Category: போட்டிகளின் வெற்றியாளர்கள்

போட்டிகளின் வெற்றியாளர்கள்

  • படக்கவிதைப் போட்டி 120-இன் முடிவுகள்

    -மேகலா இராமமூர்த்தி

    kiddrawingkolam

    புள்ளிகளால் பாலங்கட்டி எழிற்கோலந் தீட்டும் சிறுமியைப் புகைப்படம் எடுத்துவந்துள்ளார் திருமிகு. ஷாமினி. படக்கவிதைப் போட்டிக்கு உகந்த படமிது  என்று இதனைப் போட்டிக்குத் தெரிவுசெய்து தந்திருக்கின்றார் வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பாசிரியர் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பன். இவர்கள் இருவருக்கும் என் நன்றி!

    சிறுவயதிலேயே பயின்று தேரவேண்டிய அற்புதக் கலை கோலக் கலை! விரல்களுக்கு நல்ல பயிற்சியாகவும், கற்பனைக்கு உரமூட்டும் வாய்ப்பாகவும் அமையக்கூடியது இக்கலை எனில் மிகையில்லை. மனமொன்றிக் கோலம் தீட்டுவதுகூட ஒருவகை தியானந்தான்!

    வண்ணக்கோலங்களை மிஞ்சும் வகையில் நம் கவிஞர்கள் தீட்டியுள்ள வார்த்தைக் கோலங்களை சுவைத்தின்புறும் தருணமிது! வாருங்கள்!

    *****

    ”பாவையர் இடுவது இழைக்கோலம்; பாவியர் இடுவது பிழைக்கோலம்; வீரன்கொள்வான் போர்க்கோலம்; அவன் வெற்றியில் காண்பான் தேர்க்கோலம்” என்று வரிசையாய்க் கோலங்களின் வகைகளைப் பட்டியலிட்டு நம்மைப் பிரமிப்பில் ஆழ்த்துகின்றார் திருமிகு. சாய்ரேணு.

    கோலம்

    வாசலில் இடுவது மாக்கோலம்
    வார்த்தையில் இடுவது பாக்கோலம்
    பரம்பொருள் தந்தது ஒளிக்கோலம்
    பாரிது கொண்டது களிக்கோலம்

    பாவையர் இடுவது இழைக்கோலம்
    பாவியர் இடுவது பிழைக்கோலம்
    வானகம் கொண்டது மழைக்கோலம்
    கானகம் பெற்றது தழைக்கோலம்

    மேகங்கள் சேர்ந்தால் கார்க்கோலம் – அவை
    மேனி சிலிர்த்தால் நீர்க்கோலம்
    வீரன் கொள்வான் போர்க்கோலம் – அவன்
    வெற்றியில் காண்பான் தேர்க்கோலம்

    தீயவர் இடுவது அவக்கோலம் – உளத்
    தூயவர் கொள்வது தவக்கோலம்
    மேதையர் இடுவது மதிக்கோலம் – எங்கள்
    மாயவன் இடுவது விதிக்கோலம்

    பாவலர் எழுதுவர் கவிக்கோலம் – நம்
    பரமன் செயலோ புவிக்கோலம்
    பக்தியில் வருவது இசைக்கோலம் – நல்ல
    பகலவன் தந்தது திசைக்கோலம்

    அருமையாய் செழிக்கும் பயிர்க்கோலம் – வா!
    அன்பிலே தழைக்கட்டும் உயிர்க்கோலம்
    வழுவிலாதெழுதுங்கள் அகக்கோலம் – பின்
    வாழ்வினில் எல்லாம் சுகக்கோலம்!

    *****

    திரு. பழ. செல்வமாணிக்கத்தின் கவிதையும் கோலங்களின் வகைகளையும் அவற்றின் பயன்களையும் பரக்கப் பேசுகின்றது.

    எண்ணக் கோலங்கள்:

    புள்ளி வைத்து கோலம் போடும் சின்னப் பெண்ணே !
    உன் போல்,கோலமும் அழகு, செல்லப் பெண்ணே !
    அன்புக் கோலம் உறவை வளர்க்கும் ஆசைப் பெண்ணே!
    கல்விக் கோலம் அறிவை வளர்க்கும் சமத்துப் பெண்ணே!
    கருணைக் கோலம், மனிதம் வளர்க்கும் வண்ணப் பெண்ணே !
    புன்னகைக் கோலம், அழகை வளர்க்கும் சிட்டுப் பெண்ணே!
    அமைதிக் கோலம், அகிலம் காக்கும் அருமைப் பெண்ணே!
    ஒற்றுமைக் கோலம், உலகை உயர்த்தும் சுந்தரப் பெண்ணே!
    உழைப்பு கோலம், வெற்றியைக் கொடுக்கும் புதுமைப் பெண்ணே !
    முயற்சிக் கோலம், நினைத்ததைக் கொடுக்கும் இனிமைப் பெண்ணே!
    அகந்தைக் கோலம், நம்மை அழிக்கும், உணர்வாய் பெண்ணே!
    சாதிக் கோலம், சாவைக் கொடுக்கும், அறிவாய் பெண்ணே!
    போதைக் கோலம் நாட்டை அழிக்கும், தெளிவாய் பெண்ணே !
    போரின் கோலம், உலகை அழிக்கும், புரிவாய் பெண்ணே!
    வண்ணக் கோலம் போட விழையும் தங்கப் பெண்ணே!
    எண்ணக் கோலம் போட்டால், நன்மை பயக்கும் பெண்ணே!

    *****

    ”துள்ளிச்செல்லும் பள்ளிச்சிறுமி இட்ட இந்த சிங்காரக்கோலம் காண்போர் உள்ளம் கொண்டது; பரிசை வென்றது” என்று குதூகலிக்கின்றார் திரு. சி. ஜெயபாரதன்.

    கோலமிடும் பாவாய்!

    சின்னச் சின்ன கோலம்!
    சிங்காரக் கோலம்!
    வெள்ளை மாவில் அணியாய்ப்
    புள்ளிகள் போட்டு
    பள்ளிச் சிறுமி
    துள்ளிப் பாடி
    வரைந்த கோலம்!
    அம்மா எழுவதற்கு முன்பு
    முற்றம் பெருக்கி
    பளிச்செனப் போட்ட கோலம்!
    அம்மா கோலம்
    சும்மா தோற்றுப் போகும்!
    அக்கா போட்ட கோலம்
    தப்பா போச்சுடி பார்!
    தங்கிச் சிரிக்குது
    தங்கை போட்ட கோலம்
    மங்க வில்லை மாலை!
    இறுதியில்
    தெருப் போட்டிப் பரிசு
    சின்னக் கோல மிட்ட
    சிறுமிக்கே!

    *****

    ”விண்ணில் புள்ளிவைத்த வானம் கோலமிடத்தெரியாமல் விழித்திருக்க, மண்ணில் தோன்றிய மங்கையர் எழிலார் கோலங்களால் வீதியை வனப்பாக்குகின்றனர்” என்று வனிதையரைப் புகழ்கின்றார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.  

    அங்கும் இங்கும்…

    விண்ணில்-
    வீதியெல்லாம் புள்ளிவைத்துவிட்டு,
    விரிவானக் கோலமிடத்
    தெரியாமல்,
    விழிக்கிறது வானம்..

    மண்ணில்-
    எண்ணம்போல் புள்ளிவைத்து,
    எழிலோடு
    எழிலாகக் கோலமிட்டு,
    வீதியை வனப்பாக்கும்
    எங்கள் செல்வங்கள்…!

    *****

    ”வீதியில் போடும் கோலங்களில் பெண்ணின் கைத்திறமை மிளிர்கின்றது; வாழ்வில் அவள் போடும் கோலங்களில் மானுட வாழ்வே ஒளிர்கின்றது! ஆதலால் பெண் குழந்தை பெறுவதே பெருமை” என்று பெண்ணின் பெருமை பேசுகின்றார் பெருவை திரு. பார்த்தசாரதி.

    பெண்குழந்தை பெறுவதே பெருமை..!

    விழிப்புறுவாள் அதிகாலை மார்கழி நன்னாளில்..
    …….விடியுமுன்னே வீடனைத்தையும் சுத்தம் செய்வாள்.!
    விழிமூடா நிலையினிலே இயங்கிடுவாள் தரையினிலே
    …….விரல்நுனியில் வேகமாய் புள்ளியினை இட்டிடுவாள்.!
    மொழிகூடப் பேசு மவள்போட்ட மாக்கோலம்..
    …….விழிதிறந்து பார்க்கையில் வியப்பில்நமை ஆழ்த்தும்.!
    அழியாத கோலமாக அவளிட்ட கோலம்தான்..
    …….ஆழமாக மனதினிலே பதிந்தவள் திறம்சொல்லும்.!

    துள்ளித் துள்ளி ஓடிவரும் சின்னஞ்சிறுமியவள்
    …….துடிப்புடனே செயல்படு மாற்றல் கொண்டவள்.!
    பள்ளி செல்லுமுன் வாசலிலே கோலமிடுவாள்
    …….பள்ளிமுடிந்ததும் படிப்பினிலே நாட்டம் வரும்.!
    அள்ளியவளை அணைத்தே பெற்றோரும் மகிழ
    …….அன்றாடம் அவள் செய்யுமருமைச் செயலினாலே.!
    கிள்ளிச் செல்வாள் மனதையெலாம் தன்குறும்பாலே
    …….கவர்ந்திடுவாள் படித்திடுவாள் பள்ளியிலே முதலாக.!

    ஆண்மகவே வேண்டுமென்று விரும்புவது அன்று..
    …….ஆணுக்கு இணையாக பெண்பேசப்படும் நிலையின்று.!
    பெண் மகவொன்றை முதலாகப் பெற்று விட்டால்..
    …….பெரிதென நினைத்து பெருமைப்படும் காலமுமிதுதான்.!
    தூண்போல நின்று வாழ்வில்வரும் துயரெல்லாம்..
    …….துடைத்து குடும்பத்தில் பெரும்பங்கு வகிப்பவளவளே.!
    நாண்போன்று நற்குடும்பமதைக் கட்டிக் காப்பாளவள்..
    …….பெண்ணென்று வெறும்பேச்சு சொல்ல அனுமதியாள்.!

    *****

    பிஞ்சுவிரல்களால் நெஞ்சைக் கவரும் கோலம் வரைந்த சிறுமியின் பெருமையை, அவள் வாழ்வில் கொள்ளும் பல்வேறு கோலங்களோடு ஒப்பிட்டுப் பேசியிருக்கும் கவிஞர்களுக்கு என் பாராட்டுக்கள்!

    *****

    காலம் போடும் கோலம் விசித்திரமானது. கணித்துரைக்க இயலாதது. ஆதலால் எத்தகைய கோலத்தைக் காலம் பெண்ணுக்குப் பரிசாய்த் தந்தாலும் அச்சங் கொள்ளாமல் அகந்தையில்லாமல் மரபுதனைப் பேணி தரணி வெல்வதே பெண்ணின் கடன் எனும் அரிய கருத்தை எளிமையாய்ச் சொல்லும் பாடலிது!

    அறிவுரை

    சின்ன சின்ன விரல்கள் கொண்டு
    சிறு கோல மிடும் பைங்கிளியே
    சிறிய தொரு அறிவுரையைச்
    செவி மடுத்துக் கேட்டிடுவாய்…

    இன்று,
    உன் எண்ணமதை ஒருங்கிணைத்து
    வண்ண வண்ண நிறங்கள் தீட்டி
    வாசல் கோலம் நிறைவு செய்து
    வீட்டி னுள்ளே நுழைந் திடலாம்

    ஆனால்
    வாழ்க்கைக் கோலம் என்னவென்று
    வஞ்சி உனக் கெடுத் துரைக்க
    நாளை எனும் நாட்கள் கொண்ட
    வருங் காலம் காத்திருக்கு!!

    தாயாக ஒரு கோலம்,
    தாரமாக மறு கோலம்,
    வன்மம் கொண்ட கயவர் காணின்
    வீறு கொள்ளும் சினக் கோலம்…

    நெடுந் தூரப் பயணங்கள்
    உனக்காகக் காத்திருக்கத்
    தடம் புரண்டு செல்லாமல்
    தரணியதை நீயும் வெல்லு!

    வாழ்க்கை செல்லும் பாதையிலே
    பின் தொடர்ந்து போவதிலே
    வழித்தடத்தைத் தொலைக்கின்றோம்
    நம் மரபுகளை மறக்கின்றோம் !!

    சின்னச் சின்ன மகிழ்ச்சிகளைச்
    சிறைப் படுத்தி வைக்கின்றோம்
    நம்மை நாமே மறக்கின்றோம்
    மாற்ற மதில் கலக்கின்றோம்

    ஆதலால்

    ஓலம் பல வரினும்,
    ஞாலம் எது தரினும்;
    உன்னை நீயே தொலைக்காமல்
    உன் தனித்துவத்தை இழக்காமல்

    உன் காலம் உள்ள அதுமட்டும்
    உயிர்க் காற்று உள்ள அதுமட்டும்
    இன்று போல என் றென்றும்
    கோல மிட்டு மகிழ்ந்து இரு !!

    பயங்கொண்டு சுயமிழக்காது வாழ்வில் சயங் காணப் பெண்களை வலியுறுத்தும் இக்கவிதையின் ஆசிரியர் திருமிகு. இராஜலட்சுமி சுப்ரமணியத்தை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞரென அறிவிப்பதில் மகிழ்கின்றேன்.

     

     

     

    Share
  • படக்கவிதைப் போட்டி 119-இன் முடிவுகள்

    -மேகலா இராமமூர்த்தி

    ladies with burden on head

    சிரத்திலும் கரத்திலும் சுமையோடு பயணம் புறப்பட்டுவிட்ட இந்தத் தாயையும் உடன்வரும் சேயரையும் தன் படப்பெட்டிக்குள் நேயத்தோடு சுமந்துவந்திருப்பவர் திருமிகு. அனிதா சத்யம். இப்படத்தைப் போட்டிக்குத் தேர்வுசெய்திருப்பவர் வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பாசிரியர் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பன். பெண்மணிகள் இருவருக்கும் என் பணிவான நன்றி!

    வாழ்வெனும் நெடும்பயணத்தில் மனிதர்களுக்குத்தான் எத்தனை எத்தனை சுமைகள்! அவற்றில் சில சுகமானவை; பல இறக்கவும் துறக்கவும் இயலாக் க(டி)னமானவை. ஆயினும் பயணங்கள் தவிர்க்க இயலாதவை. சுமைகளோடும் கனவுகளோடும் மனிதர்கள் மேற்கொள்ளும் பயணம் வெற்றிப்பயணமா, பயனற்ற வெற்றுப்பயணமா என்பதைக் காலமே தீர்மானிக்கின்றது.

    கவிஞர்களின் சிந்தனையில் பூத்த கவிதை மலர்கள் அடுத்து அணிவகுக்கக் காத்திருக்கின்றன. அவற்றை வரவேற்போம்!

    ”சுமைகளே வாழ்க்கையாகிப் போனது பெண்களுக்கு. மற்றவர்களுக்காகவே சுமந்து கூன்விழுந்துபோன பெண்ணே! இனியேனும் உனக்காக வாழு! சுமைகளை உதறிச் சிறகுவிரித்துப் பறந்திடு!” என்று பெண்விடுதலைக்குக் குரல்கொடுக்கின்றார் திரு. பழ. செல்வமாணிக்கம்.

    சுமை தலையில் ஒரு சுமை!
    இடையில் ஒரு சுமை!
    இருந்தும் உன் மனதில் இல்லை என்றும் குறை!
    பெண்ணாக பிறந்ததினால் சில வருடம்
    பெற்றார், உற்றாரின் வசவுகளை நீ சுமந்தாய்!
    அண்ணன், தம்பி மகிழ்ந்து விளையாட பெற்றோர்
    அனுமதிக்க! நீ விளையாட அவர் மறுத்துரைக்க
    ஏக்கத்தை நீ சுமந்தாய்!
    படிக்கும் வயதில் தாலியைத் தான் சுமந்தாய்!
    பிள்ளைகளை வயிற்றில் சுமந்தாய்!
    குடும்ப நலத்தை மனதில் சுமந்தாய்!
    உன் கனவுகளை நீ தொலைத்து குடும்பத்தை
    வாழ வைத்தாய்!
    சுமப்பதினால் இது வரை என்ன சுகம் கண்டாய்! ;
    உன்னை சுமக்க வைக்க மற்றவர்கள் சொல்லும்
    பொய்களை நம்பியது போதும் பெண்ணே!
    மற்றவர்களுக்காய் நீ சுமந்தது போதும் பெண்ணே!
    உன் இரக்கத்தை ஏணியாக்கி ஆண்கள்
    ஏறிச் சென்றது போதும் பெண்ணே!
    இனியாவது புதுமைப் பெண்ணே !
    உன் எண்ணச் சிறகுகளை விரித்து பறந்திடு !
    இனிய வாழ்க்கையை என்றும் வாழ்ந்திடு !

    ***

    ”தன்னம்பிக்கை எனும் பிடிமானமே எங்கள் வருமானம்; பகுத்துண்டு வாழ்தலே எங்களுக்கு வெகுமானம். உழைத்து வாழ்கின்றோம்; பிறர் உழைப்பில் வாழ்வதில்லை” என்று தன்மான வார்த்தைகளைத் தலைநிமிர்த்தி உச்சரிக்கும் பெண்மணியைத் தன் கவிதையில் உலவவிட்டிருக்கின்றார் பெருவை திரு. பார்த்தசாரதி.

    உழைப்பே எங்கள் உடன்பிறப்பு

    அன்றாடம் உழைத்தால்தான் அரைவயிறு நிறையும்
    ….ஆரும்நன்றாய்ப் படித்து பெரிதாய்ப் ஈட்டுவோரில்லை.!
    சென்றுபோகும் இடமெல்லாம் நடந்துதான் செல்லவேண்டும்
    ….அன்று சம்பாதிப்பது அன்றுமட்டுமே போதாதென்றாலும்.!
    நன்றாகத்தான் வாழ்கிறோம் எம் கைக்கொண்டுழைத்தே
    ….நல்லவேலை செய்வதற்கே நாங்களும் பிறப்பெடுத்தோம்.!
    குன்றுபோல் செழித்திருக்கும் குடியிருப்பு இல்லமொன்றில்
    ….கூட்டுக் குடும்பமாய்வாழ கூலிக்கென்றுமே பஞ்சமில்லை.!

    கருப்புக் குமரிகள்தான் நாங்களாயினு மெங்களைக்
    ….காதலித்து ஏமாற்றும் கயவர்பயம் எங்களுக்கில்லை.!
    ஆருமில்லை ஆதரிப்போரெனும் ஆதங்கமும் இல்லை
    ….அன்பாலே ஏனையொரை ஈர்க்குமாற்றல் எமக்குண்டு.!
    விருப்பமுடன் வீடுதேடி வேலைகேட்பின் இல்லையென
    ….மறுக்கமாட்டார் எடுத்தெறிந்து பேசமாட்டார் எவரும்.!
    கரும்புபோல பேசிவிட்டு முகம்சுளிப்போர் நடுவே
    ….அரும்புச் சிரிப்புடன் ஆறுதலாய் பேசுவோருண்டு.!

    இடையூறு இன்னல்கள் எதுவரினும் எதிர்கொள்ள..
    ….இறையருளும் எங்களுக்கு எப்போதும் உடனிருக்கும்.!
    தடையில்லா வாழ்வு வாழ எங்களுக்கும் ஆசைதான்
    ….தருவாயா இறைவாநீ உடலுறத்தை உயிருள்ளவரை.!
    நடைபோடும் தளிர்நம்பிக்கை யெனும் கொழுகொம்பைப்
    ….பிடித்துவாழும் பிடிமானமேயெங்கள் நிரந்தர வருமானம்.!
    படையோடு பலருடன் மகிழ்ந்தெதையும் கொண்டாடுவோம்
    ….பக்குவமாய் உழைத்து வாழ்வோர் உதாரணமாவோம்.!

    ***

    பள்ளிச் சீருடைகளிலும் ரிப்பன்களிலும் மட்டுமே காணக்கிடைக்கின்ற சமத்துவம் சமூகத்தில் ஏனோ சீர்கெட்டுப்போயிருக்கின்றது. ரிப்பன் கட்டிய சிறுமியாய்த் தொடங்கும் பெண்ணின் வாழ்க்கை, நடை தளர்ந்து, நரை வளர்ந்து, முதியவளாய் அவள் மாறியபின், (பிள்ளைகளால் புறக்கணிக்கப்பட்டு) முதியோர் இல்லத்தில் முற்றுப்பெறுவதை உணர்வுபூர்வமாய் விவரிக்கின்றார் திரு. கா. முருகேசன்.

    நிழல்!
    தலை நிறைய மூட்டை,

    சின்னஞ்சிறு மழலைகளின் சிரிப்பு,
    நடக்க நல்ல ஒரு மணல் பரப்பு!
    வெயிலின் பிரதிபலிப்பால்
    அவர்களை விட்டு பிரியாது தொடரும்
    நிழல்!

    முடி நரைத்தாலும் மூட்டை தூக்குவதில்
    சலிப்பில்லாத முதுமை!

    பள்ளிகூடங்களில் மட்டும் சமத்துவம் என்பது,
    இல்லாதிருந்தால் நாம் மறந்திருப்போம்,
    ரிப்பன் கட்டும் பழக்கத்தை!
    பெண்களின் அழகை
    சீர்தூக்கி நிறுத்தும் ரிப்பன் இப்போது,
    பல கொடிகளின் வண்ணங்களாய்
    மிளிர்கிறது!
    பள்ளிக்கூடங்கள் திணறுகின்றன,
    எந்த வண்ணத்தை தீர்மானிக்க என்று!

    இரட்டைச் சடையும்,
    ஒற்றைச் சடையுமாய் வளர்ந்து
    முதுமையடைகிறாள் பெண்!

    முதுமை என்றதும் நினைவுக்கு வருவது
    மீன் குழம்பும், கத்தரிக்காய் கூட்டும்!
    அப்போது!
    இப்போது!
    முதுமை என்றதும் நினைவுக்கு வருகிறது
    முதியோர் இல்லம்!

    கூன் விழாத முதுகுத்தண்டு சொல்லும்
    அவள் உழைப்பை!
    நரைத்த முடிகள் சொல்லும்
    அவள் கஷ்டத்தை!
    தன் மகனும், மகளும் படிக்க,
    வயல் தோட்டங்கள், தொழில் கூடங்கள் என
    உழைப்பிற்காக நடந்த நடையைச் சொல்லும்
    அவளின் செருப்பில்லாத பாதங்கள்!
    குழந்தைகளை நிழல் போல் காக்கிறாள்!
    நிலத்தில் விழுந்து விடக்கூடாதென்று!

    எல்லாவற்றையும் கடந்து உழைக்கிறாள்!
    என் மகன், மகள் கஷ்டப்படக்கூடாதென்பதற்காக!

    ஆனால், அவர்களோ!
    முதுமையின் முதுமையாய் முதிர்ந்தவர்களை,
    விடுகின்றனர் முதியோர் இல்லத்தில்!

    இந்த உலகத்தில் முதுமைக்கு
    விலையில்லாத விலைமதிக்கத்தக்க ஒன்று,
    ஒரு வேளை சோற்றை விடவும் உயர்ந்தது!
    மொழி கடந்து, சொல் கடந்து,
    அந்த மௌனச்சிரிப்பினால்,
    முதுமையின் கன்னத்தை வருடும்
    பேரன் பேத்திகளின் ஸ்பரிசம் ஒன்றுதான்!
    அது கிடைக்காதா! என்று
    ஏங்குகிறாள் முதியோர் இல்லத்தில்!

    முதுமை நினைத்துப்பார்க்கிறது!
    என்றும் உங்களின் நிழலாக இருக்கிறேனே
    நான்!

    உங்களைப் படிக்க வைத்தேன்
    படித்தும் புரியவில்லையே!
    நிழலைப் பிரிக்கமுடியாது என்று!
    என் குழந்தைகளுக்கு!

    கடவுளே என் மகனும் மகளும்
    நன்றாக இருக்க வேண்டும்!
    நான் மறைந்தாலும் அவர்களுக்கு
    நிழலாக!

    ***
    முதுமை மேற்கொண்ட நடைப்பயணம் கண்டு மனங்கசிந்து, மடைதிறந்த வெள்ளமெனக் கவிமழை பொழிந்திருக்கின்றனர் நம் வித்தகக் கவிஞர்கள். அவர்களுக்கு என் உளங்கனிந்த பாராட்டுக்கள்!

    ***

    மனித வாழ்வுக்குத் தேவை ’இலக்கு’ என்பது பெரியோர் வாக்கு. ’குறிக்கோளின்றிக் கெட்டேனே’ என்று ஞானச் செல்வரான அப்பர்கூட மொழிந்திருக்கக் காண்கின்றோம். ஆனால் வாழ்வுக்கு உகந்த இலக்கினை அமைப்பதும், அதனை வெற்றிகரமாய்ச் சென்றடைவதும் அத்தனை இலகுவன்று என்பதே  உண்மை!

    மதுஅரக்கனின் பிடியில் சிக்கி மனைவியை நட்டாற்றில் தவிக்கவிடும் மணாளர்களுக்குப் பஞ்சமில்லை நம் தாய்த்தமிழ் நாட்டிலே!

    கட்டியவனைப் பறிகொடுத்த காரிகையொருத்தி, சுட்டெரிக்கும் வெயிலில், பட்டமரமெனப் பிஞ்சுக் குழந்தைகளோடு நடந்துசெல்லும் இலக்கற்ற பயணத்தைக் காட்சிப்படுத்தியுள்ள கவிதையொன்று நெஞ்சைச் சுடுகின்றது!

    இலக்குகள்…

    போகுமிடம்
    மதுக்கடை மட்டும்
    தெரிந்தவன்
    போய்ச் சேர்ந்தான்,
    பெண்டாட்டி பிள்ளைகளைத்
    தெருவில்
    திண்டாட விட்டு…

    புறப்பட்டுவிட்டார்கள்
    இவர்கள் இப்போது,
    பிழைப்புத் தேடி-
    போகுமிடம் எதுவென்ற
    இலக்குத் தெரியாமலே…!

    சிறிய கவிதையில் நடப்பியலைச் சிறப்பாய்க் கூறியிருக்கும் திரு. செண்பக ஜெகதீசனை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞராய் அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.

     

    Share
  • படக்கவிதைப் போட்டி (120)

    பவள சங்கரி

    அன்பிற்கினிய நண்பர்களே!

    வணக்கம். கண்ணையும் கருத்தையும் கவரும் படமொன்றைக் கண்டவுடன் உங்கள் உள்ளத்தில் கவிதை ஊற்றெடுக்கும் ஆற்றல் கொண்டவரா நீங்கள்?

    19866349_1372215519499310_188705727_n

    ஷாமினி எடுத்த இந்தப் படத்திற்கு ஒரு கவிதை எழுதுங்கள். இதனை நம் வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பாசிரியர் திருமதி சாந்தி மாரியப்பன் தேர்ந்தெடுத்து அளித்துள்ளார்.

    இந்த ஒளிப்படத்திற்கு ஏற்ற கவிதையை நல்ல தலைப்புடன் பின்னூட்டமாக இடலாம். ஒருவரே எத்தனை கவிதைகள் வேண்டுமானாலும் எழுதலாம். வரும் சனிக்கிழமை (22.07.2017) வரை உங்கள் கவிதைகளை உள்ளிடலாம். அவற்றில் சிறந்த கவிதையை நம் வல்லமை இதழின் ஆசிரியர்குழு உறுப்பினரும் தமிழிலக்கிய ஆராய்ச்சியாளருமான திருமதி மேகலா இராமமூர்த்தி தேர்வு செய்வார். ஒவ்வொரு வாரமும் சிறந்த கவிஞர் ஒருவர் தேர்ந்தெடுக்கப்படுவார். ஒருவரே பலமுறை பங்கு பெறலாம். இவ்வாய்ப்பு, ஏற்கனவே சிறந்த கவிஞராகத் தேர்ந்தெடுக்கப் பெற்றவர்களுக்கும் உண்டு.

    ஒளிப்படத்திலிருந்து தாக்கமும் தூண்டுதலும் பெற்று எழும் அசல் படைப்புகளை ஊக்குவிப்பதே இதன் நோக்கம். கவிஞர்களையும் கலைஞர்களையும் கண்டறிந்து ஊக்குவிப்பதற்கான அடையாளப் போட்டி இது; வெற்றி பெறுபவர்களுக்குப் பரிசளிப்பு இருக்காது; பாராட்டு மட்டுமே உண்டு. ஆர்வமுள்ளவர்களைப் பங்குபெற அழைக்கிறோம்.

    போட்டியின் நடுவரான திருமதி மேகலா இராமமூர்த்தி புதுச்சேரி மாநிலத்தின் காரைக்காலில் பிறந்தவர். கணிப்பொறி (MCA) மற்றும் தமிழில் (MA) முதுகலைப் பட்டம் பெற்ற இவர், அமெரிக்க தமிழ்ச் சங்கப் பேரவையின் (FeTNA) 2008, 2009, 2014, 2016ஆம் ஆண்டுகளின் (ஆர்லாண்டோ, அட்லாண்டா & மிசௌரி) கவியரங்கம், இலக்கிய வினாடிவினா நிகழ்ச்சிகளில் பங்கேற்றுப் பாராட்டுகளும் பரிசுகளும் பெற்றுள்ளவர். சங்கப் பாடல்களில் அதிக ஆர்வமும், இலக்கியக் கூட்டங்களிலும், பட்டிமன்றங்களிலும் சுவைபடப் பேசுவதில் வல்லமையும் பெற்றவர். இவருடைய வலைப்பூ – மணிமிடைபவளம்

    Share
  • படக்கவிதைப் போட்டி 118-இன் முடிவுகள்

    -மேகலா இராமமூர்த்தி

    sunlight

    திரு. சிவராஜன் தண்டபாணியின் கைவண்ணத்தில் இயற்கை அழகின் சிரிப்பைப் புகைப்படத்தில் காண்கின்றோம். படக்கவிதைப் போட்டிக்கு இப்படத்தைத் தேர்வு செய்திருப்பவர் வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பாசிரியர் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பன். இவர்கள் இருவருக்கும் என் நன்றி உரித்தாகின்றது.

    ”விரிந்த வானே வெளியே – எங்கும்
        -விளைந்த பொருளின் முதலே
    திரிந்த காற்றும் புனலும் – மண்ணும்
        -செந்தீ யாவும் தந்தோய்
    தெரிந்த கதிரும் நிலவும் – பலவாச்
        -செறிந்த உலகின் வித்தே
    புரிந்த உன்றன் செயல்கள் – எல்லாம்
        -புதுமை புதுமை புதுமை!” என்று இயற்கையை வியப்பார் புதுவைப் புயலான பாவேந்தர்.

    கைபுனைந்தியற்றா இந்தக் கவின்பெறு வனப்பைக் காணுந்தொறும் காணுந்தொறும் பாமரனும் பண்டிதனாவான்; கல்லாதவனும் சொல்மாலை தொடுக்கும் அருங்கவியாவான். இயற்கை செய்யும் செப்படிவித்தை அப்படி!

    இனி, இவ்வாரப் போட்டிக்குக் கவிஞர்கள் அனுப்பியிருக்கும் பாமாலைகளைப் படித்தின்புறுவோம் வாருங்கள்!

    ***

    தொடுவானம் கடந்து புத்துலகம் கண்ட கொலம்பஸின் சாதனையைப் போற்றியிருப்பதோடு, அச்சத்தைத் துச்சமெனத் தூக்கியெறிந்து புதுமைகள் புரிவதே அறிவியல் நெறி என்று தன் கவிதையை முத்தாய்ப்பாய்த் முடித்திருக்கின்றார் அறிவியல் கவிஞர் திரு. சி. ஜெயபாரதன்.

    தொடுவானம்

    தொடுவானைத் தாண்டினால்
    தொப்பென வீழ்வோம்
    என்று சொப்பனம் கண்டோம்!
    செல்லாதே என்று
    சிவப்புக் கொடி காட்டும்
    செங்கதிரோன்!
    தங்கப் பேராசை கொண்டு
    இந்தியாவுக்கு
    புதிய கடல் மார்க்கம் தேடி
    அஞ்சாமல் மீறிச் சென்றவர்
    கொலம்பஸ்!
    புத்துலகு, பொன்னுலகு
    அமெரிக்கா கண்டு பிடிக்க
    வழி வகுத்தார்!
    தொடுவானம் தாண்டிப் பயணித்து
    துவங்கிய இடம் வந்தார்!
    உலகம் தட்டை இல்லை
    உருண்டை எனக் கண்டார்!
    அச்ச மின்றி, அயர்வு மின்றி
    உச்சி மீது வான் இடிந்தும்
    முன் வைத்த காலைப்
    பின்வாங்காது,
    முன்னேறு வதுதான்
    முதிர்ச்சி நெறி !
    புதியவை கண்டுபிடிக்க
    மனித இனத்துக்கு
    உறுதி விதி!

     ***

    ”சோம்பலைச் சாம்பலாக்கு! உறக்கத்தை இறக்கச்செய்! பகலவன் காட்டும் பாதையில் பயணத்தைத் தொடர்! செல்வத்திருநகரில் சேர்வாய் இன்றே!” எனும் தன்னம்பிக்கை வரிகளால் தன் கவிதையை வளப்படுத்தியிருக்கின்றார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

    இன்றே நன்று…

    கதிரவன் எழுந்து
    காட்டுகிறது வழி-
    உறங்கிக் கிடக்காதே
    உழைத்திடு உழைத்திடு,
    உனைத்தொடும் வெற்றி!

    வெளிச்சத்தில் பார்த்திடு
    வையத்தின் வனப்பை,
    வேறு சிந்தனைகள்
    வேண்டாம் மனத்தில்!

    பயண வழித்தடத்தில்
    பலதும் பார்க்கலாம்-
    இன்பப் பூக்களாய்,
    இன்னல் தடைகளாய்…

    பார்த்துக்கொண்டே
    பயணத்தைத் தொடர்,
    சேர்த்துவிடும் உன்னை
    வெற்றியாம்
    செல்வத் திருநகரில்..

    இன்றே நன்று,
    இனிதாய்த் தொடர்ந்திடு பயணத்தை…!

    ***

    ‘நீரின்றி அமையாது உலகு’ என்றார் வள்ளுவர். செக்கர் வானத்தில் மின்னும் செங்கதிரோனை விளித்து, ‘நீயின்றி அமையாது உலகு’ என்று வியக்கும் கவிஞர் பெருவை திரு. பார்த்தசாரதி, ”காலமாற்றத்தின் காவல் தலைவா! உன் சிவப்புக்குக் காரணம் வெட்கமா இல்லை கோபமா” என்று வினாத் தொடுக்கிறார்.

    செக்கர் கதிரவன்!

    நீயின்றி அமையாது உலகு..!
    நீவாராது இவ்வையகம் எழாது.!

    விண்ணிலே விந்தையாய்த் தோன்றி
    மண்ணுயிரை உன்கதிரால் வாழவைப்பாய்.!

    மேலைக்கடல் நடுவில் மறையும்
    காலமாற்றத்தின் காவல் தலைவா..!

    உன்விழி மூடினால் உலகமிருளும்.!
    உனக்கும் நித்திரை தேவைதானே.!

    சிலநிமிட வாழ்க்கையில் பூக்கள்
    சிரித்துக் கொண்டே வழியனுப்பத்

    தலைக்கன மில்லாச் செடிகளெலாம்
    தன்தலை வணங்கி வாழ்த்த..

    சற்றுமுன் சாந்தமாகத் தோன்றினாய்..
    வெறுப்பில் இப்போது செக்கரானாயோ..?

    யாருனைத் திட்டியது!. நீ

    விலகிப் போகும் பாதை
    உலகில் விரிவாய்த் தெரிகிறது

    காலைமுதல் மாலை வரைக்
    கண்ணில் கண்டவரைச் சுட்டெரித்தாய்..

    யாருனைச் சாந்தப்படுத்தியது!..

    அந்தி சாயுமுன் காதலி
    சந்திரனைக் கண்டவுடன்

    கோபமா?..அல்லது வெட்கமா..?

    உன்னுதடு மட்டுமல்ல…முகம்
    முழுதும் முழுச் சிவப்பானதோ!..

     ***

    இயற்கை எழிலில் ஈடுபட்டு மனங்கவர் கவிமாலை தொடுத்திருக்கும் புலவர் தோழர்களுக்கு என் பாராட்டுக்கள் உரித்தாகுக!

     ***

    புகைப்படங் காட்டும் தடத்தில் பயணித்துச் சில்லெனுங் கற்பனைகளோடு, சுள்ளெனச் சுடும் நிசங்களையும் இணைத்தே பிணைத்திருக்கும் கவிதை ஒன்று!

    இது போல ஒரு சாலை கிடைக்குமா நடக்க!

    நீண்ட சாலை,
    நெடுந்தூர நடைபயணம்,
    இரு புறமும் மலர்கள்,
    அதன் அழகான தென்றல் காற்று!
    கால் வலித்தாலும் நடக்க தூண்டும் மனம்,
    சாலையின் முடிவில் கடல்,
    அந்த காலை கதிரவனின் ஒளிபட்டு எங்கும்
    சிதறிக் கடல் நீரே பட்டாடை போல மிளிரும் அழகு!
    அதனிடையில் நான்!

    இது போல் ஒரு தருணம் இனி கிடைக்குமா!
    இல்லை
    இது போல் ஒரு சாலைதான் இனி கிடைக்குமா!

    இரு புறமும் பச்சைப் புல்வெளிகள், நடுவினில்
    வயல் பாடங்களில் நடக்கும் சுகம்தான் கிடைக்குமா
    இனி!
    வலம்புரி, இடம்புரிச் சங்கு போல
    வலப்பக்கம் சாய்வோமா
    இடப்பக்கம் சாய்வோமா, அந்த
    வயல்களின் காற்றுப் பட்டு!
    ஊகிக்க முடியாத அனுபவம்
    நெற்கதிர்கள் ஒன்றையொன்று உரசும்
    ஓசைதான் இனிக் கிடைக்குமா!
    காலைக்கதிரவனின் ஒளிபட்டு
    மின்னும் தங்க நிற,
    சோளக் கதிர்களைத்தான் காண முடியுமா இனி!
    வயல்களின் முடிவில் உள்ள,
    குளக்கரையைத்தான் பார்க்க முடியுமா இனி!
    அதன் நடுவில் நின்று
    அத்தனையும் ரசிக்கும் காட்சி இனி கிடைக்குமா!
    நமக்கு!

    கிடைக்கும் நமக்கு.
    கிடைக்கும் நமக்கு

    நடுவில் தார்ச்சாலைகள்
    இருபுறமும் கட்டிடங்கள்
    காணக் கிடைக்கும்!
    இங்கும் அது போல ஒரு வாய்ப்பு உண்டு
    வலப்பக்கம் சாய்வோமா
    இடப்பக்கம் சாய்வோமா என்று – சாக்கடைக் கழிவுகள்!
    சாலையின் முடிவில் நீரோட்டங்கள்
    தண்ணீர்க் குழாய் சண்டை!
    தெருவெங்கும் மின்னுகிறது
    தங்கமும் வெள்ளியுமாய், அதன் எதிர்ப்புறம்
    பிச்சை எடுக்கிறான் என் சக மனிதன்!

    நான் நடுவில் நிற்கின்றேன்
    பார்த்துக் கொண்டல்ல
    அது போல ஒரு சாலை கிடைக்குமா!
    இனி என்று!

    வயல் பாடங்கள்,
    நெற்கதிர்கள்,
    பச்சைப் புல்வெளிகள்,
    பாடப்புத்தகத்தில்.

    குளக்கரைச் சோறு,
    மர நிழல்
    ஹோட்டலில்.

    மலர்களை வருடும் தென்றலையும், சோளக்கதிர்களைச் சொலிக்க வைக்கும் கதிரவனையும், பாதையின் முடிவில் பரந்துவிரிந்திருக்கும் நீர்நிலையையும் படத்திலும் பாடப்புத்தகத்திலுமே இனி நாம் காணமுடியும். இயற்கை வனப்பை அழித்துச் செயற்கை இன்பங்களில் மனிதன் இன்று சுகங்காணத் தொடங்கிவிட்டான். இதேநிலை நீடித்தால் அழகின் சிரிப்பை நாம் அகங்குளிரக் காணவியலாது. அழிவுலகின் வாயிலே ஆனந்தப் புன்னகையோடு நம்மை வரவேற்கும்!

    இயற்கையை நாம் பேணிக்காக்கத் தவறிவருவதைத் தன் கவிதையில் சிறப்பாய்ச் சுட்டியிருக்கும் திரு. கா. முருகேசன் இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞராய்த் தேர்வாகின்றார். அவருக்கு என் பாராட்டு!

    Share
  • படக்கவிதைப் போட்டி 117-இன் முடிவுகள்

    -மேகலா இராமமூர்த்தி

    கூண்டுக்குள் சிறைப்பட்டிருக்கும் அழகுப் புறாக்களைத் தன் புகைப்படக் கருவிக்குள் சிறைப்படுத்தி வந்திருக்கிறார்   வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பாசிரியர் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பன். இவ்வாரப் படக்கவிதைப் போட்டிக்கு இப்படத்தைத் தேர்வுசெய்து தந்திருப்பவரும் அவரே. அவருக்கு என் நன்றி!

    doves in cage

    தகவல் பரிமாற்றத்திற்கு உதவும் தூதுவர்களாக முற்காலத்தில் திகழ்ந்தவை புறாக்கள். ’புறாவிடு தூது’ காதலுக்கும் பயன்பட்டது. மனிதக் காதலுக்குத் தூதுபோன புறாக்களை நன்றியின்றிக் கம்பிகளுக்குள் சிறைவைப்பது முறையோ?

    புறாக்களைக் கண்ட நம் கவிஞர்கள், வழக்கம்போலவே, கற்பனைச் சிறகுகளோடு பறந்துதிரிந்து பொற்புடை கருத்துக்களைக் கவிதையாய்க் குவித்திருக்கிறார்கள். அவற்றைப் படித்து இரசிப்போம்!

    *****

    சிறைப்பட்ட இந்த ஆண்புறா இனி அஞ்சவேண்டாம் கழுகுக்கு; பஞ்சமில்லை அதன் உணவுக்கு; கூடுகட்டவேண்டாம்; புயல் மழையால் கேடுறவேண்டாம். ஆனால் வெளியில் சுதந்தரமாய்த் திரிந்துவரும் பெண்புறாவுக்கோ துன்பங்களும் சவால்களும் நித்தமும் உண்டு! அதனால் கூட்டு வாழ்க்கையை விரும்புகின்றது பெண்புறா! கூட்டைவிட்டு வெளியேறித் திரியும் காட்டு வாழ்க்கையை விரும்புகின்றது ஆண்புறா என்று இயல்பாய் வாழ்வியலை விளக்குகின்றார் திரு. சி. ஜெயபாரதன். எப்போதுமே இக்கரைக்கு அக்கரை பச்சைதானே?

    எது சிறைப் புறா ?
    நான்கு வேலிக்குள் அடைபட்ட

    ஆண் புறாவுக்கு
    கழுகுப் பகையில்லை !
    உணவுப் பஞ்சம்
    எப்போதும் கிடையாது !
    குடி இருக்க
    கூடு தேவை யில்லை !
    புயல், பேய் மழை,
    இடி மின்னல்
    அடிப்பு எதுவு மில்லை !
    தனிமையில் நொந்து துடிப்பது
    ஆண் புறா !
    விடுதலையாய்
    வெளியில் சுற்றும் பெண் புறா வந்து
    வாசலில் நின்றது.
    கடுமையான வாழ்வு எனக்கு !
    கூடு கட்ட மரமில்லை !
    குஞ்சு பொரிக்க
    அஞ்சுகிறேன் தனித்து !
    உறவு கொள்ள
    ஆண் துணை இல்லை !
    ஊர்ப் பஞ்சத்தில்
    உணவில்லை !
    கழுகுக் கிரை ஆவேனோ ?
    இல்லை புயல் காற்றில்
    மரிப்பேனோ ?
    கூட்டில் அடை பட்டாய் நீ !
    நாட்டில் அடைபட்டேன் நான் !
    இப்பிறப்பில் நாமினி
    இணையோம் !
    கூட்டுக்குள் நுழையத்
    துடிப்பது நான் !
    விடுதலைப் பெற
    விழித்தி ருப்பது, நீ காத்திருப்பது நீ.
    எது நடக்கும் ?
    வெளியே நீ வருவாயா ?
    இல்லை
    உள்ளே நான்
    அடைபடு வேனா ?
    நம்முறவில்
    விதி என்ன
    விளையாடுகிறதா ?

    *****

    ”புத்தகத்திலும் திரைப்படத்திலும் காதலை வெகுவாய் இரசிக்கும் மாந்த இனம் நிசவாழ்வில் அதனை மருந்தளவும் விரும்புவதில்லை. கவுரக்கொலை செய்தேனும் சாதியை வாழவைப்பாரே தவிரச் சொந்தப்பிள்ளைகளை வாழவிடாத இந்த உத்தமர், நம் காதலை எப்படி அனுமதிப்பர்? எனினும் எப்படியேனும் உன்னைச் சேர்வேன்” என்று பெண் புறாவுக்கு உறுதிசொல்லும் ஆண் புறாவைக் காண்கிறோம் திரு. பழ. செல்வமாணிக்கத்தின் கவிதையில்.

    உண்மைக்காதல் :
    மனிதக் காதலுக்கு தூது சென்றோம் பெண் புறாவே !

    மனித குலம் ,நம்மை பிரித்து வைத்து பார்ப்பதென்ன
    பெண் புறாவே!
    காதலெனும் வானத்தில் பெண் புறாவே!
    சிறகடித்துப் பறந்திருந்தோம் பெண் புறாவே!
    உன்னைக் கூண்டில் அடைத்தது ஏன்
    பெண் புறாவே!
    உயிரும், உடலும் ஒன்றிணைந்து வாழ்வது போல்
    பெண் புறாவே!
    மகிழ்வோடு வாழ்ந்திருந்தோம் பெண் புறாவே
    உயிரையும், உடலையும் பிரித்ததென்ன
    பெண் புறாவே!
    காதலெனும் அமுதைப் பருகி மீண்டும்
    உயிர்த்தெழுவேன் பெண் புறாவே!
    காதல் கதை என்றால் பெண் புறாவே!
    பல தடவை படித்திடுவார் பெண் புறாவே!
    பிள்ளைகள் காதல் செய்து விட்டால் பெண் புறாவே!
    வெகுண்டெழுந்திடுவார் பெண் புறாவே!
    திரைப்படத்தில் காதல் என்றால் பெண் புறாவே!
    கண் இமைக்காமல் பார்த்திடுவார் பெண் புறாவே!
    பிள்ளைகள் காதல் திருமணம் செய்து கொண்டால்
    பெண் புறாவே!
    கௌரவ கொலை செய்து சாதியை வாழ வைப்பார்
    பெண் புறாவே!
    மனிதர்கள் போல் நாம் இல்லை பெண் புறாவே!
    இறைவனைப் போல் பறவைக்கும்
    சாதி இல்லை பெண் புறாவே!
    தடைகள் உடைத்து பெண் புறாவே!
    உன்னைச் சேர்ந்திடுவேன் பெண் புறாவே!

    *****

    சிறைப்பட்ட நிலையிலும் அளவற்ற காதலுடன் அன்புமொழி பேசும் ஆசைப் பறவைகளைத் தன் கவிதையில் படம்பிடித்துக் காட்டி நம் மனங்கவர்கின்றார் திரு. எஸ். கருணானந்தராஜா.

    ஆண்-
    அன்பே! ஏனடி எட்டத்தில் நிற்கிறாய்
    அருகில் வா உனைக் கோதி விடுகிறேன்
    உன் பயிர்ப்பினைத் தூர எறியடி
    உரசி இன்புற உள்ளம் துடிக்குது

    அண்டை வந்தெனதாருயிர் உன்னெழிற்
    சொண்டை நீட்டடி சொர்க்கத்தைக் காணுவோம்
    தண்டியாதெனைத் தத்தியருகில்வா
    தாபம் தீர்க்கலாம் கோபமெதற்கடி

    பேடு-
    போங்களிந்தப் பொல்லாத சிறையினில்
    ஏங்கும் போதிலும் உங்களுக் கெப்பவும்
    தாங்கொணாதொரு தாபமும் கேடதோ
    தனித்த வாழ்வு முடியட்டும் பார்க்கலாம்.

    இருவரும்-
    அன்பிலாதவர் எம்மைப் பிரித்தனர்
    அடைபட்டிங்கு சிறையில் தவிக்கிறோம்
    இன்ப வாழ்வை இழந்து தவிக்கினும்
    இணைந்த எங்களின் காதலழியுமா

    எம்மைப் போன்று பல் மாந்தரும் தங்களின்
    இனிய காதலை, வாழ்வை இழந்தொரு
    பொய்மையான திரைத் தொடர்போடு தம்
    போலி வாழ்வைக் கடத்துகின்றாரதால்
    எம்மையும் பிரித்துச் சிறை தன்னிலே
    இடுவதால் வரும் துன்பமறிகிலார்
    அம்ம! இந்த நிலையினில் எங்களை
    அடைத்தனர் அதை என்னென்று சொல்லுவோம்.

    *****

    சிறைவிட்டு விடுதலை வேண்டிநிற்கும் சுதந்தர மனம் ஒருபுறம்; கட்டுண்டு கிடப்பதிலேயே மட்டற்ற மகிழ்வுகாணும் அடிமை மனம் மறுபுறம். பொதுநலம் நாடும் தூய தாய்மனம் ஒருதினம்; தன்னலம் பேணியே தாழ்ந்திடும் பேய்மனம் மறுதினம் என மனித மனத்தின் அலைபாயும் நிலைகளை இந்தப் புறாக்களோடு பொருத்திக் காட்டி இரசிக்கவைக்கிறார் திரு. வேங்கட ஸ்ரீநிவாசன்.

    மங்காத்தா

    விட்டு விடுதலையாகி
    தடைகளை உடைத்து
    கட்டுக்கள் நீக்கி
    பறந்திட நினைக்கும் ஒருகணம்
    மறுகணம்…
    சாவுவீட்டு வைராக்கியம் போல்
    உலகவாழ்வில்
    கட்டுண்டு வீழ்ந்து
    காண்பதெலாம் விரும்பி
    சிக்கலில் சேர்ந்து
    உழன்றிங்கு நிற்கும் மனம்.

    பெண்ணே தாய்
    அவளேத் தெய்வம்
    பெண்ணுரிமை பெண்ணியம் – என
    பெரும் பெரும் வார்த்தைகள்
    சொல்லி நிற்கும் ஒரு புறம்.
    மறுபுறம்….
    பெண்ணடிமைச் செயல் புரிந்து
    மாதர்தம்மை இழித்துரைக்கும்
    மடமைகள் பலசெய்து
    ஆணாதிக்க அதிகார
    அழிச்சாட்டியம் தலைத்தூக்கும்

    ஒருபொழுது
    பிறர் நலம் விரும்பி
    நன்மை பல நாடிச்
    செயும் செயல்கள் நூறு
    மறுபொழுது…
    சுயநலம் தலைத்தூக்கி
    சுற்றத்தின் நலம் மறந்து
    அழுக்காறுற்று அவ்வியம் பேசி
    பிறர் நலம் கெடுக்கச்
    செய்திடும் பல்லாயிரம்.

    உள்ளொன்று வைத்துப்
    புறமொன்று பேசி
    உள்ளே வெளியே என்று
    மனம் காத்தில் ஆடி
    நிலைமாறி அலைபாயும் – நான்
    நிதமிங்கு வாழும் இவ்வாழ்க்கை.

    *****

    ”உணவுதேடி வெளியேவந்த ஒற்றைப் புறாவை உள்ளே அடைத்தான் பிரித்தாளும் கலையில் மாமணிப் பட்டம் வென்ற மனிதன்! இணையைப் பிரிந்தேங்கும் துணைப்புறாவின் துன்பத்தை இவன் எங்ஙனம் அறிவான்?” என்று வேதனையுறுகின்றார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.  

    நடக்குமா நல்லது…?

    இணையைப் பிரிப்பது இவன்வேலை
    ஈவு இரக்கம் இலாமனிதன்,
    துணையா யிருக்கும் உறவுகளைத்
    துண்டாய் ஆக்குதல் இவன்குணமே,
    உணவு தேடி வெளிவந்த
    ஒற்றைப் புறாவைப் பிடித்தடைத்தான்,
    துணைப்புறா தேடிக் கண்டதிங்கே
    தீர்வு நல்லதாய்க் கிடைத்திடுமோ…!

    *****

    ’உயிரிரக்கம் மிகுந்த’ மனிதன், கோயில் மாடப் புறாவைக் கூண்டுக்குள் அடைத்துவைத்தான்; காதலனிடமிருந்து அதனை பிரித்துவைத்தான்” எனக் கழிவிரக்கம் கொள்கின்றார் திரு. ரா. பார்த்தசாரதி.

    கோயில் மாட புறாவாய் சுற்றிய என்னை சிறையில் அடைத்தாய்
    எனது காதலனை பிரித்து என்னை தவிக்க வைக்கிறாய்
    காதலனின் அழைப்பு என் மனதை அலைக்கழிக்கிறது
    எங்களைச் சேர விடாமல் தடுப்புகள் இருக்கின்றதே
    தூர இருந்தாலும் , எனது மனம், இரு மனம் கொண்ட ஒரு மனம்!
    மனமிறங்கி என் காதலனுடன் சேர விடை கொடுப்பாயா மனிதா.!

    *****

    காதல் புறாக்கள் இணைய வேண்டும்; அவற்றின் அடிமை வாழ்வு முடியவேண்டும் என்று பரிவோடு உரிமைக்குரல் எழுப்பியிருக்கும் கவிஞர்களுக்கு என் பாராட்டுக்கள்!

    *****

    சிறந்த கவிதையாய் இவ்வாரம் தேர்வாகியிருக்கும் கவிதை இனி…

    பறவைகளின் பிரார்த்தனை..!

    சுதந்திரமென்ப தனைவருக்கும் பொதுவானால்
    —-சுதந்திரமாய்த் திரியும் பறவையின மதில்சேராதோ.?
    அகத்தில் மனிதனை அடைத்தாலது பாவமெனில்
    —-ஜகத்தில் பறவைக்கது பரவலாய்ப் பொருந்தாதோ.?

    பகையின்றி வாழ்ந்தோம் பகட்டாகப் பறந்தோம்.!
    —-பூவெழில் வனப்புடன் வட்டமாய்த் திரிந்தோம்.!
    வகையாயெமைக் கூண்டிற்குள் அடைத்து விட்டான்.!
    —-பகையானான் பரந்த மனம்கொண்ட பறவைக்கே.!

    அனைத் துயிருக்குமொரே நீதியெனில் பறவையை
    —-அடைத்து வைக்கும் செயலுக்கெனத் தனிநீதியா.!
    அநியாயமாய்க் கூண்டுளடைத்தது? ஏனெனக் கேட்டால்
    —-அன்பு பாசமென்பார் அனைத்துமே பொய்யாகும்.!

    கனியைப்பறித்தீர் காடுகளைக் கருணையின்றி அழித்தீர்.!
    —-கட்டுக்கடங்கா யெம்சுதந்திர மதைநீர் தட்டிப்பறித்தீர்.!
    குற்றம்கண்டா? கூண்டிலே அடைத்தீர்? எனக்கேட்டால்
    —-பற்றுக்கொண்டே அடைத்து வளர்க்கிறே னென்பார்..!

    பறவைகள் பூமிக்குக் கிடைத்ததோர் புண்ணியஜீவன்.!
    —-இயற்கையைக் காக்குமுயருளம் கொண்ட உயிரினம்.!
    எம்மைச் சொந்தமாக்கக் கூண்டுக்குள் அடைத்தசெயலை..
    —-எந்தமன்றத்தில் வழக்காடியாம் விடுதலை பெறுவோம்.!?

    யாரிடம் கேட்பது பாவத்துக்கு மோட்சமுண்டாவென
    —-ஆரூடம் சொல்லென கூண்டுக்கிளியிடம் கேட்டேன்?
    பந்தயம் வைத்து ஆரூடம் சொல்லி நம்மால் பிழைக்கும்
    —-பாவமனிதரும் பிழைக்கட்டுமெ யென்றான் சகோதரன்.!

    வளமுடன் வாழ்கவென்பான் ஆரைப் பார்த்தாலும்.!
    —-வானிலே பறந்த எங்களை வலைவைத்துப் பிடிக்க..
    அனுதினமும் வருவான் அருமையாய்ப் பேசுவானவன்.!
    —-அடிமை வாழ்வு கொடிதெனச் சற்றும் உணராதவன்.!

    சிறுஅறையைச் சுத்தம்செய்ய நித்தமவன் வருவான்.!
    —-கறுப்புள்ளக் கயவனைக் கண்டுகொள்ள மாட்டோம்!
    மிரண்டகண்ணுடன் மீளாத்துயரோடு வானை நோக்கிய
    —-இருண்ட வாழ்வெனும் பறக்கமுடியா பரிதாபநிலையுடன்.!

    இறகோடுபிறந்து இரும்புச் சிறையில் வாழுமெமக்கு..
    —-சிறகையேன் படைத்தாய்?சிந்திக்கிறோம் பலநாளும்!
    கூண்டுக்குள் குடும்பம்செய்தே குறையிலா வாழ்வுபெற..
    —-குஞ்சொன்று வேண்டும் சிறகில்லாமல் அருள்வாயா.!இறைவா…

    ’சுதந்தரம் எனது பிறப்புரிமை’ என முழக்கமிடும் மனிதன் அதனைப் பறவையினத்துக்கு மறுப்பது ஏன்? குற்றவாளிகளை மட்டுமே கூண்டிலடைப்பது வழக்கமாயிருக்க, குற்றமேதும் செய்யாத அப்பாவிப் பறவைகளைப் பாவி மனிதன் கூண்டிலடைப்பது எதனால்? சிறைப்பட்டிருக்கும் பறவைகள் எமக்குச் சிறகுகள் எதற்காக? என்று  புறாக்களின் கேள்விகளால் தன் கவிதையில் வேள்வி  செய்திருக்கும் பெருவை திரு. பார்த்தசாரதி இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞர் எனும் சிறப்பைப் பெறுகின்றார். அவருக்கு என் பாராட்டு!

    Share
  • படக்கவிதைப் போட்டி (117)

    பவள சங்கரி

    அன்பிற்கினிய நண்பர்களே!

    வணக்கம். கண்ணையும், கருத்தையும் கவரும் படமொன்றைக் கண்டவுடன் உங்கள் உள்ளத்தில் கவிதை ஊற்றெடுக்கும் திறமை கொண்டவரா நீங்கள்?

    19489470_1359748287412700_898779483_n

    சாந்தி மாரியப்பன் எடுத்த இந்தப் படத்திற்கு ஒரு கவிதை எழுதுங்கள். இதனை நம் வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பாசிரியர் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பன் தேர்ந்தெடுத்து அளித்துள்ளார்.

    இந்த ஒளிப்படத்திற்கு ஏற்ற கவிதையை நல்ல தலைப்புடன் பின்னூட்டமாக இடலாம். ஒருவரே எத்தனை கவிதைகள் வேண்டுமானாலும் எழுதலாம். வரும் சனிக்கிழமை (01.07.2017) வரை உங்கள் கவிதைகளை உள்ளிடலாம். அவற்றில் சிறந்த கவிதையை நம் வல்லமை இதழின் ஆசிரியர்குழு உறுப்பினரும், தமிழிலக்கிய ஆராய்ச்சியாளருமான திருமதி மேகலா இராமமூர்த்தி தேர்வு செய்வார். ஒவ்வொரு வாரமும் சிறந்த கவிஞர் ஒருவர் தேர்ந்தெடுக்கப்படுவார். ஒருவரே பலமுறை பங்கு பெறலாம். இவ்வாய்ப்பு சிறந்த கவிஞராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்படும் கவிஞர்களுக்கும் உண்டு. 12 மாதமும் தேர்வுபெறும் ஒளிப்படக் கலைஞர் / கவிஞர்களிலிருந்து ஆண்டின் சிறந்த கலைஞரும், கவிஞரும் தேர்வு பெறுவார்கள். ஒளிப்படத்திலிருந்து தாக்கமும் தூண்டுதலும் பெற்று எழும் அசல் படைப்புகளை ஊக்குவிப்பதே இதன் நோக்கம். கவிஞர்களையும் கலைஞர்களையும் கண்டறிந்து ஊக்குவிப்பதற்கான அடையாளப் போட்டி இது; வெற்றி பெறுபவர்களுக்குப் பரிசளிப்பு இருக்காது; பாராட்டு மட்டுமே உண்டு. ஆர்வமுள்ளவர்களைப் பங்குபெற அழைக்கிறோம்.

    போட்டியின் நடுவரான திருமதி. மேகலா இராமமூர்த்தி புதுச்சேரி மாநிலத்தின் காரைக்காலில் பிறந்தவர். கணிப்பொறி (MCA) மற்றும் தமிழில் (MA) முதுகலைப் பட்டம் பெற்ற இவர், அமெரிக்க தமிழ்ச்சங்கப் பேரவையின் (FeTNA) 2008, 2009, 2014, 2016ஆம் ஆண்டுகளின் (ஆர்லாண்டோ, அட்லாண்டா & மிசௌரி) கவியரங்கம், இலக்கிய வினாடிவினா நிகழ்ச்சிகளில் பங்கேற்றுப் பாராட்டுகளும், பரிசுகளும் பெற்றுள்ளவர். சங்கப் பாடல்களில் அதிக ஆர்வமும், இலக்கியக் கூட்டங்களிலும், பட்டிமன்றங்களிலும் சுவைபடப் பேசுவதில் வல்லமையுமபெற்றவர். இவருடைய வலைப்பூ – மணிமிடைபவளம்.

    Share
  • படக்கவிதைப் போட்டி 116-இன் முடிவுகள்

     

    -மேகலா இராமமூர்த்தி

    mudandplant

    மண்ணுக்கு வெளியே முகங்காட்டிச் சிரிக்கும் இளஞ்செடியைப் புகைப்படம் எடுத்து வந்திருப்பவர் திரு. பிரேம்நாத் திருமலைசாமி. இப்படத்தைப் படக்கவிதைப் போட்டிக்குத் தேர்வுசெய்திருப்பவர் வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பாசிரியர் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பன். ஒளிப்பதிவாளருக்கும், தேர்வாளருக்கும் என் நன்றி உரியது.

    சிறிய விதையிலிருந்து தோன்றும் செடிகள் பலவும் சீரிய பயனைத் தந்து மண்ணுலக மாந்தரைக் காக்கின்றன. சின்னஞ்சிறு செடியிடம்கூட மனிதன் படித்தறிய வேண்டிய வாழ்க்கைப் பாடங்கள் பல இருப்பது வியத்தகு உண்மையே!

    கண்ணுக்குக் குளுமையும் கருத்துக்கு இனிமையும் சேர்க்கும் இந்தச் செடி குறித்து நம் கவிஞர் பெருமக்கள் என்ன கருத்துக்களைப் பதிவுசெய்திருக்கிறார்கள் என்பதை அவர்தம் கவிதைவழிக் காண்போம்!

    ******

    ”கருநிற நிலத்தில் தோன்றிக் கண்ணைக் கவரும் இந்த இளஞ்செடி, பூத்து, காய்த்து, கனிந்து மாந்த இனத்திற்குப் பலன் தரும்; சுற்றுப்புறத் தூய்மை காத்து உடல்நலன் தரும்” என்று இன்றைய செடியின் நாளைய பலனைக் கணித்துக் கூறுகின்றார் திரு. ரா. பார்த்தசாரதி.

    கருமை நிற நிலத்தில் ஓர் இளம் செடி
    கண்ணை கவரும் வண்ணம் முளைத்து எழுந்தது
    தன் கைகளாகிய கிளைகளை பரப்பி நின்றது
    மழைத்துளிக்காக தன் கையேந்தி நின்றது!
    மழை இல்லாமையால் நிலம் வறண்டு போனதே
    நிலத்தடி ஈரத்தில் தன் காலை ஊன்றியதே
    சிறிது ஈரத்திலும் இளம் செடி அழகாய் முளைத்ததே
    புன்முறுவல் பூத்து தன்னை ஆதரிக்க வேண்டுதே!
    பசுமை நிறம் கொண்ட கீழாநெல்லிச் செடியோ
    உயர்ந்து வளர்ந்து நிழல் தரும் புளிய மர கன்றோ
    வீட்டிற்கு ஒரு மரம் வளர்ப்போம் எனச் செடி நட்டோம்
    செடி வளர்க்கத் தண்ணீர் பாய்ச்சி வேலி அமைப்போம்!வீட்டிற்குப் பல மரம் வளர்த்துச் சுற்றுப்புற மாசினைதடுப்போமே
    இன்றைய சிறு செடியானாலும், நாளை மூலிகையாய்ப் பயன்படுமே
    பூவாகி, காயாகிக் கனிந்து மனித இனத்திற்கு என்றும் பலன் தருமே
    மரங்களும், செடிகளும் என்றும்சுற்றுப்புற சூழலைக் காக்கும்மே!

    ******

    ”விதை பிளந்து தலைகாட்டி, இலைகாட்டி, பின் இருப்பைக் காட்டிய என் வேருக்கு நீவிர்  நீர் காட்ட வேண்டாமா? மரத்தைப் பெருக்குவோம், பல்லுயிர் ஓம்பும் குணத்தைப் பெருக்குவோம்” என்று பொருளுரை புகலும் சிறுசெடியைக் காண்கிறோம் திரு. நக்கினம் சிவம் கவிதையில்.    

    விதை பிளந்து
    மண் பிளந்து
    உலகைக்காண
    இலை காட்டி
    இருப்பைக் காட்டி
    என் பிறப்பைக் காட்டினேன்.

    நீர் காட்ட வேண்டாமா
    என் உயிர்க்கு
    உரம் சேர்க்கும்
    நீரே ஆதாரம்
    என அறிந்தே
    உதவும் நீரே
    எமது ஆதாரம்
    மழை நீரே
    நமக்கு ஆதாரம்.

    உலகின் ஆதாரம்
    நீரென அறிந்தே
    மழை நீரைப் பெறவே
    மரத்தைப் பெருக்கு
    மனித நலனுடன்
    பல்லுயிர் ஓம்பும்
    குணத்தைப் பெருக்குவோம்.

    ******

    ”சுயத்தை இழந்து விலைபோன மனிதர்களால் தலைகுனிவைச் சந்தித்தோம்; வெள்ளித்திரை நாயகரில், கொள்கையற்ற கயவர்களில் நம் தலைவரைத் தேடுகின்றோம்!! இவைதவிர்ந்து கதிர்நெல் போல் பலனளிக்கும் மதியூகத் தலைமைதனை இனியேனும் துளிர்விடச் செய்திடுவோம்” எனும் சத்தான வார்த்தைகளைத் தன் கவிதையில் முத்தாகக் கோத்துள்ளார் திரு. வேங்கட ஸ்ரீநிவாசன்.

    துளிர்

    பழையன கழிதலும்
    புதியன புகுதலும்
    வழுவல என்பதால்
    பழையதை அழித்தோம்
    பழமையைக் களையவில்லை
    புதியனக் கொண்டுவந்தோம்
    புதுமையைப் புகுத்தவில்லை

    விலை போன மனிதர்களால்
    கலை குலைந்து தலை தாழ்ந்து
    சுயம் இழந்து பாழ்பட்டு நின்றோம்
    உயர் தொழில் விடுத்து
    செயற்திறம் மறந்து
    உயிர் மட்டும் கொண்டு வாழ்கின்றோம்

    வீண்ஜம்ப வார்த்தை வீசும் வித்தகனில்
    கூன்போட்டு கால்பிடிக்கும் அடிமைகளில்
    வெள்ளித்திரை வலம்வந்த நாயகனில்
    கொள்கையற்று குழுமாறும் வஞ்சகனில்
    தலைவர்களைத் தேடுகின்றோம் – அவர்
    தகுதிகளைப் பார்க்கவில்லை – வெற்று
    கூட்டத்தைப் பார்த்திருந்தோம்
    கொள்கைகளைப் பார்க்கவில்லை

    வெள்ளி பல அள்ளித்தரும்
    வெளிநாட்டு வேலை,
    எட்டடுக்கு மாடிதன்னில்
    குடியமர்த்த வழிசெய்யும் குலமகள்,
    சுற்றிபலர் அடிபணியும் ஆடம்பரம்
    பெற்றிங்கு தந்திடவே வழிசெய்யும்
    பட்டமதைப் படித்திடவே
    பாடசாலை தேடுகின்றோம்
    சகமனிதன் தனைக் காத்து
    சமுதாயம் உயர்த்துமொரு
    வாழ்க்கைக்கல்வி கற்பதற்கு
    ஒரு நாளும் விழையவில்லை

    சக மனித உணர்வுகளைச்
    சமுதாய விழுப்பங்களை
    இழைந்தளிக்கும் கல்விதனை
    இளைய சமுதாயம் பெற
    இன்றேனும் முயன்றிடுவோம்

    அவர் மனதில்
    அதிகார போதை நீக்கி
    எதிர்கால அச்சம் தவிர்த்து
    கதிர்நெல் போல் பலனளிக்கும்
    மதியூகத் தலமைதனைத்
    துளிர்விடச் செய்திடுவோம்!

    ******

    ”வேரைப் பிடுங்காதே; மரத்தை வெட்டி வீழ்த்தாதே!
    பயன்மரம் நட்டிடுவாய்; பாரில் உன்பேரை நிறுத்திடுவாய்” என்று புவிமாந்தருக்குச் செவியறிவுறூஉ செய்கிறார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

    மரம் நடு!

    நீரும் நிழலும் பெருகிடவே
    நிச்சயம் வேண்டும் மரமதுவே,
    பாரில் உனது பேர்விளங்கப்
    பயன்மரம் ஒன்றை நட்டிடுவாய்,
    நேரில் நடாது போனாலும்
    நிற்கும் செடிக்கு நீரூற்று,
    வேரது அறவே பிடுங்காதே
    வெட்டி மரங்களை வீழ்த்தாதே…!

    ******

    ”நீரிழிவை உடலைவிட்டு நீக்கும்; காமாலையைக் காணாமல் போக்கும்; இனிப்பான வாழ்வுக்கு வழிவகுக்கும் கசப்பான இம்மூலிகை” என்று படத்தில் தோன்றும் கீழாநெல்லியின் மேலான பலன்களைத் தொகுத்துரைக்கிறார் பெருவை திரு. பார்த்தசாரதி.

    நோய்வாயில்வீழாமல் காக்கும் கீழாநெல்லி மூலிகை

    சிறுகற்களுக்கிடையில் குப்பை கூளங்களில்
    குறுஞ் செடியாய் தரைமுழுதும் பரவியிருக்கும்.!

    சிறுசிறு உடலுபாதை உடனடி தீர்க்குமூலிகை
    சிறுஇலை சற்றுகீழே சிறுநெல்லிக் காயிருக்கும்.!

    காலைமாலை யிதன்வேரை யரைத்துக் குடிக்க
    காமாலை நோய்காணாது காததூரம் ஓடிவிடும்.!

    சத்தானயிலைச் சாற்றுடன் ஆவின் பால்சேர
    சாப்பிட்டால் தப்பிக்கலாம் சாவே இல்லை..!

    நீரில்லா இடத்தினிலே நிலையாய் வளருமிது.!
    நீரிழிவைக் குணமாக்கும் நிணநீர் சுரக்கவுதவும்.!

    குற்றுச் சிறுசெடியான இருவிலை மூலிகையாம்.!
    பற்றுக் கொண்டே வளர்க்காமல் வளருமினமாம்..!

    விதைக்காமலே மண்ணிலிருந்து வெளி வரும்..!
    விழுதாக அரைத்துண்டால் வயிற்றுவலி விலகும்.!

    உடல்முழுதும் மருத்துவ குணம்கொண்டு..மனித
    உடலினுள் எழும்நோய் தீர்க்கும் அரு மருந்தாகும்.!

    வெப்ப மண்டலம்தனில் வளருமது நம்முடல்..
    வெப்பத்தைத் தணிக்குமதன் தளிர் இலைச்சாறு.!

    வாய்வயிறு தொண்டை குடல்புண் அகற்றும்..கீழ்
    வாய்நெல்லியெனப் பெயர்பெறும்சிறு செடியாகும்.!

    கசப்பான நல்விஷயமே வாழ்வில்பின் இனிக்குமாம்
    கசப்பும் துவர்ப்பும் உடல்நலத்திற்குமிக அவசியம்.!

    கசப்புச்சுவை கொண்ட கீழ்வாய்நெல்லி யென்பது..
    பேச்சுவழக்கில் கீழாநெல்லி மூலிகை எனவானது.!

    ******

    நல்ல செடிகளை வளர்த்து மரமாக்குவதே சுற்றுச்சூழல் மாசுக்கு விடிவு தரும்; நோய்களுக்கு முடிவு தரும் என்பதைத் தம் கவிதைகளில் சிறப்புற வெளிப்படுத்தியிருக்கும் கவிஞர்களுக்கு என் பாராட்டு!

    இந்த வாரத்தின் சிறந்த கவிதையாய்த்  தேர்வாகியிருப்பது அடுத்து வருகின்றது…

    மரமாய் மாற ஒரு வரம்!

    விதை ஒன்று பூமித்தாய் மடியில் விழுந்தது!
    வானத் தந்தை நீரை உணவாய்த் தந்தது!
    ஆசான் கதிரவன் ஒளியைக் கொடுத்தது !
    நண்பன் காற்று துணையாய் நின்றது!
    விதை முளைத்து மரமாய் வந்தது!
    பிறந்த காரணம் நினைத்துப் பார்த்தது!
    நன்றிக் கடன் தீர்க்க உறுதி பூண்டது!
    நச்சுக் காற்றைத் தான் ஏற்று,
    நல்ல காற்றை நமக்குத் தந்தது!
    மன்னுயிர்க்கு நிழல் தந்தது!
    பறவைக்கு வீடு தந்தது!
    பசிக்குக் கனி தந்தது!
    மழை வர வழி செய்தது!
    மரத்தின் நன்றியில் ஒரு துளியாவது
    மனிதர் நம்மிடம் இருந்ததுண்டா?
    இருந்திருந்தால் சிறப்போடு வாழ்ந்திருப்போம்!
    தாயை மதிக்கவில்லை!
    தந்தை சொல் கேட்கவில்லை!
    பாசம் தெரியவில்லை!
    நேசம் எங்குமில்லை!
    பிறந்த மண்ணை நினைக்கவில்லை!
    பொது நலத்தில் நாட்டமில்லை!
    தாய் மொழியைக் கற்கவில்லை!
    மரங்கள் வளர்க்கவில்லை!
    பயிர்த் தொழிலும் செய்யவில்லை!
    சுயநலம் பெருக்கி விட்டோம்!
    பிறர் நலம் மறந்து விட்டோம்!
    பகுத்தறிவு இருந்தாலும் பாவிகளாய்
    மாறி விட்டோம்!
    மரங்களின் பொது நலத்தைக் கற்றுக் கொள்ள
    வீட்டிற்கு ஒரு மரம் வளர்ப்போம்!
    மனிதனாய்ச் சுயநலத்தோடு வாழ்ந்தது மாறி!
    இனி மரங்களாய் பொது நலத்தோடு வாழ்ந்திருப்போம்!

    மரங்கள் புவிக்கு இயற்கை தந்த வரங்கள். விதையாய் விழுந்து செடியாய்த் துளிர்த்த ஓரறிவுள்ள பயிரினம், மரமாகி மண்ணையும் மனிதர்களையும் காத்து நிற்கின்றது. பகுத்தறிவில் மிஞ்சிய மனித உயிரினமோ மரங்களை அழிக்கிறது; மழையினை ஒழிக்கிறது. சுயநலமென்னும் கடுகுள்ளத்தை ஒழித்துப் பொதுநலமென்னும் தாயுள்ளத்தை மானுடம் பேணும் நாளே புவிக்குப் பொன்னாள்!” எனும் நற் சிந்தனை விதைகளைத் தன் கவிதையில் தூவியிருக்கும் திரு. பழ. செல்வமாணிக்கத்தை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞராய் அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.

     

     

     

    Share
  • படக்கவிதைப் போட்டி 115-இன் முடிவுகள்

    -மேகலா இராமமூர்த்தி

     

    boomboom maadu

    அழகிய அலங்காரத்தோடு பூம்பூம் மாடும் அதனருகே மாட்டுக்காரரும் நிற்கும் இக் காட்சியைப் படம்பிடித்தவர் திருமதி. பவளசங்கரி. இப்படத்தைப் படக்கவிதைப்போட்டிக்குத் தேர்ந்தெடுத்துத் தந்தவர் வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பாசிரியர் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பன். வல்லமைமிகு பெண்மணிகள் இவ்விருவருக்கும் என் மனமார்ந்த நன்றி!

    தன் வயிற்றுப்பாட்டுக்காக மாட்டோடு அலைந்து திரியும் மனிதனைக் காண்கையில் மனம் வேதனையில் கனக்கின்றது. மாடே செல்வமாய் இருந்த அன்றைய நிலைமாறி, மாட்டை அலங்காரப்பொருளாக்கி மனிதன் பொருள்தேடும் அவலநிலை இன்று! காலம்போடும் கோலங்கள்தாம் எத்தனை எத்தனை!

    இனி, இப்படத்துக்குக் கவிபாடக் காத்திருக்கும் கவிஞர்களை வாழ்த்தி வரவேற்கின்றேன்!

    ஒல்லும் வகையெல்லாம் அறவினை செய்யவேண்டும் என்றார் வள்ளுவர். வாயில்லா சீவனோடு தன் வயிற்றுப்பாட்டுக்குப் போராடும் இம்மனிதனின் துயர்தீர்க்க உதவுவதே உண்மையான மனிதநேயம் என்கிறார் திரு. ரா. பார்த்தசாரதி.

    பூம், பூம் மாட்டுக்காரன் வாசலில் வந்து நின்றான்
    வீடுதோறும் நல்ல சேதி சொல்லி அழைத்தான்
    வளர்க்கும் காளை மாட்டிற்கு அலங்காரம் செய்தான்!
    அதனை வீட்டில் உள்ளவர்க்கு வணக்கம் செய்ய சொன்னான்!
    நிலம் காய்ந்து போனதால் பிழைப்புத் தேடி மாட்டுடன் செல்கின்றான்!
    கால் வயிற்றுக் கஞ்சி குடிப்பதற்கு அதனை காட்டி பிழைக்கின்றான்!
    ஈட்டிய பொருளில் தானும் உண்டு அம்மாட்டினையும் காக்கின்றான்!
    நல்லெண்ணம் கொண்டு அவன் கூறுவதைச்சற்றே நம்புகின்றான்!
    அவன் கேட்பதோ பழம் துணியும், சிறிது அரிசியும், பணமும்
    அவன் வந்ததைக் கண்டு நாய் விரட்டுவது போல் அதிகாரமும்,
    கடன்காரனைப் பார்த்தது போல் அவனை விரட்டி அடிப்பதும்,
    ஏனோ முன் ஜென்மத்தில் பயனாய் நம்மிடம் கையேந்தி நிற்பதும்!
    அவனும் மனிதன்தான் என்ற எண்ணம் வேண்டும்
    மனிதநேயம் கொண்டு அவன் குறை தீர்க்கவேண்டும்
    அவன் நிலைகண்டு உதவ முன்வர வேண்டும்!
    அந்த ஏழையின் சிரிப்பில் இறைவனைக் காணவேண்டும்!முடிந்த வரையில் பிறர்க்குக் கொடுத்து உதவ வேண்டும்
    உனது தர்மம் சிறிது எனினும் பின் உன் தலைமுறையைக் காக்கும்
    ஒல்லும் வகையான் அறத்தை செய் என்கிறார் வள்ளுவர்
    ஒரு மனிதனும் வாயில்லா ஜீவன் வாழ்கிறது என நினைக்கவேண்டும்!

    *****

    ”சின்னப்பிள்ளைகள் மனமகிழ்ந்து சிரிக்கும்படிப் பூம்பூம் மாட்டோடு அலைந்து திரியும் மனிதனின்  பசி போம்படி அவன் வயிற்றுக்குச் சோறிடல் வேண்டும்” என்கிறார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

    எல்லாமே…

    மன்னர் வேடம் போட்டால்தான்
    மறுநாள் உண்ண வழிபிறக்கும்
    தன்மை எங்கும் பொதுவேதான்
    தாங்காப் பசியை ஆற்றிடத்தான்,
    தின்ன உணவு தேடியேதான்
    தெருவி லெங்கும் அலைவதுவும்,
    சின்னப் பிள்ளைகள் மனமகிழ்ந்து
    சிரித்திட பூம்பூம் மாட்டுடனே…!

    *****

    ”வீட்டுவாசலில் நல்வரவை நோக்கும் மாந்தருக்கு நல்வார்த்தை சொல்லும் மனிதர் யாம்; எல்லாருக்கும் நல்வாக்கைச் சொல்லும் எமக்கு என்றுதான் அமையும் நல்வாழ்க்கை?” என்று கழிவிரக்கத்தோடு மொழியும் பூம்பூம் மாட்டுக்காரனைக் காண்கின்றோம் பெருவை திரு. பார்த்தசாரதியின் கவிதையில். 

    மங்களேஸ்வரி மங்களமா அருள்வா..பூம் பூம் மாட்டுக்காரன்

    கற்பனைவளத்தோடு கல்லிலே கலைவண்ணம் காட்டி
    —கல்லையும் பேசச்சிரிக்க வைத்தான் தம்கைத்திறத்தால்!
    வாழும்கலையறிந்து கலாசார வழியறிந்து வகையாய்
    —வாயில்லா ஜீவனையும் பேசவைத்தான் தன்சைகையால்!

    அரிய பழந்தமிழ்க் கலையாய் பூம்பூம் மாடுண்டு!
    —அருகிவரும் கலையாக ஆனதுவு மெங்கள்கலையே!
    அலங்கார ஆடையுடன் ஆரூடம் சொல்லும்ஜீவன்!
    —அருங்கலை வளர்க்கும் மாட்டை வாங்கவிற்கமுடியாது!

    மக்களப்பெத்த மவராசி!..புள்ளயப்பெத்த புண்ணியவதி!
    —மங்களேஸ்வரி வந்துருக்கா! மங்களமாவுன வாழ்த்துவா!
    பாட்டுடன் இதுபோல வீடுவீடாய்ச்சென்று நற்குறிநல்கும்
    —மாட்டுடன்பேசும் மனித நேயமுடையது ஆதியனெனுமினம்!

    குலத்தொழிலாய்க் குறிசொல்லிக் குடும்பம்பல காப்பதற்கு..
    —கொடுப்பதையே தானமாய்ப்பெறக் கொம்புடன் பழக்கினான்!
    வீடுவீடாய்ச் சென்றுதலையாட்டி வித்தைபல காட்டி..
    —விருப்பமுடன் மனமுவந்து மனிதருடன் பேசவைத்தான்!

    நல்லகாலம் வருமென நல்வார்த்தை சொல்வோம்யாம்!
    —வாழ்க்கை விளிம்பிலேயே வாழ்நாள் முழுதும்நின்று..
    வீட்டுவாசலில் நல்வரவை எதிர்நோக்கும் மனிதர்களுக்கு..
    —வாழ்வியல் நலம்சொல்லும் நல்லமனிதர்கள் நாங்கள்!

    சிற்றன்னைக் கொடுமைபோல் பலகாலம் நாங்களும்
    —இயற்கையன்னை பரிவின்றி எம்ஜீவனுக்கு வழியில்லை!
    அடிமாடாய் ஆகாமல் அரசுதானதைக் காக்குமா..?
    —ஆண்டியாய்த் திரியுமெங்கள் வேதனை யாருக்கும் புரியுமா?

    குடும்பமுண்டு ஆனால் குடும்பஅட்டை இல்லை?
    —வாக்குரிமையுண்டு வாக்காளர் அட்டை இல்லை?
    மரபுசார்ந்த யெம்வாழ்வின் மேலரசுமனம் வைக்குமா?
    —தனிக்கவனம் செலுத்த தலைசாய்க்குமா அரசு..?

    ஐந்தறிவில் பூம்பூம் மாடுனக்குக் கலையில் பங்குண்டு!
    —ஆறறிவில் பூம்பூம்மாடெனப் பட்டம் பெற்றவருமுண்டு!
    அனைத்துக்கும் ஆம் இல்லை தெரியுமானால்..
    —அருங்கவிதைக் கேள்விக்கும் பதில்சொல் மங்களேஸ்வரி!

    *****

    பூம்பூம் மாட்டுக்காரனின் பசிப்பிணி போக்கவும், அவன் வாழ்வில் மகிழ்ச்சி பூக்கவும் தம் கவிதைகளில் அக்கறையோடு குரல்கொடுத்திருக்கும் கவிஞர்களுக்கு என் நன்றியும் பாராட்டும்!

    அடுத்து வருவது இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதை…

    நல்ல சேதி

    கல்யாணச் சேதி சொல்ல காளை வந்தது!
    கழுத்தில் தாலி ஏறும் வேளை வந்தது!
    மாப்பிள்ளை காசு கேட்டதால் கல்யாணம் நின்றது!
    கல்யாணச் சந்தையில் மாப்பிள்ளை பாருங்கள்!
    பிள்ளையை விற்கும் பெற்றோரைப் பாருங்கள்!
    தன்மானம் விற்று, சன்மானம் கேட்கின்ற விபரீதம் பாருங்கள்!
    பிள்ளையின் படிப்பும், வேலையும் சந்தைப் பொருளான
    சங்கடம் பாருங்கள்!
    கரும்புதின்னக் கூலி கேட்கும் கேவலம் பாருங்கள்!
    வரதட்சணை உங்களை,
    மனைவி பேச்சுக்குத் தலையாட்டும்
    பூம் பூம் மாடாய் மாற்றிய அவலம் பாருங்கள்!
    வரும் காலத்தில் வரதட்சணை எனும் வார்த்தைக்குத்
    தடை விதியுங்கள்!
    பெண்ணின் இதயத்தைத் தட்சணையாய்க்
    கேட்டிடுங்கள்!
    உங்கள் அன்பைப் பெண்ணுக்குக் கைம்மாறாய்க்
    கொடுத்திடுங்கள்!
    இனி வரும் நாட்களில் பூம் பூம் மாடுகள்
    கல்யாணச் சேதி சொல்லும்!
    வரதட்சணை வேண்டாம் , வாழ்க்கைத் துணை
    போதும் என்று சொல்லும் இளைஞர்களின்
    புகழ் சொல்லும்!

    ”பூம்பூம் மாடுகள் சொல்லும் சேதிகள் மாறட்டும்!
    திருமணச் சந்தையில் தன்மானம் விற்றுச் சன்மானம் கேட்கும் கேவலம் ஒழியட்டும்! தட்சணை வேண்டாம்; வாழ்க்கைத்துணையின் காதல் இதயமே போதும் என்றுகூறும் உத்தம இளைஞர்களின் இனிய புகழைப் பூம்பூம் மாடுகள் நித்தம் பேசட்டும்!” எனும் உணர்ச்சிமிகு வரிகளால் தன் கவிதையை மிளிரச் செய்திருக்கும் திரு. பழ. செல்வமாணிக்கத்தை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞராய் அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.

     

     

     

     

     

     

    Share
  • படக்கவிதைப் போட்டி 114-இன் முடிவுகள்

     

    -மேகலா இராமமூர்த்தி

    twowheeler driving

    ஈருருளியில் பறக்கும் ஒரு குடும்பத்தைத் தன் புகைப்படப் பெட்டிக்குள் அடைத்து வந்திருப்பவர் திரு. முத்துக்குமார். இப்படத்தை இவ்வாரப் படக்கவிதைப் போட்டிக்குத் தேர்வுசெய்து தந்திருப்பவர் வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பாசிரியர் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பன். இவர்கள் இருவருக்கும் என் நன்றி.

    மழலையொன்று இடையினில் நசுங்க, அன்னையோ இடமின்றிக் கசங்க, குடும்பத்தலைவன் அதிவேகத்தில் ஊர்தியைச் செலுத்துவது அச்சத்தைத் தருகிறது. வேகத்தினும் விவேகமே சிறந்தது என்பதை வாகன ஓட்டிகள் உணர்ந்தால் விபத்துக்களைத் தவிர்க்கலாம்!

    *****

    இனி கவிஞர்கள் கவிபாடும் நேரம்…

    ஈருருளியும் இயற்கையும் இயங்கு நிலையில் இயங்கா நிலையைக் காட்டுவது தோற்றப் பிழையே என வியக்கும் திரு. நக்கினம் சிவம் பயணத்தில் வேகத்தைக் குறைப்போம், குடும்பத்தைக் காப்போம் எனும் நல்லுரையோடு கவிதையை நிறைவுசெய்திருக்கின்றார்.

    பூமி சுழல்வதும்
    சூரிய சந்திரர் வருவதும் போவதும்
    இருளும் ஒளியும் தோன்றி மறைவதும்
    இயற்கையின் வினையாகும்.

    தன்னுடை குடும்பமாம்
    மனையுடன்குழவியும்
    ஈருருளியில் செல்வதில்
    அகமதும் சுகமதாகும்.

    தோற்றம் மறைவதும்
    மறைந்தது பிறப்பதும்
    இயற்கையின் செயலாகும்
    இங்கோ

    ஈருருளியும் இயற்கையும்
    இயங்கு நிலையில்
    இயங்கா நிலையை
    காட்சி பிழையாகும்.

    அதுவே
    தோற்ற முடிவாகும்.

    தோன்றா நிலையே
    முற்றும் நிலையென
    பற்றுகள் நீங்கிய
    பரமர்கள் பகர்ந்தார்.

    தோன்றும் வரை
    தோற்றத்தில் வாழ்வோம்
    தோற்ற மறைவை
    போற்றி புகழ்வோம்.

    பயணத்தில் நாளும்
    வேகத்தை குறைத்து
    குடும்பத்தை காப்போம்
    நலமுடன் வாழ்வோம்.

    *****

    ’குடும்பத்தை உடனேற்றிக் காற்றினும் கடுகிச் செல்வது பேராபத்து! வேகத்தைக் குறைத்தால் உறவுகள் நலம் கூடுமே’ என்கிறார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.  

    வேண்டாம் வேகம்…

    குடும்ப மெல்லாம் கூடயேற்றி
    காற்றைப் போல பறப்பவரே,
    குடும்பம் காத்திடும் முறையிதுவா
    கூடுதல் வேகம் முறையாமோ,
    தடுக்கும் கவச மணிந்தாலும்
    தாண்டும் வேகம் இடர்தானே,
    அடுக்கும் உறவுகள் நலங்காக்க
    அதிக வேகம் வேண்டாமே…!

    *****

    ”தம்பி! உன் தாரமே உன் வாழ்வின் ஆதாரம்; வண்டியின் இடையில் அமர்ந்திருக்கும் பிள்ளைக்கு(ம்) ஆகிவிடக்கூடாது சேதாரம். எனவே வாகனத்தைச் செலுத்துவாய் நிதானமாய்” என்று அன்போடு வாகனவோட்டிக்கு அறிவுறுத்துகிறார் திரு. பழ. செல்வமாணிக்கம்.

    வேகம் என்றும் சோகம் வேகம் விவேகம் அல்ல தம்பி!
    உன் குடும்பம் வாழ்வது உனை நம்பி!
    உன் தாரம் பின்னால் அமர்ந்திருப்பதை
    மறந்தனையோ தம்பி !
    அழகுப் பிள்ளை உங்கள் நடுவில் அஞ்சி
    அமர்ந்திருப்பதை பார் தம்பி !
    அவள் வாழ்வின் ஆதாரம் நீ என்பதை
    ஒரு கணம் நினைத்தால் தம்பி!
    வேகம் மாறி, நிதானம் வந்திடும் தம்பி!
    தலைக்கவசம் அணிந்திருப்பது !
    நீ மட்டும் தான் தம்பி !
    ஆண்டவனின் அற்புதப் படைப்பு!
    மனித குலம் தம்பி!
    அதை விபத்தால் விபரீதமாய்
    மாற்றி விடாதே தம்பி!
    வாகனத்தை என்றும் நிதானமாய் !
    செலுத்திடுவாய் தம்பி!

    *****

    இருசக்கர வானத்தில் செல்லும்போது கைக்கொள்ள வேண்டியவற்றையும், தவிர்க்க வேண்டியவற்றையும் தன் கவிதையில் பட்டியலிடுகிறார் திரு. ரா. பார்த்தசாரதி.

    நேரத்திற்கு செல்ல இரு சக்ர ஊர்தியில் ஓர் அவசரப் பயணம்
    அவசரமாக இரு சக்ர ஊர்தியில் அதி வேகமான பயணம்
    அதிலும் தன் மனைவி, மகன் இருப்பதை உணராத பயணம்,
    இறப்பைப் பற்றி கவலை கொள்ளாத ஓர் பயணம்!
    இரு சக்ர ஊர்திகளின் விபத்துக்கள் அன்றாடம் நிகழ்கிறதே!
    மனிதனின் உயிர் இன்று மலிவாய்ப் போனதே!
    விழிப்புணர்வு ஏற்பட்டும் கவலை கொள்ளாமல் போனதே!
    வேகத்திலும், விவேகம் இல்லாமல் போனதே!

    இருசக்ர ஊர்திகளின் முன்னேற்றத்தால் அதி வேகமும்,
    விபத்தினால் மனிதர்களுக்கு ஏற்படும் துர்மரணமும்,
    கவனமாய்ச் சென்றாலும், எமனாக வந்து இடிப்பான்
    கேட்டால் அதுவே அவன் தலை விதி என்பான்!
    இருசக்ர ஊர்தியில், வேகமா ய் செல்வது விவேகம் அல்ல
    அதிக பாரம், அதிக நபர்களுடன்,செல்வதும் நல்லதல்ல
    சிக்கனல்களை மதிக்காமல் செல்வதும் நல்லதல்ல!ஓட்டும்போது கைப்பேசியுடன் பேசுவதும் நல்லதல்ல!வண்டியில் செல்லும்போது சாலை விதிகளை மதியுங்கள்!
    தலை பாதுகாப்பிற்கு தலைக் கவசம் அணிந்து செல்லுங்கள்!
    மனைவி, மகனுடன், கவனமாக வண்டியில் செல்லுங்கள்,
    விபத்தின்றி இருசக்ர ஊர்தியில் பயணம் செய்ய நினையுங்கள்!

    *****

    வீதிகளில் விதிகளை மதித்தால் எதிர்பாரா விதிமுடிவை விலக்கலாம்; காலனிடம் அநியாயமாய்ச் சிக்கி அகால மரணமடைவதை அகற்றலாம் என்று பாதுகாப்பாய் வாகனம் ஓட்டுவதன் அவசியத்தைப் பகர்கின்றார் பெருவை திரு. பார்த்தசாரதி.

    வாகனத்தில் வேகம் வாழ்வில் துன்பம்!

    வானில் எழுமேவு கணைபோல் வரையறையிலா
    —-வாகன மெலாம் சாலையிலே பறக்குதங்கே
    அவசரமாய்ப் போட்ட தார்ச்சாலை வழுக்கியதால்
    —அதிவேகமாய்க் கூட்டுதிங்கே விபத்துக் கணக்கை!

    வாகன வேகமதைச் சாலையில் காட்டாதேயுன்
    —விவேக புத்தியைச் செய்யும் செயலில் காட்டுவாய்!
    ஒடிந்தமூட்டும் உடலிலி லழியாத் தழும்புடனே
    —-நொண்டிவாழும் வாழ்வு தேவைதானா சொல்லு!

    வீதிகளில் காட்டும் வாகன வேகமதுவுன்
    —-வாழ்வில் இருளைத் தந்து விடுமிதை
    அறியாமல் செல்கின்ற வேகம் ஆபத்தாகும்
    —-அறியவைக்க முயற்சி செய்தும் பலனில்லை

    கணவனை இழந்த காரிகைகள் தன்னருமைக்
    —-குழந்தை இழந்த தாய்மார்கள் பலவென
    உயிரில்லா வாகன மொன்றால் முடியுமொரு
    —-உன்னுயிரை யரை நொடியில் பறித்துவிட!

    வீதிகளில் விதிகளின் மேல் வழிநடந்தால்
    —விதி முடிந்ததென்று புகலுவதை விடுக்கலாம்
    ஆடி அடங்கிய அருமுடம்பை எரித்து
    —-அரை நொடியில் சாம்பலாவதைத் தவிர்க்கலாம்!

    சுழலுவதே சக்கரத்தின் செயலானால்…வாழ்க்கைச்
    —-சுழற்சியிலோயாமல் உழலுவதும் மோர் நியதியன்றோ?
    பங்கமிலாப் பெற்றபெரு வாழ்வு நிலைபெறவுன்
    —-அங்கமதில் குறையிலா வாழ்வு வேண்டும்!

    உனக்கென்று உதித்ததைத் பறிக்க இங்கு
    —-உலகில் யாருக்கும் உரிமையில்லை யென்பதை
    உணர…உன்வாழ்வில் வேகமே வேண்டாமென
    —-நிதானமாய் வாழ்வில் நின்று நட!

    *****

    வாகன ஓட்டிகளுக்கு நல்ல அறிவுரைகளை அள்ளி வழங்கியிருக்கும் நம் கவிஞர்கள் தாம் பொறுப்புள்ள குடிமக்களுங்கூட என்பதை நிரூபித்திருக்கின்றார்கள். பாராட்டுக்கள்!

    *****

    அடுத்து வருவது இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதையென நான் தெரிவுசெய்திருப்பது…

    உந்துவிசைச் சைக்கிள் எங்கு போகுது?

    மந்தை மாட்டு வண்டியில்
    சந்தைக்குப் போன
    முந்தைய சாணி யுகம்
    பிந்திப் போனது!
    ஜல் ஜல்லென்று
    சதி தாள மிட்டோடும்
    குதிரை வண்டிகள் காலமும்
    விதி மாறி மறைந்தன!
    நிதிச் சிக்கன இரு சக்கர
    மிதி வண்டிகள்
    புதிராக வேகமாய் ஓடின!
    மனிதர்
    குதிவலி குறைக்கப்
    புதியதாய்ப்
    பெட்ரோல் எஞ்சின் பூட்டிய
    விந்தை வேக வண்டி
    இப்போது
    உந்துவிசை ஸ்கூட்டி வாகனமாய்
    வந்து விட்டது!
    வேகத்தில் பன்மடங்கு விரைந்தாலும்
    விபத்துகள் நேர்வதும்,
    சோகமும், துக்கமும், உயிர்கள்
    துறப்பதும் அனுதினம்
    தொடர்ந்தன!
    எதற்கும் நாம்
    விலை தர வேண்டும்!
    விஞ்ஞானம்
    இருதலைத் தெய்வம்!
    ஆக்க பூர்வமாய்
    அள்ளிக் கொடுக்கவும் செய்யும் !
    துள்ளிக்
    கொல்லவும் செய்யும்!
    உந்து சைக்கிளில்
    செல்லும் குடும்பத்தைப் பார்!
    எமனை நோக்கிப் போகும்
    அன்னை!
    அருந்தவப் பிள்ளை!
    ஏனில்லை,
    அவரது தலைகளில் மட்டும்
    பேணும் கவசம்?

    வாழ்வில் எதற்கும் நாம் விலைதர வேண்டும். அறிவியல் இருதலையுடைய தெய்வம். அதன் ஒருதலை ஆக்கத்தைத் தந்தாலும் மற்றொரு தலை அழிவுப் பாதைக்கு இட்டுச்செல்வதையும் மறுக்கவியலாது. சாலையில் அதிவேகமாய்ச் செல்லும் இந்த உந்துவண்டி எமனூருக்கு முந்திச் சென்றிடுமோ என்ற தன் அச்சத்தை இக்கவிதையில் அழுத்தமாய்ப் பதிவுசெய்திருக்கும் திரு. சி. ஜெயபாரதன் இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞராய்த் தேர்வாகியிருக்கின்றார். அவருக்கு என் பாராட்டு!

    Share
  • படக்கவிதைப் போட்டி 113-இன் முடிவுகள்

    -மேகலா இராமமூர்த்தி

     

    dryland

    புதுவை திரு. சரவணன் எடுத்திருக்கும் இந்தப் புகைப்படத்தை இவ்வாரப் படக்கவிதைப் போட்டிக்குத் தெரிவு செய்து தந்திருப்பவர் வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பாசிரியர் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பன். இவ்விருவருக்கும் என் நன்றியைத் தெரிவிக்கும் கடப்பாடுடையேன்.

    பாளம் பாளமாக வெடித்திருக்கும் இந்த வறள்நிலம் நம் இரத்த நாளங்களையெல்லாம் வேதனையில் உறையச் செய்கின்றது. சோர்ந்து அமர்ந்திருக்கும் இவ்விளைஞரின் தோற்றம் நம் வேதனையை மிகுவிக்கின்றது.

    இப்புகைப்படம் நம் கவிஞர்களின் நெஞ்சில் எத்தகைய உணர்வலைகளை எழுப்பியிருக்கிறது என அறிந்துவருவோம்.

    ***

    வெடித்துப் பாளமாய்ப் போனது நிலம் மட்டுமில்லை; வேலையில்லா இளைஞரின் மனமும் தான். நிலம் வளமுற நீர் வேண்டும்; இளைஞர் வாழ்வு வளமுற வேலை வேண்டும் என்று வறள்நிலத்தை வேலையில்லாப் பட்டதாரியின் வாழ்வோடு பொருத்திக் காட்டியுள்ளார் திரு. பழ. செல்வமாணிக்கம்.

    வேலை வரும் வேளை

    படித்து முடித்து விட்டேன்!
    பட்டமும் பெற்று விட்டேன்!
    ஒளி மயமான எதிர் காலம் இனி என்று!
    உள்ளம் மகிழ்ந்திருந்தேன் !
    வேலைக்கு மனுப் போட்டு நானும்
    காத்திருந்தேன்!
    இன்று வரும், நாளை வரும், வேலை என்று
    தினமும் பார்த்திருந்தேன் !
    வேலைக்கு நான் போட்ட மனுக்கள் பல நூறு!
    வேலை இல்லை என்று சொல்லி உயிரோட வதைச்சாரு!
    வேலை இல்லா இளைஞர்களின் வேதனையை
    யார் அறிவார்!
    அப்பா சொல்லாலே சுட்டெரிப்பார் !
    அம்மா முகம் சுளிப்பார்!
    தண்டச் சோறென்று சுற்றத்தார் பரிகசிப்பார்!
    வேலை இல்லா ஆண் மகனின்
    நிலை பாரீர்!
    நீர் இல்லா பாழ் நிலமாய் ஆன
    நிலை பாரீர்!
    வேலை இல்லா எங்களை ஏளனம்
    செய்யாதீர்!
    சொல்லம்பால் எங்களை வேரோடு
    சாய்க்காதீர்!
    வெடித்து பாளம் பாளமாய் போனது
    இந்த நிலம் மட்டுமல்ல! !!
    எங்கள் இதயமும் தான்!
    இந்த நிலம் வாழ நீர் தாருங்கள்!
    இளைஞர்கள் வாழ வேலை தாருங்கள்!
    வயலும், இளைஞனும் பிழைத்தால் தான்
    வையகம் என்றும் நிலைத்திருக்கும்!

    ***

    வெப்ப யுகப் பிரளயத்தால் மனித நாகரிகம் நாசமாகி, அவர்தம் புனித வாழ்வு மோசமாவதை அறிவியல் தரவுகளோடு அழகாய்த் தன் கவிதையில் பதிவுசெய்துள்ளார் அறிவியல் கவிஞர் திரு. சி. ஜெயபாரதன்.

    வெப்ப யுகப் பிரளயம் 2000

    சூடு காலம் வருகுது!
    நாட்டுக்குக்
    கேடு காலம் வருகுது!
    நாடு நகரம், காடு வயல்
    வீடு நரக மாகப் போகுது!
    ஆற்றில் எல்லாம்
    நீர் ஓட்ட மின்றி நிலம் காய்ந்து
    ஏரி, குளம், நீர் வரண்டு
    பூமித்தளம்
    துண்டு துண்டாய்ப்
    பிளந்து
    விண்டு பட்டுப் போனது!

    பூகோளம் மின்வலை யுகத்தில்
    பொரி உருண்டை ஆனது!
    ஓகோ வென்றிருந்த உலக மின்று
    உருமாறிப் போனது!
    ஓசோன் ஓட்டை யாகி,
    பூகோள மெல்லிய வாயுப் போர்வை
    பூச்சரித்துக் கந்தை ஆனது!
    மூச்சடைத்து நம் விழி பிதுக்க
    சூட்டுயுகப் போர் மூளுது!
    தொத்து நோய் குணமாக்க
    தூயநீர் வளம், காற்று வளம் தேவை!
    காலநிலைக் கோலத்துக்குக்
    காரணிகள் வேறு வேறு!
    கரங் கோத்துப் பூமி காக்க அனைவரும்
    புறப்படுவீர் எனக் கூறு கூறு!
    ஓரிடத்தில் எரிமலை வெடித்து
    உலகெலாம் பரவும்
    கரும்புகை மூட்டம்!
    துருவப் பனிக்குன்று வேனிற்காலம்
    உருகி, உருகி
    உப்பு நீர்க்கடல் உயரும்!
    உஷ்ணம் மெதுவாய் ஏறும்!
    தாளம் தடுமாறி
    வேளை தவறிப் பருவக் காலம் மாறி,
    கோடை காலம் நீடிக்கும்,
    குளிர் காலம் குறுகிப் போகும்,
    பனி மலைகள் வளராமல்
    குள்ள மாகும்
    நில வளம் செழிப்பிழக்கும்!
    நிலப் பகுதி வறண்டு போகும்!
    நீர்ப் பகுதி நிலமாகும் !
    உணவுப் பயிர்கள் கருகிப் போகும்!
    பஞ்சம், பட்டினி,
    நோய், நொடிகள் மக்களைப் பீடிக்கும் !
    மனித நாகரீகம் நாசமாகி
    புனித வாழ்வு மோச மாகி
    வெறிபிடித் தாட்டும், தரணியில்
    வெப்ப யுகப் பிரளயம் !

    ***

    ”மாரிமழை  பொழியுமுன்னே ஏரி குளங்களையெல்லாம் தூர்வாரிச் சீரமைத்துக் காத்திடுவோம்; வீட்டுமனையாகிவிட்ட நிலம் மீட்டு, ஊழல் நரிக் கூட்டத்தின் கொட்டமதை அடக்கிடுவோம்; நிலத்தைச் சேதப்படுத்தும் திட்டங்களை எதிர்த்துப் போராடுவோம்!” எனக் காலத்துக்கேற்ற வீரமுழக்கமிடுகிறார் திரு. வேங்கட ஸ்ரீநிவாசன்.

    நெடுவாசல் திற!

    ஆற்றில் போட்டாலும்
    அளந்து போடச் சொன்னார்கள்
    ஆற்று மணல் தானெடுத்து
    அழிவு நோக்கிப் போகின்றோம்

    அணைக்கட்டி நீரதனைக்
    காக்கும்வழிக் கண்டார்கள்
    மனை போட்டு விற்றுவிட
    சூழ்ச்சி பல செய்திட்டோம்

    சுட்டெறிக்கும் சூரியன்
    வெட்டவெளிக் காடு
    பட்டுப்போன நிலமென்று-கை
    கட்டி தினம் நின்றிருந்தோம்

    பட்டினியைப் போக்குமொரு
    பயிர் வளர்க்கும் பருவந்தனில்
    கொட்டுகிற மழைக்குக்
    காத்துக்கண் பூத்திருந்தோம்

    கொட்டும் மழைக்காலத்திலோ-நீர்க்
    காக்கும்வழி விட்டுவிட்டு
    வறட்டு வாதம் பேசி நம்முள்
    பிளவுபட்டு நின்றிருந்தோம்

    மாரிமழைப் பொழியுமுன்னே
    ஏரி குளம் வாவியெனும்
    நீராதாரம் தூர்வாரி
    சீரமைத்துக் காத்திடுவோம்

    வீட்டுமனையாகிவிட்ட நிலம்
    மீட்டு, தேன் குடிக்கும் ஊழல் நரி
    கொட்டமதை அடக்கிடுவோம்;
    நன்னீர் கிட்ட வழிசெய்வோம்.

    பயிர் வளர்த்து உயிர் காக்கும்
    அய்யாக்களைக் கண்ணாகக்
    காக்க வழிசெய்யும் தலைமைக்கு
    நெடுவாசல் திறந்துவைப்போம்!!!

    ***

    ”வெளிநாட்டு வேலைக்காக நிலத்தை விற்றுக் கைப்பொருளைக் கயவன் ஒருவனிடம் ஏமாந்தேன்; உழைத்துப் பிழைக்கலாம் என ஊருக்குவந்தால் வானமும் என்னை ஏமாற்றியதே” என்று நொந்து புலம்பும் ஓர் இளைஞனின் அவலக் குரலைத் தன் கவிதையில் ஒலிக்கச் செய்திருக்கிறார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

    இதுதானா…

    விளைந்த நிலத்தையும்
    விற்றுவிட்டோம்
    வெளிநாடு செல்ல..

    வழியில் ஒருவன் ஏமாற்றினான்,
    வீடு திரும்பினேன்-
    கைப்பொருள் இழந்தே..

    இருந்த வயலில் உழைத்தோம்
    எருமை மாடு போல..

    இதுவும் ஏமாற்றியது
    மழையைப் போல,
    எல்லாம் இழந்தோம்
    பலரைப் போல..

    வயலின் வெடிப்பு
    கொஞ்சம் பெரிதாயிருந்தால்,
    வேறு குழியே
    வெட்டவேண்டாம்-
    உழவர் வாழ்வு இதுதானா…!

    ***
    ”மண்வெளியில் மக்கள் தண்ணீரின்றித் தவிக்கையில் விண்வெளியில் தண்ணீர் தேடுவது விந்தை!அவ்வாறன்றி வீணாகும் மழைநீரை நுண்மதிகொண்டு சேமித்தால் வான்பொய்த்தாலும் மனங்கவலாது சுகமாய் வாழலாம்” எனும் நற்சிந்தனையைப் பாடுகிறது பெருவை திரு. பார்த்தசாரதியின் கவிதை.

    வறட்சி மாநிலம்

    மண் வெளியில் தண்ணீரின்றித் தவிக்கையில்
    ***விண்வெளியில் தண்ணீர் தேடும் விந்தையாம்
    நிலத்திலே நீர்த்துளி ஏதுமில்லா நேரம்தனில்..
    ***நிலவிலினிலே ஆராய்ச்சி செய்தென்ன பயன்..?

    தாயிழந்த குழந்தை மிரண்டு விழிப்பதுபோல..
    ***வாய்பிளந்தஏரி நீருக்காக நீலவானம் நோக்குமோ.!
    திட்டமுடன் ஆறுகுளம் ஏரிமடு வயலென..
    ***பட்டாபோட்டு விற்றதால் வந்தது நீர்வறட்சி..!

    இரத்தம் சுண்டி உதட்டில்வரும் வெடிப்புபோல
    ***ஈரம்வற்றிய நிலமும் வெடித்து பிளக்குதுபாரடா..!
    பொக்கையும் பிளவுமாய்க் காணும் ஏரிகளங்கே..
    ***கொக்கையும் காணொம் மீனையும் காணொம்..!

    தன்னிலத்தோடு தரிசு நிலத்தையும் வளைப்பதில்..
    ***தன்னிகரில்லாப் போராளிகள் அரசியல் வாதிகள்..!
    வெட்டிய மரமெலாம் கட்டுமரமாகிக் காசாகும்..
    ***கட்டுப்பாடின்றி கட்டிட மெழும் குளக்கரையில்..!

    சதிசெய்தே வாழப்பழகிய சதிகார ரவர்களிடம்..
    ***விதிசெய்யும் வேலைகள் ஒருபோதும் பலிக்காது..!
    காண்பது எதையும் பார்வையிலேயே வளைத்து..
    ***தன்னகம் கொள்வதில் பெருவல்லமை யாளர்கள்..!

    தூற்றும் அரசியலில் பொதுநலமென்று சொல்லி..
    ***தூர்வாரும் காட்சி நாடகம்கூட அரங்கேறுமப்பா..!
    போராடி ஆறுஏரி குளம்மடு மீட்டெடுத்தால்பின்..
    ***நீராடி மகிழலாம்நாம் பருவமழை பொய்கையில்..!

    பிறை வடிவிலமைத்த பழந்தமிழர் குளம்ஏரிதனில்..
    ***குறையில்லா நீரிருப்பில் கொண்டாடி மகிழ்ந்தனர்..!
    மழை வரும்போதெல்லாம் மறந்து தூங்கியமக்கள்..
    ***மழைவருமுன் விழிப்புடன் தூர்வார வேண்டுமப்பா..!

    பழங்கோவில் அருகருகே பெருங்குள மிருக்குமாம்
    ***விழும்மழைநீர் வீணாகாது குளம்வந்து சேருமாம்
    வீணாகும் மழைநீரைநுண் மதிகொண்டு சேமித்தால்
    ***வான்பொய்த்தாலும் வாளாது சுகமாய் வாழலாம்..1

    குளமிருந்தால் நீரில்லை குளமேயில்லை யிப்போது
    ***குளமிருக்கும் இடத்தில் குடியிருப்பு காண்கிறோம்..!
    குளங்களைப் பராமரிக்கும் குடிமராமத்து திட்டமது..
    ***உளமுடன் செயல்பட்டால் வளமுடனுண்டு வாழ்வு..!

    ***

    வறண்ட நிலத்தையும் வறளாத கற்பனை வளத்தோடு பாடியிருக்கும் கவிஞர் குழாத்துக்கு என் நன்றி!

    ***

    அடுத்து வருவது இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதையாய்த் தெரிவாகியிருப்பது…

    ”வெய்யிலின் கொடுமை நிலத்திலே தெரியும்
    பயிர் நிலங்கள் வெடித்துப் பாளமாய்த் தெரியும்
    இதனைக் கண்ட விவசாயின் மனம் வெதும்பும்
    வானின்று மழை பெய்யாதா என ஏங்கும்!
    வெய்யிலின் கடுமை நிழலில் இருப்பவனுக்குத் தெரியாது
    படித்துப் பட்டம் வாங்கிய விவசாய மகனுக்குப் புரியாது
    ஏர்ப் பின்னது உலகம் என்று வள்ளுவன் சொல்லியது
    ஏனோ படைத்தவனுக்கு நடைமுறையில் நடக்காமல் போனது!
    படித்தவுடன் வேலையில் சேர்ந்து பெருமைப் படவும்
    காசைப் பார்த்தவுடன் ஆடம்பர வாழ்க்கை வாழவும்
    ஆவல் கொண்டு தனக்கென்று பொன் பொருள் சேர்க்கவும்
    தன் மனைவி மக்கள் என்ற வேலி போட்டு வாழ்வதும்
    தந்தை உழவனானாலும் தொழிலை மதிக்கத் தெரியவில்லை
    அவரது உழைப்பிலே வளர்ந்ததை நினைத்துப் பார்க்கவில்லை
    நிலம் பாழாய்ப் போனாலும் கவலைப்பட நினைப்பதில்லை
    கூறு போட்டு விற்கவும் வீட்டு மனையாக்கவும் தயங்கவில்லை!
    இன்றுதான் ஞானம் பிறந்து சற்றே சிந்தித்துப் பார்த்தேன்
    உழவுத் தொழில் என்றும் கோழைப் படாது என உணர்ந்தேன்
    பிறர்க்கு அடிமையாய் வேலை செய்ய வெட்கம் அடைந்தேன்
    நானும் உயர்ந்து உழவு தொழில் செய்யப் புறப்பட்டேன்!
    பட்டம் பெற்றாலும் பாட்டாளியாக உழைக்கத் தீர்மானித்தேன்
    ஆழ்கிணறு தோண்டி, தண்ணீர் பெற ஏற்பாடு செய்தேன்
    விவசாயம் கற்று என் குடும்பத்தை மேன்மையுறச்செய்தேன்
    நானே விவசாயி, கடவுள் கண்டெடுத்த தொழிலாளி ஆனேன்!”

    என்று உழவன் மகனொருவன் தான் விவசாயக் குடும்பத்தில் பிறந்திருந்தும் உழவின் மேன்மை அறியாதவனாய் வாழ்ந்ததை எண்ணி வருந்தி, மனம் திருந்தி ’மேழிச்செல்வம் கோழைப்படாது’ எனத் தெளிந்து, அத்தொழிலில் ஆர்வத்தோடு இறங்குவதை எளிமையாய்ப் பேசியிருக்கும் இக்கவிதையின் படைப்பாளர் திரு. ரா. பார்த்தசாரதியை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞராய் அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.

     

     

    Share
  • படக்கவிதைப் போட்டி (114)

    பவள சங்கரி

    அன்பிற்கினிய நண்பர்களே!

    வணக்கம். கண்ணையும், கருத்தையும் கவரும் படமொன்றைக் கண்டவுடன் உங்கள் உள்ளத்தில் கவிதை ஊற்றெடுக்கும் திறமை கொண்டவரா நீங்கள்?

    18471360_1321590444561818_1009454329_n

    24942309@N07_rமுத்துக்குமார் எடுத்த இந்தப் படத்திற்கு ஒரு கவிதை எழுதுங்கள். இதனை நம் வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பாசிரியர் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பன் தேர்ந்தெடுத்து அளித்துள்ளார்.

    இந்த ஒளிப்படத்திற்கு ஏற்ற கவிதையை நல்ல தலைப்புடன் பின்னூட்டமாக இடலாம். ஒருவரே எத்தனை கவிதைகள் வேண்டுமானாலும் எழுதலாம். வரும் சனிக்கிழமை (03.06.2017) வரை உங்கள் கவிதைகளை உள்ளிடலாம். அவற்றில் சிறந்த கவிதையை நம் வல்லமை இதழின் ஆசிரியர்குழு உறுப்பினரும், தமிழிலக்கிய ஆராய்ச்சியாளருமான திருமதி மேகலா இராமமூர்த்தி தேர்வு செய்வார். ஒவ்வொரு வாரமும் சிறந்த கவிஞர் ஒருவர் தேர்ந்தெடுக்கப்படுவார். ஒருவரே பலமுறை பங்கு பெறலாம். இவ்வாய்ப்பு சிறந்த கவிஞராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்படும் கவிஞர்களுக்கும் உண்டு. 12 மாதமும் தேர்வுபெறும் ஒளிப்படக் கலைஞர் / கவிஞர்களிலிருந்து ஆண்டின் சிறந்த கலைஞரும், கவிஞரும் தேர்வு பெறுவார்கள். ஒளிப்படத்திலிருந்து தாக்கமும் தூண்டுதலும் பெற்று எழும் அசல் படைப்புகளை ஊக்குவிப்பதே இதன் நோக்கம். கவிஞர்களையும் கலைஞர்களையும் கண்டறிந்து ஊக்குவிப்பதற்கான அடையாளப் போட்டி இது; வெற்றி பெறுபவர்களுக்குப் பரிசளிப்பு இருக்காது; பாராட்டு மட்டுமே உண்டு. ஆர்வமுள்ளவர்களைப் பங்குபெற அழைக்கிறோம்.

    போட்டியின் நடுவரான திருமதி. மேகலா இராமமூர்த்தி புதுச்சேரி மாநிலத்தின் காரைக்காலில் பிறந்தவர். கணிப்பொறி (MCA) மற்றும் தமிழில் (MA) முதுகலைப் பட்டம் பெற்ற இவர், அமெரிக்க தமிழ்ச்சங்கப் பேரவையின் (FeTNA) 2008, 2009, 2014, 2016ஆம் ஆண்டுகளின் (ஆர்லாண்டோ, அட்லாண்டா & மிசௌரி) கவியரங்கம், இலக்கிய வினாடிவினா நிகழ்ச்சிகளில் பங்கேற்றுப் பாராட்டுகளும், பரிசுகளும் பெற்றுள்ளவர். சங்கப் பாடல்களில் அதிக ஆர்வமும், இலக்கியக் கூட்டங்களிலும், பட்டிமன்றங்களிலும் சுவைபடப் பேசுவதில் வல்லமையுமபெற்றவர். இவருடைய வலைப்பூ – மணிமிடைபவளம்.

    Share
  • படக்கவிதைப் போட்டி 112-இன் முடிவுகள்

    -மேகலா இராமமூர்த்தி

     

    working women

    புன்னகை சிந்தும் வனிதையர் குழாத்தை ஆசையாய்ப் புகைப்படம் எடுத்து வந்திருப்பவர் திருமிகு. அனிதா சத்யம். இப்படத்தைப் படக்கவிதைப் போட்டிக்குத் தேர்ந்தெடுத்துத் தந்திருப்பவர் வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பாசிரியர் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பன். இவர்கள் இருவருக்கும் என் நன்றி!

    மங்கையரின் பங்கயக் கைகள் இப் பாரில் செய்யாத பணியில்லை. ஒரு பெண், தனக்கென வாழ்வதைக் காட்டிலும் தன்னைச் சார்ந்தோர்க்காக  வாழ்வதே அதிகம். பிஞ்சுக் குழந்தையை நெஞ்சிலணைத்துத் துயில்கொள்ளச் செய்யும் அவளின் அருஞ்செயலில் தாய்மையின் தூய்மை தெரிகின்றது.

    இனி, கவிதைகளை நோக்குவோம்! 

    ***

    ”மிஸ். இந்தியா போட்டியை மிஸ் செய்த அழகிகள் நாங்கள். கழிப்பறையே எங்கள் இருப்பறை. குபேரர் கொடுக்கும் பிச்சையில் கும்பி நிரப்பும் குசேலர் நாங்கள்” என வேதனைக் குரல் எழுப்பும் விளிம்புநிலை மாதரைக் காண்கிறோம் திரு. சி. ஜெயபாரதனின் கவிதையில்.

    மிஸ். இந்தியா!

    உலக
    அழகிப் போட்டியில்
    இதுவரைக்
    கலந்து கொள்ளாத நான்தான்
    மிஸ். இந்தியா!
    என்னுடலில் ஓடுவது
    யுக யுகமாய்ச்
    செந்நிறக் குருதி அல்ல!
    கறுப்பு ரத்தம்!
    சூரிய பகவான்
    கரியைப் பூசிக் கருப்பராகி
    உரிமை பறிபோய்
    ஒதுக்கப்பட்ட குடிமக்கள்
    நாங்கள்!
    கழிப்பறையே எமது
    இருப்பறை!
    கழுவிச் சுத்தம் செய்வதெம்
    பொறுப்பு!
    தெருக்குப்பை அள்ளுவான்
    என் புருசன்!
    பள்ளிக்கூட முற்றத்தில்
    செருப்பு தைப்பான்
    அருமை மகன்!
    குபேரர் கொடுக்கும் பிச்சை
    அமுதில்
    கும்பி நிரப்பும்
    குசேலர் நாங்கள்!
    அனுதினம்
    கிடைக்கும் கூலியை மதுக்
    கடையில் கொட்டி
    குடி வெறியில்
    அடிப்பான் கட்டிய புருசன்!
    குடிமக்கள் எங்களுக்கு
    வீட்டிலும் சிறை!
    விடுதலை
    நாட்டிலும் சிறை!

    ++++++++++++++

    ”மன்பதையில் உயர்ந்த செல்வம் மழலைச் செல்வமே. ஏழை எம் வீட்டில் எமை வாழவைக்க முளைத்த வாழைக் குருத்து அது! எம்மிடம் வளமான மாடி வீடில்லைதான்; ஆனால் வாடிநிற்கும் பிள்ளையைத் தாங்கிப்பிடிக்கத் தளராத அன்புண்டே” எனும் வனிதையரின் வாஞ்சைக் குரலைத் தன் கவிதையில் ஒலிக்கவிட்டிருக்கிறார் திரு. வேங்கட ஸ்ரீநிவாசன்.

    குழந்தைச் செல்வம்

    ஏழையெங்கள் இல்லத்திலே
    வாழைக்குருத்து முளைத்ததுவே
    பாழுமெங்கள் வாழ்வினிலே – செல்வ
    பேழையாய் வந்துச் சேர்ந்ததுவே

    தொட்டிலில் இட்டிட வசதியில்லை
    கட்டிலில் போட்டிட வாய்ப்புமில்லை
    கட்டிய துணிக்கு மாற்றுயில்லை – இருந்தும்
    மட்டிலா மகிழ்ச்சிக்குங் குறைவுமில்லை

    எட்டு மாடி வீடு கட்டி-அதில்
    பட்டு விரிப்போடு குளிரூட்டி
    தொட்டு நிலா காட்டி – தினம்
    ஊட்டிடச் சோறு கிட்டுவதில்லை

    இருந்தும்…

    வெட்டவெளியே வீடாகும்
    கொட்டும் சூரியன் விளக்கேற்றும் – அன்னை
    வேர்வைத்துளி பன்னீர்த் தெளிக்கும் – அவள்
    சேலை தினமும் தூளி கட்டும்

    இலவம் பஞ்சில் செய்த மெத்தை
    இல்லை என்கிற போதிலுமே
    உலவும் தென்றல் வாசல் வந்து
    குளிரும் சாமரம் வீசி நிற்கும்

    பட்டு நிலா பாய்விரிக்கும்
    வெட்டவெளி உண்டு -அது
    நித்தமிங்குக் காட்டும் பல
    வித்தைகளும் உண்டு

    கட்டி, இன்பங்கொட்டி –
    இதழ்தொட்டு முத்தமிட்டு
    விளையாடபெரும் சுற்றமுண்டு; அவர்
    காட்டும் அன்பும் நன்று

    மாடி வீடும் மெத்தையணையும்
    காட்டிடாத நிம்மதியை
    வாடி நிற்கும் காலந்தன்னில் – அன்னை
    மடியின் அன்பு சுகந்தந்திடுமே!!!

    ***********

    ”கண்ணுங் கருத்துமாய்க் குடும்பம் காத்துக் குழந்தைகள் பேணும் நங்கையரை முற்றாய் நம்பிடு மானிடனே!” என்று நங்கையரின் சார்பாய் நல்வார்த்தைகள் உதிர்க்கிறார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

    நம்பிடு நங்கையரை…

    வேலையாய் வெளியே சென்றாலும்
    வெட்டியாய்ப் பொழுதைக் கழித்தாலும்,
    நாலுந் தெரிந்த ஆண்மகனும்
    நம்பிட வேண்டும் பெண்ணினத்தை,
    காலைச் சுற்றிடும் பிள்ளைகளை
    கண்ணும் கருத்துமாய்க் காப்பதெல்லாம்
    வாலைக் குமரி வந்தமனையாள்
    வணங்குந் தாய்போல் வனிதையரே…!

    **************

    ”பசியைத்தவிர எமக்குப் பக்கத்துணை யாருமில்லை; அதற்காய் நாங்கள் அழவில்லை; புன்னகையைப் பொன் நகையாய்ச் சூடி அழுகையை அருங்காட்சியம் அனுப்பும் வீர மகளிர் நாங்கள்” என்று கம்பீர முழக்கமிடும் வீரக் காரிகையரை நமக்குப் படம்பிடித்துக் காட்டுகிறார் திரு. பழ. செல்வமாணிக்கம்.

    ஆதலினால் சிரித்திருப்போம்

    வயிற்றுப் பசிக்கு இங்கே சோறில்லை!
    பிள்ளைச் செல்வத்திற்கு இங்கே குறைவில்லை!
    மண்ணில் பிறந்த காரணம் இன்னும் எங்களுக்கு
    விளங்கவில்லை!
    பசியைத் தவிர எங்களுக்கு பக்கத் துணை என்று
    யாருமில்லை!
    பசியை ருசித்ததால் கண்ணுறக்கம்
    கொண்டதில்லை!
    கண்ணுறக்கம் மறந்ததால் கனவுகள்
    கண்டதில்லை!
    ஆதலினால் கனவில் கூட வசதிகள்
    பார்த்ததில்லை!
    ஏழையாய் நாங்கள் பிறந்ததற்கு என்ன காரணம்
    தெரியவில்லை!
    இறைவா உந்தன் கருணைப் பார்வை இன்று வரை
    எங்கள் மேல் விழவில்லை!
    இருந்தும் நாங்கள் அழவில்லை!
    என் பெண் பெற்ற பெண்ணே!
    பொன்னாய் நீ கிடைத்தாய் !
    ஆதலால் நாங்கள் அழவில்லை!
    ஒருவருக்கு உணவில்லை என்றாலும்
    உலகத்தை அழிக்கச் சொன்ன பாரதி
    வழி நடப்பாய்!
    ஆதலால் நாங்கள் அழவில்லை!
    இன்று உன்னோடு புதிதாய் பிறந்தோம்!
    ஆதலால் நாங்கள் அழவில்லை!
    புன்னகை இனிப் பெண்களுக்கு
    பொன் நகையாய் ஆகட்டும்!
    அழுகை இனி அருங்காட்சியகம்
    போகட்டும்!

    ******************

    ஏழையின் சிரிப்பில் இறைவனைக் காண்போம் என்பது வெறும் பேச்சு; உழைத்து, உழைத்து எங்கள் உடம்புதான் வீணாய்ப் போச்சு! என்றும் குமுறும் கோதையரைக் காட்டுகிறார் திரு. ரா. பார்த்தசாரதி.

    கொடிது, கொடிது, இளமையில் வறுமை
    அதிலும், ஏழையாகப் பிறப்பதே கொடுமை
    ஏழை என்று பிறந்தாலே, உழைக்கும் உழைப்பாளி
    கையும், காலுமே உதவி; அது தருமே தினக்கூலி!
    வயிற்றுப்பசி குறைவானாலும், தீய பழக்கத்திற்குக் குறைவில்லை,
    இன்றோ பசியைப் போக்க, தண்ணீர்கூடக் குடிக்கக் கிடைக்கவில்லை
    ஏழையின் சிரிப்பில் இறைவனை காண்போம் என்பது வெறும் பேச்சு
    உழைத்து, உழைத்து எங்கள் உடம்புதான் வீணாய்ப் போச்சு!
    தெருக் கூட்டுவதும் , கழிப்பறை சுத்தப்படுத்துவதும் எங்கள் வேலை,
    கணவன்,மனைவி மற்றும் பிள்ளைகளுக்கும் வெவ்வேறு வேலை
    காலைப் பசியாற, அம்மா உணவகமே, காலை உணவு
    பசி போக்க அரசு காட்டும் திட்டத்தில் ஓர் நல வாழ்வு!
    ஆளுக்கொரு வீடு, திட்டம் மறைந்து, மரத்தடியே வீடானது
    எங்கள் குழந்தைக்குச் சேலைத் தொட்டில் கட்டும் மரத்தடியானது
    நிலா வெளிச்சமும், மரக்கிளைகளும் கையசைத்துச் சிரிக்கும்
    இரவில் தென்றல் காற்றே சாமரம் வீசி நிற்கும்!
    ஏழையின் குடிசையில் மகிழ்ச்சிக்கு என்றும் அளவில்லை
    பெற்ற பிள்ளைகளுக்கும் என்றும் குறைவில்லை
    குடும்பக் கட்டுப்பாடு விளம்பரம் பார்க்க நேரமில்லை
    ஏனோ எங்கள் வாழ்க்கைத் தரத்தினை நினைத்துப் பார்ப்பதில்லை!

    ***

    ஏழைமையுடன் தோழமை கொண்ட பாவையர் படும் பாட்டைத் தம் பாட்டில் பக்குவமாய் விளக்கியிருக்கிறார்கள் கவிஞர்கள்! பாராட்டுக்கள்!

    ***

    அன்றாடம் உழைத்தால்தான் அரைவயிற்றுக்கேனும் உணவு எனும் நிலையில் எத்தனையோ பெண்கள் தம் வாழ்வை வறுமைக்கு அடகுவைத்து மிகுந்த போராட்டத்திற்கிடையே வாழ்க்கைப் படகைச் செலுத்திவருகிறார்கள். அவர்களின் கலங்காத நெஞ்சுரமே அப்படகைக் கவிழாது காக்கும் துடுப்பு!

    ”வெயிலில் உழைத்து அவர்தம் மேனி  கறுத்திருக்கலாம்; ஆனால் அவர்கள் உள்ளத்தின் நிறமோ கள்ளமற்ற வெள்ளை! நாயுடன் நடைபயிலும் வசதிபடைத்த நகர நங்கையர்க்கு நடுவில் வாய்க்கும் வயிற்றுக்கும் போராடி உழைத்துண்ணும் இப்பெண்களே இவ்வுலகின் கண்கள்” என்று இப்பெண்டிரைக் கொண்டாடும் கவிதையொன்று!

    உழைக்கும் பெண்கள் உலகின் கண்கள்..!

    பெண்கள் முன்னேற்றமானது பேச்சள வில்தானோ
    கண்கள் கசங்காத நாளில்லை..!

    பணிக்குச் சென்றால்தான் எம்பசி தீருமென்று
    பலவிதப் பணிக்கும் செல்கிறோம்..!

    கல்மண் சுமந்து பெருங்கட்டிடங்கள் உருவாக
    நெல்மணி வயலிலுழைத்தும் வாழ்கிறோம்..!

    துவைப்பதும் சுத்தம் செய்வதும் பாத்திரம்
    துலக்குவது மெங்களிதர வேலையாகும்..!

    இடுப்பிலும் தலையிலும் இன்னலுறக் கைவண்டி
    இழுக்கும் வேலைகூடச் செய்வோம்..!

    அண்டை அயலூருக்குத் தினமுழைக்கச் செல்லும்
    அவலத்தையும் நாங்கள் பொறுப்போம்..!

    நாயுடனே நடைபயிலும்நகர நங்கைவாழ் மத்தியிலே
    வாயுடன் வயிற்றிற்கும் போராடுகிறோம்..!

    சுகம்காணும் எண்ணமுடன் சும்மாயில்லை நாங்கள்
    சோதனைகள் ஏற்பதற்கே பிறந்தவரே..!

    பிள்ளை சுமந்துகொண்டு உழைக்கும் வர்க்கமென
    வெள்ளை மனக்கறுமேனி மாந்தர்கள்யாம்..!

    முடமாகி வாழ்வில் முடங்காமல் வறுமையகலக்
    கூடையேந்தி கூவிபலவிற் கவும்செய்வோம்..!

    கல்யாணமானாலும் உழைத்து உழைத்து மனம்
    கல்லாகிய வர்க்கம் தானெனினும்..

    பற்றாக்குறைக் கூலியில் பகல்பூரா உழைத்துவிட்டுப்
    பற்றுடன் நல்லுறவோடுதான் வாழுகின்றோம்..!

    பெண்ணாய்ப் பிறந்தது உழைத்து மடிவதற்கேவெனும்
    எண்ணத்துடன் வாழ்வதுதான் எங்கள்நிலையோ..!

    நலிந்தால் வாழ்விலையென உழைப்பின் உயர்வை
    மெலிந்தயெங்கள் தேகமதைச் சொல்லுமென்பதை..

    களைபோக்குச் சிறுபயன் விளைக்க இவர்கள்
    உடலைக் கசக்கி உதிர்த்த வியர்வையின்
    ஒவ்வொரு துளியிலும் கண்டேன் – இவ்வுலகு
    உழைப்பவர்க்கு உரியதென் பதையே..!

    உழைக்கும் மகளிரை உயர்த்திப் பிடிக்கும் இக்கவிதையின் ஆசிரியர் பெருவை திரு. பார்த்தசாரதியை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞர் எனக் குறிப்பிட்டுப் பாராட்டுகிறேன்.

    Share
  • படக்கவிதைப் போட்டி 111-இன் முடிவுகள்

    -மேகலா இராமமூர்த்தி

     

    woman with toe rings

    திருமிகு. வெண்ணிலா பாலாஜி தன் படப்பெட்டியில் பதுக்கிவந்திருக்கும் பாவையொருத்தியின் பாதங்களை இவ்வாரப் படக்கவிதைப் போட்டிக்குத் தெரிவுசெய்து தந்திருப்பவர் வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பாசிரியர் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பன். இவ்விரு பெண்களும் என் நன்றிக்கு உரியவர்கள்.

    விண்ணும் பெண்ணும் கவிகளுக்கு என்றுமே சலியாத பாடுபொருள்கள். அதனால்தான் மிஞ்சியணிந்த பெண்ணிவளை மித’மிஞ்சி’ப் பாடியிருக்கின்றனர் கவிஞர்கள் என எண்ணுகிறேன்.

    இப்பெண்ணரசியின் பாத அணிகள் குறித்துக் கவிவாணர்கள் நமக்குச் சொல்லியிருக்கும் சேதியென்ன என்பதை அறிந்துவருவோம் வாருங்கள்!

    ****

    ”கொலுசே மெதுவாய் ஒலி! இல்லையேல் என் காதலியின் பாதங்களுக்கு வந்திடும் வலி” என்கிறார் திரு. கோகுல கிருஷ்ணன் போஜன்.

    ஒ(வ)லி

    கொலுசே…
    மெதுவாய் சப்தமிடு.

    என்னவளின்
    மென் பாதங்களுக்கு
    வலித்துவிடப்போகிறது!!!

    *****

    ”மச்சான் கொடுத்த ஒத்த மிஞ்சி மூணானது அவன் மேல கொண்ட பிரியத்தின் பெருக்கத்தாலே” என்கிறாள் திருமிகு. தேனம்மை லக்ஷ்மணனின் கவிதையில் வரும் மிஞ்சியணிந்த வஞ்சி. 

    ஒத்த மிஞ்சி கொடுத்தேண்டி
    தங்கமே தங்கம்

    அது ஒண்ணுக்கு மூணா மின்னுவதென்ன
    தங்கமே தங்கம்

    ஒத்த மிஞ்சி நீ கொடுத்தே
    மச்சானே மச்சான்
    அது ஒன் பிரியம் போலப் பெருகிப் போச்சு
    மச்சானே மச்சான்
     

    ******

    ”மிஞ்சி அளவுக்கு மிஞ்சியதை”க் குறும்பாய்க் குறும்பாவாக்கியிருக்கிறார் திரு. த. மோகனசுந்தரம்.

    அழகுதான்
    அவளுக்கு மிஞ்சி!
    ஆயினும்
    அளவுக்கு மிஞ்சி!

    *****

    ”பாறைவிளிம்பில் பாதம் பதித்து, நர்த்தனமாட எத்தனிக்கும் இந்நங்கையின் கால்களும் கவிபாடுதே!” என்று சிலிர்க்கிறார் திரு. பா. சங்கரகுமார்.

    அழகுக் கால்கள் நோகலாகுமோ?

    ஒய்யார சாயலில் ஒரு கால்
    நர்த்தனைமாட எத்தனிக்க
    சலங்கைக் கால் பளபளக்க
    பாறை விளிம்பு பயமுறுத்த
    ஆடவா வேண்டாமா என தவிக்க…
    தங்க தாரகையே !
    நீ சிலிர்க்க
    உன் கால்களும் கவி பாடுதே!

    *****

    ”முள்ளோ? கல்லோ? ஆடித் துகளோ? உன் பாதத்திற்கு வலியூட்டிய வழி யாதோ?” என்று பாவையைப் பார்த்துப் பரிவோடு கேட்கிறார் ஈரோடு திரு. சாம்ஸ் (பெயரைத் தெளிவாகக் குறிப்பிடுக!)

    வலியின் ஒளி
    பிறர் பாதணி விட்டுசென்ற
    முனையிலா முள்ளோ
    கல்லோ கற்கண்டோ
    போதை வடிந்த
    கோப்பை உடைந்த
    ஆடித்துகளோ
    வைத்த அடி வைக்காமல்
    உன் பாதம் தொக்கிடவே
    வலியூட்டிய
    வழியது யாதோ….!!!

    *****

    ”பொன்னில் மனம் மயங்கும் பெண்ணே! பொன்னும் உடலில் பூட்டிய மென்விலங்குதான் என என்று உணர்வாய்? என்று வேதனையோடு வினவுகிறார் திருமிகு. சுகமதி.

    பொன்னென்று
    மகிழ்ந்து
    அதன் அழகின் நீட்சியில்
    தன்னை தொலைத்து
    இசையின் துளிகளில்
    இன்பமுற்று
    சந்ததிகளை வார்த்தெடுத்தவள்
    தனக்குள் தானே
    புதையுண்டு போனதை
    என்றேனும் உணர்ந்திடுவளா
    பொன்னெல்லாம்
    பூவிலங்குதான் என்று

    *****

    சிரசில் சூடும் கிரீடம் மெல்லியலாள் மென்பாதத்திற்கு மெட்டியாய் இடம் மாறியதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார் திரு. இரத்தனசாமி. 

    மெல்லியலாள் கிரீடம்தனை மகிழ்வாக
    மென்பாதம் சூடியதோ மெட்டியென
    வெண்கொலுசும் சிணுங்கியதோ வெட்கமுடன்
    தன்நா மணியோசைத் தாளத்துடன்!

    *****

    ”தாலிக்கயிற்றுடன் நான் மணம் முடிக்கக் காத்திருக்க, மெட்டியுடன் வந்து எந்தன் மனம் முறித்துப் போனவளே…! பாழும் மனசடக்கி நான்வாழ வழியொன்று சொல்லிப்போ! எனப் புலம்பும் காதலனைக் காண்கிறோம் திருமிகு. சத்யா அசோகனின் கவிதையில். 

    வெள்ளி கொலுசொலிக்க
    வீதியுலா வருகையிலே
    பார்த்திருந்த நான்
    பைத்தியமாகி போனேன்
    தாலிக்கயிறுடன் தவமிருக்கும் வேளையிலே
    மெட்டியுடன் வந்து
    எட்டி உதைத்தவளே!!

    கோடை வெயிலிது
    கொடுமையாய் சுடுகையிலே
    பாறையிலே நடக்கிறியே
    பாத அணி இல்லாம
    பாதகத்தி நீ எனக்கு
    இல்லையின்னு போனபின்னும்
    பாழும் மனசடக்க வழி ஒன்னு சொல்லிப்போ!!

    *****

    ”பெண்ணே! கணவனுக்காக அணிந்தாயோ… கள்வனைக் களைய அணிந்தாயோ நானறியேன்! உன் அடிமை வாழ்வின் அடையாளமாகவே நான் இதனைக் காண்கிறேன்” என்று தீர்க்கமாய் உரைக்கிறார் திரு. பெருமாள் அச்சி(?) 

    கால் ஆபரணங்களென்பார்..
    கலியுக மங்கைகள்..
    கால் விலங்குகளென்பார்
    புரட்டி பேசுவோர்..
    கணவனுக்காய் அணிந்தாயோ..
    கள்வனைக் களைய அணிந்தாயோ.!
    பாதம் நோகாமல் நடக்கப்பழகிய கால்களும் பரிதவிக்கின்றன
    பதம் பார்க்கும் மெட்டிகளால்.
    உச்சி முதல் பாதம் வரை
    பூட்டிப் பார்ப்பதிலேயே
    பழைமை காண்கின்றனர்
    கருப்பை வளர்ச்சிக்கு நல்லதென்பார்
    அறிவியலையும் இணை சேர்ப்பர் இச்செயலுக்கு
    கரை சேர்ந்த கடைசி நிலையிலும் கழட்டிட அனுமதியார்..
    மண அடையாளமாய்
    மாட்டப்படும் இவ்வளையம் விலக்கப்படுவதோ
    மணவாளனின் மரணத்திற்குப் பின்பு..
    அதுவரை பூட்டியே இரு
    அழுத்தம் விரல்களின் நோவுகளாவது
    அடையாளமாகட்டும்
    உன் அடிமை வாழ்விற்கு.!

    *****

    ”படிதாண்டிய பாவையின் பாதங்கள் வெம்மை தாளாது சிறு திட்டில் ஊன்றி நிற்கக் கொள்கின்றன ஆசை” என்பது திருமிகு. ரதி ராஜேஷின் யூகம்.

    படிதாண்டிய அவள்,
    பாதைகள் இல்லா
    நடை பயணங்களில்
    தேடியலைகின்றாள்…

    மெட்டியிட்ட மெல்லடியை
    சுடு மணல் தகிக்க,
    முன்னோடும் அவள்,
    தன் நிழல் மிதித்து
    சூடாற்றும் வகையறியாது…

    காலடியில் நழுவிய
    சாலைகளில்…..
    ஏதோ ஒரு கணத்தில் ,
    ஒரு சிறு திட்டில் ,
    கால் ஊன்றி நிற்கும் ஆசை
    அவளுக்கு பேரோசையாகிறது!!

    *****

    இதுவரைக் கொலுசு மட்டுமே அணிந்திருந்த மென்பாதங்களில் மணவாழ்க்கை தந்த புதுச்சுமையாய் (!) மெட்டியும் சேர்ந்துகொள்ள, பால்யம் நின்றுவிட்ட காலத்தின் படிகளில் சற்றே இளைப்பாறுகிறாள் இந்த வனிதை என்பது திருமிகு. மஞ்சு விஸ்வநாதனின் அனுமானம்.

    இளைப்பாறல்

    பிறந்ததிலிருந்து
    கொலுசணிந்த பாதங்களில்
    இன்றிலிருந்து புதிதாய்
    விரல்களில் மெட்டியும்..
    இனி, மணவாழ்க்கையெனும்
    புதிய திசையில்
    நெடிய பயணம்
    தொடங்கும்முன்
    சற்றே இளைப்பாறுகிறேன்
    என் பால்யம் நின்றுவிட்ட
    காலத்தின் படிகளில்…

    *****

    ”விரல்வழியே உன் விழிகளில் நுழைய நான் இட்டவையே இம் மெட்டிகள்” என ஆடவன் ஒருவனின் ஆசையைப் பேசுகின்றது திருமிகு. கீதா ஷங்கரின் கவிதை.

    வந்த பொழுதிலிருந்தே
    பெயர்ந்து செல்லப்பார்க்கின்றாய்
    வேரறுத்து ஓடி வந்தும்
    துயர்நினைவில் தொலைகின்றாய்
    ஒன்றிற்கு மூன்றாய்
    விரல்களில் இட்டது…
    விரல் வழியே உன்
    விழியகளில் நுழையத்தானடி?
    சுமை இறக்கி காலாறு…
    மெட்டிப் பாதமொரு வரலாறு

    *****

    ”கல்லில் பட்ட பெண்ணின் பாதம் கல்லை மலராய் மாற்றியது; ஆணின் கர்வம் அடக்கிப் பெண்ணின் பெருமை சாற்றியது” எனப் பெண்ணின் பெருமை போற்றுகிறார் திரு. பழ. செல்வமாணிக்கம்.

    அவளும் நானும்
    அம்மி மிதித்து, அருந்ததி பார்த்து
    என்னைச் சேர்ந்த கண்மணியே !
    என்னில் படர்ந்த வஞ்சிக் கொடியே! நம் திருமணச் செய்தியைச்
    சொல்வதற்கு !
    காலில் மிஞ்சி அணிந்தாயோ!
    சிலம்பால் தொல்லை வந்ததினால்
    கொலுசை நீயும் அணிந்தாயோ !
    கொலுசை நீயும் அணிந்தாலும்!
    கற்புக்கரசி கண்ணகி தான்!
    கற்பு என்று வந்துவிட்டால்!
    ஆணுக்கும் பொதுவென்று
    நான் அறிவேன்!
    கோவலனாய் நான் வாழாமல்!
    ராமனாய் என்றும் வாழ்ந்திருப்பேன் !
    ராமனாய் நானும் வாழ்ந்தாலும்!
    அக்கினி பரிட்சை தர மாட்டேன்!
    உன் மெல்லிய பாதம் கல்லில் பட்டவுடன்!
    கல்லும் மலராய் மாறுதம்மா!
    கல்லும் மலராய் மாறியதாலே!
    எந்தன் நிலையை என்ன சொல்ல!
    ஆண் என்ற கர்வம் மறைந்ததம்மா
    அனைத்தும் பெண் என்று தெரிந்ததம்மா

    *****

    பாவையின் மெட்டி விரல்கள் தன் நினைவுகளைக் கட்டிப்போடுவதைச் சுட்டுகிறான் திரு. இளா(?) (பெயரைத் தெளிவாகக் குறிப்பிடுக!) படைத்த கவிக் காதலன்.

    உன் நினைவுகளைச் சுமக்கும்
    மெட்டி விரல்களில்,
    நித்தம் நிறைகின்றன,
    மறக்க நினைக்கும்,
    உன் நினைவுகள்…!!!

    *****

    ”விரலுக்கு விலங்கிட்டு அவளோடு என்னையும் அடைத்துக்கொண்டேன் சிறகுகள்கொண்ட இல்லறச் சிறையில்” என்கிறார் ஈரோடு திரு. மூர்த்தி.

    விரலுக்கு விலங்கிட்டு
    அவளோடு சேர்த்து
    என்னையும்
    அடைத்துக்கொண்டேன்,
    இல்லறம்
    எனும்
    சிறகுகள் கொண்ட
    சிறையில்

    *****

    ”வஞ்சியே! கொண்டவனை மண்டியிட வைக்கும் உன் மிஞ்சி, கண்டவனை விலகிடச் செய்யும்  அஞ்சி!” என்று கருத்துரை பகர்கின்றார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன். 

    அத்தனையும்…

    உன்
    மௌனத்தை மொழிபெயர்த்து
    மெல்லப் பேசிடும்
    கால் கொலுசு..

    கொண்டவனை மண்டியிடவைத்து,
    கண்டவனை விலகிடச்செய்யும்
    மிஞ்சி-
    கொஞ்சம் கூடுதலாய்..

    பஞ்சின் மெல்லடி காட்டும்
    பாத அழகு..

    அழகுக் குலமகளே,
    அசையாதே
    அப்படியே நில்,
    அத்தனை அழகும்
    அடங்கின உன் காலடியில்…!

    ***** 

    மெட்டி அணிவிக்கும் திருமண வைபத்தைச் சுவையோடு தன் கவிதையில் படம் பிடித்துக் காட்டுகிறார் திரு. ரா. பார்த்தசாரதி.

    மணமகள் கொலுசின் ஓசையே இனிமை
    மெட்டி ஒலியே அவள் வருவதன் அடையாளம்
    கொலுசின் இன்னிசையே கணவனுக்கு இனிமையூட்டும்,
    மெட்டி ஒலியே அவன் நெஞ்சத்திற்கு மகிழ்வூட்டும்!
    ஏழு முறை வலம் வந்து மெட்டி அணிவித்தேன்
    அம்மி மிதித்து, அருந்ததி பார்த்து மெட்டி அணிவித்தேன்
    சதாப்தி என்பது திருமண வைபவத்தில் ஒன்று
    மணமக்களுக்கு மெட்டி அணிவிப்பது வழக்கத்தில் ஒன்று!
    கொலுசு அணிந்து உன் வரவைத் தெரிவித்தாய்
    சதங்கை அணிந்து பரத நாட்டியம் ஆடினாய்
    மணமானவள் என்பதை தெரிவிப்பது கொலுசு, மெட்டியே
    திருமணச் சடங்கில் இவை எல்லாம் ஒரு பகுதியே!
    ஜல், ஜல் எனும் சலங்கை ஒலி என் மனதைப் பந்தாடுதே
    மெட்டி ஒலியுடன் என்னருகில் வரும்போது நெகிழுதே
    இவ்விரு ஓசையும் என் நெஞ்சத்தைக் கிள்ளுதே!
    நான் நோக்கும்போது உன் கால்கள் கோலமிடுதே!

    *****

    ”ஆடவரை ஆடவைக்கும் நட்டுவாங்கமாய் மெட்டி மிளிர்ந்தாலும் விரலுக்கு ஒன்றாய் மாட்டிக்கொண்டிருப்பது எழிலைத் தரவில்லையே! அளவான அழகே அளவில்லா அழகு” என்று நகையணியும் முறைபற்றி நயம்பட உரைக்கிறார் திருமிகு. ஷக்திப்ரபா.

    அளவோடு மிஞ்சினால் அம்ருதம்

    பெண்மையின் அடையாளம்
    நளினத்தின் நகை வடிவம்
    நடனத்தின் நாடி
    மங்கலச் சின்னம்
    ஆடவரை ஆட்டுவிக்கும் நட்டுவாங்கம்…

    ஆயிரம் காரணம் இருப்பினும்
    இவர் சொன்னார்
    அவர் தந்தாரென
    விரலுக்கு ஒன்றாய்
    மாட்டிக்கொண்டு விழிக்காதே.
    இதுவே பெண்ணின்
    எல்லையென அடங்காதே.

    சிக்கென அழகாய்
    ஒற்றை விரலில்
    பாங்காய் அணிந்து
    டக்கென தாவிக் குதிக்கும்
    சுதந்திரமும் ஒப்பிலா அழகு.
    அளவான அழகும் அளவிலா அழகே.

    *****

    ”காதுக்கு இசைமுடிச்சிட்டது உன் கொலுசு” எனக் குதூகலிக்கிறார் திரு. சே தண்டபாணி தென்றல். 

    காதுக்கு இசை
    முடிச்சு போட்டது
    உன் கொலுசு

    *****

    கொலுசும் மெட்டியும் தரும் அழகையும் ஆரோக்கியத்தையும் பட்டியலிடும் பெருவை திரு. பார்த்தசாரதி, இன்றைய நவநாகரிகம் இவற்றையெல்லாம் அநாகரிகம் என்று அப்புறப்படுத்தும் அவலத்தையும் சுட்டத் தயங்கவில்லை. 

    கொலுசும் மெட்டியும்

    கொலுசு

    ஒருத்தி வருகையை
    —ஒலியெழுப்பி அறிவிக்கும்
    நரம்பைமுறுக்கி நங்கையிளரத்த
    —நாளத்தைச் சீர்செய்யும்..!

    கொஞ்சுதற்கும் காதலர்கள்
    —கூடுதற்கும் இடையே
    எச்சரிக்கும்…சைகையாகச்
    —சிறுமணியின் இசைகேட்கும்..!

    பகலில் பாவையோடு
    —பழகிவந்தால். . “நீகொலுசு”..!
    இரவில்பய ஒலியெழுப்பி
    —இன்னல்செய்யின்… “நீபிசாசு”..!

    மெட்டி
    ஆயரின் கால்விரல்
    —அனைத்துமணி செய்யும்..!
    கயவரின் கண்படுமுன்
    —காட்டிக் கொடுக்கும்..!

    தாலியுடன் மெட்டியும்
    —வேலிபோல கற்பைக்
    கட்டிக்காக்கு மதுவுன்
    —கருப்பைவளம் பெருக்கும்..!

    அழகுக்கு அழகுசேர்க்கும்
    —அணிகலனே மெட்டியாகுமது
    மரபினால் மங்கையர்க்கோர்
    —முக்கியதொரு சடங்காகும்..!

    மெட்டியும் கொலுசும்
    கட்டிய கணவனுக்குக்
    —கிட்டாத தொடுவுறவை
    மெட்டியும் கொலுசும்
    —தட்டிப்பறித்து கேலிசெய்யும்..!

    பொன்னும் மணியும் கழுத்தில்
    —மின்னும் பெண்ணிற்குக்
    கணுக்காலும் கால்விரலும்
    —உன்னழகால் மெருகேறும்..!

    சிலம்பை ஒடித்த
    —கண்ணகியின் சாபமோ..?
    சிலர் கால்களிலின்று
    —சிலம்பைக் காணோம்..?

    மெட்டி அணிவதெல்லாம்
    —மட்டமென ஆனதோ..?
    மாதர்தம் விரலினின்று
    —மெட்டியைக் காணோம்..?

    கலாசாரமோகத்தில் கன்னியர்கள்
    —கழட்டியெறியும் அணிகலனில்
    கணுக்காலும் கால்விரலும்
    —இன்னுமனுமதி தரவில்லையோ…?

    வஞ்சியின் ’மிஞ்சி’யெழிலை நெஞ்சினிக்கும் சொற்களால் வருணித்திருக்கும் கவிவலவர்கட்கு என் வாழ்த்தும் பாராட்டும்!

    *****

    ஆடை அணிகள்மீது அரிவையர்க்கு அளவுக்கு மிஞ்சிய மோகத்தை ஏற்படுத்தி இச்சமூகம் அவர்களை அவைகளுக்கு அடிமையாக்கி வைத்திருக்கிறது. அதனால் தம் உடலழகைக் கூட்டுவதிலும், தம்மை அழகியராய்க் காட்டுவதிலுமே ஆர்வம் கொண்டுவிட்ட பெண்டிர், இப்பொன்விலங்குகளைக் களைந்தெறிய மற(று)க்கின்றனர்.

    ”கல்லானாலும் கணவன் எனும் பழமொழியைச் சிரமேற்கொண்டு கல்லிலும் முள்ளிலும் கணவனொடு கால்நோக நடந்து எண்ணிலாத் துயரடைந்த பெண்ணரசிகளுக்கும் நம் மண்ணில் பஞ்சமில்லை!

    அதைவிடுத்து, தம் நல்வாழ்வுக்கேற்ற புதிய பாதையை மதியின் துணைகொண்டு மங்கையர் தெரிவுசெய்யவேண்டிய காலமிது!

    அணிகளில் இல்லை அரிவையரின் அழகு! நிமிர்ந்த நன்னடையும் நேர்கொண்ட பார்வையும்
    நிலத்தில் யார்க்கும் அஞ்சாத நெறிகளும் கொண்டு திமிர்ந்த ஞானச்செருக்கோடு பாரதியின் புதுமைப் பெண்ணாய்த் திகழ்வதிலேயே ஒளிர்கின்றது அவர்தம் உண்மை அழகு!” எனும் உயர்ந்த கருத்துக்களை உரக்கச்சொல்லி மாதரார்க்கு அறிவொளி ஏற்றும் அருங்கவிதை ஒன்றைக் கண்டேன்!

    பாதம் கூறும் பாடம்

    பெண்ணவளின் பாதத்திற்கு
    புது நகைகள் தான் கொடுத்தார்
    வெள்ளியில் மிஞ்சியென்றார்
    தங்கத்தில் சதங்கை தந்தார்

    பிஞ்சு விரல் சொடுக்கெடுத்து
    ஆலிவ் எண்ணெய்ப் பூசி வந்தார்
    நகக்கீறுத் தனைத்தீட்டி
    நளினம் நீயென்றுரைத்தார்.

    இத்தனையும் பழக்கி அவளை
    இத்தரணி மீதினிலே
    போகப்பொருள் ஆக்கிவைத்து
    சுயந்தொலைத்து நிற்கவைத்தார்

    பெண்ணவளின் பாதமலர்
    எண்ணிலாத கதைகள் சொல்லும்
    விண்ணவரும் பெற்றிடாத
    திண்ணமதைத் தானியம்பும்

    சீதையவள் பாதங்களோ
    ஸ்ரீராமன் பின்சென்றும்
    பெருந்துன்பம் அடைந்ததொரு
    பெருங்காதை நினைவுறுத்தும்

    கடவுளையே பின்தொடர்ந்தும்
    காரிகையாய்ப் பிறந்தோர்க்கு
    கட்டமது நீங்காதென்று
    திட்டமாகச் சொல்லிவிடும்!

    பாஞ்சாலி பாதங்களோ
    பார்த்திபனின் கரம்பிடித்தும்
    பலதாரப் பெண்ணென்ற
    பரிகாசம் தனையேற்கும்

    பலதாரந்தனை மணந்த
    பலராமன் உடன்பிறப்பை
    பரந்தாமன் எனப்போற்றுவதைப்
    பாரோர்க்குப் பறைந்து நிற்கும்!

    கண்ணகியின் காற்சிலம்போ
    கற்புநிலைக் கற்பித்துக்
    கல்மனதுக் கணவனையும்
    காத்து நிற்கப் போதிக்கும்

    தாழ்வுற்று, வாழ்வதனைத் தானிழந்து
    பாழ்பட்டு நின்றதற்கு
    ஆடவனை விடுத்து அவள்
    ஊழ்வினையைச் சாடி நிற்கும்…!

    அகலிகையின் நிலைகூறும்
    அருந்ததியைப் பார்க்கச் சொல்லும்
    நளாயினியின் கதைச் சொல்லி
    வேசியிடம் தூதனுப்பும்!

    வேண்டா இந்நிலை விடுத்துத்
    தீண்டாமைத் தனைத் துறந்து
    முண்டாசு கவிஞனவன்
    கண்ட பெண்ணாய் நீ வருவாய்

    தடுமாற்றந்தனை விடுத்து
    சுயமாற்றந்தனைச் செய்து
    புதுப்பாதைத்தனைக் கண்டு
    முழுவுறுவம் காட்டி நிற்பாய்!!!

    சிந்தனைக்கு வளஞ்சேர்க்கும் இக்கவிதையை இயற்றிய திரு. வேங்கட ஸ்ரீநிவாசனை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞரென அறிவிக்கின்றேன். 

    ***** 

    காலணி மறுக்கப்பட்ட பாட்டிமார்களின் கால் நோவைப் பாதம் பழுக்க வெயிலில் நின்றிருக்கும் நிலையில்தான் உணரமுடியும் எனும் உண்மையைப் பரிவோடு பதிவுசெய்திருக்கும் மற்றொரு கவிதையும் மனங்கவர்ந்தது.

    காலணிகள் அணியவும்
    மருதாணி பூசவும்
    அனுமதி மறுக்கப்பட்ட
    என் பாட்டிகளின் காலத்தில்
    தூக்கி எறிகிறேன் என் ஒப்பனைகளை

    நகச்சாயம் பூசியபடி
    கொலுசுகளும் மெட்டிகளும்
    ஒலிக்குமிந்த கால்களின் பின்னணியில்
    மறைந்து கிடக்கின்றன
    என் மூதாதையர்களின்
    ஏக்கங்களும் ஆசைகளும்

    என் மென் பாதங்களின்
    ரேகைகளில் இன்னும் ஊறுகின்றன
    வெடிப்புகளில் மண்துகள்கள் குடைய
    அவர்கள் வீடடைந்த உச்சிவெயிலின் வலி

    அந்தச் சூட்டின்
    கதகதப்பையும் வலியையும்
    ஒரு கணமேனும் உணரும் தருணமொன்றில்
    நான் படுத்துக்கிடப்பேன்
    என் நான்காம் தலைமுறை
    கொள்ளுப்பாட்டியின் மடியில்

    திரு. தனபால் பவானியின் இக்கவிதையைப் பாராட்டுக்குரியதாய்க் குறிப்பிடவிரும்புகிறேன்.

    தொடரட்டும் கவிஞர்கள்தம் நன்முயற்சி!

     

     

    Share
  • படக்கவிதைப் போட்டி 110-இன் முடிவுகள்

    -மேகலா இராமமூர்த்தி

     

    sky

    திரு. ஜமீல் ரியாஸ் எடுத்திருக்கும் இந்த வித்தியாசமான புகைப்படத்தை இந்த வாரத்தின் படக்கவிதைப் போட்டிக்குத் தெரிவுசெய்து தந்திருப்பவர் வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பாசிரியர் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பன்.

    வானத்தின் அடர்நீல வண்ணமும், வெண்ணிலவைக் கம்பளியாய்ப் போர்த்தியிருக்கும் கருமேகக் கூட்டங்களும், கீழே தெரியும் மணற்குவியலும், பாறைகளும் ஏதோ கனவுலக் காட்சிபோல் கவினோடு தெரிகின்றன.

    இந்தக் காட்சியைத் தம் கவித்திறனால் மிளிரச் செய்ய நம் கவிஞர்களும் தயாராக இருக்கிறார்கள். அவர்கள் ஒவ்வொருவரின் கவிதையையும் படித்துச் சுவைத்து வருவோம்.

    *****

    ”நீலவான், வெண்ணிலவைப் பொட்டாய் வைத்துக்கொண்டதைச் சற்றும் விரும்பாத காளமேகம் அதனைப் பட்டென மறைத்து, வான வயலில் விண்மீன்களை விதைக்க, அவை தாரகையாய்ச் சுடர்விடுகின்றன” என்ற சுவையான கற்பனையைத் தன் கவிதையில்  விதைத்திருக்கிறார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

    முளைத்தது…

    நீல வானம்
    நிலவை வைத்துக்கொண்டது-
    பொட்டாய்..

    மேகத்துக்குப் பிடிக்கவில்லை,
    மறைத்தது நிலவை..

    வான வயலில்
    விதைத்தது,
    விண்மீன் விதைகளை..

    விதை முளைத்து
    வெளிச்சமாய்-
    கண்சிமிட்டும் தாரகைகள்…!

    *****

    ”நீலவான் ஆடைக்குள் முகம் மறைத்த நிலவே! ஈசனின் சிரமேறிய உனக்கு அச்சமெதற்கு? காதலர்க்குத் தூதானாய்; மழலையர்க்கு மாதாவானாய்! இதயத்தில் கொலுவிருக்கும் எழில்நிலவே! உதயம்வரை ஒளிதருவாய் நீ எமக்கு!” என்று அம்புலியோடு அன்பாய் உரையாடுகிறார் திரு. பழ. செல்வமாணிக்கம்.

    நிலாப்பாடம்!

    மேகத்தின் பின்னால் உன் முகத்தை
    ஏன் மறைத்தாய் வெண்ணிலாவே!
    நட்சத்திரத் தோழிகள் உடனிருக்க
    என்ன பயம் உனக்கு வெண்ணிலாவே!
    ஈசன் சூடியதால் வெண்ணிலாவே!
    உனக்கு ஈடு இணை எதுவுமில்லை
    வெண்ணிலாவே!
    காதலர்க்கு தூது செல்லும் வெண்ணிலாவே! அவர்
    உன்னைக் காணாமல் கலங்கிடுவார் வெண்ணிலாவே!
    கவிஞர்களின் கற்பனைக்கு அடித்தளம் நீ
    வெண்ணிலாவே!
    உன்னைக் காணாமல் மொழி மறப்பார்
    வெண்ணிலாவே!
    மழலைக்கெல்லாம் மாதா நீ வெண்ணிலாவே!
    உன்னைக் காணாமல் தவித்திடுவார்
    வெண்ணிலாவே!
    மேகத்திரை விலக்கி வெண்ணிலாவே!
    உன் எழில் முகத்தை காட்டிடுவாய் வெண்ணிலாவே !
    இருளின் துயர் நீக்கி வெண்ணிலாவே!
    ஒளியைத் தந்திடுவாய் வெண்ணிலாவே!
    நீ சிந்தும் சிறு துளி ஒளியில் வெண்ணிலாவே !
    மலை அரசி மிளிரும் எழிலைப் பார் வெண்ணிலாவே!
    உன்னைப் பார்த்த மகிழ்ச்சியில் வெண்ணிலாவே!
    பூமித்தாயின் புன்னகையைப் பார் வெண்ணிலாவே!
    இதமாய் ஒளி வீசும் வெண்ணிலாவே!
    உடனே வெளியில் வா வெண்ணிலாவே!
    இதயத்தில் கொலுவிருக்கும் வெண்ணிலாவே!
    உதயம் வரும் வரை ஒளி தருவாய்
    வெண்ணிலாவே!
    சாதி, மதம் பார்க்காத வெண்ணிலாவே!
    சடுதியில் வந்திடுவாய் வெண்ணிலாவே!
    வளர்வதும், தேய்வதும் , மறைவதும்
    வெண்ணிலாவே!
    மரபென்று வாழ்ந்து காட்டுகிறாய்
    வெண்ணிலாவே!
    இதை மறக்காமல் மனதில் கொள்வோம்
    வெண்ணிலாவே!

    *****

    ”ஆகாயமே! நிலவுக்கு அதன் அழகைக் காட்டும் நிலைக்கண்ணாடி நீ. கன்னியரின் கார்குழலென அசைந்தாடும் கருமேகம்; அம் மேகத்துக்கு உன் நெருக்கம் தரும் மோகம். ஆகா! ஆகாயமொரு தமிழ்த்தோட்டம்; அதில் விண்மீன்களென மின்னுவதோ புலவர்களின் பாக்கூட்டம்” என்று தன் எண்ணத்தேரை அழகாய் ஓட்டி விண்ணைப் புகழ்கிறார் பெருவை திரு. பார்த்தசாரதி.

    ”ஆகாயம் ஓர் ஆல்பம்!”

    மண்ணிலிருந்து ஆகாயத்தைப் பார்…நம்
    எண்ணமும் விண்ணைத் தொடுமப்பா..!

    வான வெளியை வியந்து நோக்கின்..
    மனதுக்குள் சிந்தனைபல கிளர்த்தெழும்..!

    விண்ணும் முகிலும் காதல்கொண்டு விளையாட..
    மண்ணும்மலையும் மறைந்திருந்து பார்க்கும்..!

    மேகம் நாணமுடன் விண்ணை நெருங்கி..
    மோகம் கொள்ளு மப்போது..!

    மண்ணில் வாழும் மனிதரை நோக்கி..
    கண் சிமிட்டும் விண்மீன்கள்..!

    கவர்ச்சிமிகு கன்னியரின் கார்குழல்போல்
    அசைந்தாடும் மேகக் கருங்கூட்டம்..!

    மதிமயக்கும் விண்ணை மனதார வாழ்த்த
    மலையேறிச் செல்லும் வெண்முகிலழகு..!

    எதிரொலி கொடுக்கும் இடியின் வாழ்த்தால்
    மறுஒலிகேட்டு மகிழு மனைத்தும்..!

    சின்னக் குழந்தைகள் கிறுக்கிய ஓவியமாய்
    மின்னல் கோடுகளின் மாலைதெரியும்..!

    மலை முகட்டை மழைத் துளியால்
    தலை நனைக்கும் வானமாவாய்நீ..!

    நிலவுக்கு அதன் அழகைக் காட்டும்
    நிலைக் கண்ணாடி போல்நீ..!

    வானமுனது ஓங்கார இரைச்சலில் ஆழ்ந்ததில்
    மனமெனது அகங்காரம் மெளனமாகிறது..!

    மலையின் மலைப்பான இயற்கைச் செழிப்பில்
    மலைத்தெழும் கற்பனைகள் ஏராளம்..!

    உவமை தேடும் கவிஞருக்கு..ஆகாயம்
    உன்னை விட்டால் வேறு ஆருமில்லை..!

    உச்சிவானம் பற்றியே உறக்கமிலாச் சிந்தனையுடன்
    மெச்சியுனைப் புகழாத கவிஞரிலர்..!

    ஆகாயமொரு தமிழ்த்தோட்ட மதில்…விண்மீன்கள்
    ஆகும் புலவர்களின் பாக்கூட்டம்..!

    அத்துணைக் கவிஞனின் கற்பனைக்கு விருந்தாகிய
    ஆகாயம்…நீயொரு “ஆல்பம்”

    *****

    விண்ணும் அதில் விளையாடும் நிலவும், அந்நிலவைத் துகிலென மறைக்கும் முகிலும் நம் கவிஞர்களின் கற்பனைக்குத் தீனியாய் அமைந்ததைத் தீஞ்சுவைக் கவிதைகள்வழிக் காணமுடிகின்றது. பாராட்டுக்கள் பாவலர்களே!

    *****

    ”கணினி யுகத்தில் பால்வீதியும் பொரிஉருண்டாய் உருமாறிப்போனது. அடடா! அண்டகோளத்தை இயற்கை அன்னை தன் கைகளில் அம்மானை ஆடுகிறாள். நீர்க் கோளமான புவியில் மட்டும் புல்லினமும், புள்ளினமும் தோன்றிச் சிந்தை மயக்கும் விந்தையை  என்னென்பது?” என்று பிரபஞ்சச் சிற்பியின் கைத்திறனைப் பஞ்சமின்றி அன்பு நெஞ்சமொடு போற்றும் கவிதை ஒன்றைக் கண்ணுற்றேன்! 

    பொரி உருண்டை

    பிரம்மாண்டமான நமது
    பால்வீதிப்
    பிரபஞ்சம் கலியுகத்தில்
    கணினி யுகத்தில்
    ஒரு படமாய்ப்
    பொரி உண்டையாய்ப்
    போனது!
    அண்ட கோளங்களை இயற்கை
    அன்னை கைகளில்
    அம்மானை ஆடுகிறாள்!
    சூரியக் கோள்கள் புரியும்
    சர்க்கஸ் போல்
    கோடான கோடிப்
    பரிதி மண்டலங்கள்
    குடை ராட்டினம் சுற்றும்,
    ஒளிமந்தைகள்
    நளின நடம்புரியும்
    பிரபஞ்சத்தைக் காணக்
    கோடிக் கண்கள்
    வேண்டும்!
    சூரியக் கதிர்ப் பொழிவில்
    நீரியக் கோளாம்
    பூமியில் மட்டும் ஏன்
    புள்ளினம், புல்லினம், பூவினம்
    துள்ளி முளைத்தன?
    இயற்கை அன்னை
    வயிற்றில்
    வாரிசாய்த் தோன்றிய
    ஆறறிவு மாந்தர்
    உன்னதப் படைப்பென்ன?
    தாரகை வானிலே
    இடியும், மழையும், மின்னலும்
    கடல் மடியிலே
    எரிமலை பொங்கி
    வெடிப்பும், துடிப்பும் எழுந்து
    பூகம்பத்தில்
    சுனாமி அலைகள்
    அடிப்ப தென்ன?
    மனிதர் வாழ்வெல்லாம்
    கதையாய்க்
    கனவாகிப் போவதென்ன?
    ஆயினும்
    கற்றதனால் நாம்
    பெற்ற பயன் என்ன? என்ன?
    பிரபஞ்சச் சிற்பியின்
    கைத்திறனை,
    கலைத்திறனை, கவினைக்
    காணாத போது?

    அறிவியலோடு அழகியலையும் சேர்த்துக் குழைத்து, வானில் தெரியும் அற்புதக் காட்சியைப் பொற்புடன் விவரித்திருக்கும் இக்கவிதை சிறப்பு! இதனை இயற்றிய கவிஞர் திரு. சி. ஜெயபாரதன் இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞராய்த் தேர்வாகின்றார். அவருக்கு என் கனிவான பாராட்டு!

     

     

     

    Share
  • படக்கவிதைப் போட்டி 109-இன் முடிவுகள்

    -மேகலா இராமமூர்த்தி

    பறக்கும் புறவினைப் படப்பெட்டிக்குள் மடக்கிவந்திருப்பவர் திரு. சத்யா. இப்படத்தைப் போட்டிக்குத் தேர்வுசெய்து தந்திருப்பவர் வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பாசிரியர் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பன். இவர்கள் இருவருக்கும் என் நன்றி.

    flying pegion

    இனி, இவ்வாரப் போட்டிக்கு வந்திருக்கும் கவிதைகளைக் கண்ணுறுவோம்!

    ’காடுகொன்று கட்டடப் பயிர் வளர்த்த மனிதனால் பறவையினங்கள் உயிர்வாழ்வதே கேள்விக்குரியாகிவிட்டதே!’ என வேதனைப்படுகின்றார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

    மனிதனால்…

    காடு கொன்று
    கட்டிடப் பயிர் வளர்த்ததில்,
    கண்டுமுதல் அமோகம்..

    கூடுகட்டி
    மாடிகளில் வாழும்
    பறவை வாழ்க்கைக்கு
    மாறிவிட்டான் மனிதன்..

    கூடுகட்டி
    குடும்பமாய் வாழ்ந்த
    பறவையெல்லாம்
    கூண்டோடு காலி..

    இருக்கும் ஒன்றிரண்டும்
    இருப்பிடம் தேடுகின்றன-
    இலக்கில்லாமல் பறந்து…!

    *****

    ’மனிதனிடம் உயிர்நேயம் பேச்சில் மட்டுமே; மூச்சில் இல்லை. ஆனால் பாரை அளந்துவரும் பறவையின் சிறகுகளுக்கு அத்தகு பேதம் ஏதுமில்லை!’ என்கிறார் மா. பத்ம பிரியா.

    யாதும் ஊரே யாவரும் கேளீர்

    மானுட தர்மத்தில்,
    எல்லை தாண்டிய நேயம் பேச்சில் தான்
    எள்ளளவும் இல்லை மூச்சில் தான்
    பாரளவை சிறையெடுக்கும் பறவைகளின்
    சிறகுகளுக்குத் தெரிவதில்லை பேதங்கள்
    வெண்புறாவின் விலாசம் தேடினால்
    பிரபஞ்சம் முழுவதுமே பறத்தலின் சுதந்திரம்
    வாழ்தலின் போது வானமே எல்லை
    சிதறிய கண்டங்களில்
    சிதறுண்ட நெஞ்சங்கள்
    மானிட வம்சாவளியின் வகுக்கப்பட்டச் சட்டங்கள்
    சமாதானப் புறவிடம் தூது சொல்லி
    சம்மட்டியால் அடிக்கும் ராஜ தந்திரம்
    மனிதநேயம் காட்டி மாயை செய்வதும்
    மானுட தர்மம் ஆதலால்
    வெண்சிறகசைவில்,
    உலக உருண்டையின் மொத்தமும்
    உயிரின நேயத்தைச் சொல்லிடும்
    சின்னஞ்சிறு மழலையின் மொழிகளில் செப்பிடும் கீதங்கள்
    யாதும் ஊரே யாவரும் கேளீர்!

    *****

    ’சுற்றுச்சூழல் சீர்கேடும், பொழில்களின் அழிவும் எழிலார் பறவையினங்களின் வாழ்வை அழித்துவிட்டன. இதோ… மீளா உலகை நோக்கிப் புறப்பட்டுவிட்ட ஒரு பறவையின் இறுதிப்பயணத்தைப் பாருங்கள்!’ என்று  வருத்தத்தோடு நமக்குச் சுட்டிக்காட்டுகிறார் திரு. சி. ஜெயபாரதன்.   

    இறுதிப் பயணம்

    கரிவாயு நிரம்பி
    நகரெங்கும் புகைமூடிப்
    போச்சு!
    மூச்சுவிடத் தூய
    காற்றில்லை!
    நரகமாய்ப் போச்சு நானிருந்த
    நகரமெல்லாம்!
    குடிநீரில்லை !
    குடியிருக்க மரமில்லை!
    மரமிருந்தால்
    பச்சை இலையில்லை!
    தின்னக்
    காய் கனிகள் இல்லை!
    தரையில் கிடக்கும்
    காய்ந்த இலைகளை
    எலும்பான மாடுகள் தின்னும்!
    துப்பாக்கி ஏந்தி வருகிறான்
    சுட்டுத் தின்ன
    என்னை!
    நகர் விட்டுப் போகிறேன்
    மனிதன் தின்பதற்கு
    இரையாவேனா?
    இல்லை,
    கரிவாயுச் சூட்டில் வெந்து
    எரிந்து போவேனா?
    தவிப்பெனக்கு இந்தப்
    புவி வாழ்வில்!
    வாழ்வில்லை! போகிறேன் !
    பட்டினியில்
    மீளா உலகுக்கு!

    *****

    பறவையின் விண்வெளிப் பயணத்தைக் கவிஞர்கள் தமக்கே உரிய கவிக்கண்கொண்டு இரசனையோடு விளம்பியிருக்கிறார்கள். அவர்களுக்கு என் பாராட்டு!

    ***

    மனிதவாழ்க்கையின் வெற்றி இரகசியம் உழைப்பிலும் முயற்சியிலுந்தான் ஒளிந்துகிடக்கின்றது. அதனைக் கண்டுணர்ந்த வள்ளுவர்,

    ”ஊழையும் உப்பக்கம் காண்பர் உலைவின்றித்
    தாழாது உஞற்று பவர்” என்று ஊழை வெல்லும் உழைப்பின் உயர்வை உலகுக்கு உணர்த்தினார். அதை நினைவுறுத்தும் வகையில் வானில் சிறகுவிரித்துச் செல்லும் புறவின் சிறகுகள் இரண்டையும் உழைப்பு மற்றும் முயற்சியின் குறியீடுகளாக உருவகித்த கவிதை ஒன்று கருத்துக்கு விருந்தாய் அமைந்தது.

    அக்கவிதை…

    உயர்வு விண்ணைத் தொடும் கட்டிடங்கள்!
    மனித வெற்றியின் பட்டயங்கள்!
    உழைப்பு என்பது ஒரு சிறகு!
    முயற்சி என்பது மறு சிறகு!
    இவ்விரண்டு சிறகாலே
    உச்சம் தொடலாம் மறக்காதே!
    பிள்ளையின் உயர்வு தாயின் மகிழ்ச்சி!
    கவிதையின் உயர்வு மொழியின் மகிழ்ச்சி!
    நீரின் உயர்வு நிலத்தின் மகிழ்ச்சி!
    மழையின் உயர்வு மரத்தின் மகிழ்ச்சி!
    மரத்தின் உயர்வு பறவையின் மகிழ்ச்சி!
    நிறைவின் உயர்வு வாழ்க்கையின் மகிழ்ச்சி!
    செல்வத்தின் உயர்வு கொடையின் மகிழ்ச்சி!
    வெளிச்சத்தின் பின்னே இருள் இருக்கும்!
    உயர்வின் பின்னே தாழ்வு இருக்கும்!
    இரண்டையும் ஒன்றாய் நினைப்பவர்க்கு
    வாழ்க்கையில் என்றும் மகிழ்விருக்கும்!

    ’உயர்வும் தாழ்வும் வாழ்வெனும் நாணயத்தின் இருபக்கங்கள். தாழ்விலே துவளாது,  மனிதனும் பறவையைப் போல் அயர்வின்றி உழைத்தால் வாழ்விலே வெல்லலாம்!’ என்று நம்பிக்கையூட்டும் இக்கவிதையின் ஆசிரியர் திரு. பழ. செல்வமாணிக்கத்தை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞராய் அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.

    Share