-மேகலா இராமமூர்த்தி

கனடாவின் பிரின்ஸ் எட்வர்ட் தீவில் (Prince Edward Island) ஜான் போப் (John Pope), காத்ரீன் அக்ளோ (Catherine Uglow) இணையருக்கு மகனாக 1820ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் 24ஆம் நாள் பிறந்தவர் ஜார்ஜ் அக்ளோ போப் (George Uglow Pope) என்ற இயற்பெயர் கொண்ட ஜி.யூ.போப். அவர் குழந்தையாக இருந்தபோதே அவருடைய குடும்பம் இங்கிலாந்துக்குக் குடிபெயர்ந்தது. அங்குள்ள ஹாக்ஸ்டன் (Hoxton) கல்லூரியில் பயின்ற பிறகு, 1839-ஆவது ஆண்டு தமது 19ஆவது வயதில் கிறித்தவ மதபோதகராகத் தூத்துக்குடிக்கு அருகேயுள்ள சாயர்புரத்துக்கு வந்தார் போப்.  

சாமுவெல் சாயர் எனும் போர்த்துகீசியக் கிறித்தவரது பொருளுதவியால் வாங்கப்பட்ட நிலத்தில் அமைக்கப்பட்ட ஊர் ஆதலின் அதற்குச் சாயர்புரம் என்ற பெயர் ஏற்பட்டதாகத் தெரிகின்றது.

கப்பலில் பயணம் செய்த காலத்திலேயே தமிழைக் கற்றிருந்த போப், சாயர்புரம் வந்தபிறகு ஆரியங்காவுப் பிள்ளை, இராமானுஜக் கவிராயர் போன்றோரிடம் தமிழ் இலக்கண, இலக்கியங்களைக் கற்றுத் தேர்ந்தார். தெலுங்கு, சமஸ்கிருதம் போன்ற மொழிகளிலும் தம் புலமையை வளர்த்துக்கொண்டார்.

சாயர்புரத்தில் இருந்த சிறுவர்கள் நன்கு கல்வி பயிலவேண்டும், பல்துறை அறிவும் பெறவேண்டும் என விரும்பிய ஜி.யூ.போப், அவர்களுக்கென்று ஒரு கல்லூரியை அங்கே அமைத்தார். அதிலே சிறந்த ஆசிரியர்களை நியமித்து எல்லாப் பாடங்களையும் மாணவர்கள் கற்க ஏற்பாடு செய்தார். எல்லாக் கலைகளும் அங்கே போதிக்கப்பட்டதுடன், தமிழ், இலத்தீன், ஹீப்ரு, கிரேக்கம் முதலிய மொழிப்பாடங்களையும் மாணவர்கள் தினமும் கற்றனர். இவையல்லாமல் தர்க்கம், கணிதம், தத்துவம் போன்ற பாடங்களும் மாணவர்களுக்குக் கற்பிக்கப்பட்டன. இவ்வளவையும் சொல்லிக்கொடுப்பதற்குப் பகல்பொழுது போதாமையால் இரவு நேரங்களிலும் வகுப்புகள் தொடர்ந்தன.

அளவுக்கு மிஞ்சினால் அமுதமும் நஞ்சாகிவிடுவதைப் போல் அளவுக்கு அதிகமான பாடச் சுமையால் மாணவர்கள் திணறிப்போனார்கள். விளைவு? சொல்லாமல் கொள்ளாமல் ஒவ்வொருவராகக் கல்லூரியைவிட்டு வெளியேறத் தொடங்கினர். இதனால் போப்பும் ஊக்கம் குன்றியவராய்ச் சிலகாலம் வெளிநாட்டுக்கு இளைப்பாறச் சென்றார்.

இரண்டு ஆண்டுகளுக்குப்பின் மீண்டும் தமிழகம் திரும்பியவர், தஞ்சை, நீலகிரி, கர்நாடகாவிலுள்ள பெங்களூரு போன்ற பல பகுதிகளில் நெடுங்காலம் தொண்டு புரிந்தார். நீலகிரியிலுள்ள ஊட்டியில் பத்தாண்டுகள் பள்ளியொன்றை நடத்திய போப், அம்மலையில் வாழ்ந்துவந்த தோடர் இனத்தவரோடு நெருங்கிப் பழகும் வாய்ப்பைப் பெற்றார். தோடர்களின் மொழியில் பாட்டோ வசனமோ ஏதுமில்லை என்பதைக் கண்டறிந்த அவர், அம்மொழியை ஆராய்ந்து அதன் இலக்கணம் குறித்து நூல் எழுதினார்.

தமிழிலுள்ள நீதிநூல்களின்பால் ஜி.யூ.போப்பின் கவனம் சென்றது. பள்ளிச் சிறுவர் முதல் பக்குவமடைந்த பெரியோர் வரை அனைத்து வயதினருக்கும் ஏற்றவகையில் பல்வேறு நீதிநூல்கள் தமிழில் நிறைந்திருப்பது கண்டு வியந்த அவர், அவற்றை ஊன்றிக் கற்கலானார். ”நாலும் இரண்டும் சொல்லுக்குறுதி” என்ற ஆன்றோர் மொழியறிந்த அவர், திருக்குறளையும் நாலடியாரையும் ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்க்கும் அரும்பணியை மேற்கொள்ளலானார்.

ஜி.யூ.போப் காலத்துக்கு முன்பே திருக்குறள் சில மொழிகளில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டிருந்தது. 1730ஆம் ஆண்டு கான்ஸ்டான்டைன் ஜோசப் பெஸ்கி (Constantine Joseph Beschi) எனும் இயற்பெயர் கொண்டிருந்த வீரமாமுனிவர் திருக்குறளின் அறத்துப்பாலையும் பொருட்பாலையும் இலத்தீனில் மொழிபெயர்த்திருந்தார். காமத்துப்பாலை மொழிபெயர்ப்பது கிறித்தவப் பாதிரிமார்களின் தவவொழுக்கத்துக்கு ஏற்றதன்று எனக்கருதியவர் அதனை மொழிபெயர்க்காது விடுத்தார்.

பிரெஞ்சு மொழியில், ஈ.எஸ். ஏரியல் (E.S. Ariel) என்பவரால் திருக்குறளின் ஒரு பகுதி 1848இல் மொழிபெயர்க்கப்பட்டது. கார்ல் கிரால் (Karl Graul) என்பவர் 1856ஆம் ஆண்டு திருக்குறளை ஜெர்மன் மொழியில் முற்றாக மொழிபெயர்த்திருந்தார். பிரான்சிஸ் ஒயிட் எல்லிஸ் (Francis Whyte Ellis) எனும் ஆங்கிலேயர் திருக்குறளின் பதின்மூன்று அதிகாரங்களை மட்டும் மொழிபெயர்த்திருந்தார். ட்ரூ (William Henry Drew) எனும் ஆங்கிலப் பாதிரியார் அறத்துப்பாலிலும் பொருட்பாலிலுமாகச் சேர்த்து  63 அதிகாரங்களை ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்ததோடு விட்டிருந்தார். இந்நிலையில் திருக்குறளை முற்றும் ஆய்ந்து அதனை முழுமையாக ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்த பெருமைக்குரியவர் ஜி.யூ.போப்பே ஆவார். ’The sacred kural of Tiruvalluva Nayanar’ என்ற தலைப்பில் 1886ஆம் ஆண்டு வெளியீடு கண்ட போப்பின் திருக்குறள் 436 பக்கங்களைக் கொண்டது.

திருக்குறளை மொழிபெயர்க்கும்போது அதில் வள்ளுவர் குறிப்பிடும் கருத்துக்களில் சில ஏசுநாதரின் இயல்பை விளக்கும் கருத்துக்களாகப் போப்புக்குத் தோன்றின.

சான்றாக,
”ஒறுத்தார்க்கு ஒருநாளை இன்பம் பொறுத்தார்க்கு
பொன்றும் துணையும் புகழ்” (குறள்: 156)

என்ற குறளைப் படித்தபோது, தீயவர்கள் பலர் ஏசுநாதரைத் துன்புறுத்தினார்கள்; கழியால் அடித்தார்கள்; காறி உமிழ்ந்தார்கள். அதனால் அவர்கள் பெற்ற இன்பமோ ஒருநாள் இன்பமே. ஆனால் அச்சிறுமைகளையெல்லாம் பொறுத்திருந்த ஏசுநாதருக்குக் கிடைத்த புகழோ வையமுள்ள அளவும் வாழும் அழியாப் புகழ் என்று எண்ணினார். 

மற்றொரு குறளில்,

”இன்னாசெய் தாரை ஒறுத்தல் அவர்நாண
நன்னயம் செய்து விடல்” (குறள்: 314) என்று வள்ளுவர் கூறியிருப்பதைக் கண்ட போப், தம்மை இரும்பு ஆணிகளால் கைகளிலும் கால்களிலும் அறைந்து பொறுக்கமுடியாத துயர்விளைவித்த கொடியவர்களிடங்கூட ஏசுநாதர் சினங்கொள்ளவில்லை. மாறாக, அவர்கள் செய்யும் தீமையை மன்னித்து அருளவே பரலோகப் பிதாவிடம் வேண்டினார். அவ்வகையில் வள்ளுவரின் கருத்து, ஏசுநாதரின் வாழ்க்கையை அப்படியே பிரதிபலிக்கின்றது என்று கருதினார். திருவள்ளுவர் மயிலாப்பூரில் வாழ்ந்தபோது அங்குவந்த ஏசுவின் சீடர்களான புனித தாமஸ் (Saint Thomas the Apostle) முதலியோர் செய்த போதனைகளைக் கேட்டுவிட்டே இந்தக் குறட்பாக்களை வள்ளுவர் இயற்றியிருக்கவேண்டும் எனும் பொருள்பட இக்குறட்பாக்களுக்கு விளக்கம் எழுதியிருக்கின்றார்.

இங்கே நாம் ஒன்றைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

சிறந்த வாழ்வியல் விழுமியங்களையும் அறக்கோட்பாடுகளையும் வலியுறுத்துகின்ற வளமான இலக்கியச் செல்வங்கள் பல செம்மொழியாம் தமிழில் கிறிஸ்து பிறப்பதற்குப் பல்லாண்டுகளுக்கு முன்பிருந்தே நம்மிடமிருக்கின்றன. எனவே ஏசுநாதரின் வாழ்க்கையையும் மலைப்பொழிவுகளையும் (The Sermon on the Mount) அவர் சீடர்கள் வாயிலாக அறிந்தே வள்ளுவனார் இவைபோன்ற குறட்பாக்களை யாத்தார் என்று ஜி.யூ.போப் உரைப்பது அவருடைய கிறித்தவ மதப் பற்றின் காரணமாகவே என்பது சொல்லித் தெரியவேண்டியதில்லை.

ஜி.யூ.போப், வள்ளுவரை தாமசின் சீடராகக் கருதி மகிழும் அதே வேளையில், கமில் சுவலபெல் (Kamil Václav Zvelebil) எனும் செக் (Czech) நாட்டுப் பன்மொழி அறிஞர், திருக்குறளில் பேசப்படும் கொல்லாமை, புலால்மறுத்தல் முதலிய கருத்துக்களை நோக்குகையில் இந்நூல் கிறித்தவ மத அறக்கருத்துக்களைவிட சமணக் கருத்துக்களுக்கே அதிக நெருக்கமாயிருப்பதுபோல் தோன்றுகின்றது என்கிறார்.

தம்முடைய திருக்குறள் மொழிபெயரப்பைத் தொடர்ந்து 1893ஆம் ஆண்டு நாலடியாரை ’The Naladiyar Four hundred quatrains in Tamil’ என்ற பெயரில் ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்து வெளியிட்டார் ஜி.யூ.போப். அந்நூலின் ஆராய்ச்சி முன்னுரையில், இந்நூல் சமண முனிவர்களால் எழுதப்பட்டது என்பதையும், இதற்கு ’வேளாண் வேதம்’ எனும் மற்றொரு பெயர் இருப்பதையும் குறிப்பிடும் போப், பல நல்ல வாழ்வியல் விழுமியங்களை அழகிய உவமைகளோடும் அரிய உண்மைகளோடும் இந்நூல் விளக்குகின்றது என்பதைப் புலப்படுத்துகின்றார்.

இந்நூலில் காணப்படும் சிறந்த செய்யுட்களில் ஒன்றாகக்

”கல்வி கரையில கற்பவர் நாள்சில
மெல்ல நினைக்கின் பிணிபல தெள்ளிதின்
ஆராய்ந்து அமைவுடைய கற்பவே நீரொழியப்
பாலுண் குருகின் தெரிந்து” (நாலடி – 135) என்பதைக் குறிப்பிடுகின்றார்.

அத்தோடு நில்லாமல், இந்நூலின் இலக்கண அமைப்பையும் ஆராய்ந்து இதிலுள்ள நானூறு செய்யுட்களில் 300 செய்யுட்கள் நேரிசை வெண்பாவிலும், மீதமுள்ள 100 செய்யுட்கள் இன்னிசை வெண்பாவிலும் இயற்றப்பட்டுள்ளன என்பதையும் வெண்பாவிற்கான அசை, சீர், தளை ஆகியன குறித்தும் அவற்றை அலகிட்டு அறிவது எப்படி என்பது குறித்தும் மிக விரிவாக விளக்கியிருப்பதைக் காணும்போது தமிழிலக்கியத்தில் மட்டுமல்லாது இலக்கணத்திலும் போப்புக்கு இருந்த ஆழ்ந்த ஈடுபாட்டையும் புலமையையும் நாம் அறியமுடிகின்றது.

ஜி.யூ.போப் ஆற்றியிருக்கும் தமிழ்த் தொண்டுகளின் முடிமணியாகக் கருதப்படுவது அவருடைய  திருவாசக மொழிபெயர்ப்பே ஆகும். ’திருவாசகத்திற்கு உருகாதார் ஒரு வாசகத்திற்கும் உருகார்’ என்பது திருவாசகத்திற்கான தனிச்சிறப்பு. அத் திருவாசகம் போப்பையும் ஈர்த்ததில் வியப்பேதுமில்லை.

ஆக்ஸ்போர்டு பல்கலைக்கழத்தில் அவர் பணியாற்றிக்கொண்டிருந்த காலமது. அப்போது அவருடைய வயது 77. திருவாசகத்திலுள்ள 658 பாடல்களையும் ஆராய்ந்த போப், அதன் பக்திச்சுவையில் பெரிதும் ஈடுபட்டு அதனை ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்க்கத் தொடங்கியிருந்தார். ஒருநாள் மாலைவேளை  தம்மோடு பல்கலைக்கழகத்தில் பணியாற்றிக்கொண்டிருந்த நண்பரிடம் திருவாசகப் பாடல்களின் சிறப்பைக் குறித்துப் போப் தெரிவித்தபோது, கண்டிப்பாக இந்த நூலை நீங்கள் முழுமையாக மொழிபெயர்க்க வேண்டும் என்று அந்த நண்பர்  கூறியிருக்கின்றார்.

”இந்த முதிர்ந்த வயதில் என்னால் அப்பணியை முழுமையாக முடிக்க இயலுமா தெரியவில்லையே நண்பரே! நான் சாகாவரம் பெற்றவனில்லையே!”  என்று வருந்திக்கூறிய போப்பை நோக்கிய அந்த நண்பர், ”அறிஞரே! ஒரு பெரிய வேலையைத் தொடங்கி நடத்துவதுதான் நெடுங்காலம் வாழ்வதற்குரிய ஒரே வழி! அவ்வேலை முடியுமளவும் உயிர் இருந்தே தீரும்!” என்று உறுதிபடக் கூறியிருக்கின்றார்.

அவருடைய வாக்கையே வேத வாக்காக ஏற்றுக்கொண்ட போப், மூப்பின் காரணமாகத் தம்முடல் தளர்வுறும்போதெல்லாம் நண்பரின் மொழியை நினைந்து ஊக்கமும் உற்சாகமும் பெற்று மொழிபெயர்ப்புப் பணியில் ஈடுபடலானார். தம்முடைய 80ஆவது பிறந்தநாளன்று திருவாசகத்தை வெற்றிகரமாக அச்சிட்டு வெளிப்படுத்தினார் என்பதை அறியும்போது நாம் மகிழ்ச்சியும் நெகிழ்ச்சியும் ஒருங்கே அடைகின்றோம்.

மிகச் சிறப்பான மொழிபெயர்ப்பாக ஜி.யூ.போப்பின் திருவாசக மொழிபெயர்ப்பு  அமைந்திருக்கின்றது என்பதில் ஐயமில்லை. எனினும், மாணிக்கவாசகர் தம் பாடல்களில் மிகவும் சாமானிய மானுடனின் பலவீனமான மனநிலையில் தம்மை வைத்துக்கொண்டு, வெளிப்படுத்தியிருக்கும் அனுபவங்கள் சிலவற்றை மாணிக்கவாசகரின் சொந்த அனுபவங்களாகவே கருதி ஜி.யூ.போப் மொழிபெயர்த்திருப்பது சற்று நெருடலை ஏற்படுத்தவே செய்கின்றது.

தமிழ்ச் சமூகத்தைச் சார்ந்த அருளாளர்களின் இயல்பை, அவர்களின் பாடல்களில் பொதிருந்திருக்கும் ஆழ்ந்த உட்பொருளை அயல்நாட்டைச் சார்ந்த ஒருவர் சிற்சில இடங்களில் சரியாகப் புரிந்துகொள்ள முடியாமற் போனதில் குற்றமொன்றுமில்லை. ஆதலால் போப்பின் திருவாசக உரையில் காணப்படும் இவைபோன்ற சிறிய குறைபாடுகளை நாம் பெரிதுபடுத்தத் தேவையில்லை. மற்றபடி இதைவிடச் சிறந்தவகையில் திருவாசகத்தை ஆங்கிலேயர் ஒருவர் மொழிபெயர்க்க இயலாது என்றே கூறலாம்.  

திருவாசகத்தின்மீது தீராக் காதல் கொண்டுவிட்ட போப், தமிழகத்தில் யாருக்குக் கடிதம் எழுதினாலும் திருவாசகப் பாடலொன்றை எழுதியபின்பே கடிதத்தைத் தொடங்குவதைத் தம் வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தார் என்றும் அவ்வாறு ஒருமுறை அவர் தம் நண்பருக்குக் கடிதம் எழுதிக்கொண்டிருந்தபோது தாம் எழுதிய திருவாசகப் பாடலின் கருத்திலே உள்ளம் உருகிக் கண்ணீர் பெருக்கிவிட, அக்கண்ணீர்த்துளிகள் கடிதத்தில் விழுந்துவிட்டதாகவும் எனினும்  அக்கடிதத்தைக் கசக்கி எறிய  மனமற்றவராய் அதனை அப்படியே தம் நண்பருக்கு அனுப்பினார் என்றும் சொல்லப்படுகின்றது. இந்த நிகழ்ச்சியைக் குறிப்பிடும் பலரும் அஃது எந்தத் திருவாசகப் பாடல் என்பதைக் குறிப்பிடுவதில்லை. இக்கருத்து உண்மையா இல்லையா என்பதை உறுதிப்படுத்திக் கொள்ளுவதற்கு நமக்கு வேறு சான்றுகளும் கிட்டவில்லை. எனவே இதன் நம்பகத்தன்மை கேள்விக்குறியாகவே உள்ளது.

ஜி.யூ.போப்பின் பிற தமிழ்ப் பணிகளில் குறிப்பிடத்தக்கவை:  புறப்பொருள் வெண்பா மாலை, புறநானூறு ஆகியவற்றைப் பதிப்பித்தமை, தமிழ் இலக்கணத்தை ’Elementary Tamil Grammar’ என்ற பெயரில் 3 பாகங்களாக எழுதியமை, தமிழ் அறிஞர்கள், தமிழ்த் துறவிகள் போன்றோர் குறித்த நூல்களை ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்தமை போன்றவை.

தமிழுக்குச் சிறந்த தொண்டாற்றிய ஜி.யூ.போப் 1908ஆம் ஆண்டு தம்முடைய 88ஆம் அகவையில் மறைந்தார். இங்கிலாந்தின் மத்திய ஆக்ஸ்போர்டு பகுதியில் உள்ள செயின்ட் செபல்கர் தோட்டத்தில் (St Sepulchre’s Cemetery) அவருடைய கல்லறை உள்ளது.

தாம் இறந்தபிறகு தம்முடைய கல்லறையில் ”நான் ஒரு தமிழ் மாணவன்” என்று பொறிக்கப்பட வேண்டும் என ஆசைப்பட்டிருக்கின்றார் போப். அதற்கு ஆதாரமாக, ”Whenever I die, a student of Tamil will be inscribed on my monument” என்று, ஜி.யூ.போப், ”சித்தாந்த தீபிகை” எனும் திங்களிதழின் ஆசிரியரான  நல்லசாமிப் பிள்ளை என்பவருக்கு, 1900ஆவது ஆண்டு அக்டோபர் 20ஆம் தேதி, எழுதிய கடிதம் திகழ்கின்றது. ஆனால் அவருடைய ஆசை நிறைவேறவில்லை.

அதனால் என்ன?

ஜி.யூ.போப் தமிழுக்கு ஆற்றியிருக்கும் அளப்பரிய பணிகளுக்காகவும் அருந்தமிழ் நூல்கள் மூன்றனை ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்திருக்கும் பெருஞ்சாதனைக்காகவும் அவருடைய பெயரைத் தமிழ்மக்கள் தம் நெஞ்சில் எழுதிவைத்து என்றும் போற்றுவர்!

**********************************

கட்டுரைக்கு உதவியவை

1. https://en.wikipedia.org/wiki/George_Uglow_Pope

2. கிருஸ்தவத் தமிழ்த்தொண்டர் – ரா.பி. சேதுப்பிள்ளை, பி.ஏ., பி.எல்., எஸ்.ஆர். சுப்பிரமணியப் பிள்ளை பப்ளிஷர்ஸ், திருநெல்வேலி.

3. https://archive.org/details/tiruvalluvanayan00tiruuoft

4. https://archive.org/details/Naladiyar/page/n13/mode/2up

5.. https://archive.org/details/tiruvacagamorsac00maniuoft/page/xxiv/mode/2up

முனைவர் ம. இராமச்சந்திரன்
உதவிப் பேராசிரியர்
ஸ்ரீவித்யாமந்திர் கலை மற்றும் அறிவியல் கல்லூரி
ஊத்தங்கரை, கிருஷ்ணகிரி, தமிழ்நாடு.
ramachandran.ta@gmail.com

உலகச் சிறுகதை வரலாற்றில் மலரின் வாசனையாக மணந்து நிற்பவர் ஆண்டன் செகாவ். தமிழ் எழுத்தாளர்கள் க.நா.சு, தி.க.சி, பிரபஞ்சன், சுந்தர ராமசாமி, அசோகமித்திரன் உள்பட மேலும் பலர் இவரைப் பாராட்டியும் கட்டுரைகள் எழுதியும் வந்துள்ள நிலையில் செகாவின் முழு வரலாற்றையும் இலக்கியமாகக் கூறுகிறது இந்நூல். இதனை எஸ். ரா என்று அழைக்கப்படும் எஸ். ராமகிருஷ்ணன் எழுதியுள்ளார்.

ஆண்டன் செகாவின் குழந்தைப் பருவம் இயல்பாக எடுத்துக் கூறப்பட்டுள்ளது. இவரின் பள்ளிப் படிப்பும் குடும்பச் சிக்கலும் யதார்த்த சமூகச் சூழலும் பிற்கால வாழ்க்கைச் சிந்தனையைக் கட்டமைத்தன. குழந்தைப் பருவமே ஒரு மனிதனை உருவாக்கும் என்பதற்கு இவரின் வாழ்க்கை, சிறந்த உதாரணமாகும்.

ஆண்டன் செகாவ் தனது வாழ்க்கையை இரண்டு தளங்களில் பிணைத்துக் கொண்டார். ஒன்று அவரின் மருத்துவப் பணி. மற்றது இலக்கியப் பணி . இதனைச் செகாவ் ‘மருத்துவம் எனது மனைவி’ என்றும் ‘இலக்கியம் எனது காதலி’ என்றும் கூறியுள்ளார்.

செகாவின் இத்தகைய வாழ்க்கையை மிகைபடாமல் யதார்த்தமாக இந்நூல் எடுத்துக் கூறுகிறது. இவரின் வாழ்வியல் தொடர்பான பல்வேறு புகைப்படங்கள் இடம்பெற்றிருப்பது கூடுதல் வலிமை சேர்க்கிறது. 1890ஆம் ஆண்டுகளின் ரஷ்யாவையும் அம்மக்களின் வாழ்வியல் மாற்றங்களையும் இதனூடாகக் காண முடிகிறது. மேலும் மிகத் தெளிவான வாசிப்பு அனுபவத்தையும் வழங்குகின்றது.

செகாவின் ஆளுமை என்பது பன்முகத்தன்மைக் கொண்டதாக இருந்துள்ளதை மிக நேர்த்தியாகக் கூறியுள்ளார். பள்ளி நாட்களில் நாடகத்தின் மேல் அளவு கடந்த ஈடுபாடு இருந்தது. என்றாலும் சிறுகதை எழுத்தாளராகவே அறியப்பட்டார். பிறகு நாடக முயற்சியில் ஈடுபட்டு முதலில் தோற்றாலும் பிறகு புகழ் பெற்ற நாடகங்களை எழுதி, புகழின் உச்சங்களைத் தொட்டார்.

செகாவின் தந்தை, உலகின் விளிம்பு நிலை மக்களின் துன்பங்களை உணரும் வாழ்வியல் சிந்தனையை ஏற்படுத்திக் கொடுத்தார். இதன் காரணமாக ஏழைகள், உழைப்பாளர், பணமற்றவர், விவசாயிகள் இவர்களின் மருத்துவர் என்று பெயரெடுத்து இயல்பான வாழ்க்கையில் இருந்து புறக்கணிக்கப்பட்ட சூழல் நிலையை எடுத்துரைக்கிறது இந்நூல்.

அனைத்துச் சகிப்புத்தன்மைகளோடும் விட்டுக் கொடுத்தலோடும் வாழும் வாழ்க்கையில் ஏற்படும் அவமானம், ஏமாற்றம், இழப்புகள் என்று வாழ்க்கையின் வெறுமைக்கே சென்றுவிட்டவர் செகாவ்.

காசநோயால் பாதிக்கப்பட்டாலும் அதனைப் பற்றி ஒருபோது கவலைப்பட்டதில்லை. ஆனால் வாழ்க்கையில் அவர் சந்தித்த முரண்பாடுகளும் மனைவியின் புறக்கணிப்பும் அவருக்கு மனத்தளவில் பெரும் பாதிப்பை ஏற்படுத்தியது.

சமகாலத்தில் வாழ்ந்த டால்ஸ்டாய், புனின் போன்றவர்களின இலக்கியப் பார்வையிலிருந்து முற்றிலும் வேறுபட்ட தளத்தில் இயங்கினார் செகாவ். டால்ஸ்டாய் – செகாவ் உரையாடலை அற்புதமாகப் பதிவு செய்துள்ளார் எஸ்.ரா. செகாவின் ஆயிரக்கணக்கான கதாபாத்திரங்கள் ரஷ்யாவின் சமூக முரணையும் ஏற்றத் தாழ்வையும் மாறி வரும் சமூகப் போக்கையும் விரிவாக எடுத்துக் கூறின.

காலரா நோயால் மக்கள் பாதிக்கப்பட்ட போது, ஏழை மக்களைப் பாதுகாக்கத் தீவிரமாகச் செயல்பட்ட அவரின் மனித நேயப் பண்பையும் ஷகிலின் தீவில் தண்டனைக் கைதிகள் கொடூரமாக நடத்தப்படுவதைக் கேட்டு, நேரடியாகச் சென்று ஆய்வு செய்து, அரசுக்கு எதிராகக் கட்டுரைகள் எழுதியதும் இந்நூலில் சிறப்பாகக் கூறப்பட்டுள்ளது.

மனிதநேயத்தை நோக்கிய செயல்பாடாகத் தனது கதைகளை முன்னெடுத்த செகாவ், மனித குலம் இருக்கும் வரை வாழ்ந்து வருவார். உலகச் சிறுகதையின் தந்தை செகாவ், தனது எழுத்துகளால் வாழ்க்கையின் அடிநாதத்தைப் பிடித்து, அன்பெனும் பேரிசையை மீட்டிய கதை இது. அனைவரும் படிப்போம், வாழ்க்கையின் சாரத்தை உணர்வோம்.

அவ்வைமகள்

20. இந்து சமயம் எனும் சிகரம்  

பிரெஞ்சு நேசம் பற்றி நாம் பேசிக்கொண்டுவரும் வேளையில், அன்றைய காலனி ஆதிக்க நாளில், காலனி ஆதிக்க நாயகர்களுக்கு இடையே பிரெஞ்சு கிழக்கிந்திய கம்பெனி, தீவிரமான காலனி வெறியின்றியும் , மதத் திணிப்பு – மதமாற்ற  நோக்கமின்றியும் நடந்து கொண்டதோடு, அவர்கள் இந்தியருடன் நட்பு பாராட்டி உதவிகள் செய்தத் தருணங்களை நாம்  நினைவு கூர்ந்து வருகிறோம்.

இந்திய மக்கள் பால் அவர்கள் காட்டிய இந்த நேசமும் உதவியும், பற்பல  நெருக்கடிகளுக்கிடையே நெஞ்சார்ந்து வழங்கப்பட்ட உதவிகள் என்பதை நாம் நன்றியுடன் நினைத்துப் பார்க்கக் கடமைப் பட்டிருக்கிறோம். ஏனெனில், உலக அரங்கில் மற்றும் தன்  உள்நாட்டில் அன்று பிரெஞ்சு பட்ட சிரமங்கள் போலவே, அந்நாளில், காலனி  ஆதிக்கக் காலகட்டங்களில்,  இந்தியாவில் பிரான்ஸ் இருக்கிறபோது அவர்கள் பட்ட சிரமங்கள் ஒன்றிரண்டல்ல. ஒருபுறம் போர்ச்சுக்கீசிய மற்றும்  டச் (நெதர்லாந்து) தந்த பிரச்சினைகள்  மற்றொருபுறம் மிகப்பெரிய அளவில் பிரிட்டிஷ் தந்த பிரச்சினைகள்  என பிரெஞ்சு கிழக்கிந்திய கம்பெனி இந்தியாவில், உண்மையில், படாத பாடுபட்டது.

அன்று இந்தியாவை அபகரித்துக் குடியேற,  ஐரோப்பிய நாடுகள் கடுமையாய் முயன்றன – காரணம், இந்தியா, அந்நாளைய உலக வர்த்தக மார்க்கத்தின் (Silk Road) வழித்தடமான பட்டுவழிப் பாதை அல்லது பட்டுச் சாலை எனப்படும் பிரதான வணிகப் பாதையில் நடுநாயகமாக விளங்கியது.

பட்டுச் சாலை (Silk Road) என்பது உலகில் இருந்த ஆதிகாலத்து வணிகப்பாதை. மேக்கிற்கும் கிழக்கிறகும் இடையேயான வாணிகம் பட்டுச்சாலை வழியாகத்தான் நடைபெற்று வந்தது. கடல்வழிப் பட்டுச்சாலை  நீல வண்ணத்திலும். தரைவழிப் பட்டுச் சாலை,  சிவப்பு வண்ணத்திலும் காட்டப்பட்டுள்ளது. https://en.wikipedia.org/wiki/Muziris

முப்புறம் கடலும் வடக்கே பிறநாடுகளுடன் நிலவழித் தொடர்பும் கொண்டதாய், மிகக்கணிசமான நிலப்பரப்புடன், மிக சாதகமான சீதோஷ்ண நிலையுடன், கள்ளம் கபடமற்ற நெஞ்சமும் தர்மசிந்தனையும் உள்ள மக்கள் கொண்ட ஒரு வசதியான தீபகற்பமாக விளங்கும் இந்தியாவைப் போல தோதான நாடு உலகில் இல்லவே இல்லை. எனவே, அன்று, அனைவர் கழுக்குப் பார்வையிலும் இந்தியா விழுந்தது! இவ்வாறான சூழலில், இந்தியாவைக் குடியீரம் செய்து அபகரிக்க, ஐரோப்பிய நாடுகள் ஒன்றையொன்று விஞ்சிவிடக்  கடுமையாய் முயன்றன. எத்தனை எத்தனை கொடூரமுண்டோ, நயவஞ்சகம் – தந்திரம் உண்டோ அத்தனையும் பிரயோகப்படுத்தப் பட்டன.

படைபலம் மற்றும் தந்திர சூழ்ச்சிகளில், பிரெஞ்சுப் படைகள்  பலசமயங்களில் பிறரைவிட பலமாக இயங்க இயலவில்லை என்பதற்கு நிறைய காரணங்கள் இருந்தன. அதில் பொருளாதாரப் பிரச்சினைகளும் அடக்கம். பல தருணங்களில், பிரெஞ்சு, தான் ஆக்கிரமித்தப் பகுதிகளை பிரிட்டிஷிடம் இழந்தும் கூட போனது. (உலக அரங்கில், நெப்போலியனின் போர் வெற்றிகளுக்குப் பிறகு இப்பகுதிகளை, பிரிட்டிஷ் மீண்டும் பிரெஞ்சுக்குத் தரவேண்டியும் நேரிட்டது).

இவ்வாறான, நெருக்கடிகள், இப்போது நாம் மீள்பார்வையாகப்  பேசுவதற்கு எளிதாகத் தெரியும் ஆனால், நிதர்சனமாக இந்த நெருக்கடிகளைக் கடந்து அவர்கள் சென்ற காலம் அவை எத்துணைக் கடினமானவையாய் இருந்தன என்பதையும் நாம் எண்ணுதல் வேண்டும்.

பொதுவாகவே, நெப்போலியன் காலத்திலிருந்து, பிரான்சின் வரலாற்றைப் பார்த்தால், விடுதலை பெறவிரும்பும் நாடுகளுக்கு உதவிக்கரம் நீட்டித் துணைபுரியும் சார்பு புரியும். அமெரிக்க விடுதலையில் பிரெஞ்சின் பங்கு மகத்தானது என்பதை நாமறிவோம். உலக மக்கள் எவரேயாயினும் அவர்கள் விடுதலைக்காகப் போராடும்போது அங்கே முதலில் குரல் கொடுப்பதும் உதவிக்கு வருவதும்  பிரான்ஸ் தான் என்கிற கீர்த்தி பிரான்சுக்கு எப்போதும் உண்டு. அமரிக்காவின் மிகமுக்கிய வரலாற்று அடையாளமான சுதந்திரதேவியின் சிலை (Statue of Liberty) பிரான்சால் அமரிக்காவுக்கு வழங்கப்பட நினைவுப்பரிசு என்றால், விடுதலை என்பது உலக அரங்கில் முதன்மைப் பொருளாய் இருக்கவேண்டும் என்று தீராத ஆவல் உடைத்த ஒரு நாடாய் பிரான்ஸ் விளங்கிவந்திருப்பது புரியும்.

காலனி வெறியோடு மதவெறியும் கலந்துதான் நம் நாட்டை, போர்ச்சுக்கீசிய, டச்சு மற்றும், பிரிட்டிஷ் ஆகியோர் நெருங்கினர். இவர்களின் ஒருமித்த கொள்கை யாதென்றால்,இந்தியாவில், சுதேசி சமயங்களை இழித்துரைப்பதும் – கோவில்களை – வழிபாட்டுத்தலங்களை, அழிப்பதுமாகும். சுதேசி சமயக்   கோயில்களை அழித்துத் தரைமட்டமாக்கி அங்கே கிறித்துவ தேவாலயங்களை நிறுவுவது சாமர்த்தியமான செயலாக, வெறித்தன்மையுடன் அரங்கேறி வந்தது.

முன்பு வந்து, முகலாய ஆதிக்கம் சுதேசி சமயங்களுக்கு செய்த கெடுதல் போதாதென்று, இவர்கள் வந்து, வரிந்து கட்டிக்கொண்டு செய்த நாசவேலைகள் ஏராளம் ஏராளம். கிறித்துவ மதம், சுதேசி சமயங்களை விட உயர்வானது என்பதாகக்  கூறிக்கொண்டு சுதேசி சமயங்களை இழிப்பதும், பொய்யுரைத்தும், போலிக் கவர்ச்சி காட்டியும், பலவகைகளில் மனிதர்களுக்கு மனநெருக்கடியும், புத்திக்குழப்பமும் ஏற்படுத்தியும், ஏன் மிரட்டியும், துன்பறுத்தியும் கூட, பலவகையானும் யுத்திகள் செய்து, சுதேசி சமயங்களிலிருந்து மக்களை கிறித்துவ மதத்தின் பால் இழுத்து, மதமாற்றம் செய்வது, ஒரு தொழிலாகவே நடைபெற்று வந்தது.

முகலாய மன்னர்களின் ஆட்சி சரியத் தொடங்கிய காலத்திலிருந்தே, பிரான்சின் சிந்தை என்னவென்றால், மெல்ல மெல்ல இந்தியர்களுக்கு இந்தியவிடுதலையில் ஒத்தாசை செய்வது என்பதுதான்.

எனவேதான், காலனி ஆதிக்கத்தின் போது, இந்தியர்களுடன், குறிப்பாக, தமிழர்களுடன் பிரெஞ்சு மக்கள் நெருங்கிப் பழகத் தொடங்குகின்றனர்.  பிரெஞ்சின் தலைமை பாண்டிச்சேரி என்பதால், தமிழர்கள்  மிகவும் நெருக்கமானவர்கள் ஆகிறார்கள் .

தமிழர் பண்பாடுகளை  அவர்கள் வெறுமனே கவனிப்பதோடு நின்றுவிடாது,  அவற்றை  அணுகி ஆய்ந்து, அவற்றில் பொதிந்துள்ள உண்மைகளை – பின்னணிகளை  அறிந்து கொள்ளவும் செய்தனர்.  இவ்வாறான, தமிழர் பற்றிய ஞான வளர்ச்சியினால், பிரெஞ்சுக் குடியேற்றம் இருந்த அந்தக் காலகட்டத்தில், இந்தியாவின் பெருமைகள் – தமிழர்களின் பெருமைகள் யாவும் பிரான்சில் பேசப்பட்டன. பார்க்கப்போனால், 1731லேயே ரிக் வேதம் பாரிஸின் ராயல் நூலகத்தில் இடம் பெற்றுவிட்டது. அடுத்ததாக,  இந்திய நாகரீகத்திற்கான துறை பல்கலைக் கழகங்களில் உருவானது.  வடமொழி, தமிழ் மொழி உள்ளிட்ட இந்திய மொழிகளை ஆய்வு செய்யும், மொழிபெயர்ப்பு செய்யும், தமிழ் கலாச்சாரம் உள்ளிட்ட கருத்துகளைத் தாங்கியதான இலக்கியங்களை பிரெஞ்சு  மொழியில் ஆக்குதல் உள்ளிட்ட பல்வேறு பணிகளை பிரான்ஸ் மேற்கொண்டது.

பிரான்சின் புகழ்பெற்ற தமிழ் வித்தகரும் தமிழ் எழுத்தாளருமான கோர் சொல்லுவதைப் பாருங்கள்: “என்னுடைய நாடி நரம்புகளில் பரிபாடல் வரிகள் ஓடிக்கொண்டே இருக்கின்றன.  தமிழ் எனக்கு வாய்க்கப்பெற்ற மொழி – இம்மொழியின் மூலமாக, தமிழகத்தின் கலாச்சாரத்தைப் பார்க்கிறேன்” https://www.livemint.com/Specials/JBdbjIeHpi8wwyAkjz592H/Francois-Gros-Explorations-in-classical-Tamil.html

பிரான்சில் தமிழும் தமிழர்களும் அதிகம் அறிப்பட்டதன் காரணம் தமிழ் மண்ணான பாண்டிச்சேரி பிரெஞ்சுக் குடியேற்ற்றத்தின் தலைமைப் பீடமானதால் தான் என்று ஏற்கனவே பார்த்தோம்.  தமிழ் பற்றி தமிழகம் பற்றி, இங்குள்ள மக்களின் பண்புகள்  பற்றி பிரான்ஸில்  மிக அதிகமாகவே இன்றும் அறியப்படுகிறது பேசப்படுகிறது என்பதன் தொடக்கம் அன்றே நிகழ்ந்தது எனலாம்.

அதே போன்றே, பாண்டிச்சேரித் தமிழர்கள் மட்டுமல்லாது இன்னபிற தமிழர்களுக்கும் பிரான்ஸ் பற்றி – அம்மக்கள் பற்றி, அதிகமாகவே தெரிய ஆரம்பிக்கலானது அன்றே ஏனென்றால் பாண்டிச்சேரிக்குள் தமிழர்கள் அனுமதிக்கப்பட்டது தான்.

இவ்வாறன நேசவுணர்வால் உந்தப்பட்ட பிரெஞ்சு மனிதர்கள், கிறித்துவ மிஷினரிகள் வேரூன்றிப் பெருகுவது மட்டுமல்லாது இந்துமதத்திற்கு எதிரான பிரச்சாரங்களையும், இந்துக்களின் பழக்கவழக்கங்களி இழிவாகப் பேசுவதையும் கண்ணுற்றவாறு இருந்த  அதே நேரத்தில், இந்தியாவில் உள்ள இந்து சமயத்தில் இருக்கிற, செம்மார்ந்த சமய உணர்வுகள், ஆன்மீகச்  சிந்தனைகள், இழித்துப் பேசப்படும் தன்மையல்லாதன என்பதை அவர்கள் முழுதாய் உண்ரகிறார்கள்.

இந்துமதத்திற்கு எதிராக பிரிட்டிஷ், டச்சு, போர்ச்சுக்கீசிய ஆட்களால்   பரப்பப்படும் பொய்யான கருத்துக்களை அவர்கள் புறந்தள்ளிவிட்டு, இந்து சமயத்தில் இருக்கிற ஆன்மீகப் பயிற்சிகளை, ஆன்மீகச் செழுமையை – ஆன்மீகத்தில் காணப்படுகிற தன்னேரில்லாச் சுதந்திரத்தை ஆராதிக்கிறார்கள்.

இந்து சமயத்தில் உள்ள உள்சமயங்களில் இருக்கிற வித்தியாசங்களில் பொதிந்திருக்கிற குடியாண்மையை, மனித மதிப்பை, தனிமனித உரிமைகளை பிரெஞ்சு மக்கள் மிக அதிகமாகவே தெரிந்து கொள்கிறார்கள். அவர்களை அன்று இந்துசமயத்தின் பெருமைகளாகப் பார்த்த விஷயங்கள் இதோ:

இந்து சமயம்   எத்தனை பெருந்தன்மையானது – எத்தனை சுதந்திரமாக எவரொருவரும் இந்த சமயத்தில் இயங்க முடியும் என்பது அவர்களால் வாயாரப் புகழப்பட்டது. பரம்பொருள் எனும் ஒப்பற்ற சக்தியை அவரவருக்குப் பிடித்த உருவத்தில், அவரவருக்குத் தோதான வழிபாட்டுமுறைகளோடு, அவரவர்க்குத் தோதான நேரத்தில் வணங்கிகொள்ளமுடியும்.  அல்லது வெறுமனே மனதாலும் எண்ணிக்கொள்ளமுடியும். இயன்றபோது கோவிலுக்குப் போகலாம், போகாமலேயும் இருக்கலாம். விட்டு விட்டும் போகலாம். ஒரு நாள் ஒரு கோவிலுக்குப் போகலாம் – இன்னொரு நாள்  வேறொரு கோவிலுக்குப் போகலாம். பூசலார் போல் மனதுக்குள்ளேயே கோவில் கட்டிக் குடமுழுக்கு செய்யலாம் – தனிமனிதருக்கு ஏற்றார் போல் சமயம் என்பது எளிவந்து நற்கிற  வசதியோ வசதி. இங்கு சமயம், வாழ்வோடு இணைந்த சுயம்புவான சங்கதி! இங்கே – சமயம் என்பது பாரமான புறத்திருந்து திணிக்கப்படுகிற சுமை இல்லை.

இங்கே, வழிபாட்டுத்  தோத்திரத்துக்கு எந்த தோத்திரத்தை வேண்டுமானாலும் அவரவர் இஷ்டப்படி எடுத்துக் கொள்ளலாம். சிறுதெய்வங்களை நினைத்துக் கொள்ளலாம் – கிராம தேவதைகளை கும்பிட்டுக்கொள்ளலாம் – எதுவுமே வேண்டாமென்று வெறும் தீபத்தை  ஏற்றி வைத்து வணங்கிக்  கொள்ளலாம். சூரியனை வணங்கலாம் – குளத்தை, –  நதியை – கடலை – காற்றை – நெருப்பை –  மலையை – ஆகாயத்தை  வணங்கலாம்.

ஆடம்பரப் பதார்த்தங்கள் செய்து  தடபுடலாய் வணங்கலாம் – வெறுமனே ஒரு சொட்டு நீரை  அர்ப்பணம் செய்து  வணங்கலாம்.

இங்கே சமயத்தில் ஒவ்வொரு தனிமனிதனுக்கும், தங்கு தடையற்ற வசதி வாய்ப்புக்கள்! சுதந்திரமான  எண்ண எழுச்சிகள் – செயல் திறங்கள் !!

தனிமனித உரிமைகள் – விருப்பு வெறுப்புக்கள் யாவற்றையும் அனுமதிக்கிற ஒரே சமயம் – இந்து சமயம்.

இச்சமயத்தில், கடவுளை எப்படி வேண்டுமானாலும்  விளிக்கலாம் – தோழனாக -வேலைக்காரனாக – எஜமானனாக – காதலனாக -காதலியாக – குழந்தையாக – ஆணாக  – பெண்ணாக – அலியாக – பிசாசாக – பேயாக – முனியாக – காட்டேரியாக – அன்னபூரணியாக, – பாம்பாக, பசுவாக, பன்றியாக!

கடவுளை, பாடி  வணங்கலாம் – நடமாடி வணங்கலாம், கூத்தாடி வணங்கலாம் – திட்டியும் வணங்கலாம்!

வேறெந்த சமயமும் அளித்திராத எண்ணிலா தனிமனித சுதந்திரங்கள் தந்திருக்கிற – தந்து கொண்டிருக்கிற ஒரே சமயம்!

இந்த சமயம் தரும் பேச்சுரிமை – எழுத்துரிமை – சிந்தனை உரிமைகள் ஒன்றா இரண்டா?  இங்கே எவரும் இந்து  மதத்தை விவாதிக்க முடியும் –  குறைகாணமுடியும் – செப்பனிடமுடியும் – காலத்திற்கேற்ப மாறுதல்களை ஏற்படுத்தி சமயத்தை தகவமைப்பு செய்து அதனை வளர்க்கமுடியும்.

இங்கே சமயத்தில் இவருக்கு எத்தனை தூரம் எத்தனை ஆழமாகப் பயணிக்கமுடியுமே அத்தனை அளவு பயணிக்கமுடியும். வேதங்கள், இதிகாசங்கள், பக்தி இலக்கியங்கள் என்று எண்ணிலடங்கா சமய இலக்கியங்களின் நவரசத்தை நுகரமுடியும் – அத்தகு இலக்கியங்களை உருவாக்கவும் முடியும்.

புதுப் புது சீர்திருத்தவாதிகள்   புதுப் புது கிளைகள் – புதுப்புது  பூக்கள் என்று ஒய்யாரமாய் –  என்றும் பசுமையாய் ஜீவிக்கும் சமயம் இந்து சமயம்.

சமயம் என்பது ஜீவனுள்ள விஷயம் என்பதால் அது பரிணாம வளர்ச்சி  கண்டேயாகவேண்டும் என்பதனை இயல்பாய் எடுத்துக்காட்டும் எளியமதம். இங்கே மதகுருமார்களுக்கு ஒவ்வொரு குடிமகனும், தனது வருவாயில்   பத்து சதவீதம்  மாதம் செலுத்தவேண்டும் என்கிற வற்புறுத்தல் இல்லை – இங்கே மதக்குருமார்களுக்கு அடிமைகளாக அவர்கள் இடும் வேலையைச் செய்து  பிழைப்பு நடத்தும் தேவை எவருக்கும் இல்லை.

இந்த சமயத்தைப் போல் எந்த சமயமும் இல்லை  என்பதான பேச்சுக்களை அந்நாளிலேயே பிறநாட்டார் பேசம் ஒரு நிலையம் மெல்ல மெல்ல மவுனமாய் வளர்ந்தது என்றால் அதற்கு, பிரெஞ்சு மக்களின் பங்கு இன்றியமையாதது. (இன்னுமும் இந்தக் கணிப்பில் எவ்விதக் குறைவும் மாறுதலும் இல்லை).

அதுபோலவே, பிரான்சிலும் இந்துமதக் கோட்பாடுகளைஅன்று  வெகுவாக ஆராதித்தார்கள் – இன்று ஆராதிக்கிறார்கள்.

பின்னாளில் (1914), உலகப் பிரசித்தியான  விஷயம் ஒன்று நிகழ்ந்ததை நாம் கருத்தில் கொள்ளவேண்டும். மிர்ரா அல்பாஸா எனும் பிரெஞ்சுப் பெண்மணி, இந்துமதம் தழுவுகிறார்;  பாண்டிச்சேரி வருகிறார் அரபிந்தோ கோஷுடன் இணைந்து  ஆன்மிகம் வளர்க்கிறார் – அரபிந்தோ ஆசிரமமும் ஆரோவில் சமுதாயமும்  உருவாகின்றன – நூற்றாண்டுகளுக்கும் மேலாக ஆல்போல் வளர்ந்து  அருகுபோல் வேரூன்றி அவையிரண்டும் இன்றும் நின்று மனித குலத்திற்குத் தொண்டு செய்து கொண்டு இருக்கின்றன – இவை நமக்குத் தெரிந்த சேதிகளே. அன்னை என்று நாம் அனைவரும் அன்புடன் அழைக்கும் அப்பெண்மணி பிரஞ்சு தேசத்திலிருந்து இங்கு வந்து நம்முடன் வாழ்ந்து நம் மண்ணில் கலக்க, அவாமிகக் கொண்டு நம்மிடம் வந்தவள்!!

அன்றைய நாளில், பிரெஞ்சு மக்கள் இந்தியாவைப் பற்றி அறிந்துகொண்ட இன்னொரு விஷயம் தர்மபரிபாலனம். குற்றரசர்கள், சிற்றரசர்கள், பேரரசர்கள் என இந்தியாவில் மன்னராட்சி நடந்து கொண்டிருந்த அக்காலகட்டத்தில், ஒவ்வொரு மன்னனும், தர்ம பரிபாலனம் நடத்தியது  அவர்கள் அறிவுக்கு எட்டியது . ஒவ்வொவொரு மன்னனும் மூன்று தட்டு ஆட்சியமைப்பை நிலைநாட்டி, வெகுசெம்மையாக , தமது நிலப் பகுதியை ஆண்டுவந்தான்.

இந்த மூன்று தட்டு ஆட்சி என்னவென்றால், சட்டம், நிர்வாகம், நீதி என்பது. ஒவ்வொரு மன்னனும் தெளிவான சட்டங்களை இயற்றி வைத்திருந்தான். ஒவ்வொருவனும் அமைச்சு சார்ந்த நேர்மையான நிர்வாகம் இயற்றினான். ஒவ்வொரு மன்னனும் மிகத் தேர்ந்த நீதித்த துறையை வைத்திருந்தான். முடியாட்சி தான் எனினும் குடியாட்சியின் மாட்சிமையோடு மன்னர்கள் ஆண்டுவந்த  இந்தியா உலக அதிசயமாக – முன்னோடியான  கலாச்சாரப் பண்புகள் கொண்ட ஒரு நாடாக அன்று உலகில் வியக்கப் பட்டது. இத்தகைய மூன்று தட்டு ஆட்சிமுறைமையைக் கொண்ட நாடுகளை அந்நாளில் மேற்கில்  காண இயலவில்லை.

பிரெஞ்சு -இந்திய வாஞ்சை எத்தனை  வலிமையானது என்பதற்கு இன்னும் ஒரு எடுத்துக்காட்டைப் பார்க்கலாம்.

முதலாம் உலகப்போர், இரண்டாம் உலகப்போர், மற்றும் ஏனைய பிரெஞ்சுப்  போர்களிலும் இந்தியச்  சிப்பாய்கள் ஈடுபட்டுபி போரிட்டு, பிரெஞ்சுக்கு ஒத்தாசை செய்கிறார்கள்.

இதில் குறிப்பிடத்தக்க விஷயம் என்னெவென்றால், பிரெஞ்சுக்காகப் போராடிய இந்திய  சிப்பாய்களின், இந்திய அதிகாரிகளின் மத உணர்வுகள் மதிக்கப்பட்டன. தலைப்பாகை மற்றும் தமது இஷ்ட மதத்தின் சின்னங்களைத் தரித்தபடி – தனது மதத்தின் வழிபாட்டு முறைகளை போர்க்களத்திலும்  அவர்கள்  பின்பற்றமுடியும் அதற்கு எந்தத் தடையும் இல்லை. மாட்டுக்கொழுப்பாலான குண்டு உறைகளை வாயில் கடித்து உடைக்குமாறு சிப்பாய்கள் துன்புறுத்தப் படவில்லை. போர்முறைகளை தர்மசிந்தையோடு மட்டுமே செய்யவேண்டும் என்கிற இந்திய போர்வீரர்களின் நற்சிந்தனைக்கும் எவ்வித எதிர்ப்புமில்லை.

போரென்றால் போர்வீரர்கள் இறப்பது தவிர்க்கவியலாதது அல்லவா? இந்தப் போர்களில், எண்ணிறந்த இந்தியச் சிப்பாய்கள் இறக்க நேரிடுகிறது. அவர்களின் சடலங்களில் யாவும் அவரவர் சமய ஒழுக்கத்தின் படி நேர்த்திக்கடன்களோடு எரிக்கப்பட்டது.

ஆனால், நாம் ஏற்கனவே பார்த்தபடி, பிரிட்டிஷ் அரசு, கிறித்துவ மதத்தைப்  பகிரங்கமாகவே புகுத்தியும் – இந்து மதப் பழக்கவழக்கங்களைக் கொச்சைப் படுத்தியும் – இந்திய சிப்பாய்களையும், அதிகாரிகளையும் அவர்களது மதஉணர்வு புண்படுமாறு நடத்தியும், அதர்மமான போர் முறைகளை அவர்கள் மேற்கொள்ளுமாறு, அவர்களை வலுக்கட்டாயம் செய்தும் துன்புறுத்தியது. பிரிட்டிஷின் கட்டளைக்கு அடிபணிய மறுத்த இந்திய சிப்பாய்களும் அதிகாரிகளும் மனிதாபிமானம் இல்லாமல் கொன்று குவிக்கப்பட்டனர்.

மண்ணாசை மட்டுமே கொண்டு இவ்வுலகைத் தனது  ஆளுகையின் கீழ் கொண்டுவரவேண்டும் என்கிற பேராசையும் ராட்சஸத் தன்மையும் கொண்ட பிரிட்டிஷாரின் நாடு பிடிக்கும் வெறி, எத்தனை எத்தனை சாகசங்களைச் செய்து நாடுகளை அடிமைப் படுத்தும், கிறித்துவ மதத்தை அங்கே திணிக்கும் என்பதை அப்பட்டமாய் நேரடியாய் இந்திய மண்ணில் பிரான்ஸ் புரிந்து கொண்டதுபோன்ற நேரடி அனுபவம் வேறு எங்கும் அதற்குக் கிடைக்கவில்லை.

நேர்மை என்றால் அது ஆங்கிலேயர்களிடம் இல்லாதது. சூழ்ச்சிகள் செய்வது – மக்களுக்கிடையே பேதத்தை உண்டு பண்ணி – அவர்களுக்குஎதிராக அவர்களையே பயன்படுத்துவது என்பதெல்லாம் பிரிட்டிஷின் கைவந்த கலையாக இருப்பதை, பிரெஞ்சு இந்தியாவில் மிகநன்றாகவே புரிந்துகொண்டது ஆக, பிரெஞ்சு அரசுக்கு, இந்தியா என்பது பிரிட்டிஷை, மிக அருகில் நின்றபடி  அறிந்து கொள்ளும் ஒரு கல்விப் பணிமனை  – கற்றல் பணிமனை என்பதை நாம் புரிந்து கொள்ளவேண்டும். அதே கற்றலில், ஒரு நாட்டின் சாதாரண குடிமக்களின் – பிரயாசைகள், ஆசைகள், தேவைகள், எதிர்பார்ப்புக்கள், அவர்களது வாழ்வியல் ஆதாரங்கள், அவர்களது நம்பிக்கைகள், அவர்களுக்கு இருக்கிற ஞானம், விடுதலை வேட்கை, சுதந்திர தாகம் ஆகியனவும் பிரெஞ்சுக்குப் புரிகின்றன.

வேறு எவரும் செய்யத்துணியாத செயலான பிரிட்டிஷை எதிர்ப்பது மற்றும்  சொந்தநாட்டில் மதவெறியை ஒடுக்குவது  என்கிற துணிச்சலை பிரெஞ்சு செய்தது என்றால் அதற்கு இந்தியாவில் பிரிட்டாஷாரிடம் இந்தியர்களும் – இந்தியர்களோடு தாங்களும் பெற்ற நேரடி அனுபவங்களும்  கூட ஒரு காரணம் என்று கருதுவதும் தகும்.

அண்ணாகண்ணன்

வேலையிழப்பும் வருவாய் இழப்பும் பொது முடக்கமும் தொழில் முடக்கமும் உலகில் பலரையும் கவலைக்கு ஆளாக்கியுள்ளன. கவலைப்படுவதால் சிக்கல் சிறிதளவும் குறையாது. சீரிய செயலே நம்மைக் காக்கும்.

அத்தியாவசியத் தேவைக்கு மட்டும் செலவிடுங்கள். இதர அனைத்துச் செலவுகளையும் அடியோடு நிறுத்துங்கள். அக்கம் பக்கம், சொந்த பந்தங்கள் குறித்து யோசிக்க வேண்டாம்.

வசதிக்குப் பழகிவிட்டேன் என உங்களையே நீங்கள் ஏமாற்றிக்கொள்ள வேண்டாம். அது ஒரு மனநிலை. மனநிலையை மாற்றிக்கொண்டால், புதிய பழக்க வழக்கம் உருவாகும்.

இன்னொரு வகையில் பார்த்தால், இது நன்மையே. வீட்டை விட்டுத் தேவையில்லாமல் வெளியே செல்ல வேண்டாம். தேவையில்லாமல் செலவு செய்ய வேண்டாம். நமக்குப் போக்குவரத்துச் செலவு, திரையரங்கம், மால், ஷாப்பிங்… போன்ற பல செலவுகள் அறவே இல்லை. கல்விக் கட்டணம், வங்கிக் கடன் போன்றவையும் உடனடியாக இல்லை. 3 மாதத் தவணைகளைத் தள்ளி வைத்துள்ளார்கள். வீட்டுச் செலவுகளை மட்டும் கட்டுக்குள் வைத்துக்கொண்டால் போதும்.

பத்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பாக, நண்பர் மறவன்புலவு க. சச்சிதானந்தன் அவர்களுடன், ஒருநாள் சென்னை எழும்பூரில் நடந்துகொண்டிருந்தேன். அந்தச் சாலையோரத்தில் இருந்த பேக்கரிக் கடையைக் காட்டினார். அங்கே இரண்டு ரூபாய்க்கும் பன் கிடைக்கிறது என்றார். இந்தியாவில் இரண்டு ரூபாயிலும் ஒருவேளை பசியாறலாம். அனைவருக்கும் வாழ இங்கே வழியுண்டு என்றார்.

பணமில்லாதபோது எளிமை, நாளை நிறையப் பணம் கிடைத்ததும் ஆடம்பரமான வாழ்க்கை என மாறக் கூடாது. கூடிய வரை எப்போதும் எளிய வாழ்க்கையையே வாழ வேண்டும். அதுவே எந்நாளும் நன்மை பயப்பது.

இதிலே மிக முக்கியமானது, நாம் மகிழ்ச்சியாக இருப்பது. நாம் ஏதோ குறைந்துபோய்விட்டோம், அனைத்தையும் இழந்துவிட்டோம், முடங்கிக் கிடக்கிறோம் என்றெல்லாம் எதிராக நினைக்காமல், இதுவும் நன்மைக்கே என்றும் இதற்குள் நமக்கு எவ்வளவு வாய்ப்புகள் உள்ளன என்றும் எண்ணிப் பார்த்தால், உற்சாகம் பிறக்கும்.

ஒரே மாதிரி தினந்தோறும் வேலை செய்துகொண்டிருக்காமல், நிரல் மாற்றி, நிறம் மாற்றி, அளவு மாற்றி, இடம் மாற்றி அதையே விதவிதமாகப் புதுமையாகச் செய்து பாருங்கள். நேர்க்கோட்டில் நடந்துகொண்டிருந்தால், ஒருநாள் வட்டமாக நடக்கலாம். அடுத்த நாள் சதுரமாக. இன்னொரு நாள், 8 வடிவில். பாடிக்கொண்டே நடக்கலாம். கைத்தட்டிக்கொண்டே நடக்கலாம்.

வழக்கத்தை மாற்றினால், மனத்திற்குப் புதிய உற்சாகம் கிடைக்கும்.  இதற்கெல்லாம் நீங்கள் எந்தச் செலவும் செய்ய வேண்டாம். மகிழ்ச்சிக்கும் காசு பணத்திற்கும் தொடர்பு இல்லை. தொட்டிக்குள் அடைபட்டாலும் பூ சிரிக்க மறப்பதில்லை. எப்போதும் மகிழ்ந்திருப்போம். எல்லாம் இன்ப மயம்.

எளிமையாக, செம்மையாக வாழ விருப்பமா? சீர் இயக்கத்தில் சேருங்கள் – https://www.facebook.com/groups/558828647883520

———————————————————–

Pic courtesy: https://www.maxpixels.net

மகாதேவ ஐயர் ஜெயராமசர்மா
மெல்பேண், ஆஸ்திரேலியா 

விபுலானந்த அடிகளார் இப்பூவுலகில் வாழ்ந்த காலம் ஐம்பத்து ஐந்து வருடங்கள் மட்டுமே. ஆனால் இக்காலக் கட்டத்துக்குள் அவரின் வாழ்வானது மூன்றுவித அனுபவங்களைக் கொண்டதாக அமைகிறது. ஈழத்தில் பிறந்த அடிகளார், இந்தியாவில் இருக்கும் நிலை ஏற்படுகிறது. அதுவும் தமிழ் நாடாகிய தென்னிந்தியாவிலும் தமிழ் பேசாத வட இந்தியாவிலும் இருக்கின்ற சூழலும் அடிகளாருக்கு ஏற்படுகிறது. இதனால் மூன்று விதமான சூழலும் அங்கே கிடைத்த அனுபவங்களும் அடிகளாரின் பணிகளில் சிந்தனைகளில் செயற்பாடுகளிலெல்லாம் பல தாக்கங்களுக்குக் காலாகவும் இருந்திருக்கும் என்பதும் கருத்திருத்த வேண்டியதே.

பிரித்தானியர் ஆட்சியில் இந்தியா சிக்கித் தவித்த காலம். வட இந்தியாவில் ஒரு போக்கும் தமிழ்நாட்டில் இன்னொரு போக்கும் சமூகத்தில் எழுந்து நின்ற காலம். சாதிப் பிரிவினை வடக்கில் காந்திய இயக்கத்தால் எதிர்க்கப்பட்டது. தீண்டாமை என்பது இருந்தால் தேசிய உணர்வு ஏற்படுதல் தடையாகும் என்பதால் காந்தி அவர்கள் தீண்டாமைக்கு எதிர்க்குரல் கொடுத்தார். தமிழ்நாட்டில் பிராமணர் ஆதிக்கம் யாவற்றிலும் முன்னின்றதால் அதனை உடைக்க திராவிட இயக்கம் தலைதூக்கி, தமிழியக்கத்தை முதன்மைப்படுத்தித் தனித்தமிழ் வாதத்தை ஓங்கி ஒலித்த சூழல் அங்கு காணப்பட்டது. இலங்கையிலோ சமயமாற்றம், இனவாதம், சாதிப் பிரச்சினை என்பவற்றோடு தமிழ்ப்பகுதிகளில் மரபுவழி தமிழ் இலக்கியங்கியங்களைப் பேணுவதும், சைவத்தைக் காப்பதுவுமான ஒரு சூழல் காணப்பட்டது எனலாம்.

இப்படியான சூழலில் சுவாமி அவர்கள் வாழும் நிலை ஏற்பட்டதால் அவரின் நடவடிக்கைகளிலும் இம்மூன்று சூழல்களும் பாதிப்பினை உண்டாக்கத் தவறவில்லை என்றே அறிஞர்கள் கருதுகிறார்கள். தாய்மொழியுடன் ஆங்கிலம், சமஸ்கிருதம், சிங்களம், பாலி , லத்தீன், கிரோக்கம், அரபி, என்று பன்மொழி அறிவினையும் சுவாமி அவர்கள் பெற்றிருக்கிறார்கள். பன்மொழி அறிவால் அவரின் பார்வை குறுகிய வட்டத்துக்குள் அடங்கிவிடவில்லை. அவரின் எண்ண ஓட்டங்கள் பரந்துபட்டனவாகவே அமைந்திருந்தன.

மரபுவழியில் தமிழினைக் கற்று தமிழில் பண்டிதர் பட்டமும் பெற்றவராக இருந்த பொழுதும் அவரின் விஞ்ஞானப் பட்டப்படிப்பு அவரை பழமைக்குள் மட்டும் அமுங்கிவிடச் செய்துவிடவில்லை என்பது மிகவும் முக்கியக் கருத்தெனலாம். பண்பாட்டினைக் கட்டிக்காத்து சமயநெறிகளைக் கடைப்பிடித்து ஒழுக்கத்தை உள்ளிருத்தி வாழ்ந்தாலும் அவரின் சிந்தனைகள், செயற்பாடுகள் சமூகத்தின் புரையோடிப் போன புறம்போக்கான நடவடிக்கைகளை மட்டும் ஏற்றுவிடும் மனப்பாங்கு அவரிடம் காணப்படவில்லை என்பதும் மனத்தில் இருத்தவேண்டியதே.

சைவ சமயச் சூழலில் சைவராக வாழ்ந்த சுவாமிகள் ஆரம்பத்தில் சித்தாந்தத்தைப் பெரிதென எண்ணுகிறார். பின்னர் அவரின் போக்கு இராமகிருஷ்ண மடத்துடன் இணைந்துவிடும் நிலையில் வேதாந்தமே முன்னுரிமை வகிக்கும் நிலை உருவாகிறது. இராமகிருஷ்ண அமைப்பில் சேருமுன் சுவாமிகளின் சிந்தனை, எழுத்து, செயற்பாடுகள் வேறு. இராமகிருஷ்ண அமைப்பில் இணைந்த பின்னர் அவரின் எழுத்துகள், நடவடிக்கைகள், சமூகப் பார்வைகள் வேறாகவே இருந்தன என்பதை அவரின் வரலாற்றில் கண்டுகொள்ள முடிகிறது. சமரச சன்மார்க்க நெறி என்பதே அவரின் மனத்தை நிறைத்து நின்றது எனலாம்.

மொழிபெயர்ப்புகள் செய்தார். மரபுக் கவிதைகள் யாத்தார். பலவிதமான கட்டுரைகளை எழுதினார். பத்திரிகை ஆசிரியராக விளங்கினார். ஆராய்ச்சி நூல்களை எழுதினார். இசைபற்றி ஆராய்ந்தார். அவரின் அரிய முயற்சியால் பழந்தமிழ் இசையின் பரிணாமம் என “யாழ் நூல்” எழுந்து வந்தது. இந்த நூலின் வருகை, பலரையும் பிரமிக்க வைத்தது. பழங்கால இசை மரபைத் தனது இசை அறிவாலும், கணித அறிவாலும், தமிழ் அறிவாலுமே யாழ்நூலாக அடிகளார் அவர்கள் ஆக்கி அளித்தார் என்பது மனங்கொள்ளத் தக்கதாகும்.

அறிஞர்கள் யாவரும் போற்றும் வண்ணம் இப்படைப்பு வந்திருக்கிறது என்றால் அந்த அளவு ஆளுமையினை அடிகளாரின் கல்விப்புலமே வழங்கி இருக்கிறது எனலாம். யாழ்நூலினை ஆராய்கின்ற பொழுது தமிழிசையினைக் கணித மொழியினில் விளக்க முயன்ற திறனையே காட்டுகிறது எனலாம்.

பன்மொழி அறிவால் பன்னாட்டு நூல்களையும் அங்குள்ள பண்பாடு, கலாச்சாரங்களையும் மூல மொழியிலே கற்று விளங்கும் ஆற்றலை அடிகளார் பெற்றவர் ஆகிறார். மரபுவழிவந்த தமிழ் அறிஞர்களிடம் கல்வி கற்றாலும் கூட அடிகளாரின் எண்ணங்கள் விசாலம் அடைவதற்குப் பன்மொழி ஆற்றல் கைகொடுத்த காரணத்தால் குண்டுச்சட்டிக்குள் குதிரை ஓட்டுவதை அடிகளார் புறந்தள்ளுகிறார். அக்காலத் தமிழ் அறிஞர்களிடம் காணப்பட்ட அத்தனை அறிவும் ஆற்றலும் அடிகளாரிடமும் காணப்பட்ட போதிலும் – அவர் அத்தகைய பழைமை பேணும் அறிஞர்கள் வரிசையில் தாமும் இடம்பெற்று நின்றுவிட விரும்பவில்லை. அவரின் கலை, இலக்கியம், சமூகம் பற்றிய பார்வையானது உலகின் பரந்துபட்ட சிந்தனைகளுடன் தமிழினையும் உற்று நோக்குவதாகவே அமைந்திருந்தது என்பதுதான் கவனத்தில் இருத்த வேண்டிய கருத்தெனலாம்.

அகில உலகப் பார்வையினால் அடிகளின் சமூக நோக்கும் அதன் அடிப்படையிலே எழுச்சி பெற்றது எனலாம். உயர்வு தாழ்வு பார்ப்பதை அவரது உள்ளம் ஏற்றிட மறுத்தது. இதனால் சாதியைப் பற்றிய எண்ணமே அவரின் மனத்தில் இருந்திட  மறுத்தே  விட்டது  எனலாம். செயல்களினால் மனிதர்கள் வேறுபடலாமே ஒழிய, பிறப்பினால் அல்ல என்னும் சிந்தனை அடிகளாரின் மனதில் வேரூன்றி நின்றது.

விஞ்ஞானம் படித்தவர் மெய்ஞ்ஞானி ஆகிறார். இராமகிருஷ்ண அமைப்பு அடிகளிடம் பல மாற்றங்களுக்கு வழி சமைக்கிறது. அண்ணாமலைப் பல்கலைக்கழகத்தில் பணிபுரிந்த பொழுது, ஒதுக்கப்பட்டவர்கள், கல்விகற்க வழியற்றவர்களை நாடிச்சென்று அவர்களுக்குத் தன்னாலான உதவிகளைச் செய்து அவர்களின் நலனில் அடிகளார் காட்டிய அக்கறை, அவரின் சமூக, சமத்துவ மனப்பாங்கினுக்கு மிக்கதோர் சான்று எனலாம்.

பாரதியாரைப் பெரும்புலவர் என்றோ அவரின் கவிதைகளை தமிழ்க் கவிதைகள் என்றோ தமிழ்நாட்டில் இருந்த பழந்தமிழ்ப் பண்டிதப் பரம்பரை ஏற்றுக்கொள்ளாத நிலையில் தமிழ்நாட்டில் பிறந்த பாரதியைச் சமூகத்தின் முன்னே கொண்டுவந்து காட்டி, பாரதிக்கும் அவரது படைப்பினுக்கும் முன்னுரிமையினை ஈழத்தவராக இருந்தும் சுவாமி விபுலானந்தர் எடுத்துக் கொடுத்திருக்கிறார். இதற்குக் காரணம் சுவாமிகளின் பழமைக்கும் புதுமைக்குமான பொருத்தப்பாடு எனலாம். புதுக்கவிதை  எழுதுபவர்கள் பாரதியைத் தொடுகிறார்கள். வசன கவிதையைக் கையில் எடுப்பவர்கள் பாரதியைப் பார்க்கிறார்கள். மரபுக் கவிஞர்கள்கூட பாரதியின் கற்பனை ஆற்றலில் கட்டுண்டு போகிறார்கள். இந்த வகையில் பாரதிக்கு முன், பாரதிக்குப் பின் என்று சொல்லும் நிலையும் இன்று ஏற்பட்டிருக்கிறது. பாரதியின் பாடல்கள் பாடசாலை தொடக்கம் பல்கலைக்கழகம் வரை படிப்பிக்கவும் படுகிறது. இப்படியெல்லாம் நடக்கவேண்டும் என்றும் அடிகளாரின் சிந்தனையில் அன்றே உதித்திருக்கிறது. இதைத்தான் ஆத்மீக பலம் என்கிறோம். ஆத்மீக பலம் மிக்க அடிகளார் எதைச் செய்தாலும் அவையாவுமே அன்றும் பயனை நல்கியது. இன்றும் நல்கிக் கொண்டே இருக்கிறது  என்றும் எடுத்துக் கொள்ளலாம் அல்லவா!

“தோன்றிற் புகழொடு தோன்றுக” என்பது முற்றிலும் அடிகளாருக்கே மிகவும் பொருந்துவதாக அமைகிறது. ஈழத்தில் காரைதீவு என்னும் கிராமத்தில் பிறந்தவர் இமயமலைவரை சென்று இமாலய சாதனையின் நாயகனாக மிளிர்ந்தார் எனும் பொழுது கருவிலேயே திருவினைப் பெற்றே அடிகளார் பிறந்திருக்கிறார் என்பது வெள்ளிடை மலை எனலாம். சாதாரண விஞ்ஞான ஆசிரியராய் ஆரம்பித்து யாழ்ப்பாணம் சென்று அங்கு தனது வாழ்வினைத் திருப்பி விடுகிறார். அடிகளார். கல்வியால் திருப்பம். சிந்தனையால் திருப்பம். மயில்வாகன விஞ்ஞான ஆசிரியராக யாழ்ப்பாணம் சென்றவர், பாதை மெய்ஞ்ஞானச் சிந்தனையில் விரிந்து, சுவாமி விபுலானந்தர் ஆகிவிடுகிறார். பழமையில் ஊறியவர் பழமையையும் புதுமையையும் சரிவர உணர்ந்து சரியான வழியினைத் தேர்ந்தெடுத்து சித்தாந்தத்தையும் வேதாந்தத்தையும் சிந்தையில் இருத்தி, சமூக ஈடேற்றத்துக்கு எது சிறந்தது என்பதை உள்ளத்து இருத்தி அதன்வழியில் செயலாற்றி, சமூகத்தில் ஏற்றுதலுக்கும் போற்றுதலுக்கு உரியவராக உயர்ந்து நிற்கிறார்.

கல்வித் தொண்டு, சமூகத் தொண்டு, இலக்கியத் தொண்டு, இவை யாவற்றையும் எடுத்து நோக்கும் பொழுது அவரின் பிறப்பு தமிழ்ச் சமூகத்துக்குக் கிடைத்த மிகப்பெரிய வரப்பிரசாதம் என்றே கொள்ளலாம். பழமையில் வளர்ந்தாலும் புதுமையில் பயணித்தார். தனித்தமிழ் விரும்பினாலும் பன்மொழிப் புலமையினையும் ஒதுக்கிவிட விரும்பவில்லை. மரபிலே முகிழ்த்தாலும் விஞ்ஞானம் அவரை விரிவுபடுத்தியது. அதனால் குறுகிய பாதைகள் குறுக்கிடுவதை ஒதுக்கியே விட்டார். சித்தாந்த நிலையிலிருந்து வேதாந்த நிலைக்கு வந்தமையால் அவரின் நோக்கும் செயலும் பரந்து பட்டதாகவே காணப்பட்டது. கலைஞராய் விளங்கினார். அறிஞராய் விளங்கினார். நிறைவில் துறவியாய் உயர்வு பெற்றார். தாமரை இலைத் தண்ணீராய் அடிகளார் வாழ்வு அமைந்திருந்தது. ஆனால் அவரின் உள்ளம், வெள்ளைக் கமலமாகவே இருந்தது.

—————————————————————

தொடர்புடைய கட்டுரை :

சுவாமி விபுலானந்த அடிகளாரின் பன்முகப் புலமையும் வாய்க்கப்பெற்ற சந்தர்ப்பங்களும்

https://www.vallamai.com/?p=91090

அண்ணாகண்ணன்

2020 மே 16ஆம் தேதி, வல்லமை மின்னிதழ், 10 ஆண்டுகளை நிறைவுசெய்து 11ஆம் ஆண்டில் நுழைந்துள்ளது. இந்தப் பத்து ஆண்டுகளில் வல்லமை, 16,535 ஆக்கங்களை வெளியிட்டுள்ளது. இவை, முறையே 13,505 பின்னூட்டங்களைப் பெற்றுள்ளன. கடந்த ஆண்டுடன் ஒப்புநோக்க, இந்த ஓராண்டில் மட்டும் சுமார் 900 ஆக்கங்களை வெளியிட்டுள்ளோம். இதற்குக் காரணமான படைப்பாளர்களையும் ஆய்வாளர்களையும் வாசகர்களையும் ஆசிரியர் குழுவினரையும் பெரிதும் பாராட்டுகின்றோம்.

கடந்த ஆண்டு, தொழில்நுட்பச் சிக்கல்களால் வல்லமை 37 நாள்கள் முடங்கியது. பெரும் முயற்சிகளுக்குப் பிறகு, மீண்டது. இப்போது செம்மையாகச் செயல்பட்டு வருகிறது. நமது வழங்கியை (Server) மாற்றினோம். தரவுகளைப் பாதுகாக்க, தரவு சேமிப்பகத்தைத் (Data back-up) தேர்ந்தோம். தொழில்நுட்ப ஆதரவு (Technical support) நிறுவனத்தைத் தேர்ந்தோம். இவையனைத்தும் கட்டணச் சேவைகள். எனினும் உரிய நேரத்தில் எழுத்தாளர்கள் நிர்மலா ராகவன், ஜெயபாரதன், மேகலா இராமமூர்த்தி, நாங்குநேரி வாசஸ்ரீ, திருச்சி புலவர் இராமமூர்த்தி ஆகியோர் வழங்கிய நன்கொடையால், தளம் நிமிர்ந்தது. கவிஞர் வித்யாசாகர், பேராசிரியர் செ.இரா.செல்வகுமார், முனைவர் நா.கணேசன், பெரியவர் இன்னம்பூரான் உள்ளிட்டோர் மேலும் நன்கொடையும் உதவிகளும் வழங்க இசைந்துள்ளார்கள். இவர்கள் அனைவருக்கும் எமது உள்ளம் நிறைந்த நன்றிகள்.

தரமான, நடுநிலையான, கூர்மையான மின்னிதழாக வல்லமை தொடர்ந்து மிளிர்ந்து வருகிறது. ஆய்வுக் கட்டுரைகளை மதிப்பிட்டு, ஆய்வறிஞர்கள் வழங்கும் மதிப்புரைகள், ஆய்வாளர்களுக்கு வழிகாட்டுதலாய் அமைகின்றன. நாம் இன்னும் நிறையப் பணிகளைச் செய்ய வேண்டிய தேவை உள்ளது. ஆக்கப்பூர்வமான படைப்புகளையும் ஆய்வுகளையும் ஊக்குவித்து வளர்த்தெடுக்க, வல்லமை உறுதி பூண்டுள்ளது. இதற்குத் தொடர்ச்சியான நன்கொடைகள் தேவை. உங்களால் இயன்ற நிதியை அளித்து உதவுங்கள். ஆர்வமும் நேரமும் தமிழறிவும் படைத்தவர்கள், வல்லமை ஆசிரியர் குழுவில் இணையலாம். வாய்ப்புள்ளோர், வல்லமையில் விளம்பரங்கள் வெளியிடலாம்.

வல்லமை 11ஆவது ஆண்டில் நுழைந்துள்ள இந்த நாளில் வல்லமை யூடியூப் அலைவரிசையை அறிமுகப்படுத்துகிறோம். இதில் அன்பர்கள் உறுப்பினராக இணைந்து (Subscribe), ஈடுபாட்டுடன் பங்கெடுக்க வருமாறு அழைக்கிறோம்.

வல்லமை யூடியூப் அலைவரிசையில் இணைய, இங்கே சொடுக்குங்கள்: http://www.youtube.com/channel/UCnjxyY8wTI3_HHFCD162IIA?sub_confirmation=1

இதன் இடுகைகளுக்கு விருப்பக்குறியிட்டு, பின்னூட்டங்கள் அளித்து, உங்கள் நண்பர்களுக்கு இந்தப் பதிவுகளையும் அலைவரிசையையும் பகிர்ந்து, அவர்களையும் இணையுமாறு ஆற்றுப்படுத்த வேண்டுகிறோம். இந்த முயற்சியின் பயன், பலரையும் எட்ட வேண்டும் என்பதே நம் நோக்கம்.

இந்த அலைவரிசையில் முனைவர் பா.ஜெய்கணேஷ் அவர்களின் காலந்தோறும் சங்க இலக்கியம் என்ற இணையவழி உரையை முதல் பதிவாக அளித்துள்ளோம்.

தமிழில் மின்னாளுகை என்ற தலைப்பிலான எனது முனைவர்ப் பட்ட வாய்மொழித் தேர்வின்போது வழங்கிய திரை உரைக் காட்சித் தொடரையும் நீங்கள் காணலாம்.

இந்த அலைவரிசை, கல்வி, ஆராய்ச்சி, பயிற்சி, அறிவுப் பகிர்வு ஆகியவற்றுக்கு முக்கியத்துவம் அளிக்கும். ஆய்வுக் கட்டுரைகள், இளமுனைவர், முனைவர் பட்ட ஆய்வேடுகளின் சுருக்கங்களை இதில் காணொலியில் (வீடியோவில்) பதிந்து ஏற்றலாம். நீண்ட கட்டுரைகளையும் ஆய்வுக் கட்டுரைகளையும் முழுமையாகப் படிப்பதற்கு முன்னால், அதன் சாரத்தை ஓரிரு நிமிடங்களில் வழங்கினால், வாசகருக்கு அல்லது பயனருக்கு உதவிகரமாக இருக்கும். மேலும் இது, முழுக் கட்டுரையைப் படிப்பதற்குத் தூண்டுகோலாக அமையும். இது, ஒரு திரைப்படத்தைக் காண்பதற்கு முன்னால், அதன் முன்னோட்டத்தைப் பார்ப்பது போலாகும்.

வாய்ப்புள்ளோர், முழுக் கட்டுரையின் செய்திகளையும் முழுமையான உரையாகவும் வழங்கலாம். இது ஒரே நேரத்தில் ஓர் உள்ளடக்கத்தைக் காணொலி வடிவிலும் எழுத்து வடிவிலும் வழங்குவதாகும். இதில், எழுத்தில் காட்ட முடியாத தொனியையும் குறிப்பையும் உணர்வுகளையும் பாவங்களையும் காட்ட இயலும். மேலும் காட்சி வடிவச் சான்றுகளையும் இதர இணையப் பக்கங்களையும் காணொலிகளையும் எடுத்துக் காட்டலாம்.

இவை மட்டுமின்றி, தமிழகத்திலும் இந்தியாவின் பிற மாநிலங்களிலும் அயல் நாடுகளிலும் பல்வேறு பயிலரங்குகள், கருத்தரங்குகள், மாநாடுகள், கூட்டங்கள் போன்றவை அன்றாடம் நடைபெற்று வருகின்றன. இந்த ஊரடங்கு காலத்தில் இவை அனைத்தும் இணையம் வழியே நடைபெறுகின்றன. மேலும் பல்வேறு பயிற்சி வகுப்புகளும் இணையத் தொடர்களும் முழு வீச்சில் நடக்கின்றன. இவை அனைத்தையும் ஆவணப்படுத்த, வல்லமை விழைகிறது. இவற்றின் முழுமையான காணொலிப் பதிவுகள், திரைஉரை காட்சித் தொடர்கள் ஆகியவற்றை இந்த அலைவரிசையில் ஆவணப்படுத்த விரும்புகிறோம்.

அன்பர்கள் தாங்கள் உருவாக்கும் பவர்பாயின்ட் உரைகளை நமக்கு அனுப்பினால், அவற்றைக் காணொலியாக மாற்றி, வெளியிட இயலும். எனவே, காணொலிப் பதிவாக இருந்தாலும் பவர்பாயின்ட் ஆக இருந்தாலும் பிடிஎப் ஆக இருந்தாலும் எந்த வடிவில் உங்கள் காட்சியுரை இருந்தாலும் எங்களுக்கு அனுப்புங்கள். எங்கே, என்றைக்கு, எந்த நிகழ்வில் இதை வழங்கினீர்கள் என்ற விவரத்தைக் குறிப்பிட்டு அனுப்புங்கள். இவற்றை நாங்கள் உரிய முறையில் ஆவணப்படுத்துவோம். யூடியூப் அலைவரிசையில் வெளியிடுவதோடு, அவற்றை வல்லமை மின்னிதழிலும் காட்சிப்படுத்துவோம்.

தொழில்நுட்பம் வழங்கியுள்ள அளப்பரிய வாய்ப்புகளைப் பயன்படுத்தி, தமிழ் உள்ளடக்கத்தையும் தமிழாய்வையும் வளர்த்தெடுக்க, வாருங்கள்.

உங்கள் இலக்கியப் படைப்பு அல்லது ஆய்வுக் கட்டுரை அல்லது முனைவர் பட்டம் குறித்து, சுருக்கமாக / விளக்கமாகப் பேசி ஒரு பதிவை கூகுள் டிரைவ் வழியாக vallamaieditor@gmail.com என்ற முகவரிக்கு அனுப்ப வேண்டுகிறோம். பேச்சின் இடையே உங்கள் முனைவர் பட்ட ஆய்வேட்டினைக் காட்டலாம். அதில் உள்ள முக்கிய தரவுகள், சான்றுகளை எடுத்துக் காட்டலாம். அதன் தனிச் சிறப்புகளை எடுத்துரைக்கலாம்.

வல்லமை எவ்வாறு உங்களுக்குப் பயனளிக்கின்றது என்றும் இன்னும் என்னென்ன செய்யலாம் என்றும் அன்பர்கள் கருத்துரைக்க வேண்டுகிறோம். வல்லமையின் வளர்ச்சிக்குத் துணைநிற்கும் ஆசிரியர் குழுவினர், ஆய்வுலகினர், எழுத்தாளர்கள், கவிஞர்கள், அறிஞர்கள், வாசகர்கள், நன்கொடையாளர்கள், தொழில்நுட்ப ஆதரவு நல்கும் எல்.கார்க்கிக் உள்ளிட்ட நண்பர்கள் என அனைவருக்கும் எனது நன்றிகளைத் தெரிவித்துக்கொள்கிறேன். படைப்புகளை வெளியிடுவதில், முனைவர் சுரேஷ் ரங்கநாதன், மிகச் சிறந்த ஒத்துழைப்பினை வழங்கி வருகிறார். பிழை திருத்துவதில் முனைவர் அருணன் கபிலன் பங்களிக்கிறார். தரமான படைப்புகளாலும் படக்கவிதைப் போட்டி முடிவுகளாலும் மேகலா இராமமூர்த்தி, வல்லமைக்கு அணிசெய்து வருகிறார். சாந்தி மாரியப்பனும் ராமலக்ஷ்மியும் உரிய படங்களைத் தேர்ந்தெடுத்து வழங்கி வருகின்றனர். வல்லமையின் மதிப்பாய்வு அறிஞர்கள், சிறப்பான மதிப்பீடுகளை வழங்கி வருகின்றனர். இவர்கள் உள்ளிட்ட அனைவருக்கும் மிகுந்த நன்றி.

தரமான இதழாக வல்லமை தொடர்ந்து பயணிக்கும். உங்கள் அனைவரின் தொடர்ச்சியான நல்லாதரவினை வேண்டுகிறோம்.

-மேகலா இராமமூர்த்தி

அறக் கருத்துகளையும் சிறந்த வாழ்வியல் விழுமியங்களையும் தம் படைப்புகள் வாயிலாக வலியுறுத்தி மக்கள் மனங்களில் இடம் பிடித்தவர் மு. வரதராசனார் எனும்  மு.வ., என்றால் நாட்டார் படைப்புகளுக்கும் மார்க்சியச் சிந்தனைகளுக்கும் கல்விக் கழகங்களில் இடம்பெற்றுத் தந்தவர் என்ற வகையில் நம்  போற்றுதலுக்குரியவர் நா. வானமாமலை எனும் நா.வா.                                                                                                                                                                     

திருநெல்வேலி மாவட்டம் நாங்குநேரியில் திசம்பர் 7, 1907இல் பிறந்தவர் நா.வானமாமலை. திருநெல்வேலி இந்துக் கல்லூரியில் புகுமுகப் படிப்பையும், மதுரை அமெரிக்கன் கல்லூரியில் இளங்கலை வேதியியல் படிப்பையும் முடித்தார். சென்னையிலுள்ள சைதாப்பேட்டை ஆசிரியர் பயிற்சிக் கல்லூரியில் கல்வியியல் பட்டம் பெற்றார். பின்னாளில் அமெரிக்கன் கல்லூரிப் பேராசிரியர் கார்மேகக் கோனாரின் அறிவுறுத்தலின்படி, முதுகலைப் படிப்பையும் முடித்தார். 1942 தொடங்கி சில ஆண்டுகள் ஆசிரியராகப் பணியாற்றினார்.

சமூக ஆர்வம் காரணமாக அப் பணியிலிருந்து விலகிய அவர், அக்காலக்கட்டத்தில் முதல் தலைமுறையாகப் படிக்க வந்தவர்களுக்குத் தனிப்பயிற்சி நிலையங்களே (tuition centers) துணைநிற்பதை அறிந்து, 1948-இல் பாளையங்கோட்டையில் தனிப்பயிற்சி நிலையத்தை தொடங்கினார். அதேநேரத்தில், நாங்குனேரி வட்டார விவசாயிகள் இயக்கத்திலும், நெல்லை மாவட்டத் தொழிலாளர் இயக்கத்திலும் செயற்பட்டார்.

கோயில் நுழைவு, சாதிக் கொடுமைகள் எதிர்ப்பு, நில மீட்புப் போராட்டங்கள் ஆகியவற்றில் நா.வா. முன்னின்றார். தமிழ்நாடு கலை இலக்கியப் பெருமன்றத்தின் மாநிலத் தலைவராகவும், இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி மாநிலக் கல்விப் பிரிவின் பொறுப்பாளராகவும் பணியாற்றினார்.

முதல் விடுதலைப் போரின் நூற்றாண்டு விழா 1957-இல் கொண்டாடப்பட்டபோது கம்யூனிஸ்ட் தலைவர் பூர்ணசந்த்ர ஜோஷி அவர்கள், நாட்டுப்புற இலக்கியங்களைச் சேகரிக்கும் பணியை மேற்கொண்டார். புலவர்களால் உருவாக்கப்பட்டுக் கற்றவர்களால் காப்பாற்றப்படுபவை செவ்விலக்கியங்கள். ஆனால் பாமர மக்களால் உருவாக்கப்பட்டு அவர்களாலேயே காப்பாற்றப்படுபவை நாட்டுப்புற இலக்கியங்கள். எனவே பாமர மக்களின் வாழ்க்கையை அறிய நாட்டுப்புற இலக்கியங்களைச் சேகரிக்கவேண்டிய பணி இன்றியமையாத ஒன்றே.  அதனை நன்குணர்ந்த ஜோஷி அவர்கள் தமிழிலுள்ள நாட்டுப்புறப்பாடல்களைச் சேகரித்து அவற்றை ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்க்கும் பணியை மேற்கொள்ளுமாறு நா.வாவைப் பணித்தார். அதனை ஏற்றுக்கொண்ட நா.வா., தமிழ்நாட்டில் பரவலாக வழங்கப்பட்டுவரும் நாட்டுப்பாடல்களை சேகரிக்கும் முயற்சியில் ஈடுபட்டார்.

அக்காலக்கட்டத்தில், வானமாமலையைப் போன்றே கி.வா.ஜகந்நாதன், செ. அன்னகாமு, பெரியசாமித்தூரன், சோமலெ போன்றவர்களும் நாட்டுப்புறப் பாடல்களைத் தொகுக்கும் பணியில் ஈடுபட்டிருந்தனர். ஆயினும், நாட்டுப்புறப் பாடல்களை அவற்றின் பொருண்மை, நிலவியல், சூழல் அடிப்படையில் வகைதொகைப்படுத்திய பெருமை நா.வா.வையே சாரும். மேலும், பாடியோர், பாடல் வழங்கும் இடம், சேகரித்தோர் பெயர் போன்ற விவரங்களையும் குறிப்பிட்டவர் அவரே. இந்தப் புதிய முறையோடு, தமிழ்நாட்டுப் பாமரர் பாடல்கள்(1960), தமிழர் நாட்டுப் பாடல்கள்(1964) ஆகிய இரண்டு தொகுப்புகளை  அடுத்தடுத்து அவர் வெளியிட்டார்.

’தமிழ்நாட்டுப் பாமரர் பாடல்கள்’ என்ற நா.வா.வுடைய நூலில் அதுவரை ஏட்டுக்கு வராத பாமரர்களின் பாடல்கள் பல பதிவு செய்யப்பட்டிருக்கின்றன. அப்பாடல்கள் நம் சமூகத்தின் அடித்தட்டில் வாழுகின்ற உழைக்கும் மக்கள் வாழ்வில் நிகழும் அனைத்தையும் படம்பிடித்துக் காட்டுகின்றன.

குறிப்பாக இப்பாடல்களில் சாதிப் பிரிவினைகளால் உழைக்கும் மக்கள் அனுபவிக்கும் கொடுமைகளும், அவற்றை எதிர்த்து அம்மக்கள் எழுப்பும் உரிமைக்குரலும் ஓங்கி ஒலிக்கின்றன எனலாம். இவற்றையெல்லாம் படித்தறிந்தால் மட்டுமே பாமர மக்களின் வாழ்க்கையில் அவர்கள் எதிர்கொள்ளும் சிக்கல்களும் பிரச்சினைகளும் ஏனையோர்க்கும் தெரியவரும்.

சான்றாகப் பொழுதடைந்த பின்பும் வீடுசெல்ல முடியாமல் முதலாளியின் பண்ணையில் மாடாய் உழைத்துக்கொண்டிருக்கும் ஏழைத் தொழிலாளி ஒருவன் மிகவும் தயக்கத்தோடும் பணிவோடும் முதலாளியிடம் கூலி கேட்பதை விளக்கும் பாடலிது:

வீடு ரெண்டுங் காரவீடு
வேட்டி ரெண்டும் வெள்ளை வேட்டி
இரக்கமுள்ள புண்ணியர்க்குப்
பிறக்கிறது ஆண்குழந்தை!

சம்பளமும் கட்டுதில்லை
சாதியுள்ள மாணிக்கமே

எங்க இர(ற)க்கம் பார்த்து
ஏத்த கூலி போடுமையா!

பொழுது அடைஞ்சிருச்சே

பூமரமும் சாஞ்சிருச்சே
இன்னம் இரங்கலையோ
எசமானே உங்க மனம்?

இந்தப் பாடலில் வெளிப்பட்டிருக்கும் ஓர் ஏழைத் தொழிலாளியின் இரங்கத்தக்க வறுமைநிலையும், முதலாளிக்கு அஞ்சியும் அவரைக் கெஞ்சியும் அவன் கூலிபெறவேண்டிய அவலமும் படிப்போர் நெஞ்சை மட்டுமல்லாது கண்களையும் கலங்கச் செய்கின்றன.

’தமிழர் நாட்டுப்பாடல்கள்’ என்ற நா.வா.வின் மற்றொரு நூலும் சிறப்பான ஒன்றாகும். இந்நூல் நமக்கு அறியத்தரும் செய்திகளில் சில:

தமிழ் மக்களிடையே வழங்கிவரும் கதைப்பாடல்களை நாம் நான்கு வகைகளாகப் பிரிக்கலாம்.

1. இதிகாசத் துணுக்குகள்
2. கிராம தேவதைகளின் கதைகள்
3. சமூகக் கதைகள்
4. வரலாற்றுக் கதைகள்

இதிகாசங்கள் என்றும் இந்தியக் காப்பியங்கள் என்றும் போற்றப்படுகின்ற இராமாயணம், மகாபாரதம் ஆகிய இரண்டில், பாரதக் கதையோடு தொடர்புடைய நிகழ்ச்சிகளைக் கருப்பொருளாகக் கொண்டு பல கதைப்பாடல்கள் தோன்றியிருக்கின்றன. கிராம மக்கள் இராமாயணத்தைவிடவும் மாபாரதத்தையே அதிகம் விரும்பிக் கேட்கிறார்கள். அதில் வரும் வீமனும் அர்ச்சுனனும் கண்ணனும் கன்னனும் (கர்ணன்) அவர்கள் மனத்துக்கு மிகவும் நெருக்கமானவர்களாக இருக்கின்றார்கள் என்று தெரிவிக்கும் நா. வானமாமலை, சமூகக் கதைப் பாடல்களும் மக்கள் மத்தியில் புழங்கிவருகின்றன. அவற்றில் குறிப்பிடத்தக்கவை முத்துப்பட்டன் வில்லுப்பாட்டு, சின்னத்தம்பி வில்லுப்பாட்டு, சின்ன நாடான் கதை, வெங்கல ராஜன் கதை, கள்ளழகர் கதை, நல்லதங்காள் கதை, கௌதல மாடன் கதை முதலியன. இவையாவும் தமிழ்நாட்டுப் பாட்டாளி மக்களையும், தமிழ்நாட்டுத் தலைவர்களையும் கதைகளின் தலைமாந்தர்களாகக் கொண்டவை என்கிறார்.

இந்நூல், தமிழகப் பல்கலைக்கழகங்களிலும், கேரளப் பல்கலைக்கழகத்திலும், தமிழ்த்துறையின் மூல நூலாக (source book) பயன்படுகின்றது. ஆசிரியர்களும், ஆய்வாளர்களும் நாட்டுப்பாடல் துறையின் சிறந்த நூலென இந்நூலைக் கருதுவது இதன் சிறப்பையும் மதிப்பையும் உணர்த்துகின்றது.

அரிதின் முயன்று, பல இடங்களுக்கும் அலைந்து திரிந்து நா.வா.வும் அவருடைய மாணாக்கர்களும் சேகரித்து வெளியிட்டவை வீரபாண்டிய  கட்டபொம்மு கதைப்பாடல், கட்டபொம்மு கூத்து, முத்துப்பட்டன் கதை, ஐவர் ராசாக்கள் கதை, பழங்கதைகளும் பழமொழிகளும் போன்றவை.

வீரபாண்டிய கட்டபொம்மு கதைப்பாடலின் முன்னுரையில் பாஞ்சாலங்குறிச்சி பாளையக்காரரான கட்டபொம்முவின் வாழ்க்கைச் சித்திரத்தை விரிவாகத் தந்திருக்கின்றார் நா.வானமாமலை.  கட்டபொம்மு, பாளையத்து மக்களிடம் ஈவு இரக்கமின்றி நடந்துகொண்டதையும், அதனால் அவர் அம்மக்களின் வெறுப்பைச் சம்பாதித்துக்கொண்டதையும் நாட்டுப்பாடல்கள் பேசுகின்றன எனக் குறிப்பிடும் வானமாமலை, கட்டபொம்முவின் போக்கு பிடிக்காததால் அவன் வெள்ளையரை எதிர்த்தபோதும் பாளையத்து மக்கள் அவனுக்குப் பெரிதாக ஆதரவளிக்கவில்லை என்பதையும், எனினும் அவன் வெள்ளையரால் தூக்கிலிப்பட்டது அவன்மீது மக்களுக்கு அனுதாபத்தை ஏற்படுத்தியதையும் பதிவுசெய்திருக்கின்றார். திரைப்படங்களில் காட்சிப்படுத்தப்பட்ட ’உயர்ந்த மனிதன்’ எனும் பிம்பம் கொண்ட வீரபாண்டிய கட்டபொம்மனிலிருந்து மாறுபட்டவராகவே உண்மையான கட்டபொம்மு இருந்திருக்கின்றார் என்பது நாமறிய வேண்டிய வரலாற்றுச் செய்தியாகும்.

பன்மொழிப் புலவர் தொ.பொ. மீனாட்சிசுந்தரனார் மதுரைப் பல்கலைக்கழகத் துணைவேந்தராக இருந்தபோது, நா.வா.வின் கதைப்பாடல் தொகுப்புகளை, அப் பல்கலைக்கழகம் நூலாக வெளியிட்டது. வீரபாண்டிய கட்டபொம்மு கதைப்பாடல், கட்டபொம்மு கூத்து, கான்சாகிபு சண்டை, முத்துப்பட்டன் கதை, ஐவர் ராசாக்கள் கதை, காத்தவராயன் கதைப்பாடல் ஆகிய ஆறு நூல்கள் இவ்வாறு வெளியிடப்பட்டவையே ஆகும். 

”நாட்டார் பாடல்கள் வாய்மொழிப் பாடல்களாக இருப்பதே சிறப்பு; அவற்றை ஏட்டில் எழுதிவைத்தால் அவை நாட்டார் பாடல்கள் எனும் தகுதியை இழந்துவிடும்” எனும் விமரிசனம் சிலரால் முன்வைக்கப்பட்டபோது, அதை மறுத்த நா.வா., நாட்டார் பாடல்களையும் படைப்புக்களையும் ஏட்டில் எழுதிவைத்தால் மட்டுமே அவை அழியாமல் காக்கப்படும். இல்லையேல் அவை விரைவில் மறக்கப்படுவதோடு அழிந்தும் போய்விடும்.  ஏட்டில் எழுதிவைக்கப்படும் நாட்டார் படைப்புக்கள்கூட அப்படியே வாழும் என்று கூறுதற்கில்லை; பண்பாட்டு மாறுதல்கள் காலப்போக்கில் நிகழும்போது அவையும் தம்முடைய வடிவை மாற்றிப் புத்துருக்கொள்ளும் என்று குறிப்பிட்டார்.

‘Folklore’ என்பதற்கு ’நாட்டுப்புறவியல்’ என்ற மொழிபெயர்ப்பு முதலில் உருவாக்கப்பட்டது. அதற்கு ‘நாட்டார் வழக்காற்றியல்’ என்ற  மாற்றுப் பெயரைச் சூட்டி அழகுபார்த்தவர் நா. வானமாமலை.

தமிழ்மொழி இலக்கிய ஆய்வுகளை, வரலாறு, தொல்லியல், மானுடவியல், சமூகவியல், பண்பாட்டியல் போன்ற பிற துறைகளுடன் இணைந்த பல்துறைக் கூட்டாய்வுகளாக வளர்த்தெடுத்ததிலும் நா.வா.வின் பங்கு முதன்மையானது. நாட்டார் வழக்காற்றியலைப்போலவே மார்க்சியம் இன்று கல்விப்புலத்தில் ஒரு முறையியலாகவும், அணுகுமுறையாகவும் நிலைபெற்றிருப்பதற்கு வித்திட்டவரும் அவரே.

மக்கள் தம் நாட்டின் வரலாற்றை எழுதுவதிலும் நேரிய நோக்கையும் சீரிய போக்கையும் கடைப்பிடிக்க வேண்டும் என்று வலியுறுத்திவர் நா.வா.

”இந்திய நாட்டு வரலாற்றைக் கருத்தில்கொண்டால், வேத காலமே பொற்காலம் என்பர் ஆரியர்; சங்க காலமே தங்க காலம் என்பர் தமிழர். ஆனால் இவை எவையுமே உண்மையில்லை. ஏனெனில் ஒரு நாட்டின் உண்மையான வரலாறு என்பது அந்நாட்டில் வாழும் செல்வர், வறியவர், ஆண்டான், அடிமை, மேலோர் கீழோர் ஆகியோரிடையே நடந்த வர்க்கப் போராட்டங்களைப் பேசும் வரலாறே ஆகும். இம்முறையில் பொருளாதார வாழ்வையும் வர்க்க முரண்பாடுகளையும் அடிப்படையாகக் கொண்டு தமிழ்நாட்டு மக்களின் வரலாறு முழுதும் எழுதப்பட வேண்டும்.  இவ்வரலாற்றைத் தனி ஒருவர் எழுதுதல் இயலாது.

நூற்றுக்கணக்கான வரலாற்று வல்லுநர்கள், தமிழறிஞர்கள், மார்க்சியவாதிகளின் கூட்டுமுயற்சியால் இவ்வரலாறு உருவாகவேண்டும். தொடக்கத்தில் பல கருத்துவேற்றுமைகள் தோன்றுதல் இயல்பே. பல கருத்துமோதல்களின் விளைவாகவே உண்மை வெளிப்படும். பண்டைத் தமிழர் வரலாற்றை தொடக்கம் முதல் இடைக்காலம் வரை ஆராய்ந்து எழுதுதற்குப் பரவலான சான்றுகள் இலக்கியங்களிலும், கல்வெட்டுகளிலும், செப்பேடுகளிலும் நமக்குக் கிடைக்கின்றன. அவற்றைச் சேகரித்துச் சமூக வளர்ச்சி தொழில் கண்ணோட்டத்தில் ஒரு வரலாறு உருவாக்கப்பட வேண்டும். அப்படிப்பட்ட தமிழர் வரலாறு நமக்கு அவசியம் தேவை.” என்பது மார்க்சியச் சிந்தனையாளரான வானமாமலையின் கருத்தாகும்.

அடிப்படையான அறிவியல் நூல்கள் சிலவற்றைத் தமிழில் மொழிபெயர்த்தவர் நா.வா.  காகிதத்தின் கதை, இரும்பின் கதை, ரப்பரின் கதை முதலிய அறிவியல் நூல்களைச் சிறுவர்களுக்கென எழுதியவர். விண்வெளி ரசாயனம், விஞ்ஞானத் தொழில்நுட்பப் புரட்சியும் அதன் விளைவுகளும் போன்றவை நா.வா.வின் அறிவியல் நூல்களில் குறிப்பிடத்தக்கவை.

தமிழ்நாட்டில் இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டத்தின் துணை விளைவாக ‘அனைத்தும் ஆங்கிலம்’ என மாறிய சூழலில், சி. சுப்பிரமணியம், மோகன் குமாரமங்கலம் போன்ற அரசியலாளர்கள், தமிழில் அறிவியல் பாடநூல்கள் குறித்து அக்கறையும் ஆர்வமும் கொண்டனர். அத்தருணத்தில் ‘தமிழில் முடியும்’ என்னும் தொகுப்பு நூல் ஒன்றை நா.வா. வெளிக்கொணர்ந்தார்.

1967இல் ‘நெல்லை ஆய்வுக் குழு’ என்னும் அமைப்பை உருவாக்கினார். கற்றலில்  ஆர்வம், ஆய்வில் ஈடுபாடு, அறிவியல் நோக்குடையவர்கள் எவர் வேண்டுமானாலும் இக்குழுவில் உறுப்பினராகலாம். இந்த ஆய்வுக் குழுவில் வாசிக்கப்பட்ட கட்டுரைகளை வெளியிடவும், தமிழில் ஆய்வுக் களத்தை விரிவாக்கவும் 1969இல் ‘ஆராய்ச்சி’ என்னும் ஆய்விதழைத் தொடங்கினார் நா.வா. பல்துறை அறிஞர்களின் கட்டுரைகளுடன், ஆராய்ச்சிக் குழுவினரின் கட்டுரைகளும் இந்த இதழில் வெளிவந்தன.

தமிழகத்தில் மட்டுமன்றி ஈழ, மலேசியத் தமிழர்கள் மத்தியிலும்  மதிப்பிற்குரியவராகத் திகழ்ந்தார் நா. வானமாமலை. அவரது இலக்கியப்பணிகளைக் கௌரவிக்கும் வகையில், அவருடைய மறைவுக்குப் பிறகு, யாழ்ப்பாணம் பல்கலைக்கழகம் அவருக்கு  “இலக்கியக் கலாநிதி” என்ற பட்டத்தை வழங்கிச் சிறப்பித்தது.

முதுபெரும் ஆராய்ச்சியாளர், பல துறைகளிலும் முன்னோடியாகத் திகழ்ந்த புதுமைவாதி; முற்போக்கு இலக்கியவாதி; பாட்டாளி மக்களின் தோழர்; இளம் எழுத்தாளர்களுக்கும் ஆராய்ச்சியாளர்களுக்கும் திறனாய்வாளர்களுக்கும் வழிகாட்டியாய்த் திகழ்ந்த ஆசான் எனப் பல்வேறு சிறப்புகளுக்கும் உரியவராய்த் திகழ்ந்தார் நா.வானமாமலை.

அரசர்களின் பெருமையைப் பறைசாற்றிக்கொண்டிராமல் சாமானிய மக்களின் சமூக வாழ்க்கையை, அவர்களின் பண்பாட்டைப் பிரதிபலிக்கும் வகையில் தமிழக வரலாறு மீட்டுருவாக்கம் செய்யப்பட வேண்டும் என்று அறிவுறுத்திய நா.வா., மார்க்சியத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட பொதுவுடைமைச் சமுதாயம் நம் மண்ணில் மலர்வதே வர்க்க பேதங்களுக்குச் சாவுமணி அடிக்கும் செயலாக அமையும் என்று திடமாக நம்பியவர்.

குழந்தைகளுக்கு நீதிநூல்களையும் புராணக் கதைகளையும் அறிமுகப்படுத்துவதைவிடவும் அறிவியல் நூல்களை அறிமுகப்படுத்துவது சிறந்தது என்பது அவரது எண்ணம். அவ்வாறே பிறநாட்டு நல்லறிஞர் நூல்களைத் தமிழில் மொழியாக்கம் செய்வதிலும் அவருக்கு ஈடுபாடு இருந்திருக்கின்றது. நா.வானமாமலையின் 22 நூல்கள் அரசுடைமையாக்கப்பட்டிருக்கின்றன.

தமிழக மக்களுக்கு ஒல்லும் வகையிலெல்லாம் நல்லறிவு கொளுத்திச் சென்றிருக்கும் அவ்வறிஞரின் சிந்தனைகளைப் போற்றுவதும், அவர் வகுத்தளித்த பொதுவுடைமைப் பாதையில் பயணிப்பதும், அவர் விரும்பியபடி, சமூக உண்மைகளைப் பாசாங்கின்றிப் பிரதிபலிக்கும் வகையிலான தமிழர் வரலாற்றை அனைத்துத்துறை அறிஞர்களும் ஒருங்கிணைந்து எழுதுவதும் அன்னாருக்கு நாம் செய்யும் சிறந்த கைம்மாறாக அமையும்.

*****

கட்டுரைக்குத் துணைநின்றவை:

1. தமிழ்நாட்டுப் பாமரர் பாடல்கள் – நா. வானமாமலை, எம்,ஏ., எல்.டி., என்சிபிஎச் பிரைவேட் லிமிடெட், சென்னை – 2
2. தமிழர் நாட்டுப் பாடல்கள் – தொகுப்பாசிரியர் – நா. வானமாமலை, எம்.ஏ., எல்.டி., நியூ செஞ்சுரி புக் ஹவுஸ் (பி) லிட், சென்னை – 98
3. வீரபாண்டிய கட்டபொம்மு கதைப்பாடல் – பதிப்பாசிரியர் – நா.வானமாமலை, எம்,ஏ., எல்.டி., அச்சிட்டோர் நியூ செஞ்சுரி பிரிண்டர்ஸ், சென்னை – 2
4. https://www.hindutamil.in/news/opinion/columns/178979-.html