Category: வண்ணப் படங்கள்

-மேகலா இராமமூர்த்தி

ஓலமிடும் கடலலை யோரமாய்க் குடிகொண்டிருக்கும் காலங்காட்டும் கடிகாரத்தைக் கலைநயத்தோடு படம்பிடித்து வந்திருக்கின்றார் திரு. பிரேம்நாத் திருமலைசாமி. வித்தியாசமான இந்தப் படத்தைப் படக்கவிதைப் போட்டிக்குத் தகுந்தது என்று தேர்ந்தெடுத்துத் தந்திருக்கின்றார் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பன். இவர்கள் இருவருக்கும் என் நன்றி!

காலமறிந்து செயற்படு என்பதைக் காட்டும் கடிகாரமும், ஓய்தல் இன்றி உழைத்திடு என்பதை உரக்கச் சொல்லும் கடலலையும் மானுடர்க்குத் தருவது பயன்மிகு படிப்பினை.

இனி, கடற்கரையோரம் நின்று கவிமழை சிந்தக் காத்திருக்கும் கவிஞர்களைக் கனிவோடு வரவேற்கின்றேன்.

*****

”வாழ்வில் எல்லாம் செயற்கைமயமாய்ப் போனதால் செம்மை வாழ்வு மாயமாய் ஆனதே” என்று கவலும் கவிஞர் ஆ. செந்தில்குமார், மரபுசாரா எரிபொருள்களைப் பயன்படுத்திப் புவிவெப்பம் குறைப்போம் என்கிறார் தன் கவியில்.

காலம் கொடுக்கவிருக்கும் தண்டனை
நுகர்வுக் கலாசாரம் மிகுந்தது!
நாடெங்கும் குப்பைக்கூளம் குவிந்தது!
நச்சுக்கழிவுகள் கலக்கும் நதிகள்!
நகரமயத்தால் அழியும் காடுகள்!

ஆலைகள் வெளியேற்றும் நச்சுவாயுக்கள்!
பாலைகளாகும் வளமிகு நிலங்கள்!
நெகிழிப் பொருட்களின் பயன்பாடு!
நிலத்தடி நீரின் குறைபாடு!

பெட்ரோல் டீசல் நிலக்கரியென்ற
புதைப் படிமங்களின் வெளிப்பாடு!
பசுமையில்லா வாயுக்க ளெங்கும்
பரவிச் செறிந்த நிலைப்பாடு!

புவியின் வெப்பம் உயர்ந்துயர்ந்து
பனிப்பாறைக ளெல்லாம் உருகியுருகி
பரந்த கடலின்மட்டம் உயர்வதனால்
புல்லும்கூட முளைக்கவுதவா பூமியென்றாகிடுமே!

புவியின் இயற்கையைச் சிதைக்கின்றோம்!
பருவநிலையின் மாற்றத்தை உணர்கின்றோம்!
செயற்கை மயத்தை நிறைக்கின்றோம்!
செம்மை வாழ்வைத் தொலைக்கின்றோம்!

தவறுகள் செய்யும் நம்மனைவருக்கும்
தக்கதண்டனை கிடைக்கும் காலம்
தூரத்திலில்லை என்பதை உணர்ந்து
தூக்கத்தில் இருந்து விழித்தெழுவோம்!

மரபுசாரா எரி பொருட்கள்
மண்ணின் வெப்பத்தைக் குறைத்திடுமே!
புவியின் வெப்பத்தைக் குறைத்திடுவோம்!
பூமிப் பந்தைக் காத்திடுவோம்!

*****

”கடமையைச் செய்வதில் கடலலையாய் இருப்போம்; ஓயாது உழைப்பதில் கடிகாரமாய் இருப்போம்” எனும் நன்மொழியைத் தன் பாவில் பொன்போல் பொதிந்து தந்திருக்கின்றார் திரு. பழ. செல்வமாணிக்கம்.

கடலலை சொன்ன கீதை:
அலையில்லாக் கடலுக்கு அழகில்லை !
ஓடாத கடிகாரத்தால் ஒரு பயனுமில்லை!
வீசாத தென்றலுக்கு பெருமையில்லை!
துடிக்காத இதயத்திற்கு உயிருமில்லை!
பாசமில்லாப் பிள்ளைகளால் பயனுமில்லை!
உழைப்பில்லா மனிதருக்கு உயர்வில்லை!
தமிழில் பேசாத தமிழருக்கு வாக்கில் இனிமையில்லை!
ஈயாத செல்வத்திற்கு மதிப்பில்லை!
உதவி செய்யா வாழ்க்கைக்கு அர்த்தமில்லை!
இயற்கை என்றும் தன் பணி செய்ய மறப்பதில்லை!
சுயநலமாய் என்றுமே இருந்ததில்லை!
மனிதன் தன் கடமை செய்ய விரும்பவில்லை!
பொது நலத்தை என்றுமே நினைக்கவில்லை!
கீதை சொன்ன பாதையில் நாம் நடப்போம்!
கடமை செய்வதிலே கடலலையாய் நாம் இருப்போம்!
ஓடுகின்ற கடிகாரமாய் ஓயாமல் நாம் உழைப்போம்!

*****

கடமைசெய்யக் காலம் பாராக் கடலலைகள், உறங்கியே பொழுதைக் கழிக்கும் மானிடனின் மடமையைக் கேலிசெய்வதைச் சுவைபடப் பதிவுசெய்திருக்கின்றார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

உறங்கா அலைகள்…
கடலில் அலைகள் அடிப்பதற்கே
காலம் எதுவும் பார்ப்பதில்லை,
உடலில் நல்ல தெம்பிருந்தும்
உறங்கிக் கிடக்கும் மானிடனே,
அடிக்கும் ஓசைக் கடிகாரமும்
ஆளை வைத்தே எழுப்பிடினும்,
உடையா துந்தன் சோம்பலென
உரைத்துச் செல்லும் அலைகடலே…!

*****

”வையகத்தை வாழ்விக்கும் இயற்கையைத் தன் கையகப்படுத்தி அழித்தொழிக்கும் மனிதனுக்கு இயற்கை இரங்கற்பா வாசிக்கும் நாள் வெகுதொலைவில் இல்லை என்று எச்சரிக்கவந்த கடிகாரமிது” என்கிறார் திருமிகு. சத்தியப்ரியா சூரியநாராயணன்.

எச்சரிக்கை ஒலி
கடிகார முள் பார்த்து
காலையில் உதிப்பதில்லை கதிரவன்

அலாரம் அடிக்கும் சத்தம் கேட்டு
அலறி எழுவதில்லை அலைகள்

நேரகாலம் பார்க்காமல் இந்த இயற்கை
நேர்த்தியாய் தன் பணி செய்கிறது

வாரிசுகளுக்கு வாரிக் குவிக்கத்தான் உழைப்பென்றெண்ணினேன்
வையகத்தை வாழ்விக்கவே ஓடாய் தேய்கிறேனென்று காதில் உரைத்துச் சென்றன அலைகள்

உழைத்து உழைத்து ஓடாய்த் தேய்கிறது இயற்கை – உனக்காக
உணராமல் நாளும் அதை அழித்துக் கொண்டிருக்கிறாய் நீ

இந்நிலை நீடித்தால் இப்பூவுலகில் – மனிதா
இரங்கற்பா பாடக் காலம் கூடும் வெகு விரைவில்
இயற்கைக்கு அல்ல.. அதை அழிக்கும் உனக்கு.. எனவே
இனியும் தாமதிக்காமல் இயற்கை அன்னையை காப்பாற்றி உனைக் காத்துக்கொள் – எனும்
எச்சரிக்கை ஒலி எழுப்பவே நான் வந்தேன்.

*****

”கடற்கரையில் தனித்துக் கிடக்கும் காலங்காட்டும் கருவி கண்டு, அண்டப் பெருவெளியோ அகன்று விரிகின்றது; அப்பேரண்டத்துள்ளே நேரமும் தன்னை நீட்டிச் செல்கின்றது; கடிகாரம் வழியொரு மாயலோகம் மண்ணில் தெரின்றது” என்று கவியருவி பொழிந்திருக்கின்றார் திரு. எஸ். கருணானந்தராஜா. 

கார்கால மேகக் கருக்கூட்டும் வானத்தில்
கதிரோன் ஒளிதெரியா கடல் விளிம்பில் தூரத்தில்
கால நிலை மாற்றம் கடிதாய் நிகழ்கிறது.
நிலை மாறும் காலத்தில் நேரந்தனைக் காட்ட
அலை மோதும் கரை தன்னில் அழகாயோர் கடிகாரம்.

அதையங்கே வைத்தது யார் அதற் கென்ன வேலையங்கு?
கடலோரக் கடிகாரம் காட்டுவதோ ஆறுமணி
கயிறொன்றை அதனோடு கட்டி வைத்து முள்ளார்கள்
இடமின்றிக் கடிகாரம் இக்கரையில் கிடக்கிறது
எதற்காக எதற்காக ஏன் இங்கே இருக்கிறது?

அலையோடு அலையாக அடிபட்டு வந்ததுவா?
அல்லாது வேண்டுமென்றே அதையங்கு வைத்தாரா?
சரியாக ஆறுமணி காலையிலா மாலையிலா
தெரியாது, கடல் விளிம்பில் செங்கதிரோன் எங்குற்றான்?
ஒன்றன் பின் ஒன்றாக ஓராயிரம் கேள்வி
பின்வந்து நிற்கிறது பிறிதொன்றும் தோன்றாது
காலமளந்திடுமக் கருவிதனைப் பார்க்கின்றேன்.

அண்டப் பெருவெளியோ அகன்று விரிகிறது
அதனுள்ளே காலமும் சேர்ந்தே விரிகிறது
அண்ட விரிவு நின்றிடும் போதில்
அகன்றிடும் காலமும் விரிவை நிறுத்தும்
நில்லாது விரியும் பேரண்டத்துள்ளே
நேரமும் தன்னை நீட்டிச் செல்லும்
எல்லா இடத்திலும் காலம் விரிவதால்
இடமும் காலமும் ஒன்றுடன் ஒன்றாய்
பின்னிப் பிணைந்து பேரண்டமாகிப்
பிரிக்க முடியா இருபெரும் கூறாய்
பிரபஞ்சமென்னும் மாயையுள் புதைந்தன.

காலமும் இடமும் கற்பனைக் கெட்டா
மூலப்பிர கிருதி யென்பார்கள்.

சிவமெனும் சிங்கியூலாறிற்றியென்ற
சிறியதோர் ஒருமைப் புள்ளியிலிருந்து
தோன்றி விரிந்து தொடர்ந்து பரந்து
தொடக்கம் நோக்கி மீண்டுமொடுங்கும்
மாயைக்குள்ளே மனம், உடல் கொண்டு
வாழும் மனிதர் சிந்தனைக் கெட்டாக்
காலந்தன்னை அளந்திடும் கருவி
கடற்கரை தனிலே தனித்துக் கிடக்கும்
காட்சியினாலிக் கவிதை மலர்ந்தது
கனவாம் மாயா லோகம் தெரிந்தது.

*****

காலங்காட்டும் கடிகாரமும் அழகுக் கோலங்காட்டும் கடலலைகளும் கவிஞர்களின் நெஞ்சில் கற்பனை அலைகளைத் தட்டியெழுப்பிக் கவிதை முத்துக்களைக் கொட்டச் செய்திருக்கின்றன. பாராட்டுக்கள் கவிஞர்களே!

இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதை இனி…  

கடலுக்குள் போன மச்சான்
காணாம போயிமாசம் ஒண்ணாச்சு!
கடிகார முள்ளாட்ட உழச்சுக்
களச்சுப்போயி…எக்கச்சக்க மீனோடு
கரை திரும்பி வருவார்னு
காத்திருந்து காத்திருந்து
காலந்தான் கரைகிறது…
எங்க மச்சான் இருக்கீங்க?
எப்படி இருக்கீங்க??
பொண்டு புள்ள இங்கிருக்க
போன இடம் எங்கே மச்சான்..?
மனையாளெனைப்பாக்காம
மனுசனால இருக்க முடியாதே!!
புயல் போயி நாளாச்சு _
அயல் தேசமும் தேடியாச்சு _
ஆனாலும் உங்களக்
காணாமல் அழுவறமே!!
வருவீங்க வருவீங்கனு
வழி மேல விளிவச்சு
வெகுநாளாக் கிடக்கிறமே..!!..
நீங்க வரும் வரைக்கும்
நாங்க போகமாட்டோம்!!
மணல் பரப்ப விட்டுப்புட்டு
மனை போக மனசில்லே _
மணிக்கணக்கப் பாத்துகிட்டே
மதி மயங்கிக்காத்திருக்கோம்..
எதிர்பார்க்கும் எங்கள
ஏமாத்திப் போடாம
எங்கே இருந்தாலும்
இங்க வந்து சேரு மச்சான்!!
அரசாங்க சேனைகளும்
ஆளம்புச் சொந்தங்களும்
ஆம்படயானுன்ன சல்லட போட்டு
ஆழ்கடலில்..அதன் ஓரங்களில்
அணுவணுவாத் தேடுறாங்க!!
அதோ..இதோ..வரும்நல்ல செய்தியினு
ஆண்டவனக் கும்புட்டுட்டு
அப்பிடியே உக்காந்திருக்கோம்…
நம்மபொழப்பு நாறப்பொழப்புத்தான்!!
நல்லமீனெடுக்க படும்பாடு நரகந்தான்!!
நடுக்கடலுக்குள்ளே
நாராயணன் இருக்காராம்..
நான் அவரையுந்தான் கும்புடுறேன்.
ஏதாச்சும் ஒரு சாமி
எம்புருசனக் கொண்டுவந்துசேக்காதா?
இருக்காரா? இல்லையானே
இதுவரைக்கும் தெரியாம
இடியா நெஞ்சொடஞ்சு
இருப்பத விட வேறு என்ன
இன்னலுண்டு உலகத்தில்!!
அனுபவிச்சுப் பாத்தாத்தான்
அதன் வழி தெரியும் அடுத்தவர்க்கு!!
இனி மேலேனும் இதுபோல ஆகாம
இயன்றவரை எச்சரிக்கை
இயற்கை இடர்க் காலங்களில்
இருப்போமே எல்லோரும்!!
இனிமேலேனும் எங்களைப்போல்
இன்னல் எவருக்கும் வேண்டாமே???

தரைமேல் பிறந்து தண்ணீரில் பிழைக்கச் சென்ற கணவன், புயலில் சிக்கிக் காணாமற்போனதால் கண்ணீர்விட்டுக் கதறும் அபலைப் பெண்ணொருத்தியின் மனக் குமுறலை,

”புயல் போயி நாளாச்சு _
அயல் தேசமும் தேடியாச்சு _
ஆனாலும் உங்களக்
காணாமல் அழுவறமே!!

ஏதாச்சும் ஒரு சாமி
எம்புருசனக் கொண்டுவந்து சேக்காதா?
இருக்காரா? இல்லையானே
இதுவரைக்கும் தெரியாம
இடியா நெஞ்சொடஞ்சு
இருப்பதவிட வேறு என்ன
இன்னலுண்டு உலகத்தில்!!”  என்று கல்நெஞ்சும் கசிந்துருகும் வகையில் தன் கவிதையில் பதிவுசெய்திருக்கும் திரு. ஏ.ஆர்.முருகனை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞரென அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.  

-மேகலா இராமமூர்த்தி

இதழ்களில் குமிண் சிரிப்போடு மாலையை உயர்த்திப் பிடித்திருக்கும் இந்தக் காளை அதனைச் சூட்டப்போவது யாருக்கு? ஆண்டாளைப் போல் ஆண்டவனுக்கா? இல்லை தன் மனம் ஆண்டவளுக்கா?

இந்தப் புகைப்படத்தை எடுத்த திரு. லோகேஷ்வரன் ராஜேந்திரன், இதனைப் படக்கவிதைப் போட்டிக்குத் தெரிவுசெய்து தந்த திருமதி. சாந்தி மாரியப்பன் இருவருக்கும் என் நன்றிகள் உரித்தாகின்றது!

இனி, காளையின் கையிலிருக்கும் மாலை யாருக்கு? என்பது குறித்த தம் சிந்தனையின் விளைச்சலைச் சமர்ப்பிக்க வருகின்றார்கள் கவிஞர்கள்; அவர்களை வரவேற்போம்!

*****

பட்டணத்து மாப்பிள்ளைக்கு மாலையிட வரிசைகட்டும் மக்கள், பட்டிக்காட்டு மாப்பிள்ளை என்றால் எட்டிப்போகும் வேதனையைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றார் திரு. ஏ.ஆர். முருகன்.

மாலை சூட நான் ரெடி!
மணமகளே நீ எங்கடி??
சலிச்சுப்போனேன் தேடி
களச்சுப் போனேன் போடி!!
கேக்குறாங்க வேல வெட்டி
விரட்டுறாங்க விவசாயிங்காட்டி!!
பட்டம் படிச்சுப்புட்டு
பட்டணத்திலுக்காந்துட்டு
பத்தாத சம்பளம்னாலும்
பரிசம் போடுறாங்க!!
பட்டிக்காட்டுப் பூமியில
பக்குவமா உழுது
பணம்நிறையச் சம்பாதிச்சாலும்
மணம் முடிக்க மார்க்கமில்லே!!!
பொண்ணு ஒண்ணு கொடுத்தா
பூமாதிரிப் பாத்துக்குவேன்!!
பொறுப்பான பையனுக்குப்
பொண்ணுக்கொடுக்க யாரிருக்கா???

*****

வேலை தேடும் வயதினில் மணமாலை சூட எண்ணினால் இன்பச் சோலையன்று வாழ்க்கை; வறண்ட பாலையே! என எச்சரிக்கிறார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

முதலில் வேலை…

வேலை தேடிடும் வயதினிலே
வெற்றி காண எண்ணாமல்,
மாலை தன்னைக் கையிலேந்தி
மணமகள் தேடி யலைந்தாலே,
சோலை யாகும் வாழ்வதுவும்
சொல்ல வியலா வகையினிலே
பாலை யாகிப் பயன்தராதே
போயிடும் படித்த வாலிபனே…!

 *****

”ஆசிரியர்க்கோ, தலைவர்க்கோ, அன்னைக்கோ, தந்தைக்கு தேவையில்லை இந்தப் பூமாலை! உன் மனங்கவர்ந்த பாவைக்கே இது தேவை! ஆதலால் அன்பும் காதலும் பரிவு புரிதலும் கலந்து சூட்டிடு பூமாலையை மகிழ்ந்து!” என்று வாழ்த்துகின்றார் திரு.  பழ. செல்வமாணிக்கம்.

யாருக்கு இந்த மாலை!

புன்னகையுடன் ஓர் இளங் காளை!
கையில் கட்டி வைத்த மலர் மாலை!
யாருக்குச் சூட்டப் போகிறாய் இந்த மாலை!
உனக்குப் படிப்பு சொல்லிக் கொடுத்த
ஆசிரியருக்கா இந்த மாலை!
அவர் சொல்லித் தந்தபடி வாழுகின்ற வேளை
தேவையில்லைஅவருக்கு இந்த மலர்மாலை!
நாம் வாழ, தன் வாழ்வை தியாகம் செய்த
தலைவருக்கா இம் மாலை!
அவரைப் போல பிறருக்கு நன்மை செய்யும் வேளை
தேவையில்லை அவருக்கு இந்த மலர் மாலை!
நமக்கெல்லாம் உணவு தரும்
உழவருக்கா இம் மாலை!
விளை நிலத்தை,மனை நிலமாய் மாற்றாத வேளை
தேவையில்லை அவருக்கு இந்த மலர் மாலை!
உனை கருவில் சுமந்து உடலும்,உயிரும் தந்த
உன் அன்னைக்கா இம் மாலை!
உன்னோடு அம்மாவை வைத்திருந்து சீராட்டும் வேளை
தேவையில்லை அவருக்கு இந்த மலர் மாலை!
உடலாலும், மனதாலும் உனைச் சுமந்த
உன் தந்தைக்கா இம் மாலை!
அவர் சுமையை நீ சுமக்கும் வேளை
தேவையில்லை அவருக்கு இந்த மலர் மாலை!
அன்னை, தந்தை, தன் சுற்றம், தன் வீடு
அத்தனையும் உனக்காக விட்டு வரும்
மணப் பெண்ணுக்கா இம் மாலை!
மலர்களால் சரம் தொடுத்த இந்த மாலை!
நீ தரப் போகும் அன்பு, பரிவு, காதல், புரிதல்,
நட்பு என்ற மலர்களை சுட்டிக் காட்டும் அழகு மாலை!

*****

”சோலையில் பலவண்ணத்தில் பூக்கின்ற நாங்கள் யாவரும் மாலையில் சேர்ந்தாலே மதிப்பு! நிலவுலகில் நிகழ்கின்ற விழாக்கள் அனைத்திலும் எமக்கே தலைமை என்பதே எம் சிறப்பு!” என்று பூமாலையைப் பாமாலை பாடவைத்திருக்கின்றார்  பெருவை திரு. பார்த்தசாரதி.

மலர்மாலையின் பாமாலை..!

மாலையிலே வானில்மறையும் கதிரவனின் மதிமயக்கும்…
……….மனதைக்கவரும் சிவப்பழகைக் கண்குளிரக் காண்பீர்.!.
காலையிலே மறைகின்ற வெண்ணிலவின் வெளிச்சமும்…
……….கருநீலத்தில் விடை பெறுமழகையும் கண்டுகளிப்பீர்.!.
ஓலைக்கீற்றுகள் ஒன்றோடொன்று உரசியெழுப்பும் கீத…
……….ஒலியில் புள்ளினங்கள் சேர்ந்து பாடுவதை ரசிப்பீர்.!.
மாலையிலே சேர்கின்றபல வண்ணமிகும் மலர்களின்…
……….மனமீர்க்கும் வாசனையைக் கண்டுணர்ந்து நுகர்வீர்.!.
.
ஒருசோலையிலே பலவண்ண நிறத்தில் மலர்ந்தாலும்…
……….ஒன்றான மாலையாகச் சேர்ந்தால்தான் மதிப்பாகும்.!.
பெருமானின் தலையிலோ காலடியிலோ கிடந்தாலும்…
……….பெருமை தானெங்களுக்கு சிறுமையில்லை அவனின்…
கிருபையால் எமக்கெங்கு சென்றாலும் பெருமைதான்…
……….கருணைக்கும் அன்புக்கும் அடையாளச் சின்னம்!யாம்.
தரும் சுகத்திற்கோர் எல்லையுமுண்டோ இவ்வுலகில்…
……….தாரணியில் நிகழும் எவ்விழாவிற்கும் யாம்தலைமை.!

*****

”தம்பி! அன்பில் வசப்படும் மங்கைக்கு மாலையிடு; அந்த ஆண்டவனுக்கு மாலையிடு; விளையாடிப் பெருமை சேர்க்கும் வீரருக்கு மாலையிடு! அது பொருத்தம்! அதைவிடுத்துக் கூத்தாடிகளின் கட்டவுட்டுக்கெல்லாம் மாலையிட்டுக் கோமாளியாகாதே! அது தந்திடும் வருத்தம்!” என்கிறார் திரு. எஸ். கருணானந்தராஜா.

யாருக்கு மாலை?

மாலையிடு தம்பி மாலையிடு
மணவாட்டி கழுத்தினிலே மகிழ்வோடு மாலையிடு
ஆலயத்தில் இறைவனை நீ அர்ச்சித்து மாலையிடு
கோலமிடு விளக்கேற்று குப்பை களைப் பொறுக்கு.

வீரனாய் வெற்றி பெற்று விளையாட்டுப் போட்டிகளில்
வீதி வலம் வருகின்ற விண்ணர் களைப் போற்றி
மாலையிடு தம்பி மாலையிடு – அவரை
மகிழ்வித்து ஊக்குவிக்க மாலையிடு.

ஆத்தா இடுப்பிருந்த அரைக்காசை முடிச்சவிழ்த்து
கூத்தாடி படம் ஓட, குடத்திலே பால் வாங்கி
ஊத்தாதே கட்டவுட்டில் ஒரு முழமும் பூ வாங்கிச்
சாத்தாதே கண்ணா! வீண் தறுதலையாயாகாதே.
கூத்தாடிக் குந்தி நெளிப்பவரைச் சேவித்தல்
ஆத்தாதவர் தொழிலாம் அவரையெலாம் போற்றி
ஏத்தாதே ஐயா! எமக் கெதற்கு வீண் வேலை.

படம்நூறு நாளோட பக்திப் பரவசத்தில்
மண்ணிலே சோறிட்டு மடையனைப் போல் உண்ணாதே
கண்ணா உனக்காகக் காத்திருக்கு உன் குடும்பம்
எண்ணு அதை! மூட இரசிகனெனும் பேர் வேண்டாம்.

கோயில் சிலைகளுக்குக் குடம் குடமாய்ப் பாலூற்றும்
கொடுமைதனை ஆண்டவனே சகிக்க மாட்டான்
கூத்தாடிக் கட்டவுட்டைக் கும்பிட்டு மாலையிடும்
கோமாளித் தனந்தன்னை மன்னிப்பானா?

மாலையிடு தம்பி மாலையிடு
மணமகளாம், வரப்போகும்
மனைவிக்கு, மாலையிடு
ஆலயத்தில் இறைவனுக்கு,
அழகு செய்ய மாலையிடு
அசகாய சூரர்களாம்
விளையாட்டு வீரருக்கு
அழகான மாலைகட்டி
அகமகிழ மாலையிடு.

*****

யாருக்கு மாலையிட வேண்டும்? எப்போது மாலையிட வேண்டும்? என்று இளைஞனுக்குப் பக்குவமாய் வழிகாட்டிய கவிஞர்களுக்குப் பாராட்டும் நன்றியும் சேரட்டும்!

இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதை இனி…

மாலை சூடும் மணாளன்
*****************************
இல்லறம் நடத்த உரிய பருவமெய்தி
இல்லாள் ஆகக் காத்திருக்கும் நங்கை!
இதயத்தைக் கவர்ந்த நாயகனைக் கண்டு
இனிய முகம் நாணுகின்ற மங்கை!
நல்லெதிர் காலமதை மனதிற் கொண்டு
நல்லாளை மாலையிடும் நாயகனின் செங்கை!

நல்லோர் காட்டிய அறவழியில் பொருளீட்டி
நல்வழியில் காத்து நின்றால்தான் உவகை!
தான்தேடிக் கண்டவுணவுப் பண்டம் சிறிதெனினும்
தன்னினத்தை மறவாது அழைக்கின்ற காக்கை!
போற்றப்படும் நற்பண்பாம் என்றும் அது
போன்றிருக்க வேண்டும் உங்கள் வாழ்க்கை!

பெற்றோரை மறந்து பிறந்தகத்தைத் துறந்து
பெற்ற பேறாக உனைக்கருதும் பதுமை!
உறுதியுள மனமோடு இறுதிவரை உன்னோடு
உற்றத் துணையென இருப்பது அருமை!
பிறழாத நெறியோடு மாறாத அன்போடு
பிரியாமல் வாழ்வதே என்றும் இனிமை!

இல்லாத நிலையென்று ஒன்று வந்தாலும்
இயன்றவரை வைத்துத் தாங்கட்டுமுனது அங்கை!
தள்ளாத நிலையென்று ஒன்று வந்தாலும்
தோள் கொடுத் துதவுவதே இயற்கை!
கள்ளமற்ற முகத்தாளை மறவாமல் ஒருபோதும்
காப்பதுவே உன் தலையாயக் கடமை!

இல்லறம் எனும் நல்லறத்தை மாலையிட்டுத் தொடங்கும் மணாளனும் மங்கையும், அன்பும் அறனும் உடையோராய் வாழ்ந்தால் அதுவே இல்வாழ்வின் பண்பும் பயனுமாக இருக்கும் என்பது வாழ்வியல் அறிஞர் வள்ளுவரின் கருத்து.

அதே வகையில்,

”பிறழாத நெறியோடு மாறாத அன்போடு
பிரியாமல் வாழ்வதே என்றும் இனிமை”
இல்லாத நிலையென்று ஒன்று வந்தாலும்
இயன்றவரை வைத்துத் தாங்கட்டுமுனது அங்கை!” என்று மணாளனுக்குப் புத்திசொல்லும் இக்கவிதை, நற்சிந்தனைகளுக்கான விதை! அதைப் பாராட்டி இக்கவிதையின் படைப்பாளி திரு. ஆ. செந்தில்குமாரை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞர் என அறிவிக்கின்றேன்.

 

 

**வல்லமை வாசகர்கள் படைப்பாளிகள் அனைவர்க்கும் எங்கள் இனிய பொங்கல் வாழ்த்துக்கள்!**

-மேகலா இராமமூர்த்தி

கடற்கரையோரம் அக்கறையோடு மணல்வீடு கட்டும் மழலையரை அழகிய புகைப்படமாக்கியிருக்கின்றார் திரு. வெங்கட் சிவா. இப்படத்தைப் படக்கவிதைப் போட்டிக்குத் தேர்ந்தெடுத்துத் தந்திருப்பவர் வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பாசிரியர் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பன். இவ்விருவரும் என் நன்றிக்குரியவர்கள்.

”ஓடி விளையாடு பாப்பா – நீ
ஓய்ந்திருக்க லாகாது பாப்பா” என்றான் மகாகவி.

விளையாட்டு, குழந்தைகளின் உடலுக்கு உரம் சேர்க்கும். உளத்துக்கு வளம் சேர்க்கும். ஆதலால் பிள்ளைகளைப் பள்ளிப் படிப்புக்குள் முடக்கிப் போடாமல் துள்ளித் திரியவும் அனுமதிப்பதே நன்று!

புகைப்படத்திற்குத் தம் கற்பனையால் மெருகூட்ட வருகின்றார்கள் கவிஞர் பெருமக்கள். அவர்களுக்கு நல்வரவு சொல்வோம்!

*****

கருவிலிருக்கும் குழந்தைக்கும் கல்விபுகட்டும் மடமையை, அன்னை மொழியை மறந்து அந்நிய மொழிக்குச் சாமரம் வீசும் பாமரத்தனத்தைச் சாடும் கவிஞர் ஆ. செந்தில் குமார், பிள்ளைகளின் பாடச்சுமை குறைப்போம்; நற்சிந்தனைகளால் அவர்தம் உளம் நிறைப்போம் என்று பொன்மொழி பகர்கின்றார்.

அகவைக்குரிய கல்வியளிப்போம்! அன்னை மொழியைக் காப்போம்!!

நீலக் கடலோரம்
நிலமகளின் மடிதவழும்
பொன்னிற மணற்பரப்பில்
பொங்கிவரும் பூரிப்பில்
பள்ளி விடுமுறையில்
பக்கத்துக் கடற்கரையில்
புத்தகப் பொதிதுறந்து
பாடத்தின் சுமைமறந்து
மனவழுத்தம் நீங்கும்படி
மனதினிக்க விளையாடி
பொழுதைக் கழிக்கின்ற
பாலகரின் இனிக்கின்ற
உளக் களிப்பினூடே
உலகத்தைச் சிந்திப்போம்!

இந்தத் தலைமுறையின்
இளம் பிஞ்சுகளின்
சின்னஞ் சிறுமுகத்தில்
சிங்காரத் திருமுகத்தில்
இம்மி அளவேனும்
இருக்கிறதா பூரிப்பு?
கருவிலிருக்கும் குழந்தைக்கும்
கல்வி புகட்டுகின்ற
கலிகால உலகமிது!
தன்னிகர் இல்லாத
தாய்மொழியைப் புறக்கணித்து
அலங்கார மொழியாக
ஆங்கிலத்தைத் தலையில்வைத்து
வியப்புடன் கொண்டாடும்
விந்தை உலகமிது!

அகவைக்குரிய அளவின்றி
அதிகளவு சுமையேற்றி
பயிற்றுவிக்கும் கல்வியினால்
பள்ளிக் குழந்தைகளும்
சிறகொடிந்த கிளியாகி
சிரிப்பறியா விலங்காகி
பெற்றோரின் ஆசிரியரின்
பேராசைக்கு உட்பட்டு
வதைக்கு ஆட்பட்டு
வாடிப்போய் நிற்கின்றார்!
அன்னைமொழி கொண்டு
ஆங்கிலமொழி களைந்து
அகிலத்தில் கோலோச்சும்
அயல்நாடுக ளேராளம்!

இதையே மனதிற்கொண்டு
இனியேனும் குழந்தைகளைப்
பாடாய்ப் படுத்தாமல்
படிப்பின் சுமைக்குறைத்து
பக்குவப்பட்ட நிலையுடனே
பரந்த மனதுடனே
நீதிநெறிகள் புகட்டி
நற்பண்பு பலகொண்ட
நல்ல குழந்தைகளை
நாளைய தலைமுறையை
ஒழுக்கத்தில் சிறக்கும்படி
ஒற்றுமை பேணும்படி
உருவாக்கி உலகுக்களிப்போம்!
உன்னத நிலையடைவோம்!

*****

”மின்னல்போல் மறையும் நீர்க்குமிழி வாழ்க்கையில் யார்க்கும் இன்னல் இழைக்காது அன்பைத் தேடு அறிவை நாடு” என்று மழலையரை அழகாய் வழிநடத்துகின்றார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

தேடு தேடு…

சின்னப் பிள்ளைகள் மணலினிலே
சிதறிய காசைத் தேடுதல்போல்,
மின்னல் போலே மறைந்துவிடும்
மிகவும் சிறிய வாழ்வினிலே,
இன்னல் எவர்க்கும் செய்யாமல்
இணைந்தே ஒன்றாய் வாழந்திடவே,
அன்பைத் தேடு மனிதரிடம்
அறிவைத் தேடிடு அகிலத்திலே…!

*****

”எட்டுமறிவை இளமையில் இழந்தால் நட்டம் பலவுண்டு தம்பிகளா! கட்டும் மணல்வீடு கடலலை வந்தால் கரைந்தோடிப் போய்விடும் நம்புங்கடா” என்று வெள்ளத்தால் அழியாத கல்வியின் சிறப்பைத் தன் கவிதையில் அழகாய்ச் செப்புகின்றார் திரு. எஸ். கருணானந்தராஜா. 

சின்னப் பசங்களா என்ன பண்றீங்கடா
இன்னும் பள்ளிக் கூடம் போகலையா
மண்ணைக் குமிச்சிப் பொய்மாளிகை கட்டவா
எண்ணி இருக்கீங்க வாண்டுகளா!

கட்டிடும் வீட்டைக் கடலலை வந்து
கரைச்சிக் கொண்டோடிடும் தம்பிகளா
கற்குமறிவை அழித்திட எந்தக்
கடலலையாலும் முடியாதடா!

எட்டுமறிவை இளமை இழந்திடில்
நட்டம் பலவுண்டு நம்புங்கடா.
விட்டு விட்டாலெங்கள் கல்வியை வீணில்
விலைகொடுத்தாலும் கிடைக்காதடா!

மண்ணைக் குவித்துப் பல் மாளிகை கட்டினும்
வாழப் பொருந்துமோ வாண்டுகளா
உண்ணவுணவும் உறையுளும் சேர்த்திட
எண்ணத்தைக் கல்வியில் வையுங்கடா

கற்பனைகூட்டிக் கடற்கரை மீதில் மண்
கட்டிடம் கட்டுதல் இன்பமடா
சொற்பமும் கல்வியில் அக்கறை யின்றியே
சோம்பிடிலோ வரும் துன்பமடா

கைப்பணி, சித்திரம், சிற்பமென்றே பல்
கலைகள் பழகவும் வேண்டுமடா
கற்பதிலும் நம் கவனமிருந்திடில்
அற்புதமாகிடும் வாழ்க்கையடா

எப்படியாச்சும் உம் கல்விக்கு முன்னிடம்
என்றும் கொடுங்களெம் தம்பிகளா
அப்புறம் ஓய்வில் அனைவரும் சேர்ந்து
அடியுங்கள் லூட்டி அஃதின்பமடா.

***** 

மண்ணிலே கட்டும் வீட்டைப் போல் மண்ணுலக மாந்தரும் வேந்தரும் கட்டும் எண்ணிலா மனக்கோட்டைகளும் நிலைப்பதில்லை எனும் வாழ்வியல் உண்மையைத் தன் சந்தக் கவியில் சத்தமாய்ச் சொல்லியிருக்கின்றார் பெருவை திரு. பார்த்தசாரதி. 

மண் வீடு..! மனக்கோட்டை..!

மண்ணில் உழலுகின்ற பல்லுயிரிலே…மனிதர்களுக்குள்…
……….மனதிலாசை பேராசை இல்லாதவர் உண்டோசொல்.?.
மண்ணில் பிறந்தவரெலாம் பாவச்செயல் செய்தாலும்…
……….மேலுலகுநரகுக்குச் செல்லாரெனச் சொல்ல முடியுமா.?.
மண்ணில் பிறந்தமனித வுயிரொன்று இந்நிமிடம்வரை...
……….மனதாலும் பாவம்செய்விலார் யாரெனக் கூறுவாயா.?.
அண்டக் கோள்கள் தங்களுக்குள் சண்டையிட்டால்…
……….உண்டிதான் கிடைக்குமா.? உலகம்தான் செழிக்குமா.?.
.
மண்ணுலகை ஆட்சிசெய்த மன்னனின் மனதிலெழும்…
……….நல்லெண்ணம் எல்லாவற்றும் வெல்வதில்லையே ஏன்.?.
மண்ணுலகு வாழ்வே நிரந்தரமென நிலையாய்நம்பும்…
……….மாந்தர்களும் இவ்வுலகில் இல்லாமல் இல்லையேஏன்.?.
பண்டுநாம் உணர்ந்தபல அனுபவங்களே நம்வாழ்வில்…
……….பயன்கொடுக்கும்!எண்ணிநாம் செயல்படும் தருணமிது.!.
மண்ணிலே மணல்வீடு கட்டியழிக்கும் செய்கைபோல…
……….மனக்கோட்டை கட்டிநிறைவிலா வாழ்ந்திடல் தகுமோ.?

*****

மணல்வீடு கட்டும் மழலையரைக் கண்ட கவிகள், அருவியாய் அருந்தமிழ்க் கவிதைகளைக் கொட்டிச் சென்றிருக்கின்றனர். பாராட்டுக்கள் அவர்களுக்கு!

இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதை இனி…

விளையாட்டுப் பருவம் 

இறைவன் வழங்கிய பிள்ளைப் பருவம்!
கவலைகள் தெரியாத இனிய பருவம்!
துள்ளித் திரிந்த இனிய தருணம்!
விளையாடி மகிழ்ந்த வசந்த காலம்!
மணலில் வீடு கட்டி மகிழ்ந்திருந்தோம்!
கண்ணாமூச்சி விளையாடிக் களித்திருந்தோம்!
இன்னும் எத்தனை எத்தனை விளையாட்டு!
ஓடிப் பிடிக்கும் விளையாட்டு!
கபடி விளையாட்டு!
பச்சைக் குதிரை தாண்டும் விளையாட்டு!
கிளித்தட்டு விளையாட்டு!
கல்லா, மண்ணா விளையாட்டு!
பாடம் படித்த நேரம் குறைவு!
விளையாடி மகிழ்ந்தது மனத்திற்கு நிறைவு!
இன்றோ அசையாத பதுமைகளாய்ப் பிள்ளைகள்!
பாதி நேரம் தொலைக்காட்சி!
மீதி நேரம் கையில் அலைபேசி!
நான் சொல்வதைக் கொஞ்சம் யோசி!
ஆடாத மயிலைக் கண்டதுண்டா!
பாடாத குயிலைப் பார்த்ததுண்டா!
விளையாடாத பிள்ளைப் பருவமுண்டா!
நீ ஒன்று சேர்ந்து விளையாடு!
மனம் மகிழ்ந்து கொண்டாடு!

”பாடாத தேனீக்கள் உலவாத் தென்றல்
பசியாத நல்வயிறு பார்த்ததுண்டோ?” என்பார் பாவேந்தர். அவ்வரிசையில்,

”ஆடாத மயிலைக் கண்டதுண்டா?
பாடாத குயிலைப் பார்த்ததுண்டா?
விளையாடாப் பிள்ளைப் பருவமுண்டா?” என்று கேள்விக்கணை தொடுக்கின்றது இக்கவிதை. ”மனமினிக்கும் மழலைப் பருவம் மகிழ்ந்து விளையாடவே! தொலைக்காட்சியில் தொலையவோ, அலைபேசியோடு அலையவோ அன்று!” என்பதை நச்சென்று சொல்லியிருக்கும் இக்கவிதையின் ஆசிரியர் திரு. பழ. செல்வமாணிக்கத்தை மெச்சுகின்றேன். அவரை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞர் என அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.

-மேகலா இராமமூர்த்தி

புதிதாய் மன்றல்கண்ட மணமக்களை மாலையும் கழுத்துமாய்ப் படமெடுத்து வந்திருக்கின்றார் திருமிகு. அனிதா சத்யம். பூமாலை சூடிநிற்கும் இவர்களுக்குப் பாமாலை சூட்டுவதும் பொருத்தமே என்று இப்படத்தைப் படக்கவிதைப் போட்டிக்குப் பாசத்தோடு தெரிவுசெய்து தந்திருக்கின்றார் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பன்.

நாணத்தோடு திரும்பிநிற்கும் மனையாட்டியைக் கண்டு மணவாளனின் முகத்தில் வெற்றிப்புன்னகை அரும்பிநிற்கக் காண்கிறோம்.

கவிஞர்கள் தம் கைவரிசையைக் காட்டத் தோதான புகைப்படமிது என்றே எண்ணுகின்றேன். அவர்களைக் கவிபாட அன்போடு அழைக்கின்றேன்!

*****

”ஒருவருக்கொருவர் விட்டுக்கொடுத்து வாழுங்கள்; உறவென்றும் பட்டுப்போகாது! பெண்ணே…! கணவனைக் கண்ணாய்க் கொண்டு உலகைக் கண்டால் உன் வாழ்வு சிறக்கும்!” என்று இணையருக்கு இல்லற சூக்குமத்தைப் பாட்டினிலே குழைத்துத் தந்திருக்கின்றார் திரு. ரா. பார்த்தசாரதி.

திருமணம்

வாழ்க்கை துணை நலம் நாடி, திருமண கோலத்துடன் காட்சியளிக்கின்றாய்
திருமணம் என்பது, இருமனங்கள் கொண்ட ஒருமனம் என உணர்வாய்
திருமணத்தில் ஏற்படும் மகிழ்ச்சி, இல்லறத்தில் இன்பமுடன் ஈடுபடுவாய்
இனி எச்செயலையும் இருவரின் தீர்மானத்தில் நடத்திக் காட்டிடுவாய்!
மனைவி அமைவதெல்லாம் இறைவன் கொடுத்திடும் வரமே!
நீ மாண்புறுவதும், பெருமையடைவதும் அவள் வந்த நேரமே!
திருமதி ஒரு வெகுமதி என்று அழைப்பது வழக்கம்
அவள் பெயரை செல்லமாக அழைப்பதே பழக்கம்!
புகைப்படத்திற்காக இன்முகம் காட்டி சிரிக்கின்றீர்கள்
இல்லற வாழ்க்கையில் சிரிப்பு என்பது சில காலமே என உணருங்கள்!
ஒருவர்க்கொருவர் விட்டுக்கொடுத்து வாழ்வதே சிறந்ததாகும்
இருப்பதைக் கொண்டு மனநிறைவுடன் வாழ்வதே மிக நன்மையாகும்.
காலங்களும், கோலங்களும், உலகில் என்றும் மாறும்
கணவன், மனைவி உறவே என்றும் நிலைத்து வாழும்!!
மலர்போன்று மலர்கின்ற மனம் வேண்டும் நற்பெண்ணே,
மண்வாசனை மாறாத குணம் வேண்டும் மணப்பெண்ணே!
பிறந்த வீட்டின் குலம் காக்க வேண்டும் ,
புகுந்த வீட்டின் நலம் காக்க வேண்டும்
கணவன் என்றாலே, கண்ணைப் போன்றவனாகும்,
அவன் வழியே உலகை காண்பவள் மனைவியாகும்!
அன்பும், அறனும் உடைத்தாயின், இல்வாழ்க்கை
பண்பும், பயனும் அது என்பது வள்ளுவர் வாக்கு.

***** 

”மண்ணின் மணத்தோடு நிகழும் மணமிதில் ஒப்பனையும் இல்லை; தப்பெதுவும் இல்லை” என்று நிறைந்த மனத்தோடு மணமக்களை வாழ்த்துகின்றார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

மண்ணின் மணம்…

ஒப்பனை காட்டும் முகங்களில்லை
ஒப்புக் காகச் சிரிக்கவில்லை,
தப்பிலாக் கிராமக் காதலிலே
தழைத்த திந்தத் திருமணமே,
செப்பிட வார்த்தை ஏதுமில்லை
சொந்த மண்ணின் நாணமிது,
இப்படித் தொடங்கிடும் மணவாழ்வில்
இனிதே வாழ்க மணமக்களே…!

*****

”கணவனைக் காணவும் நாணிநிற்கும் இந்நங்கையும் நம்பியும் ஈழமும் தமிழும்போல் நெடிதுநாள் இனிதுவாழ்க!” என்று வாழ்த்துகின்றார் திரு. எஸ். கருணானந்தராஜா.

மணமக்களுக்கு வாழ்த்து

நாணமும் பயிர்ப்பும் கொண்டு
நங்கைதன் முகந் திருப்பிக்
காணவும் கூசுகின்றாள்
கமராவைப் பக்கல் நிற்கும்
ஆணவன் சிரிப்பினூடு
அணைத்திட அவளைத் தன்னோ(டு)
ஏனடி வெட்கமென்று இழுப்பது
இனிய காட்சி.

வாழ்வினிலிணைந்த இந்த
மணமக்கள் நீடு வாழி
தோழமை குலையா தென்றும்
துயர்படா தினிது வாழி
ஊழ்வினையுருத்து வந்து
உயர்வினைத் தடுத்திட்டாலும்
ஈழமும் தமிழும் போலும்
இணைபிரியாது வாழி

தம்பதிகாள்!
அன்புக்கினிய தம்பதியாய்
அறிவும் திருவும் ஒரு சேர
இன்பத்தமிழே மூச்சாக
என்றும் வாழ்க இனிதாக!

***** 

”மணமகனே! உனைக்கரம் பிடித்த இப்பெண்மணியே இனி உன் கண்மணி; மலரும் மணமுமாய், உடலும் உயிருமாய், குயிலும் குரலுமாய், அகந்தையை நீக்கி அன்பைத் தேக்கி நீவிர் நீடுவாழ்க!” என மணவாழ்த்துக் கூறுகின்றார் திரு. பழ. செல்வமாணிக்கம்.

உறவின் உன்னதம்:

இரு மனம் இணையும் திருமணம் !
ஊர் கூடி வாழ்த்தும் திருமணம்!
உறவின் பாலம் திருமணம்!
அழகுக் கோலம் திருமணம்!
வெட்கம் கலந்த சிரிப்புடனே மங்கை நல்லாள்!
ஆனந்தம் பொங்கும் முகத்துடனே மாப்பிள்ளை!
அகம் மகிழ்ந்து வாழ்த்துகிறோம்!
இல்லறம் சிறக்க வாழ்த்துகிறோம்!
உன்னைக் கரம் பிடித்தாள் இந்தப் பெண்மணி!
இனி இவள்தான் உந்தன் கண்ணின் மணி!
மலராய் அவள் இருக்க! நறுமணமாய் நீ இரு!
உடலாய் அவள் இருக்க! உயிராய் நீ இரு!
பயிராய் அவள் இருக்க!மழையாய் நீ இரு!
நிலவாய் அவள் இருக்க!வானாய் நீ இரு!
பாட்டாய் அவள் இருக்க! பொருளாய் நீ இரு!
குயிலாய் அவள் இருக்க! குரலாய் நீ இரு!
தெய்வமாய் அவள் இருக்க! கோவிலாய் நீ இரு!
உனக்காக அவள் விட்டது ஏராளம்!
தாய்,தந்தை விட்டு வந்தாள்!
வீட்டை விட்டு வந்தாள்!
தன்னை தொலைத்து விட்டு உன்னோடு
சேர வந்தாள்!
அவளுக்காய் நீயும் விடு:
உன் ஆணவத்தை!
உன் அகந்தையை!
விட்டு விடாதே:
உன் அன்பை!
உன் பண்பை!
உன் பரிவை!
உன் உயிரெனும் மேலான மனைவி எனும்
மங்கை நல்லாளை!!!!

***** 

அல்லி விழிதனில் அஞ்சனமிட்டு, கல் வளையல்களும் காற்சிலம்புகளும் கவிபாட, எதிர்காலம் குறித்த எண்ணவோட்டத்தில் இடையிடும் நாணம் தடைபோட, தலைகுனிந்து நிற்கும் தாமரையை நமக்கு அறிமுகப்படுத்துகின்றார் திருமிகு. ஹேமா வினோத்குமார். 

நாணத்தில் நான்!!

அந்நாளிற்காக!!
செம்மண்ணில் கால்பழுக்க
கருவேல முள்குத்தி
அரப்பிலைகளைத் தேடி
அங்கிருந்த கருஞ்சீகயைச் சேர்த்து
ஆசையாய் அரைத்து வைத்தேன்!!
கொட்டைப்பாக்குடன்
சிறுதுளி மோர் சேர்த்து
மருதாணி இலைகளை
மையாய் அரைத்தெடுத்தேன்!!
கல்வளையல்களும்
கண்டாங்கிச் சேலையும்
கள்வா நீ வாங்கி வரக்
காத்திருந்தேன்!!!
உன் முற்றம் எம்மொழி சிறக்க
ஆயிரம் முத்துடைய
காற்சிலம்பைக் கண்டெடுத்தேன்!!
மும்மாதமும் மூன்று நாட்களைப்போல்
உருண்டோடின!!

தைத்திருநாளில்
மேகக்கண்ணி இருள்தனைஅப்பி
சூரியனார் மலைமுகடுகளில்
கம்பீரமாய் எட்டிப்பார்க்க
குளிர்க்குப் பச்சைக்கம்பளம் போர்த்திய
கைத்தமலை நடுவனிலே
பாங்காய்ப் பனையோலைப்பின்னிப்
பக்குவத்தோடு பச்சைமேடையமைத்துப்
பம்பையும் மேளமும்சூழ
பட்டாடை கட்டி
செஞ்சந்தனத் திலகமிட்டு
மகிழம்பூ குங்குமத்தோடு
மிடுக்காய் நீயும்!!
அல்லிவிழிதனில் அஞ்சனமிட்டு
உள்ளங்கை சிவக்கச்
செங்காந்தள் மலர்சூடி
கல்வளையல்களோடும்
காற்சிலம்புகலோடும்
உன் விழிப்பார்வைக்காக
நாணத்தில் நான்!!

நீ கட்டிய மஞ்சக்கொம்போடு
முவ்வேழு வருடங்கழித்து
பல்போன கிழடுகளாய்ப்
பிள்ளைகளோடும்
பேரப்பிள்ளைகளோடும்
கொஞ்சிவிளையாடும் தருணத்தில்
நீ அளிக்கும் கள்ளமுத்தத்தில்
செம்மேனி சிவந்து
நினைக்குமட்டும்
இக்கணமே!!!

நாணத்தில் நான்!!!

*****

மணக்கோலத்தில் மாப்பிள்ளை, பெண்ணைக் கண்ட மகிழ்ச்சியில் தங்கள் மனம்போட்ட கோலத்தைக் காலத்தால் அழியாக் கவிதைகளாக்கித் தந்திருக்கும் கவிவலவர்களுக்கு என் நன்றியும் பாராட்டும்!

இனி, இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதை…

எளிய திருமணம்

எளிய முறையில் இங்கொரு திருமணம்! – உளக்
களிப்பில் குறைவிலா அழகிய திருமணம்!
பகட்டு என்பது சிறிதும் இல்லை!
திகட்டும் மகிழ்வில் குறைவேதும் இல்லை!

சாரட்டு வண்டியில் பூட்டிய குதிரை
சரிகைப் பட்டு ஏதும் இல்லை! – மலர்த்
தோரணம் ஏதும் தொங்க வில்லை!
காரணம் இல்லாத் துள்ளிசை இல்லை!

அதிர்வேட்டு ஏதும் முழங்க வில்லை!
சதிராட்டம் ஏதும் நடக்க வில்லை!
உணவுப் பொருட்கள் வீணடிப்பு இல்லை!
கனவுலகம் போன்ற அலங்காரம் இல்லை!

பொன் வைரம் சீர்வரிசை யெல்லாம்
கண்ணுக்கு குளிர்ச்சியாய்க் காட்சிப் படுத்தி
வண்டி வண்டியாய்க் கொட்டிக் கொடுத்தும்
வாங்கிட முடியுமா வாழ்வின் நிறைவை?

திருமணம் என்ற பெயராலே அனைவரும்
தேவையற்ற செலவைத் தவிர்த்திடுவோம்!
வாழ்க்கைக்காகப் பணம்தேடி நம்
வாழ்வு தொலைவதை உணர்ந்திடுவோம்!

சிக்கன வாழ்வைக் கடைப்பிடிப்போம்!
சிக்கலற்ற வாழ்க்கை வாழ்ந்திடுவோம்!
பொருள்சார் வாழ்வில் நிறைவைத் தருவது
பொதுவாய்ச் சிக்கனம் என்ற மந்திரமே! 

மணவாழ்க்கையின் வெற்றி, பணம் சார்ந்ததில்லை; அது மணமக்கள் மனம் சார்ந்தது! ஆம், செல்வம் என்பது சிந்தையின் நிறைவே!

திருமணம் என்ற பெயரால் மக்கள் செய்யும் தேவையற்ற ஆடம்பரங்களைத் தவிர்த்து, எளிமையாய் மணமுடித்து இனிமையாய் வாழ்வதே உண்மையில் பொருளுள்ள வாழ்க்கை. அவ்வாறு எளிமையாய் மணம்புரிந்து களிப்போடு இல்லறத்தில் இணைந்திருக்கும் மணமக்களின் உயர்வையும், அவ் எளிய திருமணத்தின் ஏற்றத்தையும் சிறப்பாய்ப் பதிவுசெய்திருக்கும் இக்கவிதையின் ஆசிரியர் திரு. ஆ. செந்தில் குமாரை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞர் என அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன். 

 

-மேகலா இராமமூர்த்தி

வல்லமை வாசகர்கள், படைப்பாளிகள் அனைவருக்கும் இனிய ஆங்கிலப் புத்தாண்டு வாழ்த்துக்கள்! 

மஞ்சுசூழ் நீர்நிலையில் தந்தங்களைப் பாகன் வருடிக்கொடுக்க, குளித்துக் களிக்கின்றதோ இந்தக் களிறு? கண்கவர் காட்சியிதனைத் தன் புகைப்படக்கருவியில் பதிவாக்கி வந்திருக்கும் திரு. ராம்குமார் ராதாகிருஷ்ணனுக்கும், போட்டிக்கு இதனைத் தேர்வுசெய்து தந்த வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பாசிரியர் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பனுக்கும் என் நனிநன்றியைக் கனிவோடு தெரிவிக்கின்றேன்.

மதங்கொண்டால் ஊரையே நடுங்கவைக்கும் கொல்களிறு, பாகனிடம் பச்சைக் குழந்தைபோலச் சாதுவாய்ப் பழகுவதைப் பார்க்கையில்,

”பெரும! ஊரில் உள்ள சிறுவர்கள் தனது வெண்மையான தந்தத்தைக் கழுவுதற்கு நீர்த்துறையில் பொறுமையாக அமர்ந்திருக்கும் பெருங்களிற்றைப் போல நீ (புலவர்களாகிய) எமக்கு இனியவன்; ஆனால், உன் பகைவர்க்கு, நெருங்குதற்கு அரிய மதங்கொண்ட யானையைப் போல் இன்னாதவன்” எனும்  சங்கப்புலவர் ஔவையின் புறப்பாடல் நினைவுக்கு வருகின்றது.

ஊர்க்குறு மாக்கள் வெண்கோடு கழாஅலின்,
நீர்த்துறை படியும் பெருங்களிறு போல
இனியை பெரும எமக்கே; மற்றதன்
துன்னருங் கடாஅம் போல
இன்னாய் பெருமநின் ஒன்னா தோர்க்கே. (புறம்: 94)

இனி கவிதைகளுக்குச் செல்வோம்!

*****

”பருத்த யானை தன் திறன்உணராது பாகனுக்கடங்கிச் சேவகம் செய்வதுபோல், மாந்தரும் தம் ஆற்றல் அறியாது அயலானிடம் அஞ்சி அஞ்சிச் சாவது வேதனைக்குரியது” என்று விளம்புகின்றார்  திரு. ஆ. செந்தில் குமார். 

யானைப் பாகனும் யானையும்…

மரகதப் பச்சைக் கம்பளம் போன்று 
மரங்க ளடர்ந்து மலை காட்சியளிக்க
பளிங்கு நீரை மிகுதியாய்க் கொண்ட
பரந்தத் தடாகம் அதனடியை வருட
பாகனொருவன் தான் அழைத்து வந்த
பருத்த யானையின் தந்தத்தைப் பிடித்து
பரிவுடன் அதையே நீராட்டி மகிழ்ந்தான்!

கார்மேகம் போன்ற கரிய உருவமும்
குறுகுறு வெனவே விழிக்கும் கண்களும்
தூரிகைப் போன்றொரு சிறிய வாலும்
கூரிய வெள்ளைத் தந்தங்க ளிரண்டும்
தூணினைப் போன்று கால்கள் நான்கும்
தன் சிறப்பெனக் கருதும் தும்பிக்கையோடு
தண்ணீரில் அமர்ந்து யானை இருந்தது!

கனிவுடன் உணவை யானைக் களித்து
கடின வேலைகள் பலவும் சொல்லி
அங்குசம் ஒன்றின் துணைக் கொண்டு
ஆனைப் பாகன் அதைப் பயிற்றுவிப்பான்!
தன்வாயால் பாகன் கட்டளை இடவே
தன்வலிமை என்ன வென்பதை மறந்து – அதை
தலையாயச் செயலெனச் செய்து வாழும்!

மானிடர் பலரும் இவ்வானையைப் போன்று
மூளையின் ஆற்றலை அறவே மறந்து
தன் தோள்களின் வலியை உணர மறந்து
தன்னை விடவும் ஆற்றல் குறைந்த
அயலான் ஒருவன் பாதம் பணிந்து
அஞ்சி அஞ்சி வாழ்வைக் கழித்து
அடிமைச் சேவகம் செய்து மறைவர்!!!

*****

”வலிமிகு யானை தன் ஆற்றல் மறந்து இரந்துண்டு வாழும் நிலையடையச்செய்த பாகனின் செயல் மனம் நோகச்செய்வது” என்கிறார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

பிச்சையெடுக்க விட்டவன்…

தும்பிக் கையினை நம்பிநல்ல
துணிச்சல் கொண்ட யானையது
வம்பே யின்றிச் சுதந்திரமாய்
வலமாய் வந்ததைப் பிடித்தேதான்,
தந்த மதனின் வலிமையையும்
தானே மறக்கப் பழக்கியதைச்
சொந்த நலனில் இரந்திடவே
செய்து விட்டான் மனிதனவனே…!

*****

”கணபதிக்கு முகம் தந்தவன்; கடின உழைப்புக்கு இலக்கணம் ஆனவன்; சைவ உணவின் மகத்துவத்தைச் சகத்துக்குச் சாற்றியவன்; பாரதக் கதை மாற்றிய அஸ்வத்தாமன்; பார்ப்பவர் வியந்திடும் கம்பீர உருவுடையான்” என்று யானையின் பீடுதனைப் பாடுபொருளாக்கியிருக்கின்றார் திரு. பழ.செல்வமாணிக்கம்.

கம்பீரத்தின் வீழ்ச்சி

கணபதிக்கு முகம் தந்த அன்பின் விளக்கம் நீ!
இந்திரனுக்கு பெருமை சேர்த்த ஐராவதம் நீ!
கடின உழைப்பிற்கு இலக்கணம் ஆனாய் நீ!
ஆலய வாசலின் அனைவரையும் வரவேற்கும் அன்புத் தோழன் நீ!
போரில் முன் நின்று சண்டையிடும் இணையில்லா வீரன் நீ!
நீ நடந்து வரும் அழகை வர்ணிக்க வார்த்தையில்லை !
உனைப் பார்த்து மகிழாத பிள்ளை யாருமில்லை!
உருவத்தால் மட்டுமில்லை! பாசத்திலும் பெரியவன் நீ!

குழந்தையை தாய் சுமக்கும் காலமோ பத்து மாதம்!
உன் குட்டியை நீ சுமப்பாய் இரு பத்து இரண்டு மாதம்!
கூட்டமாய் வாழும் கொள்கை உடையவன் நீ!
பெண் யானைக்கு மட்டும் தான் தலைமைப் பதவி!
மனித இனத்தில் மட்டுமல்ல !யானை இனத்திலும்
பொறுப்பானவர்கள் பெண்களே! எனவே இப்பதவி!
உனைப் பற்றிச் சொல்ல எத்தனை செய்திகள்!
உன் நினைவாற்றல் அரியது!
மோப்ப சக்தியால் நீர் நிலைகளை அறியும் அற்புத ஆற்றல்
வியப்புக்குரியது!
சைவ உணவின் சக்தியை உலகிற்கு உணர்த்தியது!
உனக்கோ பல பெயர்கள்!
வேழம், வாரணம், மாதங்கம், களபம்
குஞ்சரம், மதகயம். போதகம்
எண்திசை காக்கும் அஷ்ட திக் கஜங்கள் ஆனாய்!
அஸ்வத்தாமாவாய் நீ வந்து பாரதக் கதை மாற்றினாய்!
அளப்பரிய ஆற்றல் இருந்தாலும், அங்குசத்திற்கு அடி பணிவாய்!
அடக்கம் அமரருள் உய்க்கும் என்பதை அழகாய்ப் புரிய வைத்தாய்!
பாகன் கட்டளைக்கு அடி பணிந்து, வேலை பல விரைந்து முடித்திடுவாய்!
நீர் நிலையைப் பார்த்து விட்டால் குளித்து மகிழ்ந்திடுவாய்!
தும்பிக்கையில் நீர் எடுத்து உன் மேல் ஊற்றிடுவாய்!

நின்றபடி தூங்கிடுவாய்!
யானைக்கு மொழி உண்டாம்! ஆய்வில் கண்ட உண்மை!
பிளிறல் கேட்கையிலே ஏதோ புரிகிறது!
ஆண் யானைகள் எண்ணிக்கை குறைந்து கொண்டே வருகிறது!
தந்ததத்தை எடுப்பதற்கு, யானைகளை கொல்கின்ற
அவலம் நெருப்பாய் சுடுகிறது!
கம்பீரமாய் வலம் தந்த யானை கனவாய்க் போகலாமா!

*****

ஆகம சாத்திரத்தில் தடம்பதித்தாய்; ஆலய சிற்பத்திலும் இடம்பிடித்தாய்; வாகனமாய்க் கடவுளுக்கு ஆனாய்; பாகனின் பாகுமொழிகளுக்குப் பணிந்தாய்; சண்டை மட்டுமன்று சர்க்கஸும் நீயின்றிச் சிறக்காது” என்று யானையின் அருஞ்சேவைகளைக் கோவையாக்கியிருக்கின்றார் பெருவை திரு. பார்த்தசாரதி.

யானை வரும் முன்னே..அதன் பெருமை வரும் பின்னே.!

கோட்பாடு கொண்ட பாலூட்டும் பாசக்குடும்பம்..
……….கோட்டுக்காக வேட்டைக் கிரையாகுமோர்க் களிறு.!
வேட்டஞ் செய்மனிதரும் போற்றும் வகையில்நீ..
……….வேகமின்றி நிதானமாய் அற்புதச் செயல்புரிவாய்.!
ஆட் கொண்டானுனை வாகனமாய் இறைவனும்..
……….அறிவிற் சிறந்து விலங்கில்நீ வேறுபட்டதாலே.!
காட்சிப் பொருளாய் இன்றும்நீ காண்பதற்கரிய..
……….கண்ணுக்கு விருந்தளிப்பாய் சிலையாய் உயிராய்.!.

.ஆகம சாத்திரத்தில் ஆனையும் ஓரங்கமாகும்..
……….ஆலய சிற்பங்களில் சிந்தனைக்கு விருந்தாகும்.!
ஏகபோகம் எல்லாம் அனுபவிக்கும் ராஜாவும்தன்..
……….எதிர்பகை வெல்வானுன் படைத் துணைகொண்டு.!
மேகவாகனுன் கரியநிறத்தை வெள்ளை யாக்கி..
……….மேல்சவாரி செய்ததால் மேலுலகத்திலும் புகழ்.!
தேகப்பயிற்சி இலாமலே திரண்ட உடலமைப்பும்..
……….திகைக்கும் திறன்மிகு உன்தும்பிக்கை அதிசயம்.!.
..
வாகனமாய்க் கடவுளுக்குப் பணி செய்வாய்..
……….வேழமுக வினையகனாக வடிவ மெடுப்பாய்.!
ஊகத்துடன் பாகனின் சைகையறிந்து செயலை..
……….உறுதியுடன் செய்வாய்!ஒன்றாகக் கூடிவாழ்வாய்.!
பாகனிடம் பரிவுண்டு! ஆனால் மதம்பிடித்தால்..
……….பந்தாடி பரலோகம் அனுப்பிடுவாய் அறியாது.!
சோகத்தை நிகழ்த்துகின்ற இச்செயலாலே உன்..
……….சாதனைக்கு இழுக்காக இதுவொரு பங்கம்தான்.!.

லோகத்தை இரட்சிக்கும் பரந்தாமனும் உன்மீது..
……….லாவகமாய்ப் பவனிவந் தவனியைக் காப்பான்.!
சாகசத்தில் சர்க்கஸில் சறுக்கி விளையாடினும்..
……….சற்றுதுள்ளிக் குதிக்கத் தெரியாத அப்பாவியாம்.!
பாகனின் அரையடி அங்குசமுனை அடக்கும்..
……….படுத்து எழுந்திருப்பதற்கு படுங்கஷ்ட மதிகம்.!
வாகாக வளைத்துதன் தும்பிக்கைக் கொண்டுனை..
……….வணங்கும் பக்தருக்கு ஆசிர்வாதம் செய்வாய்.!

*****

களிற்றின் நிறைகுறைகளைக் கருத்தொடு தம் கவிதையில் பொதிந்து தந்திருக்கும் கவிஞர்களுக்குப் பாராட்டுக்கள்!  

இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதையாய்த் தேர்வாகியிருக்கும் கவிதை இது!

காக்கக் காக்க களிற்றினந் தன்னை…

”சிங்க மராட்டியரின் கவிதை கொண்டு
சேரத்துத் தந்தங்கள் பரிசளிப்போம்”
என்று அருங் கவிஞன் எங்களது பாரதியின்
தங்கத் தமிழ் வாய் தவறி உரைத்ததனால்
ஆத்திரத்தை யானை அவன்மீது காட்டியதோ!

என்று மனங்கலங்கி-

அழிகின்ற ஆனைகள் மேல்
அனுதாபம் காட்டாத
பழிவந்து சேராமல்,
பாரதியென் சொற்குருவின்
ஓடித் தவறிவிட்ட ஓர்கவிதைக் கீடாக

ஓர் கால்-

”ஈழத்து வேழநிரை பல பிடித்தே
ஏற்றன்பு செய்பவர்க்கே அனுப்பி வைப்போம்
பாழும் பணத்தினுக்காய் அவற்றைக் கொன்றே
பல்லைப் பிடுங்கி விற்கும் கொடுமை செய்யோம்”

என்று கவி பாடிட வே என்னை மனம் தூண்டியது.

இங்கே
நல்ல பெறுமதி என்றுள்ளூர எண்ணி
பல்லைத் தடவும் பாகனிடம்
கொல்ல நினையாதே என்னையென்று
சொல்லத் தெரியா, வாய்
இல்லா மிருகம்
மெல்லத் தன் கை கூப்பி
வேண்டுகிறகிற காட்சியிதா?
அல்லாவிடிற் தன் அழகு மிகு தந்தத்தை
பாலிஷ் செய்கின்ற பாகன் மேல் அன்பு வைத்து
கையுயுாத்தி நன்றிதனைக் காட்டுகிற காட்சியதா!

எப்படியா யிருந்தாலும் –

காட்டில் சுதந்திரமாய்க் கட்டற்று வாழ்கின்ற
ஆனைகளைப் பிடித்து அங்குசத்தாற் குத்தி
வேதனைக்கு உள்ளாக்கி வேலை பல வாங்கி
பாதகங்கள் செய்யாதீர் பாவமந்த ஜன்மங்கள்!

”சேரத்துத் தந்தங்கள் பரிசளிப்போம் என்று வெள்ளந்தியாய்ச் சொன்னதற்கா எங்கள் செந்தமிழ்ப் புலவனின் ஆருயிரை நீ கவர்ந்திட்டாய்?” என்று ஆனையை ஆற்றாமையோடு கேட்கும் கவிஞர், ” ”பல்லைத் தடவும் பாகனிடம் என்னைக் கொல்ல நினையாதே என்று களிறு கைகூப்பும் காட்சியோ இஃது? என்று கேட்பதும், களிறுகளும் நம் சொந்தங்களே! தந்தங்களுக்காக அவற்றைக் கொன்றழிக்கும் பாவத்தைச் செய்யாதீர் மானுடரே!” என்று  முடித்திருப்பதும் சிறப்பு.

சிந்தனைக்கு விருந்தாகும் நற்கவிதை படைத்தமைக்காக, திரு.  எஸ். கருணானந்தராஜாவை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞர் என்று அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.

 

 

 

-மேகலா இராமமூர்த்தி

மீன்வலை தைக்கும் மீனவ நண்பர்களைக் கலைநயத்துடன் படம்பிடித்து வந்திருக்கின்றார் திரு. லோகேஸ். இப்படத்தைப் போட்டிக்குத் தெரிவுசெய்து தந்தவர் வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பாசிரியர் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பன். இவர்கள் இருவருக்கும் நன்றியுடையேன்!

தரைமேல் பிறந்து தண்ணீரில் பிழைக்கும் பரதவர் (மீனவர்) வாழ்க்கை நிலையில்லாததாகவும் இரங்கத்தக்கதாகவுமே இருந்திருக்கின்றது அன்று. நெய்தல் நிலத்தின் உரிப்பொருளாகத் தமிழ் இரங்கலைத் தேர்ந்தெடுத்ததும் அக்காரணம் பற்றித்தான். ஆனால் தொழில்நுட்பமும் அறிவியலும் போட்டிபோட்டு வளர்ந்திருக்கும் இன்றைய சூழலிலும் அந்த அவலநிலை தொடர்வது நெஞ்சில் வேதனையைப் படரச்செய்கின்றது.

வலையொடு பின்னிப் பிணைந்திருக்கும் பரதவர் வாழ்வு குறித்துப் பாடக் காத்திருக்கும் கவிஞர்களை வரவேற்போம்!

*****

அலையோடு விளையாடி வலையோடு போராடும் வலைஞரின் வாழ்வைக் கலப்படமின்றி படம்பிடிக்கும் ஒரு கவிதை, தமிழக மீனவன் இந்திய மீனவனாய் அடையாளப்படுத்தப்படும் நாளே அவன் களையிழந்த வாழ்வின் களையெடுத்து, அவனையும் ஒரு மனிதனாய்த் தலையெடுக்க வைக்கும்நாள் எனும் எண்ணத்தை வெளிப்படுத்தும் மற்றொரு கவிதை என இரு அழகிய கவிதைகளைப் படைத்தளித்திருக்கின்றார் திரு. ஆ. செந்தில்குமார்.  

வலைஞரின் வாழ்க்கை
மீன்பிடி வலைதன்னில் முந்தினத்தில் ஏற்பட்ட
முக்கியப் பழுதுகளை முத்தாய்ப்பாய் சரிசெய்து
பாய்மரச்சீலை விரித்து பக்குவமாய் வடம்பிடித்து
கடலோடு உறவாடி அலையோடு விளையாடி 
காற்றோடு கவிபாடி வலையோடு போராடி
கட்டுமரத் தொட்டிலையே கடலலைகள் தாலாட்ட…

நெகிழியிழைப் படகோடு நெஞ்சமெல்லாம் நிறைவோடு
தோணிகளின் துணையோடு தோழர்களின் படையோடு
வள்ளங்கள் மரக்கலங்கள் விசைப்படகின் இசைவுடனே 
எங்கும் நிறைந்திருக்கும் எல்லையில்லாப் பெருங்கடலில் சங்கும் முத்துச்சிப்பியும் அரியபலவும் மீனுங்கொணர
வலைஞர் விரைந்திடுவர் வான்குலவும் கடலாட…

ஆழ்கடலில் வலைவிரித்து அகப்பட்ட மீனையெல்லாம்
அயர்ச்சியென்றும் இல்லாமல் முயற்சிக்கிழுக்கு நேராமல்
மழையென்றும் வெயிலென்றும் புயலென்றும் பாராமல்
முறையாகப் பாதுகாத்து முனைப்புடனே கரைசேர்த்து
காத்திருக்கும் வணிகரின் கூடையெல்லாம் மீன்நிரம்ப – எதிர்
பார்த்திருக்கும் மக்களின் பசிபோக்க முனைந்திடுவர்…

இளைப்பாற வலையுலர்த்த உதவிற்ற கச்சத்தீவை
இந்திய அரசாங்கம் இலங்கைக்கு அளித்ததனால்
தமிழக மீனவர்கள் பரிதவித்து நிற்கின்றார்
தரங்கெட்ட சிங்களனும் செய்நன்றி மறந்துவிட்டுத்
தமிழனின் வலையறுத்துச் சிறைப்பிடித்து மகிழ்கின்றான் – இதைத்
தட்டிக்கேட்க நாதியற்றுத் தமிழன்தன்னுயிரைக் கொடுக்கின்றான்…

*****
மீனவன்
இன்று
கடந்துவந்த பாதையின் கசப்பான நினைவுகளோடு
மீன்பிடித் தடைக்காலம் நீங்குமுன்னே
பழுதுப்பட்ட வலைகளைச் சரிசெய்தான்
எதிர்வரும் பருவத்தை மனதிற்கொண்டு…

அலை மோதும் கடலினிலே
வலை வீசும் மீனவனின் – உயிருக்
குலை வைக்கும் போராட்டம்
மலை போல ஏராளம் – அதை
சிலை போல தாங்கி – நிதம்
நிலை குலையாது இருந்திடுவான்…

[…]

அன்று
காற்றழுத்தத் தாழ்வுநிலையின் சீற்றம் தாளாமல்
சிதைவுற்ற வலையோடு மீனின்றிக் கரைசேர்ந்தான்…
இழையோடும் சோகத்தால்
களை இழந்து காணப்பட்டான்…

நெகிழி இழை கொண்டு
நேர்த்தியுடன் பின்னப் பட்ட
பெரிய வலை எடுத்து
புறப்பட்டான் ஆழ் கடலுக்கு…மீனோடு வரும்
மணாளனை எதிர்நோக்கி
மனையாள் காத்தி ருந்தாள்
அன்று
[…]
இனிவரும் காலங்களில்
தமிழக மீனவன் சுடப்பட்டான்
தமிழக மீனவன் சிறைப்பட்டான்
என்று செய்திசொல்லும் நிலைமாறி
இந்திய மீனவன் சுடப்பட்டான்
இந்திய மீனவன் சிறைப்பட்டான்
என்று சொல்லிடும் நிலைவேண்டும்…
அப்போதேனும் கன்னடர்க்கும் காசுமீரிக்கும் 
மத்திய அரசுக்கும் மளையாளிக்கும் – நெஞ்சில்
சற்றேனும் ஈரம் பிறக்கும்….!

*****

”வாழ்வாதாரமாகும் வலையே மீனவர்க்குக் கவலை எனும் சேதாரத்தையும் தருகின்றது. கவலையில்லா வாழ்வை மீனவர்க்கு வலை கொண்டுவருவது எந்நாளோ? என்று வினா எழுப்புகின்றார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

(க)வலையா…

வலை,
வாழ்வாதாரமாகிறது
மீனவர்களுக்கு..

சிலநேரம் அது
கவலையைக் கொண்டுவருகிறதே-
கடலில் மீன்பிடிக்கச் சென்றால்..

மீன் கிடைக்கவில்லை என்பது
சிறு கவலை,
மீனவனே கிடைக்கவில்லை என்பது
மீளமுடியாக் கவலை..

கவலையேயில்லா வாழ்வைக்
கொண்டுவருமா வலை-
காத்திருப்போம்…!

*****

மீன்களோடும் விண்மீன்களோடும் நடுக்கடலில் உறவாடி, மாதம்பாதி மண்ணிலும் மீதம்பாதித் தோணியிலும் வாழ்க்கையைக் கடத்தி விடியலைத் தேடும் மீனவ நண்பர்கள் வாழ்க்கையைப் பாங்காய்ப் படம்பிடித்திருக்கிறார் திருமிகு. ஹேமா வினோத்குமார்.

விடியலை நோக்கி!!!

கட்டுமரங்கட்டி
கவனத்தோடு வலைபின்னிச்
சொந்தங்களுக்குப்
பிரியா விடையளித்து
நடுக்கடல் நோக்கி…!!
பகலெல்லாம் பாடுபட்டு
இரவெல்லாம் கண்விழித்து
மாதம்பாதி மண்ணிலும்
மீதம்பாதித் தோணியிலும்
அப்பா வருவார் என்று மகளும்
ஐயா வருவார் என்று மகனும்
ஆசையாய் மலர்சூடி
அத்தான் வருவார் என்று என்னவளும்
அன்புடன் தமையாளும்
பிரார்த்தனையோடு பெற்றோரும்
எனக்காக!!
என் பாதச்சுவடுகளுக்காக!!
வழியின் மேல் விழி வைத்து!!
வழியின் மேல் விழி வைத்து…
உப்புக்காற்றில் கரைந்து
எம்மக்கள் நினைவுகளோடு
கட்டுமரத்தில் அயர்ந்து
வயிற்று பிழைப்பிற்காக
ஆயிரம் ஆயிரம்
மீன்களோடும் விண்மீன்களோடும்
நடுக்கடலில்…!!
காற்றோடு கவிபாடி
வலையோடு விளையாடி
சிற்றுயிர் கொய்து
பாவஞ்சுமந்த மனதுடன்
கரையை நோக்கிக்
கட்டுமரத்தில் நான்!!
வழிபுரளாமல்
எல்லை தாண்டாமல்
பெருங்கவனத்துடன்
அலைகளோடு புரண்டு
சுடுமணலில் கால்பதிக்க
ஓடத்துடன் ஓடி
இரண்டாஞ்சாமத்தில் கிழியோடு
கட்டுமரத்தில்!!
சின்னஞ்சிறு ஆசைகளை
சுமந்து…!!!

மீனவனாய்!!

விடியலை நோக்கி!!

*****

அலை குதிரைகளில் சவாரி செய்யும் சமுத்திர ராசனின் செல்லப்பிள்ளைகளாம் மீனவ நண்பர்களின் வலையில் மீன் சிக்கினால் வீட்டில் உலை கொதிக்கும்; இல்லையேல் வயிற்றுத் தீயால் அவர் உடல்கொதிக்கும் என்று உணர்வுபூர்வமாய்க் கவி வடித்திருக்கின்றார் திரு. பழ. செல்வமாணிக்கம்.

கண்ணீர்க் கடல்:

அலை குதிரைகளில் சவாரி செய்யும் மன்னர்கள்!
சமுத்திர ராசனின் செல்லப் பிள்ளைகள்!
ஆழ்கடல் பயணம் அனுதினம் போய் வரும்
மீனவ நண்பர்கள்!
உயிரைப் பணயம் வைத்து, மீன்களை நமக்குத்
தரும் கர்ம வீரர்கள்!
வலையில் மீன்கள் சிக்கினால் தான்!
மீனவன் வீட்டில் உலை கொதிக்கும்!
மீன் கிடைக்காத நாட்களிலே!
பசிக் கொடுமையினால் உடல் கொதிக்கும்!
கிழிந்த வலையில் மீன் சிக்காது!
மீனவன் வாழ்வில் என்றும் மகிழ்விருக்காது!
கடலருகில் வலை போட்டால் மீன் கிடைக்காது!
ஆழ்கடல் சென்றாலோ உயிருக்கு
உத்தரவாதம் இருக்காது!
கடல்நீர் ஏன் உப்பென்று காரணம்
இன்று தான் புரிந்தது!
மீனவப் பெண்டிர் வடித்த கண்ணீர் தான்
கடல் நீரை உப்பாய் மாற்றியது!!!
கிழிந்த வலையைத் எளிதாய்த் தைத்து விடலாம்!
தொலைந்த இவர்கள் வாழ்வை
நாம் முயன்றால் தேடிக் கொடுத்து விடலாம்!

*****

ஆழிசூழ் உலகாம் நெய்தல் திணையின் பிள்ளைகள், புயலுக்கும் மழைக்கும் அந்நியரின் கொலைவெறிக்கும் ஆட்பட்டுக் கதறும் அவலத்தை உளம்தொடும் பாவாக்கியிருக்கின்றார் பெருவை திரு. பார்த்தசாரதி.

கடலோடியின் கதறல்..! 

கடலால் சூழ்ந்திடும் மண்ணுலகம் இருப்பதாலே..
……….கடல்சார்ந்து வாழ்வதுதான் கடலோடியின் நிலை.!
அடலேறுபோல உடலுறுதி கொண்டவரே யாயினும்..
…….அலைநடுவே ஆபத்துடன் கழிப்பதேயம் வாழ்வு.!
இடர்ப்படும் துன்பமும் தொல்லையுமெம்
உடன்பிறப்பு..……….இல்வாழ்வில் இன்பமென்றால்
யாருக்கும் தெரியாது.!கடலுக்கும் கரைக்குமுள்ள
தூரத்தாலே எங்களது..……….உடலுக்கும்
உயிருக்குமொரு உத்திர வாதமில்லை.!.
.
வலைவீசி மீனுக்காகக் காத்திருக்கும் வேளையில்..
…….வஞ்சகர்கள் வீசும் வலையிலும்யாம்
வீழ்வதுண்டு.!அலைமேலேறித் தாவும்
பெருந்திமிங்கிலம் போல்..……….ஆயிரமைல்
வேகத்தில் வருமன்னியப் படையது.!வலையறுக்கும்!
படகுடைக்கும்! பகை விலக்கியாம்..
…….தொலைதூரம் சென்றால்?எல்லை
தாண்டினாயென..கொலையும் செய்வார்! கொடும்
பாவியரப்போது..……….அலைதான் எங்களுக்கெலாம்
ஆறுதல் சொல்லும்.!.
.
காற்றுக்கென்ன வேலி? கடலுக்கென்ன மூடி?எனக்..
…….கருத்துக் கவிபுனைந்தான் கவியரசு
கண்ணதாசன்.!காற்றுடனும் அலையுடனும் போராடி
உறவாடும்..……….கண்ணீரும் கடல்நீரும்
வற்றாதென்பது இயற்கை.!காற்றழுத்தம் வரும்
போதலையின் சீற்றத்தால்..……….காய்ந்த கருவாடு
போலநாளும் கரைசேருவோம்.!மாற்றுவழி
வாழவொரு வழியில்லை ஆற்றாதழுத..
…….மனதைக் கல்லாக்கி தேற்றியும்யாம் வாழுகிறோம்.! 

*****

சமீபத்தில் ’ஒக்கி’ புயலில் சிக்கி, விக்கிநிற்கும் குமரி மாவட்ட மீனவரின் அவல வாழ்வியல் நிகழ்வுகள் கவிஞர்கள் அனைவரின் கவிதைகளிலும் நீக்கமற நிறைந்திருக்கக் காண்கிறேன். காலத்துக்கேற்ற வகையில் கவிவடித்திருக்கும் உங்களுக்கு என் உளங்கனிந்த பாராட்டு!

இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதை அடுத்து…

வலைப்பதிவு

தண்ணீரில் நித்தமும் நீந்திச் செல்லும் என்னால்
கண்ணீரில் நிற்க முடியாது தத்தளிக்கிறேன்

பெற்ற மகனையும் கட்டிய கணவனையும்
பேரலை வந்து அள்ளிச்சென்றதெனக் கேட்டு
பேரதிர்ச்சியில் கதறி அழும் பந்தங்களின் கண்ணீரில்

அப்பா எப்போது வருவார்; முத்தம் தருவார்;
அள்ளி அணைத்து அழகிய புத்தாடை வாங்கித் தருவார் என
ஆயிரம் கனவுகளுடன் ஏங்கிக் கிடக்கும்
அல்லி மலர்களின் கண்ணீரில் –

தத்தளிக்கிறேன்.. தவிக்கிறேன்..
கரைபுரண்டோடும் வெள்ளத்தில் நீந்தி மகிழும் என்னால்
கவலையில் ஊற்றெடுக்கும் இக் கண்ணீரில் நொடி கூட நிற்க முடியவில்லை..

நானே வருகிறேன் தலைவா.. எனை நம்பி வாழ்வை நடத்தும் என் தலைவா..
காலங்காலமாக உனக்காய் மீன்களை பிடித்துத் தரும் என்னால்,
காப்பாற்ற ஆளில்லாமல் பரிதவிக்கும் உனை
காக்க முடியாதென்று நினைத்தாயோ?!
எவரும் வேண்டாம் என் வேந்தனே..
இதோ நான் வருகிறேன்..
உனைக் காப்பாற்றிக் கரை சேர்க்க..
உற்றவரிடம் உனைக்கொண்டு சேர்க்க…!

கடலன்னை புயலாய்ச் சீற்றங்கொண்டால் தன் பிள்ளைகளென்றும் பாராமல் பரதவரையும் பந்தாடிவிடுகின்றாள். அவளின் அடாத செயல்கண்டு துடிதுடித்து நிற்கும் பரதவர் வடிக்கும் கண்ணீர், உயிரற்ற மீன்வலையையும் உயிர்கொண்டு உதவச் செய்திடும் ஆற்றலுடையது எனும் புதிய சிந்தனையைத் தன் பாட்டில் பதியமிட்டிருக்கும் திருமிகு. சத்தியப்ரியா சூரியநாராயணனை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞராய்த் தேர்ந்தெடுத்துப் பாராட்டுகின்றேன்.  

-மேகலா இராமமூர்த்தி

பூனையும் குழந்தையும் கொஞ்சிமகிழும் அழகுக்காட்சி நெஞ்சைக் கவர்கின்றது. இந்த அரிய காட்சியை அற்புதமாகப் படம்பிடித்துவந்திருக்கும் திரு. எஸ்.எம்.கே.வுக்கும், இதனைப் படக்கவிதைப் போட்டிக்குப் பரிந்துரைத்திருக்கும் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பனுக்கும் என் நன்றி.

உறவுகளையும் நட்பையும் தகுதி அடிப்படையில் தெரிவு செய்யும் பெரியோர் மத்தியில், உயிர்களிடத்தில் பேதமின்றிப் பரிவுகாட்டும் கள்ளமற்ற வெள்ளை மனம் பிள்ளைகளுடையது!

பாலுளம் படைத்த அப்பிஞ்சுகளை நஞ்சாக்கும் திருப்பணியைப் பெற்றோரும் சுற்றமும் செய்யாதிருக்கவேண்டும்!

இனி, கவிஞர்கள் கவிபாடும் நேரம்!

*****

”வீட்டுப் பூனையையும் காட்டுப் புலியையும் பேதம்காட்டாமல் நேசிக்கும் பிள்ளைகளுக்கு உணவோடு வேண்டாத பழக்கங்களையும் சேர்த்து ஊட்டுகின்றானே பாவி மனிதன்!” என உளம் நோகின்றார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

வளர்வது…

அஞ்சுவதில்லை
பிஞ்சுக் குழந்தை,
அதற்கு
புலிக் குட்டியும்
பூனைக் குட்டியும் ஒன்றுதான்..

பிள்ளை வளர
உணவு ஊட்டுவதனுடன்,
உதவாத பழக்கங்களையும்
ஊட்டிவிடுகிறானே மனிதன்..

விளைவு-
அச்சமும் பேதங்களும்
பிள்ளையின்
வெள்ளை உள்ளத்தைக்
கொள்ளைகொண்டுவிடுகின்றன,
வளர்வது
பிள்ளையின் உடல்தான்-
உள்ளமல்ல..

மாறுவாயா மனிதா
இனியாவது…!

*****

”தன் சின்னச் சின்ன ஆசைகளைப் பட்டியலிட்டு, கூண்டுக்கிளியாய் அடைபட்டிருக்கும் தனக்கு அந்த ஆசைகள் கைகூடும்வரை, இந்தப் பூசையே (பூனை) துணை” என்றுரைக்கும் குழந்தையைக் காண்கின்றோம் திருமிகு. ஹேமா வினோத்குமாரின் கவிதையில்.

நின்னை பிரியோன்!!

சிறுபிள்ளையென்று செல்கிறாயோ??
விளையாட மறுக்கிறாயோ??
அம்மா வைகிறாள்!!
அப்பா கோபிக்கிறார்!!
தாத்தாவும் தமையனும் தண்டிக்கிறார்கள்!!
புறம் செல்லாமல் அடைபட்டேன்
கூண்டிற்கிளியாய்!!
புறம் சென்றால் கால் பழுக்கும்
பாட்டியின் கடுஞ்சொல். !!
புழுதிமண்ணில் தவழ ஆசை!!
ஏர்மாட்டின் பின்செல்ல ஆசை!!
சேற்றுமண்ணோடு விளையாட ஆசை!!
குஞ்சுக்கோழிகளைக் கொஞ்ச ஆசை!!
இவ்வனைத்தும் நிறைவேற வேண்டும்
என்று நினைவெல்லாம் ஆசை!!
இவ்வனைத்திற்கும் அப்பால்
உன்னைக் கொஞ்சி மகிழ ஆசை!!
மேற்சொன்ன ஆசை எப்போதோ??
கூண்டிற்கிளியாய்!!
ஆசைகளுடன்!!
நீயாவது விலகாதே!!
ஆசை நிறைவேறும் மட்டும்!!
அதுவரை!!

நின்னை பிரியோன்!!

*****

”பயமறியாத இளங்கன்று பேதமறியாது உயிர்களை அரவணைக்கின்றது. அன்பின் வழியதன்றோ உயிர்நிலை!” என்று அன்பின் இன்றியமையாமையை அகிலத்துக்கு உணர்த்துகின்றார் திரு. பழ.செல்வமாணிக்கம். 

அரவணைப்பு:

பூந்தளிர் அணைப்பில் ஒரு பூனை இங்கே!
சாந்தமாய் இருக்குது தன் குணம் மறந்தே!
இளங் கன்று பயமறியாது!
பிள்ளைக்கு பேதம் தெரியாது!
அன்பின் பிடியில் அகப்படும் மலையே!
அன்பின் விளைவில் அனைத்தும் நலமே!
அன்னையின் அணைப்பில் பிள்ளை மகிழும்!
பிள்ளையின் அணைப்பில் அகிலம் மகிழும்!
நீரின் அணைப்பில் பயிர்கள் வாழும்!
ஆண்டவன் அணைப்பில் உலகம் வாழும்!
காற்றின் அணைப்பில் சீவன் வாழும்!
அணைப்பில்லா உலகம்!
உயிரில்லா மெய்யாகும்!
மணமில்லா மலராகும்!
இ!சையில்லா பாட்டாகும்!
ஒளியில்லா விளக்காகும்!
மழையில்லா பயிராகும்!
அன்பில்லா தாயாகும்!
அரவணைத்து வாழ்ந்திட்டால்!
உலகம் உன் வசமாகும்!
கணவன், மனைவி அரவணைத்து சென்றிட்டால்!
இல்லறம் இனிதாகும்!
அண்ணன், தம்பி அரவணைத்து வாழ்ந்திட்டால்!
குடும்பம் சிறந்தோங்கும்!
மாமியார், மருமகள் அரவணைத்து இருந்திட்டால்!
சொர்க்கம் வீட்டிலே உருவாகும்
அவனின்றி ஓர் அணுவும் அசையாது!
இது ஆன்றோர் மொழி!
அரவணைப்பின்றி உலகம் மகிழாது!
இதுவே இன்றைய வாழ்வின் வழி!

*****

”சாதியற்ற சமூகத்தைப் படைக்கவும், சமநீதியற்ற சமூகத்தை உடைக்கவும் நாம் இணைந்து பாடுபடுவோம்” என்று புரட்சிசெய்யப் பூனையைத் துணைக்கழைக்கும் பாப்பாவைக் காண்கிறோம் திருமிகு. சத்தியப்ரியா சூரியநாராயணனின் பாட்டில். 

பாப்பா பாட்டு

என்னிடம் வாருங்கள் பூனையாரே
நாம் அனைவரும் ஒன்றென பாரதி சொன்னாரே

காக்கை குருவி எங்கள் சாதியெனப் பாடினாரே
சாதிகள் இல்லை என்றென்னிடம் கூறினாரே

என்னிடம் வாருங்கள் பூனையாரே
பேதமின்றி வாழ்ந்திடக் கற்றோரே

இணைந்திருவரும் பாடம் புகட்டலாம்
வேற்றுமையும் பாகுபாடும் தவறென உணர்த்தலாம்

என்னிடம் வாருங்கள் பூனையாரே
நானில மனிதருக்கு நல்வழி புகட்டிடுவீரே

எந்நிற மிருப்பினும் யாவும் ஒரே தரமென்று
எந்நிலையிலும் தன்னிலை மாறாமல்
என்றும் எங்கும் கூடி வாழும் பூனையாரே

எம் மனிதருக்கும் அதை உணர்த்திட வாரீரே
மதம் நிறம் மொழியென அவர் பாடும்
வேற்றுமை கீதங்கேட்டு பாரதத்தாய் வருந்துவதைப் பாரீரே..

என்னிடம் வாருங்கள் பூனையாரே
மனிதரிடம், சாதிகள் இல்லையென உணர்த்துவீரே
பாகுபாடு கூடாதென தெளிய வைப்பீரே

என்னிடம் வாருங்கள் பூனையாரே
நாம் அனைவரும் ஒன்றென பாரதி சொன்னாரே!!

*****

ஆசையுடன் மழலையர் விளையாட ஏற்றது மீசை வைத்த பூனைக்குட்டி; பாரதியின் ஏட்டில், மருதகாசியின் பாட்டில் துள்ளி இடம்பிடித்தது இந்தப் பூனைக்குட்டி; பாய்ந்து இரையைப் பிடிக்கவும் செய்யும்; சாய்ந்து மழலை மடியில் உறவாடவும் செய்யும்” என்று இனிய பூனைக்கதையொன்றைத் தன் கவிதையில் சொல்கிறார் பெருவை திரு. பார்த்தசாரதி.

குழந்தையும் பூனையும்..!

குழந்தையும் தெய்வமும் குணத்தால் ஒன்றென..
……………கவியரசின் மனதிலன்று தத்துவமே பிறந்தது.!
மழலை பேசும்அழும் விழும்எழும்.!…வீட்டில்..
……………பழகும் பிராணியோடு பயமின்றி விளையாடும்.!
அழுக்காக்கிக் கொள்ளும் உடம்பையும் சட்டையும்..
……………அழுக்கதன் மனதிலொரு போது மில்லையாம்.!
பழுத்த பெரியோர்களைப் பழமைபேசச் சொல்லி.!
……………குழந்தைப் பருவத்துக்கு அழைத்துச் செல்லும்.!.
ஆசையுடன் வளர்ப்பதற்கும் பழகு தற்கும்..
……………ஐந்தறிவு ஜீவிகளும் பலவுண்டு நம்மிடையே.!
மீசைவச்ச பூனைக்குட்டியும் அதிலே ஒன்றாம்..
……………மியாமியா வெனக்கத்தும்! நம்காலடியில் சுற்றும்.!
தோசைபோல ஒட்டிக் கொள்ளும் நம்மடியில்..
……………தொட்டு வருடினால் மனதுக்கு இதமளிக்கும்.!
ஆசைநாயகிக்கு அருமைப் பரிசாக அப்பூனையை..
……………அயல்நாட்டில் வழங்கும் வழக்கமும் உண்டாம்.!..
வானூர்திபோல சிறிதுதூரம் வேகமாக ஓடியே..
……………வகையாய் இரையை வாயால் பிடிக்கும்.!
தானும் புலிக்குச் சற்றும் சளைத்தவனில்லை..
……………எனச்சீறிப் பாய்ந்துதன் பல்லைக் காட்டும்.!
ஊனுண்ணும் பாலூட்டி,!..சஷ்டியின் வாகனமது!..
……………உபத்திரவம் மனிதர்க் கென்றும் செய்யாது.!மீனுணவை விரும்பி உண்ணும் மிச்சமதை..
……………தானீன்ற குட்டிக்குப் பகிர்ந்து கொடுக்கும்.!..
காட்டில் உலவும் புலியுமிதற்கொரு உறவாகும்..……………கனிவுடன் பழகும் ஆபத்தில்லா அழகுப்பூனை.!
வீட்டில் நமக்குப் பொழுதுபோகும் தன்னிடம்..
……………மாட்டிய எலியைக் கவ்வித்தூக்கியே பந்தாடும்.!
பாட்டில் பாரதியு மிதற்கொரு இடமளித்தான்..
……………பூனையின் பலநிறம் சொல்லும் தத்துவத்தாலே.!
ஏட்டில் எழுதிய மியாவ்மியாவ்ப் பாடலின்றும்..……………என்றும் ஒலிக்கிறது மருதகாசியின் நினைவாக.!

*****

”காலை நேரப் பரபரப்பில் தாய்க்கும் தந்தைக்கும் குழந்தையிடம் பாசம் காட்ட நேரம் வாய்க்கவில்லை; அன்புக்கு ஏங்கும் குழந்தை பூனையைக் கொஞ்சி நெஞ்சம் ஆறுகின்றது” என்கிறார் மரு. எஸ். பார்த்தசாரதி. 

காலத்தை வெல்ல வேண்டுமே !
கால்களில் காகமும் குருவியும் —
காலையில் கிழக்கு நோக்கி
பணிக்குப்பறக்கும் தந்தை –
வேகுமோ அரிசியும் பருப்பும்
வேகத்தில் நடக்கிறது சமையல் –
அவகாசம் கொடுக்காத அவசரம் –
வேலைக்கு நேரமாகிறதே –
மேற்கே பறக்கும் தாய் –
ஓ ! குட்டிப்பூனையே !
அந்தக்குழந்தை
அன்பு காட்ட ,
பாசம் பொழிய ,
உன்னைத்தவிர யாரிருக்கார்
இந்த பொருள் சார் உலகில் ?

*****
பூனையும் குழந்தையும் பரிவோடு இணைந்திருக்கும் காட்சியை, அதில் தெரியும் அன்பின் மாட்சியை அழகுறப் பதிவுசெய்திருக்கும் கவிஞர் பெருமக்களுக்கு என் பாராட்டும் நன்றியும்!

இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதையாய் நான் தெரிவுசெய்திருப்பது அடுத்து…

குழந்தை மனம்

பூனையின் பட்டுடல் தொட்டப்
பூங்கரம் கொண்டு மொட்டு
விரிந்திடும் மலரைப் போன்று
வியந்திடுமன்றோ குழந்தை மனம்! – அதை
பட்டம் பதவி பணமென்ற
பகட்டுக ளனைத்தும் சேர்ந்தாலும்
எட்டிப் பிடிக்க இயன்றிடுமா
எந்திர வாழ்க்கை மனிதனுக்கு?

வண்ணத்துப்பூச்சி பறப்பதைக் கண்டும் – வானில்
விண்மீன் இருப்பதைக் கொண்டும்
மிதக்கும் வட்ட நிலவினைப்போல
முகம் மகிழ்ச்சியடையும் மழலைக்கு! 
அரும்பாடு பட்டு உழைத்து
அங்கம் நோக ஈட்டியவெல்லாம்
தங்கமனம் கொண்ட குழந்தையின் 
தகுதிக் கென்றும் ஈடாமோ?

இருப்பதைக்கொண்டு மகிழும் இதயம்
இன்முகத்தோடு இருந்திடும் என்றும்
சற்றும் தளரா சுறுசுறுப்பு – வெறுப்பைச்
சடுதியில் மறந்திடும் குழந்தைமனம்!
தரங்கெட்ட குறுகிய நோக்கம்
தகுதியற்ற கோணல் புத்தி
செல்லும் குறுக்கு வழிகளெல்லாம் – மனிதா 
செம்மை வாழ்வைக் கொடுத்திடுமா?

குழந்தைமை ஒரு வரம்! ஓடும் செம்பொன்னும் ஒக்கவே நோக்கும் இறையடியாரைப் போல் குழந்தையின் உலகில் உயர்ந்தோர் தாழ்ந்தோர் எனும் பேதமில்லை! ”எத்துணைப் பொருட்செல்வத்தை வாரிவாரிக் குவித்தாலும் மழலையின் பொன்மனத்துக்கு அவை ஈடாகுமா?” என்று கவிஞர் கேட்கும் கேள்வி நம்மைச் சிந்திக்க வைக்கின்றது.

பூனையைத் தொட்டு மகிழும் பூந்தளிரின் மகிமையைச் சொல்லோவியமாய்த் தீட்டியிருக்கும் திரு. ஆ. செந்தில் குமார் இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞர் எனும் சிறப்பினைப் பெறுகின்றார். அவருக்கு என் பாராட்டும் வாழ்த்தும்!

 

 

 

-மேகலா இராமமூர்த்தி

திரு. பார்கவ் கேசவனின் இருளும் ஒளியும் உறவாடும் இந்தப் புகைப்படத்தைப் படக்கவிதைப் போட்டிக்குப் பரிந்துரைத்தவர் வல்லமை ஃபிளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பாசிரியர் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பன். இவர்கள் இருவருக்கும் என் நன்றி!

நிழலோவியமாய்ப் பெண்; அவளருகே அழலுருவாய் ஓர் ஒளிவட்டம். இருளும் ஒளியும் இணைந்ததுதான் வாழ்க்கை என்பதைச் சொல்லாமல் சொல்கிறதோ இந்த நிழற்படம்?

ஒளிகண்டு உவக்கும் மனித மனம் இருள்கண்டு மருள்கின்றது. 

படிமம், குறியீடு போன்ற பொருண்மைகளைக் கொண்டு உட்பொருளை நுட்பமாய் விளக்கும் புதுக்கவிதை போல், காண்போரின் உளப்பாங்குக்கேற்ப உருக்காட்டும் இந்த ஒளிஓவியம்குறித்து நம் கவிவலவர்கள் என்ன சிந்தித்திருக்கிறார்கள் என்று அறிந்துவருவோம்.

*****

”சிவந்த கடல்போல் எரியும் என் மனத்துக்கு ஒற்றடம் கொடுக்கும் நிலவுப் பறவையே! உன் மோன கானத்தை இன்னும் பாடு! விடிந்ததும் உன்னைக் கடந்துபோகிறேன்” எனும் இளம்பெண்ணின் எண்ணக்குமுறலை வண்ணமுறப் பதிவுசெய்திருக்கிறார் திருமிகு. சந்திரா மனோகரன்.

நிலாப் பேச்சு

தொலைவில் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கும் அந்த வெண்பறவைக்கு
துயரம் என்பதே இல்லையா ?
அதன் விழிகளுக்கு யாரைப் பிடிக்கிறதோ தெரியவில்லை
ஓர் இளம்பெண்ணின் பறவை ஓலம்
அந்த செவிட்டு நிலவுக்கு எட்டாது !
அதன் கதகதப்பிலும் அப்பிக்கிடக்கும் இருளிலும்
அவள் நினைவுகள் நீர்த்துப்போனவை
இன்னும் பாடு ….இன்னும் பாடு !
உன் சப்தமற்ற இசையில் விடிந்ததும் கடந்துபோவேன்
நிலவு பாவம் …துணையற்ற ஏகி !
ஒருவேளை உன் பிம்பத்தின் சாயலில் நானும் …?
கடலிலும் , கரையிலும் , மணலிலும்
சிப்பிபோல் கிடக்கும் உன்னை சேமிப்பேன் அப்போது
சலசலக்கும் நீர்வெளியில் நீ சரசமாடுகிறாயே
ஆயுசுக்கு அது போதும் எனக்கு !
என் மௌனத்தை உடைப்பதும் , கட்டுவதும் …
உன் பாங்கு ஒப்புமையற்றது !
சிவந்த கடல்போல் சிலபோது என்மனம் எரிகிறது
உன் ஒற்றடம் பெரிது அதை அணைப்பதற்கு
உயிரற்ற அவன் நிழல்களை இனி நீ நனைக்காதே !
கடந்துபோன நதியின் மிச்சம் இல்லை
கடலின் கருமையில் கரைய மறுக்கும் என் நினைவுகளில்
இறந்தவனின் மோனம் நொறுங்கிய சிற்பமாய் ..
கற்பாறையாய் இறுகிப்போன என் மனசில்
சிதறும் உன் ஒளிக்கதிர்களில் மிளிரும் என் எதிர்காலம் ..

***** 

”அலர் நீ! மலர் நீ! என்று கொண்டாடிய காதற் கணவர் ஈசனின் திருவடி மலர் ஏகிவிட, அவர் எப்போது வருவார் தன் கலிதீர” எனக் காத்திருக்கும் மங்கை இசைக்கும் சோக கீதத்தைக் கேட்கிறோம் திருமிகு. ஹேமா வினோத்குமார் கவிதையில். 

நீ!! நான்!! தனிமை!!

பலயுகங்களாய்த் தனிமையில் நீ
நாட்களில் நான்!!
தனிமையில் வெறுப்பு
இவைகள் தமக்கில்லையோ??
மும்மாதங்களுக்கு முற்பொழுதில்
பச்சை நிறப் பட்டுடுத்தி
மஞ்சள் முகம் பூசி
மணங்கமழ மல்லிகைசூடி
நெற்றித் திலகமிட்டு
காதிற்கினிய வளையோசையுடன்
பெற்றோர் மற்றோர் உடனிருக்க
காதலித்து கரம்பற்றினேன் என் கள்வனை!!
மும்மாதந்தள்ளி மகிழம்பூவாய்
ஈரலர்கள் என்னுள் பூத்திருக்க
பகிர்வதற்குள் விண்ணுலகமாள
சென்றாரோ என் கணவர்!!!
அலர் நீ!!அகலம் நீ!!!என்றவர்
இப்பொழுது ஈசனிடம்!!!
பெற்றெடுத்த தாயிருக்க
கரம்பற்றிய நானிருக்க
அவசர பணியாற்ற
விண்ணுலகம் சென்றாரோ??
வெகுண்ட மனதோடு
மீண்டும் வருவார் என்றெண்ணி
நம்பிக்கையில்!!
உன்னைப்போல் நானும்!!!
தனிமையில்!!!

***** 

நிலவின் கறையைத் தனக்குத் தந்து, கரைசேர்க்க மறந்துசென்ற கண்ணாளனை நினைந்துவாடும் பெண்ணைப் பார்க்கிறோம் திரு. செண்பக ஜெகதீசனின் பாவில்.

வருவானா…

நீதான் மண்ணில்
நிலவென்று சொல்லியவன்,
நினைத்ததை முடித்துச் சென்றுவிட்டான்..

நிலவே
உன் கறையை
எனக்குத் தந்துவிட்டான்..

சொன்னதுபோல வருவானா,
நான்
சோர்ந்துபோக விடுவானா..

சொல்லிடு நிலவே அவனிடமே,
சீக்கிரம் வரச்சொல் என்னிடமே…!

*****

”வானுக்கு வெளிச்சம் தரும் வெண்ணிலவைப் போல் உன் வாழ்வுக்கு வெளிச்சம் தர பெண்ணிலாக்கள் உண்டு; ஆடவ ஆதவர்களும் உண்டு! ஆதலால், அறியாமை இருள்விரட்டி அறிவொளி கூட்டப் புறப்படு!” என்று இருட்டில் நிற்கும் பெண்ணைத் தெருட்டுகின்றார் திரு. பழ. செல்வமாணிக்கம்.

வெளிச்சம் தந்த இருள்:

உலகிற்கெல்லாம் வெளிச்சம் தரச் செங்கதிரோன் வந்து விட்டான் பெண்ணே!
 இருட்டிலே இன்னும் ஏன் நிற்கின்றாய் பெண்ணே!
பாரதி பெண் விடுதலைக்கு, குரல் கொடுத்ததற்கும் பின்னே!
உனக்கு மட்டும் ஏன் விடியவில்லை பெண்ணே!
குடும்பத்திற்கே வெளிச்சம் கொடுத்தாய் பெண்ணே!
இருந்தாலும் உன் புகழை மறைத்தார் இருளின் பின்னே!
கருவறை இருட்டில், உயிர்களைச் சுமந்தாய் பெண்ணே!
கைம்மாறாய் கிடைத்தது இருளடைந்த வாழ்வு தானே பெண்ணே!
ஆண்களை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்ட!
நீ இருட்டாய் இதுவரை இருந்தது போதும் பெண்ணே!
கல்விச் சூரியன் ஒளி படாமல் மறைத்தனர் ஆண்கள்!
ஞானஒளி உனக்கு கிடைத்து விடும் என அஞ்சித் தானே பெண்ணே!
ஒரு பெண்ணுக்குக் கிடைக்கும் வெளிச்சம், குடும்பத்தின் வெளிச்சம்!
இந்த உண்மையை ஆண்கள் மறந்தது ஏனோ பெண்ணே!
நீ இருட்டில் இருப்பதற்கு, ஆண்கள் மட்டுமா காரணம் பெண்ணே!
பெண்களின் பங்களிப்பும் உண்டு இதில்! அறிவாயா பெண்ணே!
ஒற்றுமை பெண்களுக்குள் குறைவு! வருத்தமான உண்மை இது பெண்ணே!
இனி, உங்களுக்கு இதமான வெளிச்சம் தர, பெண் நிலாக்கள் அருகிருப்பார் இளம் பெண்ணே !
உங்கள் உயர்வு உலகெங்கும் நிறைந்திருக்க இளைய ஆண் கதிரவன்கள்
உன்னோடு இணைந்திருப்பார் அருமைப் பெண்ணே!

*****

”கட்டியவன் தேசநலன்காக்கும் போரில் துஞ்சியபோதும் அஞ்சாது மகனை அனுப்பினேன் தேசங்காக்க! அவனைக்கண்டு, அன்னையவள் உனைக்காணக் காத்திருக்கிறாள்; வழி பார்த்திருக்கிறாள் என்று தூது சொல்லாயோ பகலவனே” என்று ஆதவனுக்கு தூதுவிடும் அன்னையைக் காட்டுகின்றார் திருமிகு. சத்தியப்ரியா சூரியநாராயணன் தன் பாட்டில்.

அல்லும் பகலும் அலைந்து திரிந்து- இளைப்பாற
அன்னை மடி தேடி ஓடும் பகலவா..

எல்லைக் கோட்டில் அல்லும் பகலும் பாடுபடும்
என் மகன் எப்போது வருவான்
என் மடி சாய்ந்து ஓய்வெடுக்க…??!!

கட்டிய கணவனை கயவன் சுட்டானைன்ற சேதி கேட்ட நொடியே
கட்டிளங்காளையை தட்டி அனுப்பினேன் – தேசங்காக்க

அவனி முழுதும் வலம் வரும் நீ
அவனைக் கண்டு தூது சொல்வாயா…??
அன்னையவள் உனக்காக காத்திருக்கிறாள் என்று..

தூது சொல்வாயா..
உயிரைக் கையில் பிடித்து
உறங்காமல் காத்திருக்கிறாள்
உனை ஈன்றவள் என்று..

காத்திருக்கிறேன் இனி உனக்காக
“பத்திரமாய் திரும்புவான் உன் மகன்” எனும்
பதில் கொண்டு வரும் வரையில்..
பகலவா…

***** 

அருந்தமிழ்க் கவிகளுக்குக் கவிவிருந்து படைக்கத் துணையாவாள்; அழுங்குழந்தைக்கு அமுதூட்ட வருவாள்! சங்கரனின் தலையில் திங்களாய்த் தவழ்வாள்; மங்கையர்க்கென்றும் மங்கலம் தருவாள்” என்று வானில் உலவும் நிலவை அழகுச்சொல்லெடுத்துப் போற்றுகின்றார் பெருவை. திரு. பார்த்தசாரதி.

கதிரவன் காதலி..!

செங் கதிரோன்தன் காதலியைக் கனிவுடன் தேடுவதைத்..
……….திங்களவள் மறைந்திருந்து அவன் தவிப்பைப் பார்ப்பாள்.!
பொங்கும் ஆவலால் அவன் முகமுழுதும் சிவந்திருக்கும்..
……….தங்காது ஓரிடத்தில் உலகுமுழுதும் ஒருநாளில் சுற்றுவான்.!
மங்கையவளைக் கண்டதும் மயக்கத் திலவன் மறைவான்..
……….மணமேடை காணமுடியா நிலையில் இருவரும் ஒன்றாக..
சங்கமம் ஆகிவிட்டால் அகிலமனைத்தும் இருள் கவ்வும்..
……….சோகத்தினால் அவள் பெருமையை அவனே பாடுகிறான்.!
எங்கு நோக்கினும் எனக்குள் அவளிருப்பதை அறிவேன்..
……….என்னுதவி இல்லையெனில் இவ்வுலகு அவளுதவி பெறும்.!
பங்கு கேட்காத ஒர்உறவென்றால் அவள் ஒருத்திதான்..
……….பற்றுள்ளதாயும் மகவிற்கு அமுதூட்ட ஓடோடி வருவாள்.!
இங்கிவளைக் கவிதையின் கருவாய் கவிஞரும் கொள்வார்..
……….இவளை நினையின் அருந்தமிழ் அருவியென ஓடிவரும்.!
குங்குமப் பொட்டுக்காரி குவலயத்தின் குறை தீர்ப்பாள்..
……….கிரகங்களில் இவள் அழகுக்கு ஒப்பில்லை என்பார்கள்.!
சிங்கங்கள் இரவிலிரைதேட சிறிதே வெளிச்சம் தருவாள்..
……….சிற்றிடைப் பாவையின் வளைந்த புருவம் ஒத்திருப்பாள்.!
செங்கொன்றை மலரைப் போல சிலநாள் சிரித்திருப்பாள்..
……….சட்டென மேகத்தில் மறைந்து பட்டென வெளிப்படுவாள்.!
பொங்கலிட்டு வழிபட எனக்குமுன் அவள் தோன்றுவாள்..
……….சங்கரன் அவளைத் தலைமேல் வைத்தே சிறப்பித்தான்.!
மங்களம் இனிமை அன்பு அமுதமெனும் சொற்களுக்கு..
……….மங்காத நன்மதிப்பை மங்கையருக்குகந் தளிப்பாளவள்.!

***** 

கணவனின் அன்பின்றி வாழு(டும்) தன்னிலையை வெண்ணிலவிடம் உரைத்து ஆறுதல்தேடும் பெண்ணை நமக்கு அறிமுகப்படுத்துகின்றார் திரு(மிகு?). சபி கௌன்.

நீயும் நானும்…

தொட்டுத் தொடரும் பந்தம் எனத் தோன்றும்
தொலைவில் இருந்து உனைப் பார்ப்பவர்களுக்கு

நெருங்கிச் சென்றால் தான் தெரியும்
நெருப்புப் பந்தும் நீரும் கலக்கவில்லை என்று..

மணமுடித்து மாதங்கள் பல உருண்டோடியும்
மகிழம் பூக்கள் மலரவில்லை எனக் குற்றச்சாட்டு

உனைப்போல் நெருங்கிச் சென்றாலும்
உன் கடல் போல் விலகியே செல்கிறான் என்னவன்

பழி சொல்லும் பந்தங்கள் அறிய வாய்ப்பில்லை
பக்குவமாய் நிதர்சனம் மறைத்து மனதில் அழுவதால்

உன்னைப் பார்த்து தேற்றிக் கொள்கிறேன்
உயிர் வாழ வழி பார்த்துக் கொள்கிறேன்

நான் படும் துயர் போல்
நாட்கணக்கின்றி நீயும் பட்டால் கூட
நானிலம் போற்ற வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறாய்….

***** 

கடந்துபோன பௌர்ணமி நாட்களைக் கனத்த மனத்தோடு அசைபோட்டுப் பார்க்கும் ஆரணங்கைத் தன் கவிதையின் நாயகியாக்கியிருக்கிறார் திருமிகு. சொல்லின் செல்வி.

ரேகை தொலைத்த தேவதை

அமாவாசையில் ஏதுமற்ற
வானம் போல நானிருந்தேன்
வளர்பிறையின் நிலவாய்
என் வசம் நீ வந்தாய்
முழுமதியின் நாளின்போது
பெளர்ணமிக் காதலாய்
நாம் மணம் புரிந்தோம்.
ஆனாலும்
தேய்பிறை நிலவாய்
நம் பிரிவில் நான் இழந்தேன்
மீண்டும்…
அமாவாசையின் ஏதுமற்ற
வானம் போல நானிருக்கிறேன்.

இதோ.. இப்போது
இந்நிலவைக் காணும் போது
நம் நினைவலைகளில்
என் எண்ண அதிர்வுகளில்
கண்ணீர் வடிக்கிறேன்.
கண்ணீர் வடிந்த கன்னங்கள்
மென்மையைத் தொலைத்துவிட்டன.
விரல்களில் ரணமேறியதால்
ரோஜா இதழ்களே
என் விழிநீரை ஏந்தி
பதியம் போடுகின்றன.
ஆம்…
என் கண்ணீரைத்
துடைத்துத் துடைத்தே
என் கைவிரல் ரேகைகள்
தொலைத்துவிட்டேன்.

துளை சரியில்லாத குழல்
இசை மறுப்பதைப் போல..
தூரிகை சரியில்லாத ஒவியம்
அழகை இழப்பதைப் போல..
சாயம் சரியில்லாத சேலை
நிறம் போவதைப் போல..!
சாலை சரியில்லாத பாதை
தடம் மாறுவதைப் போல..!
உளி சரியில்லாத சிலை
வடிவம் இழந்ததைப் போல…
என் வாழ்க்கை அதன்
வசந்தத்தை இழந்துவிட்டது,

ஆகவே..
அன்று வந்த துணைவா..
எந்தன் இருதயத்திலிருந்து
உனை வெளியேற்றி
உனை நுழைக்காத முடியாத
கடும் மனநிலையாய்
இருதயத் தமனிகளால்
கடும் பூட்டு போட்டுவிட்டேன்
என்றாலும்
நம் பெளர்ணமி நாட்களை
என்னால் மறக்க இயலாது!
என்றும் மறைக்க இயலாது.!

***** 

”பாவையின் பார்வைபட்டு வெண்ணிலவு செந்நிலவானதோ?” என்று வியக்கிறார் திரு. ரா. பார்த்தசாரதி.

வெண்ணிலவே செம்மையானதோ பாவை முகம் கண்டு,
முகத்தின் அழகு அகத்தில் சிலசமயம் தெரிவதுண்டு
தனிமையில் இனிமை காண முடியாத நிலமையுண்டு
உன் ஏக்கத்திற்கு, என்றைக்கும் உன்னிடமே தீர்வுண்டு

***** 

வானில் தெரியும் ஒளிவட்டத்தை மதியாகவும் கதிராகவும் வைத்து, இருளில்நிற்கும் பாவைக்குப் பொருள்பொதிந்த மொழிகளை ஆறுதலாகவும் அறிவுரையாகவும் அள்ளித்தந்திருக்கும் கவிஞர்களுக்கு என் பாராட்டுக்கள்! 

இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதை எனும் சிறப்பைப் பெறும் கவிதை அடுத்து…

விடியல் கற்கண்டு

விடியலுக்காகக் காத்திருந்தது போதும்
பெண்ணே! ..
பெண்ணியம் பேசும்
பெண்ணியம் என்பது
ஆண்களுக்கு எதிரான
காழ்ப்புணர்ச்சி அல்ல.!
பெண்களுக்கான விழிப்புணர்ச்சி!
பகுத்தறிவாளர்களாக இருக்கவேண்டிய
சுயமரியாதை எழுச்சி!

சமதர்மச் சமுதாயத்தை,
சுயமரியாதையைப்
போற்றுகிற ஒரு குரல்!..
அடக்கு முறைக்கு எதிராக
ஏற்றதாழ்வுகளுக்கு எதிராக
ஒலிக்கும் போராட்டக் குரல்!..
தனிமனிதப் பழக்கவழக்கத்தின்
வெளிப்பாடுகளுக்கும்
அது சார்ந்த உரிமைப்
பிரச்சனைகளுக்குமான
சுதந்திரத் தேடலுக்கான
ஒரு தார்மீக குரல்..!

கடவுள் நம்பிக்கையற்ற
ஓர் ஆணைப் பகுத்தறிவாளராக
அறிவு ஜீவியாக
ஏற்றுக்கொள்ளும் இந்தச் சமூகம்
எதையும்
பகுத்து அறியும் ஒரு பெண்ணை
பெண் நாத்திகவாதியாக
செயல்பட அனுமதிக்காத
போலி ஆத்திகத்தை எதிர்க்கும் ஒரு குரல்..

இயற்கையிலேயே பெண்
பலவீனமானவள் என்பது
முற்றிலுமாக மறுத்தலிக்கப்படவேண்டி
ஓங்கி ஒலிக்கும் ஒரு கம்பீரக் குரல்

அதிகாரத்தை துஷ்பிரயோகத்தை
எதிர்ப்பதற்கான ஒரு குரல்..!

பொதுப்பண்புகளை
கண்மூடித்தனமாக
ஏற்றுக்கொள்ளும் சுதந்திரம்
நிலவுவது போல்
அதை மறுக்கும் சுதந்திரமும்
பொருட்படுத்த வேண்டி ஒரு குரல் !

கற்பனாவாதக் கட்டுப்பாடுகள்
அவற்றை மீறுவதில் நிலவும்
சுவாரசியத்தை ஒழுக்க
மீறலுக்கான வெற்றியாகவும்
புரட்சிகரச் சிந்தனையாகவும்
தவறாக புரிந்துக்கொள்வோரை
கண்டித்து மன்றாடும் ஒரு குரல்..!

பெண்ணின் சிந்தனை
ஆண்களுக்கு விடுதலை அளிக்கவும்
வல்லமைமிக்கது என்பதை
உணர்த்த எழுந்த குரல்…!

மனித மதிப்பிற்கான
சமூக அளவுகோல்
மாறும் வரை…
ஓயாத கடலைப் போல
காத்திரமான புயலைப் போல
சுதந்திரமான பறவையாய்
விடியலைக் கேட்கும் கிழக்காய்த்
தொடர்ந்து தொடர்ந்து
ஒலிக்க வேண்டிய குரல்..!

பெண்ணே.. !
உன் உரிமை
நிழலாய்க் கசப்பது அல்ல!
நிஜமாய் இனிக்கும்
விடியல் கற்கண்டு..!

 

பெண்ணடிமை தீருமட்டும் பேசுந்திருநாட்டு
மண்ணடிமைத் தீர்ந்துவருதல் முயற்கொம்பே” என்றார் பாவேந்தர். ”அந்தப் பெண்ணடிமைத்தனத்தை மண்ணோடு மண்ணாக்கும் ஒரு குரல்! பெண்ணின் சுயமரியாதையையும், சிந்தனையையும் வந்தனை செய்யும் ஒருகுரல்! அவள் பகுத்தறிவைப் பாருக்குணர்த்தும் ஒரு குரல்! அந்த உரிமைக்குரல் எப்போது கேட்கும்? பெண் வாழ்வில் மறுமலர்ச்சி எப்போது வாய்க்கும்? அந்நாளே இனிக்கும் கற்கண்டுத் திருநாள்!” என்று இனிய சொற்கொண்டு பெண்ணுரிமைக்குக் குரல் கொடுக்கும் திருமிகு. முழுமதியின் கவிதையை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதை என அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.