Category: படக்கவிதைப் போட்டிகள்

-மேகலா இராமமூர்த்தி

ஓலமிடும் கடலலை யோரமாய்க் குடிகொண்டிருக்கும் காலங்காட்டும் கடிகாரத்தைக் கலைநயத்தோடு படம்பிடித்து வந்திருக்கின்றார் திரு. பிரேம்நாத் திருமலைசாமி. வித்தியாசமான இந்தப் படத்தைப் படக்கவிதைப் போட்டிக்குத் தகுந்தது என்று தேர்ந்தெடுத்துத் தந்திருக்கின்றார் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பன். இவர்கள் இருவருக்கும் என் நன்றி!

காலமறிந்து செயற்படு என்பதைக் காட்டும் கடிகாரமும், ஓய்தல் இன்றி உழைத்திடு என்பதை உரக்கச் சொல்லும் கடலலையும் மானுடர்க்குத் தருவது பயன்மிகு படிப்பினை.

இனி, கடற்கரையோரம் நின்று கவிமழை சிந்தக் காத்திருக்கும் கவிஞர்களைக் கனிவோடு வரவேற்கின்றேன்.

*****

”வாழ்வில் எல்லாம் செயற்கைமயமாய்ப் போனதால் செம்மை வாழ்வு மாயமாய் ஆனதே” என்று கவலும் கவிஞர் ஆ. செந்தில்குமார், மரபுசாரா எரிபொருள்களைப் பயன்படுத்திப் புவிவெப்பம் குறைப்போம் என்கிறார் தன் கவியில்.

காலம் கொடுக்கவிருக்கும் தண்டனை
நுகர்வுக் கலாசாரம் மிகுந்தது!
நாடெங்கும் குப்பைக்கூளம் குவிந்தது!
நச்சுக்கழிவுகள் கலக்கும் நதிகள்!
நகரமயத்தால் அழியும் காடுகள்!

ஆலைகள் வெளியேற்றும் நச்சுவாயுக்கள்!
பாலைகளாகும் வளமிகு நிலங்கள்!
நெகிழிப் பொருட்களின் பயன்பாடு!
நிலத்தடி நீரின் குறைபாடு!

பெட்ரோல் டீசல் நிலக்கரியென்ற
புதைப் படிமங்களின் வெளிப்பாடு!
பசுமையில்லா வாயுக்க ளெங்கும்
பரவிச் செறிந்த நிலைப்பாடு!

புவியின் வெப்பம் உயர்ந்துயர்ந்து
பனிப்பாறைக ளெல்லாம் உருகியுருகி
பரந்த கடலின்மட்டம் உயர்வதனால்
புல்லும்கூட முளைக்கவுதவா பூமியென்றாகிடுமே!

புவியின் இயற்கையைச் சிதைக்கின்றோம்!
பருவநிலையின் மாற்றத்தை உணர்கின்றோம்!
செயற்கை மயத்தை நிறைக்கின்றோம்!
செம்மை வாழ்வைத் தொலைக்கின்றோம்!

தவறுகள் செய்யும் நம்மனைவருக்கும்
தக்கதண்டனை கிடைக்கும் காலம்
தூரத்திலில்லை என்பதை உணர்ந்து
தூக்கத்தில் இருந்து விழித்தெழுவோம்!

மரபுசாரா எரி பொருட்கள்
மண்ணின் வெப்பத்தைக் குறைத்திடுமே!
புவியின் வெப்பத்தைக் குறைத்திடுவோம்!
பூமிப் பந்தைக் காத்திடுவோம்!

*****

”கடமையைச் செய்வதில் கடலலையாய் இருப்போம்; ஓயாது உழைப்பதில் கடிகாரமாய் இருப்போம்” எனும் நன்மொழியைத் தன் பாவில் பொன்போல் பொதிந்து தந்திருக்கின்றார் திரு. பழ. செல்வமாணிக்கம்.

கடலலை சொன்ன கீதை:
அலையில்லாக் கடலுக்கு அழகில்லை !
ஓடாத கடிகாரத்தால் ஒரு பயனுமில்லை!
வீசாத தென்றலுக்கு பெருமையில்லை!
துடிக்காத இதயத்திற்கு உயிருமில்லை!
பாசமில்லாப் பிள்ளைகளால் பயனுமில்லை!
உழைப்பில்லா மனிதருக்கு உயர்வில்லை!
தமிழில் பேசாத தமிழருக்கு வாக்கில் இனிமையில்லை!
ஈயாத செல்வத்திற்கு மதிப்பில்லை!
உதவி செய்யா வாழ்க்கைக்கு அர்த்தமில்லை!
இயற்கை என்றும் தன் பணி செய்ய மறப்பதில்லை!
சுயநலமாய் என்றுமே இருந்ததில்லை!
மனிதன் தன் கடமை செய்ய விரும்பவில்லை!
பொது நலத்தை என்றுமே நினைக்கவில்லை!
கீதை சொன்ன பாதையில் நாம் நடப்போம்!
கடமை செய்வதிலே கடலலையாய் நாம் இருப்போம்!
ஓடுகின்ற கடிகாரமாய் ஓயாமல் நாம் உழைப்போம்!

*****

கடமைசெய்யக் காலம் பாராக் கடலலைகள், உறங்கியே பொழுதைக் கழிக்கும் மானிடனின் மடமையைக் கேலிசெய்வதைச் சுவைபடப் பதிவுசெய்திருக்கின்றார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

உறங்கா அலைகள்…
கடலில் அலைகள் அடிப்பதற்கே
காலம் எதுவும் பார்ப்பதில்லை,
உடலில் நல்ல தெம்பிருந்தும்
உறங்கிக் கிடக்கும் மானிடனே,
அடிக்கும் ஓசைக் கடிகாரமும்
ஆளை வைத்தே எழுப்பிடினும்,
உடையா துந்தன் சோம்பலென
உரைத்துச் செல்லும் அலைகடலே…!

*****

”வையகத்தை வாழ்விக்கும் இயற்கையைத் தன் கையகப்படுத்தி அழித்தொழிக்கும் மனிதனுக்கு இயற்கை இரங்கற்பா வாசிக்கும் நாள் வெகுதொலைவில் இல்லை என்று எச்சரிக்கவந்த கடிகாரமிது” என்கிறார் திருமிகு. சத்தியப்ரியா சூரியநாராயணன்.

எச்சரிக்கை ஒலி
கடிகார முள் பார்த்து
காலையில் உதிப்பதில்லை கதிரவன்

அலாரம் அடிக்கும் சத்தம் கேட்டு
அலறி எழுவதில்லை அலைகள்

நேரகாலம் பார்க்காமல் இந்த இயற்கை
நேர்த்தியாய் தன் பணி செய்கிறது

வாரிசுகளுக்கு வாரிக் குவிக்கத்தான் உழைப்பென்றெண்ணினேன்
வையகத்தை வாழ்விக்கவே ஓடாய் தேய்கிறேனென்று காதில் உரைத்துச் சென்றன அலைகள்

உழைத்து உழைத்து ஓடாய்த் தேய்கிறது இயற்கை – உனக்காக
உணராமல் நாளும் அதை அழித்துக் கொண்டிருக்கிறாய் நீ

இந்நிலை நீடித்தால் இப்பூவுலகில் – மனிதா
இரங்கற்பா பாடக் காலம் கூடும் வெகு விரைவில்
இயற்கைக்கு அல்ல.. அதை அழிக்கும் உனக்கு.. எனவே
இனியும் தாமதிக்காமல் இயற்கை அன்னையை காப்பாற்றி உனைக் காத்துக்கொள் – எனும்
எச்சரிக்கை ஒலி எழுப்பவே நான் வந்தேன்.

*****

”கடற்கரையில் தனித்துக் கிடக்கும் காலங்காட்டும் கருவி கண்டு, அண்டப் பெருவெளியோ அகன்று விரிகின்றது; அப்பேரண்டத்துள்ளே நேரமும் தன்னை நீட்டிச் செல்கின்றது; கடிகாரம் வழியொரு மாயலோகம் மண்ணில் தெரின்றது” என்று கவியருவி பொழிந்திருக்கின்றார் திரு. எஸ். கருணானந்தராஜா. 

கார்கால மேகக் கருக்கூட்டும் வானத்தில்
கதிரோன் ஒளிதெரியா கடல் விளிம்பில் தூரத்தில்
கால நிலை மாற்றம் கடிதாய் நிகழ்கிறது.
நிலை மாறும் காலத்தில் நேரந்தனைக் காட்ட
அலை மோதும் கரை தன்னில் அழகாயோர் கடிகாரம்.

அதையங்கே வைத்தது யார் அதற் கென்ன வேலையங்கு?
கடலோரக் கடிகாரம் காட்டுவதோ ஆறுமணி
கயிறொன்றை அதனோடு கட்டி வைத்து முள்ளார்கள்
இடமின்றிக் கடிகாரம் இக்கரையில் கிடக்கிறது
எதற்காக எதற்காக ஏன் இங்கே இருக்கிறது?

அலையோடு அலையாக அடிபட்டு வந்ததுவா?
அல்லாது வேண்டுமென்றே அதையங்கு வைத்தாரா?
சரியாக ஆறுமணி காலையிலா மாலையிலா
தெரியாது, கடல் விளிம்பில் செங்கதிரோன் எங்குற்றான்?
ஒன்றன் பின் ஒன்றாக ஓராயிரம் கேள்வி
பின்வந்து நிற்கிறது பிறிதொன்றும் தோன்றாது
காலமளந்திடுமக் கருவிதனைப் பார்க்கின்றேன்.

அண்டப் பெருவெளியோ அகன்று விரிகிறது
அதனுள்ளே காலமும் சேர்ந்தே விரிகிறது
அண்ட விரிவு நின்றிடும் போதில்
அகன்றிடும் காலமும் விரிவை நிறுத்தும்
நில்லாது விரியும் பேரண்டத்துள்ளே
நேரமும் தன்னை நீட்டிச் செல்லும்
எல்லா இடத்திலும் காலம் விரிவதால்
இடமும் காலமும் ஒன்றுடன் ஒன்றாய்
பின்னிப் பிணைந்து பேரண்டமாகிப்
பிரிக்க முடியா இருபெரும் கூறாய்
பிரபஞ்சமென்னும் மாயையுள் புதைந்தன.

காலமும் இடமும் கற்பனைக் கெட்டா
மூலப்பிர கிருதி யென்பார்கள்.

சிவமெனும் சிங்கியூலாறிற்றியென்ற
சிறியதோர் ஒருமைப் புள்ளியிலிருந்து
தோன்றி விரிந்து தொடர்ந்து பரந்து
தொடக்கம் நோக்கி மீண்டுமொடுங்கும்
மாயைக்குள்ளே மனம், உடல் கொண்டு
வாழும் மனிதர் சிந்தனைக் கெட்டாக்
காலந்தன்னை அளந்திடும் கருவி
கடற்கரை தனிலே தனித்துக் கிடக்கும்
காட்சியினாலிக் கவிதை மலர்ந்தது
கனவாம் மாயா லோகம் தெரிந்தது.

*****

காலங்காட்டும் கடிகாரமும் அழகுக் கோலங்காட்டும் கடலலைகளும் கவிஞர்களின் நெஞ்சில் கற்பனை அலைகளைத் தட்டியெழுப்பிக் கவிதை முத்துக்களைக் கொட்டச் செய்திருக்கின்றன. பாராட்டுக்கள் கவிஞர்களே!

இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதை இனி…  

கடலுக்குள் போன மச்சான்
காணாம போயிமாசம் ஒண்ணாச்சு!
கடிகார முள்ளாட்ட உழச்சுக்
களச்சுப்போயி…எக்கச்சக்க மீனோடு
கரை திரும்பி வருவார்னு
காத்திருந்து காத்திருந்து
காலந்தான் கரைகிறது…
எங்க மச்சான் இருக்கீங்க?
எப்படி இருக்கீங்க??
பொண்டு புள்ள இங்கிருக்க
போன இடம் எங்கே மச்சான்..?
மனையாளெனைப்பாக்காம
மனுசனால இருக்க முடியாதே!!
புயல் போயி நாளாச்சு _
அயல் தேசமும் தேடியாச்சு _
ஆனாலும் உங்களக்
காணாமல் அழுவறமே!!
வருவீங்க வருவீங்கனு
வழி மேல விளிவச்சு
வெகுநாளாக் கிடக்கிறமே..!!..
நீங்க வரும் வரைக்கும்
நாங்க போகமாட்டோம்!!
மணல் பரப்ப விட்டுப்புட்டு
மனை போக மனசில்லே _
மணிக்கணக்கப் பாத்துகிட்டே
மதி மயங்கிக்காத்திருக்கோம்..
எதிர்பார்க்கும் எங்கள
ஏமாத்திப் போடாம
எங்கே இருந்தாலும்
இங்க வந்து சேரு மச்சான்!!
அரசாங்க சேனைகளும்
ஆளம்புச் சொந்தங்களும்
ஆம்படயானுன்ன சல்லட போட்டு
ஆழ்கடலில்..அதன் ஓரங்களில்
அணுவணுவாத் தேடுறாங்க!!
அதோ..இதோ..வரும்நல்ல செய்தியினு
ஆண்டவனக் கும்புட்டுட்டு
அப்பிடியே உக்காந்திருக்கோம்…
நம்மபொழப்பு நாறப்பொழப்புத்தான்!!
நல்லமீனெடுக்க படும்பாடு நரகந்தான்!!
நடுக்கடலுக்குள்ளே
நாராயணன் இருக்காராம்..
நான் அவரையுந்தான் கும்புடுறேன்.
ஏதாச்சும் ஒரு சாமி
எம்புருசனக் கொண்டுவந்துசேக்காதா?
இருக்காரா? இல்லையானே
இதுவரைக்கும் தெரியாம
இடியா நெஞ்சொடஞ்சு
இருப்பத விட வேறு என்ன
இன்னலுண்டு உலகத்தில்!!
அனுபவிச்சுப் பாத்தாத்தான்
அதன் வழி தெரியும் அடுத்தவர்க்கு!!
இனி மேலேனும் இதுபோல ஆகாம
இயன்றவரை எச்சரிக்கை
இயற்கை இடர்க் காலங்களில்
இருப்போமே எல்லோரும்!!
இனிமேலேனும் எங்களைப்போல்
இன்னல் எவருக்கும் வேண்டாமே???

தரைமேல் பிறந்து தண்ணீரில் பிழைக்கச் சென்ற கணவன், புயலில் சிக்கிக் காணாமற்போனதால் கண்ணீர்விட்டுக் கதறும் அபலைப் பெண்ணொருத்தியின் மனக் குமுறலை,

”புயல் போயி நாளாச்சு _
அயல் தேசமும் தேடியாச்சு _
ஆனாலும் உங்களக்
காணாமல் அழுவறமே!!

ஏதாச்சும் ஒரு சாமி
எம்புருசனக் கொண்டுவந்து சேக்காதா?
இருக்காரா? இல்லையானே
இதுவரைக்கும் தெரியாம
இடியா நெஞ்சொடஞ்சு
இருப்பதவிட வேறு என்ன
இன்னலுண்டு உலகத்தில்!!”  என்று கல்நெஞ்சும் கசிந்துருகும் வகையில் தன் கவிதையில் பதிவுசெய்திருக்கும் திரு. ஏ.ஆர்.முருகனை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞரென அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.  

-மேகலா இராமமூர்த்தி

இதழ்களில் குமிண் சிரிப்போடு மாலையை உயர்த்திப் பிடித்திருக்கும் இந்தக் காளை அதனைச் சூட்டப்போவது யாருக்கு? ஆண்டாளைப் போல் ஆண்டவனுக்கா? இல்லை தன் மனம் ஆண்டவளுக்கா?

இந்தப் புகைப்படத்தை எடுத்த திரு. லோகேஷ்வரன் ராஜேந்திரன், இதனைப் படக்கவிதைப் போட்டிக்குத் தெரிவுசெய்து தந்த திருமதி. சாந்தி மாரியப்பன் இருவருக்கும் என் நன்றிகள் உரித்தாகின்றது!

இனி, காளையின் கையிலிருக்கும் மாலை யாருக்கு? என்பது குறித்த தம் சிந்தனையின் விளைச்சலைச் சமர்ப்பிக்க வருகின்றார்கள் கவிஞர்கள்; அவர்களை வரவேற்போம்!

*****

பட்டணத்து மாப்பிள்ளைக்கு மாலையிட வரிசைகட்டும் மக்கள், பட்டிக்காட்டு மாப்பிள்ளை என்றால் எட்டிப்போகும் வேதனையைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றார் திரு. ஏ.ஆர். முருகன்.

மாலை சூட நான் ரெடி!
மணமகளே நீ எங்கடி??
சலிச்சுப்போனேன் தேடி
களச்சுப் போனேன் போடி!!
கேக்குறாங்க வேல வெட்டி
விரட்டுறாங்க விவசாயிங்காட்டி!!
பட்டம் படிச்சுப்புட்டு
பட்டணத்திலுக்காந்துட்டு
பத்தாத சம்பளம்னாலும்
பரிசம் போடுறாங்க!!
பட்டிக்காட்டுப் பூமியில
பக்குவமா உழுது
பணம்நிறையச் சம்பாதிச்சாலும்
மணம் முடிக்க மார்க்கமில்லே!!!
பொண்ணு ஒண்ணு கொடுத்தா
பூமாதிரிப் பாத்துக்குவேன்!!
பொறுப்பான பையனுக்குப்
பொண்ணுக்கொடுக்க யாரிருக்கா???

*****

வேலை தேடும் வயதினில் மணமாலை சூட எண்ணினால் இன்பச் சோலையன்று வாழ்க்கை; வறண்ட பாலையே! என எச்சரிக்கிறார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

முதலில் வேலை…

வேலை தேடிடும் வயதினிலே
வெற்றி காண எண்ணாமல்,
மாலை தன்னைக் கையிலேந்தி
மணமகள் தேடி யலைந்தாலே,
சோலை யாகும் வாழ்வதுவும்
சொல்ல வியலா வகையினிலே
பாலை யாகிப் பயன்தராதே
போயிடும் படித்த வாலிபனே…!

 *****

”ஆசிரியர்க்கோ, தலைவர்க்கோ, அன்னைக்கோ, தந்தைக்கு தேவையில்லை இந்தப் பூமாலை! உன் மனங்கவர்ந்த பாவைக்கே இது தேவை! ஆதலால் அன்பும் காதலும் பரிவு புரிதலும் கலந்து சூட்டிடு பூமாலையை மகிழ்ந்து!” என்று வாழ்த்துகின்றார் திரு.  பழ. செல்வமாணிக்கம்.

யாருக்கு இந்த மாலை!

புன்னகையுடன் ஓர் இளங் காளை!
கையில் கட்டி வைத்த மலர் மாலை!
யாருக்குச் சூட்டப் போகிறாய் இந்த மாலை!
உனக்குப் படிப்பு சொல்லிக் கொடுத்த
ஆசிரியருக்கா இந்த மாலை!
அவர் சொல்லித் தந்தபடி வாழுகின்ற வேளை
தேவையில்லைஅவருக்கு இந்த மலர்மாலை!
நாம் வாழ, தன் வாழ்வை தியாகம் செய்த
தலைவருக்கா இம் மாலை!
அவரைப் போல பிறருக்கு நன்மை செய்யும் வேளை
தேவையில்லை அவருக்கு இந்த மலர் மாலை!
நமக்கெல்லாம் உணவு தரும்
உழவருக்கா இம் மாலை!
விளை நிலத்தை,மனை நிலமாய் மாற்றாத வேளை
தேவையில்லை அவருக்கு இந்த மலர் மாலை!
உனை கருவில் சுமந்து உடலும்,உயிரும் தந்த
உன் அன்னைக்கா இம் மாலை!
உன்னோடு அம்மாவை வைத்திருந்து சீராட்டும் வேளை
தேவையில்லை அவருக்கு இந்த மலர் மாலை!
உடலாலும், மனதாலும் உனைச் சுமந்த
உன் தந்தைக்கா இம் மாலை!
அவர் சுமையை நீ சுமக்கும் வேளை
தேவையில்லை அவருக்கு இந்த மலர் மாலை!
அன்னை, தந்தை, தன் சுற்றம், தன் வீடு
அத்தனையும் உனக்காக விட்டு வரும்
மணப் பெண்ணுக்கா இம் மாலை!
மலர்களால் சரம் தொடுத்த இந்த மாலை!
நீ தரப் போகும் அன்பு, பரிவு, காதல், புரிதல்,
நட்பு என்ற மலர்களை சுட்டிக் காட்டும் அழகு மாலை!

*****

”சோலையில் பலவண்ணத்தில் பூக்கின்ற நாங்கள் யாவரும் மாலையில் சேர்ந்தாலே மதிப்பு! நிலவுலகில் நிகழ்கின்ற விழாக்கள் அனைத்திலும் எமக்கே தலைமை என்பதே எம் சிறப்பு!” என்று பூமாலையைப் பாமாலை பாடவைத்திருக்கின்றார்  பெருவை திரு. பார்த்தசாரதி.

மலர்மாலையின் பாமாலை..!

மாலையிலே வானில்மறையும் கதிரவனின் மதிமயக்கும்…
……….மனதைக்கவரும் சிவப்பழகைக் கண்குளிரக் காண்பீர்.!.
காலையிலே மறைகின்ற வெண்ணிலவின் வெளிச்சமும்…
……….கருநீலத்தில் விடை பெறுமழகையும் கண்டுகளிப்பீர்.!.
ஓலைக்கீற்றுகள் ஒன்றோடொன்று உரசியெழுப்பும் கீத…
……….ஒலியில் புள்ளினங்கள் சேர்ந்து பாடுவதை ரசிப்பீர்.!.
மாலையிலே சேர்கின்றபல வண்ணமிகும் மலர்களின்…
……….மனமீர்க்கும் வாசனையைக் கண்டுணர்ந்து நுகர்வீர்.!.
.
ஒருசோலையிலே பலவண்ண நிறத்தில் மலர்ந்தாலும்…
……….ஒன்றான மாலையாகச் சேர்ந்தால்தான் மதிப்பாகும்.!.
பெருமானின் தலையிலோ காலடியிலோ கிடந்தாலும்…
……….பெருமை தானெங்களுக்கு சிறுமையில்லை அவனின்…
கிருபையால் எமக்கெங்கு சென்றாலும் பெருமைதான்…
……….கருணைக்கும் அன்புக்கும் அடையாளச் சின்னம்!யாம்.
தரும் சுகத்திற்கோர் எல்லையுமுண்டோ இவ்வுலகில்…
……….தாரணியில் நிகழும் எவ்விழாவிற்கும் யாம்தலைமை.!

*****

”தம்பி! அன்பில் வசப்படும் மங்கைக்கு மாலையிடு; அந்த ஆண்டவனுக்கு மாலையிடு; விளையாடிப் பெருமை சேர்க்கும் வீரருக்கு மாலையிடு! அது பொருத்தம்! அதைவிடுத்துக் கூத்தாடிகளின் கட்டவுட்டுக்கெல்லாம் மாலையிட்டுக் கோமாளியாகாதே! அது தந்திடும் வருத்தம்!” என்கிறார் திரு. எஸ். கருணானந்தராஜா.

யாருக்கு மாலை?

மாலையிடு தம்பி மாலையிடு
மணவாட்டி கழுத்தினிலே மகிழ்வோடு மாலையிடு
ஆலயத்தில் இறைவனை நீ அர்ச்சித்து மாலையிடு
கோலமிடு விளக்கேற்று குப்பை களைப் பொறுக்கு.

வீரனாய் வெற்றி பெற்று விளையாட்டுப் போட்டிகளில்
வீதி வலம் வருகின்ற விண்ணர் களைப் போற்றி
மாலையிடு தம்பி மாலையிடு – அவரை
மகிழ்வித்து ஊக்குவிக்க மாலையிடு.

ஆத்தா இடுப்பிருந்த அரைக்காசை முடிச்சவிழ்த்து
கூத்தாடி படம் ஓட, குடத்திலே பால் வாங்கி
ஊத்தாதே கட்டவுட்டில் ஒரு முழமும் பூ வாங்கிச்
சாத்தாதே கண்ணா! வீண் தறுதலையாயாகாதே.
கூத்தாடிக் குந்தி நெளிப்பவரைச் சேவித்தல்
ஆத்தாதவர் தொழிலாம் அவரையெலாம் போற்றி
ஏத்தாதே ஐயா! எமக் கெதற்கு வீண் வேலை.

படம்நூறு நாளோட பக்திப் பரவசத்தில்
மண்ணிலே சோறிட்டு மடையனைப் போல் உண்ணாதே
கண்ணா உனக்காகக் காத்திருக்கு உன் குடும்பம்
எண்ணு அதை! மூட இரசிகனெனும் பேர் வேண்டாம்.

கோயில் சிலைகளுக்குக் குடம் குடமாய்ப் பாலூற்றும்
கொடுமைதனை ஆண்டவனே சகிக்க மாட்டான்
கூத்தாடிக் கட்டவுட்டைக் கும்பிட்டு மாலையிடும்
கோமாளித் தனந்தன்னை மன்னிப்பானா?

மாலையிடு தம்பி மாலையிடு
மணமகளாம், வரப்போகும்
மனைவிக்கு, மாலையிடு
ஆலயத்தில் இறைவனுக்கு,
அழகு செய்ய மாலையிடு
அசகாய சூரர்களாம்
விளையாட்டு வீரருக்கு
அழகான மாலைகட்டி
அகமகிழ மாலையிடு.

*****

யாருக்கு மாலையிட வேண்டும்? எப்போது மாலையிட வேண்டும்? என்று இளைஞனுக்குப் பக்குவமாய் வழிகாட்டிய கவிஞர்களுக்குப் பாராட்டும் நன்றியும் சேரட்டும்!

இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதை இனி…

மாலை சூடும் மணாளன்
*****************************
இல்லறம் நடத்த உரிய பருவமெய்தி
இல்லாள் ஆகக் காத்திருக்கும் நங்கை!
இதயத்தைக் கவர்ந்த நாயகனைக் கண்டு
இனிய முகம் நாணுகின்ற மங்கை!
நல்லெதிர் காலமதை மனதிற் கொண்டு
நல்லாளை மாலையிடும் நாயகனின் செங்கை!

நல்லோர் காட்டிய அறவழியில் பொருளீட்டி
நல்வழியில் காத்து நின்றால்தான் உவகை!
தான்தேடிக் கண்டவுணவுப் பண்டம் சிறிதெனினும்
தன்னினத்தை மறவாது அழைக்கின்ற காக்கை!
போற்றப்படும் நற்பண்பாம் என்றும் அது
போன்றிருக்க வேண்டும் உங்கள் வாழ்க்கை!

பெற்றோரை மறந்து பிறந்தகத்தைத் துறந்து
பெற்ற பேறாக உனைக்கருதும் பதுமை!
உறுதியுள மனமோடு இறுதிவரை உன்னோடு
உற்றத் துணையென இருப்பது அருமை!
பிறழாத நெறியோடு மாறாத அன்போடு
பிரியாமல் வாழ்வதே என்றும் இனிமை!

இல்லாத நிலையென்று ஒன்று வந்தாலும்
இயன்றவரை வைத்துத் தாங்கட்டுமுனது அங்கை!
தள்ளாத நிலையென்று ஒன்று வந்தாலும்
தோள் கொடுத் துதவுவதே இயற்கை!
கள்ளமற்ற முகத்தாளை மறவாமல் ஒருபோதும்
காப்பதுவே உன் தலையாயக் கடமை!

இல்லறம் எனும் நல்லறத்தை மாலையிட்டுத் தொடங்கும் மணாளனும் மங்கையும், அன்பும் அறனும் உடையோராய் வாழ்ந்தால் அதுவே இல்வாழ்வின் பண்பும் பயனுமாக இருக்கும் என்பது வாழ்வியல் அறிஞர் வள்ளுவரின் கருத்து.

அதே வகையில்,

”பிறழாத நெறியோடு மாறாத அன்போடு
பிரியாமல் வாழ்வதே என்றும் இனிமை”
இல்லாத நிலையென்று ஒன்று வந்தாலும்
இயன்றவரை வைத்துத் தாங்கட்டுமுனது அங்கை!” என்று மணாளனுக்குப் புத்திசொல்லும் இக்கவிதை, நற்சிந்தனைகளுக்கான விதை! அதைப் பாராட்டி இக்கவிதையின் படைப்பாளி திரு. ஆ. செந்தில்குமாரை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞர் என அறிவிக்கின்றேன்.

**வல்லமை வாசகர்கள் படைப்பாளிகள் அனைவர்க்கும் எங்கள் இனிய பொங்கல் வாழ்த்துக்கள்!**

-மேகலா இராமமூர்த்தி

கடற்கரையோரம் அக்கறையோடு மணல்வீடு கட்டும் மழலையரை அழகிய புகைப்படமாக்கியிருக்கின்றார் திரு. வெங்கட் சிவா. இப்படத்தைப் படக்கவிதைப் போட்டிக்குத் தேர்ந்தெடுத்துத் தந்திருப்பவர் வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பாசிரியர் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பன். இவ்விருவரும் என் நன்றிக்குரியவர்கள்.

”ஓடி விளையாடு பாப்பா – நீ
ஓய்ந்திருக்க லாகாது பாப்பா” என்றான் மகாகவி.

விளையாட்டு, குழந்தைகளின் உடலுக்கு உரம் சேர்க்கும். உளத்துக்கு வளம் சேர்க்கும். ஆதலால் பிள்ளைகளைப் பள்ளிப் படிப்புக்குள் முடக்கிப் போடாமல் துள்ளித் திரியவும் அனுமதிப்பதே நன்று!

புகைப்படத்திற்குத் தம் கற்பனையால் மெருகூட்ட வருகின்றார்கள் கவிஞர் பெருமக்கள். அவர்களுக்கு நல்வரவு சொல்வோம்!

*****

கருவிலிருக்கும் குழந்தைக்கும் கல்விபுகட்டும் மடமையை, அன்னை மொழியை மறந்து அந்நிய மொழிக்குச் சாமரம் வீசும் பாமரத்தனத்தைச் சாடும் கவிஞர் ஆ. செந்தில் குமார், பிள்ளைகளின் பாடச்சுமை குறைப்போம்; நற்சிந்தனைகளால் அவர்தம் உளம் நிறைப்போம் என்று பொன்மொழி பகர்கின்றார்.

அகவைக்குரிய கல்வியளிப்போம்! அன்னை மொழியைக் காப்போம்!!

நீலக் கடலோரம்
நிலமகளின் மடிதவழும்
பொன்னிற மணற்பரப்பில்
பொங்கிவரும் பூரிப்பில்
பள்ளி விடுமுறையில்
பக்கத்துக் கடற்கரையில்
புத்தகப் பொதிதுறந்து
பாடத்தின் சுமைமறந்து
மனவழுத்தம் நீங்கும்படி
மனதினிக்க விளையாடி
பொழுதைக் கழிக்கின்ற
பாலகரின் இனிக்கின்ற
உளக் களிப்பினூடே
உலகத்தைச் சிந்திப்போம்!

இந்தத் தலைமுறையின்
இளம் பிஞ்சுகளின்
சின்னஞ் சிறுமுகத்தில்
சிங்காரத் திருமுகத்தில்
இம்மி அளவேனும்
இருக்கிறதா பூரிப்பு?
கருவிலிருக்கும் குழந்தைக்கும்
கல்வி புகட்டுகின்ற
கலிகால உலகமிது!
தன்னிகர் இல்லாத
தாய்மொழியைப் புறக்கணித்து
அலங்கார மொழியாக
ஆங்கிலத்தைத் தலையில்வைத்து
வியப்புடன் கொண்டாடும்
விந்தை உலகமிது!

அகவைக்குரிய அளவின்றி
அதிகளவு சுமையேற்றி
பயிற்றுவிக்கும் கல்வியினால்
பள்ளிக் குழந்தைகளும்
சிறகொடிந்த கிளியாகி
சிரிப்பறியா விலங்காகி
பெற்றோரின் ஆசிரியரின்
பேராசைக்கு உட்பட்டு
வதைக்கு ஆட்பட்டு
வாடிப்போய் நிற்கின்றார்!
அன்னைமொழி கொண்டு
ஆங்கிலமொழி களைந்து
அகிலத்தில் கோலோச்சும்
அயல்நாடுக ளேராளம்!

இதையே மனதிற்கொண்டு
இனியேனும் குழந்தைகளைப்
பாடாய்ப் படுத்தாமல்
படிப்பின் சுமைக்குறைத்து
பக்குவப்பட்ட நிலையுடனே
பரந்த மனதுடனே
நீதிநெறிகள் புகட்டி
நற்பண்பு பலகொண்ட
நல்ல குழந்தைகளை
நாளைய தலைமுறையை
ஒழுக்கத்தில் சிறக்கும்படி
ஒற்றுமை பேணும்படி
உருவாக்கி உலகுக்களிப்போம்!
உன்னத நிலையடைவோம்!

*****

”மின்னல்போல் மறையும் நீர்க்குமிழி வாழ்க்கையில் யார்க்கும் இன்னல் இழைக்காது அன்பைத் தேடு அறிவை நாடு” என்று மழலையரை அழகாய் வழிநடத்துகின்றார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

தேடு தேடு…

சின்னப் பிள்ளைகள் மணலினிலே
சிதறிய காசைத் தேடுதல்போல்,
மின்னல் போலே மறைந்துவிடும்
மிகவும் சிறிய வாழ்வினிலே,
இன்னல் எவர்க்கும் செய்யாமல்
இணைந்தே ஒன்றாய் வாழந்திடவே,
அன்பைத் தேடு மனிதரிடம்
அறிவைத் தேடிடு அகிலத்திலே…!

*****

”எட்டுமறிவை இளமையில் இழந்தால் நட்டம் பலவுண்டு தம்பிகளா! கட்டும் மணல்வீடு கடலலை வந்தால் கரைந்தோடிப் போய்விடும் நம்புங்கடா” என்று வெள்ளத்தால் அழியாத கல்வியின் சிறப்பைத் தன் கவிதையில் அழகாய்ச் செப்புகின்றார் திரு. எஸ். கருணானந்தராஜா. 

சின்னப் பசங்களா என்ன பண்றீங்கடா
இன்னும் பள்ளிக் கூடம் போகலையா
மண்ணைக் குமிச்சிப் பொய்மாளிகை கட்டவா
எண்ணி இருக்கீங்க வாண்டுகளா!

கட்டிடும் வீட்டைக் கடலலை வந்து
கரைச்சிக் கொண்டோடிடும் தம்பிகளா
கற்குமறிவை அழித்திட எந்தக்
கடலலையாலும் முடியாதடா!

எட்டுமறிவை இளமை இழந்திடில்
நட்டம் பலவுண்டு நம்புங்கடா.
விட்டு விட்டாலெங்கள் கல்வியை வீணில்
விலைகொடுத்தாலும் கிடைக்காதடா!

மண்ணைக் குவித்துப் பல் மாளிகை கட்டினும்
வாழப் பொருந்துமோ வாண்டுகளா
உண்ணவுணவும் உறையுளும் சேர்த்திட
எண்ணத்தைக் கல்வியில் வையுங்கடா

கற்பனைகூட்டிக் கடற்கரை மீதில் மண்
கட்டிடம் கட்டுதல் இன்பமடா
சொற்பமும் கல்வியில் அக்கறை யின்றியே
சோம்பிடிலோ வரும் துன்பமடா

கைப்பணி, சித்திரம், சிற்பமென்றே பல்
கலைகள் பழகவும் வேண்டுமடா
கற்பதிலும் நம் கவனமிருந்திடில்
அற்புதமாகிடும் வாழ்க்கையடா

எப்படியாச்சும் உம் கல்விக்கு முன்னிடம்
என்றும் கொடுங்களெம் தம்பிகளா
அப்புறம் ஓய்வில் அனைவரும் சேர்ந்து
அடியுங்கள் லூட்டி அஃதின்பமடா.

***** 

மண்ணிலே கட்டும் வீட்டைப் போல் மண்ணுலக மாந்தரும் வேந்தரும் கட்டும் எண்ணிலா மனக்கோட்டைகளும் நிலைப்பதில்லை எனும் வாழ்வியல் உண்மையைத் தன் சந்தக் கவியில் சத்தமாய்ச் சொல்லியிருக்கின்றார் பெருவை திரு. பார்த்தசாரதி. 

மண் வீடு..! மனக்கோட்டை..!

மண்ணில் உழலுகின்ற பல்லுயிரிலே…மனிதர்களுக்குள்…
……….மனதிலாசை பேராசை இல்லாதவர் உண்டோசொல்.?.
மண்ணில் பிறந்தவரெலாம் பாவச்செயல் செய்தாலும்…
……….மேலுலகுநரகுக்குச் செல்லாரெனச் சொல்ல முடியுமா.?.
மண்ணில் பிறந்தமனித வுயிரொன்று இந்நிமிடம்வரை...
……….மனதாலும் பாவம்செய்விலார் யாரெனக் கூறுவாயா.?.
அண்டக் கோள்கள் தங்களுக்குள் சண்டையிட்டால்…
……….உண்டிதான் கிடைக்குமா.? உலகம்தான் செழிக்குமா.?.
.
மண்ணுலகை ஆட்சிசெய்த மன்னனின் மனதிலெழும்…
……….நல்லெண்ணம் எல்லாவற்றும் வெல்வதில்லையே ஏன்.?.
மண்ணுலகு வாழ்வே நிரந்தரமென நிலையாய்நம்பும்…
……….மாந்தர்களும் இவ்வுலகில் இல்லாமல் இல்லையேஏன்.?.
பண்டுநாம் உணர்ந்தபல அனுபவங்களே நம்வாழ்வில்…
……….பயன்கொடுக்கும்!எண்ணிநாம் செயல்படும் தருணமிது.!.
மண்ணிலே மணல்வீடு கட்டியழிக்கும் செய்கைபோல…
……….மனக்கோட்டை கட்டிநிறைவிலா வாழ்ந்திடல் தகுமோ.?

*****

மணல்வீடு கட்டும் மழலையரைக் கண்ட கவிகள், அருவியாய் அருந்தமிழ்க் கவிதைகளைக் கொட்டிச் சென்றிருக்கின்றனர். பாராட்டுக்கள் அவர்களுக்கு!

இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதை இனி…

விளையாட்டுப் பருவம் 

இறைவன் வழங்கிய பிள்ளைப் பருவம்!
கவலைகள் தெரியாத இனிய பருவம்!
துள்ளித் திரிந்த இனிய தருணம்!
விளையாடி மகிழ்ந்த வசந்த காலம்!
மணலில் வீடு கட்டி மகிழ்ந்திருந்தோம்!
கண்ணாமூச்சி விளையாடிக் களித்திருந்தோம்!
இன்னும் எத்தனை எத்தனை விளையாட்டு!
ஓடிப் பிடிக்கும் விளையாட்டு!
கபடி விளையாட்டு!
பச்சைக் குதிரை தாண்டும் விளையாட்டு!
கிளித்தட்டு விளையாட்டு!
கல்லா, மண்ணா விளையாட்டு!
பாடம் படித்த நேரம் குறைவு!
விளையாடி மகிழ்ந்தது மனத்திற்கு நிறைவு!
இன்றோ அசையாத பதுமைகளாய்ப் பிள்ளைகள்!
பாதி நேரம் தொலைக்காட்சி!
மீதி நேரம் கையில் அலைபேசி!
நான் சொல்வதைக் கொஞ்சம் யோசி!
ஆடாத மயிலைக் கண்டதுண்டா!
பாடாத குயிலைப் பார்த்ததுண்டா!
விளையாடாத பிள்ளைப் பருவமுண்டா!
நீ ஒன்று சேர்ந்து விளையாடு!
மனம் மகிழ்ந்து கொண்டாடு!

”பாடாத தேனீக்கள் உலவாத் தென்றல்
பசியாத நல்வயிறு பார்த்ததுண்டோ?” என்பார் பாவேந்தர். அவ்வரிசையில்,

”ஆடாத மயிலைக் கண்டதுண்டா?
பாடாத குயிலைப் பார்த்ததுண்டா?
விளையாடாப் பிள்ளைப் பருவமுண்டா?” என்று கேள்விக்கணை தொடுக்கின்றது இக்கவிதை. ”மனமினிக்கும் மழலைப் பருவம் மகிழ்ந்து விளையாடவே! தொலைக்காட்சியில் தொலையவோ, அலைபேசியோடு அலையவோ அன்று!” என்பதை நச்சென்று சொல்லியிருக்கும் இக்கவிதையின் ஆசிரியர் திரு. பழ. செல்வமாணிக்கத்தை மெச்சுகின்றேன். அவரை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞர் என அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.

-மேகலா இராமமூர்த்தி

புதிதாய் மன்றல்கண்ட மணமக்களை மாலையும் கழுத்துமாய்ப் படமெடுத்து வந்திருக்கின்றார் திருமிகு. அனிதா சத்யம். பூமாலை சூடிநிற்கும் இவர்களுக்குப் பாமாலை சூட்டுவதும் பொருத்தமே என்று இப்படத்தைப் படக்கவிதைப் போட்டிக்குப் பாசத்தோடு தெரிவுசெய்து தந்திருக்கின்றார் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பன்.

நாணத்தோடு திரும்பிநிற்கும் மனையாட்டியைக் கண்டு மணவாளனின் முகத்தில் வெற்றிப்புன்னகை அரும்பிநிற்கக் காண்கிறோம்.

கவிஞர்கள் தம் கைவரிசையைக் காட்டத் தோதான புகைப்படமிது என்றே எண்ணுகின்றேன். அவர்களைக் கவிபாட அன்போடு அழைக்கின்றேன்!

*****

”ஒருவருக்கொருவர் விட்டுக்கொடுத்து வாழுங்கள்; உறவென்றும் பட்டுப்போகாது! பெண்ணே…! கணவனைக் கண்ணாய்க் கொண்டு உலகைக் கண்டால் உன் வாழ்வு சிறக்கும்!” என்று இணையருக்கு இல்லற சூக்குமத்தைப் பாட்டினிலே குழைத்துத் தந்திருக்கின்றார் திரு. ரா. பார்த்தசாரதி.

திருமணம்

வாழ்க்கை துணை நலம் நாடி, திருமண கோலத்துடன் காட்சியளிக்கின்றாய்
திருமணம் என்பது, இருமனங்கள் கொண்ட ஒருமனம் என உணர்வாய்
திருமணத்தில் ஏற்படும் மகிழ்ச்சி, இல்லறத்தில் இன்பமுடன் ஈடுபடுவாய்
இனி எச்செயலையும் இருவரின் தீர்மானத்தில் நடத்திக் காட்டிடுவாய்!
மனைவி அமைவதெல்லாம் இறைவன் கொடுத்திடும் வரமே!
நீ மாண்புறுவதும், பெருமையடைவதும் அவள் வந்த நேரமே!
திருமதி ஒரு வெகுமதி என்று அழைப்பது வழக்கம்
அவள் பெயரை செல்லமாக அழைப்பதே பழக்கம்!
புகைப்படத்திற்காக இன்முகம் காட்டி சிரிக்கின்றீர்கள்
இல்லற வாழ்க்கையில் சிரிப்பு என்பது சில காலமே என உணருங்கள்!
ஒருவர்க்கொருவர் விட்டுக்கொடுத்து வாழ்வதே சிறந்ததாகும்
இருப்பதைக் கொண்டு மனநிறைவுடன் வாழ்வதே மிக நன்மையாகும்.
காலங்களும், கோலங்களும், உலகில் என்றும் மாறும்
கணவன், மனைவி உறவே என்றும் நிலைத்து வாழும்!!
மலர்போன்று மலர்கின்ற மனம் வேண்டும் நற்பெண்ணே,
மண்வாசனை மாறாத குணம் வேண்டும் மணப்பெண்ணே!
பிறந்த வீட்டின் குலம் காக்க வேண்டும் ,
புகுந்த வீட்டின் நலம் காக்க வேண்டும்
கணவன் என்றாலே, கண்ணைப் போன்றவனாகும்,
அவன் வழியே உலகை காண்பவள் மனைவியாகும்!
அன்பும், அறனும் உடைத்தாயின், இல்வாழ்க்கை
பண்பும், பயனும் அது என்பது வள்ளுவர் வாக்கு.

***** 

”மண்ணின் மணத்தோடு நிகழும் மணமிதில் ஒப்பனையும் இல்லை; தப்பெதுவும் இல்லை” என்று நிறைந்த மனத்தோடு மணமக்களை வாழ்த்துகின்றார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

மண்ணின் மணம்…

ஒப்பனை காட்டும் முகங்களில்லை
ஒப்புக் காகச் சிரிக்கவில்லை,
தப்பிலாக் கிராமக் காதலிலே
தழைத்த திந்தத் திருமணமே,
செப்பிட வார்த்தை ஏதுமில்லை
சொந்த மண்ணின் நாணமிது,
இப்படித் தொடங்கிடும் மணவாழ்வில்
இனிதே வாழ்க மணமக்களே…!

*****

”கணவனைக் காணவும் நாணிநிற்கும் இந்நங்கையும் நம்பியும் ஈழமும் தமிழும்போல் நெடிதுநாள் இனிதுவாழ்க!” என்று வாழ்த்துகின்றார் திரு. எஸ். கருணானந்தராஜா.

மணமக்களுக்கு வாழ்த்து

நாணமும் பயிர்ப்பும் கொண்டு
நங்கைதன் முகந் திருப்பிக்
காணவும் கூசுகின்றாள்
கமராவைப் பக்கல் நிற்கும்
ஆணவன் சிரிப்பினூடு
அணைத்திட அவளைத் தன்னோ(டு)
ஏனடி வெட்கமென்று இழுப்பது
இனிய காட்சி.

வாழ்வினிலிணைந்த இந்த
மணமக்கள் நீடு வாழி
தோழமை குலையா தென்றும்
துயர்படா தினிது வாழி
ஊழ்வினையுருத்து வந்து
உயர்வினைத் தடுத்திட்டாலும்
ஈழமும் தமிழும் போலும்
இணைபிரியாது வாழி

தம்பதிகாள்!
அன்புக்கினிய தம்பதியாய்
அறிவும் திருவும் ஒரு சேர
இன்பத்தமிழே மூச்சாக
என்றும் வாழ்க இனிதாக!

***** 

”மணமகனே! உனைக்கரம் பிடித்த இப்பெண்மணியே இனி உன் கண்மணி; மலரும் மணமுமாய், உடலும் உயிருமாய், குயிலும் குரலுமாய், அகந்தையை நீக்கி அன்பைத் தேக்கி நீவிர் நீடுவாழ்க!” என மணவாழ்த்துக் கூறுகின்றார் திரு. பழ. செல்வமாணிக்கம்.

உறவின் உன்னதம்:

இரு மனம் இணையும் திருமணம் !
ஊர் கூடி வாழ்த்தும் திருமணம்!
உறவின் பாலம் திருமணம்!
அழகுக் கோலம் திருமணம்!
வெட்கம் கலந்த சிரிப்புடனே மங்கை நல்லாள்!
ஆனந்தம் பொங்கும் முகத்துடனே மாப்பிள்ளை!
அகம் மகிழ்ந்து வாழ்த்துகிறோம்!
இல்லறம் சிறக்க வாழ்த்துகிறோம்!
உன்னைக் கரம் பிடித்தாள் இந்தப் பெண்மணி!
இனி இவள்தான் உந்தன் கண்ணின் மணி!
மலராய் அவள் இருக்க! நறுமணமாய் நீ இரு!
உடலாய் அவள் இருக்க! உயிராய் நீ இரு!
பயிராய் அவள் இருக்க!மழையாய் நீ இரு!
நிலவாய் அவள் இருக்க!வானாய் நீ இரு!
பாட்டாய் அவள் இருக்க! பொருளாய் நீ இரு!
குயிலாய் அவள் இருக்க! குரலாய் நீ இரு!
தெய்வமாய் அவள் இருக்க! கோவிலாய் நீ இரு!
உனக்காக அவள் விட்டது ஏராளம்!
தாய்,தந்தை விட்டு வந்தாள்!
வீட்டை விட்டு வந்தாள்!
தன்னை தொலைத்து விட்டு உன்னோடு
சேர வந்தாள்!
அவளுக்காய் நீயும் விடு:
உன் ஆணவத்தை!
உன் அகந்தையை!
விட்டு விடாதே:
உன் அன்பை!
உன் பண்பை!
உன் பரிவை!
உன் உயிரெனும் மேலான மனைவி எனும்
மங்கை நல்லாளை!!!!

***** 

அல்லி விழிதனில் அஞ்சனமிட்டு, கல் வளையல்களும் காற்சிலம்புகளும் கவிபாட, எதிர்காலம் குறித்த எண்ணவோட்டத்தில் இடையிடும் நாணம் தடைபோட, தலைகுனிந்து நிற்கும் தாமரையை நமக்கு அறிமுகப்படுத்துகின்றார் திருமிகு. ஹேமா வினோத்குமார். 

நாணத்தில் நான்!!

அந்நாளிற்காக!!
செம்மண்ணில் கால்பழுக்க
கருவேல முள்குத்தி
அரப்பிலைகளைத் தேடி
அங்கிருந்த கருஞ்சீகயைச் சேர்த்து
ஆசையாய் அரைத்து வைத்தேன்!!
கொட்டைப்பாக்குடன்
சிறுதுளி மோர் சேர்த்து
மருதாணி இலைகளை
மையாய் அரைத்தெடுத்தேன்!!
கல்வளையல்களும்
கண்டாங்கிச் சேலையும்
கள்வா நீ வாங்கி வரக்
காத்திருந்தேன்!!!
உன் முற்றம் எம்மொழி சிறக்க
ஆயிரம் முத்துடைய
காற்சிலம்பைக் கண்டெடுத்தேன்!!
மும்மாதமும் மூன்று நாட்களைப்போல்
உருண்டோடின!!

தைத்திருநாளில்
மேகக்கண்ணி இருள்தனைஅப்பி
சூரியனார் மலைமுகடுகளில்
கம்பீரமாய் எட்டிப்பார்க்க
குளிர்க்குப் பச்சைக்கம்பளம் போர்த்திய
கைத்தமலை நடுவனிலே
பாங்காய்ப் பனையோலைப்பின்னிப்
பக்குவத்தோடு பச்சைமேடையமைத்துப்
பம்பையும் மேளமும்சூழ
பட்டாடை கட்டி
செஞ்சந்தனத் திலகமிட்டு
மகிழம்பூ குங்குமத்தோடு
மிடுக்காய் நீயும்!!
அல்லிவிழிதனில் அஞ்சனமிட்டு
உள்ளங்கை சிவக்கச்
செங்காந்தள் மலர்சூடி
கல்வளையல்களோடும்
காற்சிலம்புகலோடும்
உன் விழிப்பார்வைக்காக
நாணத்தில் நான்!!

நீ கட்டிய மஞ்சக்கொம்போடு
முவ்வேழு வருடங்கழித்து
பல்போன கிழடுகளாய்ப்
பிள்ளைகளோடும்
பேரப்பிள்ளைகளோடும்
கொஞ்சிவிளையாடும் தருணத்தில்
நீ அளிக்கும் கள்ளமுத்தத்தில்
செம்மேனி சிவந்து
நினைக்குமட்டும்
இக்கணமே!!!

நாணத்தில் நான்!!!

*****

மணக்கோலத்தில் மாப்பிள்ளை, பெண்ணைக் கண்ட மகிழ்ச்சியில் தங்கள் மனம்போட்ட கோலத்தைக் காலத்தால் அழியாக் கவிதைகளாக்கித் தந்திருக்கும் கவிவலவர்களுக்கு என் நன்றியும் பாராட்டும்!

இனி, இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதை…

எளிய திருமணம்

எளிய முறையில் இங்கொரு திருமணம்! – உளக்
களிப்பில் குறைவிலா அழகிய திருமணம்!
பகட்டு என்பது சிறிதும் இல்லை!
திகட்டும் மகிழ்வில் குறைவேதும் இல்லை!

சாரட்டு வண்டியில் பூட்டிய குதிரை
சரிகைப் பட்டு ஏதும் இல்லை! – மலர்த்
தோரணம் ஏதும் தொங்க வில்லை!
காரணம் இல்லாத் துள்ளிசை இல்லை!

அதிர்வேட்டு ஏதும் முழங்க வில்லை!
சதிராட்டம் ஏதும் நடக்க வில்லை!
உணவுப் பொருட்கள் வீணடிப்பு இல்லை!
கனவுலகம் போன்ற அலங்காரம் இல்லை!

பொன் வைரம் சீர்வரிசை யெல்லாம்
கண்ணுக்கு குளிர்ச்சியாய்க் காட்சிப் படுத்தி
வண்டி வண்டியாய்க் கொட்டிக் கொடுத்தும்
வாங்கிட முடியுமா வாழ்வின் நிறைவை?

திருமணம் என்ற பெயராலே அனைவரும்
தேவையற்ற செலவைத் தவிர்த்திடுவோம்!
வாழ்க்கைக்காகப் பணம்தேடி நம்
வாழ்வு தொலைவதை உணர்ந்திடுவோம்!

சிக்கன வாழ்வைக் கடைப்பிடிப்போம்!
சிக்கலற்ற வாழ்க்கை வாழ்ந்திடுவோம்!
பொருள்சார் வாழ்வில் நிறைவைத் தருவது
பொதுவாய்ச் சிக்கனம் என்ற மந்திரமே! 

மணவாழ்க்கையின் வெற்றி, பணம் சார்ந்ததில்லை; அது மணமக்கள் மனம் சார்ந்தது! ஆம், செல்வம் என்பது சிந்தையின் நிறைவே!

திருமணம் என்ற பெயரால் மக்கள் செய்யும் தேவையற்ற ஆடம்பரங்களைத் தவிர்த்து, எளிமையாய் மணமுடித்து இனிமையாய் வாழ்வதே உண்மையில் பொருளுள்ள வாழ்க்கை. அவ்வாறு எளிமையாய் மணம்புரிந்து களிப்போடு இல்லறத்தில் இணைந்திருக்கும் மணமக்களின் உயர்வையும், அவ் எளிய திருமணத்தின் ஏற்றத்தையும் சிறப்பாய்ப் பதிவுசெய்திருக்கும் இக்கவிதையின் ஆசிரியர் திரு. ஆ. செந்தில் குமாரை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞர் என அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன். 

-மேகலா இராமமூர்த்தி

வல்லமை வாசகர்கள், படைப்பாளிகள் அனைவருக்கும் இனிய ஆங்கிலப் புத்தாண்டு வாழ்த்துக்கள்! 

மஞ்சுசூழ் நீர்நிலையில் தந்தங்களைப் பாகன் வருடிக்கொடுக்க, குளித்துக் களிக்கின்றதோ இந்தக் களிறு? கண்கவர் காட்சியிதனைத் தன் புகைப்படக்கருவியில் பதிவாக்கி வந்திருக்கும் திரு. ராம்குமார் ராதாகிருஷ்ணனுக்கும், போட்டிக்கு இதனைத் தேர்வுசெய்து தந்த வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பாசிரியர் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பனுக்கும் என் நனிநன்றியைக் கனிவோடு தெரிவிக்கின்றேன்.

மதங்கொண்டால் ஊரையே நடுங்கவைக்கும் கொல்களிறு, பாகனிடம் பச்சைக் குழந்தைபோலச் சாதுவாய்ப் பழகுவதைப் பார்க்கையில்,

”பெரும! ஊரில் உள்ள சிறுவர்கள் தனது வெண்மையான தந்தத்தைக் கழுவுதற்கு நீர்த்துறையில் பொறுமையாக அமர்ந்திருக்கும் பெருங்களிற்றைப் போல நீ (புலவர்களாகிய) எமக்கு இனியவன்; ஆனால், உன் பகைவர்க்கு, நெருங்குதற்கு அரிய மதங்கொண்ட யானையைப் போல் இன்னாதவன்” எனும்  சங்கப்புலவர் ஔவையின் புறப்பாடல் நினைவுக்கு வருகின்றது.

ஊர்க்குறு மாக்கள் வெண்கோடு கழாஅலின்,
நீர்த்துறை படியும் பெருங்களிறு போல
இனியை பெரும எமக்கே; மற்றதன்
துன்னருங் கடாஅம் போல
இன்னாய் பெருமநின் ஒன்னா தோர்க்கே. (புறம்: 94)

இனி கவிதைகளுக்குச் செல்வோம்!

*****

”பருத்த யானை தன் திறன்உணராது பாகனுக்கடங்கிச் சேவகம் செய்வதுபோல், மாந்தரும் தம் ஆற்றல் அறியாது அயலானிடம் அஞ்சி அஞ்சிச் சாவது வேதனைக்குரியது” என்று விளம்புகின்றார்  திரு. ஆ. செந்தில் குமார். 

யானைப் பாகனும் யானையும்…

மரகதப் பச்சைக் கம்பளம் போன்று 
மரங்க ளடர்ந்து மலை காட்சியளிக்க
பளிங்கு நீரை மிகுதியாய்க் கொண்ட
பரந்தத் தடாகம் அதனடியை வருட
பாகனொருவன் தான் அழைத்து வந்த
பருத்த யானையின் தந்தத்தைப் பிடித்து
பரிவுடன் அதையே நீராட்டி மகிழ்ந்தான்!

கார்மேகம் போன்ற கரிய உருவமும்
குறுகுறு வெனவே விழிக்கும் கண்களும்
தூரிகைப் போன்றொரு சிறிய வாலும்
கூரிய வெள்ளைத் தந்தங்க ளிரண்டும்
தூணினைப் போன்று கால்கள் நான்கும்
தன் சிறப்பெனக் கருதும் தும்பிக்கையோடு
தண்ணீரில் அமர்ந்து யானை இருந்தது!

கனிவுடன் உணவை யானைக் களித்து
கடின வேலைகள் பலவும் சொல்லி
அங்குசம் ஒன்றின் துணைக் கொண்டு
ஆனைப் பாகன் அதைப் பயிற்றுவிப்பான்!
தன்வாயால் பாகன் கட்டளை இடவே
தன்வலிமை என்ன வென்பதை மறந்து – அதை
தலையாயச் செயலெனச் செய்து வாழும்!

மானிடர் பலரும் இவ்வானையைப் போன்று
மூளையின் ஆற்றலை அறவே மறந்து
தன் தோள்களின் வலியை உணர மறந்து
தன்னை விடவும் ஆற்றல் குறைந்த
அயலான் ஒருவன் பாதம் பணிந்து
அஞ்சி அஞ்சி வாழ்வைக் கழித்து
அடிமைச் சேவகம் செய்து மறைவர்!!!

*****

”வலிமிகு யானை தன் ஆற்றல் மறந்து இரந்துண்டு வாழும் நிலையடையச்செய்த பாகனின் செயல் மனம் நோகச்செய்வது” என்கிறார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

பிச்சையெடுக்க விட்டவன்…

தும்பிக் கையினை நம்பிநல்ல
துணிச்சல் கொண்ட யானையது
வம்பே யின்றிச் சுதந்திரமாய்
வலமாய் வந்ததைப் பிடித்தேதான்,
தந்த மதனின் வலிமையையும்
தானே மறக்கப் பழக்கியதைச்
சொந்த நலனில் இரந்திடவே
செய்து விட்டான் மனிதனவனே…!

*****

”கணபதிக்கு முகம் தந்தவன்; கடின உழைப்புக்கு இலக்கணம் ஆனவன்; சைவ உணவின் மகத்துவத்தைச் சகத்துக்குச் சாற்றியவன்; பாரதக் கதை மாற்றிய அஸ்வத்தாமன்; பார்ப்பவர் வியந்திடும் கம்பீர உருவுடையான்” என்று யானையின் பீடுதனைப் பாடுபொருளாக்கியிருக்கின்றார் திரு. பழ.செல்வமாணிக்கம்.

கம்பீரத்தின் வீழ்ச்சி

கணபதிக்கு முகம் தந்த அன்பின் விளக்கம் நீ!
இந்திரனுக்கு பெருமை சேர்த்த ஐராவதம் நீ!
கடின உழைப்பிற்கு இலக்கணம் ஆனாய் நீ!
ஆலய வாசலின் அனைவரையும் வரவேற்கும் அன்புத் தோழன் நீ!
போரில் முன் நின்று சண்டையிடும் இணையில்லா வீரன் நீ!
நீ நடந்து வரும் அழகை வர்ணிக்க வார்த்தையில்லை !
உனைப் பார்த்து மகிழாத பிள்ளை யாருமில்லை!
உருவத்தால் மட்டுமில்லை! பாசத்திலும் பெரியவன் நீ!

குழந்தையை தாய் சுமக்கும் காலமோ பத்து மாதம்!
உன் குட்டியை நீ சுமப்பாய் இரு பத்து இரண்டு மாதம்!
கூட்டமாய் வாழும் கொள்கை உடையவன் நீ!
பெண் யானைக்கு மட்டும் தான் தலைமைப் பதவி!
மனித இனத்தில் மட்டுமல்ல !யானை இனத்திலும்
பொறுப்பானவர்கள் பெண்களே! எனவே இப்பதவி!
உனைப் பற்றிச் சொல்ல எத்தனை செய்திகள்!
உன் நினைவாற்றல் அரியது!
மோப்ப சக்தியால் நீர் நிலைகளை அறியும் அற்புத ஆற்றல்
வியப்புக்குரியது!
சைவ உணவின் சக்தியை உலகிற்கு உணர்த்தியது!
உனக்கோ பல பெயர்கள்!
வேழம், வாரணம், மாதங்கம், களபம்
குஞ்சரம், மதகயம். போதகம்
எண்திசை காக்கும் அஷ்ட திக் கஜங்கள் ஆனாய்!
அஸ்வத்தாமாவாய் நீ வந்து பாரதக் கதை மாற்றினாய்!
அளப்பரிய ஆற்றல் இருந்தாலும், அங்குசத்திற்கு அடி பணிவாய்!
அடக்கம் அமரருள் உய்க்கும் என்பதை அழகாய்ப் புரிய வைத்தாய்!
பாகன் கட்டளைக்கு அடி பணிந்து, வேலை பல விரைந்து முடித்திடுவாய்!
நீர் நிலையைப் பார்த்து விட்டால் குளித்து மகிழ்ந்திடுவாய்!
தும்பிக்கையில் நீர் எடுத்து உன் மேல் ஊற்றிடுவாய்!

நின்றபடி தூங்கிடுவாய்!
யானைக்கு மொழி உண்டாம்! ஆய்வில் கண்ட உண்மை!
பிளிறல் கேட்கையிலே ஏதோ புரிகிறது!
ஆண் யானைகள் எண்ணிக்கை குறைந்து கொண்டே வருகிறது!
தந்ததத்தை எடுப்பதற்கு, யானைகளை கொல்கின்ற
அவலம் நெருப்பாய் சுடுகிறது!
கம்பீரமாய் வலம் தந்த யானை கனவாய்க் போகலாமா!

*****

ஆகம சாத்திரத்தில் தடம்பதித்தாய்; ஆலய சிற்பத்திலும் இடம்பிடித்தாய்; வாகனமாய்க் கடவுளுக்கு ஆனாய்; பாகனின் பாகுமொழிகளுக்குப் பணிந்தாய்; சண்டை மட்டுமன்று சர்க்கஸும் நீயின்றிச் சிறக்காது” என்று யானையின் அருஞ்சேவைகளைக் கோவையாக்கியிருக்கின்றார் பெருவை திரு. பார்த்தசாரதி.

யானை வரும் முன்னே..அதன் பெருமை வரும் பின்னே.!

கோட்பாடு கொண்ட பாலூட்டும் பாசக்குடும்பம்..
……….கோட்டுக்காக வேட்டைக் கிரையாகுமோர்க் களிறு.!
வேட்டஞ் செய்மனிதரும் போற்றும் வகையில்நீ..
……….வேகமின்றி நிதானமாய் அற்புதச் செயல்புரிவாய்.!
ஆட் கொண்டானுனை வாகனமாய் இறைவனும்..
……….அறிவிற் சிறந்து விலங்கில்நீ வேறுபட்டதாலே.!
காட்சிப் பொருளாய் இன்றும்நீ காண்பதற்கரிய..
……….கண்ணுக்கு விருந்தளிப்பாய் சிலையாய் உயிராய்.!.

.ஆகம சாத்திரத்தில் ஆனையும் ஓரங்கமாகும்..
……….ஆலய சிற்பங்களில் சிந்தனைக்கு விருந்தாகும்.!
ஏகபோகம் எல்லாம் அனுபவிக்கும் ராஜாவும்தன்..
……….எதிர்பகை வெல்வானுன் படைத் துணைகொண்டு.!
மேகவாகனுன் கரியநிறத்தை வெள்ளை யாக்கி..
……….மேல்சவாரி செய்ததால் மேலுலகத்திலும் புகழ்.!
தேகப்பயிற்சி இலாமலே திரண்ட உடலமைப்பும்..
……….திகைக்கும் திறன்மிகு உன்தும்பிக்கை அதிசயம்.!.
..
வாகனமாய்க் கடவுளுக்குப் பணி செய்வாய்..
……….வேழமுக வினையகனாக வடிவ மெடுப்பாய்.!
ஊகத்துடன் பாகனின் சைகையறிந்து செயலை..
……….உறுதியுடன் செய்வாய்!ஒன்றாகக் கூடிவாழ்வாய்.!
பாகனிடம் பரிவுண்டு! ஆனால் மதம்பிடித்தால்..
……….பந்தாடி பரலோகம் அனுப்பிடுவாய் அறியாது.!
சோகத்தை நிகழ்த்துகின்ற இச்செயலாலே உன்..
……….சாதனைக்கு இழுக்காக இதுவொரு பங்கம்தான்.!.

லோகத்தை இரட்சிக்கும் பரந்தாமனும் உன்மீது..
……….லாவகமாய்ப் பவனிவந் தவனியைக் காப்பான்.!
சாகசத்தில் சர்க்கஸில் சறுக்கி விளையாடினும்..
……….சற்றுதுள்ளிக் குதிக்கத் தெரியாத அப்பாவியாம்.!
பாகனின் அரையடி அங்குசமுனை அடக்கும்..
……….படுத்து எழுந்திருப்பதற்கு படுங்கஷ்ட மதிகம்.!
வாகாக வளைத்துதன் தும்பிக்கைக் கொண்டுனை..
……….வணங்கும் பக்தருக்கு ஆசிர்வாதம் செய்வாய்.!

*****

களிற்றின் நிறைகுறைகளைக் கருத்தொடு தம் கவிதையில் பொதிந்து தந்திருக்கும் கவிஞர்களுக்குப் பாராட்டுக்கள்!  

இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதையாய்த் தேர்வாகியிருக்கும் கவிதை இது!

காக்கக் காக்க களிற்றினந் தன்னை…

”சிங்க மராட்டியரின் கவிதை கொண்டு
சேரத்துத் தந்தங்கள் பரிசளிப்போம்”
என்று அருங் கவிஞன் எங்களது பாரதியின்
தங்கத் தமிழ் வாய் தவறி உரைத்ததனால்
ஆத்திரத்தை யானை அவன்மீது காட்டியதோ!

என்று மனங்கலங்கி-

அழிகின்ற ஆனைகள் மேல்
அனுதாபம் காட்டாத
பழிவந்து சேராமல்,
பாரதியென் சொற்குருவின்
ஓடித் தவறிவிட்ட ஓர்கவிதைக் கீடாக

ஓர் கால்-

”ஈழத்து வேழநிரை பல பிடித்தே
ஏற்றன்பு செய்பவர்க்கே அனுப்பி வைப்போம்
பாழும் பணத்தினுக்காய் அவற்றைக் கொன்றே
பல்லைப் பிடுங்கி விற்கும் கொடுமை செய்யோம்”

என்று கவி பாடிட வே என்னை மனம் தூண்டியது.

இங்கே
நல்ல பெறுமதி என்றுள்ளூர எண்ணி
பல்லைத் தடவும் பாகனிடம்
கொல்ல நினையாதே என்னையென்று
சொல்லத் தெரியா, வாய்
இல்லா மிருகம்
மெல்லத் தன் கை கூப்பி
வேண்டுகிறகிற காட்சியிதா?
அல்லாவிடிற் தன் அழகு மிகு தந்தத்தை
பாலிஷ் செய்கின்ற பாகன் மேல் அன்பு வைத்து
கையுயுாத்தி நன்றிதனைக் காட்டுகிற காட்சியதா!

எப்படியா யிருந்தாலும் –

காட்டில் சுதந்திரமாய்க் கட்டற்று வாழ்கின்ற
ஆனைகளைப் பிடித்து அங்குசத்தாற் குத்தி
வேதனைக்கு உள்ளாக்கி வேலை பல வாங்கி
பாதகங்கள் செய்யாதீர் பாவமந்த ஜன்மங்கள்!

”சேரத்துத் தந்தங்கள் பரிசளிப்போம் என்று வெள்ளந்தியாய்ச் சொன்னதற்கா எங்கள் செந்தமிழ்ப் புலவனின் ஆருயிரை நீ கவர்ந்திட்டாய்?” என்று ஆனையை ஆற்றாமையோடு கேட்கும் கவிஞர், ” ”பல்லைத் தடவும் பாகனிடம் என்னைக் கொல்ல நினையாதே என்று களிறு கைகூப்பும் காட்சியோ இஃது? என்று கேட்பதும், களிறுகளும் நம் சொந்தங்களே! தந்தங்களுக்காக அவற்றைக் கொன்றழிக்கும் பாவத்தைச் செய்யாதீர் மானுடரே!” என்று  முடித்திருப்பதும் சிறப்பு.

சிந்தனைக்கு விருந்தாகும் நற்கவிதை படைத்தமைக்காக, திரு.  எஸ். கருணானந்தராஜாவை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞர் என்று அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.