Category: ஆய்வுக் கட்டுரைகள்

ஆய்வுக் கட்டுரைகள்

நல்வாழ்வுக்கு வழிகாட்டும் நாலடி – 10

-மேகலா இராமமூர்த்தி

நல்ல நண்பர்களோடு நட்பு பாராட்ட வேண்டியதன் அவசியத்தையும், ஆன்றவிந்தடங்கிய சான்றோரிடத்து நடந்துகொள்ள வேண்டிய முறைகளையும் விளக்கமாய்ப் பேசுகின்ற நாலடியார், உயர்ந்த பண்புடைய நல்லினத்தாரொடு நாம் இணங்கியிருக்கவேண்டியதன் இன்றியமையாமையையும் எடுத்தியம்புகின்றது.

மறலிவரும் வழியை மாந்தர்கள் யாரும் அடைக்கவியலாது. அவன் தான் திட்டமிட்ட காலத்தில் வந்தே தீருவான். எனினும் வாழுங்காலத்தில் நல்லவரோடு பழகுதலும், நன்னெறியில் ஒழுகுதலும், தீயோரையும் தூயோராய் மாற்றும் பெற்றியது எனும் உண்மையை நாலடி நவில்கின்றது.

ஆழ்ந்து ஆராயுமிடத்து மனிதப் பிறவி துன்பம் நிறைந்ததே என்றாலும், பிறர்க்குதவும் நெஞ்சமுடையவர்களான பெரியார்களோடு எப்போதும் நேயஞ்செய்து அணுகியிருக்கப் பெற்றால், அப்பிறவியை யாரும் வெறுக்கமாட்டார்கள் என்பது பின்வரும் நாலடியார் புகலும் நற்கருத்து.

இறப்ப நினையுங்கால் இன்னா தெனினும்
பிறப்பினை யாரும் முனியார் – பிறப்பினுள்
பண்பாற்றும் நெஞ்சத் தவர்களோ டேஞ்ஞான்றும்
நண்பாற்றி நட்கப் பெறின். (நாலடி – 174)

இறைதொழும் அடியார்க்குக் கறைக்கண்டனின் குமிண்சிரிப்பும், எடுத்த பொற்பாதமும் மனித்தப் பிறவியைப் பொருளுடையதாக்குவதுபோல், பண்பாளர்களுக்கு நல்லினத்தின் துணை வாழ்வினைப் பயனுள்ளதாக்கும்.

நற்குடிப் பிறத்தல் என்பது எல்லார்க்கும் வாய்க்கும் பேறன்று. ஒழுக்கமும் நற்பண்பும் இல்லாத கீழ்க்குடியில் ஒருவர் பிறந்துவிட்டாலும், நல்லினத்தாரின் கூட்டுறவும் நட்பும் கிட்டுமானால் அவரும் நல்லியல்பில் மலைபோல் நிலைத்து நிற்பர். இஃது, ஊரின் சாக்கடை நீர் கடலைச் சேர்ந்தால் அதுவும் கடல் நீர் எனும் பெருமையோடு தீர்த்தமாதலை ஒக்கும் எனும் அரிய உண்மையை நாலடியார்வழி அறிகின்றோம்.

ஊரங் கணநீர் உரவுநீர் சேர்ந்தக்கால்
பேரும் பிறிதாகித் தீர்த்தமாம் – ஒருங்
குலமாட்சி யில்லாரும் குன்றுபோல் நிற்பர்
நலமாட்சி நல்லாரைச் சார்ந்து. (நாலடி – 175)

கல் ஒன்றுதான்! வாசலில் இருக்கும்போது படிக்கல்லாக மிதிபடுகின்றது; கோயில் கருவறையில் பிரதிட்டை செய்யப்படும்போது இறையாக மதிக்கப்படுகின்றது. எனவே பொருள் ஒன்றானபோதும் இடம் அதன் மதிப்பை மாற்றிவிடுகின்றது.

மேலோரின் கேண்மையால் கீழோரும் மேலோராய் மேன்மையுறுவர் என்பதுபோல், மேலோர் கீழோரோடு தொடர்பு கொள்வரேல் அவர்தம் மதிப்பை இழப்பர் என்பதையும் நமக்குச் சான்றுகாட்டி விளக்குகின்றது நாலடியார்.

மனத்தான் மறுவில ரேனுந்தாஞ் சேர்ந்த
இனத்தால் இகழப்படுவர் – புனத்து
வெறிகமழ் சந்தனமும் வேங்கையும் வேமே
எறிபுனந் தீப்பட்டக் கால். (நாலடி – 180)

காட்டினுள்ள மணங் கமழ்கின்ற சந்தனமரமும் வேங்கைமரமும் பெருங்காற்று வீசுகின்ற அக்காடு தீப்பிடித்தால் வெந்து அழிந்துவிடும். அஃதொப்ப, மனத்தால் மாசு மறுவிலாத சான்றோரேனும் தாம்சேர்ந்த தீய இனத்தினால் பெருமைகுன்றிப் பழிக்கப்படுவர். எனவே சிற்றினம் சேராதிருப்பது நல்லினத்தாரின் பெருமையை நானிலத்தில் உயர்த்தும்.

அறிவிலா மாந்தர்கள், மனைவாழ்வின் சார்பினால் களிப்புற்றிருக்கின்றோம்; உலக வாழ்க்கைக்கு வேண்டிய பொன் முதலிய எல்லா நலங்களிலும் நிறைந்திருக்கின்றோம் என்று கருதி அவற்றின் நிலையிலாப் பொய்த்தன்மையை மறந்து ஒழுகும் இயல்புடையவர்; ஆனால், அச்சார்புகள் நிலைத்திருப்பனபோற் காணப்பட்டுப் பின் நிலையாமற்போம் என்று உணர்ந்த மேலோரோ எக்காலத்திலும் அவற்றை விரும்பாமல் பற்றற்று ஒழுகுவர் என்பது நாலடியார் காட்டும் நல்லோர் வாழ்வு.

இற்சார்வின் ஏமாந்தேம் ஈங்கமைந்தேம் என்றெண்ணிப்
பொச்சாந் தொழுகுவர் பேதையார் – அச்சார்வு
நின்றன போன்று நிலையா எனவுணர்ந்தார்
என்றும் பரிவ திலர். (நாலடி – 184)

”நில்லாத வற்றை நிலையின என்றுணரும்
புல்லறி வாண்மை கடை” என்று நாயனார் நவின்றதும் இஃதே!

மேன்மக்கள் தம்மிடம் குற்றம் ஏற்படாவண்ணம் கவனத்துடன் நடந்துகொள்ள வேண்டும். ஏன்?

அவர்களிடத்து உண்டாகும் குற்றம் வெள்ளையெருதின்மேல் இட்ட சூடுபோல அனைவருக்கும் விளங்கித் தோன்றும். அதேசமயம் அந்த வெள்ளையெருதைச் சூடிடுதலே யன்றிக் கொன்றாற்போன்ற துன்பங்களைச் செய்தாலும் கீழ்மக்களிடத்தில் எந்தக் குற்றமும் விளங்கித் தோன்றாது. காரணம்…கீழோரை யாரும் ஒரு பொருட்டாக மதியார். மேலோரின் செயல்களோ அனைவராலும் உற்றுநோக்கப்படும். ஆதலால் அவர்கள் தங்கள் செயல்களில் மாசு நேராமல் காத்தல் அவசியமாகின்றது.

பெருவரை நாட! பெரியோர்கட் டீமை
கருநரைமேற் சூடேபோற் றோன்றும்; – கருநரையைக்
கொன்றன்ன இன்னா செயினும் சிறியார்மேல்
ஒன்றானும் தோன்றாக் கெடும். (நாலடி – 186)

இதே கருத்தை,

”குடிப்பிறந்தார் கண்விளங்கும் குற்றம் விசும்பின்
மதிக்கண் மறுப்போல் உயர்ந்து” என்று வள்ளுவப் பெருந்தகையும்,

”கன்றி முதிர்ந்த கழியப்பன் னாள்செயினும்
ஒன்றும் சிறியார்கண் என்றானும் – தோன்றாதாம்
ஒன்றாய் விடினும் உயர்ந்தார்ப் படுங்குற்றம்
குன்றின்மேல் இட்ட விளக்கு” என்று பழமொழி நானூறும் பாங்குறப் பகர்கின்றன.

கீழோன் ஒருவன் முகஞ்சுளித்துப் பிறரைப்பற்றிக் கொடிய கோளுரை கூறித் தம்மை மயக்கினாலும், அம்மக்கள்பால் மனவேறுபாடு சிறிதுமின்றி முற்கொண்ட கருத்துறுதியினின்று அசைதலில்லாதவரே விளக்கினில் எரியும் ஒள்ளிய தீப்பிழம்புபோன்று அழுக்கற்ற நெஞ்சுடையவராவர். ஆகலின் பிறரின் கோளுக்கும் குறளைக்கும் செவிமடுக்காது தாம் கொண்ட கொள்கையில் உறுதியுடையோராய்த் திகழ்தலே மேன்மக்கட்கு அழகாகும் என்றறிக.

கடுக்கி யொருவன் கடுங்குறளை பேசி
மயக்கி விடினும் மனப்பிரிப்பொன் றின்றித்
துளக்க மிலாதவர் தூய மனத்தார்
விளக்கினுள் ஒண்சுடரே போன்று. (நாலடி – 189)

நல்லாரைக் காண்பதுவும், நல்லார் சொல் கேட்பதுவும், நல்லாரோடு இணங்கியிருப்பதுவும் எல்லார்க்கும் நன்மை பயக்கும்!

*****

துணை நூல்கள்:

1. 1. நாலடியார் மூலமும் உரையும் – திரு. தி. சு. பாலசுந்தரம் பிள்ளை
2. திருக்குறள் தெளிவுரை – மு. வரதராசனார்
3. பழமொழி நானூறு – ம. இராசமாணிக்கம் பிள்ளை

[தொடரும்]

July 20, 2018
பாலக்காடுமாவட்டத் தமிழின மக்களிடையே வழக்கிலிருக்கும் ஒப்பாரிப் பாடல்களில் வாழ்வியல் விழுமியங்கள்
முனைவா் ஆறுச்சாமி.செ, உதவிப்பேராசிரியா், கற்பகம் உயா்கல்வி கலைக்கழகம் ஈச்சநாரி, கோவை-21

ஒப்பாரிப் பாடல்கள்

            இறந்தவா் அருகிலிருந்து இறந்தவரின் பெருமைகளைக் குறித்துப் பெருந்துன்பப்பட்டு அவரது உறவினா்கள் புலம்பும் கையறுநிலைப் பாடல்களே ஒப்பாரிப் பாடல்களாகும்.

“கழிந்தோர் தேவத்து அழிபடா் உறீஇ

ஒழிந்தோர் புலம்பியக் கையறு நிலை”    ( தொல். பொரு புறம்.. 1025)

என்று தொல்காப்பியம்; ஒப்பாரி குறித்துக் கூறுவது இங்கு குறிப்பிடத்தக்கதாகும். எண்வகை மெய்ப்பாடுகள் குறித்து கூறவரும் தொல்காப்பியா் அதில் ஒருவகையான ‘அழுகை’ தோன்றுவதற்கான நிலைக்களன்களைச் சுட்டுகையில்,

                        “இளிவே இழவே அசைவே வறுமையென

                        விளிவில் கொள்கை அழுகை நான்கே”          ( தொல். பொரு. 1199)

என்கிறார் இறப்பில் ஏற்படுவது அழுகை என்கிறார். இதுவே ஒப்பாரியின் தொடக்கநிலை எனக் கொள்ளலாம். அழுகையில் உருவாவதே ஒப்பாரிப் பாடலாகும்.

ஒப்பாரி – சொல் விளக்கம்

            தமிழில் ஒப்பாரிக்கு ஒப்பாரி, பிலாக்கணம், பிணக்கானம், கையறுநிலைப் புலம்பல், இரங்கற்பா, சாவுப்பாட்டு, இழவுப்பாட்டு, அழுகைப்பாட்டு போன்ற பல பெயா்கள் வழங்கப்படுகின்றன.

            ஒப்பாரி என்பது ‘ஒப்ப + ஆரி = ஒப்பாரி’ எனும் வகையில் உருவானதாகும். இதற்கு தமிழ்ப் பேரகராதி ‘அழுகைப் பாட்டு’ என்று பொருள் கூறுகிறது. ஆங்கிலத்தில் ஒப்பாரி என்பதற்கு Elegy, Dirge, Death, Lament, Mourning songs போன்ற சொற்கள் பயன்படுத்தப்படுகின்றன.

ஒப்பாரி- பாடுபொருள்

            இறந்தவரின் அருமை, பெருமைகள், குணநலன்கள், இறந்தவரின் இழப்பால் அவா் குடும்பத்தார் அடையும் துன்பம் போன்றவை ஒப்பாரியில் பாடுபொருள்களாக அமைகின்றன. பெண்கள் மட்டுமே ஒப்பாரி பாடுகின்றனா். ஆண்கள் பாடுவதில்லை. ஒப்பாரி பாடத் தயங்கினால் உடனே வயதானவா்கள்,

                                    “ஒப்பாரி பாடுங்கடிங் கொப்பனோளிகளா

                                    தப்பாம பாடுங்கடி தாசனோளிகளா”

என்று பாடி ஒப்பாரியைத் துவங்கி வைப்பா். இவ்வின மக்களிடையே சேகரிக்கப்பட்ட ஒப்பாரிப் பாடல்களைக் கீழ்க்காணுமாறு வகைப்படுத்திக் காணலாம்.

அ.       பெற்றோர்இறப்பில் மகள் பாடும் பாடல்

ஆ.      கணவனை இழந்த மனைவி பாடும் பாடல்

இ.       சகோரதனை இழந்த சகோதரி பாடும் பாடல்

ஈ.        மாமியாரை இழந்த மருமகள் பாடும் பாடல்

உ.       அண்ணன் மனைவி (அண்ணியின் )இறப்பில் பாடும் பாடல்

அ . பெற்றோர் இறப்பில் மகள் பாடும் பாடல்

                                    ‘தாயிற் சிறந்ததொரு கோயிலும் இல்லை

                                    தந்தை சொல் மிக்க மந்திரம் இல்லை’

என்பது ஆன்றோர் வாக்கு. தாயும், தந்தையும் தம் நலனைக் கருத்தில் கொள்ளாது பிள்ளைகளின் மேன்மைக்காகப் பாடுபடுபவா்கள். பிள்ளைகளின் நல்வாழ்வுக்காக அவா்கள் எல்லாவிதத் துன்பங்களையும் தாங்கிப் பிள்ளைகளை வளா்க்கின்றனா்.

            பத்துமாதங்கள் வயிற்றில் சுமந்து, வலிகளையெல்லாம் தாங்கிக் குழந்தையைப் பெற்றெடுக்கிறாள் தாய். பின்னா் தன் விருப்பு வெறுப்புக்களைக் குறைத்துக்கொண்டு, தான் பெற்ற பிள்ளைக்காக அவள் வாழ முற்படுகிறாள். தன்னைப் பெற்று வளா்த்துச் சீராட்டி, பாராட்டி வளா்த்த தாய் இறந்தவுடன் அத்துன்பத்தைத் தாளாமல் மகள் அழுகிறாள். தன்னை வளா்த்த தாயினைப் பிரிந்த துயரத்தில் அவள் இருந்தால் தன்னை எப்படியெல்லாம் கவனித்திருப்பாள் என்று கூறி அழுகிறாள்.

                                    “வடக்கே வளஞ்சிருக்கும்

                                    வளையாச் சிறு மூங்கோ

                                    வாட்டிக் கணுவொடச்சு

                                    வரிசை வச்சும் போளதட்டி

                                    வரிசை வரும் நாளையிலே – சிறு

                                    வயசிலையோ தாயௌந்தே

                                    தெக்கே வளஞ்சிருக்கும்

                                    சின்னக் கணு மூங்கோ

                                    சீவிக் கணுவொடச்சு

                                    சீருவச்சும் போளதட்டி

                                    சீருவரும் நாளையிலே

                                    சிறுசிலையோ தாயௌந்தே

                                    கோடெ மளபேயும்

                                    கொம்பளவு தண்ணிவரும்

                                    கொம்பளவு தண்ணியிலெ – என்

                                    குயிலி நனஞ்சு வந்தா – என்

                                    தாயோ இங்கிருந்தா

                                    எலுமிச்சங்காப் பட்டெடுத்து

                                    கூந்தேலுணா்த்துமிம்பா

                                    கொளந்த பசியாத்துமிம்பா

                                    தாயோ காணமிங்கோ

                                    எலுமிச்சங்காப் பட்டெடுத்து

                                    கூந்தலுணா்த்தலியே

                                    கொளந்த பசியாத்தலியே..”

என்று அப்பாடல் அமைகிறது.

            பிள்ளைகளைப் பெற்று வளா்ப்பது தாயாக இருந்தாலும் அப்பிள்ளைகளின், உயா்வுக்கும், வாழ்வுக்கும் ஆதாரமாக இருப்பவா் தந்தைதான். அனைத்துச் செல்வங்களையும் குறையாமல் அளித்துச் சீரும் சிறப்புமாய் வாழ்க்கையை அமைத்துத் தர தந்தையே முக்கியக் காரணமாயிருக்கிறார். அத்தகைய தந்தை இறந்து போனால் அதன்மூலம் ஏற்படும் துன்பங்களை ஒப்பாரி மூலம் வெளிப்படுத்துகிறாள் மகள்.

                                    “ஆத்துக்கு அந்தப் பக்கம் – இவ

                                    அருங்கிளியே மாலையிட்ட

                                    அப்பனுக்கு சீக்குமுன்னு

                                    ஆனைமேலே காயுதங்கோ – நான்

                                    காயுதத்தைக் கண்டுடனே

                                    ஆனைக்குந் தீனுவச்சு கூடவந்த

                                    ஆளுக்குஞ் சாதமிட்டு

                                    ஆனைமேலே கால்போட்டு

                                    அஞ்சாம வந்துவிட்டேன்

                                    ஆறும் பெருகி வரும்

                                    அக்கரையும் பொங்கிவரும்

                                    ஆனையுட்டும் கீளெறங்கி

                                    ஆத்தேயடிச் செறக்கி

                                    அடிவரிசே பாலங்கட்டி – நான்

                                    ஆத்தயுட்டும் மேலேறி

                                    அலச்சுத்தா போகமுடியும்.

                                    குத்தியுட்டும் பொம்மாரே – நான்

                                    பொறந்ததா அரண்மனைக்கு

                                    போறான்னா சேதியுன்னு – நீ

                                    தட்டும் பறையடங்கு

                                    சருகாட்டம் சித்த நிக்கும்”

என்று அப்பாடல் அமைகிறது.

ஆ . கணவனை இழந்த மனைவி பாடும் பாடல்

            தன்னுடன் இல்லறம் நடத்திய கணவன் தன்னைவிட்டுப் பிரிந்து போனால் அத்துயரம் மனைவிக்கு தாங்கொணாத் துயரமாகும்.

                        “கணவனை இழந்தோர்க்குக் காட்டுவது இல்”

என்று அத்துயரம் பற்றிச் சிலப்பதிகாரம் கூறுவது இங்குக் குறிப்பிடத்தக்கதாகும். ஊனும், உயிருமாய் ஒன்றிணைந்து வாழ்நதிருந்த தன் கணவன் தன்னைவிட்டு இறந்தவுடன் மனைவியால் அதை தாங்க முடிவதில்லை. கணவன் தன்னிடம் காட்டிய அன்பையும், ஆதரவையும், கணவனின்றி தானும், தன் பிள்ளைகளும் படும் துயரங்களையும் தன் பாடலில் ஒப்பாரியாய் வைத்துப் பாடுகிறாள்.

                                    “கோட்டைசுத்தி கல்பொறுக்கி

                                    கோபுரங்கோள் உண்டுபண்ணி

                                    கோபுரத்துக் குள்ளாலே

                                    கோடி போட்டாந் தன்னாசி

                                    கொள்ள பணந் தாரனும்பான்

                                    கொடியே யெடும்னும்பா

                                    கொள்ள பணம் தாரண்ணாலும்

                                    கொடியே யெடுக்க மாட்டேன்

                                    கொள்ளப் பணம் வாங்கமாட்டேன்

                                    கோபுரத்துக்குள் ளிருக்கும்

                                    கொம்பானை வேணுமிம்பேன்

                                    மாடிசுத்தி கல்பொறுக்கி

                                    மண்டபங்கோள் உண்டுபண்ணி

                                    மண்டபத்துக் குள்ளிருக்கும்

                                    என் மதயானை வேணுமிம்பேன்

                                    வள்ள பணந் தாரனும்பான்

                                    வளையே யெடும்னும்பான்

                                    வள்ளப்பணம் வாங்கமாட்டேன்

                                    வளையே யெடுக்க மாட்டேன்

                                    மண்டபத்துக் குள்ளிருக்கும்

                                    என் மதயானை வேணுமிம்பேன்

                                    பொன்னும் புளியமரம்

                                    பொதச்சுந்தான் போகணும்பான்

                                    பொன்னும் விசிறி கொண்டு

                                    பொதுக்கிணற்றுத் தீர்த்தங்கொண்டு

                                    புகையமைக்க வந்தவங்கோ

                                    புகையை யமைக்காம

                                    பொன்னுயிர சூரையிட்டோம்

                                    தங்கோ புளியமரம்

                                    தாளன் புடிச்சு போகணும்பான்

                                    தங்கோ விசிறி கொண்டு

                                    தனிக்கெணற்றுக் தீர்த்தங்கொண்டு

                                    தாறனை அணைக்காம

                                    நல்லுயிரைச் சூரையிட்டோம்”

இ. சகோதரனை இழந்த சகோதரி பாடுவது

            சகோதரன் – சகோதரி உறவுமுறை பாசப்பிணைப்பு நிறைந்ததாகும். சகோதரிக்குத் திருமணமானவுடன் அவளுக்கும், அவள் பிள்ளைகளுக்கும் சகோதரன் சீா்வரிசைகள் செய்து அழகு பார்க்கிறான். தாய்மாமன் சீர் நாட்டுப்புறச் சடங்குகளில் முக்கியமான சீராகும்.

            அத்தகைய சிறப்புக்குரிய சகோதரன் இறந்துபோனால் சகோதரி ஆதரவற்றவளாகிறாள். தன் சகோதரனின் பாசப்பிணைப்பும், இனி தன்னை ஆதரிக்க யாருமில்லையே எனும் ஏக்கமும் அவளது ஒப்பாரியில் எதிரொலிக்கிறது.

                                    “பத்துக் குஞ்சோம் பொட்டுவண்டி

                                    பாதையிலே சாரோடும்….. ஏ

                                    பாதையிலே போறவரு …. ஏ

                                    பச்சவண்டி யாருதுன்னா

                                    பாதை சாருக்காருது

                                    பச்சவண்டி நம்முளுது

                                    பச்சவண்டிக் குள்ளிருக்கும்

                                    பாதால எமபொறப்பு……..நான்

                                    பாலக் கொண்டி பக்கம் வச்சு

                                    பன்னீரே கிட்ட வச்சு………நான்

                                    பாலே குடியுமிண்ணா

                                    பன்னீரே சாப்பிடுங்கோ

                                    பாலும் பாசியுமில்லே

                                    பன்னீரோ தாகமில்லே…..உன்

                                    பாடு கொற சொல்லுமின்னா

                                    அண்ணா இன்னக்கி

                                    பாடு கொற செல்லியிட்டா

                                    அண்ணா சாமிறெயங்கீரும்

                                    உங்கொ தங்கமுகம் வாடீரும்”

ஈ . அண்ணியின் இழப்பில் பாடப்படும் பாடல்

            சகோதரனின் மனைவி (அண்ணி) இறந்து போனால் சகோதரிபாடும் பாடலில் அண்ணியின்றி வாடும் அண்ணன், பிள்ளைகள் ஆகியோரின் துன்பம், தன்னை ஆதரித்த அண்ணியின் பாசம் போன்றவை பாடுபொருள்களாக அமைகின்றன.

                                    “இக்கி பச்சக்கல்லு சூட்டடுப்பு

                                    பால்காச்சப் போட்டடுப்பு

                                    இக்கிப் பாலோ கலந்தாலும்

                                    இக்கிப் பாசம் பிரியாது

                                    இன்னக்கிப் பாலும் கலராச்சோ

                                    பாசம் பிரியாச்சோ…..

                                    இக்கி நீலக்கல்லு சூட்டடுப்பு

                                    நெய்காச்சப் போட்டடுப்பு

                                    இக்கிப் நெய்யோ கலந்தாலும்

                                    இக்கிப் நேசோம் பிரியாது

                                    இன்னக்கிப் நெய்யும் கலராச்சோ

                                    நேசம் பிரியாச்சோ…..”

உ . மாமியார் இழப்பில் மருமகள் பாடுவது

தாயைப் போல தன்னைப் பேணிக் காத்த தன் மாமியார் இறந்து போனவுடன் அவரின்றித் தானும், தன் கணவனும், குழந்தைகளும் பெரியவர்கள் துணையின்றி ஆதரவற்றுப் போனதை எண்ணி மருமகள் ஒப்பாரி பாடுகிறாள்.

                                    “மாமியோ நல்ல மாமி – எனக்கு வந்த

                                    மன்னவரோ ராசபுத்தி – இக்கி

                                    மன்னவரேப் பெத்தெடுத்தோம்

                                    மதிப்புள்ளோர் காலமிங்கோ – இக்கி

                                    மயிலி நான் தொணையௌந்தேன்

                                    மன்னவரோ தாயௌந்தார்.

                                    இக்கி கோட்டயோ நல்ல கோட்ட – எனக்கு வந்த

                                    கொண்டவரோ நல்லபுத்தி

                                    கொண்டவா; மேல் குத்தமில்லே

                                    கோட்டைமேல் தோசமில்லே – என்னக்

                                    கொண்டவரேப் பெத்தெடுத்தோம்

                                    கொணமுள்ளோர் காணமிங்கே – இக்கி

                                    குயிலி நான் தொணையௌந்தேன் – என்னக்

                                    கொண்டவரோ தாயௌந்தார்”

பயன்பட்ட நூற்கள்,
1. சு. சக்திவேல், நாட்டுப்புறவியல் ஆய்வு
2. ஆறு. அழகப்பன், நாட்டுப்புறப் பாடல்கள்-திறனாய்வு
3. தொல். பொருள். பா. 1205
4. தொல். பொருள். பா. 1199
5. சிலப்பதிகாரம்.
தகவலாளிகள்
1. பாக்கியம்மாள், தகவலாளி, வேலந்தாவளம், வடகரப்பதிப் பஞ்சாயத்து பாலக்காடு.
2.மாரியம்மாள் , தகவலாளி, புதுச்சேரி பஞ்சாயத்து, பாலக்காடு.
July 20, 2018

தொல்காப்பிய உரையாசிரியர்களின் சங்கநூல் பயிற்சி

-முனைவர். இரா. இலக்குவன்

இன்று கிடைக்கின்ற தமிழ் இலக்கண நூல்களுள் முதன்மையானதாகவும் வளமான உரைமரபுடனும் விளங்குவது தொல்காப்பியம் ஆகும். இதற்குப் பல்வேறு காலகட்டங்களில் ஏழு உரையாசிரியர்கள் எழுதிய பழைய உரைகள் உள்ளன. காலவரிசைப்படி தொல்காப்பியத்தின் முதல் உரையாசிரியர் என்று போற்றத்தகும் இளம்பூரணர் (கி.பி.11 ஆம் நூற்றாண்டு), அவருக்குப்பின் சேனாவரையர், பேராசிரியர், நச்சினார்க்கினியர், கல்லாடர், தெய்வச்சிலையார், ஆத்திரேயர் ஆகியோர் தொல்காப்பிய உரையாசிரியர்களாவர். இவர்களுள் சேனாவரையர், கல்லாடர், தெய்வச்சிலையார், ஆத்திரேயர் ஆகிய உரையாசிரியர்கள் சொல்லதிகாரத்திற்கு மட்டுமே உரை எழுதியுள்ளனர்.

வியாகரணம் (சொல்) என்பது வடமொழியாளர்களிடையே ஒரு தனிக் கல்வியாகப் பயிலப்பட்டும் போற்றப்பட்டும் வந்ததும் வேதப்பயன்பாட்டுக்காக உருப்பெற்றதும் ஆகும். எனவேதான் வடமொழி முனைப்பு மிக்க அக்காலத்தில் தொல்காப்பியச் சொல்லதிகாரத்திற்கு மட்டும் அதிகமான உரைகள் எழுந்தன.

தொல்காப்பியத்தின் முதல் உரையாசிரியரான இளம்பூரணர் காலத்திலும் அதற்கு முன்னருமாக ஏற்பட்ட அரசியல் மாற்றங்கள், அதனடியாகத் தோன்றிய வடமொழி மரபின் மேலாதிக்கம், இலக்கிய வளர்ச்சி மற்றும் பாடுபொருட்களில் ஏற்பட்ட மாற்றங்கள் ஆகியவை தொல்காப்பியம் தவிர்த்த வடமொழிச்சார்பு இலக்கண மரபுகளை வளர்த்தெடுத்தன. உரையாசிரியர் காலங்களில் சங்க இலக்கியப்பயிற்சி பொதுவாக எந்நிலையில் இருந்தது என்பதும் ஆய்வுக்குரியதாகும்.

“கி.பி 7ஆம் நூற்றாண்டுக்குப் பிறகு தமிழகத்தில் நிலவிய சமூக அரசியல் சூழல்களும் வடமொழி மரபின் தாக்கங்களும் அவற்றுடன் தமிழ் நடத்திய கொள்வினை கொடுப்புவினை உறவுச்சூழல்களும் அகமும் புறமுமான சங்கச்செய்யுள் மரபினை பின்னுக்குத் தள்ளுவனவாய் அமைந்தன. சங்ககாலத் தமிழ் வழக்கு நின்று போய் வெகுகாலமாகி விட்டது. அதன் சிறப்பியல்புகளான இனிமை தெளிவு சுருக்கம் நேர்மை முதலிய பண்புகள் யாவும் பெரும்பான்மை இலக்கியங்களின்றும் நீங்கிப் பல நூற்றாண்டுகள் கழிந்து விட்டன” என்று கூறும் வையாபுரிப்பிள்ளை பின்னர் நடந்த மீட்சியியக்கத்தில் உரையாசிரியர்களின் பங்கு முக்கியமானது என்று கருதுகிறார், (தமிழ்ச்சுடர் மணிகள்).

இக்காலத்தில்தான் இளம்பூரணர் தொல்காப்பியம் முழுமைக்கும் உரை எழுதுகிறார். பேராசிரியர் உரை பொருளதிகாரத்தின் பின்னான்கியல்களான செய்யுளியல், மெய்ப்பாட்டியல், உவமவியல், மரபியல் ஆகியவற்றிற்கு மட்டுமே கிடைத்துள்ளது. எனினும் தொல்காப்பியம் முழுமைக்கும் அவர் உரை எழுதியமைக்குச் சான்றுகள் அவரது உரையினுள் காணக்கிடைக்கின்றன. நச்சினார்க்கினியரும் தொல்காப்பியம் முழுமைக்கும் உரை எழுதியவராவார்.

சங்க இலக்கியம் என்பது பாட்டும் தொகையும். தொல்காப்பியத்தின் காலம் வேறு; சங்க இலக்கியக் காலம் வேறு. உரையாசிரியர்கள் காலம் வேறு. இவற்றைப் பற்றி முடிந்தமுடிவு எதுவும் இல்லையெனினும் தொல்காப்பியத்தின் மூலத்தோற்றம் கி.மு. முதல் நூற்றாண்டினது என்றும் அதன் இறுதி வடிவம் கி.பி.500 க்கு முன் இருக்க முடியாது என்றும் கமில் சுவலபில் கருதுகிறார். (kamil zvelebil). சங்ககாலத்தின் காலம் தொல்காப்பியத்தின் காலத்திற்கு முன்னும் பின்னுமான விரிந்த காலப்பரப்பை அடக்கியது.

இளம்பூரணர்

இளம்பூரணர் தமது உரையில் நற்றிணை, குறுந்தொகை, ஐங்குறுநூறு, அகநானூறு, பரிபாடல், புறநானூறு, கலித்தொகை, பதிற்றுப்பத்து ஆகிய எட்டுத்தொகை நூல்களையும் சிறுபாணாற்றுப்படை தவிர்த்த பிற பத்துப்பாட்டு நூல்களையும் பயன்படுத்துகிறார். இளம்பூரணர் தமது பொருளதிகார உரையில் 1308 இடங்களில் மேற்கோள் பாடல்களைத்தருகிறார்.

சங்க நூல்களைக் குறிப்பிடும் முறைகள்:

அரிமான் இடித்தன்ன என்னும் பாலைக்கலியுள் (செய்.67 உரை)
நகையா கின்றே தோழி என்னும் நெடுந்தொகைப் பாட்டினுள் (மெய்ப்.4.உரை)
அறனின்றி அயல் தூற்றும்’ என்னும் கலியுள் (செய்.72.உரை) எனப் பாடலின் முதல் தொடரையும் நூற்பெயரையும் (கலித்தொகை) நூலின் உட்பிரிவையும் (பாலைக்கலி) இளம்பூரணர் குறிப்பிடுகிறார்.

தொடியுடை தோள் மணந்தனன் என்னும் பாட்டுள் (செய்.68 உரை)
பூந்தாமரைப் போதலமர என்னும் பாட்டுள் (செய்.68. உரை)
நெடுங்கயிறு வலந்த என்னும் பாட்டினுள் (செய்.59.உரை) என்று நூற்பெயர் சுட்டாமல் பாடலின் முதல் தொடரை மட்டுமே குறிப்பிட்டு நூல்பெயரைக் குறிப்பிடாத போக்கும் அவரிடம் காணப்படுகிறது.

கலி முதலாகிய சான்றோர் செய்யுளகத்துக் கண்டு கொள்க (அகத்.15.உரை)
கலி முதலாகிய சான்றோர் செய்யுட்கும் (புறத். முகப்புரை) எனச் சான்றோர் செய்யுளில் முதலாவதாகக் கலித்தொகையை வைத்துப் பேசுகிறார். கலித்தொகையை அவர் கலி (அகத்.15.உரை) என்றும் கலிப்பா (செய்.132.உரை) என்றும் கலித்தொகை (செய்.132.உரை) என்றும் கலிப்பாட்டு (புறத்.27) என்றும் தமது உரையில் குறிப்பிடுகிறார். கலித்தொகையை முதலாவதாக வைத்து எண்ணும் மரபு அவருடையது என்பது விளங்குகிறது. எட்டுத்தொகை நூல்களை வரிசைப்படுத்தும் ஒரு வெண்பா கலித்தொகையை இறுதியாக வைக்கிறது.

மையற விளங்கிய என்னும் மருதக்கலியுள் (கற்பு.6.உரை)
இகல்வேந்தன் சேனை என்னும் முல்லைக்கலியுள் (களவு.21 உரை)
என்று கலித்தொகையின் உட்பிரிவுகளான மருதக்கலி, முல்லைக்கலி, பாலைக்கலி, நெய்தற்கலி, குறிஞ்சிக்கலி ஆகியவற்றையும் இளம்பூரணர் குறிப்பிடுவர்.

பேராசிரியர்:

பேராசிரியர் பொருளதிகார உரையில் எட்டுத்தொகை நூல்களிலிருந்தும் குறிஞ்சிப்பாட்டு தவிர்த்த பிற பத்துப்பாட்டு நூல்களிலிருந்தும் மேற்கோள்களை எடுத்தாள்கிறார்.

மணி நிற மலர்ப்பொய்கை என்னும் கலிப்பாவினுள் (செய்.76.உரை)
அறவோ ருள்ளா ரருமறை காப்ப (செய்.121.உரை) என்னும் பரிபாடலுள்”‘ என நூலின் பெயரைக்குறிப்பிடுகிறார். சங்க இலக்கியத்தைப் பாட்டும் தொகையும் என்று குறிப்பிட்டவர் பேராசிரியரே ஆவர்.

நச்சினார்க்கினியர்:

நச்சினார்க்கினியர் அதிகமான நூல்களிலிருந்து மேற்கோள்கள் எடுத்தாள்பவர் ஆவார். இவரது பன்னூல் பயிற்சியால் உச்சிமேற் புலவர் கொள் நச்சினார்க்கினியர் என்று போற்றப்படுகிறார். இவர் சங்க இலக்கியங்களான கலித்தொகை, பத்துப்பாட்டு ஆகியவற்றிற்கு உரை எழுதியவர். மேலும் குறுந்தொகையின் கடைசி 20 பாடல்களுக்கு உரை எழுதினார் எனவும் கருதப்படுகிறது. (இளங்குமரன், இரா,) நச்சர் தமது உரையில் 2536 மேற்கோள் பாக்களைக் காட்டுகிறார்.

சங்க இலக்கியங்கள் அனைத்தையும் எடுத்தாளும் நச்சர் நூலின் பெயர் , அதன் உட்பிரிவு ஆகியவற்றைக் குறிப்பிடுகிறார். நற்றிணை, குறுந்தொகை, பதிற்றுப்பத்து என நூல்களின் பெயரையும் மணிமிடைபவளம், களிற்றியானை நிரை, நித்திலக்கோவை, பாலைக்கலி, முல்லைக்கலி போன்ற நூலின் உட்பிரிவுகளையும் நச்சர் குறிப்பிடுகிறார்.

விசும்புற நிவந்த என்னும் அகப்பாட்டும் அது (புறத்.5.உரை)
இக்களிற்றியானைனிரையுள் (அகத்.3.உரை)
சுணங்கணி வனமுலை என்னும் குறிஞ்சிப்பாட்டும் அது. ‘வீங்குநீர்’ என்னும் மருதக்கலியுள்…………….(அகத்.3.உரை) எனப் பாடல் மற்றும் பாடல்களின் முதற்தொடரையும் நூற்பெயரையும் நச்சர் எழுதுகிறார்.

தொல்காப்பிய உரையாசிரியர்கள் சங்க அக இலக்கியங்களை தத்தமது உரைகளில் மேற்கோளாகப் பயன்படுத்தும் விதத்தைக் காணலாம்.

நற்றிணை

இளம்பூரணர் காட்டும் மேற்கோள்கள் 60
பேராசிரியர் காட்டும் மேற்கோள்கள் 11
நச்சர் காட்டும் மேற்கோள்கள் 129

குறுந்தொகை

இளம்பூரணர் காட்டும் மேற்கோள்கள் 129
பேராசிரியர் 101
நச்சர் 227

ஐங்குறுநூறு

இளம்பூரணர் காட்டும் மேற்கோள்கள் 70
பேராசிரியர் காட்டும் மேற்கோள்கள் 22
நச்சர் காட்டும் மேற்கோள்கள் 169

அகநானூறு

இளம்பூரணர் காட்டும் மேற்கோள்கள் 93
பேராசிரியர் காட்டும் மேற்கோள்கள் 177
நச்சர் காட்டும் மேற்கோள்கள் 263

கலித்தொகை

இளம்பூரணர் காட்டும் மேற்கோள்கள் 159
பேராசிரியர் காட்டும் மேற்கோள்கள் 186
நச்சர் காட்டும் மேற்கோள்கள் 313

பரிபாடல்

இளம்பூரணர் காட்டும் மேற்கோள்கள் 4
பேராசிரியர் காட்டும் மேற்கோள்கள் 6
நச்சர் காட்டும் மேற்கோள்கள் 5

உரையாசிரியர்கள் அதிகமாக மேற்கோள் காட்டும் அக நூல் கலித்தொகை ஆகும். கலி முதலாகிய சான்றோர் செய்யுளகத்துக் கண்டு கொள்க என்று இளம்பூரணர் அந்நூலைச் சங்க செய்யுளில் முதன்மையானதாகக் காட்டுவதைக் காணும்போது உரையாசிரியர்கள் காலத்தில் அந்நூல் பெற்றிருந்த சிறப்பிடம் புலனாகிறது. மேலும் நச்சர் சங்க நூல்களுள் இதற்கு மட்டுமே உரை எழுதியுள்ளார் என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கதாகும்.

உரையாசிரியர்களால் மிகக் குறைவாகக் காட்டப்படும் நூல் பரிபாடல் ஆகும். பரிபாடல் 70 பாடல்களை உடையது எனினும் தற்போது 22 பாடல்களே கிடைக்கின்றன. தொல்காப்பியர் குறிப்பிடும் பரிபாட்டு காமப்பொருண்மையதாகவே வரும் என்று கூறப்பட்டுள்ளது. ஆனால் பரிபாடல் எழுபதும் கடவுளர் வாழ்த்துதல் பொருண்மையதாக உள்ளன. இதை சங்கப்பனுவல்களுள் மிகப் பிற்பட்டதும் பக்தி இலக்கியக் காலத்தை ஒட்டியதும் எனக்கொள்ளமுடிகிறது. எனவேதான் உரையாசிரியர்களால் இது பெருமளவில் மேற்கோளாக எடுத்தாளப்படவில்லை என்று கருதப்படுகிறது.

தொல்காப்பிய உரையாசிரியர்கள் தங்களது சங்க இலக்கியப் புலமையை கீழ்கண்ட வகைகளில் வெளிப்படுத்துகின்றனர்.

அதிக அளவில் மேற்கோள்களாக எடுத்தாளுதல்
பாடல்களைப் பாடவேறுபாடுகளுடன் தருதல்
குறையுடன் உள்ள மூலப்பனுவலை செம்மையாக்கல்

4.சங்கப்பாடல்களுக்கு தொல்காப்பிய மரபு வழி திணை, துறை வழங்குதல்

பாடல்களைப் பாடவேறுபாடுகளுடன் தருதல்:

நற்றிணையில் 380ஆவது பாடல் இளம்பூரணராலும் நச்சராலும் மேற்கோள்காட்டப்படும் போது நற்றிணையின் அடியெல்லையை மீறியதாக, இளம்பூரணர் 14 அடிகளுடனும் நச்சர் 15 அடிகளுடனும் காட்டுகின்றார். இப்பாடல் பின்னத்தூர் நாராயணசாமி ஐயர் பதிப்பில் 12 அடிப்பாடலாகவே உள்ளது. இளம்பூரணர் (கற்பியல்,145 உரை)

”புரையோ ரன்ன புரையு நட்பின்
இளையோர் கூம்புகை மருவோர் ஆங்குக்
கொண்டுசெல் பாணநின் தண்துறை யூரனைப்” என்று 3 அடிகளை (9 முதல் 11 அடிகளாக) இணைத்து 14 அடிப்பாடலாகத் தருகிறார்.

நச்சர் தமது உரையில் (கற்பியல் 147 உரை)

புரையோ ரன்ன புரையு நட்பி
னிளையோர் கூம்புகை மருள வோராங்
கட்டங் காது விட்டாங் கமைத்துக்
கொண்டுசெல் பாணநின் தண்துறை யூரனைப்

என்று 4 அடிகளை (9 முதல் 12ஆம்அடிகளாக) இணைத்து 15 அடிப்பாடலாகத்தருகிறார். மேலும் இப்பாடல் நற்றிணைப்பதிப்பிலும் இளம்பூரணர், நச்சர் உரைகளிலும் பாடவேறுபாடுகளுடன் காணப்படுகின்றது.

வ.எ	அடி	நற்றிணை	இளம்பூரணர்	நச்சர்
1	4	அதனால்	இதனால்	அதனால்
2	10	——	மருள்வோர்	மருளவோர்
3	11	பூணிலை	பூணிலை	பண்ணிலை
4	12	வேட்டதில்	வேட்டத்தில்	வேட்டதில்

உரையாசிரியர்கள் இருவரும் நற்றிணை மூலபாடத்துடன் வெவ்வேறு இடத்தில் பாடவேறுபாடு கொள்கின்றனர். நச்சர் ஓர் இடத்திலும் இளம்பூரணர் 2 இடங்களிலும் இருவரும் தத்தமக்குள் ஓர் இடத்திலும் என 4 இடங்களில் வேறுபட்ட பாடம் கொள்கின்றனர்.

குறையுடன் உள்ள மூலப்பனுவலை செம்மையாக்கல்:

உ.வே.சா-வுக்குக் கிடைத்த பரிபாடல் ஏட்டுச்சுவடிகளில் முதலிலும் இறுதியிலும் உள்ள ஏடுகள் அழிந்திருந்தன. எனவே பரிபாடலின் முதல் பாடல் எதுவென்று அவரால் அறியமுடியவில்லை. அந்நிலையில் உ.வே.சா. தொல்காப்பியச்செய்யுளியல் உரையில் உள்ள இளம்பூரணர் மேற்கோள் வழியே பாடலை மீட்டெடுத்தார் என்பதை அவரது கூற்று வழியே காணலாம்.

இந்நூற் பரிசோதனைக்குக் கிடைத்தவை முதலிலும் இறுதியிலும் இர்க்க வேண்டிய ஏடுகளில்லாமலும் இடையிலுள்ளவை ஒடிந்தும் இராமபாண வாய்ப்பட்டும் பழுதுற்றிருந்த பழம்பிரதிகளாதலின் அவற்றிற் காணப்படாமல், ”கட்டுரை வகையின்” என்னும் தொல்காப்பியச்செய்யுளியற் சூத்திர வுரையில் (119) இளம்பூரணவடிகள் காட்டிய மேற்கோள்களிற் காணப்பெற்ற இப்பாடல் மிகச்சிதைந்திருந்த உரைப்பகுதியால் இந்நூலின் முதற் செய்யுளென்று அறியப்பெற்றுத் தமிழ்த்தெய்வத்தின் திருவருட்செயலை நினைந்து இன்புற்று இங்கே பதிப்பிக்கலாயிற்று. (பரிபாடல் மூலமும் பரிமேலழகர் உரையும்)

கட்டுரை வகையான் எண்ணொடு புணர்ந்து” என்ற நூற்பா உரையில் பரிபாடல் பாட்டு முழுவதையும் பகுதிகளாகப் பிரித்து அதன் செய்யுள் உறுப்புகளையும் மேற்கோளாகத் தருகிறார். பாடலின் இடையிடையே,

இது தரவு
இஃது எருத்து
இவை நான்கும் அராகம்
இஃது ஆசிரியம்
இது பேரெண்
இதுவும் ஆசிரியம்
இவையாறும் பேரெண்
தனிச்சொல்
இது சுரிதகம்
இவை சிற்றெண்ணும் பேரெண்ணும் இடையெண்ணும்
இது சுரிதகம்

என்று செய்யுள் உறுப்புகளை இளம்பூரணர் சுட்டிக்காட்டும் மரபு பரிபாடல் பதிப்பினுள் பிறபாடல்களில் பயிலப்பெறவில்லை. இத்தகைய மரபு இளம்பூரணர் அளித்த கொடையாகும்.

உ.வே.சா கண்டெடுக்காத பரிபாடலடிகள்:

செய்யுளியல் 123 ஆவது நூற்பா உரையில். ‘முட்டடியின்றிக் குறைவு சீர்த்தாயும்’ வருவனவற்றிற்கு மேற்கோள்களாக,

‘நின்னொக்கும் புகழ் நிழலவை” (பரி.1:55) எனவும்

”கறையணி மிடற்றினவை
கண்ணணி நுதலினவை
பிறையணி சடையினவை” என வரும் என்பார் பேராசிரியர். கறையணி மிடற்றினவை எனத் தொடங்கும் மூன்றடிகள் நச்சராலும் இந்நூற்பா உரைப்பகுதியில் மீளவும் எடுத்துக்காட்டப்படுகின்றது. எனினும் தொல்காப்பிய உரைப்பதிப்பாசிரியர்களோ பரிபாடலைப் பதிப்பித்த உ.வே.சா வோ பிற பரிபாடல் பதிப்பாளர்களோ இவ்வடிகளை பரிபாடல் எனக் குறிக்கவில்லை.

பேராசிரியர் தமது உரையில், இப்பாடலில் கீழே, ‘மேற்காட்டிய பரிபாடற் செய்யுளுள்” ஒருசார் என்பது ஒழியசை; என்னை? அது சீராகலின் அதனொடு சில அசை கூடியன்றி அசையெனப்படாமையின் ”ஆங்கு” என வருந் தனிச்சொல் வழியசையெனப்பட்டது” என்று எழுதுவர். பேராசிரியர் ‘மேற்காட்டிய பரிபாடற் செய்யுளுள்’ என்று குறிப்பிடுவதால் அவ்வடிகள் பரிபாடல் என்று கருதுதல் தகும். எனினும் முதலாவது பரிபாடலிலிருந்து ஓர் அடியும் மேற்கோளாகத் தருவதால் ‘மேற்காட்டிய பரிபாடற் செய்யுள்’ எது என்பதில் மயக்கம் ஏற்படுகிறது. பேராசிரியர் தமது உரையில் மேற்காட்டிய பரிபாடலுள் ‘ஒருசார்’ ஆங்கு என்ற சொற்கள் பயின்று வருவதாகக் கூறி அதற்கு விளக்கமும் தருவது காணத்தக்கது.

ஒருசார் என்ற அசையும் ஆங்கு என்ற தனிச்சொல்லும் முதலாம் பரிபாடலுள் உள்ளனவா என்று ஆய்ந்தபோது ஆங்கு என்ற தனிச்சொல் இருப்பதும் ஒருசார் என்ற அசை இல்லாமையும் கண்டறியப்பட்டது. எனவே பேராசிரியர் முதலாவது பரிபாடலைக் குறிக்கவில்லை என்று புலப்படுகிறது. கறையணி மிடற்றினவை என்ற பாடலடிகள் உள்ள பரிபாடலில்தான் ஒருசார், ஆங்கு ஆகிய சொற்கள் இருக்கவேண்டும் என்றும் அதையே பேராசிரியர் குறித்தார் என்றும் உய்த்துணரமுடிகிறது. இப்பாடலடிகள் சிவனைப்பற்றிய வருணணையாக உள்ளன. எனவே இதைச் சிவனைப்பற்றிய பரிபாடல் என்று கருத இயலுகிறது.

சங்கப்பாடல்களுக்கு தொல்காப்பிய மரபு வழித் திணை, துறை வழங்குதல்:

அக இலக்கியங்கள் பாடப்பட்ட காலத்தில் தொகுக்கப்படவில்லை. அவை பல நூற்றாண்டுகளுக்குப் பிறகு தொகுக்கப்டடு திணை, கூற்று ஆகியன வழங்கப்பட்டன. உரையாசிரியர்கள் அவற்றிலிருந்து மாறுபட்டுத் தொல்காப்பிய விதிப்படி கூற்றுவகைகள் வழங்குகின்றனர். விரிக்கிற் பெருகும்.

தொல்காப்பிய உரையாசிரியர்கள் சங்க இலக்கியங்களுக்குத் திணை துறை வகுத்த முறையை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. ஏனெனில் அவை தொல்காப்பிய மரபல்லாது பிற்கால மரபுவயப்பட்டதாகும். நச்சர் .”தத்தம் புதுநூல் வழிகளாற் புறநானுற்றிற்குத் துறை கூறினாரேனும் அகத்தியமும் தொல்காப்பியமுமே தொகைகளுக்கு நூலாகலின் அவர் சூத்திரப்பொருளாகத்துறை கூற வேண்டுமென்றுணர்க” என்று புறநானூற்றுக்குத் திணை, துறை வகுத்த மரபைக் கண்டிக்கிறார். ஏலவே தொல்காப்பிய மரபுப்படியே தொகை நூல்களுக்கு திணை, கூற்று வகைகள் கூறவேண்டும் என்றும் வலியுறுத்துகிறார்.

அதோடு நில்லாது நச்சர் புறப்பாடல்கள் 111க்குத் தொல்காப்பியப் புறத்திணை மரபுப்படி திணை துறைகள் வகுத்துத் தருகிறார். இளம்பூரணர் 76 புறநானூற்றுப்பாடல்களுக்குத் தொல்காப்பியப் புறத்திணை மரபுப்படி திணை துறைகள் வகுக்கிறார். (இலக்குவன், இரா, 2013).

புறம் 308 ஆவது பாடலுக்குப் பதிப்பில் அடிக்குறிப்பு இல்லை. நச்சர் உரை மூலம் ”இது சீறூர் மன்னன் வேந்தனைப் புறங் கண்டது” என்ற அடிக்குறிப்பைப் பெறமுடிகிறது.

புறம் 349 ஆவது பாடலுக்குப் பதிப்பில் அடிக்குறிப்பில்லா நிலையில் ”பெருஞ்சிக்கல் கிழான் மகட்கொடை மறுத்தது” என்ற குறிப்பு இளம்பூரணர் உரையில் காணக்கிடைக்கிறது.

முடிவுரை

தொல்காப்பிய உரையாசிரியர்களின் சங்கநூல் புலமைக்குச்சில சான்றுகளைக்கண்டோம். உரையாசிரியர்கள் தொகை நூல்களைத் தொல்காப்பிய மரபிற்கு ஏற்பவும் மாறுபட்டும் மேற்கோள்களாகத் தந்தும் அவை இரண்டிற்கும் தமிழ்கூறும் நல்லுலகில் நிலையானதொரு உறவை உருவாக்கி வலுப்படுத்தினர். தொகை நூல்களின் பாடல்கள் பலவற்றிற்கு உரைகள், பாடவேறுபாடுகள் தந்து அவற்றை மெருகேற்றினர். தொல்காப்பிய மரபிற்குள் பொருந்தியும் பொருந்தாமலும் வரும் சங்க இலக்கிய இயல்புகளையும் வளர்ச்சிகளையும் இதற்குள் உள்ளடக்கிப் பேசுகின்றனர். தொல்காப்பியத்திற்கும் தொகை நூல்களுக்கும் இன்று நிலவும் அதிகாரபூர்வமான உறவு நிலைபெற்றதில் இவ்வுரையாசிரியர்களின் பங்கு முக்கியமானதாகும்.

துணைநூல் பட்டியல்

1.இளம்பூரணர் (உ.ஆ) தொல்காப்பியம் பொருளதிகாரம், திருநெல்வேலி தென்னிந்திய சைவசித்தாந்த நூற்பதிப்புக்கழகம், சென்னை, 1982.

2.கோபாலையர்,தி.வே., அரணமுறுவல்,ந., தொல்காப்பியம் பொருளதிகாரம் நச்சினார்க்கினியம் (முதல் பகுதி) தமிழ் மண் பதிப்பகம், சென்னை, 2000.

3.கோபாலையர்,தி.வே., அரணமுறுவல்,ந., தொல்காப்பியம் பொருளதிகாரம் நச்சினார்க்கினியம் (இரண்டாம் பகுதி) தமிழ் மண் பதிப்பகம், சென்னை, 2000.

4.கோபாலையர்,தி.வே., அரணமுறுவல்,ந., தொல்காப்பியம் பொருளதிகாரம் நச்சினார்க்கினியம் (மூன்றாம் பகுதி) தமிழ் மண் பதிப்பகம், சென்னை, 2000.

5. வையாபுரிப்பிள்ளை, எஸ்., தமிழ்ச்சுடர்மணிகள், குமரிமலர் காரியாலயம், சென்னை, 1949

6.Zvelebil, Kamil., The Smile of Murugan on Tamil Literature of south India, Tuta sub aegide pallas, Leiden,1971

*****

கட்டுரையாசிரியர் – உதவிப்பேராசிரியர்,
தமிழ்த்துறை,
வெ.ப.சு. தமிழியல் ஆய்வுமையம்,
ம.தி.தா. இந்துக்கல்லூரி,
திருநெல்வேலி.

July 20, 2018

கயமனாரின் பாடல்களில் சமூகக் கருத்தாக்கம்
ப.சூர்யலெக்ஷ்மி,
பதிவு எண்: 12178
முனைவர் பட்ட ஆய்வாளர்,
தமிழ் உயராய்வு மையம்,
தமிழியல் துறை,
ராணி அண்ணா அரசு மகளிர் கல்லூரி,
திருநெல்வேலி.
ஆய்வு மையம்: மனோன்மணியம் சுந்தரனார் பல்கலைக்கழகம்,
அபிசேகப்பட்டி, திருநெல்வேலி-627012 தமிழ்நாடு, இந்தியா.

நெறியாளர்: ந.வேலம்மாள், உதவிப் பேராசிரியர்,
தமிழியல் துறை, ராணி அண்ணா அரசு மகளிர் கல்லூரி, திருநெல்வேலி-627008

முன்னுரை:-

சங்கக் கவிஞர்களில் உடன்போக்கினைப் பற்றி மட்டுமே தனது பாடல்களில் மிகுதியாகப் பேசியவர் கயமனார். உடன்போக்கில் தனது மகளைப் பிரிந்த தாயின் பன்முகத் தன்மை வெளிபடுகிறது. மகளைப் பிரிந்த தாயின் துயரம், மகள் சுரத்திடையே சென்றாலும் அவளது கடுமையான பயணம் இனிதாக விளங்கட்டும் என்கிறாள். தன்னைப் போலவே தலைவனின் தாயும் துயரடையட்டும் என்கிறாள். மகளின் வரவுக்காகக் காத்திருக்கும் நிலை, தலைவியை மீட்கச் செல்லும் தாய் இவ்வாறு கயமனாரின் பாடல்களில் தாயின் நிலைப்பாடு குறித்துப் பேசப்படுகின்றது. களவில் தலைவன் தலைவியின் காதல் வாழ்க்கையை முழுமையாகச் சமூகத்தார் ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை. திருமணம் செய்து இல்லற வாழ்க்கை நடத்துவதையே சமூகம் ஏற்றுக் கொள்கிறது. கயமனாரின் பாடல்களில் சமூகக் கருத்தாக்கம் எவ்வாறு என்பதனை ஆய்வதே இவ்வாய்வின் நோக்கமாக உள்ளது.

உடன்போக்கு:-

உடன்போக்கினைப் பற்றித் தொல்காப்பியர் கூறுவது, ஒரு பெண்ணிற்கு நாணம்தான் சிறந்தது அந்த நாணத்தைவிடக் கற்பு சிறந்தது அதன் விளைவாக உடன்போக்கு நிகழும் என்கிறார்.

” உயிரினும் சிறந்தன்று நாணே; நாணினும்
செயிர்தீர் காட்சிக் கற்புச் சிறந்தன்று எனத்” (தொல்.பொ.களவியல்.இளம் நூ.111)

களவினை அறிந்த தமர் காவலில் இருத்த, இற்செறிக்கப்பட்ட தலைவியை உடன்போக்குச் செல்லத் தோழி தூண்டுபவளாகத் திகழ்கிறாள்.

தாய்மைத்துவம்:-

தாய்மைக்குரிய உணர்வுக்குவியல்களையும், விளைவுகளையும் ஒன்றாகக் குவித்துப் பார்க்கக்கூடிய ஒரு தளமே தாய்மை என்ற நிறுவன அமைப்பாகும். தாய்மைத்துவப் பண்பமைப்பிலுள்ள அனுபவங்களையும் திறமைகளையும் சமுதாய நோக்கில் நன்முறையில் வலுப்படுத்தவும், வெளிக்கொணரவும் விரும்புகிறது.

”ரிச் என்பவர் குடும்பத்தில் பெண்களுக்கு என வரையறுக்கப்பட்ட தீவிர உணர்ச்சிச்சுமைகள் போன்றவை ‘தாய்மை’ என்ற அமைப்பிற்குரிய கூறுகளாகும்” என்கிறார். சமுதாயம் பெண்களுக்கு என்ற கட்டுப்பாட்டை வகுத்துள்ளது. அதில் தாய்மைப்பேறு, குழந்தையைப் பேணிக்காப்பது, வளர்ப்பது, குடும்பம் என்ற அமைப்பில் பெண்களின் தனிப்பட்ட உணர்வுகள் தந்தைவழிச் சமூகத்தால் நசுக்கப்படுகிறது. குழந்தை வளர்ப்பில் தாய்க்கே முதலிடம் கொடுக்கிறது. இப்படிப் பாராட்டிச் சீராட்டி வளர்த்த மகள் காளையுடன் உடன்போக்குச் சென்றுவிட்டதால் தாய்க்கே மிகப் பெரிய இழப்பு நேரிடுகிறது. தாயின் மனநிலையைக் கயமனாரின் 23 பாடல்களில் அகப்பாடல்களில் 21 பாடல்களில் காணமுடிகிறது. புறப்பாடலில் இறந்த மகனைத் தாய் காண நேர்ந்தால் அவள் படப்போகும் துயரத்தினையும் கண்முன்னே காட்டுகிறது.

காற்சிலம்பு:-

சங்க காலத் தமிழ்மகளிர், திருமணத்திற்கு முன்பாகச் ‘சிலம்பு கழி நோன்பு’ என்ற சடங்கினைச் செய்வர்; தன் காலில் உள்ள சிலம்பினைக் கழற்றியப் பிறகே திருமணம் செய்விக்கும் வழக்கம் காணப்பட்டது. சங்க இலக்கிய பாடல்களின் வழியே இச்செய்தியானது பதிவாகிறது.

உடன்போக்குச் செல்ல நினைத்த தலைவி காற்சிலம்பினைக் கழற்ற நினைத்தாள் இதனைக் கண்டால் தோழிமார் நோவார்கள் என்று செல்லாது விடுத்தால் பாடலில் “அரியமை சிலம்பு கழீஇப் பன்மாண், வரிபுனை பந்தோடு வைஇய செல்வோள், இவை காண் தோறு நோவர் மாதோ” (நற் 12, 5-7). சிலம்பு கழி நோன்பினைத் தான் காணாது பிறர் காணுமாறு மகள் சென்றாள் என்று தாய் புலம்புவது பாடலில்

” சிலம்பு கழீஇய செல்வம், பிறருணக்
கழிந்தஎன் ஆயிழை அடியே” (நற் 279, 10-11)

சிலம்பினைக் கழற்றி மகள் உடன்போக்குச் சென்றுவிட்டாள். அவள் சென்ற பாலை வழியில் ஆறலை கள்வர் உள்ளார்களே; தலைவன்முன் இவள் செல்வாளோ என்று கவலைகொள்வது பாடலில் ” எவ்வினை செயுங்கொல்? நோகோ யானே? அரிபெய்து பொதிந்த தெரிசிலம்பு கழீஇ” (அகம் 321, 13-15) தலைவி காற்சிலம்புடன் வயலைக் கொடிக்குத் தண்ணீர் ஊற்றுவாள். அவள் இல்லாது உன்னைப் பேணுபவர் யார் என்று நற்றாய் புலம்புகிறாள். பாடலில்

      “பொய்சிலம்பு ஒலிப்பப் பெயர்வனள் வைகலும்,
யார்மற்றுப் பெறுகுவை அணியை நீயே” (அகம் 383,12-14)

உடன்போக்கு சென்ற மகளை மீட்க முயலுதல்:-

செவிலித்தாய் உடன்போகிய மகளைத் தேடிக் கண்டோரை நோக்கி மகளைப் பற்றி வினவுகிறாள். அவளைப் பற்றி கூறினால் விருந்தோம்புவேன் என்கிறாள். பாடலில் “முன்னாள் உம்பர்க் கழிந்த என்மகள் தன்னூர் இடவயின் தொழுவேன் நுண்பல்” (நற் 198, 315) இல் செறிப்பில் வைத்த தன் மகள் காவலையும் கடந்து உடன்போகினாள். ஆநிரைகளைக் கவர்ந்து சென்றவர்கள் பின்தொடர்வதைப் போல் என் மகளையும் மீட்க வந்தேன் என்பது பாடலில்,

” இச்சுரம் படர்தந் தோளே, ஆயிடை, அத்தக்
கள்வர் ஆதொழு அறுத்தென” (அகம்7,13-14)

மகளை அடித்த தாய்:-

உடன்போகிய மகளை நினைத்த தாய் இல்செறிப்பில் மகளை அடித்த தன் கையை வெட்டினால்தான் என்ன என்று தன்னையே நொந்து கொள்கிறாள். முதுகு தனக்கு உரியது அல்ல என்று அடிவாங்கிய மகளைப் பாடலில், “எறிகோல் சிதைய நூறவும், சிறுபுறம் எனக்கு உரித்து என்னாள் நின்ற என்” (அகம் 145,20-22)

தாயின் ஆவேசக் குரல்:-

தன் மகளை உடன்போக்கு அழைத்துச் சென்ற அக்காளையின் தாயும் பெரிய நடுக்கமுற்று துன்பத்தை அடைவாளாக என்று ஆவேசக் குரலை எழுப்புவது பாடலில்,

“பொம்மல் ஓதியைத் தன்மொழிக் கொளீஇக்
              கொண்டுடன் போக வலித்த
              வன்கண் காளையை ஈன்ற தாயே”     (நற் 293, 7-9).

தலைவன் தலைவியை உடன்போக்கு அழைத்துச் சென்றமை பொறுக்க முடியாது பொருத்தமற்றத்து என்று தாய் சாடுகிறாள். பின்வருமாறு, “தணிந்த பருவம் செல்லான் படர்தரத்” (அகம் 397,8). உடன்போக்கினைப் பெற்றோரும், சமூகமும் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை என்பது கயமனாரின் பாடல் மூலம் தெளிவாகிறது.

உடன்போகிய மகள் இனிதாக வாழவேண்டும் என்ற தாயின் மனநிலை வெளிப்படும் பாடல்கள்:-

உடன்போகிய தன் மகள் இல்லறத்தை இனிதே நடத்தினால் தன் துயரம் நீங்கும் என்பது பாடலில் ” எரிசினந் தணிந்த இலையில் அம்சினை, வரிப்புறப் புறவின் புலம்புகொள் தெள்விரி” (நற் 305,6 ). மகள் உடன் போகிய பாலை நிலமானது சூரிய ஒளி வீசாமல் மரத்தின் நிழல் அடங்கி மழை பெய்து குளிர்ச்சியாக அமையுமாறு இருக்க வேண்டும் என்று சொல்லி எண்ணுவது பாடலில் “ஞாயிறு காயாது மரநிழற் பட்டு, மலைமுதற் சிறுநெறி மணன்மிகத் தாஅய்க்” (குறுந் 378,1-2).

பாராட்டிச் சீராட்டி வளர்த்த தாய்:-

உடன்போகிய தன் மகளின் மென்மைத் தன்மையை கண்டு செவிலி இரங்கியது. பாலும் உண்ணாதவள். நீரற்ற நிழல் அடங்கிப்போன சுரத்தில் எவ்வாறு வலியாளானாள் என்கிறாள்? “யாங்குவல் லுநள்கொ றானே யேந்திய” (குறுந் 356,5). பாலை நிலத்தின் கொடுமையை நினைத்த தாய், தன் மகள் பாலும் உண்ணாள், பந்தையும் உருட்டாள் எவ்வாறு சென்று இருப்பாள் என்று செவிலி துயரம் கொள்வது “கழைதிரங் காரிடை யவனொடு செலவே” (குறுந் 396,7). பந்தாடினாலும் கழங்காடினாலும் சோர்வுற்று என்னைக் கட்டிக் கொள்பவள் கடத்தற்கரிய தந்தையின் காவலையும் மீறிக் கொடுமையான பாலையில் அவள் அடிகள் நடந்து சென்றனளே என்கிறாள் பின்வருமாறு, “அருஞ்சுரக் கவலைய அதர்படு மருங்கின்” (அகம் 17,17)

உடன்போகிய தன் மகள் மீண்டும் இல்லத்திற்கு வருவாளோ என்று ஏங்கி நிற்கும் தாயைக் காண முடிகிறது. மகளுக்கு தலைவாரி முடித்து, இடுப்பிலே தூக்கிச் சுமந்து, புனைவுகள் பல செய்து, பெற்றவள் என்ற உரிமைக்காக மகள் அருள் செய்யாமல் போனாலும் மகளின் வரவை எதிர்நோக்கித் தாய் கண்ணீர் வடிக்கிறாள். தன் இல்லத்திற்கு அழைத்து வருவானோ? அவன் இல்லதிற்கு அழைத்து செல்வானோ? தாய் ஏங்கி நிற்கும் நிலை பாடலில், ” என்மனை முந்துறத் தருமோ? தன்னை உய்க்குமோ? யாதவன் குறிப்பே?” (அகம் 195,17,18).

தாய் மகளிடம் என் பகுதிக்கு உண், உன் தந்தைப் பகுதிக்கு உண், என்று பாராட்டிச் சீராட்டி வளர்த்த தன் மகள் உடன்போக்கு சென்றமைக்காக தான் வருந்தவில்லை. அவள் பாலை சுரத்தின் கடுமையில் எவ்வாறு நடப்பாள் என்று நினைத்து தாய் வருந்துகிறாள் “மடத்தகை மெலியச் சாஅய், நடக்கும்கொல்? என நோவல்யானே” (அகம் 219, 17-18).

மகளின் அன்பிற்காக ஏங்கும் தாய்:-

உடன்போகிய தன் மகள் தன்னை நினைப்பாளோ என்று மகளின் அன்பிற்காக ஏங்கும் தாயைக் காணமுடிகிறது. தன் மகளை ஊரே இழந்துவிட்டது என்கிறாள். “ஊர்இழந் தன்று, தன் வீழ்வுஉறு பொருளே” (அகம் 189,15). தலைவி உடன்போகியபின் அவள் விளையாடிய இடத்தையும் பிறவற்றையும் கண்டு தாய் புலம்புகிறாள். அயலவனின் காதலை நம்பி உடன்போகினாள் என்கிறாள் செவிலித் தாய் பின்வருமாறு, “பெருஞ்சோற்று இல்லத்து ஒருங்கு இவண் இராஅள், ஏதிலாளன் காதல் நம்பித்” (அகம்275,9-10).

வேற்று மணம் பேசிய பெற்றோரும் உடன்போக்கிற்குத் தூண்டிய தோழியும்:-

தலைவியின் களவினை அறிந்த பெற்றோர் அவளுக்கு வேற்று வரைவுக்கு ஏற்பாடு செய்தனர். அதனை அறிந்த தோழி அவனோடு உடன்போக்கு செய்ய ஏற்பாடு செய்விக்கிறாள். “வதுவை அமர்ந்தனர் நமரே அதனால்…….” (அகம் 221,3). தலைவியின் களவினை அறிந்த தமர் இற்செறிப்பினை அவளுக்கு மேற்கொண்டனர். தலைவின் துயரத்தினைக் காண முடியாத தோழி உன்னுடைய முலைகள் தலைவனுடன் பொருந்துவதாக அமைக நீ உடன்போக்குச் செல்க என்று துணிகிறாள் பாடலில், “வலியாய் இன்னும் தோய்க நின் முலையே!’ (அகம் 259,18)

ஆணாதிக்கச் சமுகம்:-

தலைவனின் பரத்தைமை உறவினைக் கண்டு தலைவி நாணமுற்று பிறரிடம் கூறாமல் கற்பொழுக்கத்திலிருந்து ஒழுகுவாள். அவனை ஏற்பாள் சினம் கொள்ளாமாட்டாள் என்ற கருத்தாக்கத்தினை ஆணாதிக்க சமூகம் உருவாக்குகிறது. பாடலில், ” தண்ணந் துறைவன் கொடுமை, நம்மு னாணிக் கரப்பாடும்மே”(குறுந் 9,7-8).

மகனைப் பறிகொடுத்தை தாய்:-

தலைவன் போரில் இறந்து காணப்பட்டான். அவனுடைய மனைவி நேரில் சென்று காண்கிறாள். உன்னுடைய தாய் நிலையினை அறிந்தால் என்ன பாடுபடுவாளோ என்று பலவும் சொல்லி அரற்றுகிறாள். பாடலில் “யாங்கா குவள்கொ லளிய டானே” (புறம் 254,11).

முடிவுரை:-

கயமனாரின் பாடல்களில் உடன்போக்கு பற்றியே பெரும்பான்மை காணலாகிறது. தலைவன் தலைவி இணைந்த களவு வாழ்க்கையைச் சமூகம் ஒருபோதும் ஏற்றுக்கொண்டதாகத் தெரியவில்லை. இருப்பினும் பெற்றோர் ஏற்றுக் கொள்ளாத அளவில் உடன்போக்கு நிகழுகின்றது. சங்க காலச் சமூகம் நெறிப்பட்ட சமூகமாக திகழ்கின்றது. பெண் தனது வாழ்க்கையைத் தேர்ந்தெடுக்கும் உரிமையைச் சமூகம் அவளுக்கு மறுத்து விடுகிறது. அதனால் உடன்போக்கு நிகழ்வதைக் காவல் நீட்டித்தாலும் அதனால் தடுக்க முடியவில்லை. சமூகத்தின் கட்டை உடைத்துக்கொண்டு பெண் தனக்கான வாழ்க்கைத்துணையுடன் செல்ல முற்படுகிறாள்.

அடிக்குறிப்புகள்:-
1. செ. சாராதாம்பாள், பெண்ணிய உளப்பகுப்பாய்வும் பெண் எழுத்தும், ப 70.
2. மேலது., ப.70
துணைநூற்பட்டியல்:-
1. கௌமாரீஸ்வரி.எஸ், 6ஆம் பதிப்பு 2008 தொகாப்பியம் பொருளதிகாரம், (இளம்பூரணர் உரை), சாரதா பதிப்பகம், இராயப் பேட்டை, சென்னை-600014.
2. சாமிநாதையர், உ.வே, 5ம் பதிப்பு 2000, குறுந்தொகை மூலமும் உரையும், உ,வே சாமிநாதையர் நூல் நிலையம், சென்னை-90.
3. செ.சாரதம்பாள், பெண்ணிய உளப்பகுப்பாய்வும் பெண் எழுத்தும்,
4. நாரயணசாமி அ.ஐயர் உரை, 2007 நற்றினை நானூறு, கழ்க வெளியிடு, திருநெல்வேலி தென்னிந்திய சைவசித்தாந்த நூற்பதிப்புக் கழகம் லிட், சென்னை-18.
5. பூலியூர்க்கேசிகன் உரை, முதற்பதிப்பு 2013 அகநானுறு (களிற்றியானை நிரை) முத்தமிழ் பதிப்பகம், சென்னை-6000061.
6. பூலியூர்க்கேசிகன் உரை, முதற்பதிப்பு 2013 அகநானுறு (மணிமிடைபவளம்) முத்தமிழ் பதிப்பகம், சென்னை-6000061.
7. பூலியூர்க்கேசிகன் உரை, முதற்பதிப்பு 2013 அகநானுறு (நித்திலைக்கோவை) முத்தமிழ் பதிப்பகம், சென்னை-6000061.
*****

கட்டுரையாளர் – முனைவர்பட்ட ஆய்வாளர்,
தமிழ் உயராய்வு மையம், தமிழியல் துறை,
ராணி அண்ணா அரசு மகளிர் கல்லூரி, (மனோன்மணியம் சுந்தரனார் பல்கலைக்கழகம்),
அபிஷேகப்பட்டி,
திருநெல்வேலி.-627012. தமிழ்நாடு, இந்தியா.

நெறியாளர் : ந. வேலம்மாள்,
உதவிப் பேராசிரியர் தமிழியியல் துறை,
ராணி அண்ணா அரசு மகளிர் கல்லூரி,
திருநெல்வேலி-627008
July 18, 2018
சங்க இலக்கியங்களில் எதிரொலி
-செ. முத்துமாரி

முன்னுரை

மாறாத சுவையும் தோய்ந்த இன்பமும் அளவின்றிச் சுரப்பன சங்கப் பாடல்கள். அவை பழந்தமிழர் வாழ்வைப் படம் பிடித்தாற்போல் கண்ணெதிரில் நிறுத்திக்காட்டும் காலக்கண்ணாடியாக அமைந்துள்ளது. உற்றுநோக்கி, அதன் சிறப்பை, ஆற்றலை, நுட்பமான நிகழ்வுகளைத் தம் இலக்கியங்களில் பதிவு செய்தனர். சங்கப் புலவர்களின் கூர்மையான கவனத்திற்கு உட்பட்டுப் பதிவுசெய்யப்பட்ட ஒலி வகையுள் ஒன்றான எதிரொலிக்கும் மனிதக் குரல்வழி எழும் எதிரொலி பற்றி ஆய்வதாக இக்கட்டுரை அமைகிறது.

எதிரொலி

“echo என்ற ஆங்கிலச் சொல்லுக்குத் தமிழில்
எதிரொலி என்பது பொருளாகும் ஒருவர் எழுப்பும்
ஒலியை ஒலி அதிர்வினால் மீண்டும் திரும்பக்
கேட்பதே எதிரொலி ஆகும்” 1

“எதிரொலி என்ற பொருள் தரும் ‘சிலம்பு’
என்னும் சொல்லை சங்க இலக்கியங்களில்
பரவலாகக் காணலாம் எதிரொலி செய்தலால்
மலைக்குச் சிலம்பு என்ற பெயரும் உண்டு“ 2

குரல்ஒலி

குரல்ஒலித் தோற்றுவிப்பன மனிதனின் உடல் உறுப்புகளே; அவற்றைப் பேச்சு உறுப்புகள் அல்லது ஒலிவுறுப்புகள் எனக் குறிப்பிடுவர். உதடு, பல், அண்ணம், உள்நாக்கு, காற்றுக்குழல், குரல்வளை, தொண்டை போன்ற உறுப்புகள் குரல் ஒலியைத் தோற்றுவிக்கின்றன. குரல்ஒலியானது, முணுமுணுப்பு ஒலி, கீச்சுக்குரல் ஒலி, கிசுகிசு ஒலி, பேரொலி என ஒலிக்கும் தன்மையைப் பொறுத்து வகைப்படுத்தப்படுகின்றது.

குரல் ஒலி மனிதர்கள் பேசும் சுழலமைவைப் பொறுத்து மிகுந்தும் குறுகியும் ஒலிக்கும். மிகுந்து ஒலிக்கும்போது அவ்வொலி எதிரொலியாகத் திரும்பக் கேட்பதும் உண்டு. இவ்வெதிரொலி பற்றிய சான்றுகளைச் சங்கப் பாடல்களில் காணலாம்.

சங்க இலக்கியங்களில் எதிரொலி குறித்த செய்திகள் பரவலாக காணப்படுகின்றன. ஆயினும் மனிதக் குரல் ஒலி மூலமாக எழும் எதிரொலிகள் பற்றிய செய்திகள் ஒருசிலவே காணப்படுகின்றன அவை பின்வருமாறு:
1. அதட்டும் ஒலி
2. அழைப்பொலி
3. வாழ்த்தொலி
4. மலைவாழ் மக்கள் எழுப்பும் குரல் ஒலிகள்
1. அதட்டும் ஒலி
பெரியவர்கள் தம்மைவிட வயதில் சிறியவர்களையோ, விலங்குகளையோ, பறவைகளையோ அதட்டித் தாம் கருதியதைச் செய்து முடிப்பது உண்டு. அவ்வாறு அதட்டும் ஓசையானது பேரொலியாக எழும்பி எதிரொலியாகக் கயமனார் என்னும் புலவர் அகநானூற்றில் அழகுற எடுத்தியம்பியுள்ளார்.

பாலை நிலத்தின் அரிய வழியில் சகடத்தை இழுத்துச் செல்லும் எருதுகள் அவ்வழியில் போக முடியாமல் இடர்ப்படுகின்றன. அவ்வெருதுகளை உப்புவணிகர் அதட்டி ஓட்டுவதால் அவரது அதட்டும் குரல்வொலியானது மலைப்பகுதிகளில் எதிரொலிக்கின்றது. இதனை,

“கொடுங் கோல் உமணர், பகடு தெழி தென் விளி
நெடும் பெருங் குன்றத்து இமிழ் கொள இயம்பும்”(அகம்: 17:13-14) எனும் பாடல்வரிகளால் அறியலாம்.
1. அழைப்பொலி
ஒருவர் இன்னொருவரை அழைக்கும்போது அருகில் இருந்தால் மெதுவாகவும், தொலைவில் இருந்தால் சத்தமாகவும் அழைப்பது வழக்கம். அவ்வாறு சத்தமாக அழைக்கும்போது இடத்தின் சூழலமைவைப் பொறுத்து அவ்வழைப்போலி எதிரொலியாகக் கேட்பதும் உண்டு. இதனை பரிபாடலில் காணலாம்.

பேதை பருவத்தில் உள்ள ஓர் இளம்பெண் தன் உறவினரை விட்டுப் பிரிந்ததால் மலைப்பகுதியில் இட வேறுபாடு காரணமாக எங்குச் செல்ல வேண்டும் என்பது கூடத் தெரியாமல் திகைக்கிறாள். பின் தன் உறவினரைச் ‘சிறந்தவரே! சிறந்தவரே!’ என்று அழைக்கிறார். அங்குள்ள குகைகள் அவள் அழைப்பை ஏற்காமல் விளியின் இசையை மட்டும் ஏற்றுக்கொண்டு எதிரொலிக்கின்றன. அப்பெண் குகையின் எதிரொலி என்பதறியாமல் உறவினரின் அழைப்பொலி என்று நினைத்துக் கொண்டு திரும்பத் திரும்ப அழைத்துக் கூவுவதை,

      ‘ஏஎ’ ஓஒ’ என விளி ஏற்பிக்க
      ஏஎ’ ஓஒ’ என்று ஏலா அவ் விளி
      அவ் இசை முழை ஏற்று அழைப்ப அழைத்துழிக்
      செல்குவர் ஆங்குத் தமர்க் காணாமை
        மீட்சியும், கூவுக் கூஉ மேவும் மடமைத்தே
        வாழ்த்து உவப்பான் குன்றின் வகை’’ (பரி. 19;61-66)

எனும் பரிபாடல் வரிகளால் அறியலாம். இப்பாடல் அவ்விடம் பெண்ணின் வழியாத் துயரத்தை எதிரொலி மூலம் நுட்பமாகப் புலப்படுத்தி நிற்பது படித்து இன்புறத் தக்கதாகும்.
1. வாழ்த்தொலி:
ஒருவரைப் பலர்கூடி வாழ்த்தும் பொது மிகுந்த ஆரவாரத்துடன் வாழ்த்தி மகிழ்வது வழக்கம். திருமுருகாற்றுப்படை இத்தகைய வாழ்த்தொலி மூலம் எழும் எதிரொலி குறித்த செய்தியைப் பதிவு செய்திருப்பது நோக்கத்தக்கது.

சூரர மகளிர் பலரும் ஒன்று கூடி விளாமரத்தின் தளிரை ஒருவர் மேல் ஒருவர் அத்தளிர் படும்படி விரலால் தெறிக்கச் செய்வர். அத்தளிர் பட்டவுடன் ‘அசுரர்களை வென்று, அவர்களைக் கொன்றொழித்து அவ்வெற்றி குறித்துத் தூக்கிய கோழிக் கொடி வாழிய பெரிது’ என்று வாழ்த்திப் பலரும் ஒன்றாகக் கூடி ஆடிப்பாடும் ஆரவாரம் மலையெங்கும் எதிரொலிக்கின்றது. இதனை,

      ‘கோழி ஓங்கிய வென்றுஅடு விறற் கொடி
      வாழிய பெரிது! என்று ஏத்தி பலர் உடன்
      சீர்திகழ் சிலம்புஅகம் சிலம்பப் பாடி
      சூரர மகளிர் ஆடும் சோலை” (தி.மு. 38-41) எனும் திருமுருகாற்றுப்படையின் பாடல்வரிகள் உணர்த்துகின்றன.
1. மலைவாழ் மக்கள் எழுப்பும் குரல் ஒலிகள்
பொதுவாக எதிரொலி மலைப்பகுதிகளில் அதிகமாக எழுவது உண்டு. விலங்குகளின் ஓசையும், இடி ஓசையும், மலைகளில் பட்டு எதிரொலிப்பது வழக்கம். அவற்றோடு மலைவாழ் மக்கள் எழுப்பும் குரல் ஒலிகளும் மலைகளில் பட்டு எதிரொலிக்கும் செய்தியைச் சங்க இலக்கியங்களில் ஒன்றான மலைபடுகடாம் மிக நுட்பமாகப் பதிவு செய்துள்ளது வியப்பிற்குரியதாகும். மலைபடுகடாம் மலைவாழ் குறவர்கள் விலங்குகளைப் பிடிக்கும்போது எழுப்பும் ஒலி, தேன் எடுக்கும் போது எழுப்பும் ஆரவார ஒலி, ஆகியவற்றின் எதிரொலிகளை எடுத்துரைக்கின்றது.

      “விலங்கல், மீமிசைப் பணவைக் கானவர்
      புலம்புக்கு உண்ணும் புரிவளைப் பூசல்”                              (மலைப்படு 298-299) எனும் பூசல் ஒலியும்,

“கலை கையற்ற காண்பின் நெடுவரை,
      நிலை பெய்திட்ட மால்பு நெறியாகப்,
      பெரும்பயன் தொகுத்த தேங்கொள் கொள்ளை””

என்னும் தேன் எடுக்கும்போது எழும் ஒலியும் எதிரொலிகளை ஏற்படுத்துவதை இப்பாடல் வரிகள் எடுத்துரைக்கின்றன.

மேலும், மலைவாழ் பெண்களின் பாட்டொலி, கிளியோட்டும் ஒலி, சூரர மகளிரின் ஆரவார ஒலி, ஆகியனவும் அவற்றின் பாடலைப் படிப்பவர்க்குப் புதிய அனுபவத்தை ஏற்படுத்துகின்றன.

      ‘கொடுவரி பாய்ந்தெனக் தொழுநர் மார்பின்
      நெடுவிசி விழுப்புண் தனிமார், காப்பென
      அறல் வாழ் கூந்தற் கொடிச்சியர் மாடல்’                              (மலைபடு: 302-304)

      ‘தினைக்குறு மகளிர் இசைபடு வள்ளையும்’ (மலைபடு:342) எனும் பாட்டொலிகளும்,

      ‘ஒலிகழைத் தட்டை புடைநர் புனந்தொறும்,
      கிளிகடி மகளிர் விளிபடுபூசல்’ (மலைபடு:328-329) எனும் கிளியோட்டும் ஒலியும்,

     ‘அருவிநுகரும் வான் அரமகளிர்
      வருவிசைதவிராது வாங்குபு குடைதொறும்
      தெரிஇமிழ் கொண்டதும் இயம்போல் இன்னிசை’                                                                                   (மலைபடு:294-296)

எனும் சூரர மகளிரின் ஆரவார ஒலியும் மலைப்பகுதிகளில் பட்டு எதிரொலிப்பதை மலைபடுகடாம் அழகுற எடுத்துரைக்கிறது எனலாம்.

இவ்வொலிகள் தவிர மலைவாழ்மக்கள் எழுப்பும் குரலைக் கூத்தொலியும் (மலைபடு:322), காட்டுப்பசுக்கள் ஒன்றோடு ஓன்று போர் இடுவதைக் கண்டும் குறவர்கள் எழுப்பும் ஆரவார ஒலியும் (மலை 330-333), குறவச் சிறுவர்கள் எழுப்பும் ஓசையும் (மலை 336-339) எதிரொலிகள் எழுப்புவதை மலைபடுகடாம் நுட்பமாக பாடிக் களிக்கிறது.

முடிவுரை

எதிரொலிகள் அறிவியல் நுட்பம் ஆகும். திரும்பக் கேட்டல் என்பது மனித மனத்திற்கு இன்பம் விளைவிப்பது. மலைப் பகுதிகளே பெரும்பாலும் எதிரொலிகளின் பிறப்பிடமாகும். இக்கட்டுரையில் கூறப்பட்டுள்ள அனைத்தும் குரல் ஒலிகளும் மலைப்பகுதிகளிலேயே பட்டுத் திரும்ப எதிரொலிக்கும் எதிரொலிகளாக அமைத்துள்ளன. பெரும்பாலும் மனித உணர்வுகளும் சூழல் அமைவுகளுமே எதிரொலிக்குக் காரணமாக அமைவதை இக்கட்டுரை உறுதிபடுத்துகிறது எனலாம்.

அடிக்குறிப்புகள்
1. English Dictionary oxford P.No.54
  2. ச. பவானந்தம் பிள்ளை, தமிழ்ச் சொல்லகராதி. ப . 207.
துணைநூற்பட்டியல்

1.மறைமலை இலக்குவனார், சங்க இலக்கியத்தில் ஒலிச்சூழலமைவு, உலகத் தமிழ் செம்மொழி மாநாட்டு கட்டுரை, 2010.

2.இரா. குணசீலன், பழந்தமிழர் ஒலிச்சூழல், இந்தியப் பல்கலைக்கழகத் தமிழாசிரியர் மன்ற பன்னாட்டுக் கருத்தரங்கு கட்டுரை, 2007.

3.இரா. குணசீலன், சங்க இலக்கியத்தில் ஒலிக்கூறுகள், ஆய்வியல் நிறைஞர் பட்ட ஆய்வேடு, 2003.

4.மு.பூங்கோதை, மதுரைக்காஞ்சியில் ஒலிச்சூழலமைவு, முத்துக்கமலம், இணைய இலக்கிய இதழ்.

*****

கட்டுரையாளர் – முனைவர்பட்ட ஆய்வாளர்,
தமிழ் உயராய்வு மையம்,
ராணி அண்ணா அரசு மகளிர் கல்லூரி,
திருநெல்வேலி – 8.
July 18, 2018
பழந்தமிழக வரலாறு – 11

கணியன்பாலன்

இ.மாமூலனாரும் செருப்பாழிப்போரும் செங்குட்டுவனும்

மோகூர்த்தலைவன்:

    இறுதியில் மோகூர்த் தலைவனும் அதியன்மரபினரும், திதியனும் எல்லையோர அனைத்துப்பிற தமிழ் அரசுகளும் ஒன்றிணைந்து மோரியர்களைப் போரில் தோற்கடித்துத் தங்களது எல்லையைவிட்டு துரத்திவிடுகின்றனர். மோரியர்படை பின்வாங்கி துளுவநாட்டை அடைந்து பாழிநகரில் நிலைகொள்ளுகிறது. துளுவநாட்டு வெற்றிக்குப்பின் மௌரியரது எல்லைப் பகுதிப் படைத்தலைவர்களே வடுகர்களின் துணையோடு போரிட்டு வந்தனர். ஆனால் அவர்களால் தமிழக எல்லையில் உள்ள குறுநில மன்னர்களை, வேளிர்களை வெல்ல இயலவில்லை. தமிழகத்தின் எல்லையில் மௌரியப்படைகளின் தோல்வி மௌரியப்பேரரசைத் தட்டி எழுப்பியது. மௌரியப்பேரரசின் பெரும்படை திரட்டப்பட்டது. பெரும்போருக்கான ஆயத்தப்பணிகள் நடைபெற்றன. துளுவ நட்டையும், எருமை நாட்டையும் கடந்துவரும் வழிகளிலுள்ள பாறைகளை வெட்டிச் செப்பனிட்டு மௌரியப்பெரும்படை வருவதற்கான பாதைகள் உருவாக்கும் பணி நடைபெற்றது. இந்தப்பெரும்போருக்கான ஆயத்தப்பணிகள் சில ஆண்டுகள் நடைபெற்றதாகத்தெரிகிறது. இப்பாறைகளை வெட்டி பாதைகள் அமைக்கும் பணி குறித்தும் வடுகர்கள் வழிகாட்டியாக இருந்து மௌரியர்களுக்கு உதவியது குறித்தும் மோகூர்த்தலைவன் மேல் பகைகொண்டு மௌரியர் படையெடுத்து வந்தது குறித்தும் மாமூலனாரும், பிற சங்கப்புலவர்களும் தங்கள் பாடல்களில் தெரிவித்துள்ளனர். இந்தப்பெரும்போருக்கான ஆயத்தப்பணிகள் முடிந்தவுடன் மௌரியப் பேரரசின் பெரும்படை துளுவ நாட்டில் வந்து தங்கி தமிழகத்தின் மீது படையெடுக்கத்தயாராகியது.

சோழர்களின் முதன்மை:

     தமிழகத்துக்கு வந்துள்ள மிகப்பெரிய ஆபத்தை, அப்பொழுது சோழ வேந்தனாக இருந்த சோழன் இளஞ்சேட்சென்னி நன்கு உணர்ந்து கொள்கிறான். எல்லையிலுள்ள படைத்தலைவர்களை, வேளிர்களை, சிற்றரசர்களை மட்டும் இப்பெரும்போருக்கு பொறுப்பாக்குவது பெரும் ஆபத்தில் முடியும் என்றெண்ணி, தமிழர் ஐக்கிய கூட்டணி அரசுகளை ஒன்றுதிரட்டி தனது தலைமையில் பெரும்படையைத் திரட்டுகிறான். இப்போர் தமிழகப்போராக தமிழகக் கூட்டணி அரசுகளின் போராக நடைபெற்ற போதிலும், இப்போரின் வெற்றி, சோழர்களின் வெற்றியாகவே வடவரிடத்திலும், நமது இலக்கியங்களிலும், புராணங்களிலும் பதிவாகி சேர பாண்டியவர்களை விட சோழர்கள் பெரும் புகழடைகின்றனர். அசோகன் கல்வெட்டுகளிலும் அதன் காரணமாகவே பாண்டியர்களைவிட சோழர்கள் முதன்மை பெறுகின்றனர். ஆகவே மௌரியர்களின் தமிழகப் படையெடுப்புக்கும் தமிழரசுகளின் வெற்றிக்கும் அசோகன் கல்வெட்டுகள் ஒருவிதத்தில் மறைமுக சான்றாதாரங்கள் ஆகின்றன எனலாம்.

வல்லம்போர்:

     தமிழக கூட்டணி அரசுகளுக்கும், மௌரியப் பேரரசுக்குமிடையே பெரும் போர் துவங்கியது. சோழ நாட்டெல்லையிலேயே பல தடவை மௌரியர்கள் தோல்வியுற்றனர். எனினும் தொடர்ந்து புதுப் புதுப் படைகளை போருக்கு அனுப்பினர். மௌரியப் பேரரசின் முழு ஆற்றலும் திரட்டப்பட்டு பெரும்படை கொண்டு தமிழகம் தாக்கப்பட்டது. தமிழகத்தின் வட பகுதி முழுவதும் மௌரியப் பெரும்படையால் தாக்கப்பட்டது. வட ஆர்க்காட்டில் உள்ள வல்லம் என்ற இடத்தில் நடந்த பெரும் போரில், இளஞ்செட்சென்னி மௌரியர்களை பெரும் தோல்வி அடையச் செய்து துரத்தி அடித்தான். வல்லம் போர் குறித்து அகம் 336இல் பாடிய பாவைக் கொட்டிலார் என்கிற பெண்பாற் புலவர், மௌரியர்களை ஆரியர் எனக் குறிப்பிடுகிறார். மௌரியர் தங்களை ஆரியர் என்றே அழைத்துக் கொண்டனர். கி.மு.3ஆம் நூற்றாண்டு வாக்கில் எழுதப்பட்ட இப்பாடலில் குடும்ப மகளிர்கள் ‘கள்’ அருந்தி தங்கள் கணவன்மார்களின் பரத்திமை நடத்தை குறித்து வம்பளந்து கொண்டிருப்பது குறித்த குறிப்பு வருகிறது.

ஆரியப்படை கடந்த நெடுஞ்செழியன்:

     வல்லம் போருக்குப் பின்னரும், மௌரியர்கள் சளைக்காமல் தொடர்ந்து பல தடவை, பெரும் படைகளை அனுப்பிக்கொண்டேயிருந்தனர். ஆனால் போரில் பெரும் இழப்புகள் ஏற்பட்டதே ஒழிய, அவர்களுக்கு வெற்றி கிடைப்பதாகத் தெரியவில்லை. இதுபோன்ற ஒரு நிலையில் தான் பாண்டியர் படைகளுக்குத்தலைமை தாங்கிய, இளைஞனாக இருந்த நெடுஞ்செழியன் மௌரியர்களின்பெரும்படை ஒன்றைத் தோற்கடித்து ஆரியப்படை கடந்த நெடுஞ்செழியன் என பெயர் பெற்றான். முதல் கரிகாலனுக்குச் சம காலத்தவனாகவும், சேரன் செங்குட்டுவனுக்கு முந்தையவனாகவும் அவன் இருந்தான். ‘தமிழகம் ஒன்றாக இருந்து பார்க்கும் வகையில் வட ஆரியப்படையை எதிர்த்து வெற்றி பெற்ற நெடுஞ்செழியன்’ என்கிறது சிலப்பதிகாரம்-(17). ஆகச் சோழன் தலைமையில் பாண்டியர்களும், சேரர்களும் மௌரியப்படையை பலமுறை தோற்கடித்தனர். இறுதியில் தொடர்ந்து பலமுறை நடந்த தோல்விகளால் தாக்குப் பிடிக்க இயலாமல் பெரும் இழப்போடு மௌரியப்படை பாழி நகருக்குப் பின் வாங்கியது.

செருப்பாழிப் பெரும்போர்:

    இளஞ்சேட் சென்னி போரைத் தொடர்ந்து நடத்தி, பாழி நகர் வரைப் படையெடுத்துச் சென்று, அதனைத் தாக்கி, இறுதியில் பெரும் வெற்றியை தமிழகத்திற்கு வாங்கித் தந்தான். இளஞ்சேட்சென்னியின் பாழி நகர் வெற்றி குறித்து இடையன் சேந்தன் கொற்றனார் என்பவர் அகம் 375இல் பாடியுள்ளார். அதில் மௌரியர்களை அவர் வம்பவடுகர் என்கிறார். தமிழகத்தின் வடக்கே வாழ்பவர்களை வடுகர் என்பது பொது வழக்கு. வடக்கே வாழும் வடுகர்களை அவர் அறிவார். ஆனால் மௌரியர்களை அவர் அறியார். ஆனால் மௌரியர்களும் வடக்கிருந்தே வருகிற புதியவடுகர்கள என்பதால், அவர்களை வம்ப வடுகர் என்கிறார். பாழி நகரில் நடந்த இறுதிப் பெரும் போருக்குப் பின்னர் மௌரியர்கள் தமிழக அரசுகளைப் படை கொண்டு வெற்றிபெற இயலாது என்பதை உணர்ந்துகொண்டு நிரந்தரமாகப் பின் வாங்கினர். தமிழகத்தைக்கைப்பற்றும் முயற்சி கைவிடப்பட்டு தமிழக அரசுகளோடு நட்பு கொண்டனர். கி.மு.297இல் பிந்துசாரரின் காலத்தில் தீவிரப்படுத்தப்பட்ட தக்காணப் படையெடுப்பும், தமிழகப் படையெடுப்பும் கிட்டத்தட்ட 11 ஆண்டுகள் தொடர்ந்து நடந்ததாகக் கொண்டு, பாழி நகரில் நடந்த இவ்விறுதிப்பெரும்போர் கி.மு.288 வாக்கில் முடிந்ததாகக் கணிக்கப் பட்டது. இந்தப் பெரும் போரில் சோழர் பெற்ற பெரும் புகழின் காரணமாகவே, அசோகன் தனது இரு கல்வெட்டுகளிலும் பாண்டியர்களைவிட சோழர்களை முதன்மைப் படுத்தியுள்ளான்.

மாமூலனாரும் வேந்தர்களின் காலமும்:

     பழமொழி நானூற்றின் ஆசிரியர் மூன்றுரையரையனார், புலவரும் தனது மாமனுமாகிய இரும்பிடர்த் தலையாரிடம் கல்வி கற்று, முதல் கரிகாலன் சிறப்புப் பெற்றான் எனக் குறிப்பிடுகிறார்(18). முதல் கரிகாலன் சிறுவனாக இருந்த பொழுது அவனைவிட இரு தலைமுறைகள் மூத்த முதியவராக இருந்தவர் அவனது ஆசிரியர் இரும்பிடர்த் தலையார். அன்று அரச குடும்பச் சிறுவர்களுக்கு அறிவும் அனுபவமும் உடைய வயதானவர்களைத்தான் ஆசிரியராக நியமிப்பர். இரும்பிடர்த் தலையார் பாண்டியன் கருங்கை ஒள்வாள் பெரும் பெயர் வழுதியை புறம் 3இல் பாடியுள்ளார். இந்தப் பாண்டியன் பெரும்பெயர் வழுதியை, குடவாயிற் கீரத்தனார் அகம் 315ஆம் பாடலில் பாடியுள்ளார். ஆதலால் குடவாயிற் கீரத்தனாரும் இரும்பிடர்த் தலையாரும் சம காலத்தவர் ஆகின்றனர். இந்த குடவாயிற் கீரத்தனார் அகம் 44ஆம் பாடலில் பெரும்பூட்சென்னி என்கிற சோழ வேந்தனைப் பாடியுள்ளார். குடவாயிற்கீரத்தனாரும், இரும்பிடர்த் தலையாரும் சமகாலத்தவர் என்பதால் குடவாயிற்கீரத்தனாரால் பாடப்பெற்ற சோழன் பெரும்பூட்சென்னியும், பாண்டியன் கருங்கைஒள்வாள் பெரும்பெயர் வழுதியும் சமகாலத்தவர் என்பதோடு முதல்கரிகாலனை விட இருதலைமுறைகள் மூத்தவர்களும் ஆவர். அதாவது முதல்கரிகாலன் மூன்றாம் தலைமுறை எனில், குடவாயிற்கீரத்தனார், இரும்பிடர்த் தலையார், சோழன் பெரும்பூட் சென்னி, பாண்டியன் கருங்கைஒள்வாள் பெரும்பெயர் வழுதி ஆகிய நால்வரும் முதல்கரிகாலனை விட இரு தலைமுறைகள் மூத்த முதல் தலைமுறை எனலாம்(தலைமுறை என்பதை நமது இலக்கியக் கணிப்புப்படி காலகட்டம் எனவும் கருதலாம்).

            மாமூலனார், இரண்டாம் பத்துக்குரிய இமயவரம்பன் நெடுஞ் சேரலாதனையும், அவனது தந்தை உதியன் சேரலாதனையும் பாடியுள்ளார். இமயவரம்பன் நெடுஞ்சேரலாதனைப் போரில் வென்ற முதல் கரிகாலனையும் அவர் பாடியுள்ளார். மாமூலனாரை விட இளையவரான பரணர் முதல் கரிகாலனையும், இமயவரம்பன் மகன் சேரன் செங்குட்டுவனையும் பாடியுள்ளார். ஆனால் இமயவரம்பன் நெடுஞ்சேரலாதனை அவர் பாடவில்லை. ஆகவே முதல் கரிகாலனுடன் போரிட்ட இமயவரம்பன், முதல் கரிகாலனைவிட மூத்தவன் எனவும், இமயவரம்பனின் மகன் சேரன் செங்குட்டுவன் முதல் கரிகாலனைவிட இளையவன் எனவும் அறியலாம்.

                        பெரும்பூட்சென்னி முதல் தலைமுறை என்பதாலும், முதல் கரிகாலன் மூன்றாம் தலைமுறை என்பதாலும், பெரும்பூட் சென்னியின் மகனும், முதல் கரிகாலனின் தந்தையும் ஆன செருப்பாழி எறிந்த இளஞ்சேட் சென்னி இரண்டாம் தலைமுறை ஆகிறான். செருப்பாழி எறிந்த இளஞ்சேட் சென்னி இரண்டாம் தலைமுறை என்பதால் மாமூலனாரும், இமயவரம்பனும் அவர் காலத்தவர் ஆகின்றனர். மௌரியப் படையை கி. மு. 297முதல் கி.மு.288 வரை போராடி வென்ற இளஞ்சேட் சென்னியின் காலத்தவர் மாமூலனார் என்பதால், அவர் இந்தக் காலத்துக்குச் சிலகாலம் முன்பும் சிலகாலம் பின்பும் வாழ்ந்தவர் எனலாம். அதாவது கி.மு. 3ஆம் 4ஆம் நூற்றாண்டு எனலாம். முதல் தலைமுறையைச் சேர்ந்த சோழன் பெரும்பூட் சென்னி, உதியன் சேரலாதன் போன்றவர்கள் கி.மு. 4ஆம் நூற்றாண்டு ஆவர். அதே சமயம் இரண்டாம் தலைமுறையைச் சேர்ந்த மாமூலனார் போன்றவர்கள் கி.மு. 3ஆம், 4ஆம் நூற்றாண்டு ஆவர். முதல் கரிகாலன் போன்ற மூன்றாம் தலைமுறையையும், அவனைவிட இளையவனான சேரன் செங்குட்டுவன் போன்ற நான்காம் தலைமுறையையும் சேர்ந்தவர்களின் காலம் கி.மு. 3ஆம் நூற்றாண்டு எனலாம்.

மாமூலனாரின் இறுதிக் காலம்:

     செருப்பாழிப்போர் நடைபெற்ற இரண்டு, மூன்று ஆண்டுகளுக்குப் பின், இளஞ்சேட் சென்னியின் புகழ் பரவியதைப் பொறுக்க மாட்டாத சிலர் அவனைச் சூழ்ச்சி செய்து கி.மு. 285 வாக்கில் கொன்று விடுகின்றனர். அதன்பின் அவனது மகன் முதல் கரிகாலன் தனது ஆட்சியைத் தக்க வைத்துக்கொள்ள நடத்திய போர் தான் முதல் வெண்ணிப்பறந்தலைப் போர் ஆகும். இப்போர் செருப்பாழிப் போருக்குப்பின் ஒருசில வருடங்கள் கழித்து நடந்தது என்பதால் அதன் காலம் கி.மு. 283 எனக்கொள்ளலாம். அதன்பின் ஏழு அல்லது எட்டு வருடங்களுக்குப்பின் கி.மு.275 வாக்கில் முதல் கரிகாலனுக்கும், சேரன் இமயவரம்பன் நெடுஞ்சேரலாதனுக்கும் இடையே நடந்த போர் தான் இரண்டாம் வெண்ணிப் பறந்தலைப் போராகும். இமயவரம்பன் நெடுஞ்சேரலாதன் இப்போரில் தோல்வியடைந்து, முதுகில் விழுப்புண் பெற்று, நாணி, வடக்கிருந்து உயிர் துறந்து பெரும் புகழடைந்தான். சேரனாடு பெரும் இழப்பைச் சந்தித்தது. முதல் கரிகாலன் தமிழகத்தின் பேரரசனாக உயர்ந்தான். இப்போர் குறித்தும், சேரலாதன் வடக்கிருந்து உயிர் துறந்தது குறித்தும் வெண்ணிக் குயத்தியார் என்ற பெண்பாற் புலவரும், கழார்த் தலையாரும், மாமூலனாரும் பாடியுள்ளனர்-(19).

     கி.மு. 275 வாக்கில் நடைபெற்ற, மூன்றாம் தலைமுறையைச் சார்ந்த முதல் கரிகாலனின் இரண்டாம் வெண்ணிப் பறந்தலைப் போர் குறித்துப் பாடிய பாடலே மாமூலனாரின் இறுதிப்பாடலாகும். ஆகவே மாமூலனாரது இறுதிக்காலம் என்பதை முதல் கரிகாலனின் இரண்டாம் வெண்ணிப் பறந்தலைப் போருக்குப்பின் 5 வருடங்கள் கழித்து கி.மு. 270 வாக்கில் எனக் கொள்ளலாம். மாமூலனாரின் தொடக்க காலம் கி.மு.360 என முன்பே கணிக்கப்பட்டுள்ளது. எனவே மாமூலனார் அவர்கள் வாழ்ந்த காலம் என்பது கிட்டத்தட்ட கி.மு. 360 முதல் கி.மு. 270 வரையான சுமார் 90 வருடங்கள் எனலாம். கி.மு.4ஆம் நூற்றாண்டின் இடையில் பிறந்த மாமூலனார் தனது இளவயதில் நந்தர்களையும், முதல் தலைமுறையைச் சேர்ந்த உதியஞ் சேரலாதனையும், கி.மு. 270க்கு முன் தனது இறுதிக் காலத்தில் மூன்றாம் தலைமுறையைச் சேர்ந்த சோழன் முதல் கரிகாலனையும் இடையில் மௌரியர்களையும், இமயவரம்பன் நெடுஞ்சேரலாதனையும் பாடியுள்ளார். ஆகவே பல்வேறு தரவுகளையும், ஏரணக்கண்ணோட்டம்-பொதுஅறிவு அடிப்படையிலும் கணிக்கப்பட்ட காலமே மாமூலனாரின் காலமாகும்.

     புகளூர் கல்வெட்டு, அசோகன் கல்வெட்டுகள், சம்பைக் கல்வெட்டு முதுகுடுமிப் பெருவழுதி நாணயம், மாக்கோதை, குட்டுவன் கோதை நாணயங்கள், தலைவடிவப் பெருவழுதி நாணயங்கள், மாமூலனாரும் பிற சங்கப் புலவர்களும் நந்தர்கள் குறித்தும், மௌரியர்கள் குறித்தும், பாடிய பாடல்கள், செருப்பாழிப் போர், வல்லம் போர் குறித்தச் சங்கப் புலவர்களின் பாடல்கள், மொழிபெயர் தேயம் எனப்படும் தக்காணப் பகுதி தமிழ் மூவேந்தர்களின் பாதுகாப்பின் கீழ் இருந்து வந்தது என்கிற மாமூலனாரின் குறிப்பு போன்ற சங்க இலக்கியச் சான்றுகள் ஆகிய மேலே தரப்பட்டுள்ள பல்வேறு வரலாற்றுத் தரவுகளின் அடிப்படையில் கணிக்கப்பட்டதுதான் மாமூலனாரின் காலமும்(கி.மு. 360-270), செருப்பாழிப்போரின் காலமும்(கி.மு. 288), சேரன் செங்குட்டுவனின் காலமும்(கி.மு. 3ஆம் நூற்றாண்டு), ஆகும். இக்காலங்கள் பழந்தமிழக வரலாற்றுக்கான ஆண்டுகளையும், காலகட்டங்களையும் கணித்து, அவைகளை உறுதிப்படுத்துவதில் மிகமிக முக்கியப் பங்காற்றியுள்ளன எனலாம்.

பார்வை:

17.சிலப்பதிகாரம், மதுரைக்காண்டம், 23-கட்டுரைக்காதை: கட்டுரை வரி; 14, 15.

18.ஔவை.சு.துரைசாமிபிள்ளை, புறநானூறு-1, ஜூலை-2009, பக்:31.

19.வெண்ணிக்குயத்தியார் என்ற பெண்பாற் புலவரின் புறநானூற்றுப்பாடல்: 66; கழார்த்தலையார் அவர்களின் புறநானூற்றுப்பாடல்: 65; மாமூலனார் அவர்களின் அகநானூற்றுப்பாடல்: 55.

July 16, 2018
புறப்பொருள் வெண்பாமாலை கூறும் போர் முறைகள்

–முனைவர் அரங்க. மணிமாறன்

முன்னுரை:

முன்னைப் பழமைக்கும் பழமையாய்ப் பின்னைப் புதுமைக்கும் புதுமையாய் இலங்குகிறது தமிழ்மொழி. காலந்தோறும் வளரும் புதுமைகளுக்குத் தக்க தன்னைப் புதுப்பித்துக்கொண்டு இளமை குன்றா இயல்பினதாய் விளங்குகின்றது.

காலந்தோறும் மலரும் இலக்கியங்களும், தொல்காப்பியம் முதலிய இலக்கண நூல்களும், நிகண்டுகளும் வெளிநாட்டார் இலக்கண ஆராய்ச்சி முதலிய நூல்களின் வளத்தோடு வாழும் செம்மொழியாய் வளம் சேர்க்கிறது.

அத்தகு தமிழ்மொழி ஐந்திலக்கண வளத்தோடு அசையாக் கோட்டையாக நின்று நிலைக்கிறது. மொழிக்கு இலக்கணம் வகுத்தது மட்டுமின்றி வாழ்க்கைக்கும் இலக்கணம் வகுத்துள்ளனர் தமிழர். அகப்பொருள் காதல் வாழ்விற்கும், புறப்பொருள் போர், நாகரிக, பண்பாட்டு வாழ்க்கை முறைக்கும் இலக்கணம் வகுக்கின்றன.

தொல்காப்பியத்தின் வழிநூலாய்த் தோன்றிய புறப்பொருள் வெண்பா மாலை ஐயனாரிதனார் என்பவரால் வெட்சி முதல் பெருந்திணை ஈறாய்ப் பன்னிரு படலமாய் விரித்துரைக்கப்பட்டுள்ளது. இதில் கூறப்படும் போர்முறைகளை ஆய்வதாய் இக்கட்டுரை அமைகிறது.

விரிச்சி (நற்சொல்) கேட்டல்:

பகைநாட்டின் மீது போர்த்தொடுப்பதற்கு முன் போர்ச்செயல் வெற்றி பெறுமா? என நற்சொல் கேட்டனர்.

‘வேண்டிய பொருளின் விளைவுநன் கறிதற்கு
ஈண்டிருண் மாலைச் சொல் ஓர்ந்தன்று’.1

இன்றும் நம் செயல்கள் வெற்றி பெறுமா என நாம் சகுனம் பார்த்தல், குறிகேட்டல், பல்லியின் (கௌளி) ஒலி திசையறிதல் ஆகிய முறைகளைக் கையாள்வதோடு இதனை ஒப்பிடலாம்.

மாலை நேரத்தில் ஊரின்புறத்தே திருக்கோவிலில் பலரும் கூடி நற்சொல் கேட்டு நிற்க, வேட்டுவச்சி குடம் நிறையக் கள் கொண்டுவா என்கிறாள். இது அவர்களுக்கு நல்நிமித்தமாகக் காதில் விழுகிறது. போரில் வென்றால் கள் குடித்து மகிழ்வது வழக்கம். அதுவே நற்சொல்லாகக் கேட்கின்றனர். சில நேரங்களில் எதிர்மறைச் சகுனம் ஏற்படினும் அதனைப் பொய்யாக்கும்படி வெற்றி பெறுதலும் உண்டு. (பிள்ளைப்பெயர்ச்சி).

ஒற்றாடல் (வேய்):

ஐந்தாம் படையாகிய ஒற்றர்படையே ஒரு நாட்டின் முக்கிய படையாக அமைகிறது.

‘கடாஅ உருவொடு கண்ணஞ்சாது யாண்டும்
உகாஅமை வல்லதே ஒற்று’2 என்று ஒற்றாடலின் முறைகளைத் திருவள்ளுவர் விளக்குகிறார்.

பகைநாட்டிற்குள் உயிரைப் பணயம் வைத்து அந்நாட்டின் எல்லை, வழிகள், அரண்அமைப்பு, படைப்பெருக்கம், படை நிலைகள், சுருக்க வழிகள் ஆகியவற்றை அறிந்து வருவர். பகைவரிடம் அகப்படின் கொலை செய்யப்படுவர். சிலப்பதிகாரத்தில் கோவலன் பகை நாட்டின் ஒற்றனெனக் கருதிக் கொலை செய்யப்படுகிறான். போரின் வெற்றியின் பின் ஒற்றாய்ந்தவர்க்கு அதிகப் பரிசிலைத் தருவதும் இதன் காரணமாகவே ஆகும்.

‘வெம்முனைநிலை யுணர்த்தியோர்க்குத்
தம்மினுமிகச் சிறப்பீந்தன்று’. 3 என இதனைப் புறப்பொருள் வெண்பா மாலை விளக்குகிறது.

ஆநிரை கவர்தல்:

ஒரு நாட்டின் மீது போர் செய்ய விரும்பும் அரசன் தன் படைகளை அனுப்பிப் பகை நாட்டின் பசுக்கூட்டங்களை (ஆநிரை) யாரும் அறியாதவாறு கவர்ந்து வரச் செய்வான்.

‘வென்றி வேந்தன் பணிப்பவும் பணிப்பின்றியும்
சென்றி கன்முனை ஆதந்தன்று’ 4

பசுக்கள் அந்நாட்டின் செல்வங்கள் ஆகும். இதன் காரணமாகவே திருவள்ளுவரும்

‘கேடில் விழுச்செல்வம் கல்வி யொருவற்கு
மாடல்ல மற்ற யவை’5 என்கிறார்.

மாடு ஒரு நாட்டின் செல்வமட்டுமன்று. மானத்தின் அடையாளமாகவும் கருதப்படுகிறது. தனக்குத் தெரியாமல் தன் நாட்டின் பசுக்களைக் கவர்ந்தது போருக்கான அறைகூவலாகவும் அமைகிறது. இதனால் வெகுண்டு போருக்கெழுகின்றனர். எனவே ஆநிரை கவர்தல் போரின் தொடக்கமாக அமைகிறது.

படைக்கருவிகளை வழங்குதல்:

அரசன் தேர்ப்படை, யானைப்படை, குதிரைப்படை, காலாட்படை, தூசிப்படை, கிடுகுப்படை ஆகியவற்றிற்கு அவரவர் கையாள் திறனுக்கேற்ற படைக்கருவிகளை வழங்குவது ’படைவழக்கு’ எனும் துறையில் விளக்கப்பட்டுள்ளது.

‘முத்தவிர் பூண் மறவேந்தன்
ஒத்தவர்க்குப் படைவழங்கின்று’6 என்று இதனைப் புறப்பொருள் வெண்பாமாலை கூறுகிறது.

வஞ்சினம் கூறுதல்:

படைக்கருவிகளை அரசனிடமிருந்து பெற்ற படைவீரர்கள் தன் போர் ஆற்றலையும் நாட்டிற்கு ஆற்ற வேண்டிய கடமைகளையும் பகைவரை அழித்துச் சிதறச் செய்யும் திட்டங்களையும் அவ்வாறு பகைவரை வெல்லாவிட்டால் தான் அடையும் இழிநிலையினையும் எடுத்து கூறி வீரமொழி பகர்தல் ‘வஞ்சினம் கூறல், நெடுமொழிகூறல்’ என வழங்கப்படுகிறது.

‘இன்று பகலோன் இறவாமுன்னர் ஒன்னாரை
வென்று களங்கொள்ளா வேலுயர்ப்பின் – என்றும்
அரணவியப் பாயும் அடையார்முன் நிற்பேன்
முரணவிய முன்முன் மொழிந்து’ 7

இன்று மாலைக்குள் பகைவரை வெல்வேன். அன்றி அவர்க்கு அடிமையாவேன் என்கிறான்.

தலையானங்கானத்துச் செருவென்ற பாண்டியன் நெடுஞ்செழியன் பகைவரை வெல்லாவிடில் மாங்குடி மருதன் முதலிய புலவர் பெருமக்கள் பாடும் தகுதியை இழக்கக் கடவேனாக என்கிறான்8.

பூச்சூடல்:

போர்ச் செயலின் ஒவ்வொரு நிகழ்விற்கேற்பவும் அதனை உணர்த்தும் வகையில் வெவ்வேறு பூக்களைச் சூடுவர். வெட்சிப்பூ சூடுதல் ஆநிரை கவர்தலைக் குறிக்கிறது. ஆநிரை மீட்கக் கரந்தைப் பூவும், பகைவர்மேல் படையெடுக்க வஞ்சிப்பூவும், பகைவரைத் தடுக்க காஞ்சி, மதில் காக்க நொச்சி, அதிரப் போர் செய்யும்போது தும்பை, வெற்றி பெற்றோர் வாகைப்பூவையும் அடையாளமாகச் சூடுகின்றனர்.

பூசையிடுதல்:

போர்ச்செயல் வெற்றிபெற போர்க்குரிய தெய்வமாகிய காளிக்கு பலியும் பூசையும் செய்து வழிபடுகின்றனர்.

‘நீடோளான் வென்றிகொள்கென நிறைமண்டை வலனுயரிக்
கூடாரைப் புறங்காணுங் கொற்றவை நிலையுரைத்தன்று’ 9

கலிங்கத்துப் பரணியில் காளியின் செயல்கள் விதந்துரைக்கப்பட்டுள்ளன. போரில் வென்றபிறகு வேலனோடு வெறியாட்டு நிகழ்த்துவதும் உண்டு.

படையெழுச்சி:

போருக்குரிய நாள் குறித்த பின்னர் ஒரு நல்ல நாளில் அரசச் சின்னமான குடையும் போருக்குரிய கருவியான வாள்படையும் புறவீடு விடப்படுகிறது.

‘பெய்தாமஞ் சுரும்பிமிரப் பெரும்புலவர் புகழ்பாடக்
கொய்தார் மன்னவன் குடைநாட் கொண்டன்று’.(குடைநிலை)

‘செற்றார் மேல் செலவமர்ந்து
கொற்ற வாள் நாள் கொண்டன்று’10.(வாள் நிலை)

போர்புரிதல்:

பழந்தமிழர் அறத்தோடு கூடிய போர்முறைகளையே கையாண்டனர். பழந்தமிழரின் ஈரம் செறிந்த வீரம் மறம் எனப்பட்டது. தனக்கு நிகரான போர்த் திறனும் படைக்கலப் பயிற்சியும் பெற்றவர்களோடு மட்டுமே போரிடுவர்.

ஆவும், பார்ப்பனரும், பெண்களையும், பிணியுடையவரும், ஈமக்கடனிருக்கப் புதல்வர் பெறாதவரும் யாம் போரிட இருக்கிறோம். நீங்கள் பாதுகாப்பான பொது மன்றங்களுக்குச் செல்லுங்கள் என்று முரசறைந்து தெரிவித்த பின்னரே ஒத்த வலிமையுடையரோடு போரிடுவர். (புறநானூறு பாடல் 9-நெட்டிமையார்).

‘வெட்சியாரைக் கண்ணுற்று வளைஇ
உட்குவரத் தாக்கி உளர்செருப் புரிந்தன்று’11

என்று போர் புரிதலை விளக்குகிறார். போரில் படைவிட்டவர், புறமுதுகிட்டவர், தனி நின்றவர் ஆகியோரை தாக்குதலில்லை. தான் தோற்குநிலையறிந்து புண்கிழித்து மாய்தலும் உண்டு. கணவனை அழித்த வேலால் அவன் மனைவியும் மாய்தல் உண்டு (ஆஞ்சிக்காஞ்சி).

விழுப்புண் பெறுதல்:

‘மண்ணொடு புகழ் நிறீஇப்
புண்ணொடு தான் வந்தன்று’12

போரில் பகைவரோடு பொருது மார்பிலும் தோளிலும் முகத்திலும் ஏற்படும் புண்ணை விழுப்புண் என்கிறோம்.

விசயாலயச் சோழன்   தொண்ணூற்றாறு விழுப்புண்களைப் பெற்றவன் என்பதை மூவருலாவில் ஒட்டக்கூத்தர்,

‘சீறும் செருவில் திருமார்பில்
தொண்ணூறும் ஆறும் படுதழும்பின் ஆகத்தோன்’13 என்று பாடுகிறார்.

தீயிட்டு எரித்தல்:

பகை நாட்டைப் போரிட்டு வென்று அந்நாட்டைத் தீயிட்டு எரிக்கின்றனர். பகைவரின் வளத்தை முற்றிலும் அழிக்கும் செயலாகும்.

‘நேராதார் வளநாட்டைக்
கூரெரி கொளீஇயன்று’14

அந்நாட்டின் செல்வங்களை முழுவதும் கொள்ளையடித்தலும் உண்டு.

‘களமர் கதிர்மணி காலேகம் செம்பொன்
வளமனை பாழாக வாரி’15 கொள்ளையடிக்கின்றனர்.

தாம் போரிட்டழித்த நாடு கெடும்படிக் கழுதை ஏறு பூட்டி வெள்வரகு, கொள் விதைப்பர்.

‘எண்ணார் பல்லெழில் கழுதையேரு ழுவித்து
உண்ணா வரகொடு கொள்வித் தின்று’16

இவ்வாறு பல வகையினும் தாம் போரிட்டு அழித்த நாட்டைச் சீர் கெடும்படிச் செய்தனர்.

மகள் வேண்டி போர்:

‘இயற்றலும் ஈட்டலும் காத்தலும் காத்த
வகுத்தலும் வல்ல தரசு’ 17 என்கிறார் வள்ளுவ பெருந்தகை.

நாட்டை வளப்படுத்தவும், வறியவர்க்கு ஈயவும், வேண்டிய பொருளுக்காகப் போரிடுதலும் உண்டு. பெண்ணைத் திருமணம் செய்துகொள்வதற்காகப் போரிடுதலும் உண்டு. மகட்பால் காஞ்சி துறை அத்தகையது.

ஆண்களுக்கு மட்டுமின்றி பெண்களுக்கும் வீரமுண்டு என்பது மூதின்முல்லை. எதிர்த்துப் போர்செய்ய முடியாதவர்கள் திறை தந்து நாட்டினைப் பாதுகாத்தலும் உண்டு.

வெற்றிக்கொண்டாட்டம்:

போரில் கிடைத்த வெற்றியைக் கொண்டாடும் வகையில் கறி உணவும் மொந்தை நிறைந்த கள்ளும் உண்டு மகிழ்ந்தனர் (உண்டாட்டு). புலவர்க்கும் தன்னை நாடிவந்த இரவலர்க்கும் வாரி வழங்கினர். துடி இசைத்த துடியர்க்கு மிகு பொருள் வழங்குதல் உண்டு.

‘நீடவும் குறுகவும் நிவப்பவும் தூக்கி
பாடிய புலவர்க்குப் பரிசில் நீட்டின்று’18

நடுகல்:

நாட்டைப் பகைவரிடமிருந்து காப்பதற்கான போரில் வீழ்ந்துபட்ட வீரர்களுக்கு யாழைக் கொண்டு இசைத்துப் பாடும் பாணர் கையறவு பாடுதல் உண்டு.

‘வெருவரு வாளமர் விளிந்தோற் கண்டு
கருவி மாக்கள் கையற வுரைத்தன்று’ 19

‘மண்மகுளத் துடிகறங்க
விண்மேயாற்குக் கற்கொண்டன்று’.20

போரில் மாண்ட வீரர்களுக்கு அவர்களின் நினைவைப் போற்றும் வகையில் சிறந்த கல்கொணர்ந்து புனித நீராட்டி அவரது பிணத்தைப் புதைத்த இடத்தில் நடுகல் நட்டு அவரது போர்த்திறத்தையும் புகழினையும் போற்றி நினைவு கூறுவர். இந்நடுகல் வழிபாடு பின்னர் கடவுள் வழிபாடாக மாறியுள்ளது.

இவ்வாறு சங்ககாலப் போர்முறை நிகழ்வுகள் புறப்பொருள் வெண்பா மாலையில் விவரிக்கப்பட்டமை அறிய முடிகிறது.

அடிக்குறிப்புகள்:

1.புறப்பொருள் வெண்பா மாலை- (விரிச்சி துறை) ப.8 திருநெல்வேலி தென்னிந்திய சைவசிந்தாந்த நூற்பதிப்புக்கழகம் -சென்னை-18- பதிப்பு 2004.
2.திருக்குறள்-ஒற்றாடல் குறள்-585-ப.119-தென்றல் நிலையம்-சிதம்பரம்-8வது பதிப்பு-2006.
3.மேலது புற. வெ.மாலை புலனறிச்சிறப்பு-ப.21.
4 மேற்குறித்த நூல் வெட்சி ப.5.
5.திருக்குறள்-கல்வி குறள்-400-ப.81.
6 புற.வெ.மாலை-படைவழக்கு ப.69.
7.மேலது வஞ்சினக் காஞ்சி ப.74.
8.தமிழ் இலக்கிய வரலாறு– டாக்டர் மு.வரதராசனார்-ப.44 புது தில்லி சாகித்திய அக்காதெமி வெளியீடு-1999.
9 புற.வெ.மாலை-கொற்றவை நிலை ப.44
10.மேலது குடை நிலை-வாள்நிலை பக்-42 -43.
11.மேலது போர் மலைதல் ப.29
12.மேலது புண்ணொடு வருதல் ப.30.
13.மூவருலா-ஒட்டக்கூத்தர்
14.புற.வெ.மாலை உழபுல வஞ்சி ப.53.
15.மேலது மழபுல வஞ்சி ப.54.
16.மேலது உழுது வித்திடுதல் ப.122
17.திருக்குறள் இறைமாட்சி-குறள் 385 ப.79.
18.புற.வெ.மாலை கொடைவஞ்சி ப.54.
19.மேலது கையறு நிலை ப.35.
20.மேலது கற்கோள் நிலை ப.244.

*****

கட்டுரையாளர் – முதுகலைத் தமிழாசிரியர்
அரசு ஆண்கள் மேனிலைப் பள்ளி
செங்கம்.606701
பேசி: 99430-67963.



July 16, 2018
நல்வாழ்வுக்கு வழிகாட்டும் நாலடி – 9

-மேகலா இராமமூர்த்தி

சவால்கள் நிறைந்த வாழ்வைச் சமூகம் சான்றோர்க்களித்தாலும் அதற்காக அவர்கள் சிந்தை கலங்குவதில்லை; நிலைதாழ்ந்து போவதில்லை. எத்தகு சூழலிலும் நற்குணம் கொண்ட பொற்புடைய மேன்மக்களாகவே வாழ்வர்.

மேன்மக்களின் இயல்பை இருசுடர்களில் ஒன்றான நிலவோடு ஒப்பிட்டும் வேறுபடுத்தியும் செப்பும் நயமிகு நாலடியார் பாடலொன்று!

அங்கண் விசும்பின் அகனிலாப் பாரிக்குந்
திங்களுஞ் சான்றோரும் ஒப்பர்மன் – திங்கள்
மறுவாற்றும் சான்றோரஃ தாற்றார் தெருமந்து
தேய்வர் ஒருமா சுறின். (நாலடி – 151)

அழகிய இடமகன்ற வானத்தில் விரிந்த நிலவொளியைப் பரவச் செய்யும் திங்களும் மேன்மக்களும் தம்மில் ஒத்த பெருமையுடையவர் ஆவர். ஆனால், திங்கள் களங்கத்தைத் தாங்கும்; மேன்மக்கள் தமது ஒழுக்கத்திற் சிறிது கறையுண்டானால் அதனைப் பொறாது உளங்கலங்கி அழிவர்.

திங்களைப்போல் சான்றோரும் புகழுடையவர் என்று முதலில் ஒத்த தன்மையைக் கூறி, பின்னர்த் திங்கள் களங்கத்தைத் தாங்கும் ஆனால் சான்றோர் அதனைப் பொறார் என்று அவரின் வேறுபட்ட தன்மையையும் விளம்பி நிற்பதால் இப்பாடலை வேற்றுமையணிக்குச் சான்றுகாட்டலாம்.

மேன்மக்கள் பிறர்க்கு இன்னாசெய எண்ணாத இயல்புடையவர்கள் என்பது வையம் அறிந்ததே. அதனைத் தாண்டியும் செல்லும் அவர்களின் உயர்சிந்தனையின் உன்னதத்தைப் பின்வரும் நாலடியார் நமக்குச் சுட்டுகின்றது.

புல்லா வெழுத்திற் பொருளில் வறுங்கோட்டி
கல்லா ஒருவன் உரைப்பவுங் கண்ணோடி
நல்லார் வருந்தியுங் கேட்பரே மற்றவன்
பல்லாருள் நாணல் பரிந்து. (நாலடி – 155)

பொருந்தாக் கல்வியையுடைய, மெய்யுணர்வில்லாத வீணோர் அவையில் கல்வியறிவு நிரம்பப்பெறாத ஒருவன் உரையாடவும், அதனைக் கண்ட மேன்மக்கள் அந்தப் பேதையின் உரையை அவையில் பலரும் கேலிசெய்யவும், அதனால் அவன் நாணவும் நேருமே எனும் வருத்தத்தோடும் இரக்கத்தோடும் அதனைத் தாம் கேட்டுக்கொண்டிருப்பராம்.

பேதை ஒருவனின் பொருளற்ற பேச்சையும் பொருட்படுத்தி அருளோடும் அன்போடும் செவிமடுக்கும் மேன்மக்களின் மாட்சி வியப்பினும் வியப்பே!

மேன்மக்களாய் வாழ்தற்கு என்னென்ன அடிப்படைப் பண்புகள் அவசியம் என்பதை நமக்கு அறியத்தருகின்றது நாலடி.

பிறர்மறை யின்கட் செவிடாய்த் திறனறிந்
தேதிலா ரிற்கட் குருடனாய்த் தீய
புறங்கூற்றின் மூகையாய் நிற்பானேல் யாதும்
அறங்கூற வேண்டா அவற்கு. (நாலடி – 158)

பிறருடைய மறைந்த/அந்தரங்கக் கருத்துக்களைக் கேட்டலிற் செவிடுடையனாய், அயலார் மனைவியரைக் காமக் கருத்துடன் நோக்குதலிற் குருடனாய், தீயவான புறங்கூற்று மொழிகளைக் கூறுதலில் ஊமையுடையனாய், வாழ்க்கையில் துன்பம் உண்டாகுங் கூறுகள் இவை என்றறிந்து ஒருவன் ஒழுகுவானாயின், அவனுக்குப் பிறர் வேறு யாதும் அறம் அறிவுறுக்கவேண்டா என்பது இச்செய்யுளின் பொருள்.

தீயதைக் கேட்காதே; தீயதைப் பார்க்காதே; தீயதைப் பேசாதே என்பதைக் காட்ட காந்தியார் வைத்திருந்த மூன்று குரங்குபொம்மைகளை நாம் மேற்கண்ட நாலடியாரின் கருத்துக்களோடு வைத்தெண்ணலாம்.

வள்ளுவரோ இதனை இரத்தினச் சுருக்கமாக,
”மனத்துக்கண் மாசிலன் ஆதல் அனைத்தறன்” என்றுவிட்டார். மனந்தானே நம்மை மடவராக்கி எல்லாத் தவறுகளுக்கும் உடந்தையாக்குகின்றது? ஆதலால் மனத்தூய்மையே எல்லா நற்செயல்களுக்கும் தாய் என்று கருதலாம்!

மாந்தர்கள் கைக்கொள்ள வேண்டிய நற்பண்புகளில் ஒன்று, தம்மைவிட அறிவிலும் அனுபவத்திலும் மூத்த பெரியாரை அவமதிக்காது அவர்மாட்டுப் பண்போடும் அன்போடும் நடந்துகொள்வது.

சிலர், தம் வாழ்வில் நல்லறிவும் புலமையும் உடைய சான்றோரின் நற்றுணை வாய்க்கப்பெற்றும் அவர்களிடம் நல்லனவற்றைக் கற்றுத் தெளிவதில் கவனம் செலுத்தாது கொன்னே நாட்களைக் கழித்துக்கொண்டிருப்பர். அன்னாரின் பேதைமையை என்னென்பது?

பேதையாரின் இன்னொரு வகையினர் தம்மைப்பற்றிப் பெருமைபேசித் திரிவதிலேயே பொழுதைக் கழிக்கும் வீணராயும் வெற்றராயும் இருப்பர். அவர்களின் புத்திக்கு உரைக்கும்படி நாலடியார் நவிலும் செய்தியைக் கேண்மின்!

எம்மை யறிந்திலிர் எம்போல்வார் இல்லென்று
தம்மைத்தாம் கொள்வது கோளன்று – தம்மை
அரியரா நோக்கி அறனறியுஞ் சான்றோர்
பெரியராக் கொள்வது கோள். (நாலடி – 165)

எம் தகுதியை நீவிர் அறிந்திருக்கவில்லை; எம்மைப் போன்ற திறனுடையோர் வையத்தில் யாங்கணுமே பிறக்கவில்லை என்று தம்மைத் தாமே பெருமைப்படுத்திக்கொள்வது சிறவாது; தம்மை அருமையுடையோராய்க் கருதி அறனறியுஞ் சான்றோர் பெரியராய் மதித்துப் போற்றுவதே பெருமையாகும் என்கிறது நாலடியார்.

”பணியுமாம் என்றும் பெருமை சிறுமை
அணியுமாம் தன்னை வியந்து” என்று பெருமைப் பண்பையின் பெற்றியையும் சிறுமைப் பண்பின் இயற்கையையும் மன்பதைக்குச் சொன்ன தெய்வப்புலவர், ”வியவற்க எஞ்ஞான்றும் தன்னை” என்று எச்சரித்திருப்பதையும் நாம் சிந்தித்து ஒழுகுதல் சிறப்பு.

நம் வாழ்வின் பல தருணங்களில் நாம் சிந்தியாது பலரை நண்பர்களாக்கிக் கொள்கின்றோம். பழகப் பழகத்தான் அவர்களின் அருவருக்கத்தக்க உண்மைத் தோற்றம் வெளிப்படுகின்றது. அதன்பின், அவர்களைவிட்டு விலகிவிடவேண்டும் என எண்ணுகின்றோம். எனினும் பழக்கதோஷம் அவ்வளவு சுலபத்தில் அதனைச் செய்யவிடுவதில்லை. எனவே, ஆராய்ந்து நட்பு கொள்வது அவசியம் என்று அறிவுறுத்துகின்றது நாலடியார்!

தெரியத் தெரியுந் தெரிவிலார் கண்ணும்
பிரியப் பெரும்படர்நோய் செய்யும் – பெரிய
உலவா இருங்கழிச் சேர்ப்ப யார்மாட்டும்
கலவாமை கோடி யுறும். (நாலடி – 168)

நூற்பொருள்களை விளங்கத் தெளியும் தெளிவில்லாதவரிடத்தும், (பழகியபின்) அவரைப் பிரிய நினைப்பது பெருந்துன்பம் உண்டாக்கும்; ஆகவே, கருநிறமான பெரிய கழிக்கரையை உடையோனே! பெரியோரிடத்தன்றிப் பிறர் யாரிடத்திலும் நேயங் கொள்ளாமை கோடிப்பங்கு நன்மையாகும்.

”குடிப்பிறந்து தன்கட் பழிநாணு வானைக்
கொடுத்தும் கொளல்வேண்டும் நட்பு” என்று நல்ல நட்புக்கு வள்ளுவமும் வழிகாட்டுகின்றது.

நல்லியல்புடைய பெரியோர்கள் கற்றற்குரிய நூல்களைக் கல்லாமலும், தாமறியாத பொருள்களை அவற்றை அறிந்தோரிடத்துக் கேளாமலும், தம்மால் இயன்ற வகையில் பிறர்க்கு உதவாமலும் வாழும் வாழ்க்கையை ஒருபோதும் விரும்புவதில்லை.

கல்லாது போகிய நாளும் பெரியவர்கண்
செல்லாது வைகிய வைகலும் – ஒல்வ
கொடாஅ தொழிந்த பகலும் உரைப்பின்
படாஅவாம் பண்புடையார் கண். (நாலடி – 169)

எனவே, நல்லனவற்றைக் கற்றலும், சான்றோரிடத்து நற்பொருளைக் கேட்டலும், புன்னெறி தவிர்த்து நன்னெறியில் ஒழுகலும் மனித வாழ்க்கைக்குப் பல்லாற்றானும் பொலிவூட்டும்! புகழ் கூட்டும்!

[தொடரும்]

*****

துணைநூல்கள்:

1. நாலடியார் மூலமும் உரையும் – திரு. தி. சு. பாலசுந்தரம் பிள்ளை
2. திருக்குறள் தெளிவுரை – மு. வரதராசனார்

July 13, 2018
திருமுறுகாற்றுப்படை உரை மரபு (சோமசுந்தரனார்)

-ஜெ.சுகந்தி

பழந்தமிழ் இலக்கியங்கள் பதிப்பித்த காலத்திலிருந்து இன்று வரையிலும் அதன் சுவைஅறிந்து உரை கூறும் மரபு இருந்து வருகிறது. இலக்கியங்களின் பொருளினை எளிமையாக்கி மக்களிடம் கொண்டு செல்வதில் உரையாசிரியர்கள் முக்கியப் பங்கு வகிக்கின்றனர். தமிழ் இலக்கியங்களுக்கு உரை எழுதும் உரையாசிரியர்கள் தங்களுக்கு என ஒரு மரபை உருவாக்கிக் கொண்டு உரை எழுதுகின்றனர். அவ்வகையில் உரையாசிரியர்களில் சிறப்பிடம் பெறும் சோமசுந்தரனார் உரைஎழுதிய பத்துப்பாட்டு நூல்களில் ஒன்றான திருஏரகத்தில் அமைந்துள்ள உரை மரபுகளைப் பற்றி இக்கட்டுரை காண்போம்.

உரை விளக்கம்

இலக்கியம், இலக்கணம், உரை என்ற மூன்றும் மொழிப்புலத்தை மையமாகக் கொண்டு மூன்று வகைமைப்பட்ட தளங்கள். இவை, தமக்குள் நெருக்கமான உறவுகள் கொண்டவை. ஒன்றனுள் ஒன்று இவை விளக்கம் பெறுபவை. இலக்கியமும் இலக்கணமும் முதன்மையானவை என்றால் அவற்றின் காரியமாகவும் அவற்றின் விளக்கமாகவும் இருப்பவை உரைகள்.

மேலும், இலக்கிய இலக்கணங்களைச் செழுமைப்படுத்துவதற்கும், அவற்றின் வாசிப்புத் தளத்தைப் பொருளுடையதாகவும் விரிவுடையதாகவும் ஆக்குவதற்கும் உரைகள் உறுதுணை புரிவன. உரைகள் காலத்தின் தேவை. உரைகள் இல்லையெனில் பல தலைமுறைகளைத் தாண்டி வருகின்ற இலக்கிய இலக்கணங்களைப்புரிந்து கொள்வதிலும் விளக்குவதிலும் பெரும் துயரங்களும் தவறுகளும் தடைகளும் ஏற்படக்கூடும். முக்கியமாக இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முற்பட்டுத் தோன்றிய சங்க இலக்கியங்களையும் தொல்காப்பியத்தையும் இந்த உரையாசிரியர்கள் தான் நம்மோடு நெருங்கயிருக்கச் செய்திருக்கிறார்கள். தமிழ் இலக்கிய வரலாற்றில், உரைகள் மிக முக்கியமான இடம் வகிக்கின்றனர். வேறெந்த மொழிகளிலும் இத்தகைய உரைகளையோ, அவற்றின் நீண்ட வரலாற்றையோ, பன்முகப்பட்ட பரிமாணங்களையோ காணமுடியாது. தமிழ் மொழியின் தனிச்சிறப்பியலான பண்பு இதுவாகும்.

உரை என்பது உரைத்தல் அல்லது சொல்லுதல் என்ற பொருளுடையது. குரு, சீடன், ஆசிரியன், மாணாக்கன் என்ற உறவுமுறையில், ஒருவர் விளக்கிச்சொல்ல பலர் இருந்து கேட்க என்ற முறையில் எழுந்தது உரை கல்வி அல்லது தோரணி இதற்கு உண்டு. ‘கற்றிலனாயினும் கேட்க’ என்ற அடிப்படையிலான ஒரு தேவையையும் முறைமையையும் கொண்டது. விளக்குதல் என்ற பொருண்மையோடு கூடியது உரை ஆகும்.

சோமசுந்தரனாரின் உரைநெறி

பத்துப்பாட்டில், ஆறுபடைவீடுகளுள் ஒன்றான திருஏரகத்தில் அமைந்துள்ள உரைநெறிகள் பின்வருமாறு:

அவை,

1 சொற்பொருள்

2 காரணம் காட்டிப் பொருள் கூறுதல்

3 மேற்கோள் காட்டுதல்

4 தன் கருத்திற்கு ஒத்த உரையைக் கூறல்

5 ஒன்றிற்கும் மேற்பட்ட உரைகளைக் கூறல்

6 இயைபு சுட்டல்

சொற்பொருள்

சோமசுந்தரனார் அகலவுரையில் சிற்சில இடங்களில் மட்டும் அருஞ்சொற்பொருள் குறிப்பிட்டுச் செல்கிறார்.

இருவர்- தாயும் தந்தையும் (திரு.177)

அறுநான்கிரட்டி- நாற்பத்தெட்டு (திரு.178)

ஞாண்- ஈண்டுப்பூணுவம் நூல் என்க (திரு.183)

புலர – தம்முடம்பிலிருந்தே புலரும்படி என்க (திரு.184)

காழகம்- ஆடை (திரு.184)

உடீஇ-உடுத்து (திரு.184)

தன்-தன்னை (திரு.185)

ஏரகம்-திருவேரகம் என்னும் ஊர் (திரு.189)

காரணம் காட்டிப் பொருள் கூறுதல்

சில சொற்கள் படிமப் பொருளுடையனவாயிருக்கின்றன. சில உட்பொருள் உடையனவாயுள்ளன. அத்தகையவற்றிற்கு இன்ன காரணத்தால் இப்பொருளுடையதாகிறது எனச் சுட்டிச் சொல்லுதல் சோமசுந்தரனார் போன்ற உரையாசிரியர்களிடம் சிறப்பாக காணப்படுகின்றது. இவற்றில், சொல் காரண முறை கூறுதல், தொடர் காரண முறை கூறுதல் போன்ற இருநிலைகள் காணப்படுகின்றன.

சொல் காரண முறை கூறுதல்

‘இருவர்ச் சுட்டிய பல்வேறு தொல்குடி’ (திரு.178)

தாயும் தந்தையுமாகிய இருவர் குலத்தையும் உலகத்தார் நன்றென்று மதித்த பலவாய் வேறுபட்ட பழைய குடியார் பிறந்த என்றார். இருவர் என்பதனைத் தாயும் தந்தையுமாகிய இருவர் குடியும் உயர்குடி என்று உலகத்தாற் சுட்டிப் புகழப்பட்ட நற்குடிப் பிறப்பினர் என்றவாறு, அந்தணர்க்குரிய நல்லொழுக்கத்தே வழுவாமல் நிற்றற்குத் தலைசிறந்த ஓதுவாவது, உயர்குடிப் பிறப்பேயாகலின் அதனை விதந்தெடுத்தோதினார்.

மேலும்,

‘மூன்று வகைக் குறித்த முத்தீச் செல்வத்து’ (திரு.181)

நாற்சதுரமும், முச்சதுரமும் வில் வடிவமுமாகிய மூன்று வகையைக்கருதின ஆகவனீயம் தக்கிணாக்கினி காருகபத்தியம் என்னும் மூன்று தீயானுண்டாகிய செல்வத்திணையும் உடைய, என்றார். முத்தீ என்பதற்கு மூன்றாவன ஒன்று வேதத்தை வழங்கவும் ஒன்று தேவர்கட்குத் தக்கிணை கொடுக்கவும், ஒன்று பூலோகத்தை இரட்சை பண்ணவும்; இவ்வாறாய முத்தீ என்பாருமுளர் என்று கூறியுள்ளார்.

தொடர் காரண முறை கூறுதல்

‘இருமூன் றெய்திய இயல்பினின் வழாஅது’ (திரு.177)

ஓதல், ஓதுவித்தல், வேட்டல், வேட்பித்தல், ஈதல், ஏற்றல் என்னும் ஆறாகிய நன்மை பொருந்திய இலக்கணத்தில் வழுவாமல் நின்று கூறினார். மெய்ந்நூலில் அந்தணர்க்கோதிய இயல்பு ஆறாகலின் ‘இருமூன்று எய்திய இயல்பு’ என்றார். அவை, ஓதல், ஓதுவித்தல், வேட்டல், வேட்பித்தல், ஈதல், ஏற்றல் என்னும் தொடர்களை காரண முறையில் விளக்கம் கூறுகிறார்.

‘ஆறினிற் கழிப்பிய அறன்நவில் கொள்கை’ (திரு.180)

மெய்ந்நூல் கூறும் நெறியானே கழித்த அறத்தை எப்பொழுதும் கூறுகின்ற கோட்பாட்டினையும் என்றார். கழித்தல் அருமை என்பது தோன்றக் கழிப்பி என்றார். உலகில் காம முதலிய நுகர்வார்க்குப் பதினாறாண்டு அகவை முதல் நாற்பத்தெட்டாண்டின் இறுதியாகவுள்ள பருவமே தகுதியான பருவம் ஆதலால், அத்தகைய பருவத்தினும் காம முதலியவற்றில் உளம் போக்காது அடங்கிய அருமை தோன்ற நல்லியாண்டு ஆறினிற் கழிப்பி என்றார்.

‘இருபிறப் பாளர் பொழுதறிந்து நூவல’ (திரு.182)

நூலணிதற்கு முன்னர் ஒரு பிறப்பும் பின்னர் ஒரு பிறப்புமாகிய இருபிறப்புனையுமுடைய அந்தணர் தாங்கள் வழிபடுங்கால மறிந்து வாழ்த்துக் கூறாநிற்படி என்றார். பொழுதறிந்து நுவல என்பதற்கு, ‘உதயகாலத்தும் மத்தியான்ன காலத்தும் அத்தமன காலத்தும் தாபனம், அநுட்டானம் பூசையாகிய மூன்று தொழிலையும் முயன்று செய்ய, என்பாரும் என்று கூறியுள்ளார்.

‘ஒன்பது கொண்ட மூன்றுபுரி நுண்ஞான்’ (திரு.183)

முந்நூல் கொண்டு முப்புரியாக்குதலின் ஒன்பதாகிய நூலைத் தன்னிடத்தே கொண்ட ஒருபுரி மூன்றாகிய நுண்ணிய பூணூலையும் உடையதென்பர். ஒவ்வொரு நூலும் மூன்று புரி உடைத்தாய் மூன்றாகலின் ஒன்பது கொண்ட மூன்று புரி நுண்ஞாண் என்று கூறியுள்ளார்.

‘புலராக் காழகம் புலர உடீஇ’ (திரு.184)

நீராடுங்காற் தோய்க்கப்பட்ட கலிங்கம் உடம்பிலே கிடந்து புலரவுடுத்து என்றார். நீராடிய ஆடை புலராத படியிலிருந்து வழிபடுவோர் என்பார் ‘புலராக் காழகம் புலர உடீஇ’ என்று கூறினார்.

மேற்கோள்

பொ.வே. சோமசுந்தரனார் பத்துப்பாட்டு நூற்பாவுக்குத் தாம் கூறும் உரை விளக்கம் ஒவ்வொன்றிற்கும் இயன்ற வரை தமக்கு முன் தோன்றிய நூல்களிலிருந்து மேற்கோள் காட்டிக் கொண்டே செல்கிறார்.

1 தொல்காப்பிய நூல்களில் புறத்திணை மேற்கோள் காட்டுதல்

2 எட்டுத்தொகை நூல்களில் பதிற்றுப்பத்து மேற்கோள் காட்டுதல்

3 பதினெண்கீழ்க்கணக்கு நூல்களில் திருக்குறள் மேற்கோள் காட்டுதல்

4 காப்பிய நூல்களில் சிலப்பதிகார மேற்கோள் காட்டுதல்

போன்றவை சோமசுந்தரனார் மேற்கோள்களாகக் கையாண்டுள்ளார்.

தன் கருத்திற்கு ஒத்த உரையை கூறல்

சோமசுந்தரனார் தான் கூறும் கருத்திற்கு மேலும் விளக்கம் தரும் வகையிலும் தன் கருத்திற்கு அரண் செய்யும் வகையிலும் முந்தைய உரைக் கருத்துக்களைத் தருகிறார்.

———-பெரிது வந்து
ஏரகத் துறைதலும் உரியன் அதாஅன்று (திரு.188-189)

அச்செயற்குப் பெரிதும் மகிழ்ந்து திருவேரகம் என்கின்ற ஊரிலே இத்தலம் உரியன் என்றார்.

இதனை,

‘மலைநாட்டகத் தொரு திருப்பதி’

என்றார் நச்சினார்க்கினியர்.

ஒன்றிற்கும் மேற்பட்ட உரைகளை கூறல்

சோமசுந்தரனாரின் ஒரு நூற்பாவிற்கு இரு மாறுபட்ட கருத்துகளும் இருந்தன. அவற்றையும் உரை விளக்கத்தில் எடுத்துரைக்கின்றார்.

‘————– பெரிது வந்து
ஏரகத் துறைதலும் உரியன் அதாஅன்று'(திரு.188-189)

அச்செயற்குப் பெரிதும் மகிழ்ந்து திருவேரகம் என்கின்ற ஊரிலே இத்தலம் உரியன் என்றார்.

இதனை,

‘மலைநாட்டகத் தொரு திருப்பதி’

என்றார் நச்சினார்க்கினியர்.

சிலப்பதிகார அரும்பத உரையாசிரியர் – வெண்குன்றத்தைச் சுவாமிமலை எனலாம். ஏரகம் மற்றொரு திருப்பதி என்று கருதினாராதல் வேண்டும். அருணகிரியார் – சோழநாட்டிலுள்ள சுவாமிமலை என்னும் தலமே ஏரகம் என்று பொருள் விளக்கம் தருகிறார்.

இயைபு சுட்டல்

ஒரு நூற்பாவிற்கும் அடுத்த நூற்பாவிற்கும் இயைபு சுட்டிப் போகும் நயத்தினையும் சோமசுந்தரனார் உரையில் காணலாகும்.

நூற்பா இயைபு

‘அறுவேறு வகையின் அஞ்சுவர மண்டி
அவுணர் நல்வல மடங்கைக் கவிழிணர்
மாழுதல் தடிந்த மறுவில் கொற்றத்து
யெயா நல்லிசைச் செவ்வேற் சோய்’ (திரு.58-61)

என்ற தொடரில், சற்று வேறாம் வகையாகவே அச்சந்தோன்ற மிக்குச் சென்று, அவனை யொழிந்த அவுணருடைய நல்ல வெற்றி இல்லையாம்படி, கீழ்நோக்கின் பூங்கொத்துக்களையுடைய மாமரத்தை வெட்டின, குற்றமில்லாத வெற்றியினையும் ஒருவரானும் அளந்தறிய வொண்ணாத நல்ல புகழினையும் செவ்விய வேலையும் உடைய முருகக்கடவுள், என்றார்.

அஞ்சி ஓடிக் கடல் கலங்கப்புக்க, சூரன்மாலைத் தடிந்த காலை அவன் உடல் அற்று வேறாம் வகை செய்ய மேலும், அவுணர் நல்வலமடங்க மாமரத்தினையும் தடிந்த கொற்றத்தூர் சேய் என்ற சொற் கிடந்தவாறே இயைபு காண்க.

நூற்பா தொடர் இயைபு

‘அறுநாண் கிரட்டி இளமை நல்லியாண்டு’ (திரு.179)

இருபத்து நான்கின் இரட்டியாகிய நாற்பத் தெட்டாகிய இளமை மிக்க நன்றாகிய யாண்டுகளை அறுநான் கிரட்டி – நாற்பத் தெட்டு யாண்டு பிரமசரியங்கழித் தென்பார், ஆறினிற் கழிப்பி இயைபுப்படுத்தி என்று கூறுகிறார்.

முடிவுரை

இலக்கிய இலக்கண உருவாக்கம் சமுதாய உருவாக்க அங்கமாக இருக்கும் நிலையில் குறிப்பிட்ட சமுதாய வளர்ச்சி அதன் இலக்கண இலக்கிய உருவாக்கத்தில் வளர்ச்சியில் மட்டுமே அடங்கிவிடுவதில்லை. இந்த இலக்கண இலக்கியங்கள் எவ்வாறு தொடர்ந்து பேணப்பட்டு வருகின்றன; எவ்வாறு ஆராயப்பட்டு வருகின்றன எவ்வாறு பயன் கொள்ளப்பட்டு வருகின்றன என்பதிலும் சமுதாய வளர்ச்சி அடங்கியுள்ளது. இந்த மரபுப் பேணலின் ஒரு முக்கிய அங்கமாக அமைவனவே உரைகள்.

பார்வை நூல்:

பத்துப்பாட்டு – பொ.வே. சோமசுந்தரனார்

*****

கட்டுரையாளர் – முழுநேர முனைவர்பட்ட ஆய்வாளர்,
தமிழ்த்துறை,
அரசு கலைக்கல்லூரி(தன்னாட்சி),
சேலம் – 7.

July 11, 2018
இலட்சுமியின் மருமகள் புதினத்தில் உத்தி முறைகள்
-முனைவர் ஆ .உமா

உலகில் தோன்றும் அனைத்து உயிரினங்களும் தனித்திறமை பெற்றே விளங்குகின்றன. இதில் தன்னிடமுள்ள தனித்திறனை வெளிப்படுத்துவதில் மனிதனே முன்னோடியாக விளங்குகிறான். சிந்தித்துச் செயல்படுவதில் சிறந்தவனான மனிதன் தன் சிந்தனைகளைப் பலவாறு வெளிப்படுத்துகிறான். ஒரு கவிஞனின் சிந்தனைத் திறனின் வெளிப்படுதான் கவிதை. ஓர் எழுத்தாளனின் கற்பனைத் திறன்தான் கதைகள். நாடகங்கள், கட்டுரைகள், புதினங்கள் ஆகும். ஒரு கதையின் உள்ளடக்கப் பொருளுக்கு அஞ்சி நோக்க வேண்டியவை கதையின் உத்தியும் மொழிநடையும் ஆம். உத்தியினால் ஒரு கதை சிறப்பு நிலையடையும். படைப்பாளர் இலட்சுமி பல உத்தி முறைகளைக் கொண்டு புதினம் படைத்துள்ளார். அதனால் அவரின் மருமகள் என்ற புதினத்தில் காணலாகும் உத்திமுறைகளை எடுத்துக் காட்டுவது இக்கட்டுரையின் நோக்கமாக அமைகிறது.

உத்தி – விளக்கம்

படைப்பாளன் தன் படைப்பின் வழியே வெளிக்காட்டும் நுண்ணிய அணுகுமுறையை உத்தி எனலாம். ‘பொதுவாகப் படைப்பாளன் தான் கூறவந்த செய்தியான உள்ளடக்கத்தை வெளிப்படுத்தும் முறையே உத்தி எனலாம்’.1 என்கிறார் டாக்டர் ந. பிச்சமுத்து.

பாரதியார், தாம் கவிதையில் சொல்ல முடியாத சில செய்திகளை வசன கவிதை வடிவத்திலும், சிந்து, கண்ணி, போன்றவை கூறுவது கூட ஒருவகை உத்தி தான் என்கிறார் அவர்.

‘படைப்பாளன் தான் சொல்ல வந்த கருத்துக்களைக் கற்பவர் மனத்தில் எளிதில் பதியச் செய்யவும் விளங்க வைக்கவும் கையாளும் முறைகள் உத்தியாகும்’2 என்று செ. சாரதாம்பாள் கூறியுள்ளார்.

‘ஒத்த காட்சி உத்திவகை விரிப்பின் நுதலிய தறிதல் முறையே தொகுத்துக் கூறல் வகுத்து மெய்ந்தளித்தல் மொழிந்த பொருளோ டொன்ற வைத்தல்’3 எனத் தொல்காப்பியர் உத்தியின் அணுகுமுறையைக் கூறியுள்ளார்.

மேற்குறிப்பிட்ட விளக்கங்களின் அடிப்படையில் இலட்சுமியின் புதின இலக்கிய உத்திகள் வரையறுக்கப்படுகின்றது.

பின்னோக்கு அல்லது நினைவுப்பாதை உத்தி

புதின இலக்கியங்களில் ஏறக்குறைய அனைத்துப் படைப்பாளரும் பயன்படுத்தும் உத்தி இதுவாகும். முன்பு நிகழ்த்தும் நிகழ்வுகளை எண்ணிப் பார்ப்பதே இவ்வுத்தியாகும்.

‘சம்பவத் தகவல்களால் கதைப்பின்னல் வளராமல் எண்ணங்கள், நினைவுகள்,கருத்துகள்,உணர்ச்சிகள் இவற்றில் கதை உணர்த்துவதுதான் படைப்பாளர் நினைவுப்பாதை அல்லது பின்னோக்கு உத்தி’4 என்று சி.சு. செல்லப்பா உரைக்கிறார்.

மருமகள் என்ற புதினத்தில் வரும் சுகந்தி இக்கதையின் தலைவியாவாள். கல்லூரிப் படிப்பை முடித்தவுடன் பெற்றோர் சம்மதத்துடன் மனோகரனைக் கரம் பிடிக்கிறாள். கணவன் தன்மேல் அன்பு காட்டாததை நினைத்து மனம் வருந்துகிறாள். ஒரு கட்டத்தில் ஆணாதிக்கப் போக்கினை நினைத்து மனம் வருந்துகிறாள். மனைவியை விட்டு வேறொரு பெண்ணுடன் தவறான போக்கில் செல்லும் ஆண்களின் தவறொழுக்கத்தினை எவ்வாறு தண்டிப்பார் என்று தன் கல்லூரி பழைய நினைவுகளை நினைத்து பார்க்கிறார். இதனை,

‘ஒரு ஆண் தன் மனைவிக்கு துரோகம் செய்கிறான் என்று வைத்துக் கொள்வோம். அப்போது அந்த பெண் என்ன செய்ய வேண்டும்?

பழிக்குப் பழி என்று அவளும் அவனுக்குத் செய்யணும். சீ! ரொம்ப மட்டமான புத்தி உனக்கு! ஆண்புத்தி கெட்டுச் சாக்கடையில் விழுந்தால் அவனைப் பழி வாங்க அவன் மனைவியும் அதே தவறை செய்தால் சரியாகி விடுமோ? அவள் தான் தன்னை மாசுபடுத்திக் கொள்வாள்’. என்று பாத்திரம் நினைவு கூறுவதாக இலட்சுமி அடிகளில் காட்டியுள்ளார்.

கடித முறை உத்தி

அந்தக் காலம் முதல் இந்த காலம் வரையில் கடித முறையினைப் படைப்பாசிரியர்கள் பயன்படுத்தி வருகின்றார்கள். இவ்வுத்தியினை இலட்சுமி மிகச் சிறப்பாகவே பயன்படுத்தியுள்ளார். கதை மாந்தர்கள் தங்களுக்குள் பரிமாறிக் கொள்ளும் கடிதங்கள் வாயிலாகப் புலப்படுத்தும் முறையில் மருமகள் என்ற புதினம் அமைக்கப்பட்டுள்ளது.

மருமகள் என்ற புதினத்தில் வரும் மனோகரன் அலுவல் பணியாக வெளியூருக்குச் செல்கிறான். அப்பணி முடிக்க நாட்கள் ஓடவே கமலாவுக்கு கடிதம் ஒன்றை அனுப்புகிறான்.

அன்புள்ள அண்ணிக்கு,

நான் உங்களைப் பற்றியே நினைத்துக் கவலைப்பட்டுக் கொண்டு இருந்தேன். நான் உங்களுக்கு வாக்களித்தபடி காரியங்களைக் கவனித்துக் கொள்வேன். நீங்கள் வீணாக மனதை அலட்டிக் கொள்ளாமல் தைரியமாக இருக்க வேண்டும் நான் நாளை இரவு விமானத்தில் திரும்பி விடுவேன். மற்றவை நேரில்.’6

தங்கள் அன்புள்ள மனோகரன்

‘இந்த கடிதத்தைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறே? உனக்குக்கூட எழுத முடியாதபடி உன் கணவருக்குத் தலைக்கு மேலே அங்கே வேலை. ஆனால் அண்ணிக்கு எழுத முடிகிறது. அவர்களைப் பத்தியே நினைச்சிக்கிட்டிருக்கிறாராமே கன்றாவி’ சொல்லியபடி மறுபடியும் எச்சரிக்கையுடன் கடிதத்தை உறைக்கு முன் வைத்து, நெகிழ்ந்து விட்டிருந்த பசையினால் நன்றாக ஒட்டினாள். பின்னர் அதை மற்ற கடிதங்களுடன் வைத்தாள். இக்கடிதத்தை படித்த சுகந்தி மிகவும் வருந்துகிறார்.

வருணனை உத்தி

வீட்டிற்கு புதிதாக வந்த மருமகள் சுகந்தியின் தோற்றத்தை ஆசிரியர் வர்ணிக்கின்றார். கணவனை விட உயரத்தில் சிறிது குறைவாகக் கொடி போன்ற தோற்றத்தில் தங்க நிறத்திலே… மேனியில் துவண்ட அமெரிக்கன் நைலான் புடவையில் கனவு கன்னிபோல பார்க்க வெகு அழகாக இருந்தாள் சுகந்தி என்று கூறுவதிலிருந்து சுகந்தியின் அழகையும் தோற்றப் பொலிவையும் விளக்கியுள்ளார்; பார்ப்பவர்கள் கண்டு வியப்பதாக அவளது அழகு இருக்கிறது.

‘எல்லாரைக் காட்டிலும் வீட்டுக்கு வந்திருக்கும் மருமகள் தான் ரொம்ப அழகு. பச்சைக்கிளி போல ஒரு பெண்ணை சின்னய்யா பிடிச்சுட்டாரே!’

தலைப்பினால் கதையை உணர்த்தும் உத்தி

கதையானது இவ்வாறு அமைந்திருக்கக் கூடும் என்று தலைப்பை வைத்து ஓரளவு புரிந்து கொள்வதே இவ்வகை உத்தியாகும்.

‘கற்றோரது ஆர்வத்தைத் தூண்டுவதற்கும் கதையைப் படிக்கும் விருப்பம் எழுவதற்கும் உதவுகின்ற முதல் கருவி தலைப்புத் தான்”7

என்பது கலை இலக்கிய ஆய்வும் அணுகுமுறையும் என்ற நூலின் மூலம் தெளிவாகிறது.

மருமகள் என்ற கதையில் சுகந்தி மூன்றாவது மருமகள் ஆவாள். கமலா, அனு இருவரும் மாறுபட்ட மருமகள் ஆவார்கள். இருப்பினும் கூட்டுக் குடும்பாக வாழ்கின்றனர். பல்வேறு குண நலன்களைக் கொண்ட மூன்று மருமகள்களைக் கொண்ட கூட்டுக் குடும்பத்தில் ஏற்படும் சிக்கல்களையும் அவற்றைப் புதிதாக வந்த மருமகள் சுகந்தி எவ்வாறு சமாளிக்கிறாள் என்பதையும் வெகு சுவையாக விவரிப்பதாக இக்கதை அமைகிறது.

பல்வேறுபட்ட பண்பாடுகளும் பழக்க வழக்கங்களும் நிறைந்தது நம் நாடு. அதன் ஒருமைப்பாட்டைக் காக்க ஒவ்வொருவரிடமும் சகிப்புத் தன்மையும் ஒருமைப்பாட்டு உணர்ச்சியும் அவசியம் தேவை. நாடு ஒற்றுமையுடன் இருக்க ஒவ்வொரு வீடும் ஒற்றுமையாக இருப்பது அவசியம் என்பதனை இக்கதையின் வழியே தெளிவாக உய்த்துணர முடிகிறது.

கதையை நடுவில் தொடரும் உத்தி

இன்று பல படைப்பாளர்களும் கதையினை நடுவில் இருந்து தொடங்கும் ஓர் உத்தியினைக் கையாண்டு வருகிறார்கள். இவ்வுத்தியினை இலட்சுமி மிக அழகாகவே கையாண்டுள்ளார்.

மருமகள் என்ற புதினத்தில் கதையானது நடுவில் இருந்து தொடர்கிறது.

’வாயிற்படியில் விரிவாகப் பாவப் பட்டிருந்த சிமெண்டுத் தரைமீது செம்மண் கரை கட்டிய பெரிய மாக்கோலம். வாயிற்படி முகப்பில் மாவிலைத் தோரணம் என்ற அலங்காரத்தில் அபிராமி இல்லம். அந்த வீட்டின் மூன்றவாது மருமகளுக்கு வரவேற்புத் தரத் தயாராகி விட்டிருந்தது’8

என்று திருமணக் கூட்டத்தினைக் கொண்டு துவங்குகிறார் ஆசிரியர்.

தொகுப்புரை

ஒரு மனிதன் தன்னிடம் இருக்கும் திறமைகளை வெளிப்படுத்தும்போது அவரின் வெளிப்பாட்டுத்திறன் வெளியாகிறது. உத்தியின் மூலம் ஆசிரியரின் தனித்திறனை அறிய முடிகிறது.

அடிக்குறிப்புகள்

1.ந.பிச்சமுத்து, திறனாய்வும் தமிழ் இலக்கியக் கொள்கைகளும் ப.4.

2.செ.சாரதாம்பாள், செவ்வியல் ப.71.

3.தொல்காப்பியர், தொல்காப்பிய நூற்பா எண் – 656.

4.சி.சு. செல்லப்பா, இலக்கியச் சுவை ப.249.

5.இலட்சுமி, மருமகள் ப.32-33.

6.மேலது ப.60.

7.ஐந்தமிழ் ஆய்வாளர் மன்றம்,கலை இலக்கியம், ஆய்வும் அணுகுமுறையும் ப.99.
1. இலட்சுமி,ப.1.
*****

கட்டுரையாசிரியர் – தமிழ்த்துறை விரிவுரையாளர்,
அரசு கலைக்கல்லூரி(தன்னாட்சி),
சேலம் – 7.
July 11, 2018
ஆற்றுப்படைகளில் ஐயப்பன் தொன்மங்கள்
-த.யசோதா

ஆற்றுப்படை நூல்கள் அனைத்தும் வறுமையுற்ற, இசைக்கலையில் வல்லமை பெற்ற புலவர்களையும், பக்தர்களையும் வள்ளலிடமும், கடவுளரிடமும் வழிப்படுத்துவதாக இடம்பெற்றுள்ளன. வா.மு.சேதுராமன் அவர்கள் பக்தர்களை ஐயப்பனிடத்தில் ஆற்றுப்படுத்துவதற்காக ‘ஐயப்பன் ஆற்றுப்படை’என்னும் நூலை இயற்றியுள்ளார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. ஆற்றுப்படை நூல்களில் அமைந்துள்ள ஐயப்பன் பற்றிய தொன்மச் செய்திகளை எடுத்துக் கூறுவதாக இச்சிறுபகுதி அமைகிறது.

ஆற்றுப்படை – விளக்கம்

ஆற்றுப்படை என்பதற்கு,

“கூத்தரும் பாணரும் பொருநரும் விறலியும்
ஆற்றிடைக் காட்சி உறழத் தோன்றிப்
பெற்ற பெருவளம் பெறார்க்கு அறிவுறீஇச்
சென்றுபயன் எதிரச் சொன்ன பக்கமும்”              [தொல்.பொருள். 88]

என்னும் பாடாண்திணை நூற்பா மூலம் தொல்காப்பியம் விளக்கம் தந்துள்ளது.

ஆற்றுப்படைக்கு விளக்கம் தரும் தமிழ் லெக்சிகன் அகராதி,

“பரிசில் பெற்றானொருவன் அது பெறக் கருதியவனை
ஒரு தலைவனிடத்துச் செலுத்துவதாகப் பாடும்
பிரபந்தம்”             [தமிழ் லெக்சிகன் தொகுதி-I ப-257] என விளக்கம் தந்துள்ளது.

தொன்மை – விளக்கம்

மிகப் பழமையான செய்திகளைத் தொன்மம் என்னும் பெயரில் அழைக்கலாம். இலக்கண நூலான தொல்காப்பியத்தில் செய்யுளின் எண்வகை வனப்புகளுள் தொன்மமும் ஒன்று என்பதனை,

“தொன்மை தானே சொல்லுங் காலை
உரையொடு புணர்ந்த பழைமை மேற்றே”    [தொல்.பொருள்.நூற்.538] என்னும் நூற்பா தெளிவுப்படுத்துகின்றது.

தொன்மத்திற்கு விளக்கம் தரும் க்ரியாவின் தற்காலத் தமிழ் அகராதி,

“தொன்மை பெ. (ஆன) காலத்தால் மிகவும் முற்பட்டது,
பழமை, தொன்மையான மொழி, தொன்மைச் சிறப்பு வாய்ந்த கோட்டை.” [க்ரியாவின் தற்காலத் தமிழ் அகராதி ப–594] எனப் பொருள் தந்துள்ளது.

ஐயப்பன் விளக்கம்

ஐயன் என்பதன் குறுக்கம் ஐயப்பன் ஆகும். ஐ என்ற ஓரெழுத்துக்கு அழகு, தலைமை என்ற சிறந்த பொருள்கள் உண்டு. அழகிய அப்பன் – தலைமை அப்பன் ஐயப்பன் என்று பொருள் தருகிறது. அரியாகிய திருமாலும், அரனாகிய சிவனும் சேர்ந்து புணர்ந்த காலத்தில் பிறந்தவர் ஐயப்பன் என்று வரலாறு எடுத்துரைக்கின்றது.

“ஐயன் – அரசன், அரிகரபுத்திரன், அருகன், அழகுடையவன், ஆசிரியன், உயர்ந்தோன், கடவுள், குரு, சிவன், தந்தை, தமையன், தலைவன், மூத்தோன்.”       [கழகத் தமிழ் அகராதி, ப–229] என்று கழகத்தமிழ் அகராதி விளக்கம் தந்துள்ளது.

உடைகள்

பாரதபூமி ஆன்மிக பூமி என்பதனைப் பறைசாற்றும் விதத்தில் அமைந்த வழிபாட்டு முறைகளுள் ஐயப்பன் வழிபாடும் ஒன்று. ஐயப்பன் வழிபாடு பிறதெய்வ வழிபாடுகளினின்றும் முற்றிலும் வேறுபட்ட வழிபாடாகும்.

பிறதெய்வங்களை வழிபடத் தனிப்பட்ட விரதம் தேவையில்லை. ஆனால் ஐயப்பனை வழிபடுவதற்குச் சிறப்பான விரதம் அனுஷ்டிக்க வேண்டும் விரதங்கள் அனுஷ்டிப்பதில் எவ்வளவு அக்கறை எடுத்துக் கொள்கிறோமோ அந்த அளவுக்கு இறைவனின் அருள் நமக்குக் கிடைக்கும் என்பதில் ஐயமில்லை. அந்த வகையில் இறைவனை விரதமிருந்து அந்நாளில் எந்தெந்த வண்ணங்களில் ஆடை உடுத்துவது சிறந்தது என்பதை,

“கருமை நீலக் காவி உடைகளில்
வருநோய் மறந்து வாய்மை நெஞ்சை”
[ஐயப்பன் ஆற்று.பா.வரி.13-14]

என்னும் வரிகளில் கறுப்பு அல்லது நீலம் அல்லது சிவப்பு நிற ஆடைகளை ஐயப்பனுக்கு விரதம் இருக்கும் நாள்களில் உடுத்த வேண்டும் என்றும் அவ்வாறு விரதம் இருந்தால் நோய்கள் நம்மைவிட்டு அகலும். மனசாட்சிப்படி உண்மை பேச வேண்டும் என்றும் வலியுறுத்தியுள்ளது.

பதினெட்டுப் படிகள்

ஒவ்வோர் ஆண்டும் ஐயப்பன் தலத்திற்குச் செல்லும்போது 18 படிகளில் அவரவர் செல்லும் ஆண்டின் எண்ணிக்கைக்குத் தக்கவாறு படியை முதல் படியிலிருந்து கணக்கிட்டுப் படித்தேங்காய் அடிக்க வேண்டும்.

பதினெட்டுப் படிகளை பலமுறை ஏறித் தன் மனத்தைப் பக்குவப்படுத்தி ஐயப்பன் அருள் பெற வேண்டும் என்பதை,

“பதினெண் தத்துவன் விதிம கத்துவம்
மதிநன் மனத்தால் அதிகம் தெரிந்து
தத்துவப் படிகள் தவம்பதி னெட்டை
உத்தியால் பதினெண் உறுமுறை பலமுறை
ஏறிஏறி இவ்வுல(கு) ஆசை
மாறி மாறி மனத்தைப் பக்குவம்
ஆக்கி வையம் ஆக்கும் அவனருள்
தேக்கிப் பாயும் சிறகுள ஆறாய்”[ஐயப்பன் ஆற்று.பா.வரி.35-42]

என்னும் வரிகள் விளக்குகின்றன.

இருமுடியின் மகத்துவம்

ஐயப்பன் வரலாற்றில் மணிகண்டனின் வளர்ப்புத் தந்தையான அரசன் அவனுக்கு இளவரசனாக முடிசூட்டி வைக்க விரும்பினார். அரசியாருக்கும் அமைச்சர்களுக்கும் இது பிடிக்கவில்லை. எனவே மணிகண்டனை ஒழித்துக்கட்ட முடிவு செய்தனர். அந்தச் சூழ்ச்சியின்படி அரசியார் தனக்குத் தாங்கமுடியாத தலைவலி வந்துவிட்டதென்றும் அதனைப் போக்க வேண்டித் தலைக்குப் புலிப்பால் தடவவேண்டும் என்றும் கூறி, மணிகண்டனை காட்டுக்கு அனுப்பிப் புலிப்பால் கொண்டுவரும்படி கேட்டுக்கொண்டாள்.

மணிகண்டன் மறுக்கவில்லை. தைரியமாகப் புறப்பட ஆயத்தமானான். ஆனால் மன்னனுக்கு இச்செய்கை மிகுந்த வேதனையைத் தந்தது. இருப்பினும் மணிகண்டனே மனம் விரும்பிப் புறப்பட்டு விட்டமையால் “முக்கண் உடைய பரமனே உன்னைக் காத்தருள வேண்டும்’என்று ஆசி கூறி, முக்கண்களை உடைய தேங்காயைப் பரம்பொருளாகப் பாவித்து அதில் நெய்நிரப்பி, பூஜைப் பொருள்களையும் சேர்த்து ஒரு முடியாகக் கட்டி, மற்றொரு முடியில் அவனுக்கு வேண்டிய உணவுப் பொருள்களையும் வைத்துக்கட்டி இருமுடி தயாரித்துக் கொடுத்தனுப்பினார் என்று வரலாறு எடுத்துக்கூறியுள்ளது.”

[மிழலைத் தொண்டன், ஸ்ரீ ஐயப்பன் வரலாறு, வழிபாட்டு முறைகள், ஸ்தோத்திரங்கள், பக்.8]

மணிகண்டன் இருமுடியைத் தலையில் சுமந்து, கையில் வில்லும் அம்பும் ஏந்தி காட்டுக்குச் சென்றான். இதுவே இருமுடி தோன்றிய வரலாறு. இதனை,

“பாதம் காணப் பயனார் இருமுடி
வேதச் சுமையை வியந்து பயந்து
கட்டிட வேண்டும்! காணரும் அந்த
இருபை கொண்ட இருமுடிப் பையோ
கருப்பைத் தாயின் கர்ப்பப் பைபோல்
தக்க பெருமைத் தான்கொண்டதுவாம்
மிக்கோன் சாத்தா விரும்பும் பூசைப்
பொருளை ஒருபை பொருந்த அதனுள்
தேங்காய் திறந்திடு சிறுகண் துளையில்
பாங்காய்ப் பக்குவப் பசுநெய் ஊற்றி
மாங்காய்ப் பாலுண் மலைமீ திருப்பார்
ஓங்காரப் பெயர் உவக்க அடைத்து
கற்பூர நைவேத் தியப்பொருள் அனைத்தும்
பொற்புடன் இட்டுப் பொறைநிறை கட்டி
முன்பை இப்பை தன்னை அய்யன்
ஆன்புக் காக்கி அடுத்த பின்பை
நடைவழி செல்லும் நமக்கு உரிய
இடைவழி வேண்டும் ஏற்ற பொருள்களை
வைத்துக் கட்டி வாய்மை நெஞ்சைப்
பைத்தலம் மாக்கி பண்டம் தலையின்
மீதே இருத்தி யாதும் துறந்து
மாதே வன்தன் மாண்பே உயிராய்” [ஐயப்பன் ஆற்று.பா.வரி.98-119]

என்னும் வரிகளில் இருமுடியின் மகத்துவத்தைக் கூறியுள்ளார். இருமுடியைக் கருப்பைத் தாயின் கர்ப்பப் பைபோல் பாதுகாக்க வேண்டும். மேலும் ஒருமுடி முக்கண்களையுடைய தேங்காயில் நெய் நிரப்பியும், பூஜைப் பொருட்களையும் சேர்த்து ஒருமுடியாகவும் மற்றொரு முடியில் உணவுப் பொருட்களையும் கொடுத்து அனுப்பியுள்ளனர் என்பதையும் அறியமுடிகின்றது.

மணிகண்டனின் வீரம்

தன் தாயின் சூழ்ச்சியால், அரசியார்க்குத் தலைவலி ஏற்பட்டது என்றும், அதற்குப் புலிப்பால் தடவினால் சரியாகும் என கூறியதனால், புலியின் பால் கறந்துவர மணிகண்டனாகிய ஐயப்பன் காட்டுக்குச் சென்றான் என்பதை,

“தாய்தலைக் குத்துநோய் தண்மை தீர்க்கப்
பாய்புலிப் பாலைப் பரிந்து கறந்து
கொணரும் வேளைக் கொடைஅருள் அய்யன்
அளவிலா வீரம் ஆண்மை தெளிந்து” [ஐயப்பன் ஆற்று.பா.வரி.126-128] இவ்வரிகள் புலப்படுத்துகின்றன.

ஐயப்பன் வேட்டையாடச் சென்ற வழி

ஐயப்பன் வேட்டையாடச் செல்லும் வழியினையும், வெற்றி பெற்றதையும் பற்றி,

“வரிப்புலி வேட்டை வாகை சூடிய
புரிகலைச் செல்வன் போன வழியதாம்
பலப்பல வழிகள் தலந்திகழ் அய்யன்
செலவுக் குண்டெனின் சிறப்பிவ் வழியே” [ஐயப்பன் ஆற்று.பா.வரி.157-160] இவ்வரிகள் விளக்குகின்றன.

அரசன் கோயில் கட்டிய இடம்

சிறுவயதிலிருந்து மணிகண்டனை வளர்த்தது பந்தள நாட்டு அரசன் ராஜசேகரன் என்பவர். அவர் மணிகண்டன் புலியை வீழ்த்தி புலியின் மீது அமர்ந்து வந்த காட்சியைக் கண்டதும் மணிகண்டன் சாதாரணக் குழந்தை அல்லன்; தெய்வக் குழந்தை எனத் தெரிந்தவுடன் உன்னைப் பிரிந்து இருக்க மாட்டேன் என்று கூறி அழத் தொடங்கினார். அவரைச் சமாதானம் செய்து ‘சரம்குத்தி’ என்ற இடத்தில் தனக்கு ஆலயம் கட்டுங்கள் எனக் கூறினார் என்பதை,

“பாண்டியன் சாத்தா ஆலயம் கட்ட
வேண்டிப் பெம்மான் வெல்லம் பெடுத்தே
எய்ய அதுஆல் மரம்போய்க் குத்த
சரங்குத் தியின்ஆல் தன்னில் முதல்வரு
கன்னிகள் கையுள சரங்களை விடுத்து
பொன்னம் பலத்தான் நன்னு பேரருள்” [ஐயப்பன் ஆற்று.பா.வரி.524-529]

என்னும் வரிகளில் ஐயப்பன் வில் அம்பு எடுத்து எய்ததும் அந்த அம்பு ஓரிடத்தில் சென்று குத்தி நின்றது. அந்த இடத்திற்குப் பெயர் ‘சரங்குத்தி’ என்பதாகும். அங்குக் கோயில் கட்டத் தன் வளர்ப்புத் தந்தை ராஜசேகரனிடம் கூறினார் என்பது புலனாகிறது.

மேலும் இதனை,

“பாண்டிய அரசன் பந்தள பூபதி
யாண்டும் அய்யன் தனைத் தொழுதிடவே
கோயில் அமைத்தே ஆய முறைசெய
போயின் வழியும் புதுமையிவ் வழியே!” [ஐயப்பன் ஆற்று.பா.வரி.61-64] என்று இவ்வரிகள் விளக்குகின்றன.

மகிசி வதம் செய்தல்

“மணிகண்டன் இருமுடியைத் தலையில் சுமந்து, கையில் வில்லும் அம்பும் ஏந்திக் காட்டுக்குச் சென்றான். இதனை அறிந்த தேவர்கள் “இதுவே மஹிஷியைக் கொல்லச் சரியான தருணம்” என்றறிந்து மணிகண்டனிடம் அவனுடைய அவதார நோக்கத்தை நினைவு கூர்ந்தார்கள்.” [மிழலைத் தொண்டன், ஸ்ரீ ஐயப்பன் வரலாறு, வழிபாட்டு முறைகள், ஸ்தோத்திரங்கள், ப.8]என்பதை மிழலைத் தொண்டன் தன் நூலில் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

அதன்படியே மணிகண்டனும் தேவலோகம் சென்ற மஹிஷியைப் போருக்கழைத்து அவளைக் காலால் மிதித்துக் கொன்று தேவர்களைக் காத்தான் என்றும், அவ்வாறு மஹிஷியை வதம் செய்தபோது சிவபெருமான் அந்நிகழ்ச்சியைக் காணவந்தபோது, தன்னுடைய வாகனமாகிய காளையை ஓரிடத்தில் கட்டி விடுகிறார். அவ்விடத்திற்கு ‘காளை கட்டி’ என்று பெயர் வந்தது என்பதனை,

“மகிசி வதத்தின் மகிமை காண
தகவுறு சிவன்தன் காளை கட்டிய
இடமே “காளை கட்டி” என்பதாம்.” [ஐயப்பன் ஆற்று.பா.வரி.203-205] என்று இவ்வரிகள் விளக்குகின்றன.

முடிவுகள்

ஆற்றுப்படை இலக்கியம் சங்ககாலம் முதல் தற்காலம் வரை வளர்ச்சியடைந்து வந்துள்ளது என்பதற்கு ஐயப்பன் ஆற்றுப்படை எடுத்துக்காட்டாக அமைந்துள்ளது.

ஆற்றுப்படை இலக்கியம் தனியோர் இலக்கியமாக வளர்ச்சியடைந்ததற்குச் சிற்றிலக்கியங்கள் முக்கியப் பங்கு வகிக்கின்றன.

ஆற்றுப்படைகளில் ஐயப்பன் பற்றிய தொன்மச் செய்திகளான ஐயப்பனின் விரதமுறைகள், உடைகள், ஐயப்பன் வரலாறு, மகிசியை வதம் செய்தல், மணிகண்டனின் வீரம், சரங்குத்தி என்ற இடத்தில் கோயில் அமைந்துள்ளதற்கான காரணம், மற்றும் காளைகட்டி என்னும் பெயரின் காரணம் என்பதை இச்சிறுப்பகுதி எடுத்துரைப்பதாக அமைந்துள்ளது.

துணை நின்ற நூல்கள்:
1. தமிழ் லெக்சிகன் அகராதி, தொகுதி-I
2. கழகத் தமிழ் அகராதி.
3. தொல்காப்பியம், பொருளதிகாரம், இளம்பூரணர் உரை.
4. சேதுராமன்.வா.மு., ஐயப்பன் ஆற்றுப்படை.
5. மிழலைத் தொண்டன், ஸ்ரீ ஐயப்பன் வரலாறு, வழிபாட்டு முறைகள், ஸ்தோத்திரங்கள்.
*****

கட்டுரையாளர் – முழுநேர முனைவர்பட்ட ஆய்வாளர்,
தமிழ்த்துறை,
அரசு கலைக்கல்லூரி(தன்னாட்சி)
சேலம் – 7.
July 11, 2018
மானிடவியலின் அணுகுமுறையில் சங்க இலக்கியக் குடும்ப நிலை
-வீ. செல்வராணி

முன்னுரை

மனித இனத்தின் பல்வேறு கூறுகளை விளக்குவது மானிடவியலாகும். அதில் மானிடப் பண்பாட்டை விளக்குவது மானிடவியலின் ஒரு பிரிவாகும். பண்பாட்டு மானிடவியல் என்ற பிரிவில் மக்களின் குடும்பம் பற்றி அறிந்துகொள்ளும்போது அம்மக்களினுடைய சமுதாயம், கலாசாரம், பண்பாடு, பழக்கவழக்கம், வாழ்க்கைமுறை, வழிபாட்டுமுறை, போன்றவற்றை உணர்ந்துகொள்ள முடிகிறது. இதனால் மனிதப் பரிணாமத்தின் வளர்ச்சியினையும் அறிந்து கொள்ளமுடிகிறது ஆகவே மானிடவியல் குறித்த குடும்ப இயல்புகளை உணர்த்தும் களமாக இவ் ஆய்வுக் கட்டுரை அமைகிறது.

மானிடவியல் விளக்கம்

மானிடவியல் என்பது ஒரு முறையான அறிவியல் பார்வையாகும். மனிதனைப் பற்றி ஆராயும் துறையாகச் செயல்படுகிறது. சர் எட்வர்ட் பர்னட் டைலர் கி.பி 1884-ஆம் ஆண்டு ஆக்ஸ்போர்டு பல்கலைக்கழகத்தில் மானிடவியல் துறைக்கு வந்தபோதுதான் மானிடவியல் துறையானது முறையான தோற்றத்தைப் பெற்றது. ”மானிடவியல்” என்ற சொல்லாக்கம் ஆங்கிலத்தில் வழங்கப்பெறும் “ANTHROPOLOG” என்னும் சொல்லுக்கு நேரானது என்பர். இச்சொல் “ANTHROPOS” “LOGOS” ஆகிய கிரேக்கச் சொற்களின் மூலங்களைப் பெற்றது. கிரேக்கத்தில் இச்சொற்கள் முறையே “மனிதன் அறிவியல்” என்னும் பொருளுடைய “ANTHROPOLOGIST” என்ற சொல்லை முதன்முதலில் அரிஸ்டாட்டில் பயன்படுத்தினார். மனித சமுதாயத்தின் கடந்தகால மற்றும் நிகழ்கால வாழ்க்கை முறையையும், பழக்கவழக்கம், பண்பாடு, உயிரியல், போன்றவற்றை சமூக அறிவியலின் துணைகொண்டு படித்துணர்ந்து ஆய்வினை மேற்கொள்ளும் துறையே மானிடவியல் (“Anthropology”) எனக் குறிப்பிடுகின்றனர். (பண்பாட்டு மானிடவியல்- ப.17 ) ஆகவே தனி மனிதனோ அல்லது ஒரு சமுதாயமோ எத்தகைய தன்மைகொண்டு திகழ்கிறது என்பதைக் கண்டறிய மானிடவியல் இன்றியமையாததாகக் கருதப்படுகிறது.

இனத்தோற்றம்

மானிட சமுதாயம் தோன்றியதற்கான ஆராய்ச்சிகள் பல நிகழ்ந்து கொண்டேயிருக்கிறது. இருப்பினும் முதல் மானிட இனம் இலெமூரியா கண்டத்தில் தோன்றியது என்பது அறிவியிலாளர்கள் கருத்தாகும். இக் கண்டத்தை மனித நாகரிகத்தின் தொட்டில் என்றழைப்பர். தென்கரை வழியாய் ஆப்பிரிக்காவின் கீழ்க்கரை வரைக்கும் பரவியிருந்த ஒரு கண்டமாயிருந்தது. களேற்றர் இப்பழங்கால பெருங்கண்டத்திற்கும் அதில் வந்த குரங்கொத்த உயிரிப் பற்றி இலெமூரியா என்று பெயரிட்டிருக்கின்றார். இக்கண்டம் மாந்தனின் பிறந்தகமாயிருந்திருக்கக் கூடுமாதலின், இதுவே மிக முதன்மையானதாகும் என்று கூறுகின்றார். பாவணர். (தமிழர் வரலாறு ப.6) அக்கண்டம் தமிழ் இலக்கியங்களில் குமரிக்கண்டம் என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இதனை இளங்கோவடிகள்

“பஃறுளி யாற்றுடன் பன்மலையடுக்கத்துக்
குமரிக்கோடுங் கொடுங்கடல் கொள்ள” என்று தாம் இயற்றிய சிலப்பதிகாரத்தில் எடுத்துரைக்கிறார். இதனை ஜான் இங்கிலாந்து என்னும் மேலைநாட்டு அறிஞர் லெமூரியா எனும் குமரிக்கண்டம் ஆப்பிரிக்கக் கண்டத்துடன் இணைந்திருந்தது என்பார். ஆகவே முதல் மானிட இனம் தோன்றிய இடம் குமரிக்கண்டம் என்றும் முதல் மானிட இனம் தமிழ் இனம் என்றும் புலனாகிறது.

குடும்பம்

மனித சமுதாயத்தின் மிகத்தொன்மையான அமைப்பாகத் திகழ்வது குடும்பமேயாகும். இது எல்லாச் சமுதாயங்களிலும் எல்லாக் காலங்களிலும் பொதுவாக நிலவி வருகிறது. இன்று நூற்றுக்கணக்கான சமுதாயங்கள் காலங்காலமாகப் பல்வேறு நிறுவனங்களை ஏற்படுத்திக் கொண்டு அதன் அமைப்பாலும் செயலாலும் வேறுபடுகின்றன. ஆனால் அனைத்திலும் குடும்பம் என்னும் நிறுவனமே மிகவும் இன்றியமையாத, அடிப்படை அலகாகச் செயற்படுகின்றது. அவ்வாறே மக்கள் வாழ்நாள் முழுவதும் எண்ணற்ற குழுக்களில் பங்குபெற்று அவர்களின் வாழ்க்கைத் தேவைகளை நிறைவுசெய்து கொண்டாலும் குடும்பம் என்னும் அமைப்பே முதலிடம் பெறுகிறது. (பன்பாட்டு மானிடவியல் ப.350) கூடிவாழ்தல் குடும்பமாகும். இவை மானிட இனத்திற்கு மட்டுமல்லாது அனைத்து உயிர்களுக்கும் பொதுவாகத் திகழ்கிறது.

குடும்பங்களின் வாழிடங்கள்

குடும்பம் என்னும் அமைப்பு ஏற்படுவதற்கு அடிப்படை திருமணமேயாகும். குடும்பம், திருமணம், இரண்டும் ஒன்றெயொன்று சார்ந்தே செயல்படுகின்றன. ஒரு நாணயத்தின் இரண்டு பக்கங்களைப் போல இன்று நாம் வழங்கும் திருமணம், குடும்பம் ஆகிய இரண்டு சொற்களும் புதிய சொல்லாட்சியாகும். பழந்தமிழ் நூல்களான தொல்காப்பியத்திலும், சங்க இலக்கியத்திலும் இச் சொல்லாட்சி இடம் பெற்றதாக தெரியவில்லை. மாறாக, குடிமை, குடி, கூடி போன்ற சொல்லாட்சிகள் இடம்பெறுகின்றன. ஆகவே குடும்பம் என்னும் சொல் பிற்காலத்தில் தான் தோன்றியிருக்க வேண்டும்.

குடும்பம் என்னும் சொல் முதன்முதலில் திருக்குறளில் தான் நேரடியாகப் பயின்று வருகிறது.

“இடும்பைக்கே கொள்கலம் கொல்லோ குடும்பத்தைக்
குற்றம் மறைப்பான் உடம்பு” (குறள்-1029) என்ற குறளுக்கு உரைசெய்த டாக்டர் மு.வ அவர்கள், ”தன் குடிக்கு வரக்கூடிய குற்றத்தை வராமல் நீக்க முயல்கின்ற ஒருவனுடைய உடம்பு துன்பத்திற்கே இருப்பிடமானதோ”என்று உரை எழுதுகிறார். வள்ளுவர் பயன்படுத்திய குடும்பம் என்னும் புதிய சொல்லாட்சியைக் குடி என்றே குறிக்கிறார்.

சங்க இலக்கியத்தில் குடும்பம் என்னும் சொல்லுக்கு, “குடம்பை, குடும்பு, கடும்பு” ஆகிய சொற்கள் இடம்பெறுகின்றன. ”குடும்பை” என்ற சொல் இருபது இடங்களில் பயின்று வருகிறது என்பார் பேராசிரியர் மாதையன். மேலும் ”குடும்பு” என்னும் சொல் கூடிவாழ்தல் என்றும் பொருள்படுகின்றது என்கிறார். நற்றிணையில்,

”கருங்கலை கடும்பு ஆட்டு வருடையொடு தாவன உகளும்” (நற்-119)

என்னும் பாடல் மலைஆட்டு இனத்தின் கூட்டு வாழ்வைச் சுட்டுகிறது. குடும்பு என்னும் சொல்லுடன் “அம்” விகுதி சேர்ந்து பொருண்மை விரிவாக்கமாக (SEMANTIC EXTENSION) குடும்பம் எனும் சொல் அமைந்தது. (இலக்கிய மானிடவியல் பக். 348,349)

தொல்காப்பிய நூற்பாக்களில் இல், மனை, குரம்பை, புலப்பில், முன்றில், குடில், கூரை, வனப்பு, முற்றம், நகர், மாடம் முதலிய சொற்கள் குடும்பங்களின் வாழ்விடத்தில் உள்ள வேறுபாடுகளையும், வகைகளையும் சுட்டுகின்றன. குடும்பம் என்னும் அமைப்பானது ஒர் ஆணும் பெண்ணும் அவர்களுடைய சமுதாய மரபுப்படி மண வாழ்வில் ஈடுபடும் நிலையால் மட்டுமே தோன்ற முடியும். அவ்வாறு இணைந்தால்தான் அச்சமுதாயத்தில் அவர்கள் ஒரு குடும்பமாக ஏற்று கொள்ளப்படுவர். அவ்வாறின்றி ஒரே வீட்டில் ஒர் ஆணும், பெண்ணும் உண்டு மகிழ்ந்து வாழ்ந்தாலும் அவர்களிடையை சமுதாயம் ஏற்றுக் கொள்ளக்கூடிய கணவன்-மனைவி உறவு அமையாதவரை அவர்கள் குடும்பம் என்னும் அமைப்பை ஏற்படுத்தவியலாது. இங்குக் குடும்பம் என்னும் அங்கீகாரம் அந்தந்தச் சமுதாயத்தின் அகவயக்கருத்தாக்கத்தின் (EMIC CONCEPT) மூலமே அளிக்கப்படும். சில பழங்குடிகளில் காதலர்கள் திருமணத்திற்கு முன்னரே தனிக்குடிசையில் ஒன்று சேர்ந்து வாழ அனுமதிக்கப்படுவர். சிலகாலம் கழித்துத்தான் திருமணம் நடைபெறும், ஆயினும் இப்பழங்குடிகள் திருமணத்திற்கு முன்னர் வாழும் நிலையிலிருந்தே குடும்பம் ஏற்பட்டு விடுகிறதென்று எண்ணுகின்றனர். (பண்பாட்டு மானிடவியல்- ப.352) குடியிருப்பைக் குறிக்கும் நகர் என்னும் சொல் சங்க இலக்கியங்களில் பல இடங்களில் பயின்று வருகின்றது. தொல்காப்பியத்தைக்காட்டிலும் சங்க இலக்கியங்களே அக்கால சமுதாயத்தின் எல்லா வகையான உயர்வு, தாழ்வுகளையும் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. மேலும் மனைவியகம், கணவனகம், புதிய அகம் பரத்தையர் அகம் போன்ற வகையினங்கள் சங்ககாலத்தில் முக்கியத்துவம் பெற்றிருந்ததை அறிய முடிகிறது. சங்க காலத்தில் பெண் திருமணம் செய்த பின்னரும் தன் இல்லத்திலேயே தொடர்ந்து வாழ்க்கை நடத்தும் “தாயக முறை”(matrilocal) இருந்துள்ளது. ஆண் திருமணத்திற்குப்பின் மனைவியகத்திற்குச் சென்று பெண்ணின் இல்லத்தில் வாழ்ந்திருக்கிறான். இத்தகைய பெண்ணின் இல், ”எம்இல்” என வழங்கப்பட்டிருப்பதைப் பல சங்கப்பாடல்கள் பதிவு செய்துள்ளன. நற்றிணையில்

……………..மாதோ எம்இல்
பொம்மல் ஒதியைத் தன்மொழிக்கொளீஇக்
கொண்டு உடன் போக வலித்த
வன்கண் காளையை ஈன்றதாயே ( நற்- பா-293)

என்றும், குறுந்தொகையில்

”எம் இல் அயல தோழி உம்பர்
மயில் அடி இலைய மாக்குரல் நொச்சி” (குறு- பா-138)

என்றும், கலித்தொகையில்,

……………யாம் வாட ஏதிலார்
தொடியுள்ள வடுக்காட்டி ஈங்கு எம் இல்வருவதை (கலி- பா-78)

விடா அது நீ எம்இல் வந்தாய் அவ்யானை
கடாஅம் படுமிடத்து ஓம்பு (கலி- பா-97)

என்ற பாடல் வரிகள் மனை வாழ்க்கைக்குப் பின் தங்கும் பெண் இல்லத்தைச் சுட்டுகிறது. ஆனால் தற்போது பெண் இல்லத்தில் தங்குவது என்பது ஆண்மகனுக்கு இழிவாகக்கூடும் என்னும் தவறான பாதைக்குச் சமுதாயம் தள்ளப்பட்டுவிட்டது.

பெரியாழ்வார் தாம் இயற்றிய திருவாய்மொழியில் பெண் திருமணத்திற்குப் பின்னரும் தன்னுடைய தாயகத்திலேயே தொடர்ந்து வாழ்ந்த முறையைப் பதிவு செய்துள்ளார்.

பெருப்பெருத்த கண்ணாலங்கள் செய்து
பேணிநம் மில்லத்துள்ளே
இருத்துவான் எண்ணி நாமிருக்க (திருவாய்மொழி 3; 7-10 )

திருமணத்திற்கு முந்தைய ஆணின் இல் ‘தம்இல்’ என வழங்கப்பட்டிருப்பதையும் காணமுடிகிறது.

…………அன்னை
தம்இல் தமது உண்டன்ன சினைதொறும்
தீம்பழம் தூங்கும் பலவின்
ஓங்குமலை நாடனை வரும் என்றோளே. ( குறு. பா-83)

மேற்கூறிய பாடலில் திருமணம் செய்யவரும் ஆணின் இல்லம் ‘தம் இல்’ எனும் தனி வழக்கில் சிறப்பாக எடுத்துரைக்கப்பட்டிள்ளது. சங்க இலக்கியத்தில் பொதியில் எனும் சொல்லையும் காணமுடிகிறது. வெளியூரிலிருந்து வரும் பாணர்கள் பொதியில் தங்கினர். என்ற குறிப்பு புறநானூற்றின் வழி அறிய முடிகிறது.

முடிவுரை

மானிடவியல் நோக்கினை சங்க இலக்கியங்களோடு பொருத்திப் பார்ப்பதன் மூலம் ஆய்வு செய்வதற்கான களங்கள் பலவற்றை கொண்டுள்ளதாகத் திகழ்கிறது. மக்களின் பண்பாடு, சமுதாயம், குடும்பம், திருமணம், உறவு முறை போன்றவற்றை ஆராயும்போது அவை முறையாகவும், நெறியாகவும் அமைந்துள்ளது என்பதை நாம் அறிய முடிகிறது. தற்போது திசைமாறிப் போகும் நம் பண்பாட்டைச் சீர்பெறச் செய்ய மானிடவியல் ஆய்வுகள் மிக இன்றியமையாததாகத் திகழ்கிறது என்பதினைப் புலப்படுத்தும் நோக்கமே இக்கட்டுரையாகும்.

ஆய்விற்குப் பயன்பட்ட நூல்கள்
1. பக்தவத்சலபாரதி, பன்பாட்டு மானிடவியல், மெய்யப்பன் பதிப்பகம், சிதம்பரம்.
2. பக்தவத்சலபாரதி, இலக்கிய மானிடவியல் அடையாளம் பதிப்பு. திருச்சி பதிப்பு 2014
3. தொல்காப்பியம், கழக வெளியீடு, திருநெல்வேலி.
4. சங்க இலக்கியம் முழுவதும் நியூசெஞ்சுரி புக் ஹவுஸ், சென்னை.
5. திருக்குறள், வரதராசனார்.மு.வ (உ.ஆ) பாரிநிலையம் சென்னை.
*****

கட்டுரையாளர் – முனைவர்பட்ட ஆய்வாளர்,
அண்ணமாலைப் பல்கலைக் கழகம்,
அண்ணாமலை நகர்- 608 002.
July 9, 2018
அன்னச் சேவலே! அன்னச் சேவலே!
-நிலவளம் கு.கதிரவன்

இன்றைய விஞ்ஞான வளர்ச்சி, தகவல் தொழில்நுட்பப் புரட்சி யுகத்தில் ஒரு நாடு மற்றொரு நாட்டோடு தொடர்பு கொள்ளவும், கருத்துக்களை பரிமாறிக் கொள்ளவும் தூதரை நியமித்து, ஒவ்வொரு நாட்டிலும் தூதரகத்தைத் திறந்து நிர்வகித்து வருகிறது.  ஆக தூது என்பது கால மாற்றங்கள் ஏற்பட்டாலும் அவசியம் என்பதை உணர்ந்துள்ளோம். இதற்கெல்லாம் முன்னோடியாக நமக்கு தூது என்பதை அறிமுகப்படுத்துவது சங்க இலக்கியங்கள் ஆகும்.  பொதுவாக அகத்திணையில் தூது பற்றிய நிகழ்வுகள் அதிகமாக இருக்கும்.  அதே போன்று புறத்திணையிலும் தூதுக் காட்சிகள் காணக் கிடைக்கின்றன.

சங்க இலக்கியங்களின் தோற்றத்திற்குப் பின்னர் கி.பி.14ஆம் நூற்றாண்டில் தூது நூல் தோன்றியது. தமிழ் மொழியில் தோன்றிய முதல் தூது நூல் ”நெஞ்சுவிடு தூது”  என்னும் நூலாகும். ”எந்த ஓர் இலக்கியமும் திடீரென்று தோன்றிவிடாது;  ஓர் இலக்கிய வகை தோன்றுவதற்குரிய கூறுகள் அதற்கு முன்னால் உள்ள இலக்கண நூல்களிலும், இலக்கிய நூல்களிலும்  காணப்படும்” என்கிறார் முனைவர். தா. ஈஸ்வரபிள்ளை.  நெஞ்சுவிடு தூது என்ற நூலிற்குப் பிறகு தமிழ்விடு தூது, அன்னம்விடு தூது, மேகம்விடு தூது, பழையதுவிடு தூது, மான்விடு தூது, கிள்ளைவிடு தூது போன்று நூற்றைம்பதற்கும் மேற்பட்ட தூது நூல்கள் தமிழ் இலக்கியத்தில் தோன்றியுள்ளன.

சங்க இலக்கியங்கள், காப்பிய இலக்கியங்கள், புராணங்கள் போன்றவற்றில் தூது பற்றிய நிகழ்வுகள் ஏராளமாக உள்ளன.  புறநானூற்றில் பிசிராந்தையார் அன்னத்தை தூது விடுவதாக அமைந்த நிகழ்வு, அநேகமாக தூது இலக்கியத்தில்  முதல் பாட்டாக இருக்கும் என்று கூறுகிறார்கள் ஆய்வாளர்கள்.

தூது செல்வோர் இலக்கணம்:

தூது  செல்வோரும், தூதைப் பெறுவோரும் ஆணாக இருக்கலாம்.  பெண்ணாக இருக்கலாம். தூது அனுப்புவோர் உயர்திணை மாந்தராகவோ அல்லது ஓர் அஃறிணைப் பொருளிடம் தம் செய்தியாகக் கூறி  அனுப்பலாம்.  சங்க இலக்கியத்தில் அரசனுக்காகப் புலவர்களும், காதலர்களுக்காகத் தோழியும், பறவைகள், மேகங்கள் எனத் தூது சென்றதற்கான காட்சிகள் பல உள்ளன.  தூது செல்பவருக்கு முக்கியமான பண்புகளாக அன்பு, அறிவு, ஆராய்ந்து பேசும் சொல்வன்மை ஆகியவை முக்கியக் கூறுகளாக கூறப்படுகின்றன.  மேலும் தூது செல்வபவருக்குத் துணிவு, துணை, தூய ஒழுக்கம் ஆகிய மூன்றும் அவசியம் என்கிறார் திருவள்ளுவர்.

       ” தூய்மை துணைமை துணிவுடைமை இம்மூன்றின்
        வாய்மை வழியுரைப்பான் பண்பு.”       (தூது: 688)

புறநானூற்றில் தூது:

சங்க இலக்கியத்தில் எட்டுத் தொகை நூல்களில் ஒன்றான புறநானூற்றில் தூது பற்றிய பதிவுகள் உள்ளன.  ஈகை, வீரம், புகழ் கொண்டிருந்த  அதியமான் நெடுமான் அஞ்சி மீது தொண்டைமான் பகைகொண்டு படை திரட்டியிருந்தான்.  இதனையறிந்த ஔவையார் போரினை நிறுத்தும் பொருட்டு, தொண்டைமானிடம் தூதாகச் சென்று அறிவுரை சொல்லி போரினை நிறுத்துகிறார்.  அதேபோன்று பிசிராந்தையார் என்னும் புலவர் உறையூர் கோப்பெருஞ்சோழனுக்கு அன்னச் சேவலையே தூதாக விடுகிறார்.  இக்காட்சியை மிகவும் நயம்பட புறநானூறு படம்பிடித்துக் காட்டுகிறது.

அன்னச் சேவல்! அன்னச் சேவல்!

தூதில் அன்னப் பறவைக்கு சங்கஇலக்கியங்கள் சிறப்பிடம்  தந்துள்ளன. கலித்தொகை, நெடுநல்வாடை, புறநானூறு, பரிபாடல், கம்பராமாயணம், திவ்யப்பிரபந்தம், பொருநராற்றுப்படை, சீவக சிந்தாமணி போன்ற இலக்கியம் மற்றும் காப்பியங்களில் அன்னத்தைப் பற்றிய குறிப்புகளும், அவை தூது சென்றதற்கான நிகழ்வுகளும் விரிவாக கூறப்பட்டுள்ளன.

வடமொழியில் ”ஹம்ஸம்” என்றால் அன்னத்தைக் குறிக்கும். ஆண் அன்னம் அன்னச் சேவல் என குறிப்பிடப்படுகிறது. ”சேவலோங்கு உயர்கொடி யோயே” ( பரிபாடல்: 4: 40 ) ஒப்பற்ற உயரப் பறக்கும், உயர்ந்து விளங்கும் கருடச் சேவலை கொடியாக உடையவனே  என பரிபாடல் திருமாலைப் போற்றுகிறது.

       ” மாவிசும்பு ஓழுகு புனல் வறள
        அன்னச் சேவலாய்ச் சிறகர்ப் புலத்தி யோய் ” ( பரி : 3 : 25 – 26 )

கடும்புயலுடன் கூடிய மழை பொழிந்தபோது திருமால் ஒரு  நெடிய அன்னச் சேவலாக வடிவெடுத்து தனது இரண்டு சிறகுகளையும் விரித்து  இந்த உலகத்தை காத்ததாகவும் பரிபாடல் புகழ்கிறது.

நான்முக பிரம்மாவின் மனத்தில் தோன்றிய மகன்களான சனகர்,  சனந்தனர், சனாதனர் மற்றும் சனத்குமாரர் ஆகிய நால்வருக்கும், யோகத்தின் சூட்சுமம் மற்றும் அதன் எல்லைகள் குறித்து ஹம்ஸப் பட்சி ( அன்னப் பறவை) வடிவத்தில் உபதேசம் செய்ததாகவும், இதையே ஹம்ஸ கீதை என்று அழைக்கப்படுவதாகவும் கூறுகிறார்கள்.

ஸ்வாமி நிகமாந்த மஹாதேசிகர் ”ஹம்ஸ ஸந்தேசம்” என்ற 110 ஸ்லோகங்களைக் கொண்ட காவியத்தை எழுதியுள்ளார்.  சீதையின் பிரிவாற்றாமையால்  மிகவும்  துன்பப்பட்ட ராமன், சீதையை மீட்க முடிவுவெடுத்து, அதற்கு முன்னர்த் தான் சீதைக்கு தெரிவிக்க வேண்டிய செய்திகளையும், இலங்கைக்குச் செல்லும் வழியையும் ஓர் அன்னத்திடம் கூறி, தூதாக இலங்கைக்கு அனுப்பி, பின்னர் சீதையை  மீட்டதாக ஹம்ஸ ஸந்தேசம்  கூறுகிறது.

சேவல் என்பதற்கு ”அழகு பொருந்திய” என்று பொருநராற்றுப்படையும், சீவக சிந்தாமணியும் விளக்கம் அளிக்கிறது.  அதே போல் ”சேவலான்” என்றால் விலங்கு, பறவை  போன்றவற்றால் கேடுவிளையாமல் காப்பவன் என்றும், விளை புனங்களைக் காப்பவன் என்றும் கூறுகிறது.

அன்னம் என்பது வெண்மை நிறம் உடைய பறவை என்பது மட்டும்தான் என பலரும் அறிவர். ஆனால் ”காரன்ன முண்மையின் வெள்ளன்னம்” கருமை நிறத்திலும் அன்னம் உள்ளதாக நச்சினார்க்கினியர் கூறுவதிலிருந்து நம்மால் அறியமுடிகிறது.

பாண்டியன் நெடுஞ்செழியன் அவையில், அரண்மனை முற்றத்தில் அன்ன நிற கவரிமா மற்றும் அன்னப்  பறவை துள்ளி விளையாடின என்கிறது நெடுநல்வாடை.

       ” நெடுமயிர் எகினத் தூநிற வேற்றை
         குறுங்கால் அன்னமோ டுகளும் முன்கடை ”   ( நெடு : 91 – 92 )

பாண்டியன் தனது மரபுக்கு இழுக்கு வருவதாக கருதினால் மயிர் நீப்பின் உயிர் வாழாத கவரிமா போல் உயிர் நீப்பான் என்றும், நீர் நீக்கி பால் உண்ணும் அன்னம்போல் பொய் வழக்கை அறிந்து நீக்கிவிட்டு மெய் வழக்கறிந்து முடிவு கூறுவான்  என்பதை மக்கள் உணர வேண்டும் என்பதற்காக தனது அரண்மனை முற்றத்தில் இடம்பெறச் செய்தான் என்று கூறுகிறார் வித்துவான் வேங்கடராமச் செட்டியார்.

இத்தகைய சிறப்புகள் பல வாய்ந்த அன்னப் பறவையை பிசிராந்தையார் என்னும் புலவர் கோப்பெருஞ்சோழனிடத்தில் தூதாக அனுப்புகிறார்.

அன்னச் சேவல்! அன்னச் சேவல்!
ஆடுகொள் வென்றி அடு போரண்ணல்
நாடு தலையளிக்கும் ஒண்முகம் போலக்
கோடு கூடு மதியம் முகிழ்நிலா விளங்கும்
மையல் மாலை யாம் கையறுபு இனையக்
குமரியம் பெருந்துறை அயிரை மாந்தி
வடமலை பெயர்குவையாயின்
இடையது சோழ நல்நாட்டுப் படினே
கோழி உயர்நிலை மாடத்துக் குறும்பறை அசைஇ
வாயில் விடாது கோயில் புக்கு
எம் பெருங்கோக் கிள்ளி கேட்க
இரும் பிசிர் ஆந்தை அடியுறை எனினே
மாண்ட நின் இன்புறு பேடை அணிய,
நினக்கே தன் நன்புறு நன்கலம் நல்குவன் ( புறம்: 67 )

பிசிராந்தையார், கோப்பெருஞ்சோழன் இருவரும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொண்டதில்லை. ஆனால் இருவருக்குள்ளும் உறுதியான நட்பு.  சோழனை நேரில் பார்க்க மாட்டோமா என்ற  ஏக்கத்தில் அவனின் புகழ், வலிமை, கொடை, அருள் என்னும் நல்லியல்புகளைச்  சொல்லி அன்னத்தை தூது விடுகிறார்.

குமரியின் துறையிலிருந்து வட இமயம் வரை பறக்கும் அன்னச் சேவலை அழைத்து, நீ இமயமலை செல்லும்போது இடைவழியில் உறையூரை ஆளும் எனது நண்பன் கோப்பெருஞ்சோழன் என்னும் மன்னன் உள்ளான்.  நீ சென்று அவனை சந்திக்கும்போது, நான் பிசிர் என்னும் ஊரிலிருந்து ஆந்தையாரின் அடியவன் வந்துள்ளேன் என்று கூறினால், அம்மன்னவன் மனம் மிக மகிழ்ந்து உனது பேடைக்குப் பொன்னாலான அணிகலன்களை மிகுதியாக வழங்குவான் எனக் கூறித் தமது நட்பின் நெருக்கத்தை பிசிராந்தையார் இப்பாடல் வழியே நிறுவுகிறார்.

தொகுப்புரை:
- சங்க இலக்கியம், காப்பியங்கள், புராணங்களில் தூது செல்வதில் அன்னப் பறவை முக்கிய இடம் வகிப்பதை அறியமுடிகிறது.
- நெடுமயிர் எகினத் தூநிற வேற்றை, குறுங்கால் அன்னமோ டுகளும் முன்கடை, என்ற நெடுநெல் வாடை பாடல் வரிகளில் எகினம் என்பது கவரிமாவையும், ஏற்றை என்பது ஆண்பாலையும், அன்னம் என்பது பெண்பாலையும் குறிப்பதால் கவரிமா என்பது ஆண் அன்னத்தை குறிப்பதாகக் கொள்ளலாம்.
- மயிர் நீப்பின் உயிர் வாழா கவரிமான் – எனப் பல உரையாசிரியர்கள் கூறினாலும் கவரிமா என்பதே சரியான உச்சரிப்பாகும். மற்றும் கவரிமானுக்கும், கவரிமாவுக்கும் யாதொரு தொடர்பும் இல்லை என்பதையும் அறியமுடிகிறது.
- குளிர் காப்பாம் மயிர் நீங்கினால் உயிரோடு வாழாத கவரிமா என்று இயற்கைச் சூழலின் தட்பத்தின் விளைவினை அடிப்படையாகக் கொண்டு இளங்குமரனார் எனும் உரையாசிரியர் கூறுவதைக் கொண்டு, கவரிமா, அன்னம் இரண்டும் குளிர் பிரதேசங்களில் வாழும் ஆண் மற்றும் பெண் பறவைகள் என்பது புலனாகிறது.
- பிசிராந்தையார் குறிப்பிடும் வடமலை என்பது இமயமலையே ஆகும். சில உரையாசிரியர்கள் வடமலையைத் திருமலையோடு உருவகஞ் செய்கிறார்கள். கவரிமாவும், அன்னமும் குளிர் பிரதேசங்களில் மட்டுமே வாழும் இயல்புடையது. வெப்ப காலத்தில் தென் பகுதியை நோக்கி அவை வரும் இயல்புடையதாக இருக்கலாம் என்பது இப் பாடல் மூலம் புலனாகிறது.
முடிவுரை:

புறத்திணையில் பெரும்பாலும் பறவைகளையே தூது செல்வதற்காக உருவகப்படுத்துவதை மேற்கண்ட இலக்கியங்கள் வழியே நம்மால் அறிய முடிகிறது. அதிலும் அன்னப் பறவைக்கு முதன்மையான இடம் இருப்பதையும் உணர முடிகிறது. காரணம் புகழ்வதைக் காரணமாகக் கொண்டே இத்தகைய தூது அமைவதாலும், அன்னம் என்பது மிக அழகான வெண்மை நிறத்தோடு அழகிய இறக்கைகளோடும், மிக நளினமான நடையழகையும் கொண்டதால் அன்னம்விடு தூது நம் மனத்தைக் கொள்ளை கொள்கிறது. உலகில் உள்ள 8650 பறவையினங்களில் 1200 இந்தியாவில் காணலாம். ஒரு காலத்தில் பறவைகளுடன் மிகவும் இணக்கமாக இருந்த மனிதன் தற்போது பறவைகளை ஒரு நுகர்வுப் பொருளாகவோ அல்லது அது மனிதனுக்கு தொடர்பில்லாத ஜீவராசியாகவோ பார்க்கத் தொடங்கிவிட்டான் என்பது வருத்தத்திற்குரியதாகும். என்றாலும் இலக்கியங்களோடு தொடர்புகொண்ட பறவைகள் மற்றும் ஜீவராசிகளைப் படித்து ரசிப்பதோடு இல்லாமல் நம்மோடு வாழும் பறவையினங்களை போற்றிப் பாதுகாப்பதும் ஒவ்வொருவரின் கடமையாகும்.

துணை நின்ற நூல்கள்:

1.புறநானூறு மூலமும், உரையும் – புலியூர்க்கேசிகன் – சாரதா பதிப்பகம், சென்னை – 14.

2.பரிபாடல் (அகமும் புறமும்) மூலமும் உரையும் – புலியூர்க்கேசிகன் – சாரதா பதிப்பகம், சென்னை – 14.

3.ஹம்ஸ ஸந்தேசம் – உரை – ஸ்ரீ நிகமாந்த மகாதேசிகர்.

4.ஸ்ரீமத் பாகவதம் – அகிலஉலக கிருஷ்ண பக்தி இயக்கம், சென்னை.

5.சங்கத் தமிழ் ( நெடுநல்வாடை ) – முனைவர் ருக்மணி ராமச்சந்திரன்.

6.பொருளறம் – புலவர்.கோ.அருளாளன்., – திருவள்ளுவர் பதிப்பகம், நல்லாண்பிள்ளைபெற்றாள்.
July 9, 2018
நல்வாழ்வுக்கு வழிகாட்டும் நாலடி – 8

-மேகலா இராமமூர்த்தி

நல்லவற்றைக் கைக்கொண்டும் அல்லவற்றைக் கடிந்தொழுகியும் வாழ்வதற்குக் கேடில் விழுச்செல்வமாம் கல்வி ஒருவர்க்கு அவசியம்.

முகப்பூச்சும் நகப்பூச்சும் அழகு என்று மகளிரும், பணமும் பகட்டும் அழகென்று ஆடவரும் மருள்வது பொருளற்றது. உண்மையில் கல்வியினாற் கிட்டும் அக அழகே ஒருவர்க்கு உண்மையான அழகாகும்.

இதனை விளக்கும் நாலடியார் பாடலொன்று…

குஞ்சி யழகும் கொடுந்தானைக் கோட்டழகும்
மஞ்சள் அழகும் அழகல்ல – நெஞ்சத்து
நல்லம்யாம் என்னும் நடுவு நிலைமையால்
கல்வி அழகே அழகு. (நாலடி – 131)

மயிர்முடியின் அழகும், வளைத்து உடுக்கப்படும் ஆடையின் கரையழகும், மஞ்சட் பூச்சின் அழகும், மக்கட்கு முடிந்த அழகுகள் அல்ல; நாம் நல்லவராக ஒழுகுகின்றோம் என்று தம் மனம் அறிய உண்மையாக உணரும் ஒழுக்கத்தைப் பயத்தலால் மக்கட்குக் கல்வியழகே உயர்ந்த அழகும் உண்மை அழகுமாம் எனும் நாலடியார் வாக்கு பொருள்பொதிந்த ஒன்றேயல்லவா!

”இடைவனப்பும் தோள்வனப்பும் ஈடின் வனப்பும்
நடைவனப்பு நாணின் வனப்பும் – புடைசால்
கழுத்தின் வனப்பும் வனப்பல்ல எண்ணோ
டெழுத்தின் வனப்பே வனப்பு” என்று ஏலாதியும்.

நுண்மாண் நுழைபுலம் இல்லான் எழில்நலம்
மண்மாண் புனைபாவை யற்று என்று வள்ளுவமும் சொல்லுவதை ஈண்டுப் பொருத்திப் பார்க்கலாம்.

கரைகாணவியலாக் கல்வியொடு ஒப்பிட்டால் மாந்தரின் வாணாள் அளவில் குறுகியதே; அதிலும் பிணிகள் பலவாயிருக்கின்றன. ஆதலால், நீரை நீக்கிப் பாலைப் பருகும் குருகுபோல் நல்லறிஞர்களும் தக்க நூல்களை ஆராய்ந்தறிந்து கற்பர் என்கிறது நாலடியார்.

கல்வி கரையில கற்பவர் நாள்சில
மெல்ல நினைக்கின் பிணிபல – தெள்ளிதின்
ஆராய்ந் தமைவுடைய கற்பவே நீரொழியப்
பாலுண் குருகின் தெரிந்து. (நாலடி – 135)

”கற்க கசடறக் கற்பவை கற்றபின்
நிற்க அதற்குத் தக என்று” குறளாசான் வலியுறுத்துவதும் இக்கருத்தையே.

கல்விகற்று அறிஞராகும் வாய்ப்பு எல்லார்க்கும் வாழ்வில் கைகூடும் என்று சொல்லுதற்கில்லை. வறுமை காரணமாகவோ, வேறு காரணங்களாலோ ஒருவரால் கல்விச்சாலைக்குச் சென்று கற்கமுடியாமலும், நல்ல நூல்களைப் படித்தறிய முடியாமலும் போகக்கூடும். அத்தகையோர் நன்கு கற்றறிந்த அறிஞர்களோடு கேண்மைகொண்டு மேன்மையுற வேண்டும் என்று நமக்கு நல்வழி காட்டுகின்றது நாலடி.

கல்லாரே யாயினும் கற்றாரைச் சேர்ந்தொழுகின்
நல்லறிவு நாளுந் தலைப்படுவர் – தொல்சிறப்பின்
ஒண்ணிறப் பாதிரிப்பூச் சேர்தலாற் புத்தோடு
தண்ணீர்க்குத் தான்பயந் தாங்கு. (நாலடி – 139)

இயற்கை மணமும் விளக்கமான நிறமும் அமைந்த பாதிரிமலரைச் சேர்தலால் புதிய மட்பாண்டம் தன்கண் உள்ள தண்ணீர்க்கு அந்த மணத்தைத் தான் தருவதுபோல, தாம் கல்லாதவரேயானாலும் கற்றாரைச் சேர்ந்து பழகினால் பண்பட்ட மெய்யறிவு வரவர உண்டாகப்பெறுவர்.

”கற்றில னாயினும் கேட்க அஃதொருவற்கு
ஒற்கத்தின் ஊற்றாந் துணை” என்று குறளும் இதனையே ஓங்கி ஒலிக்கின்றது.

நற்பண்புகளும் ஒழுக்கமும் ஒருவனுக்கு வாய்க்கவேண்டுமானால் அவன் நல்ல குடிப்பிறப்பைக் கொண்டவனாயிருக்க வேண்டும். நற்குடிப்பிறப்பு என்பது இங்கே வருணப் பாகுபாட்டின் அடிப்படையிலான மேலோர் கீழோரைக் குறிப்பதன்று. மாறாக, எந்தச் சாதியில் பிறந்திருந்தாலும், எம் மதத்தைச் சார்ந்திருந்தாலும் நல்லொழுக்கமும் சால்பும் நிறையும் கொண்டோர் உயர்குடிப் பிறந்தோரே ஆவர் என்றறிக.

பசித்துன்பம் வந்தபோதும் அரிமா புல்லைக் கறிக்காது; அதுபோல் தாம் உடுத்தியிருக்கும் உடை பொலிவிழந்தாலும், உடல் மெலிவடைந்தாலும் நற்குடிப்பிறந்தார் தமக்குரிய ஒழுகலாற்றில் குறைவுபடார் என்பது நாலடியார் நவிலும் உண்மை.

உடுக்கை உலறி உடம்பழிந்தக் கண்ணுங்
குடிப்பிறப் பாளர்தங் கொள்கையிற் குன்றார்
இடுக்கண் தலைவந்தக் கண்ணும் அரிமா
கொடிப்புற் கறிக்குமோ மற்று. (நாலடி – 141)

”பசி பெரிதாயினும் புல்மேயா தாகும் புலி” எனும் பழமொழி நானூற்றுப் பாடலை இங்கே நாம் நினைவுகூரலாம்.

கொள்கை உறுதிகொண்ட நற்குடிப்பிறந்தோர் தமக்கு இன்மை வந்த காலத்தும் தம்மாலியன்ற நன்மைகளைப் பிறர்க்குச் செய்வதை ஒழியார்.

வளமான பெரிய வீடு வளங்குறைந்த காலத்தில் கட்டுக்குலைந்து, கறையானால் கவ்வப்பட்டபோதினும், அதில் மழை ஒழுக்கில்லாத பகுதி என்று ஒன்றிருக்கும். அஃதொப்ப, வறுமையினால் மிக்க துன்பத்திற் சிக்கி அலைப்புண்ட காலத்தும், உயர்குடியிற் பிறந்த நல்லோர் தாம் செய்தற்குரிய நற்செயல்களை விடாது செய்துகொண்டேயிருப்பர் என்று நவில்கின்றது நாலடியார்.

செய்கை யழிந்து சிதல்மண்டிற் றாயினும்
பொய்யா ஒருசிறை பேரில் உடைத்தாகும்
எவ்வ முழந்தக் கடைத்துங் குடிப்பிறந்தார்
செய்வர் செயற்பா லவை. (நாலடி – 147)

”வழங்குவ துள்வீழ்ந்தக் கண்ணும் பழங்குடிப்
பண்பில் தலைப்பிரிதல் இன்று” என்று வள்ளுவம் விதந்தோதுவதும் இதனையே அன்றோ?

மனிதர்களின் பல்வேறு பண்புகளில் ஒன்று அச்சம். அஃது நல்லதா? கெட்டதா? என்று வினவுதிராயின், தீவினையச்சம் நல்லது; நல்லது செய்யவும் அஞ்சுவோமாயின் அஃது தீயது எனலாம்.

நற்குடிப்பிறந்தார் எதற்கெல்லாம் அஞ்சுவர் என்று ஒரு பட்டியலைத் தருகின்றது நாலடி.

கல்லாமை அச்சம், கயவர் தொழிலச்சம்
சொல்லாமை யுள்ளுமோர் சோர்வச்சம் – எல்லாம்
இரப்பார்க்கொன் றீயாமை அச்சம் மரத்தாரிம்
மாணாக் குடிப்பிறந் தார். (நாலடி – 145)

கல்லாததை நினைத்து அச்சம், கயவர் தொழில் செய்ய அச்சம், சொல்லத் தகாதவற்றைச் சொல்லிவிடக் கூடாதே எனும் அச்சம், இரப்பவர்க்கு ஈய இயலாது போய்விடுமோ எனும் அச்சம் இவ்வாறு பல்வேறு அச்சங்களால் சூழப்பட்டிருத்தலால் உயர்குடிப் பிறந்தோர் நடுக்கடலிற் செல்லும் மரக்கலத்தை ஒப்பர் என்கிறது நாலடியார்.

ஆம்! நல்லவராயும் உயர்ந்த கொள்கை உடையவராயும் வாழ்தல் என்பது அஞ்சத்தக்க அரிதான செயலே. அதில் சிறு தவறு நேர்ந்திடினும் அவர்க்குக் கிடைக்கும் பழியோ பெரிது. மொத்தத்தில் சாமானியரைவிடச் சான்றோரின் வாழ்வு சவால்கள் நிறைந்தது என்றே கூறவேண்டும்.

[தொடரும்]

*****

துணைநூல்கள்:

1. நாலடியார் மூலமும் உரையும் – திரு. தி. சு. பாலசுந்தரம் பிள்ளை
2. திருக்குறள் தெளிவுரை – மு. வரதராசனார்

3. ஏலாதி – திரு. தி. சு. பாலசுந்தரம் பிள்ளை

July 6, 2018
பழந்தமிழக வரலாறு – 10 ஆ.மாமூலனாரும் செருப்பாழிப்போரும் செங்குட்டுவனும்
கணியன்பாலன்

மாமூலனார் பாடல்கள்:

     மாமூலனார், பரணர், கபிலர் ஆகியவர்கள் குறித்து அப்பாதுரையார் தனது தென்னாட்டுப் போர்க்களங்கள் என்ற நூலில், “பரணர் சங்ககாலப் புலவர்களிலேயே மிக முற்பட்டவர், மிக நீண்ட நாள் வாழ்ந்தவர், அவர் முதுமைக்காலத்திலே கபிலர் இளையவராக இருந்தார், மாமூலனாரோ பரணரிலும் பழமையானவர். அவர் மௌரியருக்கு முற்பட்டு கி.மு. 3ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் இருந்தவர்” எனக்கூறுகிறார்(11). ஓரளவு பொருத்தமான காலத்தையே அப்பாதுரையார் கூறியுள்ளார் எனலாம். ஆகவே முதலில் ஓரளவு துல்லியமான காலத்தை நிர்ணயிக்கக் கூடிய சாத்தியக்கூறுகள் கொண்ட மாமூலனாரின் ஒருசில சங்கப் பாடல்களைக் காண்போம். இவர் பாடல்கள் மொத்தம் 30 ஆகும். அகநானூற்றில் 27 பாடல்களும், நற்றிணையில் இரு பாடல்களும், குறுந்தொகையில் ஒரு பாடலும் பாடியுள்ளார். புறநானூற்றில் இவர் பாடல் எதுவும் இடம் பெறவில்லை.

             மாமூலனார் தனது பாடல் ஒன்றில்(அகம்-265) மகதத்தை ஆண்ட நந்தர்கள் பெரும் புகழை உடையவர்களாகவும், பெரும் படை உடையவர்களாகவும் இருந்ததோடு, மிகப் பெரிய அளவிலான செல்வத்தையும் கொண்டிருந்தனர் என்கிறார். நந்தர்கள் காலம் கி.மு.4 ஆம் நூற்றாண்டு ஆகும். நந்தர்கள் குறித்துப் பேசிய அவர், தனது வேறு இரு சங்கப் பாடல்களில்(அகம்-251, 281), நந்தர்களுக்குப் பின், மகத ஆட்சிக்கு வந்த மௌரியர்களின் தமிழகப் படையெடுப்பு குறித்து, வடதமிழகம் மௌரியப் படையெடுப்பால் அழிந்து கொண்டிருந்த போது, சிற்றரசர்களான மோகூர் பழையன் போன்ற, தமிழரசுகளின் எல்லைக் காவல் படைத் தலைவர்கள், அதனைத்தடுத்து நிறுத்தி, மௌரியப்படைக்குப் பணியாது எதிர்த்து நின்றனர். அதனால் மோகூர் பழையன் போன்ற தமிழக எல்லைக்காவல் படைத் தலைவர்களின் எதிர்ப்பை முறியடித்து வெற்றிபெற, வடுகர்கள் வழிகாட்ட, வம்ப மோரியர்கள் (மோரியர் என்பது மௌரியர் என்பதன் பிராகிருதச் சொல்லாடல் ஆகும்), மேற்குமலைத் தொடர்ச்சியில் உள்ள பாறைக் குன்றுகளை வெட்டித் தகர்த்து, பாதையமைத்து, பெரும்படை கொண்டு தமிழகத்தை நோக்கி படையெடுத்து வந்தனர் என்கிறார் மாமூலனார்.

      அகம் 251ஆம் பாடலில் மாமூலனார், நந்தர்களின் செல்வ வளம் குறித்து, “நந்தன் வெறுக்கை எய்தினும்”(நந்தர்களின் செல்வத்தைப் பெறினும்), எனக் குறிப்பிட்டுவிட்டு, மௌரியர்களைப் பற்றிய அம்முதல் பாடலில் அவர்களை “வம்பமோரியர்” எனக்குறிப்பிடுகிறார். இப்பாடல் மௌரியர்கள் தமிழகத்தை நோக்கி படையெடுத்து வந்தபோது பாடிய முதல் பாடல் ஆகும். நந்தர்கள் வீழ்ச்சியடைந்து விட்டார்கள் என்பதை மாமூலனார் முன்பே அறிந்திருப்பார் எனினும், அதற்குப்பின் ஆட்சிக்கு வந்த புதியவர்கள் யார் என்பதை, மௌரியர்கள் தமிழகத்தின் மீது படையெடுத்து வந்தபோது தான் அவர் அறிந்திருப்பார் போல் தெரிகிறது. அதனால் தான் பழையவர்களான நந்தர்களுக்குப் பின் புதிதாக ஆட்சிக்கு வந்தவர்களைக் குறிப்பிடும் போது அவர்களைப் புதியவர்கள் என்கிற பொருளில் வம்பமோரியர் என்கிறார். அதேசமயம் மௌரியர்கள் குறித்த இரண்டாவது பாடலான அகம் 281ல் வம்ப என்பதை விடுத்து மோரியர் என்றே மாமூலனார் குறிப்பிடுகிறார். மாமூலனார் தவிர வேறுசில சங்கப்புலவர்களும், மௌரியர்களின் தமிழகப் படையெடுப்பு குறித்துப் பாடியுள்ளனர். வேங்கட மலைத் தலைவன் ஆதனுங்கனைப் பாடவந்த கள்ளில் ஆத்திரையனாரும்(புறம்-175), தனது அகப்பாடலில் காதலன் கடந்து சென்ற பாதை குறித்துப் பாடிய உமட்டூர் கிழார் மகனார் பரங்கொற்றனாரும்(அகம்-69) மௌரியர்களின் தமிழகப் படையெடுப்பு குறித்துப் பாடியுள்ளனர்.

மௌரியர்களின் தமிழகப் படையெடுப்பு :

       நந்தர்களை அகற்றிய பின், மகதத்தில் ஆட்சி ஏற்ற மௌரியர்கள் வட இந்தியாவின் பெரும்பகுதியைக் கைப்பற்றிய பின் தென் இந்தியா மீது படை எடுத்ததும், இன்றைய கர்நாடகம் வரை அவர்கள் தங்கள் படையெடுப்பை நடத்தியதும் குறித்து வரலாறு பேசுகிறது. ஆனால் மௌரியர்கள், வடுகர்கள் துணையோடு தமிழகத்தைத் தங்கள் பெரும்படை கொண்டு தாக்கினர் என்கிற, மேலே உள்ள சங்கப் பாடல்கள் தரும் நிகழ்வுகள் குறித்து வரலாற்றில் செய்திகள் எதுவும் இல்லை. இப்படை எடுப்பு நடந்த காலம் கி.மு. 3ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கம் ஆகும். மௌரியர்களின் இந்தத் தமிழகப் படையெடுப்பு, சோழன் செருப்பாழி எறிந்த இளஞ்சேட்சென்னி என்பவனின் தலைமையில் தமிழக ஐக்கிய கூட்டணி அரசுகளால் முறியடிக்கப்பட்டது. இவன் குறித்தும் இப்போர் குறித்தும் ஊன்பொதி பசுங்குடையாரும், இடையன்சேந்தன் கொற்றனாரும், பாவைக் கொட்டிலாரும் பாடியுள்ளனர்-(12).

கே. ஏ. நீலகண்ட சாத்திரி & டி.டி. கோசாம்பி:

         மாமூலனாரின் சங்கப்பாடல்கள் குறித்து கே. ஏ. நீலகண்ட சாத்திரி அவர்கள், “மாமூலனார் கூறும் நிகழ்ச்சிகள் அசோகன் ஆட்சிக்கு வருவதற்கு முன்பே நடைபெற்றிருக்கக் கூடும் என்று நாம் கூறலாம்” எனவும் ‘வம்ப’ என்ற சொல்லுக்குரிய ‘புதிய’ என்பதன்படி, “மாமூலனார் தமது பாடலை இயற்றிய காலத்தில் மௌரியர்கள் தென்னாட்டிற்கு வந்தது அண்மையில் நடந்த நிகழ்ச்சியாய் இருந்திருக்கலாம்” எனவும் மாமூலனாரின் கூற்று நம்பத்தகுந்தவை எனவும் குறிப்பிடுகிறார்-(13). வரலாற்று ஆய்வாளர் ஆர். எஸ். சர்மா அவர்கள், “நந்தர்கள் மிகவும் செல்வச் செழிப்பில் செழித்தனர். மிகவும் வலிமை வாய்ந்தவர்களாய் விளங்கினர்” என்கிறார்-(14). இக்கூற்று மாமூலனார் 2300 வருடங்களுக்கு முன்பு கூறியதோடு ஒத்துப்போகிறது.

     மௌரியர்களின் தமிழகப்படையெடுப்பு குறித்து டி.டி. கோசாம்பி அவர்கள், “அசோகரோ, அவரது தந்தையோ போர் நடவடிக்கைகள் எதிலும் ஈடுபடாமலேயே மைசூர் அவர்கள் வசமானது. பண்டைத்தமிழ்க் கவிதை இலக்கியம் குறிப்பிடும் வம்பமோரியர் என்பது, திருப்பித் துரத்தியடிக்கப்படும் முன்போ அல்லது தம் தேர்களால் கடக்க முடியாத ஒரு மலையால் தடுத்து நிறுத்தப்படும் முன்போ உள்ளபடியே மதுரையையே அடைந்திருந்த ஒரு மௌரியப்படையையே குறிப்பிடுவதாகலாம்” என்கிறார்-(15). மேலே தந்த சங்கப்பாடல்கள், மௌரியர்களின் தேர் முதலான பெரும் படையைக் கொண்டு செல்வதற்குத்தான் மலையை வெட்டி மௌரியர்கள் பாதை அமைத்தனர் என்கின்றன. ஆதலால் மௌரியப்படை மலையால் தடுத்து நிறுத்தப்படவில்லை, அவை தமிழர்களால் துரத்தியடிக்கப்பட்டது. ஆதலால், மௌரியர்கள் தமிழகம்வரை படையெடுத்தனர் என்பதையும் ஆனால் அவர்கள் தமிழரசுகளால் துரத்தியடிக்கப்பட்டனர் என்பதையும் டி.டி. கோசாம்பி அவர்களின் மேற்கண்ட சொற்களும் உறுதிப்படுத்துகின்றன.

மகத அரசில் ஆட்சி மாற்றம்:

     ஆகவே மாமூலனாரின் பாடல்கள் மகதஅரசில் கி.மு. 4ஆம் நூற்றாண்டில் நடந்த ஆட்சி மாற்றங்கள் குறித்தும், நந்தர்களுக்குப் பின்வந்த மௌரியர்களின் தமிழகப் படையெடுப்பு குறித்தும் பேசுகிறது. மாமூலனார் நந்தர்களைப் பற்றி அறிந்திருப்பதும், மௌரியர்களைப் புதியவர்கள் எனக் குறிப்பிடுவதும் அதே காலகட்டத்தில் அவர் வாழ்ந்து வந்தவர் என்பதை உறுதிப்படுத்துகிறது. கே. ஏ. நீலகண்ட சாத்திரி, டி.டி. கோசாம்பி ஆகியவர்களின் கூற்றும் இதனை வலியுறுத்துகிறது. ஆகவே மகத அரசில் நடந்த இந்த ஆட்சி மாற்றங்களின் ஆண்டுகள் மாமூலனாரின் காலத்தை நிர்ணயிக்கப் பயன்படும் எனலாம். கிரேக்க மாவீரன் அலெக்சாண்டர் கி.மு. 327 வாக்கில் இந்தியாவின் மீது படையெடுத்தான். அவன் கி.மு. 325 வாக்கில் இந்தியாவிலிருந்து திரும்பினான். கி.மு. 323இல் பாபிலோனியாவில் இறந்தான். அதன்பின் சந்தரகுப்த மௌரியன் நந்தர்களின் மகத ஆட்சியை வீழ்த்தி விட்டு கி.மு. 321 வாக்கில் மகத ஆட்சியைக் கைப்பற்றினான். இந்த ஆண்டுகள் ஆதார பூர்வமான உலக வரலாற்றுக்காலத்தோடு இணைக்கப்பட்ட ஆண்டுகள். முறையானதும் சரியானதுமான இந்த ஆண்டுகளைக் கொண்டு தமிழக வரலாற்றுக்காலம் நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ளது.

மாமூலனார் காலம்:

     நந்தர்கள் சுமார் கி.மு. 365 முதல் கி.மு. 321 வரை சுமார் 44 ஆண்டுகள் மட்டுமே ஆண்டனர். அவர்களில் மகாபத்ம நந்தன் இந்தியா முழுவதும் புகழ் பெற்றவனாக இருந்தான். நந்தர்களின் புகழ் இந்தியா முழுவதும் பரவி இருந்த காலத்தில் இயற்றப்பட்டது தான் மாமூலனாரின் அகம் 265ஆம் பாடலாகும். கி.மு. 321இல் நந்தர்கள் வீழ்ச்சி அடைந்தனர் என்பதால், அவர்களின் புகழும் அத்தோடு வீழ்ச்சி அடைந்தது. நந்தர்களுக்குப்பின் மௌரியர் ஆட்சியேற்ற பின்னரும், அவர்கள் தமிழகத்தின் மீது படையெடுத்து வந்த போதும் மாமூலனார் வாழ்ந்து வந்தவர். ஆகவே நந்தர்கள் வீழ்ச்சியடைவதற்கு முன்னர் சுமார் கி.மு. 330 வாக்கில் தனது இளைய வயதில் மாமூலனார் நந்தர்களைப் புகழ்ந்து பாடிய பாடல்தான் அகம் 265ஆம் பாடலாகும். ஆகவே அப்பாடலைப் பாடியபோது அவரது வயது 30 எனக் கொண்டு, அவர் கி.மு. 360 வாக்கில் பிறந்தார் எனக் கணிக்கப்பட்டது..

சோழர்களின் முதன்மை:

     மௌரியர்களின் தமிழகப் படையெடுப்பு குறித்த மாமூலனார் குறிப்புகளுக்கு, அசோகன் கல்வெட்டுகளில் ஆதாரங்கள் உள்ளன. கி.மு. 325 முதல் கி.மு. 300 வரையான காலகட்டத்தில், அதாவது கி.மு. 4ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதிப்பகுதியில் மெகத்தனிசு, சாணக்கியர் போன்றவர்களால் தமிழக மூவேந்தர்களில் முதன்மையான அரசாகவும் ஒரே அரசாகவும் குறிக்கப்படுவது பாண்டிய அரசு தான். ஆனால் கி.மு. 3ஆம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியில் பொறிக்கப்பட்ட, அசோகன் கல்வெட்டுகளில் முதன்மை பெற்றிருப்பது சோழ அரசு தான். பாண்டிய அரசு அசோகனின் இரு கல்வெட்டுகளிலும் இரண்டாவது இடத்தில் தான் குறிக்கப்பட்டுள்ளது. அரை நூற்றாண்டுக்குள் மௌரிய அரசியலில் சோழர்கள் முதன்மை பெற்று, பாண்டியர்கள் இரண்டாம் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்ட நிகழ்வே மௌரியர்களின் தமிழகப் படையெடுப்புக்கான ஆதாரமாகும். இதனை விரிவாகக் காண்போம்.

பெரும்தோல்வி:

     சந்திரகுப்த மௌரியரின் ஆட்சிக்காலம் கி.மு. 321 முதல் கி.மு. 297 வரையான 24 வருடங்கள் ஆகும். அவர் மகன் பிந்துசாரரின் ஆட்சிக்காலம் கி.மு. 297 முதல் கி.மு. 272 வரையான 25 வருடங்கள் ஆகும். சந்திரகுப்த மௌரியரின் ஆட்சிக்காலத்திலேயே, கி.மு. 300க்குப்பின் தக்காணத்தைக் கைப்பற்றும் பணி தொடங்கிவிடுகிறது. ஆனால் பிந்துசாரரின் ஆட்சிக்காலத்தில் அதாவது கி.மு. 297க்குப்பிறகு அது தீவிரப்படுத்தப் படுகிறது. இதுகுறித்து கா. அப்பாதுரை அவர்கள் முனைவர் எம். இராசமாணிக்கனார் அவர்கள் சங்கஇலக்கியங்களில் இருந்து திரட்டிய தொகுப்பை அடிப்படையாகக் கொண்டு, ஒரு விரிவான விளக்கத்தை வழங்கியுள்ளார்-(16).

                தக்காணத்தையும் தமிழகத்தையும் கைப்பற்றும் மௌரியர்களின் படையெடுப்பு கிட்டத்தட்ட கி.மு. 297 முதல் கி.மு. 288 வரையான காலங்களில் மிகத் தீவிரத்தோடும், மௌரியப்பேரரசின் முழு ஆற்றலோடும் நடைபெற்றது. தக்காணத்தின் பலபகுதிகள் பிடிக்கப்பட்டன. ஆனல் தமிழகத்தை பொருத்தவரை அப்படையெடுப்பு ஒரு பெரும் தோல்வியில் முடிந்தது என்பதுதான் வரலாறு. சங்க இலக்கியங்கள் தரும் செய்தியும் அதுவேயாகும். பாரசீகப்பேரரசு கி.மு. 5ஆம் நூற்றாண்டில் கிரேக்க அரசுகளைக் கைப்பற்ற முயன்றபோது அம்முயற்சி பெருந்தோல்வியில் முடிந்தது போன்ற நிலையே மௌரியப்பேரரசின் தமிழகப் படையெடுப்புக்கும் ஏற்பட்டது. பின் பிந்துசாரரின் கடைசி ஆண்டுகளில் தமிழரசுகளோடு நட்புறவு ஏற்படுத்தப்பட்டது.

மௌரியப் படையெடுப்பு:

     கி.மு. 297 வாக்கில் பிம்பிசாரன் மகத ஆட்சியில் அமர்ந்தவுடன் தக்காணப் படையெடுப்பைத் தீவிரப்படுத்தினான். மௌரியப்படை தக்காணத்தின்மீது படையெடுத்து வந்த போது அவர்களுக்கு வடுகர்கள் துணையாக இருந்து ஆதரவு தந்தனர். மௌரியப்படையில் சேர்ந்துகொண்ட கோசர்களும், வடுகர்களும் தென்பகுதியில் இருந்த அனைத்து அரசுகளோடும் போர் செய்து வென்று வரலாயினர். மௌரியர்கள் முதலில் வடுகர்கள் துணைகொண்டு துளுவ நாட்டைத்தாக்கி அதனை ஆண்ட நன்னன் மரபினனை முறியடித்து, அவனது தலைநகர் பாழியைக் கைப்பற்றிக் கொண்டனர். பின் அதனை ஒரு வலிமையான அரணாக மாற்றியமைத்து அங்கிருந்து அவர்கள் அதியமான் மரபினரையும், சோழநாட்டின் எல்லையிலுள்ள அழுந்தூர்வேள் திதியனையும், பாண்டிய நாட்டு எல்லையிலுள்ள மோகூர் பழையனையும் படிப்படியாகத் தாக்கத்தொடங்கினர்.

சதிய புத்திரர்கள்:

     அதியமான் மரபினர் மௌரியர்களை எதிர்த்து, தொடர்ந்து இறுதிவரை தாக்குதல் நடத்தினர். தமிழகத்தின் வடமேற்குப் பகுதியில் மேற்குக் கடற்கரையில் உள்ள குதிரை மலை முதல் கொங்குநாடு வரை அதியன்கள் மரபினர் ஆண்டு வந்ததால் அவ்வழியே படையெடுத்து வந்த மௌரியப் படைகளை அவர்கள் கடுமையாக எதிர்த்துப் போரிட்டனர். அதன் காரணமாகவே அசோகரின் கல்வெட்டில் அவர்களுடைய அரசகுடி வடமொழிப்(பிராகிருதம்) பெயரில், சதிய புத்திரர்கள் என மூவேந்தர்களுக்கு இணையாக இடம்பெற்றனர். இந்த அதியன் மரபினரும், சோழ நாட்டெல்லையில் உள்ள அழுந்தூர்வேள் திதியனும், பாண்டிய நாட்டின் எல்லையிலுள்ள மோகூர்ப்பழையனும் மௌரியர்களை எதிர்த்துத் தாக்கி அவர்களைத் தடுத்து நிறுத்தினர்.

பார்வை:

11.அப்பாதுரையார், தென்னாட்டுப் போர்க்களங்கள், பக்: 81.

12.ஊன்பொதி பசுங்குடையார் பாடிய புறநானூற்றுப்பாடல்: 378; இடையன் சேந்தன் கொற்றனார் பாடிய அகநானூற்றுப்பாடல்: 375; பாவைக்கொட்டிலார் பாடிய அகநானூற்றுப்பாடல்: 336.

13.நீலகண்ட சாத்திரி, சோழர்கள், தமிழில் கே.வி. இராமன், புத்தகம்-1, நவம்பர்-2009, பக்: 28, 37.

14.பண்டைக்கால இந்திய, ஆர். எஸ். சர்மா, தமிழில் மாஜினி, NCBH வெளியீடு, ஜூன்-2004, பக்:180.
1. டி.டி. கோசாம்பி, ‘இந்திய வரலாறு ஓர் அறிமுகம்’ தமிழில் சிங்கராயர், அக்டோபர்- 2011, விடியல் பதிப்பகம், பக்: 271.
16.தென்னாட்டுப் போர்க்களங்கள், கா. அப்பாதுரை, ஜூலை-2003, பக்: 57-63.
July 6, 2018