Category: கவிதைகள்

மகாதேவ ஐயர் ஜெயராமசர்மா
மேனாள் தமிழ்மொழிக் கல்வி இயக்குநர்
மெல்பேண், ஆஸ்திரேலியா

வள்ளுவம் படிப்போம் வள்ளலார் படிப்போம்
பட்டினத் தடிகள் பாட்டையும் படிப்போம்
நாலடி படிப்போம் நல்லுரை படிப்போம்
தேனார் திரு  வாசகம் படிப்போம்

மூலரைப் படிப்போம் மூதுரை படிப்போம்
சீலமாம் அடியார் திருமுறை படிப்போம்
கம்பனைப் படிப்போம் கவிமணி படிப்போம்
பாரதி பாரதி தாசனைப் படிப்போம்

படிப்போம் படிப்போம் பலதும் படிப்போம்
படித்ததை மனதில் பக்குவப் படுத்துவோம்
படித்ததை படித்த நிலையிலே விட்டிடா
படித்ததை  வாழ்வுக்குப் படிக்கல் லாக்குவோம்

முன்னவர் நமக்காய் எழுதிக் குவித்தார்
முது சொம்மாக நிறைந்தே இருக்கு
எடுக்க எடுக்க எமக்கே பயனே
எடுத்துப் படித்தால் இமயமாய் உயருவோம்

வாழ்வின் தத்துவம் வண்ணமாய் சொன்னார்
வரம்பைக் கட்டிக் காத்தார் வாழ்வினை
வழுக்கி வீழா காத்திட முனைந்தார்
நினைத்துப் பார்க்கையில் நெஞ்சம் நிறையுது

கையைப் பிடித்து அழைத்துச் சென்று
கடமை கண்ணியம் காட்டி நிற்கிறார்
அறத்தை உணர்த்தி அன்பை உணர்த்தி
ஆண்டவன் நினைப்பை அகத்தில் பதிக்கிறார்

நூல்களைப் படிப்போம் நுண்மாண் கருக்களை
வாழும் வாழ்வுக்கு வழியாய் கொள்ளுவோம்
மனத்தின் மாசை அகற்றும் மருந்தாய்
நினைத்துப் படிப்போம் நிமலனும் மகிழுவான்

மகாதேவ ஐயர் ஜெயராமசர்மா
மேனாள் தமிழ்மொழிக் கல்வி இயக்குநர்
மெல்பேண், ஆஸ்திரேலியா

ஆதியந்த மில்லா அருருளான சோதியை
அதிமதுரத் தமிழினில் அமர்த்தினார் வாசகர்
தேசமே வியந்தேற்ற திவ்ய திருவாசகமாய்
மலர்ந்துமே வந்து மனமமர்ந்து நிற்கிறது

வாதவூர் பிறந்தார் மனமெல்லாம் இறையே
சோதனையை வாதவூரர் சுகமாகக் கண்டார்
காதலுடன் கடவுளை கைகூப்பி நின்றார்
கையணைத்துக் கடவுளும் கரையேற்றி விட்டார்

மந்திரியாய் இருந்தார் மனமெல்லாம் சிவனே
மாணிக்கம் வைரம் மனமேற்க வில்லை
பார்க்கு மிடமெங்கும் பரமனே தெரிந்தார்
பாடினார் வாசகத்தைப் பரமனுமே ஏற்றார்

அதிகாரம் வாதவூரர் அகம் ஏறவில்லை
ஆணவம் அவரிடத்து அணுகிடவும் இல்லை
அகமுழுக்க அரனே அமர்ந்துமே இருந்தார்
ஆசையில்லா நிலையினிலே வாதவூரர் வாழ்ந்தார்

பக்தியின் பக்குவத்தைப் பலவாறு பாடினார்
பாடிய அத்தனையும் பசுந்தமிழின் சொத்தே
தத்துவம் இருந்தது தர்க்கமும் இருந்தது
இத்தரையில் யாவர்க்கும் ஏற்றதாய் அமைந்தது

மதங்கடந்து பலபேரும் மனமேற்றி நின்றார்
மாபெரும் தத்துவத்தை வாசகரே மொழிந்தார்
தேனாகாத் தித்திக்க திரு வாசகத்தை
ஊனுருக உவந்தளித்தார் உளமுருகி வாதவூரர்

வாசகரின் வாசகத்தை மனமுருகிப் படித்தால்
மனமாசு அகன்றோடும் மாவெளிச்சம் வந்துவிடும்
சித்தம் தெளியும் சிவனருளும் கிடைக்கும்
நித்தம் படிப்போம் நிம்மதியைப் பெற்றிடுவோம்

மகாதேவ ஐயர் ஜெயராமசர்மா
மேனாள் தமிழ் மொழிக்கல்வி இயக்குநர்
மெல்பேண், ஆஸ்திரேலியா

முத்தமிழ் வாழ்த்த முத்தையா பிறந்தார்
சொத்தாகத் தமிழைச் சேர்த்துமே வைத்தார்
கம்பனைத் தொட்டார் கவிமழை பொழிந்தார்
கண்ண தாசனாய் கவி மன்னரானார்

பக்தியில் திளைத்தார் பரமனைத் துதித்தார்
நெற்றியில் நீறும் பொட்டுமாய் திகழ்ந்தார்
ஆலயம் சென்றார் அரனை வணங்கினார்
ஆத்திக வாதியாய் ஆனந்தம் அடைந்தார்

அரசியல் அலையால் அள்ளுண்டு போனார்
ஆத்தீக அகத்தில் நாத்திகம் நுழைந்தது
விதண்டா வாதம் பேசினார் எழுதினார்
வீணாய்க் காலம் கழித்தார் இருளில்

சாமியை ஏசினார் சாத்திரம் எதிர்த்தார்
சங்கர மடத்தைத் தகர்ப்பேன் என்றார்
தேவார புராணம் தீயிட முனைந்தார்
திசை அறியாமல் சிக்கினார் இருளில்

நாத்திகம் என்பது நஞ்சென உணர்ந்தார்
ஆத்தீகம் அவரை அணைத்துமே நின்றது
கண்ணனைப் பாடினார் காஞ்சியை நாடினார்
திருமுறை படித்தார் திளைத்தார் பக்தியில்

பக்திப் பாடல்கள் பற்பல பாடினார்
பாமரர் விளங்க பலவும் பாடினார்
தத்துவம் பாடினார் சித்தரைப் போலவே
இத்தரை பயனுற எழுதினார் எழுதினார்

உரைநடை உலகில் உயர்ந்தே நின்றார்
உரைநடை கூட கவிநடை ஆனது
உள்ளம் அமர உரைநடை அமைந்தது
கவி கண்ணதாசன் உரை மன்னரானார்

திரைக்கதை வசனம் காவியம் ஆனது
கவிதை நடையில் வசனம் எழுந்தது
கவித்துவ நிலையைக் காட்டியே நின்றார்
கவி கண்ணதாசன் கலைமகள் வரமே

சமயங் கடந்து தமிழை எழுதினார்
அவலம் களைந்திட அதிகம் எழுதினார்
மனதில் பட்டதை வண்ணமாய் வடித்தார்
மாபெரும் கவியாய் திகழ்கிறார் மனங்களில்

வெள்ளித் திரைக்கு அள்ளிக் கொடுத்தார்
வேதனை சோதனை சாதனை பாடினார்
தத்துவப் பாடலை முத்திரை ஆக்கினார்
தமிழ்க் கவியுலகில் தனிக்கொடி ஏற்றினார்

மகாதேவ ஐயர் ஜெயராமசர்மா
மேனாள் தமிழ் மொழிக்கல்வி இயக்குநர்
மெல்பேண், ஆஸ்திரேலியா

அப்பா எனும் பொழுது
அன்பு தெரிகிறது
அப்பா எனும் பொழுது
கருணை தெரிகிறது
அப்பா எனும் பொழுது
ஆண்டவனே தெரிகிறார்
அப்பா எனும் வார்த்தை
அனைவர்க்கும் மந்திரமே !

அன்னையால் நாம் பிறந்தோம்
அப்பாதான் வேராவார்
அவரருகில் இல்லை என்றால்
அனைத்துமே அகன்றிடுமே
வழித் துணையும் அவரே
மருத்துவரும்  அவரே
மா மருந்தாய் இருந்து
காத்திடுவார் அப்பா !

பெருமை கொள்வார் அப்பா
பிறந்ததுமே பார்த்து
மழலை குரல் கேட்டு
மயங்கிடுவார் அப்பா
உச்சி தொட்டுக் கொஞ்சி
உருகிடுவார் அப்பா
உள்ள வரம் அனைத்தும்
பிள்ளையென நினைப்பார் !

தன் முகத்தைப் பார்த்து
மழலையைப் பார்ப்பார்
தனை மறந்து அப்பா
மூழ்கிடுவார் மகிழ்வில்
இறை கொடுத்த வரமாய்
எண்ணிடுவார் அப்பா
இவ் உலகு அவர்க்கு
இன்பமாய் தெரியும் !

பிள்ளை மனம் அறிந்து
பேணிடுவார் அப்பா
உள்ளம் எலாம் பிள்ளை
நினைவுடனே இருப்பார்
அள்ள அள்ள குறையா
அன்பினையே கொடுப்பார்
அவர் என்றும் துணையாக
ஆகியே இருப்பார்  !

கற்கின்ற கரு அதனை
கருத்திலே கொள்வார்
கல்வி கற்க வாழ்வினிலே
கண்ணாக இருப்பார்
தன் பிள்ளை ஆளுமையாய்
வரவெண்ணி உழைப்பார்
கற்றவர்கள் சபை அமரக்
காத்திருப்பார் அப்பா !

நல்லவனாய் வல்லவனாய் வர
அப்பா நினைப்பார்
எல்லையில்லாப் புகழ் பெறவே
எல்லாமே கொடுப்பார்
நல்ல பிள்ளை என்று
நாடெல்லாம் சொல்ல
நாழும்  எண்ணி அப்பா
வாழ்ந்திடுவார் மண்ணில்  !

மகாதேவ ஐயர் ஜெயராமசர்மா
மேனாள் தமிழ் மொழிக்கல்வி இயக்குநர்
மெல்பேண், ஆஸ்திரேலியா

சீர்காழி பிறந்தார் சிவனையே கண்டார்
பாலகனாம் வயதில் பரஞானம் பெற்றார்
மூன்றகவை தன்னில் தோடுடைய செவியன்
சீர்காழி பிறந்தார் செப்பினார் தமிழில்

தத்துவம் செறிய தமிழாய் மலர்ந்தது
சைவம் வளர உரமாய் எழுந்தது
இத்தரை இறையை உணரவே வைத்தது
இறை அருளுடனே பிறந்தார் சம்பந்தர்

ஞானக் கொழுந்தாய் இருந்தார் அவரும்
தேனார் தமிழில் திருவருள் செப்பினார்
ஊனாய் உருகி உணர்வாய் உரைத்தார்
உமையே வந்து ஊட்டினார் பாலை

திருவருள் பெற்ற சீர்காழி மைந்தர்
உருவிலே குழந்தை ஆகியே இருந்தார்
கருவிலே திருவை உடையவர் ஆகி
கழுமல வளநகர் மலரென மலர்ந்தார்

மகாதேவ ஐயர் ஜெயராமசர்மா
மேனாள் தமிழ் மொழிக்கல்வி இயக்குநர்
மெல்பேண், ஆஸ்திரேலியா

செண்பக ஜெகதீசன்

குறளின் கதிர்களாய்…(517)

யாண்டுச்சென் றியாண்டு முளராகார் வெந்துப்பின்
வேந்து செறப்பட் டவர்.

-திருக்குறள் -895(பெரியாரைப் பிழையாமை)

புதுக் கவிதையில்…   

ஆற்றல் மிக்க
அரசனின் சினத்துக்கு
ஆளானவர்
அவனிடமிருந்து தப்பிக்க
அவனியில்
எங்கு சென்றாலும்
ஆகிறார்
உயிர் பிழைக்க
இயலாதவராய்…!

குறும்பாவில்…

ஆளும் அரசனின் சினத்திற்கு
ஆட்பபட்டோர் அதிலிருந்து தப்பிக்க எங்கு
சென்றாலும் உயிபிழைக்க இயலாதவரே…!

மரபுக் கவிதையில்…

ஆற்ற லுடனே நாட்டினையே
ஆளும் வல்ல அரசனவன்
சீற்றம் கொள்ளும் வகையினிலே
சீண்டி விட்ட ஒருவர்தான்,
ஆற்றா அச்சம் கொண்டேதான்
அதனில் நின்றும் தப்பிக்க
மாற்ற மாக எங்குபோயும்
மண்ணில் வாழ இயலாரே…!

லிமரைக்கூ…

ஆள்வான் சிறப்பாய் நாட்டை,
அவ்வரசன் சினமுற வைத்தோர் எங்கொளித்தும்
அடைவார் உயிரிழக்கும் கேட்டை…!

கிராமிய பாணியில்…

ஒழுங்காயிரு ஒழுங்காயிரு
தப்புசெய்யாம ஒழுங்காயிரு,
ஒன்னவிட ஒசந்தவங்ககிட்ட ஒழுங்காயிரு..

நல்ல மொறயில
நாட்ட ஆளுற ராசாவே
கோவிச்சிக்கிற அளவு நடந்தவன்,
பயந்து
தப்பிச்சி எங்க போனாலும்
அவனால
உயிரோட இருக்கமுடியாதே..

அதுனால
ஒழுங்காயிரு ஒழுங்காயிரு
தப்புசெய்யாம ஒழுங்காயிரு,
ஒன்னவிட ஒசந்தவங்ககிட்ட ஒழுங்காயிரு…!

செண்பக ஜெகதீசன்

குறளின் கதிர்களாய்…(516)

ஏவவுஞ் செய்கலான் தான்தேரா னவ்வுயிர்
போஅ மளவுமோர் நோய்.

-திருக்குறள் -848(புல்லறிவாண்மை )

புதுக் கவிதையில்…   

நலம்தரும் செயலைப்
பிறர்
ஏவினாலும் செய்யாதவனாய்,
தானாகவும் உணர்ந்து
தெளியாதவனாய் உள்ளவன்
தாங்கியிருக்கும் உயிர்
போகும் வரை
தரணிக்கு அவனொரு
தாக்கும் நோயே…!

குறும்பாவில்…

அடுத்தவர் சொல்லியும் செய்யாமல்
அவனாகவும் அறிந்து கொள்ளாத அறிவிலி
உயிருள்ளவரை புவிக்கொரு நோயே…!

மரபுக் கவிதையில்…

நலமே யளிக்கும் செயலதனை
நல்லோர் சொல்லிச் செயாதவனாய்,
சுலப மென்றே தானறிந்து
சுற்றி யுள்ளோர் வியந்திடவே
பலவும் செய்யா அறிவிலிதான்,
பாரி லுள்ள நாள்வரையில்
உலகுக் கவன்தான் ஆவானே
ஊறு நல்கும் நோயெனவே…!

லிமரைக்கூ…

சொல்லியும் செய்யாத ஒருவனாய்
தானாய் அறிந்தும் செயல்படாத அறிவிலி
உயிருள்ளவரை உலகுக்குப் பெரியநோய்…!

கிராமிய பாணியில்…

வேணும் வேணும்
நல்ல அறிவு வேணும்
நல்லதாப் பாத்து செய்ய
நல்ல அறிவு வேணும்..

நல்ல செயல செய்யிறதுக்கு
நாலுபேர் சொல்லியும் செய்யாமயும்
தானே ஒணர்ந்து
அறிஞ்சியும் செய்யாத
அறிவு கெட்டவன்,
அவன் உயிரோட இருக்கிறவர
ஒலகத்துக்கு
ஒரு நோயிதான்..

அதால
வேணும் வேணும்
நல்ல அறிவு வேணும்
நல்லதாப் பாத்து செய்ய
நல்ல அறிவு வேணும்…!

செண்பக ஜெகதீசன்

குறளின் கதிர்களாய்…(515)

கெடுங்காலைக் கைவிடுவார் கேண்மை யடுங்காலை
யுள்ளினு முள்ளஞ் சுடும்.

– திருக்குறள் – 799 (நட்பாராய்தல்)

புதுக் கவிதையில்…

கேடு வரும் காலத்தில்
கூட இருக்காமல்
கைவிட்டு
ஓடுகின்றவரின் நட்பு,
நமக்குச்
சாவு வரும்போது
சற்று நினைத்தாலும்
சுட்டிடுமே நெஞ்சை…!

குறும்பாவில்…

கெடும்போது நம்மைக் கைவிட்டோர்
நட்பினை நாம் சாகும்போது நினைத்தாலும்
சுட்டிடும் நமது நெஞ்சை…!

மரபுக் கவிதையில்…

கேடு வாழ்வில் வந்தேதான்
கெட்டுப் போகும் காலத்தில்
நாடும் துணையாய் இல்லாமல்
நம்மைத் தனியாய்த் தவிக்கவிட்டே
ஓடும் ஒருவர் நட்பினையே
ஒடுங்கி நமதின் னுயிரதுதான்
கூடு விடுங்கால் நினைத்தாலும்
கொடிதாய் நெஞ்சில் சுட்டிடுமே…!

லிமரைக்கூ…

கெடும்போது நமைக்கை விட்டிடும்
நட்பினை நாம் சாகும்போது நினைப்பினும்
நமது நெஞ்சைச் சுட்டிடும்…!

கிராமிய பாணியில்…

ஆகாது ஆகாது
அணுவளவும் ஆகாது,
ஆபத்தில உட்டுப்போற நட்பு
ஆகவே ஆகாது..

கேடு நமக்கு வரும்போது
கூட இருக்காம
நம்மத் தனியா தவிக்கவுட்டு
ஓடிப்போற நட்ப
நாம சாகிற நேரத்தில
நெனச்சாலும் சங்கடத்தில
நம்ம மனசு
நொந்து போயிடுமே..

அதால
ஆகாது ஆகாது
அணுவளவும் ஆகாது,
ஆபத்தில உட்டுப்போற நட்பு
ஆகவே ஆகாது…!

செண்பக ஜெகதீசன்

குறளின் கதிர்களாய்…(514)

உறினுயி ரஞ்சா மறவ ரிறைவன்
செறினுஞ்சீர் குன்ற லிலர்.

– திருக்குறள் – 778 (படைச்செருக்கு)

புதுக் கவிதையில்…

அமர் வரின்
ஆருயிர் பொருட்டு
அஞ்சாமல்
போரிடத் துணிந்திடும்
படைவீரர்,
அப்போர் வேண்டாமென
அரசன் சினந்து தடுத்தாலும்,
தம் வீரத்தில் என்றும்
தரம் குறையமாட்டார்…!

குறும்பாவில்…

போர்வரின் தம்முயிர்க்கு அஞ்சாது
செல்லும் படைவீரர், அரசன் சினந்தாலும்
சிறப்பில் குறைய மாட்டார்…!

மரபுக் கவிதையில்…

போரில் வெல்லத் துணிந்தேதான்
பொன்னாம் உயிருக் கஞ்சாமல்
நேரில் செல்ல விரும்பிநிற்கும்
நெஞ்சி லுறுதி கொண்டுள்ள
பாரி லுயர்ந்த படைவீரர்,
பாரை யாளும் மன்னவனும்
நேரில் சினந்தே தடுத்தாலும்
நேர்மைச் சிறப்பில் குறையாரே…!

லிமரைக்கூ…

போர்வரின் உயிர்க்கஞ்சி மறையார்
போகத்துணியும் படைவீரர், அரசன் சினந்தாலும்
படைச்சிறப்பில் அணுவும் குறையார்…!

கிராமிய பாணியில்…

படவீரன் படவீரன்
பழுதில்லாதவன் பயமில்லாதவன்,
அவந்தான் படவீரன்..

நாட்டுல போரு வந்தா
உயிருக்குப் பயந்து
ஒளிச்சிக்காம
உறுதியா
போருக்குப் போகத்
துணியிற படவீரன்,
ராசா கோவிச்சிக்கிட்டாலும்
அவனோட
படச்செறப்புல ஒருநாளும்
கொறஞ்சி போயிடமாட்டான்..

தெரிஞ்சிக்கோ,
படவீரன் படவீரன்
பழுதில்லாதவன் பயமில்லாதவன்,
அவந்தான் படவீரன்…!