Author: மீ. விசுவநாதன்

(ஒரு எளிய மனிதனின் சுயசரிதை)

மீ.விசுவநாதன்
அத்யாயம்: 46

“வசந்தா மேன்ஷன்”

அவனும், அவனுக்கு நண்பன் ரகுவும் திருவல்லிக்கேணியில் வாடகைக்கு அறையெடுத்துத் தங்க எண்ணி, அங்கிருக்கும் ஒவ்வொரு இடமாகப் பார்த்து வந்தனர். திருவல்லிக்கேணியை “பிரும்மச்சாரி”களின் கோட்டை என்று அழைப்பார்கள். அந்தக் கோட்டைக்குள் அவர்கள் நுழைந்து தேடித் பிடித்தனர் “ஐஸ் ஹவுஸ்” பெசன்ட் சாலையில் உள்ள “வசந்தா மேன்ஷன்” என்ற விடுதியை. அங்கிருந்த விடுதியின் மேனேஜர் இராமசாமிப் பிள்ளை, அவர்களிடம்,” இங்கு ஒரே ஒரு அறைதான் காலியாக இருக்கிறது. அது பதிமூணாம் நம்பர் அறை. அதற்கு யாரும் வருவதில்லை.” என்றார். “எங்களுக்கு அது பரவாயில்லை…அந்த அறைக்கு என்ன வாடகை?” என்று கேட்டனர். “ஒரு கட்டிலுக்கு ஒரு மாத வாடகை முப்பது ரூபாய். “கெஸ்ட்” வந்து தங்கினால் ஒரு நாளைக்கு இரண்டு ரூபாய்” என்றார். “சரி” என்றனர்.

இராமசாமிப் பிள்ளை, அவர்களுக்குப் பதிமூன்றாம் எண் அறையைத் திறந்து காட்டினார். ஒரே தூசிக் காடாக இருந்தது. “இத எல்லாம் நல்லா சுத்தப் படுத்தித் தந்துடுவோம் கவலைப் படவேண்டாம்” என்றார். 1977ம் ஆண்டு ஜூலை முதல் வாரத்தில் அவன் முதலில் அந்த அறைக்குள் குடிபுகுந்தான். சில தினங்களில் “ரகுவும்” சேர்ந்து கொண்டான். மிகவும் சௌகர்யமான அறை. நிறைய நண்பர்களையும், எழுத்தாளர்களையும் அவனுக்கு மிகவும் நெருக்கமாகச் செய்த அறை. அந்த விடுதிக்கு மிக அருகிலேயேதான் மெரீனா கடற்கரையும், பார்த்தசாரதி கோவிலும், மகாகவி பாரதியார் இல்லமும் இருந்தது. அந்த பாரதியார் இல்லத்தை அரசாங்கம் பொதுவுடைமை ஆக்குவதற்கு முன்பாக அந்த வீட்டில் பக்திப் பாடகர் கே.வீரமணியும், கே. சோமு அண்ணா குடும்பத்தினரும் வாடகைக்குக் குடி இருந்தனர். அவர்களுடன் அவனுக்கு நல்ல தொடர்பு ஏற்படக் காரணமே ஒருவகையில் அவன் குடிருந்த சூழல்தான்.

“கலைமாமணி, கவிஞர் பொன்னடியான்”

ஒரு ஞாயிறு மாலையில் அவன் தனியாக மெரீனா கடற்க்கரைக்குச் சென்றான். அவனுக்கு கடல் மணலில் நடக்கவும், கடல் நீரில் முழங்கால் அளவு நீரில் நின்று கொண்டு கடலின் நீல வண்ணத்தில் தன்னைக் கரைத்துக் கொள்ளவும் ரொம்பவும் பிடிக்கும். அப்படி அவன் கடலை ரசித்துவிட்டுத் திரும்பும் பொழுது அந்த மணற்பரப்பில் சுமார் ஒரு இருபது கவிஞர்கள் வட்டமாக அமர்ந்து கொண்டு கவிதை படித்துக் கொண்டிருந்தனர். அவனும் அவர்களுடன் அமர்ந்து கொண்டான். அங்கு வாசிக்கப்படும் கவிதைகளை ஒருவர் நடுநாயகமாக அமர்ந்தபடி ரசித்தும், விமர்சித்தும், அந்தக் கவியரங்கத்தை ஒழுங்கு படுத்திக் கொண்டிருந்தார். மெலிந்த உருவம். வெள்ளை வேட்டி, ஜிப்பா, முகத்தில் ஒரு கண்ணாடியுடன் கூர்மையான கவனிப்புடனும் , மெல்லிய சிரிப்புடனும் இருந்த அவரை அவனுக்குப் பிடித்திருந்தது. அவனுக்குப் பக்கத்தில் அமர்ந்திருந்த ஒரு கவிஞரிடம் அவரைக் காட்டி,” அவர் யாரு…இங்க எதற்குக் கவிதை வாசிக்கிறார்கள்” என்றான். “இதற்குக் “கடற்கரைக் கவியரங்கம்” என்று பெயர். ஒவ்வொரு மாதமும் ஒரு ஞாயிற்றுக் கிழமை இங்கே இப்படி இந்தக் கவியரங்கம் நடைபெறும். “தமிழ்க் கவிஞர் மன்றம்” சார்பாக நடத்துகிற இவர்தான் கவிஞர் பொன்னடியான்” என்றார். அப்படி அவனுக்குச் சொன்னவர் பெயர் கவிஞர் சமதர்மன். அந்தக் கவியரங்கம் முடிந்தவுடன் அவன் கவிஞர் பொன்னடியான் அவர்களிடம் தன்னை அறிமுகம் செய்து கொண்டான். அவர் மிக்க மகிழ்ச்சியுடன்,” நீங்கள் ஒவ்வொரு மாதமும் நடைபெறும் இந்த “கடற்கரைக் கவியரங்கத்திற்கு வாருங்கள். உங்களது கவிதையைப் படியுங்கள். தமிழ்க் கவிஞர் மன்றம் சார்பாக வெளிவரும் “முல்லைச்சரம்” கவிதை இதழுக்கும் உங்களது கவிதைகளை அனுப்பி வையுங்கள் என்று சொல்லி” அவனிடம் அந்த மாத முல்லைச்சரம் இதழைத் தந்து,” நீங்கள் எங்கள் வீட்டிற்கு வாருங்கள்” என்றும் அழைத்தார்.

அடுத்த ஞாயிற்றுக் கிழமை மதியம் அவன் கவிஞர் பொன்னடியான் அவர்களின் இல்லத்திற்குச் சென்றான். அப்பொழுது அவரது வீடு கோடம்பாக்கம் அம்பேத்கர் சிலை அருகில் உள்ள ஒரு இடத்தில் இருந்தது. அவரது வீட்டு மாடியில் தென்னை ஓலையினால் கூரை போடப் பட்டிருக்கும். அங்குதான் அவனை அவர் அழைத்துச் சென்றார். அந்த அறையில் நிறைய புத்தகங்கள் இருந்தன. அவனிடம் அவர் மிகுந்த அன்புடன் பேசிக் கொண்டிருந்தார். அவரது மனைவியையும், குழந்தைகளையும் அவனுக்கு அறிமுகம் செய்து வைத்தார். புரட்சிக் கவிஞர் பாரதிதாசன் கவிதைகளைப் பற்றியும், அவரோடு தனக்கு இருந்த பழக்கத்தின் பெருமைகளைப் பற்றியும் அவனுடன் பேசிக் கொண்டிருந்தார். அவன் “முல்லைச்சரம்” இதழுக்காக ஒரு கவிதையை அவரிடம் கொடுத்தான். அதைப் படித்துப் பாராட்டியதோடு மட்டுமின்றி அதை வெளியிடவும் செய்தார். தொடர்ந்து எழுதுங்கள் என்று ஊக்கப் படுத்தினார். அந்த இருபத்திரண்டு வயதில் அவனுக்கு அது நல்ல ஊட்டச் சத்தாக இருந்தது. அடிக்கடி அவன் அவரை சந்தித்தும், கடற்கரைக் கவியரங்கத்தில் கவிதைகளை வாசித்தும் வந்தான். அங்குதான் அவனுக்கு கவிமாமணி இளந்தேவனின் அறிமுகமும், நட்பும் கிடைத்தது.

“உவமைக் கவிஞர் சுரதா”

உவமைக் கவிஞர் சுரதாவின் மகன் கவிஞர் கல்லாடனின் தொடர்பும் அவனுக்குக் கிடைத்தது. கவிஞர் கல்லாடன் அவனை அசோக்நகரில் உள்ள தன்னுடைய வீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்று தனக்குத் தந்தையார் “கவிஞர் சுரதா”விடம் அறிமுகம் செய்து வைத்தார். கவிஞர் சுரதா அவனைப் பார்த்து ,” நீ…பாப்பானா”…எங்கிருக்கிறாய் ” என்றார். “திருவல்லிக்கேணியில் ஒரு விடுதியில்” என்றான். “நீ கவிதை எழுதுவியா என்றார்”. “எழுதுவேன்” என்று ஒரு கவிதையைச் சொன்னான். அவனைத் தட்டிக் கொடுத்து, அவர் எழுதிய கவிதைப் புத்தகங்களை அவனுக்குப் பரிசளித்தார். அவரது “தேன்மழை”க் கவிதைத் தொகுப்பைப் படித்து விட்டு அதில் அவரது உவமை அழகை அவன் ரசித்திருக்கிறான். ஒரு முறை “வானவில் பண்பாட்டு மையம்” மகாகவி பாரதியாரின் பிறந்ததின விழாவை திருவல்லிக்கேணியில் உள்ள பாரதியாரின் நினைவு இல்லத்தில் நடத்தியது. ஜதிபல்லக்கு ஊர்வலம் முடிந்தபின்பு நடைபெற்ற கவிப்பொழிவை கவிஞர் சுரதா துவக்கி வைத்தார். அதில் அவன் பாரதியாரைப் பற்றி எட்டு வரியில் ஒரு கவிதையை வாசித்துவிட்டு மேடையில் இருந்து இறங்கி வரும் பொழுது கவிஞர் சுரதா அவனைத் தன்னருகே அழைத்து, ” நீ..பாப்பான் தானே…ஒன்னோடு கவிதைல நல்ல வீச்சிருக்கு…சிறப்பா வருவாய்” என்று வாழ்த்தினார். அவர் வாழ்த்திய கவிதை இதுதான்.

“காளியைக் கண்களில் வைத்தவன்
சாதனை செய்வதில் புதிறேது ?
தூளியில் தொங்கியே பழகினால்
துள்ளியே பறந்திட வழியேது ?
தேவியாம் சரஸ்வதி களிப்பிலே
தேடியே நாவிலே பதிந்திடவே
தாவியே குதிக்கிறாள் கலக்குறாள்
தங்கமாய் ஜொலிக்கிறான் பாரதியும் !

11.02.2016

அவன் மீண்டும் அடுத்தவாரம் வருவான்………..

மீ.விசுவநாதன்

அத்யாயம்: 45

அவன், அது, ஆத்மா

(ஒரு எளிய மனிதனின் சுயசரிதை)
(மீ.விசுவநாதன்)
அத்தியாயம்: 45

அவன் “காட்பரி நிறுவனத்தில்” 27.01.1976 அன்று சென்னையில் உள்ள அதன் கிளை அலுவலகத்தில் வேலைக்குச் சேர்ந்தான். அதன் தென்மாநில அதிகாரியாக ஆதிகேசவன் என்பவர் இருந்தார். அவனுக்கு அந்த அலுவலகத்தில் நேர்காணல் என்று எதுவும் நடைபெற வில்லை. “நீ ஒரு நல்ல குடும்பத்தில் இருந்து வந்த பையன் என்றும், உன் பெற்றோர் நாணயமானவர்கள் என்றும்தான் திரு. ஆதிலக்ஷ்மணன் அவர்களால் உனக்கு இந்தக் கம்பெனியில் வேலை கொடுத்திருக்கிறது. அதை நீ காப்பாற்ற வேண்டும். உனக்கு இப்பொழுது இருபது வயதுதான் ஆகிறது, இன்னும் நிறையப் படி. நேரத்தை வீணாக்காதே” என்று அந்த உயர் அதிகாரி ஆதிகேசவன் அவனிடம் சொல்லி, வேலைக்கான கடிதத்தை அவனிடம் தந்தார். அதைப் படித்துப் பார்த்து விட்டு, அதன் நகலில் கையெழுத்திட்டுத் தருமாறு கூறினார். அது ஒரு தற்காலிகப் பணி என்றும் , ஆறு மாதங்களுக்குப் பின் பணி நிரந்தரம் செய்யப்படும் என்றும், தினப்படி இருபது ரூபாய், அதுவும் ஒவ்வொரு வாரமும் வெள்ளிக்கிழமை அன்று நூறு ரூபாய் பெற்றுக் கொள்ளலாம் என்றும் அந்தக் கடிதத்தில் இருந்தது. ஒரு நாளைக்கு இருபது ரூபாய் என்பது அப்பொழுது நல்ல ஊதியம். அவனுக்கு மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. அந்தக் கடித நகலில் கையெழுத்திட்டுக் கொடுத்தான். அவனுக்கு அந்த அலுவலகத்தில் வேலைகளைக் கற்றுத்தரச் சொல்லி அங்கு இருந்த திரு. துர்கா பிரசாத், ஆர். நாகராஜன், கே.வி.ராகவன் போன்றவர்களிடம் அவனை அறிமுகம் செய்து வைத்தார் ஆதிகேசவன் அவர்களின் உதவியாளர் திருமதி. சுகன்யா சங்கர். அப்படித் துவங்கிய அவனது “காட்பரி நிறுவன”ப் பயணம் அவன் பணியில் இருந்து நல்ல பெயருடன் ஓய்வு பெற்ற 30.06.2013 நாள் வரை, சுமார் முப்பத்து ஏழரை ஆண்டுகள் சென்னையிலேயே அவன் மனம்போல நன்றாகவே சென்றதற்கு அவனுக்குப் பெற்றோர்களின் ஆசியும், ஆதிலக்ஷ்மணன் அவர்கள் அவன்மீது கொண்ட அன்பும்தான் காரணம். இந்தப் பயணத்தில் அவன் கற்றது ஏராளம். அவனை ஏளனமாகப் பார்த்தவர்களை எல்லாம் அவன், அவனது நல்ல செயல்களால் வியக்க வைத்த பாடங்கள் அனந்தம். அவனுக்கு நிறைய இலக்கிய அன்பர்களை, எழுத்தாளர்களின் அறிமுகம் கிடைக்கக் காரணமாக இருந்தது ஒருவகையில் இந்த “காட்பரி நிறுவனமும்”, அதன் பம்பாய் அலுவலக உயர் அதிகாரியுமான ஆதிலக்ஷ்மணன் அவர்களின் தொடர்பும்தான் என்று சொல்ல வேண்டும்.

இலக்கிய சிந்தனை அமைப்பாளர்கள்:
அவன் காட்பரி நிறுவனத்தில் சேரும் முன்பாகவே இலக்கிய சிந்தனையின் மாதக் கூட்டத்தில் கலந்து கொண்டிருக்கிறான். அப்பொழுது அது சென்னையில் ஆழ்வார்பேட்டை எல்டாம்ஸ் சாலையில் உள்ள ஒரு இடத்தில் ஒவ்வொரு மாதமும் கடைசி சனிக்கிழமையன்று நடைபெறும். அந்த மாதம் வார, மாதப் பத்திரிகைகளில் வெளியான சிறுகதைகளில் இருந்து ஒரு கதையை ஒருவர் தேர்ந்தெடுத்து அதுபற்றிப் பேசுவதும், வேறுஒரு அறிஞர் இலக்கியம் பற்றிப் பேசுவதும் வழக்கம். அந்த வருட “தமிழ்ப் புத்தாண்டு” தினத்தில் இலக்கிய சிந்தனை ஆண்டு விழா கொண்டாடி, அந்த நிகழ்ச்சியில் ஒவ்வொரு மாதமும் தேர்ந்தெடுத்த பன்னிரண்டு சிறுகதைகளை “வானதிப் பதிப்பகம்” மூலமாகப் புத்தகமாகக் கொண்டுவருவதும், அதில் சிறந்த சிறுகதையைத் தேர்வு செய்து ஆயிரம் ரூபாய் பரிசளிப்பதும், ஏதேனும் ஒரு சிறந்த படைப்பாளியின் படைப்புகளைப் பற்றி ஒருவர் ஆய்வு செய்த நூலை வெளியிடுவதும் இன்றுவரை ஒரு மரபாக இருந்து வருகிறது. அவனும் பல முறை “இலக்கிய சிந்தனை” அமைப்பின் மாதக் கூட்டங்களில் பேசியும், கதைகளைத் தேர்வு செய்தும் இருக்கிறான். அந்த அமைப்பின் அமைப்பாளர்களாக திரு. R. A. K. பாரதியும், திரு. ப. லெட்சுமணன் அவர்களும் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் இருவரையும் அவனுக்கு மிகவும் நெருக்கமானவர்களாகச் செய்தது இலக்கியமானாலும், முக்கியமாக “காட்பரி நிறுவனம்” இருந்ததை அவனறிவான்.

அதுவரை தான் தயாரிக்கும் பொருள்களை தென்மாநிலங்களில் “T.TK.”நிறுவனத்தின் மூலமாக விநியோகித்து வந்த “காட்பரி நிறுவனம்” 1.8.1978 முதல் தானே தன் நேரடிப் பார்வையிலேயே விநியோகஸ்தர்களையும், அவர்களுக்குப் பொருள்களை அனுப்புகிற “ஏஜென்ட்” அமைப்புகளையும் ஏற்பாடு செய்தது. அப்படி ஏற்பாடு செய்யப்பட்ட தமிழ்நாடு, பாண்டிச்சேரிக்கான “ஏஜென்ட்” அமைப்பான “கற்பகாம்பாள் ஏஜென்சி”யின் உரிமையாளர் திரு. ப. லக்ஷ்மணனும், அதை நிர்வகிக்கும் அதிகாரியாகத் திரு. R. A. K. பாரதியும் இருந்தனர். அதன் அலுவலகம் இராயப்பேட்டை நெடுஞ்சாலையில் பாரத ஸ்டேட் வங்கியின் அருகில் உள்ள ஒரு பெரிய இடத்தில் இருந்தது. நல்ல நேர்மையான நிர்வாகிகளான அவர்களுடன் காட்பரி நிறுவனத்தின் உயர் அதிகாரியான ஆதிலக்ஷ்மணன் அவர்களுக்கு நல்ல நட்பு இருந்தது. அதற்குக் காரணமே இலக்கியமும், தமிழ்ப் பற்றுமாகவும் இருந்தது என்று அவனிடம் ஆதிலக்ஷ்மணன் அவர்களே சொல்லி இருக்கிறார்.

அவன் அலுவலக வேலையாக அடிக்கடி “கற்பகாம்பாள் ஏஜென்சி” அலுவலகத்திற்குச் சென்று வருவான். அப்பொழுது R. A. K. பாரதி அவர்களுடன் தொடர்பு ஏற்பட்டது. அவன் தான் எழுதிய கவிதைகளை அவரிடம் காட்டுவான். அவர் அதை ரசித்தும், விமர்சனம் செய்தும் பாராட்டுவார். ஒரு முறை ஒரு கதை எழுதி அவரிடம் காண்பித்தான். அதைப் படித்துவிட்டு இதை இன்னும் சரிசெய்தால் நல்ல குறுநாவலாக வரும் என்றார். அவன் அந்தக் கதையையே கிழித்துப் போட்டு விட்டான். அவன் எழுதிய சிறுகதைகள் பத்திரிகையில் வரும் பொழுது அது பற்றி பல முறைகள் “பாரதி” அவனைப் பாராட்டி இருக்கிறார். அவனது முதல் சிறுகதைத் தொகுதியான “இரவில் நனவில்” புத்தகத்தைப் படித்துவிட்டு,” ரொம்ப நல்லாருக்கு..விசு..எழுத்துல நல்ல ஸ்டைல் ஒனக்கு வந்திருக்கு” என்று அவனை வாழ்த்தினார்.

“அண்ணாமலை கைதொழ”
“எம்.எஸ் .வி”. அவர்கள் இசையமைக்கும் அழகை நேரில் காணும் வாய்ப்பு அவனுக்கு இரண்டு முறைகள் கிடைத்தன. அதில் ஒன்று அவன் நண்பர்களுடன் திருவல்லிக்கேணி வசந்தாமேன்ஷன் விடுதியில் தங்கி இருந்த பொழுது, விடுதியின் சொந்தக்காரர் 1978ம் வருடம் “மே” மாதத்தில் ஒரு படம் எடுக்க பூஜை போட்டார். அந்த நிகழ்ச்சிக்குப் படத்தயாரிப்பாளரான விடுதியின் சொந்தக்காரர் அவனை அழைத்திருந்தார் (அவனுக்கு அதில் விருப்பம் இருந்த காரணத்தால்) ஜெமினி ஸ்டுடியோவில் பூஜையுடன் பாடல் ஒலிப்பதிவு. படத்தின் இயக்குநர் மல்லியம் ராஜகோபால்., எம்.எஸ்.வி. இசையமைப்பில் கவியரசர் கண்ணதாசன் பாடல் எழுதும் கண்கொள்ளாக் காட்சியைக் கண்டான். எம்.எஸ்.வி. அவர்கள் மெட்டுச் சொல்ல அதற்கு “இங்கே ஒரு சங்கம் அதில் சங்கம் அடைந்தேனே …அங்கே அவள் அங்கம் அதில் அங்கம் வகித்தேனே” என்ற அழகான வரிகளைக் கவியரசர் சொல்ல, அதற்கு இசையமைத்த எம்.எஸ்.வி. அவர்கள் எஸ்.பி.பாலசுப்ரமணியத்திற்குப் பாடிக் காட்ட, எம்.எஸ்.வி. அவர்களின் உதவியாளர் ஜோசப்கிருஷ்ணா துணையுடன் அந்த மிக இனிமையான பாடல் ஒலிப்பதிவான தருணம் இன்றும் அவனுக்கு அதே இனிமையுடன் நினைவிருக்கிறது. பணப்பிரச்சனையால் அந்தப் படம் பாதியிலேயே நின்று போனது. ஆனால் அந்தப் பாடல் மட்டும் அவனுக்குள் இன்னும் ஒலித்துக் கொண்டிருக்கிறது.

இரண்டாவது முறை 1999ம் வருடம் “அண்ணாமலை கைதொழ” என்ற தேவார, திருவாசகப் பாடல்களின் இசைத் தொகுப்புக்கு எம்.எஸ்.வி. அவர்கள் இசையமைக்கும் பொழுது முழுமையாக இரண்டு தினங்கள் அவருக்கு வெகு அருகிலேயே இருந்து ரசிக்கும் பாக்கியம் பெற்றான். அ.ச.ஞானசம்மந்தன் அவர்கள் தேர்ந்தெடுத்துக் கொடுத்த பதினேழு பாடல்களுக்கு மெட்டமைத்து, தனது குழுவினருடன் அவர் இசையமைத்த அழகையும், அந்த இசையிலேயே அவரும் மூழ்கிக் குளித்த அவரின் ஆழ்ந்த ஈடுபாட்டையும் நேரில் கண்டு ஆனந்தம் அடைந்தான்.

“இலக்கிய சிந்தனை” அமைப்பாளர்களில் ஒருவரான R. A. K. பாரதி அவர்கள் அவனிடம் ,”விஸ்வநாதா…தேவார, திருவாசகத்தில் இருந்து சில பாடல்களை அறிஞர் அ.ச.ஞா. தேர்வு செய்திருக்கிறார். அதற்கு “எம்.எஸ்.விஸ்வநாதன்” இசையமைக்கப் போகிறார். இரண்டு நாட்கள் அதன் ஒலிப்பதிவு மைலாப்பூர், கச்சேரி ரோட்டில் உள்ள ஒலிப்பதிவு கூடத்தில் நடக்கவிருக்கிறது. ஒனக்கு இதிலெல்லாம் ஈடுபாடுண்டே..முடிந்தால் இரண்டு நாட்கள் லீவு போட்டு வாயேன். மிகக் குறைந்த பேர்கள்தான் இருப்பார்கள். அ.ச.ஞானசம்மந்தன் இருப்பார். முடிந்தால் சீதாவையும் (அவனுக்கு மனைவி) கூட்டிக்கொண்டு வா” என்றார். இரண்டு நாட்கள் லீவு போட்டுவிட்டு காலையில் எட்டு மணிக்குச் சென்று இரவு பதினோரு மணிக்குத்தான் திரும்பினான்.

ஒலிப்பதிவுக் கூடத்தின் உள்ளே அ.ச.ஞா. அவர்கள் அமர்ந்திருந்து ஒவ்வொரு தேவார திருவாசகப் பாடலுக்கும் ஒரு சிறு உரை தருவார். அதை எம்.எஸ்.வி.அவர்கள் நுணுக்கமாகக் கேட்டுப் பதிவு செய்வார். ஒலிப்பதிவு முடிந்தவுடன் அ.ச.ஞா. கூறும் அற்புதமான விளக்கங்களைக் கேட்டு ரசிப்பார். அடுத்ததாக எந்தப் பாட்டு யார் பாட வேண்டும் என்று திட்டமிட்டபடி பாட அழைத்திருந்தார். இசையமைக்கும் குழுவினர் ஒரு கூடத்தில் இருப்பார்கள். அவர்களுக்குக் குறிப்புகள் தந்து வழிநடத்துவார். உடனே தனது இடத்திற்கு வந்து பாடகர்களுக்கான பாடலைத்தந்து, அதை எப்படிப் பாடவேண்டும் என்றும் கற்றுத் தருவார். குறித்த காலத்தில் ஒலிப்பதிவை முடித்துவிட்டு, அதை அங்கே உடனேயே போட்டுக் காட்டி ஒப்புதல் பெற்றுக் கொள்வார்.

“அண்ணாமலை கைதொழ” என்ற அத்தொகுப்பில் அப்பர் தேவாரத்தில் இருந்து “எந்த மாதவம் செய்தனை நெஞ்சமே ..சிந்தை உள்ளும் சிரத்துளும் தங்கவே” என்ற பாடலுக்கான இசைக்குறிப்பை (பதிவு செய்த ஒலிநாடாவை) எஸ்.பி.பி. இடம் தந்து,” பாலு..இதக் கேளு..பாடு” என்றார். எஸ்.பி.பி. அதைப் பணிவோடு பெற்றுக்கொண்டு எம்.எஸ்.வி.யையும், அங்கே அமர்ந்திருந்த அ.ச.ஞா. அவர்களையும் வணங்கி விட்டுப் பாடுவதற்காக ஒலிப்பதிவுக் கூடத்திற்குள் சென்று விட்டார். அவர் சென்றவுடன், “பாலுவிடம் ரொம்பப் பணிவும், கிரகிப்புத்தன்மையும் ஜாஸ்த்தி. என்ன சொல்லிக் கொடுக்கிறோமோ அதை அப்படியே பாடி இசையமைப்பாளர்களின் செல்லப் பிள்ளையாய்டுவான்” என்று அங்கிருந்த அ.ச.ஞா., ப.லஷ்மணன், பாரதி ஆகியோர்களிடம் எம்.எஸ்.வி. கூறினார். பாடல்களை எல்லாம் “டிராக்”கில் பாடியவர் எம்.எஸ்.வி.யின் உதவியாளராக இருக்கும் அனந்தநாராயணன். அவர் எம்.எஸ்.வி.யின் செல்லப்பிள்ளை.

“தேனாடு கொன்றை சடைக்கணிந்த சிவபெருமான்” என்ற திருவாசகப் பாடலை கிருஷ்ணராஜூவும், ராகவேந்தரின் மகளும் பாடினர். அந்தப் பாடலில் “தேராந்த வீதிப் பெருந்துறையான் நிருனடஞ்செய்” என்று ஒரு வரி வரும். அதற்கு இசை அமைக்கும் பொழுது எம்.எஸ்.வி.யிடம் அ.ச.ஞா. அவர்கள், ” எம்.எஸ்.வி….இந்த இடத்துல இறைவன் தேரில் ஊர்வலம் வருகிறார்…” என்று சொல்லும் பொழுது, “ஆங்….புரிஞ்சுது..புரிஞ்சுது..என்று சொல்லி “மாலாரி” ராகத்தில் அதை மிக அழகாக அமைத்தார். நாதஸ்வரம், மேளம் என்று அந்த இசை அமர்க்களமாக இருக்கும். பக்கத்தில் நின்று கொண்டிருந்த ப.லஷ்மணன் பரவசப்பட்டு எம்.எஸ்.வி.யின் கையைப் பிடித்துப் பாராட்டினார். அந்தப் பாடலைக் கேட்டாலே உடம்பெல்லாம் சிலிர்க்கும்.

இரண்டாவது நாள் “சீரார் பவளங்கால் முத்தங் கயிறாக” என்ற திருவாசக, திருப் பொன்னூசல் பாடலை “சிந்து” பாடினாள். ரொம்பவும் அற்புதமான, மனம் ஊஞ்சலாடுகின்ற வண்ணம் அந்தப் பாடலுக்கு மெல்லிசைமன்னர் இசையமைத்திருப்பார். அந்தப் பாடல் ஒலிப்பதிவு செய்து முடிக்கும் பொழுது இரவு மணி பதினொன்று. அப்பொழுது அங்கிருப்பவர்களிடம்,” இதப் போலத்தான் “ஆயர்பாடி மாளிகையில்” பாட்டையும் நள்ளிரவுல ஒலிப்பதிவு செய்தோம்” என்றார் எம்.எஸ்.வி.

அப்பொழுது அவனுடன், அவனது மனைவியும், அவனது மைத்துனி “கலாவும்” இருந்தனர். கலா நன்றாகக் கர்நாடக சங்கீதம் கற்றவர். அவன் எம்.எஸ்.வி.அவர்களிடம்,” இவங்க என் மைத்துனி ..கலா ..கர்நாடக சங்கீதம் கற்றவர்” என்று அறிமுகம் செய்து வைத்தான் . உடனே அவர் தன் ஆர்மோனியப் பெட்டியின் மீது தனது வலதுகை விரல்களைப் பரப்பியபடி,” அம்மா..எங்க..ஒரு பாட்டுப் பாடு” என்றார். கலாவும் கொஞ்சம் பாடினாள். ,” அம்மா ஒனக்கு நல்ல சாரீரம் இருக்கு…நிறைய பிராக்டீஸ் பண்ணனும் ..நல்ல வருவே..” என்று வாயார வாழ்த்தினார் அந்த இசை மேதை.

இதுபோன்ற பல நல்ல தொடர்புகளை அவனுக்கு ஏற்படுத்தித் தந்தவர் திரு. பாரதியும், திரு. ப. லக்ஷ்மணன் அவர்களும். பாரதி டெல்லியில் மத்திய அரசு அலுவலகத்தில் உயர்ந்த பதவியில் இருந்தவர். அதைத் துறந்து சென்னைக்கு வந்தவர். அவரும் திரு. ப.லக்ஷ்மணன் அவர்களும் நல்ல புரிதல் கொண்ட அன்பு நண்பர்கள். ஆடம்பரம் இல்லாதவர்கள். திரு. ப. லக்ஷ்மணன் பெரும் செல்வந்தர். ஆனாலும் மிகுந்த பணிவும், எளிமையும், பண்பும் கொண்டவர்.

அவனுக்கு மகன் “கிருஷ்ணா”வின் திருமணத்திற்கு( 9.2.2014) அவனும், அவனுக்கு மனைவி சீதாவும் திரு. ப. லக்ஷ்மணன் அவர்களுக்கு பத்திரிகையைத் தந்து, “கல்யாணம் எங்கள் ஊர் கல்லிடைகுறிச்சியில் வைத்து நடைபெற இருக்கிறது.. நீங்கள் கட்டாயம் வரவேண்டும்” என்று சொன்ன பொழுது, அவர், “நான் அன்று திருச்செந்தூர் முருகன் சந்நிதியில் இருப்பேன். 12.02.2014 அன்று நீங்கள் ஊரில் இருப்பீர்களா? பொண்ணும், புள்ளையும் அங்க இருப்பாங்களா ” என்று கேட்டார். ” எல்லோருமே ஊரில் இருப்போம் நீங்கள் அவசியம் வாருங்கள்” என்றனர் . “கட்டாயம் வருகிறேன்” என்றார். உடனே அவன் ,”அழகு சுந்தரத்தையும், அவரது குடும்பத்தினரையும் திருமண வரவேற்புக்கு வரச்சொல்லுங்கள்” என்றான். (டாக்டர் அழகு சுந்தரம் அவர்களுக்கு நல்ல நண்பன் என்ற முறையில்). ” நான் வரேன்ல …என் பையன் அழகு சுந்தரம் எதுக்கு?…அனாவசியமா, அதிகமா ஒரு மூணு சாப்பாடு தேவையா? காசை வீணாக்கப் படாது…..நான் சொல்லறதக் கேளுங்க…” என்று சொன்னார். அவனுக்கு அது நியாயமாகப் பட்டது. அதே குணம் திரு. பாரதிக்கும் உண்டு. அற்புதமான எளிய மனிதர்கள்.

இலக்கிய சிந்தனை மூலமாக அவனுக்கு நல்ல எழுத்தாளர்கள் மாத்திரம் கிடைக்க வில்லை. அவனுக்கு நல்ல நண்பர்களாகவும் கிடைத்ததுதான் பெரும் பேறு.

“பம்பாய் ஆதிலக்ஷ்மணன்” நினைவுப் பரிசு”
02.08.1991 அன்று பம்பாய் தமிழ்ச் சங்கத் தலைவர் தனது அறுபதாவது வயது பூர்த்தி ஆன சில மாதங்களில், தன்னுடைய ஊரான (பிறந்த ஊர் சாம்பூர்வடகரை. விருப்பமாய் இருந்தது தென்காசியில்) தென்காசியில் மரணமடைந்தார். தனது உயிலில்,” சென்னையில் இருக்கும் “இலக்கிய சிந்தனை” அறக்கட்டளை அமைப்புக்கு ரூபாய் ஒருலக்ஷம் கொடுக்கவும்” என்று எழுதியிருக்கிறார். அந்தத் தொகையை திரு. ஆதிலக்ஷ்மணன் அவர்களின் ஷட்டகர் (சகலை) திரு. ஆர்.எஸ். மணி அவர்கள் அவனுக்கு ஒரு காசோலையாக அனுப்பி, “இந்த ஒரு லக்ஷரூபாய்”யை இலக்கிய சிந்தனைக்காக ஆதிலக்ஷ்மணன் கொடுக்கச் சொல்லி உயில் எழுதி இருக்கிறார் என்று சொல்லி, “ப. லக்ஷ்மணன் அவர்களிடம் கொடுத்து விடு” என்று கடிதம் எழுதி இருந்தார். அவன் அந்தக் காசோலையை இலக்கிய சிந்தனை அமைப்பாளரான திரு. பாரதியிடம் கொண்டுக் கொடுத்தான். அந்தத் தொகையை அவர்களது அறக்கட்டளையில் சேர்த்துக் கொண்டு, அடுத்த ஆண்டு முதல் (1992ம் வருடம் தமிழ் புத்தாண்டு இலக்கிய சிந்தனை ஆண்டு விழா முதல்) தமிழ்த் தொண்டு புரிந்த ஒரு அறிஞருக்கு ரூபாய் பதினைந்தாயிரம் (Rs . 15,000/-) “பம்பாய் ஆதிலக்ஷ்மணன்” நினைவுப் பரிசாக வழங்கி வருகின்றனர்.

28.01.2016
அவன் மீண்டும் அடுத்தவாரம் வருவான்………..

(ஒரு எளிய மனிதனின் சுயசரிதை)

மீ.விசுவநாதன்

அத்யாயம்: 44

“பம்பாய் தமிழ்ச்சங்கத் தலைவர் ஆதிலக்ஷ்மணன்”

அவன் 1975ம் வருடம் “மே” மாதம் கோடை விடுமுறைக்காக கல்லிடைக் குறிச்சிக்குச் சென்றிருந்தான். அந்த நேரத்தில் அவனுடைய குடும்பத்திற்கு மிகவும் நெருக்கமான “சாரதாமாமி” அவனுக்கு அம்மாவிடம்,” ராமா…இன்னிக்கு சச்சுவும், அவ ஆத்துக்காரரும் வரா…நம்ம கண்ணனுக்கு அவர்ட வேலை கேட்கச் சொல்லு…நானும் சொல்லறேன்” என்றாள். அவர்கள் மாலையில் வந்தார்கள். சென்று பார்த்தான். அவனுக்கு சச்சு மாமியையும், அவர்களது சகோதரிகளான லக்ஷ்மி, பார்வதி, ரத்னா மாமிகளையும் நன்கு தெரியும். அனைவருமே ரொம்பவும் அன்புடன் பழகும் குணம் கொண்டவர்கள். அவனுக்கு சச்சு மாமியின் கணவரிடம் அத்தனை நெருக்கம் கிடையாது. பார்வதி மாமியின் கணவர் R. S. மணி அவர்களிடமும், லக்ஷ்மி மாமியின் கணவர் “குளத்து” அவர்களிடமும் ஓரளவு பழக்கம் இருந்தது. அதனால் அவன் சச்சு மாமியின் கணவரைப் பார்க்கச் சென்றும் வேலை விஷயமாக எதுவும் சொல்லாமல், அவனுக்கு இருக்கும் இலக்கிய ஆர்வத்தையும், கவிதைகள் பற்றியும் கூறிக் கொண்டிருந்தான். அவரும் மிகுந்த ஆவர்வமாக,” நீ எழுதிய கவிதைகள் இப்பொழுது உன்னிடம் இருக்கிறதா?” என்று கேட்க, தயாராக வைத்திருந்த அந்தக் கவிதை நோட்டுப் புத்தகத்தை அவரிடம் காட்டினான். அதை புரட்டிப் பார்த்து படித்த படியே,” கவிதைகள் எல்லாம் எளிமையாக, கண்ணதாசன் கவிதைகள் போல நன்றாக இருக்கிறது. விடாமல் எழுதி வா….நிறைய புத்தகங்களும் படி…” என்று உற்சாகப் படுத்தினார். உடனே அவர் அவனிடம்,” நாங்கள் நாளைக்குக் காலைல “கார்ல” மணிமுத்தாறு அருவிக்குப் போகலாம் என்று இருக்கிறோம்…நீயும் வா…உனக்கு வழி தெரியுமா?” என்று கேட்டார். “தெரியும்” என்றான்.

அவன் பள்ளி இறுதி நாட்களில் அவனையும், நீலகண்டன், விசு போன்ற சில நண்பர்களையும் மின்வாரியத்தில் வேலை செய்து வந்த “கோதையார் சுவாமிநாதன்” மாமா மின்வாரியத்தின் ஜீப்பில் கோதையாறுக்கு அழைத்துச் சென்றிருக்கிறார். மணிமுத்தாறு நீர்த்தேக்கம் கடந்து அருவியை நெருங்கும் பொழுது எல்லோருக்கும் ஒரே உற்சாகமாக இருக்கும். அதையும் தாண்டி மாஞ்சோலை அதன் பிறகு கோதையாறு வரும். “காக்காச்சி”, “குதிரைமூக்கு” போன்ற இடங்கள் எல்லாம் மிக மிக அழகாக இருக்கும். அவன் எப்பொழுதும் ஜீப்பின் பின்புறம் அமர்ந்து இயற்கையை ரசித்தபடியேதான் வருவான். அதனால் அவனுக்கு மணிமுத்தாறு அருவிக்கு வழி தெரியும்.

மறுநாள் கலையில் எட்டு மணிக்கு சச்சு மாமி, அவரின் கணவர், சச்சுமாமியின் தாயார் சாரதாமாமியுடன் அவனும் மணிமுத்தாறு அருவிக்கு காரில் புறப்பட்டான். சச்சுமாமின் கணவர் தென்காசியில் இருந்தே “பிரீமியர் பத்மினி” பியட் காரில் வந்திருந்தார். அவர் ஏதோ ஒரு பெரிய நிறுவனத்தில் வேலை செய்கிறார் என்று தெரிந்த்தது. அதை அவன் அவரிடம் கேட்கவில்லை. கார் மணிமுத்தாறு பூங்காவைச் சுற்றி நீர்த்தேக்கம் ஒட்டிய சாலையில் சென்று கொண்டிருந்தது. “கண்ணா…வழி சரிதானா..அருவிக்கரையே கண்ணுல படலையே..என்னடாது “கோமணமா” நீளப்போயிண்டே இருக்கே..” என்று சாரதாமாமி அவனுக்கு கிலியூட்டினாள். “கவலைப் படாதேங்கோ…அவனுக்குத்தான் இடம் தெரியும்னு சொன்னானே” என்று சச்சு மாமியின் கணவர் சொல்லிவிட்டு, அவனிடம்,” கண்ணா ..ஒனக்கு ஒரு டெஸ்ட்…இந்த இடத்துலேந்து அருவிக்கரை வரத்துக்குள்ள ஒரு நல்ல கவிதை நீ எழுது பார்க்கலாம்” என்று தன் பையில் இருந்த பேனாவையும், காரில் வைத்திருந்த பழைய டைரியில் இருந்து ஒரு தாளையும் கிழித்து அவனிடம் தந்தார். அவனுக்கு உற்சாகம் கரை புரண்டது. அகண்டு விரிந்த மணிமுத்தாறு நீர்த்தேக்கத்தை பார்த்துக் கொண்டே ஒரு சின்னக் கவிதையை எழுதி முடிக்கவும், அருவிக்கரை நெருங்கவும் சரியாக இருந்தது. அவன் எழுதிய கவிதையை அவர் படித்தார். நீர்த்தேக்கத்தின் தவிப்பையும், அடித்தட்டு மக்களின் உணர்வையும் இணைத்து ஆசிரிய விருத்தத்தில் எழுதி இருந்த கவிதை அது. “பலே …நல்ல கருத்து…நீ நானா வருவாய் கண்ணா” என்று அவனைப் பாராட்டினார்.

அருவியில் நன்றாகக் குளித்து விட்டு மதியம் ஒரு மணிக்கு வீட்டிற்குத் திரும்பினோம். அவருக்கு அவனைப் பிடித்திருந்தது. அவன் அவர்களிடம் சொல்லிக்கொண்டு கிளம்பும் நேரம், “அதுக்கு ஒரு வேலை ஒங்க கம்பெனியில போட்டுக் கொடுங்கோ…அவா குடும்பம் முன்னுக்கு வரும்” என்று சாரதாமாமி சச்சு மாமியின் கணவரிடம் சொன்னாள். “நீ இப்ப எங்க வேலை பார்க்கிறாய்?” என்று அவனைக் கேட்டார். சொன்னான். “என்ன சம்பளம் வாங்கறாய்” என்றார். “இருநூற்றி ஐம்பது” என்றான். “போதுமா? என்றார். “போதும்” என்றான். “என்ன போரும்..அதுக்கு என்ன தெரியும்…எப்போதும் கதை, கவிதைன்னு எழுதினா யாரு சோறு போடுவா…சம்பளம் ஒண்ணும் போறாது…நீங்க பார்த்து ஒரு வேலைக்கு ஏற்பாடு பண்ணுங்கோ” என்று பட்டாசலைக் கதவில் சாய்ந்து நின்று கொண்டு சாரதாமாமி அவனுக்காக அவரிடம் குரல் கொடுத்தாள். அவர் மெதுவாகச் சிரித்தபடி,”பாம்பேக்கு” வருவையா? என்று கேட்டார். அவன் மெட்ராஸ்லே இருக்கேன் என்றான். காரணம் கேட்டபொழுது, “எனக்கு எழுத்தாளனாக இருக்க வேண்டும். அதற்கு மெட்ராஸ்தான் எனக்குப் பிடிச்சிருக்கு” என்றான். “சரி…பார்க்கலாம் ..கவலைப்படாதே…” என்றார். அவன் வீட்டிற்குத் திரும்பி வந்தான். மாலையில் அவர் தென்காசிக்குத் திரும்பிச் செல்வதற்காகக் காரில் ஏறும்பொழுது, “கவலைப்படாதே…நான் பாத்துக்கறேன்” என்று அவராகவே அவனைப் பார்த்துச் சொன்னார்.

கார் புறப்பட்டதும் சாரதாமாமியும், பார்வதிமாமியும் ஒரே குரலில்,” கண்ணா …அவர் நிச்சயம் ஒனக்கு வேலை வந்கித்தருவர்” என்றனர். “ஒன்னோடு கவிதையெல்லாம் அவருக்கு ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு…அவருக்குத் தமிழ்ல ரொம்ப ஈடுபாடு உண்டு…அவர்தானே பாம்பாய் தமிழ்ச் சங்கத்துக்குத் தலைவர்…. அவர் ஒரு வார்த்தை சொன்னா அதக் காப்பத்துவர்” என்றாள் பார்வதிமாமி. அவர்தான் பம்பாய் தமிழ்ச் சங்கத்தின் தலைவர் “ஆதிலக்ஷ்மணன்”. காட்பரி நிறுவனத்தின் மிகப் பெரிய பொறுப்பில் இருந்தவர். அவனிடத்தில் அவருக்கு நிறைய அன்பு இருந்தது. அவனுக்கு அவர்மூலம் நிறைய இலக்கிய வாதிகளின் அறிமுகமும் கிடைத்தது. அவனுக்கு அந்த வருட இறுதியில் “காட்பரி நிறுவனத்தில்” இருந்து வேலைக்கான அழைப்பு வந்தது.

21.01.2016

அவன் மீண்டும் அடுத்தவாரம் வருவான்………..

(ஒரு எளிய மனிதனின் சுயசரிதை)

மீ.விசுவநாதன்

“பொங்கல் திருநாள்”

எல்லோருக்கும் மகிழ்ச்சியான பண்டிகையில் “பொங்கல் திருநாளும்” ஒன்று. முதல் நாள் இயற்கையை வணங்கியும், மறுநாள் நமக்காக என்றும் தன்னையே தந்து உதவுகின்ற கால்நடைகளை, முக்கியமாக மாடுகளைக் கொண்டாடியும், காகம்போன்ற பறவைகளுக்கு உணவு படைத்தும் மக்கள் மகிழ்ச்சியோடு இருக்கும் நன்னாள்.
அவனது கிராமத்தில் பொங்கலுக்கு ஒருவாரம் முன்பாக வீட்டிற்கு வெள்ளை அடித்து, வாசல் திண்ணைச் சுவரில் காவியிலும், வெள்ளை நிறத்திலும் வண்ணம் பூசியும் அழகு செய்வார்கள்.

ஒருமுறை அவனது வீட்டிற்கு வெள்ளை அடிக்க ஆள் வராததால் அவனுக்கு அம்மாவும், அக்காவும், அவனும் சேர்ந்து அந்தப் பணியைச் செய்ததும், எப்படி சுவர்களில் சுண்ணாம்பு வெள்ளை அடிக்க வேண்டும் என்று அம்மா சொல்லித்தந்ததும் ஒரு சுகமான அனுபவம்.

பொங்கல் அன்று அதிகாலையிலேயே எழுந்து, வீட்டு வாசலை அம்மாவும், அக்காவும் மாட்டுச் சாண நீரால் தெளித்து, நன்றாகப் பெருக்கிய பின்னர், வீட்டு வாசலில் மிகப்பெரிய கோலம் போடுவார்கள். அதில் புள்ளி வைத்த கோலம் அதிகமாகவும், மிக அழகாகவும் இருக்கும். அவனும் அவர்களுடன் அச்சுக் கோலங்கள் போடுவான் . விதவிதமான கோலங்களுடன் எல்லோருடைய வீட்டு வாசலும் அழகாக இருக்கும். அதை ரசிப்பதற்கே தெருத்தெருவாக அவன் சுற்றி வருவான்.

“பொங்கல் பூஜை”

வீட்டின் முற்றத்தில் துளசி மாடத்தின் அருகில் சூரியன், சந்திரன் கோலம் போட்டு அதன் அருகில் ஒரு குத்துவிளக்கை ஏற்றி வைப்பாள் அம்மா. பக்கத்திலேயே இரண்டு பெரிய கரும்புகளும், மஞ்சள்க் குலையும் சுவரோடு சாத்தி வைப்பாள். ஒரு தாம்பாளத்தில் தேங்காய், வெற்றிலை, பாக்கு, பழம்,தட்சிணையும், இன்னொரு தாம்பாளத்தில் பூஜைக்கான பூவும் எடுத்து வைப்பாள். காலையில் நல்ல நேரத்தில் பூஜை செய்வதற்காக அவர்கள் வீட்டிற்கான சாஸ்திரிகள் ப்ரும்மஸ்ரீ ரங்கவாத்யாரோ, ப்ரும்மஸ்ரீ சுந்தர வாத்தியாரோ வந்து பூஜை செய்வார்கள். நெய்வேத்யமாக சர்க்கரைப் பொங்கல். வடை, சுத்த அன்னம் எல்லாம் இருக்கும். பூஜை முடிந்தவுடன் அப்பா, சாஸ்திரிகளுக்கு தட்ஷிணையும், ஒரு முழுக் கரும்பும் தருவார். அம்மா சக்கரைப்பொங்கலும், வடையும் ஒரு பாத்திரத்தில் வைத்து அந்தப் பெரியவரிடம் அவனையோ, அவனுக்கு அக்காவையோ தரச்சொல்லுவாள். பிறகு சர்கரைப்பொங்கலும், வடையும் தந்து பக்கத்து வீட்டு அன்பர்களுக்கும் கொடுத்துவிட்டு வரச் சொல்லுவாள். அதன் பிறகு தாத்தா, அப்பா, சித்தப்பா, அக்கா எல்லோருடனும் சேர்ந்து சாப்பிடுவோம். அம்மா கடேசியில்தான் சாப்பிடுவாள். மதியம் வேலைக்கு வரும் “ரோசாலி”க்கும் ஒரு பாத்திரத்தில் சர்கரைப்பொங்கல், வடை, சாப்பாடு மற்றும் கரும்புத்துண்டு என்று தனியாக அம்மா எடுத்து வைத்திருப்பாள்.

“மாட்டுப் பொங்கல்”

மறுநாள் காலையில் சித்திரானங்கள் செய்து நெய்வேத்யம் செய்தபின்பு மஞ்சள்செடியின் இலையில் அந்தச் சாதத்தை வைத்து, ” காக்காய் கூட்டம் கலஞ்சாலும் என் கூட்டம் கலையாமல் இருக்கணும்” என்று வேண்டிக்கொண்டு காக்கைக்கு உணவளிப்பார்கள். குறிப்பாக உடன்பிறந்த சகோதரர்களின் நலனுக்காக இது ஒரு பிராத்த்தனை. இந்த நல்ல நாளில் சகோதரர்கள் தங்களது சகோதரிக்குத் தங்களால் இயன்ற பொருளுதவி செய்வார்கள். அவனுக்கு மாமா ஒவ்வொரு வருடமும் பொங்கலுக்கு ஐந்து ரூபாய், பத்துரூபாய், இருபத்தி ஐந்து ரூபாய் என்று அவனுக்கு அம்மாவுக்கு பணம் அனுப்பி வந்ததை அவன் நன்கு அறிவான். அப்பொழுதெல்லாம் அவனுக்கு அம்மா அவனிடம், ” நீயும் ஒனக்கு அக்காவுக்கு இது போல முடிஞ்சத அனுப்பி, எப்போதும் ஒத்துமையா இருக்கணும்” என்று நெறிப்படுத்துவாள்.

இரண்டாவது நாளான மாட்டுப் பொங்கலன்று கிராமத்தில் உள்ள செல்வந்தர் வீடுகளில் உள்ள மாடுகளுக்கு கொம்புகளில் வண்ணம் பூசி, உடலெங்கும் கைச்சின்னம் பதித்து, நெற்றியில் பொட்டு வைத்து, கழுத்தில் மாலையிட்டு நல்ல அலங்காரம் செய்வார்கள். மாட்டுக் கொம்புகளிலும், கழுத்திலும் கரும்பு, பனங்கிழங்கு போன்றவைகளைக் கட்டி இருப்பார்கள். பிறகு திருஷ்டிக்காக வீட்டு வாசலில் வைக்கோலில் தீயிட்டு அந்தத் தீயைத் தாண்டிச் செல்லும் படியாக அந்த மாடுகளை மெதுவாக விரட்டுவார்கள். அந்தத் தீயைத் தாண்டிக் கொண்டு காளை மாடுகளும், பசுமாடுகளும், கன்றுக் குட்டிகளும் பாய்ந்து தெருவில் ஓடி வரும். அந்த மாடுகளை அந்தத் தெருவில் இருக்கும் அவனும், அவனுக்கு நண்பர்களும் விரட்டிச் சென்று பிடிப்பார்கள். சிலசமயம் முரட்டுக் காளைகள் முட்டக் காயம் பட்டதும் உண்டு.

ஒரு முறை தெற்கு மாடத்தெருவில் வசித்து வந்த “வாழவுகந்த அம்மன் கோவில்” பட்டர் வீட்டில் பசுமாடையும், கன்றுக் குட்டியையும் அழகாக அலங்காரம் செய்து வெளியில் விடுகிற சமயம், அவனும் நண்பர்கள் H. கிருஷ்ணன், கபாலி, லக்ஷ்மண வாத்தியார் வீட்டு விஸ்வம், சன்னதித்தெரு கண்ணன் எல்லோருமாக அந்த வீட்டின் வாசலில் அந்த மாட்டைப் பிடிப்பதற்காக நின்று கொண்டிருந்தனர். அந்தப் பசுமாடு வாசல் வரை வந்ததும் அவர்களைப் பார்த்து மிரண்டு திரும்பவும் அவர்களது வீட்டிற்குள்ளே ஓடிவிட்டது. அப்பொழுது அந்த வீட்டு பாட்டி,” டேய்…வால்களா…உங்களைப் பாத்து இந்த மாடு பயப்படறது….அது அந்த தீயத் தாண்டட்டும் ….அப்பறமா அத பிடியுங்கோடா…” என்று கெஞ்சினாள்.

மாட்டுப் பொங்கல் அன்று அவர்களது தெருவில் நாள் முழுக்க மாடுகள் பாய்ந்து ஓடுவதும், அந்த மாடுகளைத் துரத்திக் கொண்டு அந்த கிராமத்துச் சிறுவர்களும், இளைஞர்களும் ஓடுவதும் பார்க்கவே பரவசமாக இருக்கும். அந்த மாடுகளின் கொம்பில் கட்டி இருக்கும் கரும்பையும், பனங்கிழங்கையும் பறித்து உண்பதே ஒரு அலாதியான சுகம். மாட்டுக் கொம்பில் இருக்கும் வண்ணக் கலவை அந்தக் கரும்பிலும் ஒட்டிக் கொண்டிருக்கும். அப்படியே அந்தக் கரும்பைக் கடித்துச் சுவைக்கும் பொழுது வாயெல்லாம் அந்த வண்ணம் ஒட்டிக் கொள்ளும். அவனுக்கு அம்மா,’ அப்படி அந்தக் கரும்புல என்னதான் இருக்கு” என்று கேலி செய்வாள்.

“ஒரு வினோதமான விளையாட்டு தேங்காய் உருட்டு”

இந்தப் பொங்கல் சமயத்தில் அவனது கிராமத்தில் ஒரு வினோதமான, அதே சமயம் ஒரு விறுவிறுப்பான விளையாட்டும் நடக்கும். அது “தேங்காய் உருட்டு” என்ற விளையாட்டு. சில நடுத்தர இளைஞர்கள் இந்த விளையாட்டில் ஈடுபடுவார்கள். ரதவீதி சுற்றி இந்த விளையாட்டு நடைபெறும். தேரடித் தெருவில் இந்த விளையாட்டுத் துவங்கி மீண்டும் அதே இடத்தில் முடிவடையும். ஒரு பந்தயம் வைப்பார்கள். அதாவது ரதவீதி முழுவதும் அதிக பட்சமாக இருபது உருட்டுகளில் முடிக்கவேண்டும், அதுவும் தேங்காய்கள் அதிகமாக உடையவும் கூடாது என்ற நிபந்தனையும் இருக்கும். ஒரு பெரிய சாக்கில் நல்ல தேங்காய்களை வைத்திருப்பார்கள். பந்தயத்தில் கலந்து கொள்பவர்கள் பத்து ரூபாய், இருபது ரூபாய் என்று பணம் கட்ட வேண்டும். குறிப்பிட்ட உருட்டுகளில், தேங்காயும் அதிகமாக உடையாமல் யார் அந்தச் சுற்றை முடிக்கிறார்களோ அவர்களுக்கு பந்தயப் பணம் கிடைக்கும். இதில் பணம் கிடைக்கும் என்பதை விட அந்த வித்யாசமான விளையாட்டில் பங்கு கொண்டு வெற்றி பெறவேண்டும் என்ற முனைப்பே அதிகமாக இருக்கும். இந்த விளையாட்டை மிக நேர்த்தியாகவும், அழகாகவும், தேங்காய்கள் அதிகமாக உடையாமலும் விளையாடக் கூடியவர் “லாரிச் சங்கரன்” என்பவர். அவர் லாரியில் வரும் சரக்குகளை ஏற்றி, இறக்கி வைக்கும் கூலித் தொழிலாளி. அவருடன் வேலை செய்யும் சில நண்பர்கள் சேர்ந்துதான் இந்த விளையாட்டை ஏற்பாடு செய்வார்கள். அவனுக்கு இந்த விளையாட்டு ரொம்பவும் ரசனையாக இருந்தது. இப்பொழுதெல்லாம் கிராமத்தில் இந்த விளையாட்டே நின்று போனது.

பொங்கல் வாழ்த்து வண்ணப் படங்கள்

அவனுக்கும் அவனுக்கு அக்காவுக்கும் பொங்கல் திருநாளுக்காக அவர்களது உறவினர்களிடம் இருந்து “பொங்கல் வாழ்த்து” வண்ணப் படங்களுடன் தபாலில் வரும். ஒவ்வொன்றும் அருமையான வாசகங்களைக் கொண்டிருக்கும். குறிப்பாக மதுரையில் இருந்து ரமணிச் சித்தப்பாவும், பாம்பேயில் இருந்து சின்னம்பிச் சித்தப்பாவும் அனுப்பும் வாழ்த்து அட்டைகள் மிகுந்த ரசனைக்குரியதாக இருக்கும். ரமணிச் சித்தப்பாவின் கடிதமே நல்ல நகைச்சுவையாக இருக்கும். அழகான தமிழில், முத்து முத்தாக அவரது கையெழுத்தைப் பார்க்கவே மகிழ்ச்சியாக இருக்கும். பொங்கல் சமயத்தில் எப்பொழுது “போஸ்ட்மேன்” (தபால்காரர்) வருவார் என்று காத்திருப்பார்கள் அவனும், அவனுக்கு அக்காவும். அந்த அனுபவத்தை இப்பொழுது இழந்து விட்டோம் என்றுதான் அவன் நினைக்கிறான். என்னதான் “முகநூல்” (Face book) தொடர்பு இருந்தாலும், நமக்கு ஆத்மார்தமானவர்களின் உணர்வுகளை, அவர்களது கையெழுத்திலேயே புரிந்து கொள்ளக்கூடிய ஒரு தொடர்பு அறுந்து போனதாகத்தான் அவன் நினைக்கிறான். இன்றும் அவனுக்கு அப்பா தனது தொண்ணூறாவது வயதிலும் அவருடைய நண்பர்களுக்கு “தபால் கார்டு” மூலமாகத்தான் தனது கருத்தைப் பதிவு செய்துகொண்டிருக்கிறார் என்பது அவனுக்குக் கொஞ்சம் ஆறுதல்.

மீ.விசுவநாதன்

அத்யாயம்: 42

நண்பன் கபாலியும், அவனும், “வை..ராஜா..வை”யும்

அவன் சூளைமேடு கிருஷ்ணாபுரத்தில் இருந்தபொழுது அந்த வீட்டின் தென்னை ஒலை வேய்ந்த மாடியில் இரண்டு மூன்று பிரும்மச்சாரிகள் வாடகைக்குக் குடி இருந்தனர். அதில் அவனுக்கு நண்பன் கபாலியும் ஒருவன். கபாலி “எம்.எல். புஜாரா” நிறுவனத்தில் வேலை செய்து வந்தான். அந்த நிறுவனம் இராயபுரத்தில் இருந்தது. கிழிந்த அட்டைகள், நோட்டுப் புத்தகங்கள், தெருக்குப்பைகளைத் திரட்டி அதை “பேப்பர்” தயாரிக்கும் நிறுவனங்களுக்கு அனுப்புகிற தொழிலைச் செய்து வந்தது. கபாலி அந்த நிறுவனத்தில் நல்ல பொறுப்பில் மகிழ்ச்சியாக இருந்தான். கபாலியிடம் தீய பழக்கங்கள் எதுவும் இருந்ததில்லை.

அவனும், கபாலியும் நிறைய திரைப்படங்களுக்குச் சேர்ந்தே சென்று வந்தனர். வேலை முடிந்து வந்தால் அருகில் உள்ள ராம் தியேட்டர், சாலிகிராமத்தில் இருந்த இராஜேந்திரா தியேட்டர், கோடம்பாக்கத்தில் லிபர்ட்டி தியேட்டர் போன்ற இடங்களுக்கு இரவுக் காட்சி திரைப்படங்களுக்குச் சென்று வருவார்கள். கபாலி, நடிகர் ஜெய்சங்கரின் தீவிர ரசிகன். அவன் சிவாஜி ரசிகன். அதனால் இருவரும் சேர்ந்தே அந்த இரு நடிகர்களின் படங்களுக்கும் செல்வது வழக்கம். அப்பொழுதெல்லாம் சாலிகிராமம் இராஜேந்திராவில் இரவுக் காட்சிக்கு இரண்டு படங்கள் போடுவார்கள். இரவு பத்து மணிக்குத் துவங்கி காலையில் மூன்று மணிக்கு அந்தப் படங்கள் முடியும். அப்படி ஒருமுறை “ராஜபார்ட் ரங்கதுரை, தேன்சிந்துதே வானம்” என்ற இரண்டு படங்களைப் பார்த்தனர். கபாலிக்கு நல்ல நகைச்சுவை உணர்வு உண்டு. “ராஜபார்ட்ரங்கதுரை” படத்தில் ஒரு உணர்ச்சிகரமான கட்டத்தில் நம்பியாரும், சிவாஜியும் பேசும் சமயம் பக்கத்தில் படம்பார்த்துக் கொண்டிருப்பவரிடம் நம்பியாரைக் காட்டி, ” சார்..இவர்தான் சிவாஜியா என்றும், சிவாஜியைக் காட்டி இவர்தான் ஜெய்சங்கரா” என்றும் சிரிக்காமலே கபாலி கேட்டதற்கு, அந்த சிவாஜி ரசிகர்,” .தெரியலைனா பேசாம படத்த பாருங்க சார். நான் பாடத்தைப் பாக்கணும்” என்று கோபமாகச் சொன்னார். ” சார்…எனக்கு ஊர் டெல்லி…அதனால் இந்த ஊர் நடிகர்களைத் தெரியாது…அதுதான் கேட்டேன்…” என்றான் கபாலி. “..என்ன கிண்டலா பண்ணறீங்க…சிவாஜியக் கூடவா தெரியாது” என்று அந்த நபர் கேட்ட விதத்தை நினைத்து இன்றும் கூட அவன் சிரிப்பதுண்டு.

ஒரு ஞாயிறு அன்று மதிய வேளையில் அவனும், கபாலியும் மின்சார ரயிலில் மாம்பலம் சென்று விட்டு நும்கம்பாக்கம் ரயில் நிலையத்தில் இறங்கி, அந்த ரயில் நிலையம் ஒட்டிய சிறிய தெருவழியாக நடந்து வந்து கொண்டிருந்தனர். தெரு ஓரத்தில் ஐந்தாறு பேர்கள் தரையில் அமர்ந்து கொண்டு ஏதோ விளையாடிக் கொண்டிருப்பதை அவர்கள் பார்த்தனர். “கண்ணா…அங்க என்ன விளையாடராங்கன்னு பார்க்கலாமா” என்று அவனிடம் கபாலி சொல்ல, இருவரும் அங்கு சென்றனர். தரையில் கட்டம் போட்டு, அதில் புளியங்கொட்டைகளை வைத்து “வை ராஜா வை…வை ராஜா வை..” என்று அவர்கள் விளையாடுவது அவனுக்குப் புதுமையாக இருந்தது. அவன் இதற்கு முன்பு இதுபோன்ற விளையாட்டைப் பார்த்ததில்லை. இவர்கள் இருவரையும் பார்த்தவுடன் அவர்களின் கவனத்தைத் தங்கள் பக்கம் திருப்பி,” வாங்க சார்…ஐம்பது காசு வைச்சா..ஒரு ரூபாய் கிடைக்கும்…ஒரு ரூபாய் வைச்சா இரண்டு ரூபாய் கிடைக்கும்” என்று அங்கிருந்த அனைவருமே இவர்களைச் சூழ்ந்து கொண்டு சொல்லவும், ” ஏய்..கண்ணா …ஒங்கிட்ட எவ்வளவு இருக்கு” என்றான் கபாலி. ” ஐம்பது பைசா” என்றான் அவன். “சரி..அதை வை” என்று சொல்ல அவனும் அதை ஒரு சதுரத்தில் வைத்தான். “வை ராஜா வை…வை ராஜா வை..” என்று சொல்லி புளியங்கொட்டைகளைக் குலுக்கி போட ,” சார்..உங்களுக்கு ஒரு ரூபாய்” விழுந்திருக்கு….மறுபடியும் ஒரு ரூபாய் வையுங்க…இரண்டு ரூபாய் கிடைக்கும் என்றனர். “அவன் அந்த ஒரு ரூபாயை வைத்தான். இப்பொழுதும் அதே “வை ராஜா வை…வை ராஜா வை..” சொல்லிக்கொண்டு புளியங்கொட்டைகளைக் குலுக்கி போட ,” சார்…போச்சே…” என்றனர். அவன் அதிர்ந்து போனான். அன்று அவனுக்கு ஐம்பது காசு என்பது மிகப் பெரியது. ஜெயகாந்தனின் நாவல் ஒரு ரூபாக்குக் கிடைத்த காலம். அவனிடம் வேறு காசு இல்லை என்று தெரிந்து கொண்டவர்கள், கபாலியைப் பார்த்து, ” நீங்க வையுங்க…ஐந்து ரூபாய் வைச்சா பத்து ரூபாய் கிடைக்கும்…ஐம்பது ரூபாய் வைச்சா நூறு ரூபாய் கிடைக்கும்” என்று ஆசை காட்டினர். கபாலி தன்னுடைய மணிபர்சை கையில் வைத்தபடி,” உங்கள்ட்ட நூறு ரூபாய் இருக்கா” என்று கேட்டான் அப்பாவியாக.

“ம்…இருக்கு..வையுங்க சார்…என்று சொல்லிக் கொண்டே கபாலி கையில் வைத்திருந்த “மணிபர்சில்” இருந்த ஐம்பது ரூபாய் நோட்டை அவர்களில் ஒருவன் மிக விரைவாக எடுத்து “வை ராஜா வை…வை ராஜா வை..” என்று சொல்லிக் கொண்டே தரையில் உள்ள சதுரத்தில் வைத்து, உடனே ” போச்சே சார்” என்று கூறிக் கொண்டு அந்த ஐந்து பேர்களும் அந்த இடத்தில் இருந்து வேகமாகக் கலைந்து சென்று விட்டனர். அவனும், கபாலியும் அதிர்ச்சியில் உறைந்து நின்றனர்.

அது அவனுக்கு ஒரு பாடமானது. அன்று முதல் அவன் எந்த சூதாட்ட இடத்திற்கும் செல்வது கிடையாது. விளையாட்டிற்குக் கூட அவன் நண்பர்களுடன் “சீட்டும்” ஆடுவது கிடையாது. லாட்டரிச் சீட்டு போன்ற அதர்மமான வழிகளில் அவன் அறவே செல்வது கிடையாது. என்ன கஷ்டம் வந்தாலும் அதிக வட்டிக்கு ஆசைப் பட்டு பணத்தைத் தனியாரிடம் கொடுப்பதும் கிடையாது. அவன் தொலைத்த “ஐம்பது காசுகள்” அவனுக்குக் கற்றுக் கொடுத்த அனுபவப் பாடம் அதுதான்.

“போச்சுது போச்சுது பாரத நாடு
போச்சுது நல்லறம் போச்சுது வேதம்
ஆச்சரி யக்கொடுங் கோலங்கள் காண்போம்
ஐய இதனைத் தடுத்தல் அரிதோ?”

என்று விதுரன் சூதாட்டத்தின் தீமையை திருதராஷ்டிரனிடம் கூறுகிற “பாஞ்சாலி சபதத்தின்” மகாகவி பாரதியாரின் வரிகள்தான் எத்தனை உண்மை.

07.01.2016

அவன் மீண்டும் அடுத்தவாரம் வருவான்………..

மீ.விசுவநாதன்

அத்யாயம்: 41

“நாரணதுரைகண்ணன்”

அவனுக்கு மாமாவின் குடும்பத்தினர் 1974ம் வருடம் சூளைமேடு, கிருஷ்ணாபுரத்தில் வாடகை வீட்டிற்கு மாறி வந்த பொழுது அவனும் வந்தான். அந்த வீட்டிற்கு அருகிலேயே “ஸ்ரீரமணர் பஜனை மண்டலி” என்ற அமைப்பு இருந்தது. அவர்கள் அங்கே பக்தி, இலக்கியக் கூட்டங்களை நடத்தி வந்தனர்.

ஒருமுறை பாரதி இளைஞர் சங்கத்தின் செயலாளர் பாரதி அடிப்பொடி வி.எஸ்.மணி அவர்களின் தலைமையில் கம்பராமாயணப் பட்டிமண்டபம் நடைபெற்றது. கூட்டம் அந்த மண்டலியின் பெரிய அறைமுழுவதும் நிறைத்திருந்தது. இரு அணித்தலைவர்களின் தொகுப்புரை முடிந்தவுடன் நடுவர் வி.எஸ்.மணி அவர்கள், “அலைகடலெனத் திரண்டிருக்கும் தமிழார்வலர்களே முதலின் உங்களுக்கு வணக்கம்” என்று தனது உரையைத் துவங்கியதும், கூட்டத்தில் இருந்த ஒருவர் எழுந்து நின்று, ” அமாம்…இந்த மக்கள் கூட்டத்தால் வெளியே போக்குவரத்தே தடைபட்டு நிற்கிறது” என்று நடுவரைப் பார்த்துச் சொன்னார். ” ஓ…அப்படியா” என்று அப்பாவியாக நடுவர் கேட்க, எதிர்த்துக் கேட்டவர் கோபமாக ஏதோ சொல்ல, அந்தப் பட்டிமண்டபம் தீர்ப்பை அறிவிக்காமலேயே முடிந்தது.

எதிர்த்துக் கேட்டவர் அந்தப் பகுதியில் குடியிருக்கும் ஒருவர். அவருக்கு அந்தக் கூட்டத்தில் பேச வேண்டும் என்ற ஆர்வம். கூட்டம் துவங்கிய பொழுது தனது எண்ணத்தை நடுவரிடம் கூற, நடுவர் அடுத்த முறை உங்களுக்கு சந்தர்ப்பம் தருகிறேன், இன்று ஏற்கனவே பேச்சாளர்களை இறுதி செய்து விட்டோம் என்று தெரிவித்திருக்கிறார். கோபமாகச் சென்று அமர்ந்து விட்ட அந்த நபர்தான் நடுவர் தீர்ப்பின் பொழுது கூச்சலிட்டு நிறுத்தி விட்டார். அப்பொழுது அந்தக் கூட்டத்திற்கு வந்திருந்த திரு. நாரணதுரைக்கண்ணன் அவர்கள்தான் இருவரையும் அழைத்து சமாதானம் செய்து வைத்தார்.

அதன் பின்பு பாரதி அடிப்பொடி வி.எஸ்.மணி அவர்களும், சில நண்பர்களும் நாரணதுரைக்கண்ணனின் இல்லத்திற்குச் சென்று பேசிக் கொண்டிருந்தனர். அப்பொழுது அவனும் அங்கிருந்தான். நாரணதுரைக்கண்ணன் கங்கையம்மன் கோவில் தெருவில் குடியிருந்தார். அவரது வீட்டிற்கு மிக அருகிலேயேதான் கிருஷ்ணாபுரம் தெருவில் அவனுக்கு மாமாவின் வீடும் இருந்தது. அன்று இரவில் எல்லோரும் விடைபெற்றுச் செல்லும் பொழுது நாரணதுரைக்கண்ணன் அவனிடம்,” தம்பி … நீங்கள் எங்கிருக்கிறீர்கள்? ” என்று கேட்டார். அவன் “இங்கே பக்கத்தில் இருக்கும் கிருஷ்ணாபுரத்தில் இருக்கிறேன்” என்றான். “அப்படியா..உங்களுக்கு நேரம் கிடைக்கும் பொழுது எங்கள் வீட்டிற்கு வாருங்கள்…உங்கள் கவிதைகளையும் கொண்டு வாருங்கள்” என்றார்.

இரண்டு தினங்கள் சென்று ஒரு மாலை நேரத்தில் தான் எழுதி வைத்திருந்த கவிதைப் புத்தகத்தை எடுத்துக் கொண்டு அவன் நாரணதுரைக்கண்ணன் வீட்டிற்குச் சென்றான். அவர் அவனை அவருடைய அறையில் அமரச் சொல்லி விட்டு, சிறிது நேரத்தில் வந்தார். அவன் மிகுந்த மரியாதையுடன் தான் எழுதி வைத்திருந்த கவிதைப் புத்தகத்தை அவரிடம் நீட்டினான். அதை அவர் வாங்கிக் கொண்டு, ஒவ்வொரு கவிதையாகப் படித்து, திருத்தங்கள் செய்து விட்டு ,” உங்கள் பெயர் கண்ணனா?” என்றார். “மீ.விஸ்வநாதன் என்னுடைய பெயர். வீட்டில் என்னைக் கண்ணன் என்று கூப்பிடுவார்கள். அதனால் கண்ணன் என்ற பெயரில் கவிதைகள் எழுதுகிறேன்” என்றான். “நீங்கள் மீ.விசுவநாதன் என்ற பெயரிலேயே எழுதலாமே. “பாரதி கலைக்கழகம்” என்ற அமைப்பைப் பற்றிக் கேள்விப் பட்டிருக்கிறீர்களா? என்றார். “இல்லை..பாரதி இளைஞர் சங்கம்” பற்றிதான் தெரிந்து கொண்டேன். அதனால் அவர்கள் நடத்தும் இலக்கியக் கூட்டங்களுக்குச் சென்று வருகிறேன்” என்றான். உடனே,” பாரதி கலைக்கழகம்” சைதாப்பேட்டையில் இருக்கிறது. அவர்கள் மாதாமாதம் கவியரங்கம் நடத்துகிறார்கள். உங்கள் கவிதைகளை நீங்கள் அங்கே படிக்கலாம். அடுத்தமுறை நான் அங்கு செல்லும் பொழுது சொல்லுகிறேன், என்னுடன் வாருங்கள் என்று சொன்னதோடு மட்டுமல்லாமல் மறக்காமல் ஒரு ஞாயிறு அன்று காலையில் அவனையும் அழைத்துச் சென்றார்.

அன்று அவன் கவிதை வாசிக்கவில்லை. மற்றவர்களின் கவிதைகளையும், அவர்கள் சொல்லும் முறையையும் நன்கு கவனித்துக் கொண்டிருந்தான். அன்று அந்தக் கவியரங்கத் தலைவர் கவிஞர்களை அவர்களின் திறமையைச் சொல்லி அழைப்பதும், வாசித்த கவிஞரின் கவிதையைப் பற்றி கவிதையிலேயே பாராட்டுவதும் அவனுக்கு மகிழ்ச்சியாகவும், வியப்பாகவும் இருந்தது. அன்றைய கவியரங்கத் தலைவர் கவிமாமணி நா.சீ.வரதராஜன் என்ற “நா.சீ.வ.” அரங்கம் முடிந்ததும் அவன் நா.சீ.வ. அவர்களை வணங்கினான். அவரிடம் நாரணதுரைக்கண்ணன் அவனை அறிமுகம் செய்து வைத்தார். நா.சீ.வ. அவனை நோக்கி,”.ஒனக்கு எந்த ஊர்?” என்றார். “திருநெல்வேலி மாவட்டத்தில் உள்ள கல்லிடைக்குறிச்சி” என்றான். “அட..நம்ம நெல்லைச் சீமையா….பலே..பலே…” என்று அவனைத் தட்டிக் கொடுத்தார். “உன் விலாசத்தை இங்க கொடுத்திவிட்டுப் போ…அழைப்பு வரும்..மாதாமாதம் கவியரங்கில் கலந்து கொள்ளலாம்” என்றார்.

அவன் மாதாமாதம் எண். 50, மசூதித் தெரு, சைதாப்பேட்டையில் நடக்கும் கவியரங்கங்களுக்குச் செல்லத் துவங்கினான். அது “பாரதி கலைக்கழகம்” அல்ல “பாரதி பல்கலைக்கழகம்” என்றுதான் அழைக்க வேண்டும். அத்தனை அறிஞர்கள், கவிஞர்கள் பெருமக்களைக் கொண்ட அருமையான அமைப்பு. அதன் தலைவர் திரு. இரா. சுராஜ். பாரதியாரின் மீதுள்ள பக்தியினால் “பாரதி. இரா. சுராஜ்” என்று அழைக்கப் படுகிறார். ஒவ்வொரு கவியரங்கத்திற்கும் அவர் கைப்பட எழுதிய தபால் அட்டை அழிப்பிதழ் வரும். அவர் கடிதம் மூலம் அழைக்கும் அழகே கவித்துவமாக இருக்கும். நேர்மையான மனிதர். அவரது தொடர்பும் அவனுக்கொரு பொக்கிஷமானது. அவர்களைப் பற்றியெல்லாம் அவன் வரும் பகுதிகளில் பதிவு செய்வான்.

அவனுக்கு “பாரதி கலைக்கழகத்துடன் தொடர்பை ஏற்படுத்திக் கொடுத்த நாரணதுரைகண்ணன் சிறந்த அறிஞர், எழுத்தாளர், “பிரசண்ட விகடன்” இதழுக்கு முப்பத்திரண்டு வருடங்கள் ஆசிரியராக இருந்தவர். மகாகவி பாரதியாரின் படைப்புகளை அரசுடைமையாக்க வேண்டும் என்ற குழுவின் தலைவராக இருந்தவர். காந்தியவாதி. இறை நம்பிக்கை உள்ளவர். மிகவும் எளிமையானவர். நிறைய இலக்கியக் கூட்டங்களுக்கு அவருடன் சென்றிருக்கிறான். அவனுக்குத் திருமண வரவேற்பு சென்னையில் இராயப்பேட்டை”சுவாகத் ஹோட்டலில்” நடைபெற்றது. அன்று நடந்த “திருமணவாழ்த்துக் கவியரங்கத்திற்கு” நேரில் வந்து வாழ்த்திய பெருந்தகை.

அவரை இப்பொழுதும் நன்றியோடு அவன் நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறான்.

24.12.2015

அவன் மீண்டும் அடுத்தவாரம் வருவான்………..