காட்டச் சொன்னார். “நன்னா வேகமாத்தான் அடிக்கறே”.. என்று பாராட்டினார். அலுவலகத்தில் வேலை செய்து கொண்டிருந்த ராமச்சந்திரன், சுப்பிரமணியன், சிதம்பரம், மணிவண்ணன், கே.தண்டபாணி, கணேசன், ஆறுமுகம் அனைவருக்கும் அவனை அறிமுகம் செய்து வைத்தார். அந்த அலுவலகச் சூழ்நிலை அவனுக்குப் பிடித்திருந்தது. P.A. கிருஷ்ணன் அவனிடம் அவனது கல்விச் சான்றிதழ்களை மறுநாள் கொண்டுவரும்படிச் சொன்னார். மேலும் அவனுக்கு மாதம் Rs. 144/- சம்பளம் என்றும் வேலை நாட்களில் தினமும் ஐம்பது பைசாக்கள் “டீ அலவன்ஸ்” எல்லாம் சேர்த்து Rs. 157/- மாதச் சம்பளம் என்றும் மூன்று மாதங்கள் கழித்து வேலையை நிரந்தரம் செய்வார்கள் என்றும் சொன்னார். அவனுக்கு மகிழ்ச்சி கரைபுரண்டது. அந்த அலுவலகத்தில் “டெஸ்பேச்” (dispatch) கிளார்க்காகப் பணிசெய்து வந்த மணிவண்ணன் அவனிடம்,” விஸ்வநாதன் …இங்க வாங்க.. இன்னிக்கு இதச் சொல்லித்தரேன்…நாளைக்கு ராமச்சந்திரன் அக்கௌண்ஸ் சொல்லித்தருவார். “செக்” டைப் செய்றத நாயர் சொல்லித் தருவார் என்று அன்போடு சொல்லி அவனது வேலைக்கு பிள்ளையார்ச் சுழி போட்டார். உனக்கு வேறு எதிலும் ஈடுபாடு உண்டா என்று மணிவண்ணன் கேட்டார். “கவிதைகள் எழுதுவேன்” என்றான். “அப்படியா. எனக்கு சினிமாவில் விருப்பம். என்னுடைய மாமாதான் ஆர்.கே.சண்முகம்” என்றார். “யாரு?” என்று அவன் கேட்க,” ஆயிரத்தில் ஒருவன் படத்திற்கு வசனம் எழுதினாரே அந்த ஆர்.கே.சண்முகம்” என்று மணிவண்ணன் சொன்னார். அப்படியாக அந்த முதல்நாள் வேலையும், நண்பர்களின் அறிமுகமும் அவனுக்குக் கிடைத்தது. மாலையில் ஐந்தரை மணிக்கு இராமகிருஷ்ணன் அவனை அழைத்துக் கொண்டு வீட்டிற்குச் சென்றார். அவனுக்குப் பாட்டியிடம்,” சித்தி.. விஸ்வநாதன் வேலைக்குச் சேந்தாச்சு…அவனுக்கு மாசம் எல்லாமாச் சேர்த்து “Rs . 157 ” கிடைக்கும் என்றார். “ரொம்ப சந்தோஷம்” என்றாள் பாட்டி. அவனும், பாட்டியும் இராயப்பேட்டையில் இருந்து பஸில் புறப்பட்டு வீட்டிற்கு வந்தனர்.

மறுநாள் முதல் அவன் தி.நகர் பேருந்து நிலையத்தில் இருந்து “11”ம் நம்பர் பேருந்தில் அலுவலகம் செல்லத் துவங்கினான்.

13.11.2015

அவன் மீண்டும் அடுத்தவாரம் வருவான்………..

(ஒரு எளிய மனிதனின் சுயசரிதை)

மீ.விசுவநாதன்

அத்யாயம்: 37

காதலிலே கவிதையுண்டாம்

அவனுக்கு ஒன்றுவிட்ட அத்தையின் மகளை அவன் விரும்பினான். ஒவ்வொரு வருடமும் கோடை விடுமுறைக்கு அவர்கள் கல்லிடைக்குறிச்சிக்கு வருவார்கள். அவனுடைய வீட்டிற்கு இரண்டு வீடு தள்ளி அவனுக்கு அத்தையின் வீடு இருந்தது. அந்த வருடமும் அவர்கள் வந்திருந்தார்கள். அந்த “மே” மாதத்தில்தான் அவன் P. U .C. பெயிலாகி “டைப்ரைட்டிங்” வகுப்புக்குச் சேர்ந்திருந்தான். அவள் பெயர் சீதாலட்சுமி. சீதா என்று அழைப்பார்கள். அவனது வீட்டிற்கு சீதா வருவாள். அவனுக்கு அக்கா, அம்மா இருவருடனும் அவள் பேசிக்கொண்டிருப்பாள். அவனுடனும் பேசுவாள். அவனுக்கு சீதாவைப் பிடித்திருந்தது. அதை அவளிடமே நேரிடையாகச் சொன்னான். அவள் மெல்லிய புன்னகையைக் காட்டி அவளது வீட்டிற்குள் ஓடிவிட்டாள். அதன் பிறகு அவள் ஊருக்குச் சென்றாலும், அவனுக்குக் கடிதம் எழுதுவாள். அதற்கு அவன் எப்போதாவதுதான் பதில் எழுதுவான். அவளது கடிதம் இலக்கிய மேற்கோள் களோடு அழகான கையெழுத்தில் இருப்பது அவனுக்கு மகிழ்ச்சியாக இருந்தது.

காதலித்தவளையே அவன் 14.06.1985ல் கல்யாணம் செய்து கொண்டான். அதுவும் பெரியோர்கள் ஆசியோடு அவனுடைய கிராமத்திலேயே நடந்தது. அவனுடைய அந்தக் காதல் அனுபவத்தை பின்னாளில் எந்தக் கலப்பும் இன்றி “அந்த அவள்” என்ற தலைப்பில் ஒரு சிறுகதையாக, நடைச் சித்திரம்போல எழுதினான். அது 8.6.2014 தினமணிக் கதிரில் வெளியானது. அதை அப்படியே இங்கே தருகிறேன்.

“அந்த அவள்”

பிடித்திருந்தது அவனுக்கு. அவளுக்கும்தான். அவள் அவன் தெருவில் விளையாடும்பொழுது பார்த்துக்கொண்டே இருப்பாள். அவனுக்கு கபடி, கிட்டிப் புள், கோலி, பம்பரம் என்று அனைத்திலும் தன் திறமையைக் காட்டி மற்றவர்களைத் தன்பக்கம் திருப்பும் சாமர்த்தியம் இருந்தது. அவன் எப்போதும் வேடிக்கையாகவே பேசுவான். ஆற்றிலும், குளத்திலும் மிக அழகாக நீந்துவான். அதனால் அவனை அவனது நண்பர்களுக்கு மிகவும் பிடிக்கும். படிப்பு என்னவோ சுமார் ரகம்தான். ஆனால் விளையாட்டு, நீச்சல், உபகாரம் என்று அவன் தனது இருப்பை மிகத் தெளிவாகவே பதித்திருந்தான். அவனுக்கென்று ஒரு சைக்கிள் கிடையாது. நண்பர்களுக்குக் கற்றுக் கொடுக்கும் பொழுது இவனும் குரங்குப் பெடல் போட்டே மிக எளிதாகச் சைக்கிளும் கற்றுக் கொண்டு அதிலும் தன்னைச் சூரனாக்கிக் கொண்டான். சைக்கிளை மிக வேகமாக ஓட்டிக் கொண்டே தன் இரு கால்களையும் ஹேண்டில் பாரில் நீட்டி வைத்து சீட்டின் மீது படுத்துக் கொண்டு சாகசம் செய்வான். அதைப் பார்த்து அவனது நண்பர்கள் கைதட்டி “”ஹே” என்று சத்தம் போட்டு உற்சாகப்படுத்துவார்கள். அவளும் அதைப் பார்த்துப் பிரமிப்பாள். அவனுக்கும் அதுதானே வேண்டும்.

ஆனால் அவனது அம்மா, “”வேண்டாம்… இப்படி எல்லாம் ஓட்டாதே” என்று பயத்துடன் கத்துவாள். அவன் வீட்டிற்குத் திரும்பியவுடன் கம்பால் அடிப்பாள் அவனது அம்மா. இவனும் அழுவதுபோல அழுதுவிட்டு ஓடி விடுவான். சிலசமயம் இப்படி இவன் அம்மாவிடம் அடிவாங்கும்பொழுது அவளும் பார்ப்பாள். அது இவனுக்கு வெட்கமாக இருக்கும். ஒருவித “ஸ்டெயிலாக’ச் சிரித்துக்கொண்டே தெருவில் ஓடிவிடுவான். அதை அவனது அம்மா “”என்ன அசட்டுச் சிரிப்பு” என்று கத்துவாள். ஆனால் விடுமுறைக்காக அவன் கிராமத்திற்கு வந்திருக்கும் அவளுக்கு மட்டும் இவனுடைய சாகசம், பேச்சு, ஓட்டம், சாட்டம் எல்லாம் பிடித்திருந்தது.

தினமும் மாலை வேளைகளில் வாசலில் அமர்ந்து கொண்டோ, நின்றபடியோ அவன் விளையாடுவதை அவள் பார்த்துக் கொண்டிருப்பாள். சில நேரங்களில் அவளும் தன் வயதுச் சிறுமியர்களுடன் தெருவில் பாண்டியும் விளையாடுவதை இவனும் பார்த்து ரசித்திருக்கிறான். அவளது நீலப் பாவாடையும், அதற்குத் தோதாகப் போட்டிருக்கும் சட்டையும், தாவணியும் அவனுக்கு ரொம்பவும் பிடித்திருந்தது. அவளது அழகான அகன்ற கண்கள் அவனுக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது. ஒருமுறை அவளுக்கருகில் அவன் சென்றபொழுது அந்த அழகான கண்களுக்குள் தன் பிம்பத்தைப் பார்த்து அவன் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் அவளையே பார்த்தபடி இருந்தான். அப்போது தெருவில் ஓடி வந்த கன்றுக்குட்டி அவன் பின்னால் செல்லமாக முட்ட, அவன் அவள்மீது விழுவதுபோலச் சாய்ந்து பக்கத்தில் ஓடிவிட்டான். அவள் சிரித்தாள். கன்றுக்குட்டியைச் செல்லமாகத் தடவிக் கொடுத்தாள். அவன் பக்கத்து வீட்டுத் திண்ணையில் போய் அமர்ந்துகொண்டு தன் தலைமுடியைச் சரிசெய்து கொண்டே அவளைப் பார்த்துச் சிரித்தான். அது காமமில்லை. வயதின் ஈர்ப்பு. காதலின் துவக்கம் என்றுகூட அவன் நினைத்துக் கொண்டான். அவளது பண்பும், கண்களும் அவனைக் கட்டிப் போட்டன.

அவன் கவிதை எழுதுவான். ஒருமுறை அதை அவளிடம் காட்டினான். அப்போது அவளருகில் யாருமே இல்லை. அவள் தனக்குக் கவிதையும் பிடிக்கும், தமிழும் பிடிக்கும் என்றாள். ஆங்கிலத்திலும் கவிதைகள் எழுதியுள்ளதாகவும் அவனிடம் சொல்லி, மெலிதாகத் தன் கண்களைச் சிமிட்டினாள்.

உடனே “”என்னைப் பிடிக்குமா?” என்றான் இவன். “”உங்களைத்தான் ரொம்பப் பிடிக்கும்” என்றாள். இவன் மேல் ஆலங்கட்டி மழை பெய்வதுபோலக் குளிர்ந்தான். “உங்களை’ வேண்டாம் “உன்னை’ என்றே என்னைச் சொல் என்றான். அவள் தென்னங்குருத்தாய் மெலிதாகச் சிரித்தாள். அக்கணம் மல்லிகைப்பூ தோட்டத்து வாசம் மொத்தமும் அவன் முகத்தில் வீசியதுபோல ஒரு குஷி அவனுக்குள் வந்தது. அப்போது அவள் தனது அம்மாவின் குரலைக் கேட்டு வீட்டிற்குள் ஓடினாள். அவன் அவள் ஓடிய திசையைப் பார்த்தபடியே சிறிது நேரம் நின்று கொண்டிருந்தான்.

“டேய்… “டைப் கிளாசு’க்குப் போக வேண்டாமா… இப்படியே எப்போதும் பித்து பிடிச்ச மாதிரி நிக்கணும்… இல்லைன்னா தெருவுலயே சுத்தணும்… முன்னுக்கு வரணும்னு எண்ணமே இல்லையா?” என்று அவனது அம்மா திட்டியபோதுதான் திரும்பிப் பார்த்துவிட்டு அவன் தன் வீட்டிற்குள்ளே வேகமாக நடந்து சென்றான். அவளது முகமும், கண்களும், தலைபின்னிய அழகும், பாவாடை தாவணி அழகும் அவனை எங்கே படிக்கவிட்டது? வீட்டிற்குள் வருவான். கொல்லைப் பக்கம் சென்று மரத்தடியில் அமர்ந்துகொண்டு தன் கையில் உள்ள ஒரு நோட்டுப் புத்தகத்தில் ஆகாசத்தையும், பூமியையும், மரங்களையும், பறவைகளையும் பார்த்துப் பார்த்து ஏதேதோ எழுதுவான். அவளை நினைத்து தனக்குள்ளே சிரித்துக் கொள்வான். அது காதல் உணர்வு என்று அவன் நினைத்துக் கொண்டான். அவளிடம் அவன் ஏதும் சொல்லவில்லை.

அடுத்த நாள் அவள் இவனிடம் பேச வேண்டும் என்ற உணர்விலேயே இருப்பதை இவன் தெரிந்து கொண்டான். அப்போது அவள் தனது வீட்டின் வாசலைப் பெருக்கிக் கொண்டிருந்தாள். அவன் தனது வீட்டின் திண்ணையில் அமர்ந்தபடியே அவளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

வாசல் தெளித்தாள். புள்ளி வைத்த கோலம் போட்டுவிட்டு அவன் நிற்கும் திசையைப் பார்த்துத் தன் கண்களால் பேசினாள். அவன் கவிஞனானான். யோசித்தான். ஏதோ எழுதினான். ஒரு சிறிய தாளில் நான்கு வரிகளில் அவளது கண்களைக் கவிதையாக்கினான். அதை அவள் பார்க்கும்படி அவள் போட்ட கோலத்தில் வீசினான். கோலத்தை அந்தத் தாள் ஏதும் செய்யவில்லை. அந்தத் தாளை அவள் எடுக்கும் முன்பாகக் காற்று வீசியதால் அது பறந்து பறந்து போனது. அவளும் விடாமல் அதைப் பிடிக்க ஓடினாள். ஆனால், அது பறந்துபோய் தெருவோரச் சாக்கடை நீரில் மிதந்தது. இவள் வெட்கமில்லாமல் தன் வலது கையாலேயே அதை மெதுவாக எடுத்து விரித்துப் பார்த்தாள். நீர்பட்டுக் கவிதை சிறிது அழிந்திருந்தது. அதை அவள் அப்படியே எடுத்துக்கொண்டு வீட்டின் உள்ளே ஓடிச்சென்றாள்.

“என்னடி… இந்த ஓட்டம்.. பொம்பளைக்கு இந்த ஓட்டம் ஆகாது” என்று அவளது பாட்டி கத்தியது வெளியில் கேட்டது. அவள் அந்தக் கவிதைத் தாளை மெல்ல நல்ல தண்ணீரினால் கழுவினாள். அதில் அவனைக் கண்டாள். மெல்ல முத்தமிட்டாள். அந்த ஈரமான கவிதைத் தாளைத் தன் பெட்டிக்குள் பத்திரமாக வைத்துக்கொண்டாள்.

விடுமுறை நாள்கள் முடிந்து அவள் கிராமத்தைவிட்டு தன் பெற்றோருடன் நகரத்திற்குப் புறப்பட்டாள். அன்றுதான் இவனுக்கு பி.யூ.சி. தேர்வின் முடிவு செய்தித்தாளில் வெளியாகி இருந்தது. இவன் பெயில். அவன் கவலைப்படவில்லை. தன் தலைமுடியை மிக அழகாக “நிறைகுடம்’ சிவாஜியைப்போல அழகு செய்து கொண்டிருந்தான். மஞ்சள் பனியனால் தன் கழுத்து மூடியபடியும், ஒரு நாலு முழ வேட்டியால் தன்னை மன்மதனாக்கிக் கொண்டும் தன் வீட்டு வாசலில் வந்து நின்றான். அப்பொழுதுதான் அவள் மாட்டு வண்டியில் ஏறி அமர்ந்துகொண்டு அவனைப் பார்த்துச் சிரித்தாள். அவளது பாட்டிக்குக் கை அசைப்பதுபோல அவனுக்குக் கை அசைத்தாள். “”ஹய் ஹய்” என்ற வண்டிக்காரனின் சத்தத்துடனும், மாடுகளின் கழுத்து மணி அசைவுடனும் வண்டி புகை வண்டி நிலையம் நோக்கிப் புறப்பட்டது. அவள் அவனையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அவனும் அவளது “கண்களையே’ கூர்ந்து பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போதே வண்டி தெருவின் கடைசிக்குப் போய்விட்டது.

“போதும் தூங்கினது… எழுந்திருங்க… தூக்கத்துல தனக்குத் தானே சிரிச்சுண்டு… இந்த வயசுல “ரிட்டையர்டு’ ஆனப்புறமும் என்ன கனவு அப்படி… எழுந்திருங்க… பால் வாங்கிண்டு வாங்க…” என்று அவனது மனைவி போட்ட கூச்சலில் அவன் படபடக்க எழுந்துகொண்டு மனைவியின் கண்களைப் பார்த்தான். கோபமும், கடுகடுப்பும் அதில் கொப்பளித்துக் கொண்டிருந்தது. அப்போதும் அவன் “அந்த அவளது கண்களையே’ நினைத்துக்கொண்டு மெல்ல எழுந்து குளியலறையை நோக்கி நடந்தான்.

௦௦௦௦ ௦௦௦௦ ௦௦௦௦

மதராஸ் பட்டணத்திற்குப் பயணம்

“மே” மாதம் 1973ம் வருடம் அவனுக்குப் பெற்றோர் அவனை வேலைக்காக “திருநெல்வேலி எக்ஸ்பிரஸ்” ரயில் வண்டியில் “மெட்ராஸ்”சுக்கு (இப்பொழுது சென்னை) அவனுக்குத் தாய்மாமா சிவராமகிருஷ்ணன் வீட்டிற்கு நல்வாழ்த்துக்களுடன் அனுப்பி வைத்தனர். அப்பொழுது திருநெல்வேலியில் இருந்து “மெட்ராஸ்”சுக்கு ரயில் கட்டணம் பதினெட்டு ரூபாய்கள். அதற்கே பெரும்பாடு. அவனுக்கு, ரயில் கட்டணம் போகக் கையில் ஐம்பது ரூபாய்கள் தந்திருந்தனர் பெற்றோர்.

அவன் ஊருக்குப் புறப்படும் பொழுது பெற்றோரை வணங்கினான். அப்பொழுது அவனைக் கட்டிக்கொண்டு அவனுக்கு அம்மா சொன்னதுதான் அவனை இன்றுவரை சரியான பாதையில் செல்லும்படியாக வைத்திருக்கிறது.

” நீ…மெட்ராசுக்குப் போய் நல்ல பேரோடிரு..யார்கூடவும் சண்டை போடாதே..நிறையப் படி…எந்தக் கெட்ட பழக்கமும் இல்லாம இரு. அப்படி ஏதேனும் கெட்ட பழக்கம் வந்தா என்ன அம்மான்னு கூப்பிடாதே”

அவனை வழியனுப்ப திருநெல்வேலிக்கு அவனுக்கு அப்பாவும், அக்கா பாலாவும் வந்திருந்தனர். அவன் ஒரு மஞ்சள் நிறத்தில் பனியனும், நாலுமுழ வேட்டியும் அணிந்திருந்தான். சன்னல் ஓரத்தில் அமர்ந்து கொண்ட பொழுது ரயில் அவனையும், அவனது எதிர்காலத்தையும் சேர்த்துச் சுமந்து கொண்டு மதராஸ் பட்டினத்தை நோக்கிப் புறப்பட்டது. அவனுக்கு அக்கா, “திருநெல்வேலி எக்ஸ்பிரஸ்” ரயில் தன் கண்களை விட்டு மறையும் வரை கையசைத்துக் கொண்டிருந்தாள். அவனும் அக்காவையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். ரயில் மதுரைக்கு இரவில் வந்தது. மதுரை ரயில் நிலையத்தில் அவனுக்கு ஒன்றுவிட்ட “ரமணிச் சித்தப்பா” வந்திருந்தார். ரமணிச் சித்தப்பாவுக்கு அவன்மீது எப்பொழுதுமே தனி அன்புண்டு. அவனுக்கு பிஸ்கட், பழங்கள் வாங்கித் தந்து,” நீ ..நன்னா முன்னுக்கு வருவாய் கண்ணா” என்று ஆசிதந்தார். மதுரையை விட்டு ரயில் புறப்பட்டது.

அம்மா தந்த சாப்பாடுப் பொட்டலத்தைப் பிரித்து ஒரு உருண்டை தயிர் சாதத்தை எடுத்து வாயில் போட்டுக் கொண்டான். அதன் ஒவ்வொரு பருக்கையிலும் அவனுக்கு அம்மா அதில் சுவையாக இருப்பது தெரிந்தது. அவன் கண்களில் நீர்கோர்த்துக் கொண்டது. அம்மா சொன்னது அவன் நெஞ்சுள் மிக ஆழமாகப் பதிந்திருந்தது. இரவில் ரயிலில் அவன் தூங்கவே இல்லை. காலையில் எட்டரை மணிக்கு மாம்பலம் ரயில் நிலையத்தில் அவன் இறங்கினான். அவனை அழைத்துச் செல்ல அவனுக்கு மாமா சிவராமகிருஷ்ணன் வந்திருந்தார். அவன் இதற்கு முன்பு விடுமுறைக்கு மதராஸ் வந்திருந்தாலும், இப்பொழுது பார்க்கும் மதராஸ் பட்டணம் அவனை அன்போடு அன்று வரவேற்றது.

05.11.2015

அவன் மீண்டும் அடுத்தவாரம் வருவான்………..

(ஒரு எளிய மனிதனின் சுயசரிதை)

மீ.விசுவநாதன்

அத்யாயம்: 36

ப்ரும்மஸ்ரீ இராமகிருஷ்ண தீக்ஷிதர்

அவன் தொந்திவிளாகம் தெருவில் உள்ள தாத்தாவின் வீட்டிற்குச் செல்லும் பொழுதெல்லாம் அந்தத் தெருவின் ஆரம்பத்தில் வடக்கு வரிசையில் இரண்டு மூன்று வீடுகள் தள்ளி ஒரு வீட்டின் சிகப்பு நிறத் திண்ணையில் காலையில் கிழக்கு முகமாகவும், சந்தியாகாலத்தில் மேற்கு முகமாகவும் அமர்ந்து கொண்டு சந்தியாவந்தனமோ, வேத பாராயணமோ செய்து கொண்டிருக்கும் அந்தப் பெரியவரைப் பார்க்கும் பொழுதெல்லாம் அவன் அவரைக் கையெடுத்துக் கும்பிடுவான். அப்பொழுது அவர் புன்னகைத்தபடி, மென்மையாக, ” என்ன விஸ்வம்…தாத்தாவாத்துக்குப் போயிண்டிருக்கயா” என்று கேட்பார். அவர்தான் ப்ரும்மஸ்ரீ மகாதேவ தீக்ஷிதர். கேரளாவில் உள்ள பரவூரில் ஆறுமாதமும், கல்லிடைக்குறிச்சியில் ஆறு மாதமுமாக இருப்பார். வேத வித்து. அமைதியான தோற்றமே அவரது ஞானத்தைப் பறைசாற்றும். அவரது ஒரு புதல்வர் ப்ரும்மஸ்ரீ இராமகிருஷ்ண தீக்ஷிதர். தந்தையைப் போலவே வேத வித்து. மென்மையாகத்தான் பேசுவார். வைதீக தர்மத்தில் உள்ள ஒழுக்க நெறிகளைத் தவறாமல் கடைப்பிடித்தவர். பணத்திற்காக வேதத்தை விற்காத வெகு சிலரில் ப்ரும்மஸ்ரீ இராமகிருஷ்ண தீக்ஷிதரும் ஒருவர். அவர் பொறுப்பேற்று நடத்தி வைக்கும் வைதீக நிகழ்ச்சிகளில் சிறு தவறுகூட நிகழாமல், மிகவும் கவனமாக இருப்பார். அவரோடு இருக்கும் மற்றவர்களும் அப்படி இருக்கவேண்டும் என்று விரும்புவார்.

டுண்டிவினாயகர் கோவிலில் நடைபெறும் எந்த வைதீக நிகழ்ச்சியானாலும் ப்ரும்மஸ்ரீ இராமகிருஷ்ண தீக்ஷிதரின் வழிகாட்டுதலின் படிதான் நடக்கும். அந்தக் கோவிலில் நடைபெறும் விநாயகர் சதுர்த்தி உற்சவத்தின் பொழுது ஒவ்வொரு வருடமும் ஒவ்வொரு விதமான ஹோமங்களை ஏற்பாடு செய்தது திறம்பட நடத்திக் கொடுப்பார். மிகப் பொறுமையாகச் செய்வார். அதைப் பார்ப்போருக்குத் தாங்களும் அப்படி நியமமாக இருக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் நிச்சயம் உண்டாகிவிடும். அனேகமாக அந்த ஹோமங்களின் “பூர்ணாகுதி” நடைபெறும் பொழுது மதியம் இரண்டு அல்லது மூன்று மணி ஆகிவிடும். அதன் பிறகுதான் கிராம மக்களுக்கு அன்னதானம் நடைபெறும். எல்லோருக்கும் அவர் நடத்தும் அந்த பூஜைகளில்தான் கவனம் இருக்கும். அவனுக்கு அவரிடம் மிகுந்த மரியாதை உண்டு.

அந்த கிராமத்தில் உள்ள சிறுவர்களுக்கெல்லாம் ஸ்லோகங்களும், வேத மந்திரங்களும் கற்றுத்தந்தார். தன்னுடைய வீட்டின் முன்னறையில் வைத்து மாலை நேரத்தில் அந்த கிராமத்து இளைஞர்களுக்கு வேத மந்திரங்கள் கற்றுக் கொடுத்தார். முக்கியமாக ருத்ரம், சமகம், புருஷசுக்தம் மற்றும் உபநிடத மந்திரங்களைக் கற்றுத் தந்தார். அப்படி அவரிடம் கற்றவர்கள் இன்றும் சிறப்பாக இருக்கிறார்கள். அவனுக்கும் கற்றுத்தர அவர் அழைத்தார். ஏனோ அப்பொழுது அவனுக்கு அதில் நாட்டம் இருக்கவில்லை. என்றாலும் அவருக்கு அவனிடம் ஒரு தனி அன்பு இருக்கத்தான் செய்தது. அவனுக்குத் திருமணத்தின் பொழுது அவர் வந்து அவனை ஆசிர்வதித்தார். அவனுக்கு முதல் மகன் பிறந்த பொழுது அவரிடம் தகவல் சொன்னான். அவர் மிகவும் மகிழ்ச்சியுடன்,”கண்ணா …ஒன்னோடு கொழந்தைக்கு நான் ஜாதகம் குறித்துத் தருகிறேன்” என்று சொல்லி, அதன்படி குறித்தும் கொடுத்தார். அவருக்கு ஜோதிடமும் நன்கு தெரியும். ஆனால் காட்டிக் கொள்ள மாட்டார். அவனுக்கு அவரைக்கொண்டு “பகவதி பூஜை” செய்யச் சொல்ல வேண்டும் என்று ஆசை இருந்தது. அந்த ஆசையை அவர் 1984ம் வருடம் ஆடிமாதம் அவர்களுடைய கல்லிடைகுறிச்சி இல்லத்தில் மிகச் சிறப்பாக நடத்திக் கொடுத்தார். அதில் அவனுக்கு அப்பாவுக்கும், அம்மாவுக்கும் ரொம்பவும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. இன்றும் எங்கு “பகவத் சேவை” (பகவதி பூஜை) நடந்தாலும் அவன் அந்த தீக்ஷிதரை நினைத்துக் கொள்ளுவான்.

ப்ரும்மஸ்ரீ இராமகிருஷ்ண தீக்ஷிதருக்கு இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்புதான் சதாபிஷேகம் மிகச் சிறப்பாகச் சென்னையில் குளத்தூரில் அவரது மூத்த மகன் மகாதேவன் இல்லத்தில் வைத்து நடைபெற்றது. அவரை நேரில் சென்று வணக்கும் வாய்ப்பும் அவனுக்குக் கிடைத்தது.

ஆயிரம் பிறை கண்ட சில மாதங்களில் அவர் இறைவன் திருவடியை அடைந்தார். இல்லை வேத ஒலியாகக் கலந்தார்.

நண்பன் V. சிவராமகிருஷ்ணன் என்ற இராஜாமணி

சிறுவயதில் ஒருநாள் அவன் தொந்திவிளாகம் தெருவில் உள்ள கன்னடியன் கால்வாய் மண்டபத்தில் நண்பர்களுடன் காலையில் விளையாடிக் கொண்டிருந்தான். அந்தக் நண்பர்களில் சிவராமகிருஷ்ணன் என்ற ராஜாமணியும் இருந்தான். தண்ணீரில் நீந்தி விளையாடிக் கொண்டிருந்துவிட்டு அவன் அவனுக்குத் தாத்தாவின் வீட்டிற்குச் சென்று உடையை மாற்றிக் கொண்டு பிள்ளையார் கோவில் வாசலுக்கு வந்தான். அப்பொழுது அங்கு இராஜாமணியின் தந்தைவழிப் பாட்டி “குஞ்சாமி அம்மாள்” அவனிடம்,”டேய்..விஸ்வம்…எங்காத்து ராஜாமணியப் பாத்தயா…” என்று கேட்டாள். அதற்கு அவன் நண்பர்களுடன் V விளையாடும் ஜோரில் “உங்காத்து ராஜாமணி வாய்க்காலோட தண்ணீல போய்ட்டான் ” என்று சொல்லி ஓடிவிட்டான். குஞ்சாமிப் பாட்டிக்கு மிகுந்த கவலை. நெடு நேரம் தேடிய பின்பு எங்கோ விளையாடிக் கொண்டிருந்துவிட்டு இராஜாமணி வீட்டிருக்கு வந்த பிறகுதான் அவர்களுக்கு நிம்மதி. அவனுக்கோ ஒரே பயம். குஞ்சாமிப் பாட்டி தெருவில் அவனைப் பார்த்தால் திட்டுவளே என்று. ஒரு நாள் அவனைப் பார்த்து,” ஒன்ன போலீசுல பிடிச்சுக் குடுக்கறேன் படவா” என்று தன் கைத்தடியைத் தூக்கிப் பிடித்துக் குஞ்சாமிப் பாட்டி சொன்னாள். அதெல்லாம் அன்பின் தெறிப்பு என்பது அவனுக்குத் தெரியாதா என்ன?

சந்திரவிலாஸ் A. விஸ்வநாதையரின் சித்தப்பா மகன்தான் வாஞ்ஜீஸ்வர ஐயர். அவரது ஒரே மகன் வா.சிவராமகிருஷ்ணன். அவனை இராஜாமணி என்றும் அழைப்பார்கள். கவிமாமணி தேவநாராயணனின் மாமா மகன் இராஜாமணி. அதனால் தேவநாராயனனுக்கு இராஜாமணி அம்மான் சேய். அம்மாஞ்சி முறை.

சிவராமகிருஷ்ணனுக்கு இலக்கியத்திலும், ஆன்மீகத்திலும் மிகுந்த ஈடுபாடு உண்டு. வடமொழி, தமிழ், ஆங்கிலம் அறிந்தவன். அவனை சிவராமகிருஷ்ணன் சந்திக்கும் பொழுதெல்லாம் தமிழிலக்கியம் பற்றியும், ஆன்மிகம் பற்றியும் தன் கருத்தைப் பகிர்ந்து கொள்வான். சிவராமகிருஷ்ணனுக்கு உ.வே.சாமிநாதையரிடம் மிகுந்த பக்தி உண்டு. அவரது “என் சரித்திரம்” நூலைப் பற்றியும், உ.வே.சா.வின் குருநாதர் மீனாக்ஷி சுந்தரம் பிள்ளை அவர்களைப் பற்றியும் அவனிடம் ரொம்பவும் குஷியாகப் பேசிக் கொண்டிருப்பான். “தெய்வத்தின் குரல்” ஏழு பாகமும் பாடம் என்றே சொல்லிவிடலாம். அத்தனை பக்தியோடு அந்த நூலில் உள்ள விஷயங்களை அவனோடு பகிர்ந்து கொள்வான். சிருங்கேரி ஆசார்யாளிடம் மிகுந்த பக்தி உண்டு. அதிலும் ஸ்ரீ சந்திர சேகர பாரதீ மகாசன்னிதானம் மீது அபார பக்தி இராஜாமணிக்கு உண்டு. “The Saints of Sringeri” என்ற புத்தகத்தைப் பற்றிச் சொல்லி அவனை படிக்கத் தூண்டியதே சிவராமகிருஷ்ணன்தான்.

சிவராமகிருஷ்ணனுக்கு வைதீக விஷயங்களில் ஈடுபாடு அதிகம். அதனால்தானோ என்னவோ அமைதியாகவே இருப்பான். தன் இளம் வயதிலேயே “டுண்டிவினாயகர் கோவிலுக்கு” அறங்காவலராக இருந்து மிக அழகாகவும், ஆசாரத்துடனும் கோவில் திருவிழாக்களைக் கொண்டாட அந்த கிராமத்தின் ஒரு முக்கியமான மனிதராகத் தன்னை உயர்த்திக் கொண்டிருக்கிறான். நேர்மையான மனிதன் என்ற பேரை வாங்குவது அத்தனை எளிதான காரியம் இல்லை. அதை மிகச் சுலபமாகப் பெற்றிருக்கிறான் நண்பன் சிவராமகிருஷ்ணணன். அந்த கிராமமே சிவராமகிருஷ்ணனின் சொல்லுக்குக் கட்டுப்படும் படியாக எதையுமே யோசித்துச் செய்யக்கூடியவன்.

ப்ரும்மஸ்ரீ இராமகிருஷ்ண தீக்ஷிதருக்கு சிவராமகிருஷ்ணன் மீது உயிர். சிவராமகிருஷ்ணனுக்கு வேதத்தின் மீதும், வேத வித்துக்களின் மீதும், மகான்களின் வார்தையிலும், தான் வணக்கும் “டுண்டிவினாயகர்” மீதும் அசைக்க முடியாத நம்பிக்கையே உயிர் மூச்சாக இருக்கிறது. சிவராமகிருஷ்ணனின் மனைவிக்கும் அப்படியே.

அவனுக்கு சிவராமகிருஷ்ணனைப் போன்ற நண்பர்கள் கிடைத்தது குருகிருபை தானே.

29.10.2015

அவன் மீண்டும் அடுத்தவாரம் வருவான்………..