Category: படக்கவிதைப் போட்டிகள்

 

-மேகலா இராமமூர்த்தி

உழைப்பின் கறைபடிந்த மனிதரை அக்கறையோடு படம்பிடித்து வந்திருக்கின்றார் திரு. ஜேக்ஸன் ஹெர்பி. படக்கவிதைப் போட்டிக்கு இந்தப் படத்தைத் தேர்வுசெய்திருப்பவர் வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பாசிரியர் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பன். படப்பிடிப்பாளர், தேர்வாளர் இருவரும் என் நன்றிக்குரியோர்.

உழைப்பில் வரும் கறையில் குறையில்லை. எனினும் இவ்வுழைப்பு போதிய வருவாய் திரட்டி குடும்பத்தின் வறுமையை விரட்ட உதவாதது வருந்தத்தக்கதே!

ஓடப்பராயிருக்கும் ஏழையப்பரின் இன்மை அகலவேண்டும்; துயரம் நீங்கி உயரப்பராய் அவர் ஓங்கும் காலம் கனியவேண்டும்!

இனி, இவ்வாரக் கவிதைப் போட்டிக்கு வந்திருக்கும் கவிதைகளைக் கண்ணுறுவோம்!

 ***

படித்து முன்னேறவேண்டிய பருவத்தில் தோன்றும் தேவையற்ற சிந்தனைச் சிதறல்களால் சிலர்தம் வாழ்வே சில்லறையாய்ச் சிதறிப்போவதை வேதனையோடு  விளம்புகின்றது திருமிகு. அமுலாதாவின் கவிதை.

அன்று எனது சிந்தனைகளைச்
சிதற விடாமல்இருந்திருந்தால்
இன்று சில்லறைகளை எண்ணும்
நிலை வந்திருக்காது…!

*** 

”கையில் கறையிருந்தால் என்ன? என் காசுக்காக அல்லாமல் காதலுக்காகக் காத்திருக்கும் மனையாள் துணையிருக்க எனக்கென்ன மனக்குறை?” என்று மகிழும் மனிதனை மனக்கண்முன் நிறுத்துகின்றார் திருமிகு. மங்கை.

சம்பள நாள்!

பையில் ரூபாய் கையில் சில்லறை
இது என் உழைப்புக்குக் கிடைத்த ஊதியம்
கிடைக்கும் நல்ல உணவு நாளை மதியம்
கையில் கறை இருந்தாலும் மனதில் குறை இல்லை
சட்டைப் பை நிறைந்திருக்கும் மாதம் ஒரு நாள் மட்டும்
கைக்குள்ளே காசை ஒளித்து வைக்க ஆசைதான்
கடன்காரன் வந்து கையைப் பிரித்து எடுத்து செல்வானே
எது எப்படி இருந்தாலும்,
வாசலில் காத்திருப்பாள் மனைவி காசுக்காக அல்ல இந்தக் காதலனுக்காக!!!!!

***

”முறையற்ற சில்லறை வேலை செய்தால்தான் கைநிறைய வெள்ளிப்பணம்; அதைவிடுத்து மாடாய் உழைத்தால் வெறும் சில்லறைதான் மிஞ்சும்” என்று இன்றைய சமூகநிலையைத் தோலுரித்துக் காட்டுகின்றார் திரு. ஆனந்த். 

உழைப்பின் கறைபடிந்த
உன் கரங்களில்
சில்லறைதான் மிஞ்சும்
சில்லறை வேலைசெய்யும்
ஊழல் உத்தமர்க்கே
ஊதிப்பெருகும் பணம்…!

***
வாழ்வுக்கு அவசியம் ஆனபோதிலும் நல்லவரையும் கெடுமதியாளராய் மாற்றவல்லது பணம். அத்தகு பணத்தைப் பார்த்து, ”உன்னோடு வாழ்தல் அரிது” என்று பொருத்தமாய்ப் பகர்கிறார் திரு. சி. ஜெயபாரதன். இவ்வரிகள், ”என்னோ வறியாய் இடும்பைகூர் என்வயிறே உன்னோடு வாழ்தல் அரிது” என்று வயிற்றின் இயல்பைப் பாடும் அவ்வையின் நல்வழியை நினைவூட்டுகின்றன.

கைப்பணம் போதாது
கள் குடிக்க!
பைப்பணம் போதாது
பட்டப் படிப்புக்கு!
வங்கிச் சேமிப்புப் போதாது
வாஷிங்டன் சுற்றுலா
போய்வர!
திருடத் தூண்டும் பணம்!
தீப்பெட்டி போட்டு
பசியாற்றும் மனையாள் காசைப்
பறிக்கச் சொல்லும்!
தினமும் வீடு வீடாய் நடந்து
பேப்பர் போடும்
சிறுவன் கூலிப் பணத்தைப்
பறிக்கச் சொல்லும்!
லஞ்சம் வாங்கத் தூண்டும்!
லட்சாதி பதியாய்
வாழ்வதற்குப்
பஞ்சமா பாதகம் செய்ய
அஞ்சாது!
உண்ட வீட்டைத் துண்டாக்கி
உரிமை ஆக்கும்!
வேலைக்காரி கொலையும்
செய்வாள்,
வீட்டுக்காரியை!
நாட்டில் நடக்கும் அத்தனை
நயவஞ்சகமும்
நோட்டுப் பணத்தால்
நேர்வது!
அசுரப் பற்களில் கடிக்கும்
திமிங்கலப் பணமே!
தேவை நீ ஆயினும்,
துரோகி !
உன்னோடு வாழ்தல் அரிது!

***

சலசலக்கும் சில்லறைக்காசுகள் தம் சில்லறைத்தனத்தைப் பறைசாற்ற, மதிப்புமிக்க உரூபாய் நோட்டுக்களோ நிறைகுடமாய்ச் சத்தமின்றி இருக்கும் வாழ்வியல் தத்துவத்தைத் தன் கவிதைவழிச் சத்தாகப் பேசுகின்றார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

ஓசை…

சட்டைப் பையில்
ரூபாய் நோட்டு,
சத்தமில்லாமல் இருக்கிறது..

கையிலுள்ள
சில்லறைக் காசுகள்,
சலசலவெனச்
சத்தமிடுகின்றன..

ஓ,
வாழ்க்கைத் தத்துவம்
இதுதானோ-
மதிப்புமிக்க இடத்தில் அமைதி,
குறைந்த இடத்தில் கூத்தாட்டம்தான்…!

***

கடும் உழைப்பைக் கைக்கொண்டாலும் பாட்டாளியின் கையில் செல்வம் தங்குவதில்லை. இளமையில் நன்றாய்க் கற்று உயர்பதவி பெற்றிருந்தால் ஏழைமையோடு தோழமை கொள்ளவேண்டிய அவலநிலை இல்லையே” என்று இரங்குகின்றார் பெருவை திரு. பார்த்தசாரதி. கைப்பொருள் தன்னின் மெய்ப்பொருள் கல்வியே அல்லவா!

இளமையில் கல்!

ஏழைக் குடிலையும் ஏழ்மையின் கொடிதையும்..
……என்றேனும் பார்த்ததுண்டா அல்லது கேட்டதுண்டா.!
உழைக்கும் வர்க்கத்துக்கு ஊதியமே சில்லறையில்தான்
……உழைப்பாலுயர்ந்து பெரும் பணத்தை ஈட்டியவரரிதே.!
தாழ்வைப் பெரிதாய் எண்ணாமல் தன்னலமின்றி..
……உழைத்து வருமற்பச் சம்பளத்திலுயர வழியில்லை.!
வாழ்வு வளமாக வளரும்போதே கற்கவேண்டும்..
……வளர்ந்த பின்யோசித்து வருந்துவ தாலென்னபயன்.?

படிக்காமலிள வயதில் பொறுப்பின்றிச் சுற்றியதால்..
……பலரைப்போல் நானும் படாதபாடு படுகிறேன்.!
விடிந்ததுமுதல் மீண்டுமடுத்த நாள் விடியும்வரை..
……வியர்வை சிந்தியுழைத்தாலும் சில்லரைதான் மிஞ்சும்.!
ஓடிஓடி உழைத்தாலும் ஓட்டைவிழுந்த சட்டைதான்..
……ஒழுங்காகக் கற்காவிட்டால் ஏழ்மைதான் வாழ்க்கை.!
இடித்துரைத்தான் வள்ளுவனும் இதையே தான்..
……இனியாவதெம் சந்ததியைப் படிக்க வைப்பேன்!

 ***

உழைக்கத் தெரிந்த மனிதருக்குப் பிழைக்கத் தெரியவில்லை. அதனால் பிழைக்கத் தெரிந்த கூட்டம் இவர்தம் உழைப்பில் சவாரி செய்கிறது எனும் திரு. பழ. செல்வமாணிக்கத்தின் வரிகள் நம்மைச் சிந்தக்க வைக்கின்றன.

உங்கள் பார்வையில் தெரிவது அழுக்குக்கறை!
உண்மையில் இது ஏழைகளின் இன்றைய நிலை!
ஏழையின் சிரிப்பில் இறைவனைக் காணலாம்
என்றார் ஓர் அறிஞர்!
உண்மை முற்றிலும் உண்மை!
இது வரை எந்த ஏழையும் சிரித்ததுமில்லை!
இறைவனை எவரும் பார்த்ததுமில்லை!
சில்லறைகளே ஏழைகளுக்குச் சொத்தாகிப் போனதால்
கல்லறைகளே இவர்களுக்கு நிச்சயம் ஆனது!
பணம் இவர்களுக்கு எதிரியாய்ப் போனது!
உழைக்க மட்டுமே இவர்களுக்குத் தெரியும்!
பிழைக்கத் தெரியாது!
இவர்களின் உழைப்புப் பல்லக்கில்
ஊர்வலம் போகும் பணக்காரக் கூட்டம்!
வாழ்க்கை என்பது என்றும் ஒரு வட்டம்!
போதும்! போதும் உங்களின் ஆட்டம்!
பகிர்ந்துண்டு வாழ்தல் நல்ல பழக்கம்!
இதை உணர்ந்தவர் வாழ்வில் இல்லை குழப்பம்!

 ***

அயரா உழைப்பால் உடையும் உள்ளங்கையும் கறைபட்டிருக்கும் மனிதனின் அவலநிலையை, பணத்துக்காக அந்த ஏழை படும்பாட்டைத் தம் பாட்டுக்களில் சிறப்பாய்ப் பதிவுசெய்திருக்கிறார்கள் கவிஞர்கள். அவர்களுக்கு என் மனம்நிறைந்த பாராட்டு!

*** 

இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதை அடுத்து நம் பார்வைக்கு…  

எத்தனை முறை எண்ணிப்பார்த்து என்ன?
வயிற்றுப் பசிக்கும் வாங்கிய கூலிக்கும்
இருக்கிற இடைவெளியை இட்டு நிரப்பும்
கணக்கு இன்னும் கைவரவில்லை.
உழைத்துக் காய்த்துப்போன
உள்ளங்கைப் புண்ணில்
சில்லறை உறுத்துகிறது.
பிஞ்சுக்குழந்தைக்கு பிஸ்கெட்டுக் காகும்
நெஞ்சுக்குள் நெகிழ்வு.

வயிற்றில் எரியும் அங்கியை(தீ) அவிக்க அங்கையில் இருக்கும் சில்லறை போதாதெனினும் பிஞ்சுக்குழந்தையின் பிஸ்கெட் செலவுக்காவது ஆகும் என்று சிறுபிள்ளையாய் மகிழும் ஏழைமனிதனை நம் பார்வையில் நிறுத்தி நம்மை நெகிழ்த்தும் இக்கவிதையின் சொந்தக்காரர் திரு. அ. இராஜகோபாலனை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞராய்த் தெரிவுசெய்கின்றேன். அவருக்கு என் பாராட்டு!

 

 

-மேகலா இராமமூர்த்தி

புள்ளிகளால் பாலங்கட்டி எழிற்கோலந் தீட்டும் சிறுமியைப் புகைப்படம் எடுத்துவந்துள்ளார் திருமிகு. ஷாமினி. படக்கவிதைப் போட்டிக்கு உகந்த படமிது  என்று இதனைப் போட்டிக்குத் தெரிவுசெய்து தந்திருக்கின்றார் வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பாசிரியர் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பன். இவர்கள் இருவருக்கும் என் நன்றி!

சிறுவயதிலேயே பயின்று தேரவேண்டிய அற்புதக் கலை கோலக் கலை! விரல்களுக்கு நல்ல பயிற்சியாகவும், கற்பனைக்கு உரமூட்டும் வாய்ப்பாகவும் அமையக்கூடியது இக்கலை எனில் மிகையில்லை. மனமொன்றிக் கோலம் தீட்டுவதுகூட ஒருவகை தியானந்தான்!

வண்ணக்கோலங்களை மிஞ்சும் வகையில் நம் கவிஞர்கள் தீட்டியுள்ள வார்த்தைக் கோலங்களை சுவைத்தின்புறும் தருணமிது! வாருங்கள்!

*****

”பாவையர் இடுவது இழைக்கோலம்; பாவியர் இடுவது பிழைக்கோலம்; வீரன்கொள்வான் போர்க்கோலம்; அவன் வெற்றியில் காண்பான் தேர்க்கோலம்” என்று வரிசையாய்க் கோலங்களின் வகைகளைப் பட்டியலிட்டு நம்மைப் பிரமிப்பில் ஆழ்த்துகின்றார் திருமிகு. சாய்ரேணு.

கோலம்

வாசலில் இடுவது மாக்கோலம்
வார்த்தையில் இடுவது பாக்கோலம்
பரம்பொருள் தந்தது ஒளிக்கோலம்
பாரிது கொண்டது களிக்கோலம்

பாவையர் இடுவது இழைக்கோலம்
பாவியர் இடுவது பிழைக்கோலம்
வானகம் கொண்டது மழைக்கோலம்
கானகம் பெற்றது தழைக்கோலம்

மேகங்கள் சேர்ந்தால் கார்க்கோலம் – அவை
மேனி சிலிர்த்தால் நீர்க்கோலம்
வீரன் கொள்வான் போர்க்கோலம் – அவன்
வெற்றியில் காண்பான் தேர்க்கோலம்

தீயவர் இடுவது அவக்கோலம் – உளத்
தூயவர் கொள்வது தவக்கோலம்
மேதையர் இடுவது மதிக்கோலம் – எங்கள்
மாயவன் இடுவது விதிக்கோலம்

பாவலர் எழுதுவர் கவிக்கோலம் – நம்
பரமன் செயலோ புவிக்கோலம்
பக்தியில் வருவது இசைக்கோலம் – நல்ல
பகலவன் தந்தது திசைக்கோலம்

அருமையாய் செழிக்கும் பயிர்க்கோலம் – வா!
அன்பிலே தழைக்கட்டும் உயிர்க்கோலம்
வழுவிலாதெழுதுங்கள் அகக்கோலம் – பின்
வாழ்வினில் எல்லாம் சுகக்கோலம்!

*****

திரு. பழ. செல்வமாணிக்கத்தின் கவிதையும் கோலங்களின் வகைகளையும் அவற்றின் பயன்களையும் பரக்கப் பேசுகின்றது.

எண்ணக் கோலங்கள்:

புள்ளி வைத்து கோலம் போடும் சின்னப் பெண்ணே !
உன் போல்,கோலமும் அழகு, செல்லப் பெண்ணே !
அன்புக் கோலம் உறவை வளர்க்கும் ஆசைப் பெண்ணே!
கல்விக் கோலம் அறிவை வளர்க்கும் சமத்துப் பெண்ணே!
கருணைக் கோலம், மனிதம் வளர்க்கும் வண்ணப் பெண்ணே !
புன்னகைக் கோலம், அழகை வளர்க்கும் சிட்டுப் பெண்ணே!
அமைதிக் கோலம், அகிலம் காக்கும் அருமைப் பெண்ணே!
ஒற்றுமைக் கோலம், உலகை உயர்த்தும் சுந்தரப் பெண்ணே!
உழைப்பு கோலம், வெற்றியைக் கொடுக்கும் புதுமைப் பெண்ணே !
முயற்சிக் கோலம், நினைத்ததைக் கொடுக்கும் இனிமைப் பெண்ணே!
அகந்தைக் கோலம், நம்மை அழிக்கும், உணர்வாய் பெண்ணே!
சாதிக் கோலம், சாவைக் கொடுக்கும், அறிவாய் பெண்ணே!
போதைக் கோலம் நாட்டை அழிக்கும், தெளிவாய் பெண்ணே !
போரின் கோலம், உலகை அழிக்கும், புரிவாய் பெண்ணே!
வண்ணக் கோலம் போட விழையும் தங்கப் பெண்ணே!
எண்ணக் கோலம் போட்டால், நன்மை பயக்கும் பெண்ணே!

*****

”துள்ளிச்செல்லும் பள்ளிச்சிறுமி இட்ட இந்த சிங்காரக்கோலம் காண்போர் உள்ளம் கொண்டது; பரிசை வென்றது” என்று குதூகலிக்கின்றார் திரு. சி. ஜெயபாரதன்.

கோலமிடும் பாவாய்!

சின்னச் சின்ன கோலம்!
சிங்காரக் கோலம்!
வெள்ளை மாவில் அணியாய்ப்
புள்ளிகள் போட்டு
பள்ளிச் சிறுமி
துள்ளிப் பாடி
வரைந்த கோலம்!
அம்மா எழுவதற்கு முன்பு
முற்றம் பெருக்கி
பளிச்செனப் போட்ட கோலம்!
அம்மா கோலம்
சும்மா தோற்றுப் போகும்!
அக்கா போட்ட கோலம்
தப்பா போச்சுடி பார்!
தங்கிச் சிரிக்குது
தங்கை போட்ட கோலம்
மங்க வில்லை மாலை!
இறுதியில்
தெருப் போட்டிப் பரிசு
சின்னக் கோல மிட்ட
சிறுமிக்கே!

*****

”விண்ணில் புள்ளிவைத்த வானம் கோலமிடத்தெரியாமல் விழித்திருக்க, மண்ணில் தோன்றிய மங்கையர் எழிலார் கோலங்களால் வீதியை வனப்பாக்குகின்றனர்” என்று வனிதையரைப் புகழ்கின்றார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.  

அங்கும் இங்கும்…

விண்ணில்-
வீதியெல்லாம் புள்ளிவைத்துவிட்டு,
விரிவானக் கோலமிடத்
தெரியாமல்,
விழிக்கிறது வானம்..

மண்ணில்-
எண்ணம்போல் புள்ளிவைத்து,
எழிலோடு
எழிலாகக் கோலமிட்டு,
வீதியை வனப்பாக்கும்
எங்கள் செல்வங்கள்…!

*****

”வீதியில் போடும் கோலங்களில் பெண்ணின் கைத்திறமை மிளிர்கின்றது; வாழ்வில் அவள் போடும் கோலங்களில் மானுட வாழ்வே ஒளிர்கின்றது! ஆதலால் பெண் குழந்தை பெறுவதே பெருமை” என்று பெண்ணின் பெருமை பேசுகின்றார் பெருவை திரு. பார்த்தசாரதி.

பெண்குழந்தை பெறுவதே பெருமை..!

விழிப்புறுவாள் அதிகாலை மார்கழி நன்னாளில்..
…….விடியுமுன்னே வீடனைத்தையும் சுத்தம் செய்வாள்.!
விழிமூடா நிலையினிலே இயங்கிடுவாள் தரையினிலே
…….விரல்நுனியில் வேகமாய் புள்ளியினை இட்டிடுவாள்.!
மொழிகூடப் பேசு மவள்போட்ட மாக்கோலம்..
…….விழிதிறந்து பார்க்கையில் வியப்பில்நமை ஆழ்த்தும்.!
அழியாத கோலமாக அவளிட்ட கோலம்தான்..
…….ஆழமாக மனதினிலே பதிந்தவள் திறம்சொல்லும்.!

துள்ளித் துள்ளி ஓடிவரும் சின்னஞ்சிறுமியவள்
…….துடிப்புடனே செயல்படு மாற்றல் கொண்டவள்.!
பள்ளி செல்லுமுன் வாசலிலே கோலமிடுவாள்
…….பள்ளிமுடிந்ததும் படிப்பினிலே நாட்டம் வரும்.!
அள்ளியவளை அணைத்தே பெற்றோரும் மகிழ
…….அன்றாடம் அவள் செய்யுமருமைச் செயலினாலே.!
கிள்ளிச் செல்வாள் மனதையெலாம் தன்குறும்பாலே
…….கவர்ந்திடுவாள் படித்திடுவாள் பள்ளியிலே முதலாக.!

ஆண்மகவே வேண்டுமென்று விரும்புவது அன்று..
…….ஆணுக்கு இணையாக பெண்பேசப்படும் நிலையின்று.!
பெண் மகவொன்றை முதலாகப் பெற்று விட்டால்..
…….பெரிதென நினைத்து பெருமைப்படும் காலமுமிதுதான்.!
தூண்போல நின்று வாழ்வில்வரும் துயரெல்லாம்..
…….துடைத்து குடும்பத்தில் பெரும்பங்கு வகிப்பவளவளே.!
நாண்போன்று நற்குடும்பமதைக் கட்டிக் காப்பாளவள்..
…….பெண்ணென்று வெறும்பேச்சு சொல்ல அனுமதியாள்.!

*****

பிஞ்சுவிரல்களால் நெஞ்சைக் கவரும் கோலம் வரைந்த சிறுமியின் பெருமையை, அவள் வாழ்வில் கொள்ளும் பல்வேறு கோலங்களோடு ஒப்பிட்டுப் பேசியிருக்கும் கவிஞர்களுக்கு என் பாராட்டுக்கள்!

*****

காலம் போடும் கோலம் விசித்திரமானது. கணித்துரைக்க இயலாதது. ஆதலால் எத்தகைய கோலத்தைக் காலம் பெண்ணுக்குப் பரிசாய்த் தந்தாலும் அச்சங் கொள்ளாமல் அகந்தையில்லாமல் மரபுதனைப் பேணி தரணி வெல்வதே பெண்ணின் கடன் எனும் அரிய கருத்தை எளிமையாய்ச் சொல்லும் பாடலிது!

அறிவுரை

சின்ன சின்ன விரல்கள் கொண்டு
சிறு கோல மிடும் பைங்கிளியே
சிறிய தொரு அறிவுரையைச்
செவி மடுத்துக் கேட்டிடுவாய்…

இன்று,
உன் எண்ணமதை ஒருங்கிணைத்து
வண்ண வண்ண நிறங்கள் தீட்டி
வாசல் கோலம் நிறைவு செய்து
வீட்டி னுள்ளே நுழைந் திடலாம்

ஆனால்
வாழ்க்கைக் கோலம் என்னவென்று
வஞ்சி உனக் கெடுத் துரைக்க
நாளை எனும் நாட்கள் கொண்ட
வருங் காலம் காத்திருக்கு!!

தாயாக ஒரு கோலம்,
தாரமாக மறு கோலம்,
வன்மம் கொண்ட கயவர் காணின்
வீறு கொள்ளும் சினக் கோலம்…

நெடுந் தூரப் பயணங்கள்
உனக்காகக் காத்திருக்கத்
தடம் புரண்டு செல்லாமல்
தரணியதை நீயும் வெல்லு!

வாழ்க்கை செல்லும் பாதையிலே
பின் தொடர்ந்து போவதிலே
வழித்தடத்தைத் தொலைக்கின்றோம்
நம் மரபுகளை மறக்கின்றோம் !!

சின்னச் சின்ன மகிழ்ச்சிகளைச்
சிறைப் படுத்தி வைக்கின்றோம்
நம்மை நாமே மறக்கின்றோம்
மாற்ற மதில் கலக்கின்றோம்

ஆதலால்

ஓலம் பல வரினும்,
ஞாலம் எது தரினும்;
உன்னை நீயே தொலைக்காமல்
உன் தனித்துவத்தை இழக்காமல்

உன் காலம் உள்ள அதுமட்டும்
உயிர்க் காற்று உள்ள அதுமட்டும்
இன்று போல என் றென்றும்
கோல மிட்டு மகிழ்ந்து இரு !!

பயங்கொண்டு சுயமிழக்காது வாழ்வில் சயங் காணப் பெண்களை வலியுறுத்தும் இக்கவிதையின் ஆசிரியர் திருமிகு. இராஜலட்சுமி சுப்ரமணியத்தை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞரென அறிவிப்பதில் மகிழ்கின்றேன்.

 

 

 

-மேகலா இராமமூர்த்தி

சிரத்திலும் கரத்திலும் சுமையோடு பயணம் புறப்பட்டுவிட்ட இந்தத் தாயையும் உடன்வரும் சேயரையும் தன் படப்பெட்டிக்குள் நேயத்தோடு சுமந்துவந்திருப்பவர் திருமிகு. அனிதா சத்யம். இப்படத்தைப் போட்டிக்குத் தேர்வுசெய்திருப்பவர் வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பாசிரியர் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பன். பெண்மணிகள் இருவருக்கும் என் பணிவான நன்றி!

வாழ்வெனும் நெடும்பயணத்தில் மனிதர்களுக்குத்தான் எத்தனை எத்தனை சுமைகள்! அவற்றில் சில சுகமானவை; பல இறக்கவும் துறக்கவும் இயலாக் க(டி)னமானவை. ஆயினும் பயணங்கள் தவிர்க்க இயலாதவை. சுமைகளோடும் கனவுகளோடும் மனிதர்கள் மேற்கொள்ளும் பயணம் வெற்றிப்பயணமா, பயனற்ற வெற்றுப்பயணமா என்பதைக் காலமே தீர்மானிக்கின்றது.

கவிஞர்களின் சிந்தனையில் பூத்த கவிதை மலர்கள் அடுத்து அணிவகுக்கக் காத்திருக்கின்றன. அவற்றை வரவேற்போம்!

”சுமைகளே வாழ்க்கையாகிப் போனது பெண்களுக்கு. மற்றவர்களுக்காகவே சுமந்து கூன்விழுந்துபோன பெண்ணே! இனியேனும் உனக்காக வாழு! சுமைகளை உதறிச் சிறகுவிரித்துப் பறந்திடு!” என்று பெண்விடுதலைக்குக் குரல்கொடுக்கின்றார் திரு. பழ. செல்வமாணிக்கம்.

சுமை தலையில் ஒரு சுமை!
இடையில் ஒரு சுமை!
இருந்தும் உன் மனதில் இல்லை என்றும் குறை!
பெண்ணாக பிறந்ததினால் சில வருடம்
பெற்றார், உற்றாரின் வசவுகளை நீ சுமந்தாய்!
அண்ணன், தம்பி மகிழ்ந்து விளையாட பெற்றோர்
அனுமதிக்க! நீ விளையாட அவர் மறுத்துரைக்க
ஏக்கத்தை நீ சுமந்தாய்!
படிக்கும் வயதில் தாலியைத் தான் சுமந்தாய்!
பிள்ளைகளை வயிற்றில் சுமந்தாய்!
குடும்ப நலத்தை மனதில் சுமந்தாய்!
உன் கனவுகளை நீ தொலைத்து குடும்பத்தை
வாழ வைத்தாய்!
சுமப்பதினால் இது வரை என்ன சுகம் கண்டாய்! ;
உன்னை சுமக்க வைக்க மற்றவர்கள் சொல்லும்
பொய்களை நம்பியது போதும் பெண்ணே!
மற்றவர்களுக்காய் நீ சுமந்தது போதும் பெண்ணே!
உன் இரக்கத்தை ஏணியாக்கி ஆண்கள்
ஏறிச் சென்றது போதும் பெண்ணே!
இனியாவது புதுமைப் பெண்ணே !
உன் எண்ணச் சிறகுகளை விரித்து பறந்திடு !
இனிய வாழ்க்கையை என்றும் வாழ்ந்திடு !

***

”தன்னம்பிக்கை எனும் பிடிமானமே எங்கள் வருமானம்; பகுத்துண்டு வாழ்தலே எங்களுக்கு வெகுமானம். உழைத்து வாழ்கின்றோம்; பிறர் உழைப்பில் வாழ்வதில்லை” என்று தன்மான வார்த்தைகளைத் தலைநிமிர்த்தி உச்சரிக்கும் பெண்மணியைத் தன் கவிதையில் உலவவிட்டிருக்கின்றார் பெருவை திரு. பார்த்தசாரதி.

உழைப்பே எங்கள் உடன்பிறப்பு

அன்றாடம் உழைத்தால்தான் அரைவயிறு நிறையும்
….ஆரும்நன்றாய்ப் படித்து பெரிதாய்ப் ஈட்டுவோரில்லை.!
சென்றுபோகும் இடமெல்லாம் நடந்துதான் செல்லவேண்டும்
….அன்று சம்பாதிப்பது அன்றுமட்டுமே போதாதென்றாலும்.!
நன்றாகத்தான் வாழ்கிறோம் எம் கைக்கொண்டுழைத்தே
….நல்லவேலை செய்வதற்கே நாங்களும் பிறப்பெடுத்தோம்.!
குன்றுபோல் செழித்திருக்கும் குடியிருப்பு இல்லமொன்றில்
….கூட்டுக் குடும்பமாய்வாழ கூலிக்கென்றுமே பஞ்சமில்லை.!

கருப்புக் குமரிகள்தான் நாங்களாயினு மெங்களைக்
….காதலித்து ஏமாற்றும் கயவர்பயம் எங்களுக்கில்லை.!
ஆருமில்லை ஆதரிப்போரெனும் ஆதங்கமும் இல்லை
….அன்பாலே ஏனையொரை ஈர்க்குமாற்றல் எமக்குண்டு.!
விருப்பமுடன் வீடுதேடி வேலைகேட்பின் இல்லையென
….மறுக்கமாட்டார் எடுத்தெறிந்து பேசமாட்டார் எவரும்.!
கரும்புபோல பேசிவிட்டு முகம்சுளிப்போர் நடுவே
….அரும்புச் சிரிப்புடன் ஆறுதலாய் பேசுவோருண்டு.!

இடையூறு இன்னல்கள் எதுவரினும் எதிர்கொள்ள..
….இறையருளும் எங்களுக்கு எப்போதும் உடனிருக்கும்.!
தடையில்லா வாழ்வு வாழ எங்களுக்கும் ஆசைதான்
….தருவாயா இறைவாநீ உடலுறத்தை உயிருள்ளவரை.!
நடைபோடும் தளிர்நம்பிக்கை யெனும் கொழுகொம்பைப்
….பிடித்துவாழும் பிடிமானமேயெங்கள் நிரந்தர வருமானம்.!
படையோடு பலருடன் மகிழ்ந்தெதையும் கொண்டாடுவோம்
….பக்குவமாய் உழைத்து வாழ்வோர் உதாரணமாவோம்.!

***

பள்ளிச் சீருடைகளிலும் ரிப்பன்களிலும் மட்டுமே காணக்கிடைக்கின்ற சமத்துவம் சமூகத்தில் ஏனோ சீர்கெட்டுப்போயிருக்கின்றது. ரிப்பன் கட்டிய சிறுமியாய்த் தொடங்கும் பெண்ணின் வாழ்க்கை, நடை தளர்ந்து, நரை வளர்ந்து, முதியவளாய் அவள் மாறியபின், (பிள்ளைகளால் புறக்கணிக்கப்பட்டு) முதியோர் இல்லத்தில் முற்றுப்பெறுவதை உணர்வுபூர்வமாய் விவரிக்கின்றார் திரு. கா. முருகேசன்.

நிழல்!
தலை நிறைய மூட்டை,
சின்னஞ்சிறு மழலைகளின் சிரிப்பு,
நடக்க நல்ல ஒரு மணல் பரப்பு!
வெயிலின் பிரதிபலிப்பால்
அவர்களை விட்டு பிரியாது தொடரும்
நிழல்!

முடி நரைத்தாலும் மூட்டை தூக்குவதில்
சலிப்பில்லாத முதுமை!

பள்ளிகூடங்களில் மட்டும் சமத்துவம் என்பது,
இல்லாதிருந்தால் நாம் மறந்திருப்போம்,
ரிப்பன் கட்டும் பழக்கத்தை!
பெண்களின் அழகை
சீர்தூக்கி நிறுத்தும் ரிப்பன் இப்போது,
பல கொடிகளின் வண்ணங்களாய்
மிளிர்கிறது!
பள்ளிக்கூடங்கள் திணறுகின்றன,
எந்த வண்ணத்தை தீர்மானிக்க என்று!

இரட்டைச் சடையும்,
ஒற்றைச் சடையுமாய் வளர்ந்து
முதுமையடைகிறாள் பெண்!

முதுமை என்றதும் நினைவுக்கு வருவது
மீன் குழம்பும், கத்தரிக்காய் கூட்டும்!
அப்போது!
இப்போது!
முதுமை என்றதும் நினைவுக்கு வருகிறது
முதியோர் இல்லம்!

கூன் விழாத முதுகுத்தண்டு சொல்லும்
அவள் உழைப்பை!
நரைத்த முடிகள் சொல்லும்
அவள் கஷ்டத்தை!
தன் மகனும், மகளும் படிக்க,
வயல் தோட்டங்கள், தொழில் கூடங்கள் என
உழைப்பிற்காக நடந்த நடையைச் சொல்லும்
அவளின் செருப்பில்லாத பாதங்கள்!
குழந்தைகளை நிழல் போல் காக்கிறாள்!
நிலத்தில் விழுந்து விடக்கூடாதென்று!

எல்லாவற்றையும் கடந்து உழைக்கிறாள்!
என் மகன், மகள் கஷ்டப்படக்கூடாதென்பதற்காக!

ஆனால், அவர்களோ!
முதுமையின் முதுமையாய் முதிர்ந்தவர்களை,
விடுகின்றனர் முதியோர் இல்லத்தில்!

இந்த உலகத்தில் முதுமைக்கு
விலையில்லாத விலைமதிக்கத்தக்க ஒன்று,
ஒரு வேளை சோற்றை விடவும் உயர்ந்தது!
மொழி கடந்து, சொல் கடந்து,
அந்த மௌனச்சிரிப்பினால்,
முதுமையின் கன்னத்தை வருடும்
பேரன் பேத்திகளின் ஸ்பரிசம் ஒன்றுதான்!
அது கிடைக்காதா! என்று
ஏங்குகிறாள் முதியோர் இல்லத்தில்!

முதுமை நினைத்துப்பார்க்கிறது!
என்றும் உங்களின் நிழலாக இருக்கிறேனே
நான்!

உங்களைப் படிக்க வைத்தேன்
படித்தும் புரியவில்லையே!
நிழலைப் பிரிக்கமுடியாது என்று!
என் குழந்தைகளுக்கு!

கடவுளே என் மகனும் மகளும்
நன்றாக இருக்க வேண்டும்!
நான் மறைந்தாலும் அவர்களுக்கு
நிழலாக!

***
முதுமை மேற்கொண்ட நடைப்பயணம் கண்டு மனங்கசிந்து, மடைதிறந்த வெள்ளமெனக் கவிமழை பொழிந்திருக்கின்றனர் நம் வித்தகக் கவிஞர்கள். அவர்களுக்கு என் உளங்கனிந்த பாராட்டுக்கள்!

***

மனித வாழ்வுக்குத் தேவை ’இலக்கு’ என்பது பெரியோர் வாக்கு. ’குறிக்கோளின்றிக் கெட்டேனே’ என்று ஞானச் செல்வரான அப்பர்கூட மொழிந்திருக்கக் காண்கின்றோம். ஆனால் வாழ்வுக்கு உகந்த இலக்கினை அமைப்பதும், அதனை வெற்றிகரமாய்ச் சென்றடைவதும் அத்தனை இலகுவன்று என்பதே  உண்மை!

மதுஅரக்கனின் பிடியில் சிக்கி மனைவியை நட்டாற்றில் தவிக்கவிடும் மணாளர்களுக்குப் பஞ்சமில்லை நம் தாய்த்தமிழ் நாட்டிலே!

கட்டியவனைப் பறிகொடுத்த காரிகையொருத்தி, சுட்டெரிக்கும் வெயிலில், பட்டமரமெனப் பிஞ்சுக் குழந்தைகளோடு நடந்துசெல்லும் இலக்கற்ற பயணத்தைக் காட்சிப்படுத்தியுள்ள கவிதையொன்று நெஞ்சைச் சுடுகின்றது!

இலக்குகள்…

போகுமிடம்
மதுக்கடை மட்டும்
தெரிந்தவன்
போய்ச் சேர்ந்தான்,
பெண்டாட்டி பிள்ளைகளைத்
தெருவில்
திண்டாட விட்டு…

புறப்பட்டுவிட்டார்கள்
இவர்கள் இப்போது,
பிழைப்புத் தேடி-
போகுமிடம் எதுவென்ற
இலக்குத் தெரியாமலே…!

சிறிய கவிதையில் நடப்பியலைச் சிறப்பாய்க் கூறியிருக்கும் திரு. செண்பக ஜெகதீசனை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞராய் அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.

 

-மேகலா இராமமூர்த்தி

திரு. சிவராஜன் தண்டபாணியின் கைவண்ணத்தில் இயற்கை அழகின் சிரிப்பைப் புகைப்படத்தில் காண்கின்றோம். படக்கவிதைப் போட்டிக்கு இப்படத்தைத் தேர்வு செய்திருப்பவர் வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பாசிரியர் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பன். இவர்கள் இருவருக்கும் என் நன்றி உரித்தாகின்றது.

”விரிந்த வானே வெளியே – எங்கும்
    -விளைந்த பொருளின் முதலே
திரிந்த காற்றும் புனலும் – மண்ணும்
    -செந்தீ யாவும் தந்தோய்
தெரிந்த கதிரும் நிலவும் – பலவாச்
    -செறிந்த உலகின் வித்தே
புரிந்த உன்றன் செயல்கள் – எல்லாம்
    -புதுமை புதுமை புதுமை!” என்று இயற்கையை வியப்பார் புதுவைப் புயலான பாவேந்தர்.

கைபுனைந்தியற்றா இந்தக் கவின்பெறு வனப்பைக் காணுந்தொறும் காணுந்தொறும் பாமரனும் பண்டிதனாவான்; கல்லாதவனும் சொல்மாலை தொடுக்கும் அருங்கவியாவான். இயற்கை செய்யும் செப்படிவித்தை அப்படி!

இனி, இவ்வாரப் போட்டிக்குக் கவிஞர்கள் அனுப்பியிருக்கும் பாமாலைகளைப் படித்தின்புறுவோம் வாருங்கள்!

***

தொடுவானம் கடந்து புத்துலகம் கண்ட கொலம்பஸின் சாதனையைப் போற்றியிருப்பதோடு, அச்சத்தைத் துச்சமெனத் தூக்கியெறிந்து புதுமைகள் புரிவதே அறிவியல் நெறி என்று தன் கவிதையை முத்தாய்ப்பாய்த் முடித்திருக்கின்றார் அறிவியல் கவிஞர் திரு. சி. ஜெயபாரதன்.

தொடுவானம்

தொடுவானைத் தாண்டினால்
தொப்பென வீழ்வோம்
என்று சொப்பனம் கண்டோம்!
செல்லாதே என்று
சிவப்புக் கொடி காட்டும்
செங்கதிரோன்!
தங்கப் பேராசை கொண்டு
இந்தியாவுக்கு
புதிய கடல் மார்க்கம் தேடி
அஞ்சாமல் மீறிச் சென்றவர்
கொலம்பஸ்!
புத்துலகு, பொன்னுலகு
அமெரிக்கா கண்டு பிடிக்க
வழி வகுத்தார்!
தொடுவானம் தாண்டிப் பயணித்து
துவங்கிய இடம் வந்தார்!
உலகம் தட்டை இல்லை
உருண்டை எனக் கண்டார்!
அச்ச மின்றி, அயர்வு மின்றி
உச்சி மீது வான் இடிந்தும்
முன் வைத்த காலைப்
பின்வாங்காது,
முன்னேறு வதுதான்
முதிர்ச்சி நெறி !
புதியவை கண்டுபிடிக்க
மனித இனத்துக்கு
உறுதி விதி!

 ***

”சோம்பலைச் சாம்பலாக்கு! உறக்கத்தை இறக்கச்செய்! பகலவன் காட்டும் பாதையில் பயணத்தைத் தொடர்! செல்வத்திருநகரில் சேர்வாய் இன்றே!” எனும் தன்னம்பிக்கை வரிகளால் தன் கவிதையை வளப்படுத்தியிருக்கின்றார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

இன்றே நன்று…

கதிரவன் எழுந்து
காட்டுகிறது வழி-
உறங்கிக் கிடக்காதே
உழைத்திடு உழைத்திடு,
உனைத்தொடும் வெற்றி!

வெளிச்சத்தில் பார்த்திடு
வையத்தின் வனப்பை,
வேறு சிந்தனைகள்
வேண்டாம் மனத்தில்!

பயண வழித்தடத்தில்
பலதும் பார்க்கலாம்-
இன்பப் பூக்களாய்,
இன்னல் தடைகளாய்…

பார்த்துக்கொண்டே
பயணத்தைத் தொடர்,
சேர்த்துவிடும் உன்னை
வெற்றியாம்
செல்வத் திருநகரில்..

இன்றே நன்று,
இனிதாய்த் தொடர்ந்திடு பயணத்தை…!

***

‘நீரின்றி அமையாது உலகு’ என்றார் வள்ளுவர். செக்கர் வானத்தில் மின்னும் செங்கதிரோனை விளித்து, ‘நீயின்றி அமையாது உலகு’ என்று வியக்கும் கவிஞர் பெருவை திரு. பார்த்தசாரதி, ”காலமாற்றத்தின் காவல் தலைவா! உன் சிவப்புக்குக் காரணம் வெட்கமா இல்லை கோபமா” என்று வினாத் தொடுக்கிறார்.

செக்கர் கதிரவன்!

நீயின்றி அமையாது உலகு..!
நீவாராது இவ்வையகம் எழாது.!

விண்ணிலே விந்தையாய்த் தோன்றி
மண்ணுயிரை உன்கதிரால் வாழவைப்பாய்.!

மேலைக்கடல் நடுவில் மறையும்
காலமாற்றத்தின் காவல் தலைவா..!

உன்விழி மூடினால் உலகமிருளும்.!
உனக்கும் நித்திரை தேவைதானே.!

சிலநிமிட வாழ்க்கையில் பூக்கள்
சிரித்துக் கொண்டே வழியனுப்பத்

தலைக்கன மில்லாச் செடிகளெலாம்
தன்தலை வணங்கி வாழ்த்த..

சற்றுமுன் சாந்தமாகத் தோன்றினாய்..
வெறுப்பில் இப்போது செக்கரானாயோ..?

யாருனைத் திட்டியது!. நீ

விலகிப் போகும் பாதை
உலகில் விரிவாய்த் தெரிகிறது

காலைமுதல் மாலை வரைக்
கண்ணில் கண்டவரைச் சுட்டெரித்தாய்..

யாருனைச் சாந்தப்படுத்தியது!..

அந்தி சாயுமுன் காதலி
சந்திரனைக் கண்டவுடன்

கோபமா?..அல்லது வெட்கமா..?

உன்னுதடு மட்டுமல்ல…முகம்
முழுதும் முழுச் சிவப்பானதோ!..

 ***

இயற்கை எழிலில் ஈடுபட்டு மனங்கவர் கவிமாலை தொடுத்திருக்கும் புலவர் தோழர்களுக்கு என் பாராட்டுக்கள் உரித்தாகுக!

 ***

புகைப்படங் காட்டும் தடத்தில் பயணித்துச் சில்லெனுங் கற்பனைகளோடு, சுள்ளெனச் சுடும் நிசங்களையும் இணைத்தே பிணைத்திருக்கும் கவிதை ஒன்று!

இது போல ஒரு சாலை கிடைக்குமா நடக்க!

நீண்ட சாலை,
நெடுந்தூர நடைபயணம்,
இரு புறமும் மலர்கள்,
அதன் அழகான தென்றல் காற்று!
கால் வலித்தாலும் நடக்க தூண்டும் மனம்,
சாலையின் முடிவில் கடல்,
அந்த காலை கதிரவனின் ஒளிபட்டு எங்கும்
சிதறிக் கடல் நீரே பட்டாடை போல மிளிரும் அழகு!
அதனிடையில் நான்!

இது போல் ஒரு தருணம் இனி கிடைக்குமா!
இல்லை
இது போல் ஒரு சாலைதான் இனி கிடைக்குமா!

இரு புறமும் பச்சைப் புல்வெளிகள், நடுவினில்
வயல் பாடங்களில் நடக்கும் சுகம்தான் கிடைக்குமா
இனி!
வலம்புரி, இடம்புரிச் சங்கு போல
வலப்பக்கம் சாய்வோமா
இடப்பக்கம் சாய்வோமா, அந்த
வயல்களின் காற்றுப் பட்டு!
ஊகிக்க முடியாத அனுபவம்
நெற்கதிர்கள் ஒன்றையொன்று உரசும்
ஓசைதான் இனிக் கிடைக்குமா!
காலைக்கதிரவனின் ஒளிபட்டு
மின்னும் தங்க நிற,
சோளக் கதிர்களைத்தான் காண முடியுமா இனி!
வயல்களின் முடிவில் உள்ள,
குளக்கரையைத்தான் பார்க்க முடியுமா இனி!
அதன் நடுவில் நின்று
அத்தனையும் ரசிக்கும் காட்சி இனி கிடைக்குமா!
நமக்கு!

கிடைக்கும் நமக்கு.
கிடைக்கும் நமக்கு

நடுவில் தார்ச்சாலைகள்
இருபுறமும் கட்டிடங்கள்
காணக் கிடைக்கும்!
இங்கும் அது போல ஒரு வாய்ப்பு உண்டு
வலப்பக்கம் சாய்வோமா
இடப்பக்கம் சாய்வோமா என்று – சாக்கடைக் கழிவுகள்!
சாலையின் முடிவில் நீரோட்டங்கள்
தண்ணீர்க் குழாய் சண்டை!
தெருவெங்கும் மின்னுகிறது
தங்கமும் வெள்ளியுமாய், அதன் எதிர்ப்புறம்
பிச்சை எடுக்கிறான் என் சக மனிதன்!

நான் நடுவில் நிற்கின்றேன்
பார்த்துக் கொண்டல்ல
அது போல ஒரு சாலை கிடைக்குமா!
இனி என்று!

வயல் பாடங்கள்,
நெற்கதிர்கள்,
பச்சைப் புல்வெளிகள்,
பாடப்புத்தகத்தில்.

குளக்கரைச் சோறு,
மர நிழல்
ஹோட்டலில்.

மலர்களை வருடும் தென்றலையும், சோளக்கதிர்களைச் சொலிக்க வைக்கும் கதிரவனையும், பாதையின் முடிவில் பரந்துவிரிந்திருக்கும் நீர்நிலையையும் படத்திலும் பாடப்புத்தகத்திலுமே இனி நாம் காணமுடியும். இயற்கை வனப்பை அழித்துச் செயற்கை இன்பங்களில் மனிதன் இன்று சுகங்காணத் தொடங்கிவிட்டான். இதேநிலை நீடித்தால் அழகின் சிரிப்பை நாம் அகங்குளிரக் காணவியலாது. அழிவுலகின் வாயிலே ஆனந்தப் புன்னகையோடு நம்மை வரவேற்கும்!

இயற்கையை நாம் பேணிக்காக்கத் தவறிவருவதைத் தன் கவிதையில் சிறப்பாய்ச் சுட்டியிருக்கும் திரு. கா. முருகேசன் இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞராய்த் தேர்வாகின்றார். அவருக்கு என் பாராட்டு!

-மேகலா இராமமூர்த்தி

கூண்டுக்குள் சிறைப்பட்டிருக்கும் அழகுப் புறாக்களைத் தன் புகைப்படக் கருவிக்குள் சிறைப்படுத்தி வந்திருக்கிறார்   வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பாசிரியர் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பன். இவ்வாரப் படக்கவிதைப் போட்டிக்கு இப்படத்தைத் தேர்வுசெய்து தந்திருப்பவரும் அவரே. அவருக்கு என் நன்றி!

தகவல் பரிமாற்றத்திற்கு உதவும் தூதுவர்களாக முற்காலத்தில் திகழ்ந்தவை புறாக்கள். ’புறாவிடு தூது’ காதலுக்கும் பயன்பட்டது. மனிதக் காதலுக்குத் தூதுபோன புறாக்களை நன்றியின்றிக் கம்பிகளுக்குள் சிறைவைப்பது முறையோ?

புறாக்களைக் கண்ட நம் கவிஞர்கள், வழக்கம்போலவே, கற்பனைச் சிறகுகளோடு பறந்துதிரிந்து பொற்புடை கருத்துக்களைக் கவிதையாய்க் குவித்திருக்கிறார்கள். அவற்றைப் படித்து இரசிப்போம்!

*****

சிறைப்பட்ட இந்த ஆண்புறா இனி அஞ்சவேண்டாம் கழுகுக்கு; பஞ்சமில்லை அதன் உணவுக்கு; கூடுகட்டவேண்டாம்; புயல் மழையால் கேடுறவேண்டாம். ஆனால் வெளியில் சுதந்தரமாய்த் திரிந்துவரும் பெண்புறாவுக்கோ துன்பங்களும் சவால்களும் நித்தமும் உண்டு! அதனால் கூட்டு வாழ்க்கையை விரும்புகின்றது பெண்புறா! கூட்டைவிட்டு வெளியேறித் திரியும் காட்டு வாழ்க்கையை விரும்புகின்றது ஆண்புறா என்று இயல்பாய் வாழ்வியலை விளக்குகின்றார் திரு. சி. ஜெயபாரதன். எப்போதுமே இக்கரைக்கு அக்கரை பச்சைதானே?

எது சிறைப் புறா ?
நான்கு வேலிக்குள் அடைபட்ட
ஆண் புறாவுக்கு
கழுகுப் பகையில்லை !
உணவுப் பஞ்சம்
எப்போதும் கிடையாது !
குடி இருக்க
கூடு தேவை யில்லை !
புயல், பேய் மழை,
இடி மின்னல்
அடிப்பு எதுவு மில்லை !
தனிமையில் நொந்து துடிப்பது
ஆண் புறா !
விடுதலையாய்
வெளியில் சுற்றும் பெண் புறா வந்து
வாசலில் நின்றது.
கடுமையான வாழ்வு எனக்கு !
கூடு கட்ட மரமில்லை !
குஞ்சு பொரிக்க
அஞ்சுகிறேன் தனித்து !
உறவு கொள்ள
ஆண் துணை இல்லை !
ஊர்ப் பஞ்சத்தில்
உணவில்லை !
கழுகுக் கிரை ஆவேனோ ?
இல்லை புயல் காற்றில்
மரிப்பேனோ ?
கூட்டில் அடை பட்டாய் நீ !
நாட்டில் அடைபட்டேன் நான் !
இப்பிறப்பில் நாமினி
இணையோம் !
கூட்டுக்குள் நுழையத்
துடிப்பது நான் !
விடுதலைப் பெற
விழித்தி ருப்பது, நீ காத்திருப்பது நீ.
எது நடக்கும் ?
வெளியே நீ வருவாயா ?
இல்லை
உள்ளே நான்
அடைபடு வேனா ?
நம்முறவில்
விதி என்ன
விளையாடுகிறதா ?

*****

”புத்தகத்திலும் திரைப்படத்திலும் காதலை வெகுவாய் இரசிக்கும் மாந்த இனம் நிசவாழ்வில் அதனை மருந்தளவும் விரும்புவதில்லை. கவுரக்கொலை செய்தேனும் சாதியை வாழவைப்பாரே தவிரச் சொந்தப்பிள்ளைகளை வாழவிடாத இந்த உத்தமர், நம் காதலை எப்படி அனுமதிப்பர்? எனினும் எப்படியேனும் உன்னைச் சேர்வேன்” என்று பெண் புறாவுக்கு உறுதிசொல்லும் ஆண் புறாவைக் காண்கிறோம் திரு. பழ. செல்வமாணிக்கத்தின் கவிதையில்.

உண்மைக்காதல் :
மனிதக் காதலுக்கு தூது சென்றோம் பெண் புறாவே !
மனித குலம் ,நம்மை பிரித்து வைத்து பார்ப்பதென்ன
பெண் புறாவே!
காதலெனும் வானத்தில் பெண் புறாவே!
சிறகடித்துப் பறந்திருந்தோம் பெண் புறாவே!
உன்னைக் கூண்டில் அடைத்தது ஏன்
பெண் புறாவே!
உயிரும், உடலும் ஒன்றிணைந்து வாழ்வது போல்
பெண் புறாவே!
மகிழ்வோடு வாழ்ந்திருந்தோம் பெண் புறாவே
உயிரையும், உடலையும் பிரித்ததென்ன
பெண் புறாவே!
காதலெனும் அமுதைப் பருகி மீண்டும்
உயிர்த்தெழுவேன் பெண் புறாவே!
காதல் கதை என்றால் பெண் புறாவே!
பல தடவை படித்திடுவார் பெண் புறாவே!
பிள்ளைகள் காதல் செய்து விட்டால் பெண் புறாவே!
வெகுண்டெழுந்திடுவார் பெண் புறாவே!
திரைப்படத்தில் காதல் என்றால் பெண் புறாவே!
கண் இமைக்காமல் பார்த்திடுவார் பெண் புறாவே!
பிள்ளைகள் காதல் திருமணம் செய்து கொண்டால்
பெண் புறாவே!
கௌரவ கொலை செய்து சாதியை வாழ வைப்பார்
பெண் புறாவே!
மனிதர்கள் போல் நாம் இல்லை பெண் புறாவே!
இறைவனைப் போல் பறவைக்கும்
சாதி இல்லை பெண் புறாவே!
தடைகள் உடைத்து பெண் புறாவே!
உன்னைச் சேர்ந்திடுவேன் பெண் புறாவே!

*****

சிறைப்பட்ட நிலையிலும் அளவற்ற காதலுடன் அன்புமொழி பேசும் ஆசைப் பறவைகளைத் தன் கவிதையில் படம்பிடித்துக் காட்டி நம் மனங்கவர்கின்றார் திரு. எஸ். கருணானந்தராஜா.

ஆண்-
அன்பே! ஏனடி எட்டத்தில் நிற்கிறாய்
அருகில் வா உனைக் கோதி விடுகிறேன்
உன் பயிர்ப்பினைத் தூர எறியடி
உரசி இன்புற உள்ளம் துடிக்குது

அண்டை வந்தெனதாருயிர் உன்னெழிற்
சொண்டை நீட்டடி சொர்க்கத்தைக் காணுவோம்
தண்டியாதெனைத் தத்தியருகில்வா
தாபம் தீர்க்கலாம் கோபமெதற்கடி

பேடு-
போங்களிந்தப் பொல்லாத சிறையினில்
ஏங்கும் போதிலும் உங்களுக் கெப்பவும்
தாங்கொணாதொரு தாபமும் கேடதோ
தனித்த வாழ்வு முடியட்டும் பார்க்கலாம்.

இருவரும்-
அன்பிலாதவர் எம்மைப் பிரித்தனர்
அடைபட்டிங்கு சிறையில் தவிக்கிறோம்
இன்ப வாழ்வை இழந்து தவிக்கினும்
இணைந்த எங்களின் காதலழியுமா

எம்மைப் போன்று பல் மாந்தரும் தங்களின்
இனிய காதலை, வாழ்வை இழந்தொரு
பொய்மையான திரைத் தொடர்போடு தம்
போலி வாழ்வைக் கடத்துகின்றாரதால்
எம்மையும் பிரித்துச் சிறை தன்னிலே
இடுவதால் வரும் துன்பமறிகிலார்
அம்ம! இந்த நிலையினில் எங்களை
அடைத்தனர் அதை என்னென்று சொல்லுவோம்.

*****

சிறைவிட்டு விடுதலை வேண்டிநிற்கும் சுதந்தர மனம் ஒருபுறம்; கட்டுண்டு கிடப்பதிலேயே மட்டற்ற மகிழ்வுகாணும் அடிமை மனம் மறுபுறம். பொதுநலம் நாடும் தூய தாய்மனம் ஒருதினம்; தன்னலம் பேணியே தாழ்ந்திடும் பேய்மனம் மறுதினம் என மனித மனத்தின் அலைபாயும் நிலைகளை இந்தப் புறாக்களோடு பொருத்திக் காட்டி இரசிக்கவைக்கிறார் திரு. வேங்கட ஸ்ரீநிவாசன்.

மங்காத்தா

விட்டு விடுதலையாகி
தடைகளை உடைத்து
கட்டுக்கள் நீக்கி
பறந்திட நினைக்கும் ஒருகணம்
மறுகணம்…
சாவுவீட்டு வைராக்கியம் போல்
உலகவாழ்வில்
கட்டுண்டு வீழ்ந்து
காண்பதெலாம் விரும்பி
சிக்கலில் சேர்ந்து
உழன்றிங்கு நிற்கும் மனம்.

பெண்ணே தாய்
அவளேத் தெய்வம்
பெண்ணுரிமை பெண்ணியம் – என
பெரும் பெரும் வார்த்தைகள்
சொல்லி நிற்கும் ஒரு புறம்.
மறுபுறம்….
பெண்ணடிமைச் செயல் புரிந்து
மாதர்தம்மை இழித்துரைக்கும்
மடமைகள் பலசெய்து
ஆணாதிக்க அதிகார
அழிச்சாட்டியம் தலைத்தூக்கும்

ஒருபொழுது
பிறர் நலம் விரும்பி
நன்மை பல நாடிச்
செயும் செயல்கள் நூறு
மறுபொழுது…
சுயநலம் தலைத்தூக்கி
சுற்றத்தின் நலம் மறந்து
அழுக்காறுற்று அவ்வியம் பேசி
பிறர் நலம் கெடுக்கச்
செய்திடும் பல்லாயிரம்.

உள்ளொன்று வைத்துப்
புறமொன்று பேசி
உள்ளே வெளியே என்று
மனம் காத்தில் ஆடி
நிலைமாறி அலைபாயும் – நான்
நிதமிங்கு வாழும் இவ்வாழ்க்கை.

*****

”உணவுதேடி வெளியேவந்த ஒற்றைப் புறாவை உள்ளே அடைத்தான் பிரித்தாளும் கலையில் மாமணிப் பட்டம் வென்ற மனிதன்! இணையைப் பிரிந்தேங்கும் துணைப்புறாவின் துன்பத்தை இவன் எங்ஙனம் அறிவான்?” என்று வேதனையுறுகின்றார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.  

நடக்குமா நல்லது…?

இணையைப் பிரிப்பது இவன்வேலை
ஈவு இரக்கம் இலாமனிதன்,
துணையா யிருக்கும் உறவுகளைத்
துண்டாய் ஆக்குதல் இவன்குணமே,
உணவு தேடி வெளிவந்த
ஒற்றைப் புறாவைப் பிடித்தடைத்தான்,
துணைப்புறா தேடிக் கண்டதிங்கே
தீர்வு நல்லதாய்க் கிடைத்திடுமோ…!

*****

’உயிரிரக்கம் மிகுந்த’ மனிதன், கோயில் மாடப் புறாவைக் கூண்டுக்குள் அடைத்துவைத்தான்; காதலனிடமிருந்து அதனை பிரித்துவைத்தான்” எனக் கழிவிரக்கம் கொள்கின்றார் திரு. ரா. பார்த்தசாரதி.

கோயில் மாட புறாவாய் சுற்றிய என்னை சிறையில் அடைத்தாய்
எனது காதலனை பிரித்து என்னை தவிக்க வைக்கிறாய்
காதலனின் அழைப்பு என் மனதை அலைக்கழிக்கிறது
எங்களைச் சேர விடாமல் தடுப்புகள் இருக்கின்றதே
தூர இருந்தாலும் , எனது மனம், இரு மனம் கொண்ட ஒரு மனம்!
மனமிறங்கி என் காதலனுடன் சேர விடை கொடுப்பாயா மனிதா.!

*****

காதல் புறாக்கள் இணைய வேண்டும்; அவற்றின் அடிமை வாழ்வு முடியவேண்டும் என்று பரிவோடு உரிமைக்குரல் எழுப்பியிருக்கும் கவிஞர்களுக்கு என் பாராட்டுக்கள்!

*****

சிறந்த கவிதையாய் இவ்வாரம் தேர்வாகியிருக்கும் கவிதை இனி…

பறவைகளின் பிரார்த்தனை..!

சுதந்திரமென்ப தனைவருக்கும் பொதுவானால்
—-சுதந்திரமாய்த் திரியும் பறவையின மதில்சேராதோ.?
அகத்தில் மனிதனை அடைத்தாலது பாவமெனில்
—-ஜகத்தில் பறவைக்கது பரவலாய்ப் பொருந்தாதோ.?

பகையின்றி வாழ்ந்தோம் பகட்டாகப் பறந்தோம்.!
—-பூவெழில் வனப்புடன் வட்டமாய்த் திரிந்தோம்.!
வகையாயெமைக் கூண்டிற்குள் அடைத்து விட்டான்.!
—-பகையானான் பரந்த மனம்கொண்ட பறவைக்கே.!

அனைத் துயிருக்குமொரே நீதியெனில் பறவையை
—-அடைத்து வைக்கும் செயலுக்கெனத் தனிநீதியா.!
அநியாயமாய்க் கூண்டுளடைத்தது? ஏனெனக் கேட்டால்
—-அன்பு பாசமென்பார் அனைத்துமே பொய்யாகும்.!

கனியைப்பறித்தீர் காடுகளைக் கருணையின்றி அழித்தீர்.!
—-கட்டுக்கடங்கா யெம்சுதந்திர மதைநீர் தட்டிப்பறித்தீர்.!
குற்றம்கண்டா? கூண்டிலே அடைத்தீர்? எனக்கேட்டால்
—-பற்றுக்கொண்டே அடைத்து வளர்க்கிறே னென்பார்..!

பறவைகள் பூமிக்குக் கிடைத்ததோர் புண்ணியஜீவன்.!
—-இயற்கையைக் காக்குமுயருளம் கொண்ட உயிரினம்.!
எம்மைச் சொந்தமாக்கக் கூண்டுக்குள் அடைத்தசெயலை..
—-எந்தமன்றத்தில் வழக்காடியாம் விடுதலை பெறுவோம்.!?

யாரிடம் கேட்பது பாவத்துக்கு மோட்சமுண்டாவென
—-ஆரூடம் சொல்லென கூண்டுக்கிளியிடம் கேட்டேன்?
பந்தயம் வைத்து ஆரூடம் சொல்லி நம்மால் பிழைக்கும்
—-பாவமனிதரும் பிழைக்கட்டுமெ யென்றான் சகோதரன்.!

வளமுடன் வாழ்கவென்பான் ஆரைப் பார்த்தாலும்.!
—-வானிலே பறந்த எங்களை வலைவைத்துப் பிடிக்க..
அனுதினமும் வருவான் அருமையாய்ப் பேசுவானவன்.!
—-அடிமை வாழ்வு கொடிதெனச் சற்றும் உணராதவன்.!

சிறுஅறையைச் சுத்தம்செய்ய நித்தமவன் வருவான்.!
—-கறுப்புள்ளக் கயவனைக் கண்டுகொள்ள மாட்டோம்!
மிரண்டகண்ணுடன் மீளாத்துயரோடு வானை நோக்கிய
—-இருண்ட வாழ்வெனும் பறக்கமுடியா பரிதாபநிலையுடன்.!

இறகோடுபிறந்து இரும்புச் சிறையில் வாழுமெமக்கு..
—-சிறகையேன் படைத்தாய்?சிந்திக்கிறோம் பலநாளும்!
கூண்டுக்குள் குடும்பம்செய்தே குறையிலா வாழ்வுபெற..
—-குஞ்சொன்று வேண்டும் சிறகில்லாமல் அருள்வாயா.!இறைவா…

’சுதந்தரம் எனது பிறப்புரிமை’ என முழக்கமிடும் மனிதன் அதனைப் பறவையினத்துக்கு மறுப்பது ஏன்? குற்றவாளிகளை மட்டுமே கூண்டிலடைப்பது வழக்கமாயிருக்க, குற்றமேதும் செய்யாத அப்பாவிப் பறவைகளைப் பாவி மனிதன் கூண்டிலடைப்பது எதனால்? சிறைப்பட்டிருக்கும் பறவைகள் எமக்குச் சிறகுகள் எதற்காக? என்று  புறாக்களின் கேள்விகளால் தன் கவிதையில் வேள்வி  செய்திருக்கும் பெருவை திரு. பார்த்தசாரதி இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞர் எனும் சிறப்பைப் பெறுகின்றார். அவருக்கு என் பாராட்டு!

 

-மேகலா இராமமூர்த்தி

மண்ணுக்கு வெளியே முகங்காட்டிச் சிரிக்கும் இளஞ்செடியைப் புகைப்படம் எடுத்து வந்திருப்பவர் திரு. பிரேம்நாத் திருமலைசாமி. இப்படத்தைப் படக்கவிதைப் போட்டிக்குத் தேர்வுசெய்திருப்பவர் வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பாசிரியர் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பன். ஒளிப்பதிவாளருக்கும், தேர்வாளருக்கும் என் நன்றி உரியது.

சிறிய விதையிலிருந்து தோன்றும் செடிகள் பலவும் சீரிய பயனைத் தந்து மண்ணுலக மாந்தரைக் காக்கின்றன. சின்னஞ்சிறு செடியிடம்கூட மனிதன் படித்தறிய வேண்டிய வாழ்க்கைப் பாடங்கள் பல இருப்பது வியத்தகு உண்மையே!

கண்ணுக்குக் குளுமையும் கருத்துக்கு இனிமையும் சேர்க்கும் இந்தச் செடி குறித்து நம் கவிஞர் பெருமக்கள் என்ன கருத்துக்களைப் பதிவுசெய்திருக்கிறார்கள் என்பதை அவர்தம் கவிதைவழிக் காண்போம்!

******

”கருநிற நிலத்தில் தோன்றிக் கண்ணைக் கவரும் இந்த இளஞ்செடி, பூத்து, காய்த்து, கனிந்து மாந்த இனத்திற்குப் பலன் தரும்; சுற்றுப்புறத் தூய்மை காத்து உடல்நலன் தரும்” என்று இன்றைய செடியின் நாளைய பலனைக் கணித்துக் கூறுகின்றார் திரு. ரா. பார்த்தசாரதி.

கருமை நிற நிலத்தில் ஓர் இளம் செடி
கண்ணை கவரும் வண்ணம் முளைத்து எழுந்தது
தன் கைகளாகிய கிளைகளை பரப்பி நின்றது
மழைத்துளிக்காக தன் கையேந்தி நின்றது!
மழை இல்லாமையால் நிலம் வறண்டு போனதே
நிலத்தடி ஈரத்தில் தன் காலை ஊன்றியதே
சிறிது ஈரத்திலும் இளம் செடி அழகாய் முளைத்ததே
புன்முறுவல் பூத்து தன்னை ஆதரிக்க வேண்டுதே!
பசுமை நிறம் கொண்ட கீழாநெல்லிச் செடியோ
உயர்ந்து வளர்ந்து நிழல் தரும் புளிய மர கன்றோ
வீட்டிற்கு ஒரு மரம் வளர்ப்போம் எனச் செடி நட்டோம்
செடி வளர்க்கத் தண்ணீர் பாய்ச்சி வேலி அமைப்போம்!வீட்டிற்குப் பல மரம் வளர்த்துச் சுற்றுப்புற மாசினைதடுப்போமே
இன்றைய சிறு செடியானாலும், நாளை மூலிகையாய்ப் பயன்படுமே
பூவாகி, காயாகிக் கனிந்து மனித இனத்திற்கு என்றும் பலன் தருமே
மரங்களும், செடிகளும் என்றும்சுற்றுப்புற சூழலைக் காக்கும்மே!

******

”விதை பிளந்து தலைகாட்டி, இலைகாட்டி, பின் இருப்பைக் காட்டிய என் வேருக்கு நீவிர்  நீர் காட்ட வேண்டாமா? மரத்தைப் பெருக்குவோம், பல்லுயிர் ஓம்பும் குணத்தைப் பெருக்குவோம்” என்று பொருளுரை புகலும் சிறுசெடியைக் காண்கிறோம் திரு. நக்கினம் சிவம் கவிதையில்.    

விதை பிளந்து
மண் பிளந்து
உலகைக்காண
இலை காட்டி
இருப்பைக் காட்டி
என் பிறப்பைக் காட்டினேன்.

நீர் காட்ட வேண்டாமா
என் உயிர்க்கு
உரம் சேர்க்கும்
நீரே ஆதாரம்
என அறிந்தே
உதவும் நீரே
எமது ஆதாரம்
மழை நீரே
நமக்கு ஆதாரம்.

உலகின் ஆதாரம்
நீரென அறிந்தே
மழை நீரைப் பெறவே
மரத்தைப் பெருக்கு
மனித நலனுடன்
பல்லுயிர் ஓம்பும்
குணத்தைப் பெருக்குவோம்.

******

”சுயத்தை இழந்து விலைபோன மனிதர்களால் தலைகுனிவைச் சந்தித்தோம்; வெள்ளித்திரை நாயகரில், கொள்கையற்ற கயவர்களில் நம் தலைவரைத் தேடுகின்றோம்!! இவைதவிர்ந்து கதிர்நெல் போல் பலனளிக்கும் மதியூகத் தலைமைதனை இனியேனும் துளிர்விடச் செய்திடுவோம்” எனும் சத்தான வார்த்தைகளைத் தன் கவிதையில் முத்தாகக் கோத்துள்ளார் திரு. வேங்கட ஸ்ரீநிவாசன்.

துளிர்

பழையன கழிதலும்
புதியன புகுதலும்
வழுவல என்பதால்
பழையதை அழித்தோம்
பழமையைக் களையவில்லை
புதியனக் கொண்டுவந்தோம்
புதுமையைப் புகுத்தவில்லை

விலை போன மனிதர்களால்
கலை குலைந்து தலை தாழ்ந்து
சுயம் இழந்து பாழ்பட்டு நின்றோம்
உயர் தொழில் விடுத்து
செயற்திறம் மறந்து
உயிர் மட்டும் கொண்டு வாழ்கின்றோம்

வீண்ஜம்ப வார்த்தை வீசும் வித்தகனில்
கூன்போட்டு கால்பிடிக்கும் அடிமைகளில்
வெள்ளித்திரை வலம்வந்த நாயகனில்
கொள்கையற்று குழுமாறும் வஞ்சகனில்
தலைவர்களைத் தேடுகின்றோம் – அவர்
தகுதிகளைப் பார்க்கவில்லை – வெற்று
கூட்டத்தைப் பார்த்திருந்தோம்
கொள்கைகளைப் பார்க்கவில்லை

வெள்ளி பல அள்ளித்தரும்
வெளிநாட்டு வேலை,
எட்டடுக்கு மாடிதன்னில்
குடியமர்த்த வழிசெய்யும் குலமகள்,
சுற்றிபலர் அடிபணியும் ஆடம்பரம்
பெற்றிங்கு தந்திடவே வழிசெய்யும்
பட்டமதைப் படித்திடவே
பாடசாலை தேடுகின்றோம்
சகமனிதன் தனைக் காத்து
சமுதாயம் உயர்த்துமொரு
வாழ்க்கைக்கல்வி கற்பதற்கு
ஒரு நாளும் விழையவில்லை

சக மனித உணர்வுகளைச்
சமுதாய விழுப்பங்களை
இழைந்தளிக்கும் கல்விதனை
இளைய சமுதாயம் பெற
இன்றேனும் முயன்றிடுவோம்

அவர் மனதில்
அதிகார போதை நீக்கி
எதிர்கால அச்சம் தவிர்த்து
கதிர்நெல் போல் பலனளிக்கும்
மதியூகத் தலமைதனைத்
துளிர்விடச் செய்திடுவோம்!

******

”வேரைப் பிடுங்காதே; மரத்தை வெட்டி வீழ்த்தாதே!
பயன்மரம் நட்டிடுவாய்; பாரில் உன்பேரை நிறுத்திடுவாய்” என்று புவிமாந்தருக்குச் செவியறிவுறூஉ செய்கிறார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

மரம் நடு!

நீரும் நிழலும் பெருகிடவே
நிச்சயம் வேண்டும் மரமதுவே,
பாரில் உனது பேர்விளங்கப்
பயன்மரம் ஒன்றை நட்டிடுவாய்,
நேரில் நடாது போனாலும்
நிற்கும் செடிக்கு நீரூற்று,
வேரது அறவே பிடுங்காதே
வெட்டி மரங்களை வீழ்த்தாதே…!

******

”நீரிழிவை உடலைவிட்டு நீக்கும்; காமாலையைக் காணாமல் போக்கும்; இனிப்பான வாழ்வுக்கு வழிவகுக்கும் கசப்பான இம்மூலிகை” என்று படத்தில் தோன்றும் கீழாநெல்லியின் மேலான பலன்களைத் தொகுத்துரைக்கிறார் பெருவை திரு. பார்த்தசாரதி.

நோய்வாயில்வீழாமல் காக்கும் கீழாநெல்லி மூலிகை

சிறுகற்களுக்கிடையில் குப்பை கூளங்களில்
குறுஞ் செடியாய் தரைமுழுதும் பரவியிருக்கும்.!

சிறுசிறு உடலுபாதை உடனடி தீர்க்குமூலிகை
சிறுஇலை சற்றுகீழே சிறுநெல்லிக் காயிருக்கும்.!

காலைமாலை யிதன்வேரை யரைத்துக் குடிக்க
காமாலை நோய்காணாது காததூரம் ஓடிவிடும்.!

சத்தானயிலைச் சாற்றுடன் ஆவின் பால்சேர
சாப்பிட்டால் தப்பிக்கலாம் சாவே இல்லை..!

நீரில்லா இடத்தினிலே நிலையாய் வளருமிது.!
நீரிழிவைக் குணமாக்கும் நிணநீர் சுரக்கவுதவும்.!

குற்றுச் சிறுசெடியான இருவிலை மூலிகையாம்.!
பற்றுக் கொண்டே வளர்க்காமல் வளருமினமாம்..!

விதைக்காமலே மண்ணிலிருந்து வெளி வரும்..!
விழுதாக அரைத்துண்டால் வயிற்றுவலி விலகும்.!

உடல்முழுதும் மருத்துவ குணம்கொண்டு..மனித
உடலினுள் எழும்நோய் தீர்க்கும் அரு மருந்தாகும்.!

வெப்ப மண்டலம்தனில் வளருமது நம்முடல்..
வெப்பத்தைத் தணிக்குமதன் தளிர் இலைச்சாறு.!

வாய்வயிறு தொண்டை குடல்புண் அகற்றும்..கீழ்
வாய்நெல்லியெனப் பெயர்பெறும்சிறு செடியாகும்.!

கசப்பான நல்விஷயமே வாழ்வில்பின் இனிக்குமாம்
கசப்பும் துவர்ப்பும் உடல்நலத்திற்குமிக அவசியம்.!

கசப்புச்சுவை கொண்ட கீழ்வாய்நெல்லி யென்பது..
பேச்சுவழக்கில் கீழாநெல்லி மூலிகை எனவானது.!

******

நல்ல செடிகளை வளர்த்து மரமாக்குவதே சுற்றுச்சூழல் மாசுக்கு விடிவு தரும்; நோய்களுக்கு முடிவு தரும் என்பதைத் தம் கவிதைகளில் சிறப்புற வெளிப்படுத்தியிருக்கும் கவிஞர்களுக்கு என் பாராட்டு!

இந்த வாரத்தின் சிறந்த கவிதையாய்த்  தேர்வாகியிருப்பது அடுத்து வருகின்றது…

மரமாய் மாற ஒரு வரம்!

விதை ஒன்று பூமித்தாய் மடியில் விழுந்தது!
வானத் தந்தை நீரை உணவாய்த் தந்தது!
ஆசான் கதிரவன் ஒளியைக் கொடுத்தது !
நண்பன் காற்று துணையாய் நின்றது!
விதை முளைத்து மரமாய் வந்தது!
பிறந்த காரணம் நினைத்துப் பார்த்தது!
நன்றிக் கடன் தீர்க்க உறுதி பூண்டது!
நச்சுக் காற்றைத் தான் ஏற்று,
நல்ல காற்றை நமக்குத் தந்தது!
மன்னுயிர்க்கு நிழல் தந்தது!
பறவைக்கு வீடு தந்தது!
பசிக்குக் கனி தந்தது!
மழை வர வழி செய்தது!
மரத்தின் நன்றியில் ஒரு துளியாவது
மனிதர் நம்மிடம் இருந்ததுண்டா?
இருந்திருந்தால் சிறப்போடு வாழ்ந்திருப்போம்!
தாயை மதிக்கவில்லை!
தந்தை சொல் கேட்கவில்லை!
பாசம் தெரியவில்லை!
நேசம் எங்குமில்லை!
பிறந்த மண்ணை நினைக்கவில்லை!
பொது நலத்தில் நாட்டமில்லை!
தாய் மொழியைக் கற்கவில்லை!
மரங்கள் வளர்க்கவில்லை!
பயிர்த் தொழிலும் செய்யவில்லை!
சுயநலம் பெருக்கி விட்டோம்!
பிறர் நலம் மறந்து விட்டோம்!
பகுத்தறிவு இருந்தாலும் பாவிகளாய்
மாறி விட்டோம்!
மரங்களின் பொது நலத்தைக் கற்றுக் கொள்ள
வீட்டிற்கு ஒரு மரம் வளர்ப்போம்!
மனிதனாய்ச் சுயநலத்தோடு வாழ்ந்தது மாறி!
இனி மரங்களாய் பொது நலத்தோடு வாழ்ந்திருப்போம்!

மரங்கள் புவிக்கு இயற்கை தந்த வரங்கள். விதையாய் விழுந்து செடியாய்த் துளிர்த்த ஓரறிவுள்ள பயிரினம், மரமாகி மண்ணையும் மனிதர்களையும் காத்து நிற்கின்றது. பகுத்தறிவில் மிஞ்சிய மனித உயிரினமோ மரங்களை அழிக்கிறது; மழையினை ஒழிக்கிறது. சுயநலமென்னும் கடுகுள்ளத்தை ஒழித்துப் பொதுநலமென்னும் தாயுள்ளத்தை மானுடம் பேணும் நாளே புவிக்குப் பொன்னாள்!” எனும் நற் சிந்தனை விதைகளைத் தன் கவிதையில் தூவியிருக்கும் திரு. பழ. செல்வமாணிக்கத்தை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞராய் அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.

 

 

 

-மேகலா இராமமூர்த்தி

 

அழகிய அலங்காரத்தோடு பூம்பூம் மாடும் அதனருகே மாட்டுக்காரரும் நிற்கும் இக் காட்சியைப் படம்பிடித்தவர் திருமதி. பவளசங்கரி. இப்படத்தைப் படக்கவிதைப்போட்டிக்குத் தேர்ந்தெடுத்துத் தந்தவர் வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பாசிரியர் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பன். வல்லமைமிகு பெண்மணிகள் இவ்விருவருக்கும் என் மனமார்ந்த நன்றி!

தன் வயிற்றுப்பாட்டுக்காக மாட்டோடு அலைந்து திரியும் மனிதனைக் காண்கையில் மனம் வேதனையில் கனக்கின்றது. மாடே செல்வமாய் இருந்த அன்றைய நிலைமாறி, மாட்டை அலங்காரப்பொருளாக்கி மனிதன் பொருள்தேடும் அவலநிலை இன்று! காலம்போடும் கோலங்கள்தாம் எத்தனை எத்தனை!

இனி, இப்படத்துக்குக் கவிபாடக் காத்திருக்கும் கவிஞர்களை வாழ்த்தி வரவேற்கின்றேன்!

ஒல்லும் வகையெல்லாம் அறவினை செய்யவேண்டும் என்றார் வள்ளுவர். வாயில்லா சீவனோடு தன் வயிற்றுப்பாட்டுக்குப் போராடும் இம்மனிதனின் துயர்தீர்க்க உதவுவதே உண்மையான மனிதநேயம் என்கிறார் திரு. ரா. பார்த்தசாரதி.

பூம், பூம் மாட்டுக்காரன் வாசலில் வந்து நின்றான்
வீடுதோறும் நல்ல சேதி சொல்லி அழைத்தான்
வளர்க்கும் காளை மாட்டிற்கு அலங்காரம் செய்தான்!
அதனை வீட்டில் உள்ளவர்க்கு வணக்கம் செய்ய சொன்னான்!நிலம் காய்ந்து போனதால் பிழைப்புத் தேடி மாட்டுடன் செல்கின்றான்!
கால் வயிற்றுக் கஞ்சி குடிப்பதற்கு அதனை காட்டி பிழைக்கின்றான்!
ஈட்டிய பொருளில் தானும் உண்டு அம்மாட்டினையும் காக்கின்றான்!
நல்லெண்ணம் கொண்டு அவன் கூறுவதைச்சற்றே நம்புகின்றான்!
அவன் கேட்பதோ பழம் துணியும், சிறிது அரிசியும், பணமும்
அவன் வந்ததைக் கண்டு நாய் விரட்டுவது போல் அதிகாரமும்,
கடன்காரனைப் பார்த்தது போல் அவனை விரட்டி அடிப்பதும்,
ஏனோ முன் ஜென்மத்தில் பயனாய் நம்மிடம் கையேந்தி நிற்பதும்!
அவனும் மனிதன்தான் என்ற எண்ணம் வேண்டும்
மனிதநேயம் கொண்டு அவன் குறை தீர்க்கவேண்டும்
அவன் நிலைகண்டு உதவ முன்வர வேண்டும்!
அந்த ஏழையின் சிரிப்பில் இறைவனைக் காணவேண்டும்!முடிந்த வரையில் பிறர்க்குக் கொடுத்து உதவ வேண்டும்
உனது தர்மம் சிறிது எனினும் பின் உன் தலைமுறையைக் காக்கும்
ஒல்லும் வகையான் அறத்தை செய் என்கிறார் வள்ளுவர்
ஒரு மனிதனும் வாயில்லா ஜீவன் வாழ்கிறது என நினைக்கவேண்டும்!

*****

”சின்னப்பிள்ளைகள் மனமகிழ்ந்து சிரிக்கும்படிப் பூம்பூம் மாட்டோடு அலைந்து திரியும் மனிதனின்  பசி போம்படி அவன் வயிற்றுக்குச் சோறிடல் வேண்டும்” என்கிறார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

எல்லாமே…

மன்னர் வேடம் போட்டால்தான்
மறுநாள் உண்ண வழிபிறக்கும்
தன்மை எங்கும் பொதுவேதான்
தாங்காப் பசியை ஆற்றிடத்தான்,
தின்ன உணவு தேடியேதான்
தெருவி லெங்கும் அலைவதுவும்,
சின்னப் பிள்ளைகள் மனமகிழ்ந்து
சிரித்திட பூம்பூம் மாட்டுடனே…!

*****

”வீட்டுவாசலில் நல்வரவை நோக்கும் மாந்தருக்கு நல்வார்த்தை சொல்லும் மனிதர் யாம்; எல்லாருக்கும் நல்வாக்கைச் சொல்லும் எமக்கு என்றுதான் அமையும் நல்வாழ்க்கை?” என்று கழிவிரக்கத்தோடு மொழியும் பூம்பூம் மாட்டுக்காரனைக் காண்கின்றோம் பெருவை திரு. பார்த்தசாரதியின் கவிதையில். 

மங்களேஸ்வரி மங்களமா அருள்வா..பூம் பூம் மாட்டுக்காரன்

கற்பனைவளத்தோடு கல்லிலே கலைவண்ணம் காட்டி
—கல்லையும் பேசச்சிரிக்க வைத்தான் தம்கைத்திறத்தால்!
வாழும்கலையறிந்து கலாசார வழியறிந்து வகையாய்
—வாயில்லா ஜீவனையும் பேசவைத்தான் தன்சைகையால்!

அரிய பழந்தமிழ்க் கலையாய் பூம்பூம் மாடுண்டு!
—அருகிவரும் கலையாக ஆனதுவு மெங்கள்கலையே!
அலங்கார ஆடையுடன் ஆரூடம் சொல்லும்ஜீவன்!
—அருங்கலை வளர்க்கும் மாட்டை வாங்கவிற்கமுடியாது!

மக்களப்பெத்த மவராசி!..புள்ளயப்பெத்த புண்ணியவதி!
—மங்களேஸ்வரி வந்துருக்கா! மங்களமாவுன வாழ்த்துவா!
பாட்டுடன் இதுபோல வீடுவீடாய்ச்சென்று நற்குறிநல்கும்
—மாட்டுடன்பேசும் மனித நேயமுடையது ஆதியனெனுமினம்!

குலத்தொழிலாய்க் குறிசொல்லிக் குடும்பம்பல காப்பதற்கு..
—கொடுப்பதையே தானமாய்ப்பெறக் கொம்புடன் பழக்கினான்!
வீடுவீடாய்ச் சென்றுதலையாட்டி வித்தைபல காட்டி..
—விருப்பமுடன் மனமுவந்து மனிதருடன் பேசவைத்தான்!

நல்லகாலம் வருமென நல்வார்த்தை சொல்வோம்யாம்!
—வாழ்க்கை விளிம்பிலேயே வாழ்நாள் முழுதும்நின்று..
வீட்டுவாசலில் நல்வரவை எதிர்நோக்கும் மனிதர்களுக்கு..
—வாழ்வியல் நலம்சொல்லும் நல்லமனிதர்கள் நாங்கள்!

சிற்றன்னைக் கொடுமைபோல் பலகாலம் நாங்களும்
—இயற்கையன்னை பரிவின்றி எம்ஜீவனுக்கு வழியில்லை!
அடிமாடாய் ஆகாமல் அரசுதானதைக் காக்குமா..?
—ஆண்டியாய்த் திரியுமெங்கள் வேதனை யாருக்கும் புரியுமா?

குடும்பமுண்டு ஆனால் குடும்பஅட்டை இல்லை?
—வாக்குரிமையுண்டு வாக்காளர் அட்டை இல்லை?
மரபுசார்ந்த யெம்வாழ்வின் மேலரசுமனம் வைக்குமா?
—தனிக்கவனம் செலுத்த தலைசாய்க்குமா அரசு..?

ஐந்தறிவில் பூம்பூம் மாடுனக்குக் கலையில் பங்குண்டு!
—ஆறறிவில் பூம்பூம்மாடெனப் பட்டம் பெற்றவருமுண்டு!
அனைத்துக்கும் ஆம் இல்லை தெரியுமானால்..
—அருங்கவிதைக் கேள்விக்கும் பதில்சொல் மங்களேஸ்வரி!

*****

பூம்பூம் மாட்டுக்காரனின் பசிப்பிணி போக்கவும், அவன் வாழ்வில் மகிழ்ச்சி பூக்கவும் தம் கவிதைகளில் அக்கறையோடு குரல்கொடுத்திருக்கும் கவிஞர்களுக்கு என் நன்றியும் பாராட்டும்!

அடுத்து வருவது இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதை…

நல்ல சேதி

கல்யாணச் சேதி சொல்ல காளை வந்தது!
கழுத்தில் தாலி ஏறும் வேளை வந்தது!
மாப்பிள்ளை காசு கேட்டதால் கல்யாணம் நின்றது!
கல்யாணச் சந்தையில் மாப்பிள்ளை பாருங்கள்!
பிள்ளையை விற்கும் பெற்றோரைப் பாருங்கள்!
தன்மானம் விற்று, சன்மானம் கேட்கின்ற விபரீதம் பாருங்கள்!
பிள்ளையின் படிப்பும், வேலையும் சந்தைப் பொருளான
சங்கடம் பாருங்கள்!
கரும்புதின்னக் கூலி கேட்கும் கேவலம் பாருங்கள்!
வரதட்சணை உங்களை,
மனைவி பேச்சுக்குத் தலையாட்டும்
பூம் பூம் மாடாய் மாற்றிய அவலம் பாருங்கள்!
வரும் காலத்தில் வரதட்சணை எனும் வார்த்தைக்குத்
தடை விதியுங்கள்!
பெண்ணின் இதயத்தைத் தட்சணையாய்க்
கேட்டிடுங்கள்!
உங்கள் அன்பைப் பெண்ணுக்குக் கைம்மாறாய்க்
கொடுத்திடுங்கள்!
இனி வரும் நாட்களில் பூம் பூம் மாடுகள்
கல்யாணச் சேதி சொல்லும்!
வரதட்சணை வேண்டாம் , வாழ்க்கைத் துணை
போதும் என்று சொல்லும் இளைஞர்களின்
புகழ் சொல்லும்!

”பூம்பூம் மாடுகள் சொல்லும் சேதிகள் மாறட்டும்!
திருமணச் சந்தையில் தன்மானம் விற்றுச் சன்மானம் கேட்கும் கேவலம் ஒழியட்டும்! தட்சணை வேண்டாம்; வாழ்க்கைத்துணையின் காதல் இதயமே போதும் என்றுகூறும் உத்தம இளைஞர்களின் இனிய புகழைப் பூம்பூம் மாடுகள் நித்தம் பேசட்டும்!” எனும் உணர்ச்சிமிகு வரிகளால் தன் கவிதையை மிளிரச் செய்திருக்கும் திரு. பழ. செல்வமாணிக்கத்தை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞராய் அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.

 

 

 

 

 

 

 

-மேகலா இராமமூர்த்தி

ஈருருளியில் பறக்கும் ஒரு குடும்பத்தைத் தன் புகைப்படப் பெட்டிக்குள் அடைத்து வந்திருப்பவர் திரு. முத்துக்குமார். இப்படத்தை இவ்வாரப் படக்கவிதைப் போட்டிக்குத் தேர்வுசெய்து தந்திருப்பவர் வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பாசிரியர் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பன். இவர்கள் இருவருக்கும் என் நன்றி.

மழலையொன்று இடையினில் நசுங்க, அன்னையோ இடமின்றிக் கசங்க, குடும்பத்தலைவன் அதிவேகத்தில் ஊர்தியைச் செலுத்துவது அச்சத்தைத் தருகிறது. வேகத்தினும் விவேகமே சிறந்தது என்பதை வாகன ஓட்டிகள் உணர்ந்தால் விபத்துக்களைத் தவிர்க்கலாம்!

*****

இனி கவிஞர்கள் கவிபாடும் நேரம்…

ஈருருளியும் இயற்கையும் இயங்கு நிலையில் இயங்கா நிலையைக் காட்டுவது தோற்றப் பிழையே என வியக்கும் திரு. நக்கினம் சிவம் பயணத்தில் வேகத்தைக் குறைப்போம், குடும்பத்தைக் காப்போம் எனும் நல்லுரையோடு கவிதையை நிறைவுசெய்திருக்கின்றார்.

பூமி சுழல்வதும்
சூரிய சந்திரர் வருவதும் போவதும்
இருளும் ஒளியும் தோன்றி மறைவதும்
இயற்கையின் வினையாகும்.

தன்னுடை குடும்பமாம்
மனையுடன்குழவியும்
ஈருருளியில் செல்வதில்
அகமதும் சுகமதாகும்.

தோற்றம் மறைவதும்
மறைந்தது பிறப்பதும்
இயற்கையின் செயலாகும்
இங்கோ

ஈருருளியும் இயற்கையும்
இயங்கு நிலையில்
இயங்கா நிலையை
காட்சி பிழையாகும்.

அதுவே
தோற்ற முடிவாகும்.

தோன்றா நிலையே
முற்றும் நிலையென
பற்றுகள் நீங்கிய
பரமர்கள் பகர்ந்தார்.

தோன்றும் வரை
தோற்றத்தில் வாழ்வோம்
தோற்ற மறைவை
போற்றி புகழ்வோம்.

பயணத்தில் நாளும்
வேகத்தை குறைத்து
குடும்பத்தை காப்போம்
நலமுடன் வாழ்வோம்.

*****

’குடும்பத்தை உடனேற்றிக் காற்றினும் கடுகிச் செல்வது பேராபத்து! வேகத்தைக் குறைத்தால் உறவுகள் நலம் கூடுமே’ என்கிறார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.  

வேண்டாம் வேகம்…

குடும்ப மெல்லாம் கூடயேற்றி
காற்றைப் போல பறப்பவரே,
குடும்பம் காத்திடும் முறையிதுவா
கூடுதல் வேகம் முறையாமோ,
தடுக்கும் கவச மணிந்தாலும்
தாண்டும் வேகம் இடர்தானே,
அடுக்கும் உறவுகள் நலங்காக்க
அதிக வேகம் வேண்டாமே…!

*****

”தம்பி! உன் தாரமே உன் வாழ்வின் ஆதாரம்; வண்டியின் இடையில் அமர்ந்திருக்கும் பிள்ளைக்கு(ம்) ஆகிவிடக்கூடாது சேதாரம். எனவே வாகனத்தைச் செலுத்துவாய் நிதானமாய்” என்று அன்போடு வாகனவோட்டிக்கு அறிவுறுத்துகிறார் திரு. பழ. செல்வமாணிக்கம்.

வேகம் என்றும் சோகம் வேகம் விவேகம் அல்ல தம்பி!
உன் குடும்பம் வாழ்வது உனை நம்பி!
உன் தாரம் பின்னால் அமர்ந்திருப்பதை
மறந்தனையோ தம்பி !
அழகுப் பிள்ளை உங்கள் நடுவில் அஞ்சி
அமர்ந்திருப்பதை பார் தம்பி !
அவள் வாழ்வின் ஆதாரம் நீ என்பதை
ஒரு கணம் நினைத்தால் தம்பி!
வேகம் மாறி, நிதானம் வந்திடும் தம்பி!
தலைக்கவசம் அணிந்திருப்பது !
நீ மட்டும் தான் தம்பி !
ஆண்டவனின் அற்புதப் படைப்பு!
மனித குலம் தம்பி!
அதை விபத்தால் விபரீதமாய்
மாற்றி விடாதே தம்பி!
வாகனத்தை என்றும் நிதானமாய் !
செலுத்திடுவாய் தம்பி!

*****

இருசக்கர வானத்தில் செல்லும்போது கைக்கொள்ள வேண்டியவற்றையும், தவிர்க்க வேண்டியவற்றையும் தன் கவிதையில் பட்டியலிடுகிறார் திரு. ரா. பார்த்தசாரதி.

நேரத்திற்கு செல்ல இரு சக்ர ஊர்தியில் ஓர் அவசரப் பயணம்
அவசரமாக இரு சக்ர ஊர்தியில் அதி வேகமான பயணம்
அதிலும் தன் மனைவி, மகன் இருப்பதை உணராத பயணம்,
இறப்பைப் பற்றி கவலை கொள்ளாத ஓர் பயணம்!
இரு சக்ர ஊர்திகளின் விபத்துக்கள் அன்றாடம் நிகழ்கிறதே!
மனிதனின் உயிர் இன்று மலிவாய்ப் போனதே!
விழிப்புணர்வு ஏற்பட்டும் கவலை கொள்ளாமல் போனதே!
வேகத்திலும், விவேகம் இல்லாமல் போனதே!

இருசக்ர ஊர்திகளின் முன்னேற்றத்தால் அதி வேகமும்,
விபத்தினால் மனிதர்களுக்கு ஏற்படும் துர்மரணமும்,
கவனமாய்ச் சென்றாலும், எமனாக வந்து இடிப்பான்
கேட்டால் அதுவே அவன் தலை விதி என்பான்!
இருசக்ர ஊர்தியில், வேகமா ய் செல்வது விவேகம் அல்ல
அதிக பாரம், அதிக நபர்களுடன்,செல்வதும் நல்லதல்ல
சிக்கனல்களை மதிக்காமல் செல்வதும் நல்லதல்ல!ஓட்டும்போது கைப்பேசியுடன் பேசுவதும் நல்லதல்ல!வண்டியில் செல்லும்போது சாலை விதிகளை மதியுங்கள்!
தலை பாதுகாப்பிற்கு தலைக் கவசம் அணிந்து செல்லுங்கள்!
மனைவி, மகனுடன், கவனமாக வண்டியில் செல்லுங்கள்,
விபத்தின்றி இருசக்ர ஊர்தியில் பயணம் செய்ய நினையுங்கள்!

*****

வீதிகளில் விதிகளை மதித்தால் எதிர்பாரா விதிமுடிவை விலக்கலாம்; காலனிடம் அநியாயமாய்ச் சிக்கி அகால மரணமடைவதை அகற்றலாம் என்று பாதுகாப்பாய் வாகனம் ஓட்டுவதன் அவசியத்தைப் பகர்கின்றார் பெருவை திரு. பார்த்தசாரதி.

வாகனத்தில் வேகம் வாழ்வில் துன்பம்!

வானில் எழுமேவு கணைபோல் வரையறையிலா
—-வாகன மெலாம் சாலையிலே பறக்குதங்கே
அவசரமாய்ப் போட்ட தார்ச்சாலை வழுக்கியதால்
—அதிவேகமாய்க் கூட்டுதிங்கே விபத்துக் கணக்கை!

வாகன வேகமதைச் சாலையில் காட்டாதேயுன்
—விவேக புத்தியைச் செய்யும் செயலில் காட்டுவாய்!
ஒடிந்தமூட்டும் உடலிலி லழியாத் தழும்புடனே
—-நொண்டிவாழும் வாழ்வு தேவைதானா சொல்லு!

வீதிகளில் காட்டும் வாகன வேகமதுவுன்
—-வாழ்வில் இருளைத் தந்து விடுமிதை
அறியாமல் செல்கின்ற வேகம் ஆபத்தாகும்
—-அறியவைக்க முயற்சி செய்தும் பலனில்லை

கணவனை இழந்த காரிகைகள் தன்னருமைக்
—-குழந்தை இழந்த தாய்மார்கள் பலவென
உயிரில்லா வாகன மொன்றால் முடியுமொரு
—-உன்னுயிரை யரை நொடியில் பறித்துவிட!

வீதிகளில் விதிகளின் மேல் வழிநடந்தால்
—விதி முடிந்ததென்று புகலுவதை விடுக்கலாம்
ஆடி அடங்கிய அருமுடம்பை எரித்து
—-அரை நொடியில் சாம்பலாவதைத் தவிர்க்கலாம்!

சுழலுவதே சக்கரத்தின் செயலானால்…வாழ்க்கைச்
—-சுழற்சியிலோயாமல் உழலுவதும் மோர் நியதியன்றோ?
பங்கமிலாப் பெற்றபெரு வாழ்வு நிலைபெறவுன்
—-அங்கமதில் குறையிலா வாழ்வு வேண்டும்!

உனக்கென்று உதித்ததைத் பறிக்க இங்கு
—-உலகில் யாருக்கும் உரிமையில்லை யென்பதை
உணர…உன்வாழ்வில் வேகமே வேண்டாமென
—-நிதானமாய் வாழ்வில் நின்று நட!

*****

வாகன ஓட்டிகளுக்கு நல்ல அறிவுரைகளை அள்ளி வழங்கியிருக்கும் நம் கவிஞர்கள் தாம் பொறுப்புள்ள குடிமக்களுங்கூட என்பதை நிரூபித்திருக்கின்றார்கள். பாராட்டுக்கள்!

*****

அடுத்து வருவது இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதையென நான் தெரிவுசெய்திருப்பது…

உந்துவிசைச் சைக்கிள் எங்கு போகுது?

மந்தை மாட்டு வண்டியில்
சந்தைக்குப் போன
முந்தைய சாணி யுகம்
பிந்திப் போனது!
ஜல் ஜல்லென்று
சதி தாள மிட்டோடும்
குதிரை வண்டிகள் காலமும்
விதி மாறி மறைந்தன!
நிதிச் சிக்கன இரு சக்கர
மிதி வண்டிகள்
புதிராக வேகமாய் ஓடின!
மனிதர்
குதிவலி குறைக்கப்
புதியதாய்ப்
பெட்ரோல் எஞ்சின் பூட்டிய
விந்தை வேக வண்டி
இப்போது
உந்துவிசை ஸ்கூட்டி வாகனமாய்
வந்து விட்டது!
வேகத்தில் பன்மடங்கு விரைந்தாலும்
விபத்துகள் நேர்வதும்,
சோகமும், துக்கமும், உயிர்கள்
துறப்பதும் அனுதினம்
தொடர்ந்தன!
எதற்கும் நாம்
விலை தர வேண்டும்!
விஞ்ஞானம்
இருதலைத் தெய்வம்!
ஆக்க பூர்வமாய்
அள்ளிக் கொடுக்கவும் செய்யும் !
துள்ளிக்
கொல்லவும் செய்யும்!
உந்து சைக்கிளில்
செல்லும் குடும்பத்தைப் பார்!
எமனை நோக்கிப் போகும்
அன்னை!
அருந்தவப் பிள்ளை!
ஏனில்லை,
அவரது தலைகளில் மட்டும்
பேணும் கவசம்?

வாழ்வில் எதற்கும் நாம் விலைதர வேண்டும். அறிவியல் இருதலையுடைய தெய்வம். அதன் ஒருதலை ஆக்கத்தைத் தந்தாலும் மற்றொரு தலை அழிவுப் பாதைக்கு இட்டுச்செல்வதையும் மறுக்கவியலாது. சாலையில் அதிவேகமாய்ச் செல்லும் இந்த உந்துவண்டி எமனூருக்கு முந்திச் சென்றிடுமோ என்ற தன் அச்சத்தை இக்கவிதையில் அழுத்தமாய்ப் பதிவுசெய்திருக்கும் திரு. சி. ஜெயபாரதன் இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞராய்த் தேர்வாகியிருக்கின்றார். அவருக்கு என் பாராட்டு!