Category: தொடர்கதை

                                                     -மீனாட்சி பாலகணேஷ்             

திலகாவும் சைலஜாவும் திலகா வீட்டுத் திண்ணையை ஒட்டிய சிறிய அறையில் ரகசியமாக ஏதோ பேசிச் சப்தமிடாமல் சிரித்துக் கொண்டும், ஒருவரை ஒருவர் கேலி செய்து கொண்டும் இருந்தார்கள்.

“உங்க அத்தை பையன் பேரென்னடி? ரொம்ப உசரம்னு பாட்டி சொன்னாங்களே, நிஜமாவா?”திலகா கேட்டாள்.

“ம், இருப்பான் ஆறடி உசரம். ஸ்ரீனிவாசன்னு பேர். சீனுன்னு கூப்பிடுவோம்,” சைலஜா.

திலகாவின் கண்கள் அகல விரிந்தன.”அவன் இவன்னு சொல்லறே, உங்க அத்தை கோவிச்சுக்க மாட்டாங்களா?”

சைலா இத்தனை நாட்கள் இதைப் பற்றி சிந்தித்ததேயில்லை. இப்போது, ‘ஓ இப்படியும் ஒரு சம்பிரதாயம் உண்டா?,’ என அவளுடைய இளம் உள்ளம் தத்தளித்தது.

“ஆமாம், நாளைக்கு என்ன பாவாடை தாவணி போட்டுக்கப் போறே?” என்று சீண்டினாள் திலகா.

“அம்மா சொல்லறதத் தான். நானா எப்படி எடுத்துக்க முடியும்? போன வருஷம் ராஜிச் சித்தி நவராத்திரிக்கு ஹைதராபாதில இருந்து அனுப்பியிருந்தாங்களே, கல் வைச்ச வளையல், அதைப் போட்டுக்கவாடி திலகா?” என்று கன்னத்தில் சிறிது செம்மையேற, தலையைச் சாய்த்துக் கேட்டதில், குடை போன்ற ஜிமிக்கிகள் அவள் காதில் உரசி ரகசியம் பேசின.

ஆடலரசு அப்போது அந்த அறை வாயிலில் எட்டிப் பார்த்து, “திலகா, எனக்கு அட்லாஸ் வேணும்; படிக்கணும். என் புத்தகம் எல்லாம் இங்க தான் இருக்குது,” என்று சற்று விரைப்புடன் கூறவே இரு பெண்களும் வெளியே வந்தனர்.

ஆடலரசு சிடுசிடுத்தானே தவிர, சைலஜா தலை சாய்த்து வினவிய அழகுக் கோலம் அவன் மனத்தில் பதிந்து அவனை அலைக்கழித்தது. கன்னத்தில் விழுந்த குழியின் அழகில் மூழ்கிப் போனான் அவன். உதட்டோரத்தில் முகிழ்த்த நாணச் சிரிப்பு போதை போல ஒரு உபாதையை உள்ளத்தில் ஏற்றியது. தன் மனதில் ஒளித்து வைத்துக் காப்பாற்றிய ஒரு பரம ரகசியம் இப்போது அவனைத் தத்தளிக்க வைத்தது.

பக்கத்து வீட்டிற்குக் குடி வந்து தன் தங்கையின் தோழியாகிப் பின் தன் உள்ளத்தையும் கொள்ளை கொண்ட அந்தப் பெண்ணுக்கும் தனக்கும் ஏணி வைத்தாலும் எட்டாது என அவன் அறிவான். ஆனாலும் அவளுடைய புத்திசாலித்தனம், சமர்த்து எல்லாம் தனக்கு ஒரு சவாலாக அமைந்ததென அவன் கருதினான். அவள் முன்பு அறிவிலும், படிப்பிலும் சிறந்து விளங்கி அவளை வியப்பினால் புருவத்தை உயர்த்த வைக்க வேண்டும் என்பது அவன் கனவு.

‘அவள் மீது தான் கொண்ட அன்பு நிறைவேறாது. தான் இதை அவளிடம் கூட வெளியிட முடியாது,’ என்று அவனுக்குத் தெரியும். ஆனாலும் தான் அவளை, அவளுடைய செயல்களை ஆர்வத்துடன் ரசிப்பதை அவள் அங்கீகரிக்கிறாள் என்று அவளுடைய கடைக்கண் வீச்சுகள் நன்றாக உணர்த்தியிருந்தன. ‘தொடக்கமும் முடிவும் இது தான்,’ என்று இரு இளம் உள்ளங்களும் உணர்ந்திருந்த போதிலும், தங்களுடைய பருவத்துக்கும், இளமைக்கும் இது ஒரு பரஸ்பர அங்கீகரிப்பு என ஏற்றுக் கொண்டு, தொடர்ந்து இந்த திருட்டுப் பார்வைகளிலும், கண் வீச்சுகளிலும் ஈடுபட்டு மகிழ்ந்து கொண்டிருந்தனர்.

ஆனால் இன்று சைலஜாவின் நாணம் புதியதாக இருந்தது. ஆடலரசு இதுவரை காணாதது அது. ‘இத்தனை நாள்வரை அந்தக் கண்களில் சவால் விடும் விஷமமும் குறும்பும் தான் தென்பட்டு வந்தது. இப்போது நாணக்கலவையும் சேர்ந்து அவளை எவ்வளவு அழகாக மாற்றிவிட்டது! அவளுடைய அத்தை மகனுக்காகத் தான் இந்த நாணமும் கொஞ்சலும் அழகுமா? ‘என் தேவதை, நான் எட்டாத உயரத்தில் வைத்துப் பார்த்து மகிழும் இவளுடைய பார்வை கூட இனி என் பக்கம் திரும்பாதோ…’

‘இத்தனை நாள் உன்னை உயர்வாக மதித்துப் போற்றியிருக்கிறேனே பெண்ணே. என் இளம் மனத்தின் கதவுகளை மெல்லத் திறந்து அன்ன நடையிட்டு உள்ளே புகுந்தவள் நீ. நானாக உன்னை வெளியேற்ற மாட்டேன். நீயாக வெளியேற முற்படுகிறாய். நீயும் எவரும் அறியாமல் எத்தனை நாள் இங்கு குடியிருப்பாய்? உன் இருப்பு தெரிந்தால் தானே எனக்கும் மதிப்பு, உனக்கும் கௌரவம்…..

‘நீ போய் விட்டாலும் கூட, நீ அமர்ந்திருந்த என் இதயபீடத்தில், உன் காலடிச் சுவடுகள் உள்ளனவே, இதய அறையினில் இனிய நறுமணம் நிரம்பியுள்ளதே, இதைப் போற்றிப் பாதுகாத்து நான் உள்ளளவும் வழிபடுவேன். இதை நீ உணரவில்லையே சைலா….’

ஆடலரசுக்கு இதில் தான் மிகவும் வருத்தம்.

——————————————————————

சைலஜா துள்ளல் நடையிட்டுத் தங்கள் வீட்டுக் கூடத்தில் நுழைந்ததும் அப்பாவின் லேசான குறட்டையொலி கேட்டது. அவர் இருந்த கோலம் அவளுக்குச் சிரிப்பை வரவழைத்தது எனில், ரேடியோவிலிருந்து ஒலித்த பாடல் கன்னங்களைச் செம்மையேற்றி இதயத்துடிப்பை அதிகரித்தது.

‘அத்தை மகனே போய் வரவா, அம்மான் மகனே போய் வரவா, உந்தன் மனதைக் கொண்டு செல்லவா எந்தன் நினைவைத் தந்து செல்லவா..’ பி. சுசீலா இனிமையான குரலில் தலைவியின் உள்ளத்துக் காதலைக் குழைத்து வடித்து வார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.

தான் பாட்டை ரசிப்பதை யாராவது பார்த்து விட்டார்களோ என்ற பதைப்பில் சுற்றுமுற்றும் பார்த்தபடி, விடுவிடெனச் சமையலறையை நோக்கி ஓடினாள் சைலஜா. “பாட்டி, அப்பாவைப் பாரேன். தூங்கியே போய் விட்டார், ” என்றாள். அலமு கூடத்துக்கு வந்து எட்டிப் பார்த்தாள்.

“இதோ தட்டு வைத்தாயிற்று. சாப்பிட வாங்கோ. அந்த கண்றாவிப் பாட்டை நிறுத்துங்கோ. பெண் குழந்தைகள் எல்லாம் கெட்டுப் போகணுமின்னே தான் போடறாங்கள் இந்த மாதிரிப் பாட்டெல்லாம்.”

எழுந்து நின்று சோம்பல் முறித்த வெங்கடேசன் ரேடியோவை நிறுத்தினார். பேப்பரை ஒழுங்காக மடித்து வைத்தார். ‘இளம் பெண்கள் கெட்டுப் போக இந்தப் பாட்டைக் கேட்க வேண்டாம். அத்தைமகன், முறைப்பெண் என்று முடிச்சுப் போடும் சம்பிரதாயங்களும், கேலிப் பேச்சுகளும், இளம் பெண்களின் மனதை எவ்வளவு பாதித்து, வீண் கனவுகளை வளர்த்துக் கொண்டு பின்பு சங்கடத்துக்குள்ளாக வைக்கின்றன,’ என நினைத்துக் கொண்டார். பழியைச் சுமர்த்த வேறு யாராவது கிடைத்தால் சரி!

அப்பாவோடு பக்கத்திலமர்ந்து குழந்தை என்கிற ஹோதாவில் சைலஜா எப்போதும் சாப்பிடுவாள். அவள் ‘பெரியவளாகி’ விட்ட பின்பு இதை மாற்ற முயன்று கொண்டிருந்தாள் அலமேலு. வெங்கடேசன் இந்தச் சிறிய சலுகையைத் தன் செல்ல மகளிடமிருந்து பறிப்பதை விரும்பவில்லை. அதனால் வழக்கம் போல இன்றும் தந்தையின் அருகிலேயே சைலஜா அமர்ந்து கொண்டாள்.

பாட்டி சாம்பார் பரிமாறி விட்டுப் போனதும் மெல்லக் கேட்டாள், “அப்பா, நானும் கூட சீனுவை மாதிரி டாக்டருக்குப் படிக்கலாமாப்பா?”

“பேஷ், அப்படியா பிளான்? டாக்டர் சைலஜா…ம்…ரொம்ப நன்றாயிருக்கும்மா கேட்கிறதுக்கே. படியம்மா கண்ணா. உனக்கில்லாததா குழந்தே…”

கேட்டுக் கொண்டிருந்த அலமுவோ, “நாளைக்கு உன் அத்தை என்ன சொல்லறா என்று கேட்டுக் கொண்டு, பின்னே கோட்டை கட்டலாம்,” என்றாள்.

தன் படிப்பு சம்பந்தப்பட்ட விஷயத்தில் எதற்காக அத்தை தன் கருத்தை வெளியிட வேண்டும் என்று சைலாவுக்குக் குழப்பமாக இருந்தது. வீம்பாக, “அத்தை பிள்ளை சீனு தான் படிச்சு பெரிய டாக்டர் ஆகலாமோ? நானும் படிச்சா என்னவாம்? எங்கப்பா என்னைப் படிக்க வைக்கிறார்,” என ‘வெடுக்’கென மொழிந்தாள் அந்தப் பதினாலு வயதுப் பெண்.

“நீ கவலைப்படாதே அம்மா, நானாயிற்று உன் படிப்புக்கு உத்தரவாதம்,” என்ற தந்தையின் சொற்கள் அவளைச் சிறிது குளிர்வித்தன.

படிப்பில் என்றைக்குமே அவளுக்கு மிகுந்த ஆர்வம் உண்டு. பெண் விஞ்ஞானிகள், மருத்துவர்கள் எல்லாரும் அவள் மனத்தில் மிக உயர்ந்த ஸ்தானத்தில் இருந்தார்கள்.தானும் அது போல ஒரு உயர்ந்த நிலைக்கு வந்து சமுதாயத்துக்கு தொண்டு செய்ய வேணும், இதனால் பெருமையும் புகழும் பெற வேண்டும் என்று கனவு காண்பது அவளுக்கு மிகவும் பிடித்த விஷயம். ‘டாக்டர் சைலஜா’ என மனதுக்குள்ளேயே போர்டு மாட்டிக் கொண்டு பார்த்து மகிழ்வாள்! வானளாவக் கோட்டை கட்டுவாள். “டாக்டரம்மா, டாக்டரம்மா,” என்று நோயாளிகள் அவளைச் சுற்றி வருவதாகவும், கொடுக்கும் மருந்தில் குணமாகி அவளை வாழ்த்துவதாகவும் கற்பனை செய்து உள்ளம் நெகிழ்வாள்.

இந்த இலட்சியக் கனவுகளிடையே இப்போது இளமையின் வசந்தக் கனவுகளும் புகுந்து கொண்டு விட்டன. இரண்டும் ஒரு கலவையாகி, கற்பனைக் குதிரை இப்படியும் அப்படியுமாக ஓடியதால், சிறிது தடுமாறத்தான் செய்தாள் சைலஜா.

படிக்கும் பருவத்தில் ஒருவரது வாழ்வில் எது முக்கியம் என்று ஆராய்ந்து பார்த்து முடிவு எடுப்பதற்குப் பெற்றோர் உதவி மிகவும் அவசியம். எல்லாரும் புத்திசாலிகளாக இருப்பதில்லை. மக்கோ, புத்திசாலியோ, குடும்ப வாழ்வு மட்டும் எல்லாருக்கும் எப்படியோ அமைந்து விடுகின்றது.

வெங்கடேசன் ஒரு லட்சியவாதி. தன் மகளைப் பற்றிய பெருமை நிரம்ப உண்டு அவருக்கு. அவளுடைய சமர்த்தையும் புத்திசாலித்தனத்தையும் கண்டு பெரிதாக எதையோ சாதிக்கப் பிறந்தவள் என்று திடமாக நம்பினார்.

அலமுவும் தன் தாயும் போடும் சம்பிரதாயமான சட்ட திட்டங்களுக்கும் வளைந்து கொடுத்துக் கொண்டு, அவர்கள் மனம் நோகாதபடியும் அனுசரித்துக் கொண்டு வந்தார்.

நாளை ஜானகி குடும்பத்தினரின் விஜயத்தால் என்ன மாறுதல்கள் ஏற்படப் போகின்றனவோ, எப்படி அவற்றை சமாளிக்க வேண்டும் என்று சிந்தித்தபடி சாப்பிட்டு எழுந்தவர், படுக்கையைத் தட்டிப் போட்டுக் கொண்டு, “காலம்பற ஸ்டேஷனுக்குப் போகச் சீக்கிரம் எழுந்திருக்க வேணும். நான் படுத்துக்கப் போகிறேன்,” என்று தலையைச் சாய்த்தவர், ஐந்தாவது நிமிடமே குறட்டையொலியுடன் தூங்கியும் போனார்.

                                                                   (தொடரும்)

மறு பகிர்வு– தாரகை இணைய இதழ்

——————————————

-மீனாட்சி பாலகணேஷ்

ஷீலா விருந்தினர்களை எப்படியோ சமாளித்தாள். அவர்கள் விடை பெற்றுப் போனதும் பூகம்பம் வெடித்தது.

“அருண், உனக்கு என்ன திமிர் இருந்தால் விருந்தினர்கள் முன்பு இப்படி உளறியிருப்பாய்,” வார்த்தைகள் நாகரிகத்துக்கு இடமின்றி இடம் பெயர்ந்தன.

தானும் கலையுலகில் அங்கீகரிக்கப்பட்டு விட்டோம் என்ற உற்சாகம், பெருமை,  இதன் பொருட்டு ஏற்படும் கர்வம் இவை அளவு மீறியதால், தன் வளர்ச்சிக்கு முழுப்பொறுப்பும் ஷீலாவினுடையது தான், அவளும் தானும் பரஸ்பரம் கொண்ட காதலால் தான் என்பதை அலட்சியம் செய்து விட்டான் அருண் சர்மா.

“வாயை மூடு. வரவர உன் அதிகாரம் ரொம்பத்தான் கொடிகட்டிப் பறக்கிறது. நீ போடும் பிஸ்கட்டுகளுக்காக உன் பின்னால் ஓடி வரும் நாய் என்று என்னை நினைத்தாயா?,” என்று ஆத்திரமாகக் கத்தியவன், விடுவிடுவென்று மாடியேறித் தன் அறைக்குப்போய், கதவை அறைந்து சாத்தித் தாளிட்டுக் கொண்டான்.

‘இது திரும்பவும் ஒரு நீண்ட தனிமையின் துவக்கம்,’ என்று ஷீலாவின் உள்மனது கூறியது. தலையைச் சிலிர்த்து உலுக்கிக் கொண்டு கண்ணீரைச் சுண்டி எறிந்தவள், ஒரு ‘ஜின் அண்ட் டானிக்கை’க் கலந்து எடுத்துக் கொண்டு தன் அறையை நோக்கித் தளர்ந்த மனத்துடன் நடந்தாள்.

நடு இரவில், பாதி உறக்கத்தில் விழித்தபோது, திடீர் எனத் தனிமையின் வெறுமை அவளை அறைந்தது. தூக்கம் பறந்தது. விடியா இரவு நீண்டது. இன்னொரு ‘ஜின்’னுக்காகப் பறந்த நாவைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு, படிக்க ஏதாவது தத்துவ சம்பந்தமான புத்தகத்தைத் தேடினாள். அத்தனை வெறுப்பிலும், துயரிலும் தத்துவ சம்பந்தமான விஷயங்கள் மனதுக்குச் சற்று ஆறுதலளிக்கக் கூடும் என அவளது கூர்மையான புத்தி கணக்குப் போட்டது.

ஒரு சிறிய புத்தகத்தை  அலமாரியின் மேல்தட்டிலிருந்து உருவினாள். தாகூரின் கீதாஞ்சலி-மனத்தினுள் பெரிய பெரிய அலைகள் ஆரவாரித்து ஓசையிட்டன. பிரித்த பக்கத்தில் இருந்த வரிகள் மனத்தை ஈர்த்தன.

‘நாளின் தொடக்கத்திலேயே அந்த ரகசியம் அறிவிக்கப்பட்டு விட்டது. நீயும் நானும் மட்டுமே ஒரு படகிலேறிப் பயணம் செய்வோம். நம்முடைய முடிவும் இலக்குமில்லாத இந்தப் புனிதப் பயணம் பற்றி வேறு ஒரு ஆத்மாவுக்கும் தெரியாது.’

தன் வாழ்க்கைப் பயணம் தொடங்கியதை எண்ணிப்பார்த்தாள். மனமெல்லாம் வலித்தது. நினைவுகள் கூரம்புகளாக எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் வந்து தைத்தன.

படிப்பதை நிறுத்திப் புத்தகத்தை மூடினாள். அதைப் பரிசளித்தது யார் என்று தெரியும். மெல்ல, தயக்கத்துடன் முதல் பக்கத்தைத் திறந்தாள். ‘டு ஷீலா- என் மனதைத் திறந்து காட்ட, இந்தப் புத்தகத்தைத் தவிர வேறெது நிகராகும்? ஷீலா, நான் உன்னை வழிபடுகின்றேன் என் தேவதையே- அன்புடன், ஜிம் ராபர்ட்ஸ்,’ என்ற எழுத்துக்கள் மீது விரல்களால் மெல்ல வருடினாள்.

உடலின் சக்தி எல்லாம் வடிந்து பஞ்சு மிதப்பது போல் இருந்தது. புத்தகத்தைத் திரும்ப எடுத்த இடத்திலேயே வைத்து விட்டு வந்து படுக்கையில் விழுந்தவள், தலையணையை அழுத்திக் கொண்டு, நினைவுகளை அழுத்தி உள்ளே தள்ள முயன்றவாறு உறங்கி விட்டாள்.

காலையில் எழுந்த போது, வீடு நார்மலாக இருந்தது போலத் தோன்றியது. அருண் இன்னும் தூங்கிக் கொண்டிருந்தாற் போல இருந்தது. யோகா செய்து முடித்து விட்டு, லைட்டாகக் காலை உணவைப் பழங்கள் ப்ரெட் டோஸ்ட் என முடித்துக் கொண்டாள். உறங்கிக் கொண்டிருந்தாலும் கூட அருணை எழுப்பி விடைபெற்றுக் கொண்டு கிளம்புபவள் இன்று காலை அதைச் செய்யாமலே கிளம்பி விட்டாள்.

இப்போது வீடு திரும்பியதும் அருணை எதிர்கொள்ளும்போது எப்படி, என்ன பேச வேண்டும் என்று யோசித்து மனதிற்குள் தயார் செய்து கொண்டாள்.

*****

அரைமணி நேரம் ஊறி விட்டதால், தாரா திரும்ப அந்த அறையின் வாசலில் தோன்றிப் புன்னகைத்தாள். “ஷாம்பூ போட்டுக்க ரெடியா மேடம்?”என்றபடி.

தாரா இரண்டாவது முறையாகக் கருவுற்றிருக்கிறாள். ஆறேழு மாதங்கள் இருக்கும். வயிற்றைச் சுமந்தபடி ‘துரு துரு’வெனப் பம்பரமாகச் சுழலுகிறாள். முதல் குழந்தைக்கு ஐந்து வயதாகிறது. கணவன் டிராவல் ஏஜன்சி வைத்து நடத்துகிறான். ஷீலாவின் உள் வெளிநாட்டுப் பயணங்கள் அனைத்தையும் ஏற்பாடு செய்து தருவது அவன்தான்.

டவலை எடுக்க முன்பக்கம் சென்ற தாராவைப் பார்த்து, ” ஹவ் இஸ் ரமேஷ்?” என்று கேட்டாள் ஷீலா. “மிகவும் நன்றாக இருக்கிறார்,” என்றபோது தாராவின் கண்களில் தாரகைகள் சுடர்விட்டன. அது ஷீலாவின் பார்வைக்குத் தப்பவில்லை. கழிவிரக்கத்தில் உள்ளம் சிறுபொழுது திரையை விலக்கிக் கொண்டு வெளியே வந்து பொருமியது.

‘என் கண்களில் எவ்வளவு தாரகைகள் சுடர்விட்டன தெரியுமா? தாரா…. வாழ்வே வண்ண மயமாக இருந்தது. ஆனால் மிகச் சில நாட்களுக்கே,’ என்று தாராவின் கரங்களைப் பிடித்துக் கொண்டு கதறவேண்டும் போல இருந்தது.

முடியுமா?  முடியாதே.  டாக்டர் ஷீலா ராபர்ட்ஸ் என்றால் இரும்பைப் போன்ற உறுதியான மனமும், உழைப்பும், எறும்பைப் போல சுறுசுறுப்பும் கொண்டு, பெண்மையின் நளினமும், நாகரிகமும் பொங்கி வெளிப்படும் ஒரு சூப்பர் வுமனாகத்தான் அவளை இந்த ஊரே உலகே அறியும். அந்த கணிப்பை மாற்றிவிடச் சுலபத்தில் முடியுமா என்ன?

தாராவின் விரல்கள் தன் தலை முடியினுள் நுழைந்து பரந்து ஷாம்பூவை நுரைத்துக் கொண்டிருந்த சுகானுபவத்தில் ஷீலாவின் காலக்கப்பல் பின்னோக்கி ஓடி விட்டிருந்தது.

*****

5

மங்கையராகப் பிறப்பதற்கே நல்ல மாதவம் செய்திட வேண்டுமம்மா
பங்கயக் கைந்நலம் பார்த்தல்லவோ இந்தப் பாரில் அறங்கள் வளருமம்மா…

சனிக்கிழமை மாலை. வெங்கடேசனின் வீடு கல்யாணக்களை கட்டியிருந்தது. நாளைக்காலை ரயிலில் ஜானகி தன் குடும்பத்தினருடன் வருகிறாள். அலமேலுவும் பாட்டியுமாகச் சமையலறையில் வெகு மும்முரமாகப் பட்சணங்கள் செய்து கொண்டிருந்தார்கள்.

“சைலு, இங்கே வா. இந்த முந்திரிப் பருப்பை விண்டு உடைச்சுக் கொடு,” என்று பொட்டலத்தை அவளிடம் நீட்டிய பாட்டி, “அலமு, அடுத்தபடியாக நெய்யை விட்டு முந்திரிப் பருப்பை வறுத்தெடுத்துக்கோ. பர்பியைக் கிளறிக் கொட்டி பரப்பப் போற தட்டிலே முதல்லே அந்த வறுத்தெடுத்த பருப்பைக் கொட்டிப் பரப்பு. மேலே பர்பியைக் கொட்டிப் பரப்பினால், கட்டிகளா வெட்டி எடுக்கிறப்போ முந்திரி எல்லாம் மேலே இருக்கும். பார்க்க அழகா இருக்கும்,” என்று கட்டளைகளைப் பிறப்பித்துக் கொண்டிருந்தாள். ஏலமும் பச்சைக் கற்பூரமும் மணத்தன.

“அம்மா,” வாசலில் பியூனின் அழைப்பு. “புதுசாக் காய்கறி கிடைச்சா நிறைய வாங்கிட்டு வான்னாரு அய்யா. பிஞ்சா அவரைக்காயும் கத்திரிக்காயும் இருந்திச்சு. தக்காளி, முருங்கைக்காய் ரெண்டும் பக்கத்திலே ஒரு தோட்டத்திலே இருந்து பறிச்சுக் கொடுத்தாங்க,” என ஒரு பெரிய பையை வாசல் திண்ணை மீது வைத்தான்.

“என்ன முருகேசா, காயெல்லாம் கிடைச்சுதா?” என்றபடி வந்த வெங்கடேசன், “அலமு, இந்தக் காபிப் பொடியைத் தனியா வை. ஸ்பெஷல் பிளான்டேஷன் மிக்ஸ். புதுசாப் பொடிபண்ணி வாங்கிண்டு வந்திருக்கேன். ஜானகி, அத்திம்பேர் எல்லாரும் அசந்துடணும் காபி வாசனையிலே,” என உற்சாகமாக ஆர்ப்பரித்தார்.

“அட குட்டி மாமி, என்ன பண்ணறேள் நீங்களும் சமையல் கட்டிலே,” எனச் சைலாவிடம் விளையாட்டாக விசாரித்தார்.

“ஒண்ணுமில்லேப்பா. நான் கொஞ்சம் திலகாவோட பேசிட்டு வரேம்பா,” என்று செல்லமாகக் குழைந்த மகளைப் பாசமிகுந்த பார்வையால் வருடியவர், “தாராளமாகப் போயிட்டு வாம்மா,” என உத்தரவு கொடுத்தார்.

“விளக்கேத்தினப்புறம் என்ன ஊர்சுற்றல், வயசுக்கு வந்த பொண்ணு,” என்று முணுமுணுத்த அலமுவிடம், “பக்கத்து வீடுதானே, ஏன் கிடந்து அலட்டிக்கிறே,” என்று கடுகடுத்து விட்டு, “அம்மா, ஒரு அரை தம்ளர் காபி தாயேன். இலை போட இன்னும் அரைமணி ஆகும் இல்லையா? நான் இங்கே கூடத்திலே ரேடியோ நியூஸ் கேட்டுண்டு இருக்கேன்,” என்றார்.

காபியைப் பருகிவிட்டு ஏழேகால் நியூஸ் கேட்டவர், பேப்பரைப் பிரித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். நாள் முழுதும் ஆபீஸில் வேலை செய்த களைப்பு. சாயங்காலம் மார்க்கட், கடைத்தெரு என்று சுற்றிய அலுப்பு. பேப்பர் மார்பில் தவழத் தலை சாய்த்தபடி, ஈஸிசேரில் லேசாகக் குறட்டை விட்டபடி உறங்கியே போனார்.

ரேடியோவில் திரைகானம் ஒலிக்க ஆரம்பித்தது. வழக்கமாக அந்த வீட்டில் ‘திரைகான’த்துக்கு அனுமதி கிடையாது. பெண்டிர் இருவரும் சமையல் கட்டில், பர்ஃபி கிளறிக் கொட்டியான பின், ஜானகி பிள்ளை சீனுவுக்குப் பிடித்த பொருள்விளங்கா(!) உருண்டையைச் சுடச் சுட பிடித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். திரைகானம் கேட்க ஆளில்லை.

(தொடரும்)

 

 

 

மீனாட்சி பாலகணேஷ்

திலகாவின் தாய் சைலாவின் நீண்ட தலைமுடியை குஞ்சலம் வைத்து வாரிப் பின்னி முல்லை, கனகாம்பரம் வைத்துத் தைத்து அலங்கரித்தாள். பட்டுப்பாயில் உட்கார்த்தி, பாட்டுப்பாடி, ஆரத்தி எடுத்து திருஷ்டி கழித்தாள். வெட்கம், பயம், கூச்சம், கொஞ்சம் கோபம் எல்லாமாக வாய் திறவாது, உதடுகள் துடிக்க, அவற்றை அழுந்தக் கடித்துக் கொண்டு, மையிட்ட பெரிய கண்கள் அலைபாய, அவற்றைக் கஷ்டப்பட்டுத் தரை நோக்கித் தாழ்த்திக் கொண்டு, கைவிரல்கள் புதிதாக அணிந்து கொண்ட கண்ணாடி வளையல்களை அடுக்குவதும் பிரிப்பதுமாகவோ, அல்லது புது தாவணித் தலைப்பை முறுக்குவதிலுமோ ஈடுபட்டுத் தவிக்கும் மகளின் நிலையை ஒரு ஓரமாக நின்று பார்த்து, தன் சின்னஞ்சிறு மகள் பெரிய மனுஷியாகி விட்ட பூரிப்பும், ஓடியாடும் மான்குட்டியை காலைக் கட்டி உட்கார்த்தி விட்டதற்கான பரிதவிப்புமாக இருந்தார் வெங்கடேசன்.

“ஸார், உங்களுக்குத் தந்தி வந்திருக்குது,” என்றபடி உள்ளே சங்கடத்துடன் எட்டிப் பார்த்து அறிவித்தான் ஆடலரசு. பெண்கள் சம்பந்தப்பட்ட இந்த சமாச்சாரங்கள் அவனுக்குப் புரியவுமில்லை, பிடிக்கவுமில்லை.

வெங்கடேசன் அவசரமாகக் கையெழுத்திட்டுத் தந்தியை வாங்கிப் படித்தார். “ஓ, இது தானா?” என்று நிம்மதிப் பெருமூச்சுடன் உள்ளே வந்து எல்லாருக்கும் கேட்கும்படி உரக்கச் சொன்னார், “அம்மா, ஜானகி அக்கா, அத்திம்பேர் ரெண்டு பேரும் பிள்ளை சீனுவோட அடுத்த வாரம் வருகிறார்களாம். ஒரு பத்து நாள் இங்கே இருப்பார்களாம்.”
இது சைலஜாவின் காதிலும் விழுந்தது. இதயம் படபடவென்று அடித்துக் கொண்டது. இந்த ஜானகி அவளுக்கு ஒரே அருமை அத்தை. அக்காள் ஜானகியும் தம்பி வெங்கடேசனும் சகோதரபாசம் மிக்கவர்களாக இருந்தனர். “உன் பெண்தான் என் மருமகள் வெங்கு,”என வாயாரக் கூறிக் கொள்வாள் ஜானகி. அவள் ஒரே பிள்ளை சீனு மெடிக்கல்காலேஜில் டாக்டருக்குப் படித்துக்கொண்டிருக்கிறான். ‘வெட வெட’வென்று உயரமாக, மீசையும் கண்ணாடியுமாக இருக்கும் அவனை ஒரு பொருட்டாகவே கருதியதில்லை சைலஜா இத்தனைநாள் வரை!

இப்போது மலர்ந்த உடலுடன் சேர்ந்து மலரும் மனதுமட்டும் அவசரமாக முரண்டிக் கொண்டு, அந்த ‘அவரு’க்கு ஒரு உருவம் தேடி உலவும் போது, அத்தையின் பேச்சுக்கள் காதில் ரீங்காரமிட்டன.

“அந்தி மயங்குதடி, ஆசை பெருகுதடி, கந்தன் வரக் காணேனே,” என்று தான் சிவகாமியாகவே மாறி (பார்த்திபன் கனவு திரைப் படத்தில் வந்த கமலாவைப் போல்) ஆடவேண்டும் என உள்ளம் துடித்தது. முகம் சிவந்து தலை பின்னும் தரை நோக்கிக் கவிழ்ந்தது.

“நல்ல முகூர்த்தம், அத்தைக்காரி பிள்ளையோட வராள். பிராப்தம் இருந்தா அவனுக்குத் தான் பண்ணிக்கட்டுமே எங்க சைலுவை,” என்று பாட்டி மகிழ்ச்சியோடு நீட்டி முழக்கி, திலகாவின் அம்மாவிடம் உரக்கக் கூறிக் கொண்டிருந்தாள்.
____________________%_____________________

4

‘ஆசை முகம் மறந்து போச்சே- இதை
ஆரிடம் சொல்வேனடி தோழி?
நேச மறக்கவில்லை நெஞ்சம்- எனில்
நினைவு முக மறக்கலாமோ?’
*************

வசதியாகக் காலை நீட்டியபடி இருக்கையில் சாய்ந்து கொண்டிருந்தாள் ஷீலா. ‘பியூட்டி பார்லர்’ உரிமையாளரான தாராவே அவளுடைய தலையில் இளஞ்சூடான எண்ணையைத் தேய்த்து மஸாஜ் செய்து கொண்டிருந்தாள். சுகானுபவமான அந்தப் பொழுதில் தன் உடலிலிருந்து அயர்வை எல்லாம் அவள் உருவியெடுத்து வெளியே எறிவது போல உணர்ந்தாள் ஷீலா.

“மாகஸின்ஸ் வேணுமா?” என்றாள் தாரா.

“நோ, தாங்க்ஸ்,” கைப்பையிலிருந்து எப்போதும் இந்த மாதிரிப் பொழுதுகளில் படிப்பதற்கென்றே வைத்திருந்த ஸிட்னி ஷெல்டனின் லேடஸ்ட் நாவலை எடுத்து, விட்ட இடத்திலிருந்து தொடர்ந்து படிக்க முற்பட்டாள் ஷீலா.

மனம் புத்தகத்தில் லயிக்கவில்லை. இத்தனை நேரமும் வேலையில் முனைப்பாக இருந்ததால், பின்னுக்கு ஒதுக்கித் தள்ளப்பட்ட கசப்பான நினைவுகள், முந்தைய இரவின் அவலங்கள் மெல்ல, இதயச் சிறையின் கதவை உந்தித் தள்ளிக் கொண்டு வந்து கண்முன் சுழல முற்பட்டன.

ஏதோ ஒரு போக்கில் அவற்றை சிரமப்பட்டு நினைவிலிருந்து ஒதுக்கித் தள்ள முயற்சிக்காமல் மெல்ல அசை போட்டு ஆராய ஆரம்பித்தாள்.

நேற்றிரவு நெருங்கிய நண்பர்கள் சிலரை ‘டின்னருக்கு’ அழைத்திருந்தாள். ராஜா எஸ்டேட்ஸ் உரிமையாளர் ராஜாராம், அவர் மனைவி, இண்டஸ்ட்ரியலிஸ்ட் ரஞ்சித்குமார், அவருடைய இளம் மனைவி ஷோபா- இவர்கள் எல்லாரும் தான்.

அருணுக்கு ஏற்கெனவே போதை ஏறி இருந்தது. வலது கையில் ‘பிரஷ்’ஷைப் பிடித்தால் இடது கரத்தில் குறைந்த பட்சமாக ஒரு ‘பீர்’ கிளாஸாவது இருக்கும். அப்போது தான் சித்திரம் வரைய ‘மூட்’ வரும் என்பது அவனுடைய (விதண்டா) வாதம்.

போதாதற்கு ‘பாரிஸ்’ ஓவியக் கண்காட்சிக்கு ஆறு சித்திரங்களைத் தர ஒத்துக் கொண்டிருந்தான். மூன்றாவதை வரைந்து கொண்டிருந்தான்.

மழையில் நனைந்தபடி, சிறு நீர்த் தேக்கங்களில் கால் பதித்து விளையாடும் நிர்வாணமான ஒரு சிறு குழந்தை. அதன் முகத்தில் அந்த எல்லையற்ற மகிழ்ச்சியையும், இளம் பிஞ்சு உள்ளத்தின் கவலையற்ற அடிவாரத்திலிருந்து பொங்கி எழும் வியப்பையும், நாக்கை நீட்டி மழைத்துளிகளைப் பிடிக்க முயலும் குறும்பையும் தூரிகை மூலம் வெளிக்கொணர அருண் ஒருவனால் தான் முடியும் என்பது ஷீலாவின் கருத்து.

இதனால் தானே தனக்குத் தானே விதித்துக் கொண்ட பொய்யான வேஷம் கலைந்த ஒரு போதில் அருண் சர்மாவின் மீது அன்பு கொண்டு, ஈர்க்கப்பட்டு, தன்னை விட பத்து வயது சிறியவனான அவனுடன் ஷீலா சில ஆண்டுகளாகச் சேர்ந்து வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறாள்!

எத்தனை நாட்கள் தனிமையான முன்னிரவு வேளையில் விஸ்கியை ருசித்த வண்ணம் அருண் தீட்டும் சித்திரங்களை ரசித்தபடி அமர்ந்து உருகி இருக்கிறாள். தன்னை மூடிக் கொண்டிருக்கும் போலித்திரை அவனுடைய சித்திரங்களைத் தான் ரசிக்கும் போது விலகி விடுவதை உணர்ந்து திகைத்தும் இருக்கிறாள். தன் மனக்கதவை பலவந்தமாகத் திறக்கும் அவனுடைய கலையையும் அவ்வாறு செய்ய இயலும் விதத்தில் அந்தக் கலையைத் தனக்கு அடிமைப் படுத்தி வைத்துக் கொண்டு இருந்ததாலேயே அவனையும் எவ்வளவு ஆழமாகத் தான் நேசிக்கிறோம் என்று உணர்ந்து, அந்த உணர்வே ‘இது எத்தனை நாள் நீடிக்கும்’ என்ற பயமாக மாறி இதயத்தைக் கவ்வி அழுத்த ‘அருண் போன்ற ஒரு கலைஞன் தன் எல்லைகளைத் தேடி விரைவில் பயணப்பட்டு விடுவான். அவனைத் தன் பணத்தாலோ, நாற்பது சொச்சம் வயதிலும் இருபத்தெட்டு வயது போலப் பொலியும் தன் இளமையாலோ, பதவியாலோ கட்டிப் போட்டு வைக்க முடியாது’ என அறிந்த இயலாமையும், அதனாலேயே பொங்கி எழுகின்ற ‘உள்ளபோதே ஆசை தீர அள்ளிக்கொள்’, என்கின்ற வேட்கையுடன் தழுவி, அன்னை போல அணைத்து, பிள்ளை போல விளையாடி, காதலி போல நேசம் காட்டி மகிழ்ந்திருக்கிறாள்.

ஆனால் அவனுடைய கலைக்குப் பின்னால் ஒளிந்து கொண்டிருந்த அவலட்சணமான வேறொரு முகம் நேற்று மாலை தானே வெளிப்பட்டது. ‘நான் என்ன, பதினாறு வயதுப் பெண்ணைப் போல, என் காதல் மயக்கத்தில் இத்தனை நாட்கள் இவனைப் புரிந்து கொள்ள மறந்து விட்டேனா? சீச்சீ- இது மயக்கமல்ல- கண்களை விரியத் திறந்து கொண்டே இறங்கி விட்ட சாக்கடை- என் தனிமைக்குத் துணை தேடி, அந்தத் துணை மூலமாக என் உள்ளத்துக்கு விருந்தளித்ததில், பின் விளைவுகளை யோசியாமல் கண்மூடித்தனமான உறவில் கட்டுண்டு, உலகையே மறந்து பைத்தியமாக இருந்து விட்டேனா,’ என யோசித்தாள் ஷீலா. தலைக்குள் வண்டொன்று ரீங்காரம் இட்டபடி குடைவது போலத் தோன்றியது.

அவள் உணராதது, உணர்ந்தாலும் ஒப்புக் கொள்ளாதது என்னவென்றால். அருணின் அந்த ‘மழையில் நனையும் குழந்தை’ ஓவியம் அவளை மிகவும் பாதித்து இதயத்தின் நிலவறைக் கதவை ஓங்கி ஓங்கித் தட்டியதால் ஏற்பட்ட ரணத்தின் வலி அது என்று.

நாலு வயதில் தான் ‘ஜிம்’முடன் விட்டுவிட்டு வந்த குழந்தை கீதாவின் ஞாபகத்தைத் திரும்பக் கிளறியது அந்தச் சித்திரம். ஜிம் ஆண்டு தோறும் அனுப்பும் புகைப்படங்களைப் பார்த்து ஒரு சில நொடிகள் நெகிழ முற்படும் உள்ளத்தைத் தாழிட்டு அடைப்பாளே, அவ்வாறு செய்வது இந்தச் சித்திரம் பற்றிய விஷயத்தில் இயலாமல் போனது. தன் உணர்வுகளை வேண்டுமென்றே கிளறி விட்டு வேடிக்கை பார்க்கும் சித்திரத்தை வரைந்த அருணின் மீது சொல்லவியலாத கோபமா? தாபமா? ஏதோவொன்று பொங்கி எரிமலையாகக் குமுறக் காத்திருந்தது.

விருந்தினர்கள் எல்லாம் அந்தக் குழந்தையின் சித்திரத்தைச் சூழ்ந்து கொண்டு ரசித்தார்கள். ஷோபாவும் நவீனமான இளம் பெண்களுக்கே உரிய ஆர்வமான ரசனையுடன் புகழ்மாலைகளைத் தாராளமாக அள்ளி வீசிக் கொண்டிருந்தாள்.

“எப்படி நீங்கள் கண்முன் தத்ரூபமாக இந்தக் குழந்தையைக் கொண்டு வந்திருக்கிறீர்கள்!,” என வியந்தாள்.

கிளாசில் மிச்சம் இருந்த பியரைக் கடைசி வாயாகச் சப்தமிட்டுச் சுவைத்தவன், ” தட் இஸ் ஆர்ட். இந்த அருணின் ரத்த நாளங்களில் கலையுணர்வு கலந்து ஓடுகின்றது பேபி,” என்று தலையைச் சாய்த்தபடி கண்ணடித்தான்.

“கலையா? பியர் தான் கலந்து ஓடுகின்றது இப்போது,” என முனகிக் கொண்ட ஷீலாவுக்குக் கோபம் சுர்ரென்று தலைக்கேறியது. “அருண், என்ன இது வீண் கர்வம்? பி ஹம்பிள்,” என மேல் பூச்சாக ஒரு செல்லப் புன்னகையை வீசியபடி கண்டித்தாள்.

‘ஷீலா என் மீது கொண்ட அன்பினால் என் கலையுணர்வைத் தூண்டியெழச் செய்து வளர வைத்தாள். இந்த ஓவியம் உங்கள் உள்ளங்களை மகிழ்விலும் வியப்பிலும் ஆழ்த்தினால், இது ஷீலாவின் அன்புக்கு நான் தரும் காணிக்கை,’ என அருண் கூறியிருந்தால் ஷீலாவுக்குத்திருப்தியாக இருந்திருக்கும். உள்ளம் பெருமிதத்தில் விம்மி இருக்கும்.

தன்னுடைய பிஸினஸ் தொடர்புகளைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு படிப்படியாக முன்னேறி, இன்று பாரிஸ் வரை போய் ஓவியக் கண்காட்சியில் பங்கெடுத்துக் கொள்வதற்கும் தன்னையே சார்ந்து நிற்கும் இந்தப் பஞ்சைப் பரதேசிக் கலைஞனுக்கு இருக்கும் திமிரைப் பார்,’ என்ற எரிச்சலில் தான் வாழைப்பழத்தில் ஊசி ஏற்றுவது போல் கண்டித்தாள் ஷீலா.

அருணுக்கு போதை தலைக்கேறியிருந்தது. “ஹேய், என்ன உளறுகிறாய்? யாரிடம் பேசுகிறோம் என்று நினைவிருக்கட்டும். நீ ‘ஹென்பெக்’ பண்ண நான் உன் கணவனல்ல. ஐ ஆம் எ ஜீனியஸ். என் உறவு உனக்குக் கிடைத்தது நீ செய்த அதிர்ஷ்டம்…..,” எனக் குழறியபடி கத்தினான்.

என்றைக்குப் பாரிஸிலிருந்து ஓவியக் கண்காட்சிக்கு அழைப்பு வந்ததோ, அன்றிலிருந்தே அருணின் மனதில் தற்பெருமை பொங்கிக் கொண்டிருந்தது. ஷீலாவின் பெருமுயற்சியால் தான் இது சாத்தியம் ஆயிற்று என்பது அருணுக்கும் தெரியும். மதுவின் போதை தான் எல்லாவற்றையும் மறைத்து விட்டதே.

(தொடரும்)

தாரகை இணைய இதழ்

 மீனாட்சி பாலகணேஷ்

3

‘கூடிப் பிரியாமலே ஓரிராவெலாம் கொஞ்சிக் குலாவியங்கே….
பாடிப் பரவசமாய் நிற்கவே தவம் பண்ணியதில்லையடீ….’
******************

திலகாவும் சைலஜாவும் உற்சாகத்தின் எல்லையில் நின்று கொண்டு மகிழ்ந்து கொண்டிருந்தார்கள். பள்ளி ஆண்டு விழாவில் ராஜராஜ சோழன் நாடகம் போடப் போகிறார்கள். சைலஜா தான் இளவரசி குந்தவை. குழந்தைப் பருவத்திலிருந்து குமரிப் பருவத்தில் காலடி எடுத்து வைக்கும் எல்லாப் பெண் குழந்தைகளும் தங்களை அரசிளங்குமரியென்று பாவித்துக் கனவு காண்பார்கள். சைலஜா போன்ற சிலருக்கே அக்கனவு நாடகத்திலாவது நினைவாகப் போகிறது. அம்மாவின் கிளிப்பச்சை நிற வைர ஊசிப் பட்டுப் புடவை தான் குந்தவையின் உடை. பாக்கி ‘இமிடேஷன்’ நகைகளுக்கு ‘ உமா ஜுவெல்லரியில்’ இருந்து வாடகைக்கு எடுக்கப் பள்ளியில் இருந்து ஏற்பாடாகியிருந்தது.

ஒத்திகைகள் எல்லாம் மும்முரமாக நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்தன.

சனிக்கிழமை மதியம் சாப்பாட்டுக்குப் பின் திலகா ரகசியமாக வந்து சைலாவைக் கூப்பிட்டாள். அலமுவும் பாட்டியும் சற்றே கண்ணயர்ந்திருந்த நேரம்.

“என்ன திலகா? நான் இப்போ வந்தா பாட்டி கத்துவா,” என்று ஜாடை காட்டினாள்.

“எங்கம்மா சரின்னுட்டாங்க. நீயும் வாயேன்,” என ரகசியக் குரலில் அவசரமாக விளித்தவளைத் தொடர்ந்து மெல்ல அடி எடுத்து வைத்தவளாக, கொலுசு சப்திக்காமல் வெளியே வந்தாள் சைலஜா.

“சைலா, சூப்ரண்டு எஞ்சினியர் வீட்டுத் தோட்டத்துக்கு வேலியா மருதாணிச் செடி தான் இருக்குடீ, நாம போய் இலை பறிச்சுக்கிட்டு வந்தா எங்க அண்ணி அரைச்சு இட்டு விடுவாங்க. உனக்கு நாடகத்துக்கும் அலங்காரமாச்சு. இல்லாட்டி டீச்சர் சிவப்பு மசியால தான் டிசைன் போட்டு விடுவாங்க.” இதைக் கேட்ட உடன் சைலாவின் ஆர்வம் பல மடங்காகி விட்டது.

“சரி திலகா, உங்கம்மா ஒத்துக்கிட்டாங்கன்னா எங்க பாட்டியும் கோவிச்சுக்க மாட்டாங்க. இரு வரேன்,” மெல்ல, வாயிற் கதவைச் சாத்தி விட்டு வர, இருவரும் ஓட்டமும் நடையுமாக மருதாணிச் செடிகளைத் தேடி ஓடலானார்கள்.

பருத்தி புடைவையாகக் காய்த்தது மாதிரி சூப்ரண்டு எஞ்சினியர் மனைவி மரகதம், வேலைக்காரி வேலாயியை விட்டு மருதாணி பறித்து அரைக்கச் சொல்லியிருந்தாள். இவர்களைக் கண்டதும், “வாங்கடி பெண்களா, எங்காத்து ராதாவுக்கு நாளைக்குப் பூச்சூட்டல். மருதாணி இட்டு விட வேலாயி அரைக்கிறா. நீங்களும் அதிலேயே எடுத்து இட்டுக்கலாம், நிறைய இருக்கு,” என்று தாராள மனசுடனும் முகம் கொள்ளாத சிரிப்புடனும் கூறவே, இரண்டு சிறுமிகளும் சந்தோஷத்தில் மிதந்தனர்.

மரகதம் மாமியின் கை ‘பர பர’வென்று வேலை செய்யும். விராளி மஞ்சள், பாக்கு, செப்புப் பைசாக் காசு எல்லாம் வைத்து அரைத்த மருதாணியை முதலில் ராதாவுக்குக் கால்களிலும் கைகளிலும் அழகாக இட்டு விட்டாள். ஆவல் பொங்கப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த இவர்களை நோக்கி, “வாடி இங்கே, கையைக் காட்டு,” என்று உரிமையோடு சைலஜாவை இழுத்து உட்கார்த்தி, அவள் கையிலும் மருதாணி இடலானாள்.

“என்ன விஷயம்? திடீர்னு மருதாணி ஆசை ரெண்டு பேருக்கும்?”

திலகா வெட்கப்பட்டுக் கொண்டு பேசாமல் சைலாவைப் பார்த்தாள்.

“மாமி, எங்க ஸ்கூல்லே ஆண்டு விழா. அதிலே நாடகத்திலே நான் இளவரசி குந்தவையா நடிக்கிறேன். ஒரு சின்ன டான்சும் ஆடணும். அதான்,” என்று உற்சாகமாகச் சைலஜா கண்கள் பளபளக்க விவரித்தாள்.

“அடி சக்கை! அப்படியா சேதி? பின்ன யாராம் வேங்கி நாட்டு இளவரசன் விமலாதித்தன்? உங்களுது தான் பெண்கள் பள்ளிக்கூடமாச்சே? யாராவது ஒரு பெண் தான் இல்லையா?” என்று கண்ணைச் சிமிட்டிக் கொண்டு குறும்புத்தனமாக ராதா கேட்ட போது சைலஜாவை வெட்கம் பிடுங்கித் தின்றது.

“திலகா தான் விமலாதித்தனா நடிக்கிறா,” என்றாள்.

“அப்போ உனக்கு மருதாணி இட வேண்டாமாக்கும். பரவாயில்லை. இந்தா, உங்க அண்ணி, அம்மா எல்லாருக்கும் கொண்டு போய்க் கொடு,” என்று அரைத்த மருதாணியை பெரிய சாத்துக்குடி அளவில் உருட்டி இரண்டு உருண்டைகளை ஒரு வாழையிலையில் வைத்து மடித்துத் திலகாவின் கையில் தந்தாள் மரகதம் மாமி.

“நல்லாக் காஞ்ச பிற்பாடு ராத்திரி சாப்பாட்டுக்கு முந்தி களுவினாப் போதும் புள்ளே,” என்று சொல்லியனுப்பினாள் வேலாயி.

சைலாவுக்கு வீடு திரும்ப மனமேயில்லை. ராதா அக்காவின் பக்கத்தில் அமர்ந்து கொண்டு, அவளைப் பார்த்துக் கொண்டும் பேசிக் கொண்டும் இருக்க வேண்டும் போல இருந்தது. ராதாவின் அன்பான குறும்பான பேச்சும், அந்தக் குடும்பத்தினரின் தோழமையும், சகஜ பாவமும், தாய்மையின் விளிம்பில் ராதா நின்ற கோலமும் சைலாவின் மலரும் கனவுகளுக்கு மிக சுவாரஸ்யமான இலக்காயிருந்தன. சைலாவுக்குக் கற்பனைகள் அதிகம். ராதாவைப் போன வருடம் ஒரு திருமணத்தில் பார்த்து விட்டு அவளைத் தான் திருமணம் செய்து கொள்வேன் என உறுதியாக நின்று கூடிய சீக்கிரமே அவளை மணந்து கொண்ட கஸ்தூரிரங்கன் மாமா சைலாவைப் பொறுத்த வரை ஒரு பெரிய ஹீரோ.

அவரைப் பற்றிப் பேசும்போது ராதாவின் முகம் தாமரை போல விகசிக்குமே, சைலஜாவுக்கு அது காணக் காணத் தெவிட்டாத காட்சி. சிறிது நாணம், பொங்கி வழியும் காதல், நிரம்ப உரிமை எல்லாம் கலந்த ஒரு விகசிப்பு அது. தான் அது போன்ற அந்த நூதன உணர்வை என்று அனுபவிப்போம் என்று விரியத் தயராக நின்ற மொட்டு ஏங்கி நின்றது.

ஆனால் அவள் ஏக்கங்களும், கனவுகளும் ஒரு இளவரசனையும், தன் காதல் சாம்ராஜ்யத்தையும் மட்டும் சுற்றி உலா வருவதில்லை. திடீரென்று குதிரை வேகமெடுத்து உயரத் தாவி விடும். ‘டாக்டர் சைலஜா, எம். பி. பி. எஸ். என்று போர்டு மாட்டியிருக்கும். எல்லா பேஷண்டையும் பார்த்து மருந்து கொடுத்து அனுப்பினப்புறம் வாசலில் ‘அவர்’ காரோட காத்துக் கொண்டிருப்பார். ஏறிக்கொண்டு வெளியிலே கிளம்பிடுவோம்’, என்ற ரீதியில் முகமில்லாத ஒரு ‘அவர்’ சைலஜாவின் பேதைமை நிறைந்த சிந்தையை ஆட்டிப் படைத்துக் கொண்டிருந்தார்.

**********************

பள்ளி ஆண்டு விழா தினம். மேடையின் பின்புற அறைகளில் அலங்காரங்கள், வேஷங்கள் தயாராகிக் கொண்டிருந்தன. திலகா மஞ்சள் பட்டாடை உடுத்தி, தோலின் நிறத்திலான ஆடலரசின் சட்டை ஒன்றை அணிந்து கொண்டு, மார்பில் புரண்ட மணிமுத்து மாலைகளும், பட்டு உத்தரீயமுமாக, அழகான பிறைச் சந்திர வடிவில் அமைந்த ஒரு சந்தனப் பொட்டும், காதில் அணிந்த குண்டலங்களுமாக, மையில் வரைந்து கொண்ட அரும்பு மீசையில், குறும்பும் கம்பீரமுமான ஆணழகனான விமலாதித்தனாக நின்றாள், நின்றான்!

தமிழ் டீச்சர் ருக்மிணி, குந்தவைக்கு அலங்காரம் செய்து கொண்டிருந்தாள். கண்ணாடியில் தன்னைப் பார்த்துக் கொண்ட சைலஜாவுக்குப் பெருமை தாங்கவில்லை. உள்ளம் எழுச்சியில் விம்மியது. “ஏய் திலகா, இவளுக்கு நல்லா ஒரு அழகான பொட்டு நெத்தியில் எழுதி விடறியா?” என்ற ருக்மிணி டீச்சர், ராஜராஜனின் பக்கம் திரும்பி, அவனுடைய பஞ்சகச்சத்தைச் சரி செய்யலானாள்!

செஞ்சாந்துக் குப்பியுடனும், சிறிய குச்சியுடனும், குந்தவையான சைலஜாவின் பக்கம் திரும்பி, அவளை நெருங்கி, நெற்றியில் மயில் போன்ற ஒரு வடிவை எழுத விமலாதித்தனாக நின்ற திலகா முற்பட்டாள். மூச்சை லேசாக்கிக் கொண்டு சிரத்தையாக நின்ற சைலாவின் கண்கள் திலகாவின் முகத்தை ஏறிட்டன. திடீரென, திலகாவிற்குப் பதில், யார் இது? ஒரு இளம் வாலிபன், ஆடலரசு தான் நிற்கிறானா?- தன் நாட்டியத்தை அவன் ஒளிந்து நின்று ரசித்தது நினைவிற்கு வந்தது.

இடது கையால் சைலாவின் முகவாய்க்கட்டையைப் பிடித்து நிமிர்த்தி, தன் உத்தரீயமும் புஜங்களும் அவள் தோள்களிலும் கன்னத்திலும் படுகின்ற சிந்தையே இன்றி, நெற்றியில் எழுதும் செஞ்சாந்துப் பொட்டின் அழகொன்றே பொருட்டாக முனைந்திருந்த அந்த இளைஞனின் (திலகா தான்!) முகத்தில் லயித்து சைலஜா மயங்கினாள். பதின்மூன்று வயதில், இனிய கன்னிப் பருவத்தின் தலைவாசல்- உடலும் உள்ளமும் மலரத் தயார் என்று சொல்லாமல் சொல்லி, துள்ளாமல் துள்ளின.

இந்த வினோதமான உணர்வுகளைப் பூரணமாக உணர்ந்து கொள்ள சைலஜாவால் இயலவில்லை. இந்த மாதிரியான எண்ணங்கள் தவறோ என்ற பயம் அடிமனதில் நெருடிக்கொண்டே தான் இருந்தது. ஆனால் சிறகுகளை விரித்து உல்லாசத்துடன் குதி போடும் மனது கட்டுக்கடங்காமல் அல்லவா பறக்கிறது?

இந்த சுந்தரக் கனவிலிருந்து விடுபட அவளுக்கு மனமே இல்லை. விமலாதித்தன் பால் காதல் வயப்பட்ட குந்தவையாகவே மாறி விட்டாள். அந்த லயிப்பிலிருந்து மீளாமலே நாடகம் நடந்ததும், தான் நடனம் ஆடியதும், பலத்த கைதட்டலும், எல்லாம் முடிந்து பெற்றோருடன் வீடு திரும்பியதும், பாட்டியும் திலகாவின் அம்மாவும் இரு பெண்களையும் ஜோடியாக உட்கார வைத்து திருஷ்டி சுற்றிப் போட்டதும் எல்லாமே கனவு போலத்தான் இருந்தது.

*********************

உறங்கி விட்டாள் என்று நினைத்து அம்மா அப்பாவிடம் சொல்வது காதில் விழுகிறது. “என் கண்ணே பட்டு விடும் போல் இருக்குன்னா. இந்தப் பேச்சும் ஓட்டமும் ஆட்டமும் எத்தனை நாளைக்கோ? நாளைக்கே பெரியவளாகி விட்டால் பாவம், அடக்க ஒடுக்கமாகத் தான் இருக்கணும் …”. சைலாவுக்குத் திக்கென்றிருந்தது. “பாவம் குழந்தை,” என்று வெங்கடேசனின் கரம் அவள் தலையை வருடியது. தூக்கத்தில் திரும்புவது போலத் திரும்பிப் படுத்துக் கொண்டாள்.

கனவில் திரும்பவும் உருவமற்ற ‘அவர்’ முகம் வந்தது. ஒரு சமயம் விமலாதித்தனாக- மறு பொழுது ஆடலரசாக- ச்சீ, அது எப்படி முடியும்? கனவுகளின் அழுத்தம் தாளாமல் விழிப்பு வந்தது. கூடவே ஒரு வினோத உணர்வும், இனம் புரியாத உடல் அயர்வும் தவிப்பும்; தாயுடன் பகிர்ந்து கொண்டபோது சிறுமி சைலஜா இளங்கன்னியென மலர்ந்து விட்ட செய்தி புரிந்தது.

(தொடரும்)

****************

(நாவல் முன்னுரை மற்றும் முதல் நான்கு அத்தியாயங்கள்)

அன்பு வாசகர்களுக்கு,

வணக்கம்.

’மனிதரில் எத்தனை நிறங்கள்’ அச்சுப்பதிப்பில் வரும் எனது ஐந்தாவது நாவல் என்றாலும் நான் எழுதிய வரிசையில் இரண்டாம் நாவல். இந்த நாவலில் வரும் சிவகாமி என்னும் கதாபாத்திரம் அமானுஷ்யனுக்கு முன்பாக வாசகர்களிடம் மிகவும் பிரபலமாகப் பேசப்பட்ட கதாபாத்திரம். இரண்டு வருட காலம் நிலாச்சாரலில் தொடராக வெளி வந்த இந்த நாவலின் வாசகர்களுடன் எனக்கு ஏற்பட்ட அனுபவங்கள் பல.

ஆரம்பத்தில் இருந்தே மர்ம நாவல் போல் செல்லும் இந்த நாவல் மர்ம அம்சத்தையும் விட அதிகமாக மனிதர்களின் குணாதிசயங்களை அலசுவதாக இருந்தது. மனித குணாதிசயங்களை விட, மர்மத்தைத் தெரிந்து கொள்வதில் ஆர்வம் அதிகமாக இருந்த சில வாசகர்கள் விரைவில் மர்மத்தை அறிந்து கொள்ள அவசரப்படுத்தியதால் கடைசி அத்தியாயங்களை அவசரகதியில் அப்போது எழுதினேன். நாவல் முடிவுக்கு வந்த போது அவசரப்படுத்தி எழுதி விட்டீர்களே என்று பல வாசகர்கள் என்னைக் கோபித்துக் கொண்டார்கள். எங்கள் மனம் கவர்ந்த கதாபாத்திரத்திற்கு என்ன இப்படி ஒரு முடிவைக் கொடுத்து விட்டீர்களே என்று வருத்தப்பட்டவர்கள் பலர். இதற்காக என்னிடம் சண்டை போட்ட வாசகர்களும் உண்டு.

புத்தம் சரணம் கச்சாமியை அடுத்து ஒரு நாவல் அச்சில் வெளியிடுவது பற்றி என் பதிப்பாளர் திரு யாணன் அவர்களிடம் பேசிக் கொண்டிருந்த போது,  வேறெந்த நாவலையும் எழுத ஆரம்பிக்காத நிலையில், அச்சில் வராத இந்த ’மனிதரில் எத்தனை நிறங்கள்’ நாவல் வாசகர்களிடையே பெற்ற வரவேற்பைப் பற்றியும் முடிவு குறித்து ஏற்பட்ட வருத்தம் பற்றியும் தெரிவித்தேன். உடனே அவர் இந்த நாவலைத் திருத்தி எழுதி வாசகர்கள் விருப்பத்தை நிறைவேற்றி விடுவது தானே என்று கேட்டார்.

விளைவு உங்கள் கையில் இருக்கும் இந்த நாவல். முன்பு ஒருமுறை எழுதிய நாவலை மறுபடி திருத்தி எழுதிய ஒரே நாவல் இது தான்.

முன்பே நான் சொன்னது போல் இது சுவாரசியமான மர்ம நாவல் மட்டுமல்ல. பலம்-பலவீனம், அன்பு-வெறுப்பு, சந்தேகம்-நம்பிக்கை போன்ற முரண்பாட்டு அம்சங்களைத் தங்களுக்குள்ளே வைத்திருக்கும் யதார்த்த மனிதர்களைக் கதாபாத்திரங்களைக் கொண்டு பின்னப்பட்ட நாவல்.

 ஒரு வாசகர் எனக்கு எழுதினார். “நான் பல சுயமுன்னேற்ற நூல்களில் கற்றுக் கொண்டதை விட, ஆளுமை நூல்களில் கற்றுக் கொண்டதை விட அதிகமாய் உங்கள் சிவகாமி கதாபாத்திரத்திடமிருந்து கற்றுக் கொண்டேன்”.  அதுவே இந்த நாவலில் கடைசி வரை முரண்பாடுகளின் தொகுப்பு போலத் தோன்றும் அந்தக் கதாபாத்திரத்தின் வெற்றி என்று கருதுகிறேன்.

மனிதர்களில் எத்தனை நிறங்கள் என்று பார்க்க இந்த நாவல் களத்துக்குள் நுழையுங்கள் என்று உங்களை வரவேற்கிறேன்.

அன்புடன்

என்.கணேசன்

1 

 மறுபடியும் அதே கனவு-                                                                              

வெளியே இடி மின்னலுடன் பேய் மழை பெய்து கொண்டு இருக்கிறது.. அழைப்பு

மணியை யாரோ விடாமல் அழுத்திக் கொண்டே இருந்தார்கள்…அந்த மழை

சத்தத்துடன் சேர்ந்து  கேட்கும் போது அந்த அழைப்பு மணியின் தொடர்ச்சியான

சத்தம் நாராசமாகக் கேட்கிறது…ஒரு பெண் கலவரத்துடன் யாருடனோ  போன்

பேச முயன்று கொண்டிருக்கிறாள்….. பிறகு கலவரத்துடன் ரிசீவரைக் கீழே

வைத்து விட்டு முகத்தைத் தன் புடவைத் தலைப்பால் துடைத்துக் கொள்கிறாள்.

யாரோ ஓடி வரும் சத்தம் கேட்டது…. இரண்டு பெண்கள் ஒரு அறைக்குள் ஆவேசத்துடன் பேசிக் கொள்ளும் சத்தம் கேட்கிறது… பேச்சைத் தொடர்ந்து  ஒரு பெண்

அமானுஷ்ய குரலில் சிரிக்கிறாள்.  ஒரு வினோதமான காலடி ஓசை கேட்கிறது… ஒரு பெண்ணின் அலறல் இடிச்சத்தத்தையும் மீறி அந்த பங்களா முழுவதும் எதிரொலிக்கிறது…. துப்பாக்கி வெடிக்கும் சத்தம் கேட்டது… மூடிய அறைக்குள்

இருந்து கதவிடுக்கின் வழியே இரத்தம் வெளியே வருகிறது… வெளியே ஒரு கார் வந்து நிற்கும் சத்தம் கேட்கிறது….முகமெல்லாம் இரத்தம் வடிய ஒரு பெண்

அறையிலிருந்து ஓடி வருகிறாள்…. யாரோ ஈனசுரத்தில் “ஆர்த்தி” என்று அழைக்கிறார்கள்……”

அலறியபடி ஆர்த்தி விழித்துக் கொண்டாள். உடல் எல்லாம் வியர்க்க, இதயம்

படபடக்க திகிலுடன் படுக்கையில் உட்கார்ந்தாள்.  இந்தக் கனவு அவளுக்கு

நினைவு தெரிந்த நாளில் இருந்து வருகிறது. முன்பெல்லாம் நான்கைந்து

மாதங்களுக்கு ஒரு முறை வரும் இந்தக் கனவு இப்போதெல்லாம் மாதம் ஓரிரு முறை வர ஆரம்பித்து விட்டன. இந்தக் கனவின் காட்சிகள் எப்போதும் இதே

வரிசையில்  வருவதில்லை. ஒவ்வொரு முறையும் முன் பின்னாக மாறி மாறி

வரும்.  ஆனால் கனவில் காணும் அந்த காட்சிகளில் மாற்றம் இருப்பதில்லை.

ஒரு பெரிய ஸ்கிரீனில் சினிமா ஸ்லைடுகள் காண்பிக்கப்படுவது போல கோர்வை  இல்லாமல் வேகமாக வந்து போகும் கனவின் காட்சிகள் கலைவது மட்டும்

ஈனசுரத்தில் ஆர்த்தி என்று யாரோ அழைக்க அலறியபடி அவள் விழித்துக்

கொள்வதில் தான்.

அறையின் மின் விளக்கு எரிந்தது. அவளுடைய அலறல் சத்தம் கேட்டு வந்த  தாத்தாவும் பாட்டியும் அவளையே கவலையுடன் பார்த்துக் கொண்டு நின்றார்கள்.

அவர்கள் என்ன ஆயிற்று என்று அவளைக் கேட்கவில்லை.  வருடக்கணக்கில்

அவளை வதைத்து வந்த கனவைப் பற்றி அவர்களுக்கு நன்றாகவே தெரியும்.

சிவந்த நிறம், நீண்ட கூந்தல், அழகான பெரிய கண்கள், கண்களுக்கு ஈடு

கொடுக்கக்கூடிய அழகு முகம், செதுக்கிய உடற்கட்டு, சராசரிக்கும் மேற்பட்ட

உயரம் என அழகோவியமாய் இருக்கும் பேத்தியின் இந்த தொடர்

சித்திரவதையைப் பார்க்க  பாட்டியின் கண்களில் லேசாக கண்ணீர் திரை

போட்டது.  தாத்தாவின் முகத்தில் இயலாமையுடன் கூடிய துக்கம் குடி கொண்டது. இருபத்தியொரு வயதை அடுத்த வாரம் எட்டப் போகிற அவர்கள் பேத்தியை இந்தக் கனவில் இருந்து காப்பாற்ற அவர்களால் முடியவில்லையே

என்ற ஆதங்கம் அவர்களிடம் தெரிந்தது. ஆர்த்தி அவர்கள் இருவரையும் பார்த்து

பலவந்தமாக மெலிதாய் புன்னகையை வரவழைத்தாள்.  “வழக்கமான கனவு தான். நீங்க போய் தூங்குங்க”.

பாட்டி பார்வதி அவளைப் படுக்க வைத்து போர்வை போர்த்தி அவள் தலைமுடியைக் கோதி விட்டு ஆசுவாசப்படுத்தி விட்டுத் தான் அங்கிருந்து நகர்ந்தாள்.

தாத்தா நீலகண்டன் பேத்தியைப் பாசத்துடன் பார்த்தபடி ஒரு கணம் நின்று விட்டு மனைவியைப் பின் தொடர்ந்தார். பார்வதி கணவனிடம் மெல்லிய குரலில்

 சொன்னாள்.

“அவள் கிட்ட இன்னும் எத்தனை நாள் உண்மையை மறைக்கிறது.

எல்லாத்தையும் சொல்லிடறது நல்லதில்லையா?”  அவர் தற்காலிகமாய்

செவிடானார்.

அவர்கள் போன பின்பு ஆர்த்திக்கு உறக்கம் நீண்ட நேரம் வரவில்லை. இந்தக்

கனவு ஏன் வருகிறது என்று அவளுக்குப் புரியவில்லை. அடிக்கடி வரும் கனவாக இருந்தாலும் கூட ஒவ்வொரு முறையும் அது அவளுக்குள் ஏற்படுத்தும் பாதிப்பு

ஏனோ சிறிதும் குறைவதில்லை. அவளுக்கு சுமார் பதினைந்து வயது இருக்கும் போது நீலகண்டன் அவளை ஒரு சைக்கியாட்ரிஸ்டிடம் கூட்டிக் கொண்டு

போனார்.  அந்த டாக்டர் அவளிடம் அரை மணி நேரம் பேசி விட்டுப் பிறகு தனியாக தாத்தாவிடம் அரை மணி நேரம் பேசினார்அவர் என்ன சொன்னார் என்று

கேட்டதற்கு தாத்தா சரியாகப் பதில் சொல்லவில்லை.

அதற்குப் பின் தாத்தா அவளுக்கு இந்த விஷயத்தில் சிகிச்சைபார்க்கும்

முயற்சியே எடுக்கவில்லை. பணம் அதிகமாக செலவாகும் சிகிச்சை ஏதாவது

அந்த டாக்டர் தாத்தாவிடம் சொல்லி இருக்கலாம்,  ஏழ்மை நிலையில் இருக்கும் தாத்தா இது நம் வசதிக்கேற்றதில்லை  என்று விட்டிருக்கலாம் என்று ஆர்த்தி

நினைத்தாள். ஆனால் அவளுக்கு தாத்தா மீது வருத்தம் இல்லை.

பாண்டிச்சேரியில் ஒரு சிறிய ஓட்டு வீட்டில் குடியிருந்து கொண்டு காலையிலும் மாலையிலும் டியூஷன் சொல்லிக் கொடுத்துக் கொண்டு, இடைப்பட்ட நேரத்தில் ஒரு தனியார் நூலகத்தில் வேலை செய்து கொண்டு, வரும் வருமானத்தில் மனைவியையும், பேத்தியையும் காப்பாற்ற வேண்டி உள்ள அவர் நிலைமையை அவள்

நன்றாகவே அறிவாள். அவர் அவளைப் பட்டப்படிப்பு படிக்க வைத்ததே பெரிய

விஷயம்……… அவள் அப்படியே உறங்கிப் போனாள்.

 ஆனால் பார்வதியால் உறங்க முடியவில்லை. பேத்தியின் கனவின் பின்னால் இருக்கும் உண்மையை இனியும் தெரிவிக்காமல் இருப்பது முட்டாள்தனம் என்று

அவள் உள்ளுணர்வு சொன்னது.

மறுநாள் காலை பார்வதி பேத்தியிடம் ஏதோ சொல்ல வாய் திறப்பதும் பின்

வாங்குவதுமாக இருந்தாள். ஆர்த்தி “என்ன பாட்டி?” என்று கேட்கும் போது

நீலகண்டன் அவர்கள் அருகே வர, அவர் போகட்டும் பிறகு சொல்கிறேன் என்று

அவர் அறியாமல் சைகையால் சொன்னாள்.  நீலகண்டன் காய்கறி வாங்கி வர

வெளியே போகும் வரை காத்திருந்து விட்டுப் பிறகு பேத்தியைத் தன் அருகே

உட்கார வைத்து ஏதோ சொல்ல பார்வதி வாய் திறந்தாள். மறுபடியும்

வார்த்தைகள் வெளிவரவில்லை.

    “என்ன பாட்டி?”

 பார்வதிக்கு முகமெல்லாம் வியர்த்தது. அவள் முந்தைய நாள் இரவெல்லாம்

உறங்காமல் சிந்தித்து தான் பேத்தியிடம் சில உண்மைகளை தெரிவித்து விடத்

தீர்மானித்திருந்தாள்.  ஆனாலும் அதைச் சொல்ல முற்படுகையில் ஏதோ

தொண்டையை  அடைத்தது. பொறுமையாக ஆர்த்தி தன் பாட்டி பேசக் காத்திருந்தாள்.

    “ஆர்த்தி, உன்னோட அந்தக் கனவு….”

    “சொல்லுங்க பாட்டி அதுக்கென்ன?”

    “அது நீ நினைக்கற மாதிரி காரணமில்லாமல் வர்றதில்லை”

     ஆர்த்தி திகைப்புடன் தன் பாட்டியைப் பார்த்தாள்.

    “உன் அம்மா சாகறப்ப உனக்கு மூணு வயசு….அவ மரணம் இயற்கையாய் இருக்கலை….அது கொலையாய் இருக்கலாம்கிற சந்தேகம் எங்களுக்கு ஆரம்பத்தில்

இருந்தே இருக்கு… அந்த சமயத்தில் நீ உங்கம்மா கூட இருந்திருக்கிறாய்…. உன்

ஆழ்மனசில் அப்ப பதிஞ்சது எல்லாம் தான் இந்தக் கனவாய் வருதுன்னு அன்றைக்குப் பார்த்த டாக்டர் நினைக்கிறார். எங்களுக்கும் அது சரியாக இருக்கலாம்னு தோணுது”

    ஆர்த்தியின் இதயத் துடிப்பு ஒரு கணம் நின்று போனது.

2

    ஆர்த்தி அதிர்ச்சியிலிருந்து மீண்டவுடன் கேட்டாள்.

”என்ன பாட்டி சொல்றீங்க?…. இதையேன் இவ்வளவு நாள் சொல்லாமல் வச்சிருந்தீங்க?”

    பார்வதி குற்ற உணர்ச்சியுடன் தன் பார்வையைத் தாழ்த்திக் கொண்டாள்.  “உன் தாத்தா உன் கிட்ட சொல்லவே கூடாதுன்னு முதல்ல இருந்தே பிடிவாதமாய்

இருக்கார். உனக்கு தான் உன் தாத்தாவோட குணம் தெரியுமே. உண்மையைச்

சொன்னா உனக்கு அதிர்ச்சியாகும்னு நினைச்சார்.  இன்னொரு பக்கம் உன்னை

இழந்துடுவோமோன்னு பயப்பட்டார்….”

     “என்னை இழந்துடுவோம்னா?….”

     “நீ உங்கப்பா கிட்ட போயிடுவாயோன்னு பயந்தார்…”

 ஆர்த்தி திகைப்புடன் தன் பாட்டியைப் பார்த்தாள்.  அதிர்ச்சிக்குமேல்அதிர்ச்சி தருகிறாளே பாட்டி! பார்வதி தலை குனிந்தபடியே சொன்னாள்.

“உன் அம்மா ஆனந்தி தான் உன் மூணாம் வயதில் இறந்தாளே ஒழிய உன் அப்பா உயிரோட தான் இருக்கார்…..”

 ஆர்த்திக்கு தலை சுற்றியது.  தன்னுடைய சிறு வயதிலேயே பெற்றோர் இருவரும் ஒரு விபத்தில் இறந்து விட்டதாகவும் அதனால் தான் தன்னுடைய தாய்வழி

தாத்தா பாட்டியுடன் வாழ்ந்து வருவதாகவும் நம்பி வந்திருந்த அவளுக்கு இந்தப் புதுத் தகவல்கள் பெரும் அதிர்ச்சியைத் தந்தன.

“எல்லாத்தையும் தெளிவாய் ஆரம்பத்தில் இருந்து சொல்லுங்க பாட்டி”

 பார்வதி தன் கணவன் வருவதற்கு முன் சொல்லி முடித்து விட எண்ணி

சுருக்கமாய் சொன்னாள்.  “உங்கப்பா பெரிய பணக்காரர். ஊட்டியில் பெரிய

எஸ்டேட்டும், கோயமுத்தூரில் பல கம்பெனிகளும்,  ஃபேக்டரிகளும்

அவங்களுக்கு இருக்கு.  அப்ப நாங்களும் கோயமுத்தூர்ல இருந்தோம்.  உன்

அம்மாவும்,  உங்கப்பாவும் ஒரே காலேஜில் படிச்சாங்க.  காதலிச்சாங்க.

கல்யாணம் செய்துகிட்டாங்க. உன் அம்மா ஆரம்பத்தில் சந்தோஷமாய் தான்

இருந்தாள்.  பிறகு கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் அந்த சந்தோஷம் வடிஞ்சு போனதை நாங்க பார்த்தோம். என்னன்னு கேட்டதுக்கு அவள் பதிலே சரியாய்

சொல்லலை.”

     “உனக்கு மூணு வயசு இருக்கறப்ப ஒரு தடவ ஊட்டி பக்கம் விடாம பேய் மழை அடிச்சு பல இடங்கள்ல நிலச்சரிவு ஆயிடுச்சு. உங்கம்மா ஆனந்தியும் அப்ப ஊட்டி எஸ்டேட் பங்களாவில் இருந்ததால் நாங்க கவலையோட போன் செஞ்சு

கேட்டோம். வீட்டாளுங்க யாரும் இருக்கலை. உங்கம்மாவைக் காணோம்னும்

தேடிகிட்டிருக்கிறதாகவும் ஒரு வேலைக்காரன் தான் சொன்னான்.  நாங்க பதறிப் போய் அங்கே உடனே போனோம்.  ரெண்டு நாள் அங்கேயே இருந்தோம். அப்பவும் அவளை தேடிகிட்டு தான் இருந்தாங்க. ரெண்டு நாள் கழிச்சு அவங்க எஸ்டேட்

பக்கத்தில் நிலச்சரிவு ஆகியிருந்த இடத்தில் சிக்கி செத்திருந்ததாய் சொல்லி

அவள் பிணத்தை எடுத்துட்டு வந்தாங்க. எங்களை முகத்தைப் பார்க்கக் கூட

விடலை….. முகம் சிதிலமாயிடுச்சு, பார்த்தா தாங்க மாட்டீங்கன்னு சொல்லி மூடி

எடுத்துகிட்டு வந்த பிணத்தை அவசர அவசரமாக அப்படியே எரிச்சுட்டாங்க…..

எங்களுக்கு சந்தேகம் வந்தாலும் அந்த சமயம் ஒண்ணும் சொல்ல முடியலை….

அப்புறமாய் உனக்கு தொடர்ச்சியாய் வந்த கனவு, உங்கம்மா மரணம் பத்தி

முதல்ல எங்களுக்கு வந்த சந்தேகம் பொய்யில்லைன்னு நிரூபிச்சிடுச்சு….”

பார்வதி சொல்லச் சொல்ல அழுதாள். அவள் கடந்த காலத்துக்கே போய் விட்ட

மாதிரி இருந்தது.

    பின் தன்னை சுதாரித்துக் கொண்டு தொடர்ந்தாள்.  “அந்த சமயத்துல அந்த ஊட்டி பங்களாவில் உன் அம்மா கூட இருந்தது நீயும் ஒரு வேலைக்காரியும் மட்டும்

தான்.  அந்த வேலைக்காரி என்ன ஆனாள்னு யாருக்கும் தெரியலை. பிரமை

பிடிச்ச மாதிரி அங்கே அழக்கூட முடியாமல் நீ மட்டும் நின்னுட்டுருந்தாய். உங்கம்மாவை எரிச்ச மறு நாளே உன்னை கொஞ்ச நாள் வச்சிகிட்டிருந்து பிறகு

அனுப்பறோம்னு சொல்லி எடுத்துகிட்டு வந்த நாங்க பிறகு அந்தப் பக்கம் எட்டிக்

கூட பார்க்கலை. “

    பாட்டி சொன்னதை ஜீரணிக்க ஆர்த்திக்கு நிறைய நேரம் தேவைப்பட்டது.  ஏதோ இரவல் வாங்கிக் கொண்டு வந்த புத்தகத்தைத் திருப்பித் தரவில்லை என்பது

போல பார்வதி சொன்னது அவளுக்கு திகைப்பை ஏற்படுத்தியது. திகைப்போடு

ஆர்த்தி கேட்டாள்.  “எங்கப்பா பிறகு என்னைத் தேடிகிட்டு வரலையா?”

    பாட்டி குற்ற உணர்வோடு சொன்னாள்.

“கோயமுத்தூரில் உங்க தாத்தாவுக்கு ஒரு ஸ்கூல்ல வாத்தியார் வேலை

இருந்தது.  உன்னை எடுத்துட்டு வந்த பிறகு அவர் நிறைய யோசிச்சார்.  உன்னை அந்தக் கொலைகாரக் குடும்பத்துக்கு திருப்பி அனுப்ப  அவருக்கு மனசு வரலை.  வேலையை ராஜினாமா செய்துட்டு, இருந்த வாடகை வீட்டையும் காலி

செஞ்சுட்டு யாருக்கும் சொல்லிக்காம அங்கிருந்து என்னையும் உன்னையும்

கூட்டிகிட்டு கிளம்பிட்டார்.  எங்க போறதுன்னு முடிவு செய்ய முடியலை.

மனசெல்லாம் ரணம், குழப்பம்.  அரவிந்தாஸ்ரமத்து அன்னை மேல் இருந்த

நம்பிக்கைல, இங்கே வழி கிடைக்கும்னு இந்தப் பாண்டிச்சேரிக்கு வந்தோம்.

அவருக்கு டியூஷன் ரூபத்தில் பிழைப்புக்கு வழி கிடைச்சது. பிறகு லைப்ரரியில வேலையும் கிடைச்ச பிறகு சுதாரிச்சுகிட்டோம். நாங்க இங்கே இருக்கிறோம்னு

 உங்கப்பாவுக்கு தெரிவிக்கலை. அவங்களுக்குத் தெரியாமல் இங்கே நாம

ஒளிஞ்சு வாழ்ந்திட்டிருக்கிறோம்….”

    “என் மகள் இறந்ததுல எனக்கு துக்கம் இல்லாமல் இல்லை.  ஆனா உன்னை

உங்கப்பா கிட்டே இருந்து பிரிச்சு எடுத்துகிட்டு வந்ததில் எனக்கு ஒப்புதல்

இல்லை. உன் தாத்தா கிட்ட அப்பவே இதைச் சொன்னேன். அப்ப நான்  சொன்னதுக்கு அதுக்கு பதிலாய் விஷத்தை சாப்பாட்டுல கலந்து கொடுக்க உன் தாத்தா சொன்னார்.  இந்த மாதிரிப் பேசினா நான் என்ன செய்ய முடியும் சொல்லு.  உன் தாத்தாவுக்கு உணர்ச்சிவசப்பட்டு முடிவு எடுத்துட்டு, பிறகு அது தான்

 சரின்னு சாதிக்கிறது எப்பவுமே இருக்கிற கெட்ட பழக்கம். உன்னை எடுத்துகிட்டு வந்தது தான் உனக்கு செஞ்ச நல்ல காரியம்கிறது அவர் எண்ணம்.  ஆனா

உங்கப்பா குடும்பம் போலீசு மூலம் எங்களைத் தேடிகிட்டு எப்ப நம்ம வீட்டு

வாசலில் நிற்குமோன்னு நான் ஆரம்பத்தில் நிறையவே பயந்துகிட்டிருந்தேன்…”

    பார்வதியின் கண்களில் லேசாய் நீர் கோர்த்தது.

“பணம், செல்வாக்குன்னு ராணி மாதிரி இருக்க வேண்டிய உன்னை இந்த

 தீப்பெட்டி மாதிரிச் சின்னதாய் இருக்கிற மூணு ரூம் வீட்டில் வச்சு வளர்த்தினதில் எனக்கு நிறையவே வருத்தம் ஆர்த்தி. எமன் எப்ப கூப்பிடுவான்னு தெரியாமல்

காத்துகிட்டிருக்கிற இந்த சமயத்தில் கூட நாங்க உன் கிட்ட உன் அப்பா பத்தி

சொல்லாமல் இருக்கிறது சரியில்லைன்னு தான் உன் கிட்டே இதைச்

சொன்னேன். எங்களுக்கு ஏதாவது ஆயிடுச்சுன்னா உனக்கு யாரிருக்காங்கன்னு நான் பயப்படறேன்….”

    ஆர்த்திக்கு பாட்டி சொன்னதையெல்லாம் ஜீரணிக்க இன்னும் கஷ்டமாகவே

இருந்தது.  எப்போதும் அர்த்தமில்லாமல் வரும் கனவு என்று அவள்

நினைத்திருந்த அந்தக் கனவில் வரும் அந்தப் பெண்ணின் முகத்தை நினைவுக்குக் கொண்டு வர முயற்சித்தாள். அந்த பெண்ணின் உருவமே மங்கலாகத் தெளிவு இல்லாமல் இருந்ததால் தான் தினமும் பார்க்கும் தாயின் புகைப்படத்திற்கும்

அந்தப் பெண்ணிற்கும் சம்பந்தம் இருக்கலாம் என்கிற சந்தேகம் கூட அவளுக்கு

இத்தனை நாள் வரவில்லை என்பது புரிந்தது.

   எத்தனையோ கேள்விகள் ஒருசேர மனதில் எழுந்தாலும் ஆர்த்தி ஒரு கேள்வியை முதலில் தேர்ந்தெடுத்தாள்.  “அம்மாவை யார் கொன்னாங்க பாட்டி?”

3

  பார்வதியால் உடனடியாக பதில் சொல்ல முடியவில்லை. பின் கைகளை விரித்தபடி சொன்னாள்.  

“தெரியலை….ஆனால் பிணத்தை எடுத்துட்டு வந்ததில் இருந்து அவசர

அவசரமாய்  அதை எரிக்க ஏற்பாடு செய்தது வரை எல்லாமே உன் பெரியத்தை மேற்பார்வையில் நடந்ததால் உன் தாத்தா அவளைத் தான் சந்தேகப்படறார்…..”

     “பெரியத்தையா?” ஆர்த்தியின் கேள்வியில் இருந்த குழப்பத்தைப் பார்த்த

பார்வதி விளக்கமாக சொல்ல ஆரம்பித்தாள்.

     “தாயைச் சின்ன வயதிலேயே இழந்துட்ட உன் அப்பாவுக்கு இரண்டு அக்காக்கள் இருந்தாங்க.  பெரியக்காவை அவர் அம்மா ஸ்தானத்திலேயே வச்சிருந்தார்.

அவங்கப்பாவும் அவர் மேஜராகறதுக்கு முன்னால் போய் சேர்ந்துட்டதால்

வியாபாரம், சொத்து எல்லாத்தையும் கூட அவர் பெரியக்கா தான் ஆரம்பத்தில்

பார்த்துகிட்டிருந்தாள். அப்புறமும் கூட எல்லாமே அவள் கட்டுப்பாட்டில்

தானிருந்துச்சு. உன் அப்பா ஒரு ரப்பர் ஸ்டாம்பாக தானிருந்தார்.  அவளைக்

கேட்காம அந்த வீட்டில் ஒரு அணு கூட அசையாதுங்கற அளவு உயரத்தில்

பெரியக்காவை வச்சிருந்தார். அவள் சொல்லாமல் அவராய் செய்த காரியம்

 உங்கம்மாவைக் காதலிச்சதாய் தான் இருக்கணும்…”

 ஆர்த்தி கேட்டாள்.  ”அவங்களுக்கு அப்பா அம்மாவைக் காதலிச்சது பிடிக்கலையா?”

  “அவள் இவங்க காதலுக்கு எதிராய் இருக்கலை.  அவள் தான் எங்க கிட்ட வந்து

தம்பிக்குப் பெண் கேட்டாள். கட்டின சேலையோட பெண்ணை அனுப்பினா

போதும்னாள்.  நாங்களும் எங்க பொண்ணு மாதிரி அதிர்ஷ்டக்காரி உலகத்தில்

இல்லைன்னு நினைச்சோம். கல்யாணத்துக்கு அப்புறம் உங்கம்மாவும் அவளைத் தலையில் வச்சு கொண்டாடினாள்…” சொல்லிக் கொண்டே வந்த பார்வதி

திடீரென்று  நிறுத்தி பேத்தியிடம் கேட்டாள். உனக்குத் தெரியுமா, உன் பெரியத்தை யாருன்னு?”

    “தெரியலை”

    “உங்க காலேஜ் டேயில்  சீஃப் கெஸ்ட்டாய் போன வருஷம் வந்தாளே ஒருத்தி…. நீ கூட அன்றைக்கு முழுசும் அவளைப் பத்தியே பேசிகிட்டிருந்தாயே…..”

    “சிவகாமியம்மாவா?”

  ஆர்த்தியால் தன் காதுகளை நம்ப முடியவில்லை.

“அவள் தான் உன் பெரியத்தை” என்று பாட்டி சொன்ன போது அவள் நம்ப

முடியாமல் திகைத்தாள்.  ஆனால் சந்திரசேகர் இண்டஸ்ட்ரீஸின் எக்சிகியூடிவ் டைரக்டர் சிவகாமியம்மாள் என்று அரங்கில் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டு பலராலும் பாராட்டப்பட்ட அவளை இன்று வரை அவளால் மறக்க முடிந்ததில்லை என்பது

உண்மை.  தன் தந்தை சந்திரசேகர் தான் அந்த இண்டஸ்ட்ரீஸின் பெயரில் இருக்கும் சந்திரசேகர் என்பதையும் இப்போது தான் ஆர்த்தி அறிகிறாள்.

    சென்ற வருடம் கல்லூரி நாளில் சிறப்பு விருந்தினராக வந்து மேடையில் அமர்ந்திருந்த சிவகாமி அப்போது அவளைக் காந்தமாய் கவர்ந்திருந்தாள்.  நல்ல உயரம், சிவந்த நிறம், கம்பீரமான அழகான தோற்றம், தன்னம்பிக்கை நிறைந்த பேச்சு, என  அவளின் எல்லாமே ஆர்த்தியை அன்று வசியப்படுத்தியது.  பெண் சுதந்திரம்,

பெண்களின் முன்னேற்றம், என்று எல்லா மாணவிகளையும் புத்துணர்ச்சி பெறும் வண்ணம் பேசி எல்லோரையும் அன்று சிவகாமி நிறையவே கவர்ந்து

விட்டிருந்தாள்.  அன்று மேடைக்கு முன்னால் மூன்றாவது வரிசையில்

அமர்ந்திருந்த ஆர்த்தி மந்திரத்தால் கட்டுண்டது போல அந்தப் பேச்சைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தாள்…..

அவள் தான் தன் பெரியத்தை என்று அறிந்த இந்தக் கணம் தான் இன்னொரு

உண்மை அவளுக்கு உறைத்தது.  சிவகாமி மேடைக்கு வந்தது முதல் அங்கிருந்து கிளம்பும் வரை ஆர்த்தியை அடிக்கடி பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.  பேசும் போது

அவளையே அதிக நேரம் பார்த்துப் பேசினாள். மற்ற நேரங்களிலும் அவளையே

உன்னிப்பாகக் கவனித்துக் கொண்டிருந்தாள். அவள் பார்வை தன் மீது அதிக நேரம் விழுவது கூட அவளுக்குப் பெருமையாக அன்று இருந்தது.  வீட்டுக்கு வந்து

அன்று முழுவதும் ஆர்த்தி சிவகாமியம்மாவைப் பற்றியே பேசிக்

கொண்டிருந்தாள்.  அப்போதெல்லாம் பாட்டியும் தாத்தாவும் தர்மசங்கடத்துடன் பார்வைகளைப் பரிமாறிக் கொண்டிருந்ததன் அர்த்தமும் இப்போது தான் புரிந்தது.  அவர்கள் முடிந்த வரை பேச்சை வேறு திசைகளில் திருப்பப் பார்த்தார்கள்.

ஆனால் ஒரு வித “ஹீரோ வர்ஷிப்”பில் இருந்த ஆர்த்தி அன்று திரும்பத் திரும்ப

சிவகாமி பற்றியே பேசினாள்…. தாத்தா முக்கிய வேலை இருப்பதாகச் சொல்லி வெளியே போனவர் நீண்ட நேரம் வரவேயில்லை.

     “நீ அன்றைக்கு சிவகாமி பத்தி அவ்வளவு பெருமையாய் பேசிகிட்டுருந்தப்ப

எங்களுக்கு உன் அம்மா ஞாபகம் தான் வந்தது. அவளும் அப்படி தான் சிவகாமி

பத்தி வாய் நிறைய பேசுவாள்…” என்று பார்வதி சொன்னாள்.

  தன் மனதைக் கவர்ந்திருந்த அந்த சிவகாமி ஒரு கொலைகாரியாக இருப்பாள்

என்று நம்ப ஆர்த்திக்குத் கஷ்டமாக இருந்தது.  ஆனாலும் யோசித்துப்

பார்க்கையில் சிவகாமி வேறு விதங்களிலும் சந்தேகத்தைக் கிளப்பினாள். சென்ற வருடக் கல்லூரி நாளன்று ஆர்த்தி யார் என்று முதல் பார்வையிலேயே உணர்ந்து தான் சிவகாமி அவளைக் கவனித்தாள் என்று இப்போது ஆர்த்திக்கு உள்ளுணர்வு சொன்னது. அப்படியானால் பாட்டி சொன்னது போல் அவள் எங்கிருக்கிறாள் என்று அவளது தந்தை குடும்பத்திற்குத் தெரியாமல் இருக்க வாய்ப்பில்லை.  குறைந்த

பட்சம் சிவகாமி கண்டிப்பாக ஆர்த்தி பாண்டிச்சேரியில் இருப்பதை தெரிந்து வைத்திருந்தாள் என்பதில் ஆர்த்திக்கு சந்தேகம் இருக்கவில்லை.

என்ன தான் ரப்பர் ஸ்டாம்பாக இருந்தாலும் தன் மகள் இருக்கும் இடம் தெரிந்த

பிறகு ஒரு தந்தை வராமல் இருப்பார் என்பதை அவளால் ஒத்துக் கொள்ள

முடியவில்லை. ஒன்று, சிவகாமி தன் தம்பியிடம் ஆர்த்தியைப் பார்த்த விஷயத்தைச் சொல்லாமல் இருந்திருக்க வேண்டும். இல்லாவிட்டால் சிவகாமிக்கு

அவளை யார் என்றே தெரியாமல் இருந்திருக்க வேண்டும்…. மறுபடியும்

யோசித்துப் பார்த்த போதும் அவள் மனம் இரண்டாம் அனுமானத்தை ஏற்க

மறுத்தது.  ஆனந்திக்கும் அவளுக்கும் உள்ள உருவ ஒற்றுமை பார்வை

உள்ளவனுக்கு கண்டிப்பாகத் தெரியும். தெரிந்தும் சிவகாமி அதை ரகசியமாய்

வைத்திருப்பது தான் உண்மை என்று பட்டது.  அது ஏன் என்பதை அவளால் யூகிக்க முடியவில்லை.

   பாட்டியிடம் கேட்க எத்தனையோ கேள்விகள் இருந்தன. பாட்டி கதைச் சுருக்கம் தான் சொன்னாளே ஒழிய முழுக்கதை இன்னும் தெளிவாக இல்லை என்பதை

ஆர்த்தி உணர்ந்தாள். மனதில் எழுந்த பிரதானமான கேள்வியை கேட்டாள்.

     “அவங்க அம்மாவைக் கொல்ல என்ன காரணம் இருந்திருக்கக்கூடும் என்று

நீங்க நினைக்கிறீங்க?”

     “அது தான் குழப்பமாய் இருக்கு ஆர்த்தி. என்ன காரணம் இருக்க முடியும்னு

எனக்கு இன்னும் புரியலை….” என்று பார்வதி சொல்லச் சொல்ல தாத்தாவின்

 குரல் இடைமறித்தது.

“கடவுள் கொடுத்த மூளையை உபயோகிச்சுப் பாரு, புரியும்.”

     அப்போது தான் பாட்டியும் பேத்தியும் நீலகண்டனைக் கவனித்தார்கள்.  அவர்

தன் மனைவியை சுட்டெரித்து விடுவது போல் பார்த்தபடி நின்றிருந்தார்

4

    அந்த இறுக்கமான சூழ்நிலையிலும் எல்லா விதங்களிலும் அந்த தம்பதிகள்

மாறுபடுவதை ஆர்த்தியால் கவனிக்காமல் இருக்க முடியவில்லை.  தாத்தா

மாநிறம், நல்ல உயரம், ஆஜானுபாகுவான உடல்வாகு. பாட்டியோ நல்ல சிவந்த

நிறம், குறைவான உயரம், ஒடிசல் தேகம். தோற்றத்தில் மட்டுமல்லாமல் குணாதிசயங்களிலும் நிறையவே இருவரும் மாறுபட்டார்கள்.  தாத்தா உணர்ச்சிகளால்

உந்தப்படுபவர்.  பாட்டியோ சிந்தித்து செயல்படுபவள்…… நான்கு வார்த்தைகள்

சேர்ந்தாற்போல் அவர்கள் இருவரும் பேசிக்கொண்டால் ஐந்தாவது வார்த்தை

சண்டையில் தான் முடியும் என்பது ஆர்த்தியின் அனுபவ அறிவு. அதைப் பொய்யாக்க விரும்பாதது போல் பார்வதி கோபத்துடன் சொன்னாள்.

“கடவுள் எனக்கு மூளையை வைக்கலை. எனக்கும் சேர்த்து உங்களுக்குத் தானே வச்சிருக்கார். சொல்லுங்க, உங்க பேத்தி கேட்கட்டும்”

     “மூளை இருந்தால் இதையெல்லாம் அவ கிட்ட சொல்லுவாயா? சொல்ல

வேண்டாம்னு படிச்சுப் படிச்சு எத்தனை தடவை சொல்லியிருக்கேன்”

     “நாம என்ன சிரஞ்சீவிகளா? எமன் கூப்பிடு தூரத்தில் இருக்கான்.  அவன்

நம்மளை கூட்டிட்டு போறதுக்கு முன்னாடி நாம அவள் கிட்ட அவங்கப்பா பத்தி சொல்லி அவர் கிட்ட சேர்த்துடறது நல்லதில்லையா”

     “எதுக்கு? அவளோட அம்மாவைக் கொன்னுட்ட மாதிரி இவளையும் அவங்க கொன்னுடறதுக்கா?”

     “இவளை ஏன் கொல்லப் போறாங்க?”

     “சொத்துக்காக தான். வேறென்ன.  இவங்கப்பாவுக்கு இரண்டாம் தாரத்திலும்

குழந்தை இல்லை. இப்ப எல்லா சொத்துக்கும் இவள் தான் வாரிசு” என்று ஆக்ரோஷமாக தெரிவித்த நீலகண்டன் ஆர்த்தியிடம் சொன்னார்.

“நீ கேட்டதுக்கு நான் பதில் சொல்றேன்மா. உங்கம்மா ஏழ்மை நிலையில் வளர்ந்தாலும் பிடிவாதக்காரி. யாருக்கும் அவ்வளவு சீக்கிரம் வளைந்து கொடுக்கிற ரகம் அல்ல. என்னை மாதிரி. கிட்டத்தட்ட எல்லாத்தையும் தன் கைப்பிடிக்குள்

வச்சிருக்கிற சிவகாமிக்கு உங்கம்மா ஒத்துப் போகாமல் இருந்திருக்கலாம்.

உங்கப்பாவும் மனைவி பக்கம் சாய்கிற மாதிரி இருந்திருக்கலாம். நிலைமை கை மீறிப் போகிறதுக்கு முன் உங்கம்மாவை தீர்த்துக் கட்ட அந்த ராட்சஸி முடிவெடுத்திருக்கலாம்…..” தாத்தாவுக்கு சிவகாமியைப் பற்றிப் பேசப் பேச இரத்தக் கொதிப்பு அதிகமானது போல் தோன்றியது.  பேச்சில் ஆக்ரோஷம் அதிகரித்தது.

     பார்வதி சொன்னாள். “ஆனந்தி எதுவும் நம்ம கிட்ட சொல்லவேயில்லையே.”

  தாத்தா மனைவியை இடைமறித்து சொன்னார்.  “பெத்தவங்க கிட்ட சொல்லி

அவங்க மனசைப் புண்படுத்த வேண்டாம்னு நினைச்சிருப்பாள். அதனால் தான் சொல்லலை. எனக்குத் தெரியும், என் குழந்தை மனசு….ஆனா அவள் ஏதாவது

சொல்லியிருந்தா நாங்க கண்டிப்பா உன்னை எடுத்துகிட்டு வந்த மாதிரி

அவளையும் கூட்டிகிட்டு வந்திருப்போம். யாருக்கு வேணும் காசு பணம்?  ஆனா

எதுவும் சொல்லாமல் மனசுக்குள் இருந்ததையெல்லாம் மூடி வச்சுட்டே

இருந்துட்டு முகத்தைக் கூட கடைசியாய் காட்டாம ஒரேயடியாய் போயிட்டாள்…”.

 தாத்தா சொல்லச் சொல்ல கண் கலங்கினார். துக்கத்தால் உடைந்து போனார்.

திடீர் என்று நெஞ்சைப் பிடித்துக் கொண்டார்.

    பார்வதி வேகமாய் வந்து அவரைப் பிடித்துக் கொண்டு “என்ன ஆகுதுங்க” என்று கேட்டாள்.

    “பார்வதி எனக்கு நெஞ்சடைக்கற மாதிரி இருக்கு….” என்று சொன்னவர் மனைவி மீது சாய்ந்தார்.

                             *****

     டாக்டர் ஆர்த்தியை தனியாக அழைத்துச் சொன்னார்.  “இதயத்தில் மூன்று

இடங்களில் அடைப்பு இருக்கும்மா. எவ்வளவு சீக்கிரம் பை பாஸ் சர்ஜரி செய்ய

முடியுமோ அவ்வளவு நல்லது. இல்லாட்டி உயிருக்கு எந்த நேரத்திலும் ஆபத்து

 வரலாம்”

    ஆர்த்தி பயந்து கொண்டே கேட்டாள். “எவ்வளவு செலவாகும்?”

    “கிட்டத் தட்ட ரெண்டு லட்சம் ரூபாய் வரைக்கும் ஆகும். ஏதாவது மெடிக்கல்

இன்ஷுரன்ஸ் செஞ்சிருக்கீங்களா?”

    இல்லை என்று ஆர்த்தி தலையசைத்தாள். டாக்டர் அடுத்த ·பைலை எடுத்துப்

புரட்ட ஆரம்பித்தபடி தலையை நிமிர்த்தாமல் சொன்னார்.

“பணம் உடனடியாய் ரெடி செய்ய முடிஞ்சா சொல்லும்மா. இல்லாட்டி நீங்க

நாளைக்கே அவரை டிஸ்சார்ஜ் செய்துக்கலாம்”

    கண்ணில் தழும்ப ஆரம்பித்த நீரைத் துடைத்துக் கொண்டு ஆர்த்தி வெளியே

வந்தாள்.  பார்வதி தன் பேத்தியை ஆவலோடு பார்த்தாள். “டாக்டர் என்ன சொல்றார்? பயப்பட ஒண்ணும் இல்லை தானே?”

    “ஆபரேஷன் செய்தால் நல்லதுங்கறார்”

    “எவ்வளவு ஆகுமாம்?”

    ஆர்த்தி தொகையைச் சொன்னவுடன் பார்வதியின் முகம் வெளிறியது. “வெள்ளிக்கிழமையும் அதுவுமாய் எந்த நேரத்தில் எமன் பக்கத்தில் இருக்கான்னு சொன்னேனோ தெரியலை அவன் இப்படி வாசல்ல வந்து நிற்கறான்.  எத்தனை

நாள் லக்ஷ்மி ஷோபானம் படிச்சிருப்பேன். அவள் பார்வையைக் கூட இந்தப் பக்கம் திருப்பலை”.  எழுந்து போய் ஆஸ்பத்திரியின் ஐ.சி.யூ கண்ணாடி வழியாக

கண்கலங்க கணவனைப் பார்த்தாள். மறுபடி வந்து ஆர்த்தி அருகில் அமர்ந்தாள்.

“மனுஷன் வலி கொஞ்சமும் தாங்க மாட்டாரே. இப்ப எப்படி இருக்கோ தெரியலையே”

பாட்டியைப் பார்க்க ஆர்த்திக்குப் பாவமாக இருந்தது.  என்ன தான் சண்டை போட்டாலும் அந்த முதிய தம்பதிகள் இருவருக்கும் இடையே இருந்த அன்பு ஆழமானதுஎன்பதையும் ஆர்த்தி அறிவாள். தாத்தாவைக் காப்பாற்ற என்ன வழி என்று

யோசிக்கையில் அவளுக்கு ஒரே ஒரு வழி தான் கண் முன் தெரிந்தது.

 “பாட்டி நான் என் அப்பா கிட்ட பணம் கேட்டுப் பார்த்தால் என்ன?”

  பார்வதி திகைத்துப் போய் அவளைப் பார்த்தாள். சிறிது யோசித்த பின் இருதலை கொள்ளி எறும்பாக தவித்தாள். நிறைய யோசித்து விட்டுப் பேத்தியைக் கேட்டாள். “திடீர்னு எப்படிப் போய் கேட்பாய்? என்ன சொல்வாய்? அவங்க கோயமுத்தூர்லயோ, ஊட்டியிலயோ இருப்பாங்க.  நம்ம கிட்ட போன் நம்பர் கூட இல்லையே.”

     ஆர்த்தி தன் கல்லூரி முதல்வருக்குப் போன் செய்து சிவகாமி அம்மாளின்

ஆபீஸ் அல்லது வீட்டு போன் நம்பர் தர முடியுமா என்று கேட்டாள். நல்ல வேளையாக கல்லூரி முதல்வர் தன் விசிட்டிங் கார்டுகள் சேமித்து வைத்திருந்த

தொகுப்பில் தேடி எடுத்து  மூன்று எண்களைச் சொன்னார். ஆர்த்தி ஊட்டி வீட்டு

எண்ணிற்குப் போன் செய்தாள்.

     “ஹலோ சந்திரசேகர் இருக்கிறாரா”

     “அவர் கோயமுத்தூர் ஆபீசில் இருக்கார். நீங்க யார் பேசறது?”

  பதில் சொல்லாமல் இணைப்பைத் துண்டித்து ஆர்த்தி கோயமுத்தூர் ஆபிசிற்குப் போன் செய்தாள்.

     “ஹலோ சந்திரசேகர் இருக்கிறாரா?”

     டெலிபோன் ஆபரேட்டர் சந்திரசேகரின் செகரட்டரிக்கு இணைப்பு கொடுத்தாள். அந்த செகரட்டரியோ எடுத்தவுடன் யார் பேசுவது என்று கேட்டாள்.  ஆர்த்திக்கு

சிறிது நேரம் தொண்டையை அடைத்தது. பிறகு சொன்னாள்.  “நான் அவர் மகள்

பேசறேன்”

     அந்த செகரட்டரியின் குழப்பம் அவளது அடுத்த கேள்வியில் தெரிந்தது. “உங்களுக்கு எந்த சந்திரசேகர் வேணும். இது மேனேஜிங் டைரக்டர் சந்திரசேகர்

ஆபிஸ்”

     “நான் அவர் மகள் தான் பேசறேன்”

     “உங்களுக்கு விளையாட வேறு ஆள் கிடைக்கவில்லையா?” என்று

கோபத்துடன் கேட்ட அந்த செகரட்டரி போன் இணைப்பை உடனடியாக

துண்டித்தாள்.

     தன் துர்ப்பாக்கிய நிலையை எண்ணி வருந்திய ஆர்த்தி இனி என்ன செய்வது

என்று யோசித்தாள்.

(விறுவிறுப்பும், பரபரப்பும் நிறைந்த இந்த நாவலை வாங்கி வாசகர்கள் மீதியைப் படித்து மகிழலாம்….)

என்.கணேசன்