Month: March 2014

ரியாத்

நாள்: 31 மார்ச் 2014

பஃக்ருத்தீன் (இப்னு ஹம்துன்) 

அன்பு மகள் மணிமொழிக்கு

பாசமிகுந்த உன் தந்தை எழுதிக்கொள்வது.  இங்கே நானும், உன் அம்மாவும், தம்பியும்,தங்கையும், உறவுகளும், நட்புகளும் இன்னபிற நம் சுற்றங்களும் இறையருளால் நலம். நீயும் நலமாக இருப்பாய் என்று நம்புகிறோம்.  உனக்கான எங்களின் பிரார்த்தனைகளையும் வாழ்த்துகளையும் நேசத்துடன் இந்த கடிதத்தினூடே தெரிவித்துக்கொள்கிறோம்.

அன்பு மகளே,

நேற்று தான் போலிருக்கிறது, நீ பிறந்த அந்த ஒப்பிலாத் தருணம். பதினெட்டு வருடங்கள் பறந்துவிட்டன. கண்ணுக்குத் தெரியாத சிறகுகளோடு காலம் பறந்துகொண்டிருப்பதை உணர்த்துகிறது உன் வயதும் வளர்ச்சியும். அழகிய பூக்குட்டியாய் கண்மலர்ந்த உன்னை ‘உள்ள’ங்கைகளில் ஏந்தி மகிழ்ந்த அந்த இனிய நாள் இன்னமும் நினைவிலிருக்கிறது. அந்தத் தருணத்தில் எனக்கேற்பட்ட புளகாங்கிதம் வார்த்தைகளில் சொல்லித்தீராது.  அன்றிலிருந்து நீ வளர்ந்த ஒவ்வொருப் பொழுதிலும் நீ என்னில் ஒளியாய்; கண்ணின் மணியாய் ஆகிப் போனாய்.

இதோ, இன்று கல்லூரி வாழ்க்கைக்குத் தயாராகி, பெற்றோராகிய எங்களை விட்டுப் பிரிந்து, தொலைதூர நகரத்தில் விடுதி வாசம் செய்கிறாய்.

எப்போதும் உன் நினைவுகளுடனும் இங்கே வீட்டில் நீ விட்டுச் சென்றிருக்கும் அடையாளங்களுடனும் பிரியங்கள் நிறைத்த வாசங்களுடனும் எங்கள் பொழுதுகள் கழிகின்றன.

மணிமொழி,

உனக்கு நினைவிருக்கிறதா? சிறுவயதில் “யாரெல்லாம் உன் தோழியர், அவர்களின் பெயரைச் சொல்லேன்” என்று உன்னைக் கேட்கும்போது  “என்னோட ஃபர்ஸ்ட் அண்ட் பெஸ்ட் ஃப்ரண்ட் நீங்க தான் டாடி” என்று சொல்வாய்.  முறைக்கும் அம்மாவை சமாதானப்படுத்த “அப்புறமாய் மம்மியும் தான்” என்பாய், லேசாக முறுவலித்து.  எல்லாக் குழந்தைக்கும் தந்தைதான் முதல் ஹீரோ என நான் உன் அம்மாவை சமாதானப்படுத்தினாலும்  அந்த உணர்வும் வார்த்தைகளும் பொய்யொன்றுமில்லை என்பதை நிரூபிக்கும் வகையில் தான் நாங்களும் பொறுப்பான தோழமையுடனே உன்னை வழிநடத்தினோம்.

உறவுநிலை வரைமுறை என்பதற்குட்பட்டு, வானத்திற்குக் கீழிருக்கும் அனைத்து விதயங்கள் குறித்தும் நாம் உரையாடியிருக்கிறோம்.கேள்விகளால் என் பெரும்பொழுதுகளை நிரப்பியிருக்கிறாய்..உனக்கான பதில் தேடல்களில் உன் அப்பா இன்னும் வளர்ந்து கொண்டே இருந்தேன்.

உன் வாழ்வில் நிகழ்ந்த எந்த ஒரு சிறுசம்பவத்தையும் நீ எங்களிடம் இதுவரை பகிர்ந்து கொள்ளாமல் விட்டதில்லை. உன் நெருங்கிய தோழியுடன் கொண்ட பொய்க்கோபம் முதல் ஓவியப் போட்டியில் நீ வேறொரு தோழிக்கு உதவியது வரை. இன்னும் அடிபட்ட புறாவுக்கு அழுது தீர்த்த நாள் பொழுதும், உடல்நலம் குன்றியதொரு பொழுதில் என் நெற்றி நீவி தலை கோதி உறங்க வைத்த பொழுதில் உணர்த்தினாய் என் தாய் என்றும்..  .

ஈன்ற பொழுதின் பெரிதுவந்த இனிய தருணங்கள் அவை.

ஒருமுறை பள்ளியில் மாதாந்திரத் தேர்வில் கணக்குப் பாடத்தில் மதிப்பெண் சற்று குறைந்துபோனதென்று அழுதுகொண்டேயிருந்தாய். அப்போது ஆறுதலாக நான் சொன்னேன்: “மதிப்பெண்ணை வைத்து அறிவை அளந்துவிட முடியாதம்மா; இந்த முறை ஏதோ காரணங்களால் மதிப்பெண் குறைந்திருக்கும். ஆனால், நீதான் அடுத்த முறை  முதல் மதிப்பெண் பெறுவாய் பார்” . என்னுடைய இந்த அறிவுரைக்குப் பின் எதையும் நீ எளிதாக எடுத்துக்கொண்டாய். ஆனாலும் அப்போதும் உன் முதலிடத்தை நீ விட்டுத்தந்ததில்லை.தப்பும் தவறுமாக நான் பேசிய ஆங்கிலம் குறித்து உன்னிடம் வெட்கி நிற்பேன்.ஆங்கிலம் அறிவல்ல அப்பா அது மொழிதான் என்று அன்புடன் அரவணைத்த ஆசிரியையும் ஆகிப்போனாய் அன்றிலிருந்து நீ..

“உங்கள் குழந்தைகள் உங்கள் குழந்தைகள் அல்லர்” என்று கலீல் ஜிப்ரான் கூறியதன் பொருள் புரிந்த பெற்றோராகவே இருந்தோம். எங்கள் வழிகாட்டுதலில், கண்டிப்பில் ஒரு புரிதலும் பக்குவமும் இருந்ததை நீயும் இப்போது உணர்கிறாய் என்பதை உனது அண்மைக்காலப் பகிர்தலில் அறிந்து கொள்ள நேரிடலில் இன்னும் அகமகிழ்ந்து போகிறேன் நான்..

நீ ஆசைப்பட்டதையெல்லாம் வாங்கிக் கொடுத்த ‘ஆசைமிக்கப் பெற்றோராக’ நாங்கள் இருக்கவில்லை என்றாலும், நியாயமான எந்த ஆசையையும் நாங்கள் மறுதலிக்கவில்லை.  பனிக்காலத்தில் ஐஸ்கிரீமை மறுத்தாலும், கோடைக்காலத்தில் நீ கேட்கும் முன்பே அதை வாங்கித் தந்திருக்கிறோம். இப்போது கூட இந்தக் கல்லூரியில் படிக்கிறேன் என்று உன் விருப்பத்தைச் சொன்னதால் தான், அதன்படியே இடம் வாங்கிச் சேர்த்துள்ளோம். படிப்பில் நீ சோடை போக மாட்டாய் என்பது தெரியும். அன்பு மகளே உலக கல்வியோடு உன்னதமான வாழ்க்கை கல்வியும் கற்றலில் சமர்த்தாக இருக்க வேண்டும் என்பதும் எங்கள் பேரெதிர்பார்ப்பாக இருக்கிறது..

மங்கையராய் பிறப்பதற்கே நல்ல

மாதவஞ் செய்திட வேண்டுமம்மா

பங்கயக் கைந்நலம் பார்த்தலவோ- இந்தப்

பாரில் அறங்கள் வளருமம்மா

 

என்கிற கவிமணியின் பாடலை உணர்ந்து பெண்ணாகப் பிறந்ததன் பெருமையை நீ முழுமையாகத் துய்க்க வேண்டும் மணிமொழியே. பெண்களால் உலகம் செழிக்கும். அறம் வளரும். அன்பு மலரும். அதுவே இந்த உலகின் வரம்.

பிறந்து வளர்ந்து திருமணமாகி பிள்ளைகள் ஈன்று,  பின்பு மடிவதல்ல பிறப்பின் நோக்கம். ஆணோ, பெண்ணோ , மானுடம் பயனுறச் செய்வதற்கே இந்த வாழ்நாளை நாம் செலவிட வேண்டும் – என்பதை நன்கு அறிந்தவள் அல்லவா என் மணிமொழி.

சிறுவயதில் உன் புத்திசாலித்தனம் எங்களை வியக்க வைத்தது.  ஓரளவு விவரம் அறிந்தவளான உனக்கு, குட் டச், பேட் டச் பற்றி நாங்கள் சொல்லிக் கொடுத்தபோது, பின்பு அதையே உன் தம்பி தங்கைகளுக்கு அவர்களுக்கே புரியும் விதமாக நீ திருப்பிச் சொல்லிக் காட்டிய போதும், வார இதழ்களில் குறுக்கெழுத்துப் புதிர்களில்  பரிசுகள் – இன்றளவும் – வெல்லும் போதும் உன் புத்திசாலித்தனம் எங்களை வியக்க வைத்தது.. வைக்கிறது மகளே.  அதே சமயம், வாழ்வின் எல்லாத் துறைகளிலும் நீ தேர்ச்சி பெற வேண்டும் என்று நாங்கள் விரும்புகிறோம் மகளே.சின்ன சின்ன வெற்றிகள் உனக்கு கொடுக்கும் தன்னம்பிக்கையும் எதிர்கால வாழ்வைப்பற்றிய பயமற்ற பாடங்களையும் நீ எதிர்கொள்ள வேண்டும் என்பதும் எங்களின் அவா. நம்பிக்கை. நீ வெல்வாய் நிச்சயம்.

பெண்கள் முன்னேற்றம் என்ற பெயரில் சமையல் செய்வதை பெண்கள் இழிவாகக் கருதும் சூழல் நிலவிவருகிறது. ஆனால், நட்சத்திர அடுக்களைகளில் அதே வேலையை ஆண்கள் கர்வத்துடன் செய்து வருகிற முரண்பாட்டையும் நீ புரிந்து கொண்டிருப்பாய். ஆகவே, சமையல் போன்ற அடிப்படைகளை இழிவென்று தள்ளாதே, . ‘எந்தப் பெண்ணும் தனக்கான ஆணின் மனதில் இடம் பிடிப்பதெல்லாம் வயிற்றின் வழியாகத் தான்’ என்றும் சொல்வார்கள்.

ஆக, இன்றைய சூழல் குறித்த தெளிவை வளர்த்துக் கொள்ள வேண்டும் முதலில். ஒரு பக்கம் முன்னேற்றம் என்ற பெயரில் சுரண்டல்களும் உண்டு என்பதை விளங்க வேண்டும்.  பெண்கள் ஒடுக்கப்பட்டு ஓரமாக உட்காரவைக்கப்படுவது எவ்வளவு தவறோ, அதற்கும் சற்றும் குறையாத தவறாக, ஏன், அதனினும் பெரிய தவறாக, அதே பெண்கள், அவர்களையறியாமலே முற்றும் ‘திறந்த’வர்களாகப்பட்டு சுரண்டலுக்கு உட்படுத்தப் படும் ஒரு சமூகத்தில் தான் நாம் வாழ்ந்துவருகிறோம்.பொறுப்பற்ற சுதந்திரம் ஏற்படுத்தும் புறவிளைவுகள் பற்றியும் உனக்கு நன்கு தெரியும் தானே மணி.. ‘பொறுப்பற்ற சுதந்திரமே பெரிய பாவம்’ என்கிற என் வரியொன்றை சிலாகித்து உன் பள்ளி ஆண்டு விழாவில் நீ பேசியதும் நினைவுக்கு வருகிறதடா!

எப்போதும் நீ சுதந்திரமாக, நல்லது கெட்டது புரிந்து நடந்துகொள்பவள் தான் என்றாலும் இப்போது இந்த பதின்பருவத்தில் கல்வியின் வாயிலாக வாய்த்திருக்கும் சுதந்திரம்  மிகவும் குறிப்பிடத்தக்கது. என்னுடைய ஆசிரியர் ஐயா சொல்லக் கேட்டிருக்கிறேன்: “டீன் ஏஜை ஒருவன்/ஒருத்தி வெற்றிகரமாக எந்த உணர்ச்சித் தாக்கத்திற்கும் ஆளாகாமல் கடந்துவிட்டால் போதும், அதன்பின் கவலைப்பட தேவையில்லை” என்று. ஆம் மகளே, இந்த வயதுகளில்தான் வெறும் உடற்கவர்ச்சியால் உந்தப்பட்டு பொய்க்காதல்களில் பிள்ளைகள் வீழ்வதுண்டு. நான் இப்படி எழுதுவதை ஒரு தகப்பனின் பொறுப்பான புலம்பல் என்று கருதிவிடாதே. நாட்டில் நடக்கும்  சூழலின் கண்ணாடியாகவே இந்தக் கருத்தை எழுதுகிறேன். மனோதிடம் மிகுந்த உனக்கு நான் சொல்லவருவது புரிந்திருக்கும் – உண்மையான, சரியான நேசம் என்பது பற்றி தெளிந்த புரிதலையுடையவள் அல்லவா நீ.   நமது நாட்டில் காலம் முதிராமலும் கருத்து தவறியும் நிகழ்வுறும் ஒன்றாக காதல் என்பது மாறிவிட்டுள்ளது அல்லவா! –

உனக்கு அதிகம் கூறத் தேவையில்லை.  உன் உடல் மீதோ, மனம் மீதோ, சூழல் மீதோ, ஆளுமை மீதோ மற்றவர்களின் எந்த விதமான அத்துமீறலையும் அனுமதிக்காதிரு.  ஆணோ, பெண்ணோ, யாராக இருந்தாலும் தன்னைக் காத்துக் கொள்வதே தலையாயக் கடமையாகும் அல்லவா.

உனக்கான வாழ்வை நீயே தேர்ந்தெடுக்கலாம், ஆனால் அதில் பெற்றவர்களின், உற்றவர்களின் வழிகாட்டுதலே சிறக்கும் என்பதைப் புரிந்துகொள்வாய் தானே.

இந்தக் கணினியுகத்தில் என்னதான் ‘ஸ்கைப்’பில் நாம் பேசிக் கொண்டாலும், இந்தக் கடிதம் எழுதும் முறை எத்தனை அழகாயிருக்கிறது பார்.

உன்னைக் கல்லூரியில் சேர்ப்பதற்குத் தயங்கிய உன் அம்மா இப்போது மிகுந்த நம்பிக்கையும் தைரியமும் கொண்டிருக்கிறாள் ‘என் மகள் புத்திசாலி; எப்போதும் சரியாகவே செயற்படுவாள்’ என்று பெருமிதங்கொள்கிறாள். அந்த நம்பிக்கை எப்போதும் எனக்கிருக்கிறது.நிறையவே இருக்கிறது.

வாழ்கின்ற பொழுதுகளில் நல் எண்ணங்களையும் போராட்டங்கள் பொழுதில் நம்பிகையையும் ஒருபோதும் தளரவிடாத  போராட்டக் குணம் எப்போதுமிருக்கட்டும் உனக்கு என்பதே எனது எல்லாநேர வாழ்த்தாக இருக்கிறது.

நாம் இருக்கும் நிலையிலிருந்து நாம் விரும்பும் நிலைக்குச் செல்ல தடைகளோடு கூடிய போராட்டங்களை வெல்லும் பொழுதுகளுக்குதான் வாழ்க்கை என்று பெயர்.. நீ விரும்பும் இனிய நல்ல நீண்ட வாழ்க்கை அமைய இறையருள் துணை நிற்கட்டும். அதுவே காலாகாலத்துக்கும் எங்கள் பிரார்த்தனை.

தம்பியும் தங்கையும் நன்றாகப் படிக்கிறார்கள். அவ்வப்போது உன்னை அவர்களே பிரதிபலித்துக் காண்பிக்கிறார்கள். தம்பி இனியன் கடந்த மாதம் மாவட்ட அளவில் நடந்த ஓட்டப்பந்தயத்தில் முதற்பரிசு பெற்றிருக்கிறான்.  தம்பி இனியனும் தங்கை ஓவியாவும் உன்னைப் போலவே வகுப்பில் முதல் மாணவர்களாகத் திகழ்வதும் இன்னமும் பெருமிதம் அளிக்கிறது.

பணத்தைத் தேவைக்கேற்ப செலவு செய். இதில் நான் உனக்கு அதிகம் அறிவுறுத்த ஏதுமில்லை. நீ எத்தனை பொறுப்பு மிக்கவள் என்று முன்பே உணர்த்தியிருக்கிறாய். ஏதும் அவசரம் என்றால் அங்கே உன் அத்தையிடம் பெற்றுக்கொள். அன்றாடம் அலைபேசு. உடல்நலத்தில் பெரிதும் அக்கறையாயிரு. சுவர் இருந்தால் தான் சித்திரம். தினமும் போதுமான அளவுக்கு உறக்கம் கொள்.

மற்றவை பிறகு..

பொங்கி வழியும் அன்புடனும் ப்ரியங்களுடனும்

உன் அப்பா.

பெறுநர் முகவரி:

ப.மணிமொழி

சாந்தி நிலையம்

முதலாம் தெரு,

நுங்கம்பாக்கம்

சென்னை – 34

 படத்திற்கு நன்றி:

http://growingleaders.com/blog/strong-fathers-strong-daughters-guest-post-by-dr-meg-meeker/

புதுவை பிரபா

அன்புள்ள மணிமொழிக்கு..

                                                                அப்பா எழுதுவது. நலமா அம்மு? எப்படி இருக்கிறது கல்லூரி வாழ்க்கை? எப்படி இருக்கிறது விடுதி உணவு? எப்படி இருக்கிறது  இந்த தற்காலிகப் பிரிவு? பனிரெண்டாம் வகுப்புவரை உனை பார்க்காமல் நானும்..எனை பார்க்காமல் நீயும் இருந்த நாட்களை விரல்விட்டு எண்ணிவிடலாம்.

பதினெட்டு ஆண்டு காலமாக இத்தகைய நீ…ளமான பிரிவை காலம் எனக்கு தராமல் இருந்ததற்கு அதை பாராட்டுவதா? அல்லது கொடுத்து கொடுத்து பழக்காமல் விட்டதற்கு அதன் மீது கோவித்துக்கொள்வதா என்று தெரியவில்லை எனக்கு.

                                உன்னை நான் விடுதியில் விட்டுவிட்டுவந்து சரியாய் பதினைந்து நாட்கள்தான் ஆகிறது. ஆனால் மாதங்கள் பல ஆனதுபோல் இருக்கிறது. அழுதுகொண்டே இருக்கும் உன் அம்மாவிற்கு ஆறுதல் வார்த்தைகள் கூற முற்படும் வேளைகளிலெல்லாம் மௌனம் என்னை ஆட்படுத்திக்கொள்கிறது. சரி.. உன் தவிப்பையும் நன்கு உணர்ந்தவன் நான் என்கிற முறையில் உன்னை மேலும் சங்கடப்படுத்த விரும்பவில்லை நான்.

                                சில நாட்களுக்கு, புதிய இடம்.. புதிய தோழர் தோழியர்.. புதிய வகை உணவு.. இவற்றை ஏற்றுக்கொள்ள சற்று சிரமமாய் இருக்கும். அப்பா அம்மாவைவிட்டு பிரிந்திருக்கும் உணர்வும் உன் உழற்றும். நிதானமாய் நீ இருக்கவேண்டிய மிக முக்கிய தருணம் இது. சிறுவயதிலிருந்தே நான் சொல்லி சொல்லி வளர்த்த வாசகம் உனக்கு நினைவிருக்கிறதா? படிப்பிற்காக எதையும் விட்டுவிட துணியலாம். ஆனால் எதற்காகவும் படிப்பை விட்டுவிடக்கூடாது. ஆம். உன் வாழ்க்கையின் இலக்கு நோக்கி வெற்றிப் பாதையில் நகர்ந்து கொண்டிருக்கிறாய் நீ. உனக்கு ஆர்வமான பாடப்பிரிவு ஆயிரத்து ஐநூறு கிலோமீட்டருக்கு அப்பால் இருக்கும் கல்லூரியில்தான் கிடைக்கும் என்று தெரிந்தும் துணிவுடன் நீ படிக்க புறப்பட்டது மட்டற்ற மகிழ்ச்சியை எனக்குள் பாய்ச்சியது. இலக்கே இல்லாமல் படிப்பதும், கிடைக்கும் பாடப்பிரிவை எடுப்பதும், அற்ப காரியத்திற்கெல்லாம் தங்களது எண்ணங்களை சமரசம் செய்துக்கொள்ளும் சராசரி மாணவ மாணவியர் மத்தியில் கொள்கை பிடிப்போடு படிக்கும் நீ, நான் பிரமிக்கும் பெருமை.

                                அப்பா அம்மாவைவிட்டு இவ்வளவு தொலைவு வந்து இத்தகைய படிப்பு தேவையா? தவறு செய்துவிட்டாய் நீ என்று சக தோழர் தோழியர் கூறலாம். அல்லது  உனக்கேகூட தோன்றலாம். அவர்களது சொற்களோ..உனது மாற்று எண்ணமோ.. உனது கொள்கையின் ஆணிவேரில் அமிலம் ஊற்றிவிடாமல் பார்த்துக்கொள். படி. ஆழ்ந்து படி.. தெளி. தெளிந்தபின் தொடந்து படி. எழும் ஐயங்களை உடனுக்குடன் தீர்த்துக்கொள். அறிவு என்பது பாடப்புத்தகங்களால் மட்டுமே வாய்ப்பது கிடையாது என்று நன்கு உணர்ந்தவள் நீ. ஆகையால்…நேரம் கிடைக்கும்போது இலக்கியம் படி. தன்னம்பிக்கை வளர்க்கும் புத்தங்களை கல்லூரி நூலகத்தில் தேடித்தேடி படி. ஆரோக்கியமான சிந்தனைகளை உன்னுள் விதைத்துக்கொண்டே இரு.

                                மகளே!… மனதை உன் முழு கட்டுப்பாட்டில் வை. உன் கட்டுப்பாட்டைவிட்டு விலகிவிலகி ஓட ஆசைப்படுகிற இயல்பு இந்த பருவ வயது மனதுக்குடையது. அதை சமாளிக்க கற்றுக்கொள். இயன்றவரை தனிமை தவிர். இயங்கிக்கொண்டே இரு. தூக்கம் தொடர்ந்து தொந்தரவு செய்தால்மட்டும் படுக்கைக்கு போ! விழியின்  நுனிக்கு விழிப்பு வரும்போதே கண்விழி. படுப்பதற்கு மட்டும் கட்டிலை பயன்படுத்து. படிப்பதற்கு அதை உபயோகிக்காதே. உட்கார்ந்து படி.

                                கட்டிடத்திற்கு அடித்தளம்போல உடல்நலம். அதைப்பேணு. உணவு வகை, உணவு முறை மாற்றத்தால் சிற்சிறு பிரச்சனைகள் தலைதூக்கலாம். கவனத்தோடு அதை கையாள். எக்காரணம் கொண்டும் பட்டினி கிடக்காதே. உடலுக்கும் அறிவு இருக்கிறது என்று சிறு வயதிலேயே உனக்கு நான் எடுத்துக்காட்டுடன் கூறியவை நினைவிருக்கிறதா? ஆம். உன் உடல் மிகவிரைவில் உன் புதுவகை உணவை ஏற்றுக்கொள்ள பழகிவிடும்.

                                மகளே… மணிமொழி… உன்னை இன்னும் ஆறுமாத காலம் கழித்துதான் பார்ப்பேன் என்று நினைக்கும்போதே நெஞ்சு கனக்கிறது. உன் பிரிவினை பழகிக்கொள்ள இன்னும் எத்தனை நாட்கள் பிடிக்கப்போகிறதோ தெரியவில்லை. பரவாயில்லையம்மா. நீ எங்களைப்பற்றிய கவலையை மற. மறக்க முடியாவிடில் முயற்சிசெய். அதைவிட மறக்காமல் கடிதம் எழுது.. அடிக்கடி எழுது. நானும் எழுதுகிறேன்.

அன்பு மகளுக்கு…ஆசை முத்தங்களோடு….

அப்பா.

வைரமணி நடராஜன்

மார்ச்சு 31, 2014.

5, திருவள்ளுவர் தெரு,

அயப்பாக்கம்,

சென்னை-53.

அன்புத்தோழி மணிமொழி,

     உனதருமை தோழி கண்மணி வரையும் மடல். உன் நலம் அறிய ஆவல்.

     செல்பேசியில் குறுந்தகவல், கணினியில் மின்னஞ்சல் என தகவல் தொடர்பு சாதனங்களின் புதுவரவால்  தொலைந்து போன தந்தியைப் போல மெல்ல மெல்லத் தொலைந்து கொண்டிருக்கும் அஞ்சலை உயிர்ப்பிக்க நான் எழுதும் மடல் இது. குறுஞ்செய்தி, மின்னஞ்சல் போன்றவற்றில் நாம் அஞ்சலில் எழுதும் செய்தியில் உள்ள உயிர்ப்பு இருக்காது. மடலைப் படிக்கும் போது அனுப்பியவரின் மனநிலை, அவர் செய்த தவறுகள், அவற்றைத் திருத்திய விதம் என அனைத்தையும் அறிய இயலும். இதெல்லாம் புதுயுகத் தகவல் பரிமாற்றத்தில் கிடைக்காத நிகழ்வுகள். நிற்க!

     நீ முதுகலை அறிவியல் பட்டத்தில் விவசாய விஞ்ஞானம் கற்றுத் தேர்ந்து நம் கிராமத்தில் விவசாயம் செய்து வருபவள். உன் அப்பா நம் மகள் விஞ்ஞான விவசாயமுறைகளைக் கற்று நம் கிராமத்தைச் செழிப்பாக்குவாள் என தீர்க்கதரிசியாய்ச் சிந்தித்து உன்னைக் கோவை வேளாண் பல்கலைக்கழகத்தில் கஷ்டப்பட்டு சேர்த்தார். நீயும் அவரை ஏமாற்றாமல் குடும்ப சூழ்நிலை அறிந்து நன்றாகப் படித்துப் பல்கலைக்கழகத் தேர்வில் மூன்றாவது இடத்தைப் பிடித்து பட்டம் பெற்று நம் கிராமத்து முதல் முதுகலை பட்டதாரி என்ற பெயர் பெற்று, நீ கற்ற அறிவியல் வேளாண் முறைகளை உன் தந்தையுடன் பகிர்ந்து உழைத்து வந்தாய். ஆண்பிள்ளை இல்லாத வீட்டில் நீயே மகனாகவும், மகளாகவும் இருந்து உன் குடும்பத்தைத் தலை நிமிரச்செய்தாய். அதைக் கண்டு நானும் இன்புற்றிருந்தேன்.

     மணவாழ்க்கை எனும் நிகழ்வு உன்னை விவசாயத்தை விட்டு விலகச் செய்து விட்டதோ? என எண்ணும்படியாக நீ செல்பேசியில் சொன்ன செய்தி என்னைச் சற்று கலங்கடித்து விட்டது. கிராமத்தை விட்டு பட்டணத்திற்கு வர உள்ளதாகவும் உனக்குத் தகுந்த வேலை ஒன்றை பெற்றுத்தர உதவ வேண்டும் என கேட்டாய். உன்னை நினைத்து அழுவதா? சிரிப்பதா? என தெரியவில்லை. உன் அப்பா காலத்திற்குப்பின் உன் கணவனுடன் விவசாயத்தினைத் தொடர்ந்து செய்து கொண்டிருப்பதைக் கண்டு நான் பெருமைப்பட்டுக் கொண்டேன். கிராமத்து வயலைக் கவனிக்க ஆள் கிடைக்கவில்லை, தண்ணீர் இல்லை என்ற காரணங்களுக்காகத் தொழிற்சாலை கட்டுவதற்கு நிலத்தைக் கேட்கிறார்கள். விற்று விட்டு பட்டணம் வருகிறேன் என்கிறாய்.

     நம் பள்ளிப்படிப்பில் திருவள்ளுவர் எழுதிய திருக்குறள் – ”‘சுழன்றும் ஏர்ப்பின்னது உலகம்‘ என்பதை மறந்து விட்டாயோ? எனும் ஐயம் என்னுள் எழுந்தது. நீ சொன்ன சொல்லானது ‘விதை நெல்லை விற்று வயிறு வளர்த்த கதையாய்‘ உள்ளது. நம் கிராமத்தில் உள்ள சுத்தமான சுகாதாரமான காற்று (இங்கு எங்கு நோக்கினும் வாகனப் புகையால் மாசான காற்று), மாசில்லா குடிநீர் (இங்கு கேனில் குடிநீரை விலை கொடுத்து வாங்கும் நிலை), அக்கம் பக்கத்து வீட்டுக்காரர்களின் அன்பு, அந்நியோன்யம் (இங்கு யார் அடுத்த வீட்டில் உள்ளார் என்பதே தெரியாத நிலை), அமைதியான ஆலயங்கள், அதனருகே அழகிய அல்லி நிறைந்த அல்லிக்குளம், மனதிற்கு ரம்மியமான பட்டாம் பூச்சி, சித்திரை மாதத்து வேப்பமரக்காற்று, சின்னஞ்சிறு சிட்டுக்குருவிகளின் ரீங்கார ஓசை, ஒரு நாளைக்கு இரண்டு முறை மட்டுமே வந்து செல்லும் நகரப்பேருந்து, ஒரு நாளில் ஒரே ஒரு முறை வந்து செல்லும் தொடர்வண்டி, பள்ளி செல்லும் மாணவ மாணவியரின் சைக்கிள் பெல் ஓசை, சைக்கிளில் வந்து அஞ்சல் அட்டை விற்றும், பணவிடைத்தாள் மூலம் வந்த பணத்தைக் கொடுத்தும் கிராமத்தில் உள்ள அனைவரையும் அறிந்து வைத்திருக்கும் தபால்காரர் என எதுவுமே பட்டணத்தில் கிடையாது. மாநகர வாழ்க்கையா? மாநரக வாழ்க்கையா? என இங்கு அலுத்துக் கொண்டு வாழும் நாங்கள் கிராம வாழ்க்கை சுகத்திற்கு ஏங்கிக் கொண்டிருக்கிறோம். ஆனால் நீயோ பட்டணத்திற்கு வருகிறேன் என்கிறாய்.

     நான் இங்கு வேலைக்குச் செல்கிறேன் என்றால் அதற்குக் காரணம் எனக்குக் கிராமத்தில் நிலம் இல்லை. அதனால் பிழைப்பு தேடி வந்தேன். அலுவலக வேலை காலை 10 மணி முதல் மாலை 6 மணி வரை என்றிருந்தாலும் எங்களுக்கு அந்த 8 மணிநேரமும் 8 யுகமாகத்தான் கழிகிறது. கடும் வேலை நெருக்கடி, கூட்ட நெருக்கடியில் சிக்கித் தவித்து பேருந்து பயணம், மேலதிகாரிகளின் அதிகாரத்  தொல்லை, பணியிடத்துத் தொல்லைகள் என உழன்று கொண்டு வாழும் நிலை உனக்கு வேண்டாம். உழவன்(வி) சேற்றில் கால் வைக்கவில்லை என்றால் நாம் சோற்றில் கை வைக்கமுடியுமா? கிராமங்களும் காங்கிரீட் காடுகளாக மாறத் தான் வேண்டுமா? வயலை விற்கும் எண்ணத்தை விட்டொழி. ஆடு, மாடு, கோழி, கிளி, குருவி, வாத்து, நாய், பூனை என மண் மணக்கும் உயிரினங்களோடு வாழும் கொடுப்பினை எங்களுக்குத் தான் இல்லை. நீ கொடுத்து வைத்தவள். அவற்றை நேசி. உனக்கு நான் சொல்வது புரியும். இன்றில்லா விட்டாலும் என்றாவது ஒரு நாள் நீ உன் வயலினை பொன் விளையும் பூமியாக மாற்றிக் காட்டுவாய் என்ற நம்பிக்கை எனக்கு உண்டு. ஒளிமயமான உன் எதிர்காலம் என் கண்களில் சுடர் விட்டுப் பிரகாசிக்கிறது. எங்களுக்கும் காலம் வரும் என கூட்டுப்பண்ணை விவசாயம் தொடங்கி  செயல்படு. வெற்றி உறுதி.

என்றும் அன்புடன்,

உன் அன்புத்தோழி,

கண்மணி.

பெறுநர்

திருமதி. மணிமொழி,

7, பாரதி சாலை,

பூஞ்சோலை கிராமம்,

தஞ்சாவூர் அஞ்சல்.

தஞ்சை மாவட்டம்.

சரஸ்வதி ராஜேந்திரன்

அன்புள்ள  மணிமொழிக்கு

 நலம், நாடுவது அதுவே,   ,மணிமொழிஒரு  இடத்தில் உள்ள செடியை பிடுங்கி வேறு இடத்தில்  நடும்போது   அது முதலில் சற்று வாடி பின் தான்

தழைக்கும்   அதுதான் இயற்கை ,ஏனெனில்  புதிய மனிதர்கள்  புதிய  சூழ்  நிலை ,புதிய இடம் ஆரம்பத்தில் கஷ்டமாகத்தான் இருக்கும் ,போக போக பழகிடும்  ஏனெனில் ,பள்ளியில் நீ  வீட்டிலிருந்தபடியே பள்ளியில் இருக்கமுடியுமா?எல்லாஇடங்களிலும்  வீட்டிலிருந்த படி சுதந்திரமாக இருக்க முடியாதே,இது உனக்கும் தெரியும்தானே? உனக்கு நான் அறிவுரை கூறுவதாக எண்ணாதே,  அன்புரைஎன்று எடுத்துக் கொள்ளவும் நீபுதிய பொறுப்புகளை ஏற்றியிருக்கிறாய் அந்த பதவி    அது  மனைவி  என்ற பதவியை ,உனக்கு இப்போது பொறுப்புகள்  அதிகம் நேரமும் இருக்காது ,அதனால்,  நான் சொல்ல வேண்டிய   விஷயங்களை  சுருக்கமாக சொல்லிவிடுகிறேன் மனித வாழ்வின் மகத்துவமான குடும்ப வாழ்வின் வெற்றியை பொறுத்த.துதான் எப்போதும் சுய நலமும் ,சுக வாழ்க்கையும்

குடும்ப வாழ்க்கை என்பது ஒரு வேள்வி போன்றது  ஒரேகுடும்பத்தில் பிறந்த

நம்மிடையே எத்தனையெத்தனை  வேறுபாடான குணங்களிருக்கிறது அதே

போல்தான் புகுந்த வீட்டிலுள்ளவர்கள் குணமும் அப்படித்தானே இருக்கும்

அதனால் ஒருவருக்குகொருவர் விட்டுக் கொடுக்க வேண்டும் ,தேவைப்படும்போது தியாகமும் செய்யவேண்டும் . .உன் மாமனார் ,மாமியாரை பெற்றவர்போல் பாவிக்க வேண்டும் ,உன் நாத்தி .மைத்துனரை

தங்கை,தம்பி என்று நினைத்துக்கொண்டால்  எந்த பிரச்சனையும் இருக்காது

இப்படியாக எண்ணி  பொறுமையாகவும் ,சகிப்புத்தன்மையுடனும் இருந்து  நீ

புகுந்த வீட்டில் எல்லோரையும் சரிக்கட்டிக்கொண்டு  வழி நடத்துவாய்  என்று எனக்கு தெரியும் ஏனெனில்  நீபுத்திசாலியாற்றே, விட்டுக் கொடுப்பவர்கள் கெட்டுப்போவதில்லை என்று  நீயே சொல்வாயே ,

அதுதான் சிறந்த பண்பு .,வீடென்றால் நல்லது கெட்டது இருக்கத்தான் செய்யும் ,இதை பகுத்துணர்ந்து  உன் புத்திசாலித்தனத்தால் எல்லவற்றையும்

வென்று  கனவனும் ,மனைவியும்  ஒற்றுமையாக வாழ்ந்து  நன்மக்கட்பேறு பெர்று  குடும்பத்தை மங்கலமாக  ஆக்குவாய்  என்ற நம்பிக்கை எனக்குண்டு குடும்ப பார்ம்பரியத்தைகாப்பதுதானெ பாரதப்பண்பாடு ,உன்னைப்போல் நானும் உன் பிரிவை தாங்கிக் கொள்ள என்னை தயார் படுத்திக்கொள்கிறேன் சேக்கிழார் சொன்னதை ஞாபகத்தில் வை  பெண் மனையறத்தின் வேர்  என்பதை

குடும்பத்தை பற்றிஎன் நண்பர் எழுதிய பாடலுடன்  என் கடித்த்தை முடிக்கிறேன்.

             கூட்டாமல் கழிக்காமல்  குடும்பம் இல்லை

              கோணாமல்  நாணாமல் இன்பம்  இல்லை

             நீட்டாமல்  முடக்காமல்  வாழ்க்கை இல்லை

             நெளிவின்றிச்  சுளிவின்றி நியதி இல்லை

             ஊட்டாமல்  ஆட்டாமல்  குழந்தை இல்லை

              ஓயாமல்   சாயாமல் .  முதுமை இல்லை

              பூட்டாமல்  திறக்காமல்  கதவு  இல்லை

               புகழாமல்  இகழாமல்  வளர்ச்சி இல்லை

மகளே ,  குடும்ப வாழ்க்கையை படம் பிடித்துக்காட்டிய இந்த கவிதையைவிட  வேறு  உதாரணம் வேண்டுமா என்ன ?

 உன் அன்பில் மகிழும் அம்மா  அமுதா கணேசன்

 ச. பொன்முத்து

மதிப்பிற்குரிய மணிமொழிக்கு!

பொன்முத்து வணக்கத்துடன் எழுதும் கடிதம். இங்கு நானும் என் மனைவியும் மகளும் நலமாக இருக்கிறோம். அங்கு தங்களின் நலனையும், குடும்பத்தினர், நண்பர்கள், உற்றார், உறவினர் என அனைவரின் நலனையும் அறிய அவா! குழந்தைகளுக்கு அன்பு முத்தங்களும் ஆசிகளும்! அவர்கள் செய்யும் நல்ல காரியங்களுக்கும் சுட்டித்தனத்திற்கும் என் வாழ்த்துகள்.

வீட்டிலும், ஊரிலும் உள்ள பெரியவர்களுக்கும், சான்றோர்களுக்கும், மற்ற சமூகத்துப் பெரியவர்களுக்கும் என் தலைதாழ்ந்த வணக்கத்தையும் அன்பான விசாரிப்புகளையும் தெரிவிக்கவும். அவர்களின் ஆசிகளையும் வேண்டுகிறேன். தாங்கள் பணிபுரியும் இடத்திலுள்ள உயர் அலுவலர்களுக்கும், சக பணியாள நண்பர்களுக்கும் என் வணக்கங்களையும் வாழ்த்துதல்களையும் தெரிவிக்க வேண்டுகிறேன்.

உங்களுடன் பணிபுரியும் என் தோழி திரிசடைக்கு, என்னால் அவ்வப்போது எழுதப்படும் கடிதங்களைப் படித்துவிட்டு, மு.வ. ‘தங்கைக்கு’ எழுதியுள்ள கடிதம் போன்று இருப்பதாக பெரிதும் பாராட்டியதாகவும், சில ஐயங்களைத் தெளிவுபடுத்தி, நீண்டதொரு கடிதம் எழுதுமாறு நீங்கள் என்னை கேட்டுக் கொண்டதாகவும் தோழி தெரிவித்து உங்களின் முகவரியைக் குறிப்பிட்டிருந்தாள். மிக்க மகிழ்ச்சி!

எனது இந்தக் கடிதம் ஜவஹர்லால் நேரு தன்னுடைய மகள் இந்திரா பிரியதர்சினிக்கு எழுதிய ‘ The Letters from a father to his Daughter போன்றதோ, பேரறிஞர் அண்ணாதுரை அவர்கள், ‘தம்பிக்கு’ என விளித்து எழுதும் கடிதம் போன்றதோ, மு.வ. ‘அன்னைக்கு’, ‘தம்பிக்கு’, ‘தங்கைக்கு’, ‘நண்பர்க்கு’ என எழுதிய கடிதங்களைப் போன்ற விரிவான கடிதங்களோ அல்ல. மேலும், மேற்கூறிய அறிஞர்கள் அளவுக்கு அறிவால், வயதால், அனுபவத்தால் நான் பெரியவனல்ல என்பதை முதலில் வலியுறுத்தித் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன். என்னைப் பாராட்டுவதை நான் பெரிதும் ஏற்றுக் கொள்வதில்லை. காரணம்,

தூக்க மருந்தினைப் போன்றவை
பெற்றவர் கூறும் புகழுரைகள்!-நோய்
தீர்க்கும் மருந்தினைப் போன்றவை
கற்றவர் கூறும் அறிவுரைகள்!
என்ற கவிஞர் புலமைப்பித்தனின் திரைப்படப் பாடல் வரிகளை மனதில் உள்வாங்கிக் கொண்டு இன்றளவும் கடைபிடிக்க முயற்சித்து வருகிறேன்.

என்னுடைய தாயாரின் உடல்நிலை சற்று மோசமாக உள்ளது. வயது மூப்பின் காரணமாகவும், தொடர்ந்து ஓராண்டாக படுத்த படுக்கையாக இருந்ததாலும், படுக்கைப் புண்கள் (க்ஷநன ளுடிசந) ஏற்பட்டிருந்தது. அதன்பொருட்டு உடனிருந்து அவ்வப்போது மருந்திட்டு கவனித்துக் கொள்ள வேண்டியிருந்ததால் இக்கடிதத்தினை எழுதுவதற்கு காலதாமதமானது. அதற்காக என் வருத்தங்களைத் தெரிவிப்பதோடு மன்னிக்கவும் வேண்டுகிறேன். இனி நீங்கள் கேட்டிருந்த ஐயங்களுக்கான பதில்களுக்குப் போவோம்.

இந்தக் கடிதம் எழுதும் பழக்கம் எனக்கு எப்படி வந்தது? என்பது குறித்து வினவியிருந்ததாகத் தோழி தெரிவித்திருந்தாள். இதற்கான முழுக் காரணமும் என் தந்தையையே சாரும். என் எழுத்துக்கள் நன்றாக இருக்கிறது என்றால் அதற்கு அடித்தளமிட்டவர் என் தந்தை. சிறுவர்களோடு விளையாட வேண்டிய வயதில் ‘என் துடுக்கடக்கி’ என பாரதி கூறுவது போல, விவர விருட்சத்திற்கான விதைகளை என் மனதில் தூவியவர்.

நான் சிறுவனாக இருந்தபோது, குறிப்பாக நான்கு அல்லது ஐந்தாம் வகுப்பு படிக்கும்போதே, தொலைபேசியும் கைபேசியும் இல்லாத அந்தக் காலத்தில், எங்களின் உறவினர்களை நலம் விசாரிக்கவும், சிலபல நல்ல காரியங்களைத் தெரிவிக்கவும் வேண்டி, கடிதங்களுக்கான செய்திகளை, தந்தையார் தறி நெய்து கொண்டே கூற, அவற்றை வரிகளாக்கி என்னை எழுதுமாறு பணிப்பார். இவ்வாறாக, ஏராளமான கடிதங்கள் எழுத வைப்பார். எனக்கு எழுத்துப் பயிற்சியையும், மொழியறிவையும் அளிக்க வேண்டும் என்ற நோக்கோடு அவர் இந்த முயற்சியைச் செய்துள்ளார் என்பதை, விவரம் தெரிந்த இன்றைய நாளில் நான் எழுதும் ஒவ்வொரு கடிதத்தின் போதும் நினைத்துப் பார்க்கிறேன்.

பிறகு கல்லூரி நாட்களில், விடுதியில் தங்கிப் படிக்கும் காலத்தில், பதின்பருவ தள்ளாட்டத்தில் வழிதவறிவிடக்கூடாது என்ற நோக்கில், குடும்ப வறுமைச் சூழலை உணர்த்தாமல் உணர்த்தி, படிப்பின் அவசியத்தை மனதில் இருத்துமாறு ஒரு கடிதம் எழுதியிருந்தார். புறநானூற்றின் அறிவுப்பொற்குவியலைக் குறித்த அறிமுகம் அந்தக் கடிதம். ஒவ்வொருவரின் கடமையைக் குறித்த அறிவுறுத்தல் என்றால் அது மிகையாகாது. அக்கடிதத்தில் இடம்பெற்ற சில வரிகளை அப்படியே உங்களுக்குத் தருவது நன்றாக இருக்கும் என எண்ணுகிறேன்.

‘ தம் புதல்வர்களுக்கு அணியும் மணியும் அணிவித்து அகமகிழ்வதோடு நின்றாரில்லை அக்காலத்துப் பெற்றோர்கள். மக்களைக் கல்லாவரை விடல்தீது (நான்மணிக்கடிகை-94) என்ற உண்மையை அறிந்திருந்த அவர்கள் தம் புதல்வர்களுக்கு உரிய காலத்திலிருந்தே கல்வி கற்பித்து வரத் தவறவில்லை. இளமையிலிருந்தே முறையான கல்வி புகட்டிப் புதல்வர்களை நாட்டின் நற்குடி மக்களாக ஆக்கிடும் பொறுப்பு தந்தையரையே சார்ந்ததாகும். இவ்வுண்மையை அக்காலத் தந்தையர் நன்கு உணர்ந்து அதற்குகேற்ப கடனாற்றி வந்தனர். இச்செய்தியை

ஈன்று புறந்தருதல் என்தலைக் கடனே
சான்றோ னாக்குதல் தந்தைக்குக் கடனே
வேல்வடித்துக் கொடுத்தல் கொல்லற்குக் கடனே
தண்ணடை நல்கல் வேந்தற்குக் கடனே
ஒளிறுவாள் அருஞ்சமம் முருக்கி,
களிறு எறிந்து பெயர்தல் காளைக்குக் கடனே

என்ற புறநானூற்றுப் பாடல் தெரிவித்துள்ளது. இப்பாடலைப் பாடியவர் தாய்க்குலத்தைச் சேர்ந்த பொன்முடியார் என்பவராவார். சங்க காலம் என்றில்லை, இன்றைய காலத்திலும் பெற்றோர் பிள்ளைகளுக்கு கல்வியறிவு அளிக்க வேண்டும் என்ற முனைப்பில், கல்லூரிக்கு உன்னை அனுப்பியுள்ளேன். இங்கு கடன் என்பது பணி என்ற பொருள்படும். எனவே, என் கடனாக உள்ள அதாவது பணியாக உள்ள உன்னைச் சான்றோனாக்குவதற்காக அங்கு அனுப்பியுள்ளேன்.. களிறு எறிந்து பெயரும் அன்றைய நிலை, காளையான உனக்கு இன்றில்லை என்றாலும், உனக்கான பணியை உணர்வாய் என்று நம்புகிறேன்’

என புறநானூற்றுப் பாடலையும் என் பொறுப்பையும் குறிப்பிட்டு கடிதம் எழுதியிருந்தார். ‘புறநானூறு’ என்ற இலக்கியத்தைக் குறித்து எழுதுகிற போதே ‘நான்மணிக்கடிகை’ என்ற இலக்கியத்தையும் அறிமுகப்படுத்தினார். இவ்வாறு, கடிதம் எழுதுவது குறித்து நான் பெற்ற அனுபவம் சார்ந்த ஏராளமான செய்திகளைக் எழுதிக்கொண்டே போகலாம்.
தாங்கள், திரிசடையிடம் இன்றைய வாழ்வியல் நெறிகளைச் சார்ந்து பல்வேறு விளக்கங்களை வினவியிருந்ததாகத் தெரிவித்திருந்தாள். அதற்கான பதிலை விளக்கமாகப் பார்ப்பது உங்களுக்கான குழப்ப இருளைப் போக்கும் வெளிச்ச விடியலாக அமையும் என்று நம்புகிறேன்.

நீங்கள் என் தோழியிடம் இன்றைய காலகட்டத்தில் கைபேசி, இணையதளம், முகநூல், டுவிட்டர் என்றெல்லாம் வந்துவிட்ட நிலையில் இன்னும் அஞ்சலில் கடிதம் எழுதும் என் நிலையைப் பார்த்து ஆச்சரியப்பட்டதாகத் தெரிவித்திருந்தாள். இதில் ஆச்சரியப்படுவதற்கு ஒன்றுமில்லை. காரணம்.. இன்றைய நாளில் அறிவியல் வளர்ச்சியின் காரணமாக தகவல் தொடர்பு சாதனங்கள் ஆதியும் அந்தமும் தெரியாத அளவிற்கு விசுவரூபம் எடுத்து நம்மை விழுங்கிக் கொண்டிருக்கிறது என்பதை அறிந்திருக்கிறோம்; ஆனால், அதிலிருந்து விலகி நிற்க மறுக்கிறோம். அதற்காக ஆதிகால வன வாழ்க்கை வாழ வேண்டுமெனக் கூறவில்லை.

நாம் வாழும் இந்தக் காலம் பல வகையிலும் முன்னேறியிருக்கிறது. நம் முன்னோர்களின் காலத்தில் இல்லாத எத்தனையோ புதிய கருவிகளை நாம் பெற்றிருக்கிறோம். மிக வேகமாகப் பயணம் செய்ய முடிகிறது; விரைவாகச் செய்திகளை அனுப்பவும், பரப்பவும் முடிகிறது, வானளாவிய உயர்ந்த மாளிகைகளைக் கட்ட முடிகிறது; ஆயிரக்கணக்கானவர்களின் கைகள் உழைத்தும் செய்ய முடியாத அரிய வேலையை ஓர் இயந்திரத்தைக் கொண்டு செய்துவிட முடிகிறது;

ஆனால் ஒன்றுதான் முடியவில்லை. நம் முன்னோர்களைப்போல் அவ்வளவு அமைதியாக இன்பமாக வாழ முடியவில்லை. பல வகையிலும் நமக்கு உதவி வருகிற அறிவியல் நம் வாழ்க்கையின் அமைதிக்கு அவ்வளவாக உதவி செய்ய முடியவில்லை. இயற்கைவளம் மிகுந்து செல்வம் கொழிக்கும் நாடுகளிலும் மக்களின் வாழ்க்கையில் குறைகள் பல இருந்து வருகின்றன. வறுமை மிகுந்து வாடும் நாடுகளைக் குறித்து சொல்லத் தேவையில்லை. ஆகவே பல வகையிலும் முன்னேறியுள்ள இந்தக் காலத்தில் வாழும் வழி மட்டும் இன்னும் தெளிவாக அமையவில்லை. இத்தகு அவல நிலையை அகற்றி வளமான வாழ்க்கைக்கு நம்மை வழிநடத்த வேண்டிய அவசியச் சூழலில் உள்ளோம்.

நம்மை வழிநடத்திக்கொள்ள நாம் செய்யவேண்டிது என்ன? நம் அவல வாழ்வை ஒரு சிறு எடுத்துக்காட்டு மூலம் உணரலாம். அரிசி, பருப்பு, உப்பு, மிளகாய், காய்கறி முதலிய பலவகைப் பொருள்களையும் நிரம்பச் சேர்த்து வைக்கக் கற்றுக் கொண்டிருக்கிறாள் ஒருத்தி. ஆனால், சுவையாகச் சமைத்து உண்ணத் தெரியாதவளாக இருக்கிறாள். அவள் சேர்த்து வைத்துள்ள பண்டங்களால் பயன் என்ன? அதுபோல்தான் உள்ளது இக்காலத்து வாழ்க்கையின்பம். அறிவியல் துறையின் வளர்ச்சியால் கருவிகளைப் பெருக்கிக் கொண்டோம்; வேகத்தை வளர்த்துக் கொண்டோம். ஆனால் நன்றாக வாழ மறந்தோம்.

முன்னோர் சொன்ன வழிகள்; அவர்கள் கடந்து பயன்கண்ட வழிகள்; தேய்ந்த ஒற்றையடிப் பாதைகள் போன்றவை. ஆனால் முன்னோரின் வழிகளை நம்ப மனம் இல்லை; புதிய வழிகளைச் செம்மையாக வகுத்துக் கொள்ளவும் முடியவில்லை. குடும்பத்திலுள்ள ஆண்கள் குறிப்பாக கணவனின் உழைப்பில் பெறுகிற ஊதியம் குடும்பத்தை நடத்த இயலாது என்றளவுக்கு பெண்கள் தங்களின் நுகர்வுக் கலாச்சாரத்தை விருப்பங்கள் என்ற பெயரில் பல வகைகளில் விரிவாக்கிக் கொண்டதால் பெண்களும் பணிக்குச் செல்ல வேண்டிய பெரிதான அவலம் நம்மிடையே காணப்படுகிறது. இதன் விளைவே கல்விக்கட்டண உயர்வு, பெட்ரோல், டீசல் தட்டுப்பாடு, விலை உயர்வு என ஒன்றை ஒட்டி இன்னொன்று என புற வாழ்க்கை பொருளாதாரத்தின் பின்னே ஓடிக் கொண்டிருக்கிறது.

பணிக்குச் செல்ல உரிமையும் தேவையும் பெற்ற தாய்மார்கள், குழந்தை பெற்ற நிலையில் பணிக்குச் செல்ல முனைவதால் தாய்ப்பால் கட்டிவிடுகிற அபாயமும், அதன்பொருட்டு உட்கொள்கிற மருந்துகள் உடலை பாதிப்புக்குள்ளாக்குவதையும் மறந்துவிடுவதேன்? தாய்ப்பாலுக்குப் பதில், ஆவின் பால் வழங்கி வளர்க்கிற குழந்தை எப்படி, தாயை, தாய்நாட்டை நேசிக்கும்..? நாட்டுப்பற்று எப்படி வரும்? மனித நேயமிக்கதாய் இருக்கும்? பதிலாக வெடிகுண்டு வைக்கும்; தண்டவாளத்தைப் பெயர்க்கும்; விலங்கினமாகத் திரியும்.

அறிவைப் பெருக்கப் பெற்ற உரிமையால் பெண்கள் பெருக்கியிருப்பது அணிகலன்களைத் தானே தவிர வேறொன்றுமில்லை; அறியாமையைக் குறைக்கப் பெற்ற உரிமையால் பெண்கள் குறைத்திருப்பது ஆடைகளைத் தானே தவிர வேறென்ன?; அண்டைநாடுகளின் அரசியல் நிலவரங்களைத் தெரிந்துகொள்ள பெற்ற உரிமையை, அடுத்தவீட்டு அடுக்களைத் தயாரிப்புகளையே தெரிந்து கொள்ளப் பயன்படுத்துகின்றனர்; பணிசெய்ய வேண்டி அலுவலகத்தில் பெற்ற உரிமையை துணிகளையும், நகைகளையும் பற்றியுமே பேசி பயன்படுத்திவரும் அவலம்; விவகாரங்களைத் தெரிந்து கொண்டு வீரியம் பெற பெற்ற உரிமை இன்று விவாகரத்து செய்ய மட்டுமே பயன்பட்டு வருகிறது என ஏராளமான குற்றச்சாட்டுகள் இன்றைய பெண்களின் மீது சுமத்தப்படுகிறது. இவை அனைத்தும் வாழ்வியல் என்னும் அகம் சார்ந்தவை. இதே போன்றதொரு கருத்தை முன்னொரு கடிதத்தில் திரிசடைக்கு எழுதியிருந்தேன். நீங்களும் படித்திருப்பீர்கள் என நம்புகிறேன்.

‘கல்தோன்றி மண்தோன்றாக் காலத்தே முன் தோன்றிய மூத்த குடியாக இருந்தாலும், காட்டு மிராண்டிகளாய், நாடோடிகளாய், சமுதாயமாய் படிப்படியாய் தங்களின் வாழ்க்கை முறையை மாற்றி வளர்ந்த மனித இனம், தங்களுக்கென வகுத்துக் கொண்ட வாழ்வியலை மறந்து, நெறிதுறந்து, உய்யும் வழி தொலைத்து உலகெங்கும் அல்லலுறுவதைக் காண்கிறோம். வாழ்வியலில் அகம், புறம் என்றும் வகுத்துக் கொண்ட நாம், இவ்விரண்டிலும் இல்வாழ்க்கை, விருந்தோம்பல், ஆடம்பரம், அறவுரைகள், அறிவுரைகள், அரசியல் நெறிகள், அரும்பெரும் செயல்கள், போர் நிகழ்ச்சிகள், பொருளீட்டும் முயற்சிகள், பண்பாட்டுப் பெருமைகள், பழக்கவழக்கங்கள், வரலாற்றுச் சிறப்புகள், வாணிகப் பொறுப்புகள் போன்ற பல்வேறு துறைகளில் நமது வாழ்க்கை நெறிகள் வந்துபோகின்றன.

நம் முன்னோர்கள் நீதிநெறிகளாக வற்புறுத்திக் கூறியவை இந்த உலகில் அமைதியாக வாழ்வதற்கு தேவையானவை என்பதைத் தெளிவாக உணர வேண்டும். செத்த பிறகு முக்திக்கு உரிய வழிகள் என்று அன்பு உண்மை முதலியவற்றை ஒதுக்கி வைக்கக் கூடாது. மண்ணில் நல்லவண்ணம் வாழ்வதற்கு அவை தேவையானவை என்று உணர வேண்டும். அன்பு இல்லாமல் நண்பர் இருவர் சேர்ந்து பழக முடியுமா? அன்பு இல்லாத ஒரு குடும்பத் தலைவரை மனைவி மக்கள் நம்பி வாழ்க்கை நடத்த முடியுமா? நாட்டினிடத்திலும் மொழியிடத்திலும் அன்பு இல்லாத மக்களைக் கொண்டு நல்ல ஆட்சி நடத்த முடியுமா? உண்மை இல்லாத தொழிலாளிகளைக் கொண்டு ஒரு தொழிற்சாலையை வளம்பெற நடத்த முடியுமா? நேர்மை இல்லாத அறிவாளிகளைக் கொண்டு ஓர் அலுவலகத்தைச் செம்மையாக நடத்த முடியுமா? ஆகவே, அன்பு, உண்மை, நேர்மை முதலியவை இந்த வாழ்க்கைக்குத் தேவையானவை என்பதை ஒவ்வொருவரும் உணர வேண்டும்.

அன்பும் அறனும் உடைத்தாயின்’, ‘மனத்துக்கண் மாசிலனாதல்’, ‘அழுக்காறு, அவா, வெகுளி, இன்னாச்சொல்’, ‘மறந்தும் பிறன் கேடும் சூழாமை’, எனத் திருக்குறள் போன்ற நீதிநூல்கள் ஏராளமான கருத்துகளை வலியுறுத்தி வருகின்றன. எனவே, நம்வாழ்க்கை நலம்பெற ஏடுகள்கூறும் வாழ்க்கை நெறிகளைப் பின்பற்றுவது சரியானதாக அமையும். “”””ஏட்டுச் சுரைக்காய் கறிக்கு உதவாது”” என்பது உண்மை. ஆனால் சுரைக்காய் குறித்து ஏடுகளில் படித்தால்தான், அதன் விளைச்சல், வணிக முறை, உணவாக்கும் பக்குவம் போன்றவற்றை தெரிந்து கொள்ள முடியும். அந்த வகையில், தமிழிலுள்ள படைப்புகள் அனைத்தும் நமக்கான படிப்பினைகளே என்பதை மனதில் கொண்டு அதன்வழி நடந்தால் வாழ்வின் உச்சங்களை எட்டலாம்.

அடுத்ததாக, நீங்கள் வினவியதாக திரிசடை குறிப்பிட்டிருந்தது ‘எளிய வாழ்க்கை சாத்தியமா?’ என்பதாகும். அது ஒன்றும் மிகப் பெரிய மலையைப் புரட்டும் வேலையல்ல. ஆடம்பர வாழ்க்கை வாழாது எளிய வாழ்க்கை வாழ வேண்டுமானால், நம்மைச் சுற்றிலும் ஏழைகள் உணவுக்கும் உடைக்கும் வழியில்லாமல் வாடும் போது, நாம் ஆடம்பரத்தைத் தேடுவது அவசியமா, தேவையா? என்பதை நம் மனதை நோக்கி நாமே கேட்டுக் கொள்ள வேண்டும். ஏழைகளுக்குப் பணம் கொடுத்து உதவி செய்யாவிட்டாலும், ஏக்கம் உண்டாக்கி மனதைக் கெடுக்காமல் இருக்க வேண்டும். தேவைகளைக் குறைத்துக் கொண்டு எளிய வாழ்க்கை வாழ்வது என்றைக்கும் நல்லது. அதுவே முதன்மையான தவம். ‘வேண்டாமை விழுச்செல்வம்’ என்கிறார் திருவள்ளுவர். தேவையே இல்லாமல் மனிதன் வாழ முடியாது. அதற்காக தேவைகளை அதிகரித்துக் கொள்வதைவிட குறைத்துக் கொள்வது நலம். இதைத்தான் புத்தர் ஆசையே துன்பத்திற்கான காரணம் என்கிறார்.

இது சாத்தியமா? என்று நீங்கள் கேட்கலாம். நிறைய பணம் சேர்க்க வேண்டும் என்பவர்களுக்கு எவ்வளவு சேர்க்க வேண்டும் என்ற எல்லை இல்லை. ஒரு லட்சம் சேர்த்தால் இரண்டு லட்சத்தை மனம் நாடுகிறது. பத்து லட்சம் சேர்த்தாலும், கோடி சேர்த்தாலும், அதற்கு மேற்பட்ட நிலையையே மனம் நாடுகிறது. வரம்பு கட்டுவதற்குப் பெரிய ஞானம் வேண்டும். அந்தத் தெளிவு ஏற்பட்டுவிட்டால், பத்தாயிரம் ஐயாயிரம் என்ற குறைந்த எல்லையிலேயே மனம் அமைதி அடைந்து விடுகிறது.
அதனால் முயற்சியும் ஊக்கமும் குறைந்துவிடாதா? என உங்களின் மனம் கேட்கும் கேள்வி என் காதில் விழுகிறது. குறையவே குறையாது, கடமையுணர்ச்சி ஒரு பக்கம் இருந்தால், எறும்மைப் போல், தேனீயைப் போல் அன்றாடம் கடமையை விடாமல் செய்யத் தூண்டும். கடமையைச் செய்யாமல், கஞ்சி குடிப்பது குற்றம் அல்லவா? உழைக்காதவனுக்கு உணவு பெற உரிமை இல்லை. உழைத்தால் தான் உலகம் தரும் உணவில் பங்கு உண்டு என்று கடமையைச் செய்ய வேண்டும். இந்த ஞானம் வந்தால் பின் நமக்கெது வேண்டும்?

அடுத்ததாக, பெண்ணுரிமை குறித்து வினவியதாகத் திரிசடை தெரிவித்திருந்தாள். பெரும் அறிஞர்கள் பல்வேறு வகைகளில் சிந்தித்துள்ள நிலையில், நான் ஏதேனும் புதுமையாகச் சிந்திப்பேனோ என நீங்கள் எண்ணியிருக்கலாம் என ஐயுறுகிறேன். பெண்ணுரிமையைப் பொறுத்த வரை பெண்கல்வி, வரதட்சிணை ஒழிப்பு, காதல் மணம், மணவிலக்கு, தனி வாழ்க்கை, கற்புடைமை, மறுமணம், பொருளாதாரச் சுதந்திரம் எனப் பல கோணங்களில் விளக்கலாம்.

பழைமைக்கும் புதுமைக்கும் போர்; கடமைக்கும் உரிமைக்கும் முரண்பாடு; கற்புக்கும் காதலுக்கும் மாறுபாடு; குடும்பத்திற்கும் உலகத்திற்கும் போராட்டம்; இவ்வாறு ஒவ்வொரு துறையிலும் பொதுவாக வாழ்க்கை தாக்குண்டு நலிவுறுகின்றது; சிறப்பாகப் பெண்ணுள்ளம் சிதைவுறுகின்றது. எது, எங்கே, எவ்வாறு என ஒவ்வொரு துறையிலும் ஆராய்ந்து தெளியாமையும், தெளிந்தவரின் நெறியை நம்பாமையுமே இன்றைய பெண்ணுரிமை குறித்து பெண்களுக்கும் சமூகத்திற்கும் இடையிலான முரணான காரணம். நெறியில் தெளிவும் நம்பிக்கையும் ஏற்பட்டால் வாழ்வைக் காத்துக் கொள்ள முடியும்; ‘வையத்துள் வாழ்வாங்கு வாழ’ முடியும்.

இன்றைய காலகட்டத்தில் பெண்ணுரிமை என்கிற பெயரில் பெண்கள் நடந்து கொள்ளும் விதம் மிகவும் வருந்தத்தக்கதாகவே உள்ளது. பெண்ணுரிமை என்ற நிலை சமுதாயத்தில் உருவான போது, திருமண ஏற்பாட்டிற்குக் கட்டுப்பட்டு வாழ்ந்த பெண்களின் போக்கில் மாற்றங்கள் ஏற்படலாயின. இதன் காரணமாகத் தமிழ்ச் சமூகம் போற்றிப் பாதுகாத்து வந்த குடும்ப வாழ்க்கை முறையில் பல புதிய சிக்கல்கள் தோன்றியுள்ளன.

“”அறனெனப் பட்டதே இல்வாழ்க்கை”” என்று வள்ளுவர் கூறும் வாழ்க்கை நெறியே சிறந்தது. குடும்பம் என்பது உள்ளம் ஒன்றிய கணவனும் மனைவியும் மக்களைப் பெற்று வாழும் அன்பு நிலையம். அன்பு வளர்வதற்கும், தன்னலம் குறைந்து பொது நலம் பெருகுவதற்கும், இன்றளவும் சமுதாய வாழ்வில் ஒழுங்கு, கட்டுப்பாடு போன்றவற்றைக் காப்பதற்கும் மிகப் பெரிய காரணமாக இருக்கும் அமைப்பு குடும்பம் எனலாம். இந்நிலையில், கூட்டுக் குடும்பமாக இருந்து, எரிபொருள், பொருளாதாரச் சிக்கனம், பெரியோரின் வழிகாட்டுதல், மானுடப் பிணைப்பு என்பவையெல்லாம் பெண்ணுரிமை என்ற பெயரில் தனித்தனி குடும்பங்களாக சிதைந்துள்ளதை எவராலும் மறுக்க முடியாது.

கல்வியறிவில் ஆண்களைவிட பெண்களில் அதிகம் பேர் எழுத்தறிவு பெற்றுவிட்டதாக கூறப்படும் இந்தக் காலகட்டத்தில், தாய்மைக்கே பெருமை சேர்க்கும் தாய்ப்பால் தர மறுப்பது எல்லாவற்றையும்விட மோசமானது. தாய்ப்பால் ஊட்ட வேண்டியதன் அவசியத்தை, எழுத்தறிவு இல்லாத காலக்கட்டத்தில் கூறப்படாததைவிட, எழுத்தறிவுள்ள இந்த காலத்தில், அனைத்து அமைப்புகளும் அவசிய அறிவிப்புகளாய் அனுதினமும் அறிவித்துக் கொண்டே இருப்பது எதனால்…? உரிமை என்கிற பெயரால் ஊர் சுற்றுவதாலோ…? அல்லது உடலுக்கு ஊறுவிளையும் என்னும் விழிப்புணர்வின்மையா?

அதிகம் படித்துவிட்டோம்; ஆங்கிலத்தில் சரளமாகப் பேசுகிறோம்; நவீன ஆடைகளை உடுத்துகிறோம்; கைநிறைய பொருளீட்டுகிறோம் என்ற அதீத எண்ணங்களால் பெண்கள் அழிந்து வருவதையும், அவர்கள் பெற்ற அறிவு, பண்பாடு இல்லாத நிலையை எட்டியுள்ளது. பண்பாடு இல்லாத அறிவு நமக்கு உதாவது; நம்மைக் கெடுக்கவும் கெடுக்கும். அது எதற்கும் காரணம் சொல்லும்; சிறிய குற்றத்தைப் பெரிய குறையாக்கிக் காட்டும்; பெரிய குணத்தையும் சிறிதாக்கி மறக்கச் செய்யும், பண்பாடு இல்லாதபோது அத்தகைய அறிவால் பயன் என்ன? மக்கட்பண்பு இல்லாத நிலையில் நல்வாழ்க்கைக்கான சாத்தியமில்லை. இதையே,

‘அரம்போலும் கூர்மைய ரேனும் மரம்போல்வர்
மக்கட்பண்பு இல்லா தவர்.’

எனத் திருவள்ளுவர் கூறியுள்ளதை நினைவில் இருத்திக் கொள்ள வேண்டும். இவையனைத்தும் ஏதோ பெண்களுக்கு மட்டுமே உரியது; ஆண்களுக்கு உரியதல்ல என நினைக்க வேண்டாம். சமூகத்தில் மக்கட்பண்பு இல்லாத அனைவருக்குமே இது பொருந்தும்.

அடுத்ததாக, நீங்கள் கேட்டிருந்த வினா அரசியல் சாக்கடையைத் தூர் வாருவது எப்படி என்பதாகும். இலஞ்சம், ஊழல், அடிதடி, கொலை, கொள்ளை, கட்டப்பஞ்சாயத்து, விதிகளை மீறுதல், மக்களுக்கு நலத்திட்டங்களைத் தீட்டுவதாகக் கூறி தன் நலனையும் தன் குடும்பத்து நலனையும் வசதிகளையும் பெருக்கிக் கொள்வது என்ற இலக்கணத்தில் செயல்படும் இன்றைய அரசியல் இழிநிலையை அகற்றுவது என்பதே இன்றைய அரசியல் மீதுள்ள அனைவரது அவாவும் கனவும் எனலாம்.

‘அறநெறி முதற்றே அரசின் கொற்றம்’ என்னும் கருத்தை ஆழமாக வற்புறுத்திக் கூறியிருப்பது புறநானூறு. இன்றைய மக்களாட்சி முறைக்கும் இக் கருத்து தேவைப்படுவதை உணர்கிறோம். ‘அரசு எவ்வழி குடிகள் அவ்வழி’ என்பதையும் நாம் மறப்பதற்கில்லை. ஒரு நாட்டின் தலைவர் அல்லது ஓர் அமைப்பின் தலைவர் எப்படி இருக்கிறாரோ அதற்கு ஏற்றாற்போலவே அந்த நாட்டின் மக்கள் அல்லது அமைப்பைச் சார்ந்தவர்கள் இருப்பார்கள். தலைவர் நீதியையும் நேர்மையையும் வழுவாமல் போற்றி நடப்பவராக இருந்தால், மற்றவர்களும் நீதியையும் நேர்மையையும் போற்றி நடப்பார்கள். சிறிதும் வழுவாமல் நடப்பதுதான் முக்கியம்.

நூற்றுக்குத் தொண்ணூற்றைந்து பங்கு நேர்மையாக நடந்து ஐந்து பங்கு வழுவினாலும் மற்றவர்கள் அந்த ஐந்து பங்கையே கருதிக் கொண்டு பெருந்தவறுகள் செய்ய முற்படுவார்கள். ஆகவே ஒரு நாட்டிலோ அமைப்பிலோ ஊழல் இடம்பெறாமல் இருக்க வேண்டுமானால் அதன் தலைவர் சிறிதளவும் நேர்மை வழுவாமல் நீதி பிறழாமல் நடக்க வல்லவராக இருக்க வேண்டும். அவர் தூய்மையான வெள்ளாடைபோல் சிறிதும் மாசு இல்லாமல் நடந்தால்தான் மற்றவர்கள் ஒழுங்குமுறையை மதித்து நடப்பார்கள். இத்தகு தகுதியைக் கொண்ட தலைவர் தலைமை ஏற்கும்போது மட்டுமே அரசியல் சாக்கடையின் தூர் வாரும் பணி சிறப்புறும்.

அடுத்ததாக தமிழக உணர்வு குறித்த உங்களது ஐயத்திற்கு விடையளிக்கிறேன். இந்தியா ஓர் ஊர்; தமிழ்நாடு ஒரு தெரு; பழம்பெருமை வாய்ந்த பண்பட்ட தெரு. தமிழ்நாட்டுத் தலைவர்கள் இந்த உண்மையை மறந்து, தமிழர் என்று சொல்லத் தயங்கும் போக்கு நீடிக்குமானால், இந்தியாவின் முற்போக்கிற்கு இடையூறாகத் தமிழ்நாடு மாறும். உலக வரலாற்றை ஆராய்ந்தால் இது இயற்கை என்பது தெரிந்துவிடும். தமிழினம் ஆங்காங்கே வெளிநாடுகளில் படும் பலவகைத் தொல்லைகளையும் இன்னல்களையும் நினைத்துப் பாரதியார் பதைபதைத்துக் கூறும்

ஆப்பிரிக் கத்துக் காப்பிரி நாட்டிலும்
தென்முனை அடுத்த தீவுகள் பலவினும்
பூமிப் பந்தின் கீழ்ப்புறத் துள்ள
பற்பல துவினும் பரவியிவ் வெளியே
தமிழச் சாதி தடியுதை உண்டும்
வருந்திடும் செய்தியும் மாய்ந்திடும் செய்தியும்
பெண்டிரை மிலேச்சர் பிரித்திடல் பொறாது
செத்திடும் செய்தியும் பசியாற் சாதலும்
பிணிகளாற் சாதலும் பெருந்தொலை யுள்ளதம்
நாட்டினைப் பிரிந்த நலிவினால் சாதலும்
இஃதெலாம் கேட்டும் எனதுளம் அழிந்திலேன்;
தெய்வம் மறவார் செய்யுங்கடன் பிழையார்
ஏதுதாம் செயினும் ஏதுதான் வருந்தினும்
இறுதியில் பெருமையும் இன்பமும் பெறுவார்
என்பதுஎன் உளத்து வேரகழ்ந் திருத்தலால்
என்னும் கவிச்சொற்களும் இன்றைய நிலைக்கு ஏறக்குறைய பொருத்தமாகவே உள்ளன.

இவ்வாறு வெளிநாடுகளிலும் தொல்லைபட்டுச் செத்து மடிந்தாலும், நல்ல நெறியில் நடக்கும் மக்களாக இருத்தலால் தமிழர்க்கு இறுதியில் வெற்றி கிடைக்கும் எனப் பாரதியார் நம்பினார். ஆயினும் அந்த நம்பிக்கை தளர்ந்தது என்பதை உள்நாட்டில் தமிழர்க்கு இடையே உள்ள பிளவை எண்ணும்போது உணர்ந்து வருந்தலானார்; கலங்கினார். எனினும்,
‘இப்பெருங் கொள்கை இதய மேற்கொண்டுகலங்கிடா திருந்த எனைக்கலக் குறுத்தும் செய்தி ஒன்றதனைத் தெளிவுறக் கேட்பாய் என்று உள்ளம் நொந்து, பெருமூச்சுவிட்டுக் கூறலானார். பாட்டை முடிக்கும் நிலையில் மீண்டும் விதியை நோக்கி

. . . . நம்மவர் எப்படி உய்வர்?
விதியே! விதியே! தமிழச் சாதியை
என்செயக் கருதி யிருக்கின் றாயடா?

என மகாகவி பாரதி முறையிடுவதை எண்ணிப் பார்க்க வேண்டும். பாரதியின் இந்த எண்ணங்களை மனதில் கொண்டு, இந்நிலைமாறவும், தமிழக மீனவர்கள் இலங்கை நாட்டு இராணுவத்தின் இன்னலுக்கு ஆளாகாதிருக்கவும், முள்வேலிக்குள் வாழும் தமிழர்கள் விரைவில் விடுதலை பெறவும் நம்முடைய புற வாழ்க்கையை அமைத்துக் கொள்வோம்.

இன்றைய நிலையில், உலகமயமாக்கல், தனியார்மயமாதல், தாராளமயமாக்கல், என்ற கோட்பாடுகளால் நாகரிகம் என்னும் பெயரில் நம்மை நாமே அழித்துக் கொள்ளும் நாசகரமான வாழ்க்கை வாழ்ந்து வருகிறோம். உணவுக்காகவும், இருத்தலுக்காகவும் நாம் மூத்தகுடிகள் போரைத் துவங்கினர். பண்பாட்டின் உச்சத்தில், போரிலேயுங்கூடச் சில நெறிமுறைகளை மேற்கொண்டிருந்தனர். ஆநிரை கவர்தல்; அதனை மீட்க எழும் சண்டையில் வெற்றி கொள்ளுதல் என்ற நிலையோடு குறைந்த அளவே பாதிப்பு இருந்தது.

புறநானூற்றில், பாண்டியன் பல்யாகசாலை முதுகுடுமிப் பெருவழுதி என்பான், பகைநாட்டை முற்றுகையிடுதற்கு முன் “”பசுக்களும், அந்தணர்களும், பெண்களும், நோய்வாய்ப்பட்டோரும், தென்புலத்தார்க்கு உரிய கடன்களைச் செய்தற்கெனப் புதல்வர்கள் வேண்டும், அத்தகு புதல்வர்களைப் பெறாத பெற்றோரும் ஆகிய இவர்கள், பாதுகாவலான இடத்திற்குச் சென்றுவிடுங்கள்”” என அறிவிப்பு செய்கிறான். பகையரசனுக்கும் அறம் கூறுவதுபோலவே உள்ளதால்தான் ‘அறத்தாறு நுவலும்’ என்ற சொற்களைப் புலவர் பயன்படுத்தியிருக்க வேண்டும். இதையே மதுரையை எரிக்கும் முன்னர் மேற்கூறியவர்களைத் தவிர்த்து மற்றவர்களை தீ எரிக்கட்டும் என கண்ணகி கூறுவதாக புலவர் இளங்கோவடிகள் சிலப்பதிகாரத்தில் வடித்திருப்பார்.

போரை நடத்தச் சிறந்த திறமை வேண்டுமாம்! அதற்காக அளவற்ற செல்வத்தைச் செலவழிக்க வேண்டுமாம்! எங்கள் படைகள் இவ்வளவு, போர் விமானங்கள் இத்தனை, போர்க் கப்பல்கள் இந்தளவு என்று பெருமையாகப் பேசுகின்றார்கள். எங்கள் வீட்டில் இவ்வளவு நஞ்சு இருக்கின்றது என்று யாராவது பெருமை பாராட்டுவார்களா? போர்த்தளவாடங்கள் வாங்கவும், இராணுவத்தை வலுப்படுத்தவும் ஒவ்வொரு நாடும் போட்டி போட்டுக் கொண்டு அதிகபட்ச நிதியை ஒதுக்கி வருவதை நம்மால் காண முடிகிறது. (இராணுவத்தில் அதிகமான இலஞ்சம் வாங்க, ஊழல் செய்ய கூடுதல் நிதி ஒதுக்கப்படுகிறதோ என ஐயுறும் வகையில் தற்போதுவரும் செய்திகள் நம்மை திடுக்கிட வைக்கின்றன.)
‘ஐந்து பைசாவுக்கு பிரயோஜனம் இருந்தால் சொல்லுங்க’ என்று கிராமத்தில் ஒரு சொலவடை உண்டு. எங்கும் எதிலும் பலனை எதிர்பார்த்தே பயணிக்கிற மக்கள் நிறைந்த உலகில், அதுபோலவே கூறும் அறிவுரைகளை ஏற்று நடப்பதால் பலனுண்டா? என்று கேட்கிறவர்களே அதிகமாக உள்ள உலகில், அறநெறியில் நடப்பவர்களில் நூற்றுக்கு எத்தனைபேர் தாழ்ந்து விடுகிறார்கள். அறநெறியில் நடக்காதவர்களில் நூற்றுக்கு எத்தனைபேர் உயர்ந்து விடுகிறார்கள் என்று கணக்கிட்டுப் பார்க்க வேண்டும். அவ்வாறு கணக்கிட்டுப் பார்க்காத காரணத்தால்தான் இளைஞர்களின் மனம் அவசரப்படுகிறது.

தீயவழியில் நடப்பவர்களில் நூற்றுக்குத் தொண்ணூற்றைந்து பேர் கெட்டுப் போகிறார்கள். யாரோ ஒரு சிலர் நூற்றுக்கு ஒருவர் இருவர்தான் செல்வம் பெறுகிறார்கள்; பதவி பெற்று உயர்கிறார்கள். அவர்கள் விதிவிலக்காக முன்னேறியவர்கள். அவர்களைப் போல் பலர் ஆவதில்லை. வேறு காரணங்களால் அவர்கள் முன்னேறினார்கள் என்பதை இளைஞர்கள் மறந்துவிடுகிறார்கள். அவர்கள் இன்னொரு வகையாகவும் எண்ணிப் பார்க்க வேண்டும். கிழக்கே ஒருவழி, மேற்கே ஒருவழி, கிழக்கு வழியில் போனவர்களில் பெரும்பாலோர் சிறு நன்மையாவது அடைகிறார்கள். மேற்கு வழியில் போனவர்களில் பெரும்பாலோர் அழிகிறார்கள்; ஒரு சிலர் மட்டுமே சிறப்பாக இருக்கிறார்கள். புதிதாக வருவோர்க்கு எந்த வழி நல்லது என்று சொல்வோம்? மேற்கு வழியில் யாரோ ஒரு சிலர் மட்டும் சிறப்புப் பெறுவதைப் பார்த்து, அந்த வழியில் போகுமாறு ஒருவருக்கும் அறிவுரை சொல்லமாட்டோம்.

அதுபோலவே, எவ்வளவோ நன்மை வருவதுபோல் தோன்றினாலும், தவறான வழியை பிறர்க்குக் காட்டக் கூடாது. நாமும் ஏற்கக் கூடாது; அறநெறியை விட்டு விலகக் கூடாது என்பதைத் தெளிவாக உணர வேண்டும். அறநெறியால்தான் இன்பம் பெறமுடியும் என புத்தர், திருவள்ளுவர் முதலான சான்றோர்கள் தெளிவாகச் சொல்லியிருக்கிறார்கள். அவர்கள் தம் வாழ்க்கையனுபவத்தால் கற்ற உண்மைகளை நம் நன்மைக்காகத் தந்திருக்கிறார்கள். அவர்கள் எல்லோரும் கண்மூடி வாழ்ந்தவர்கள் அல்லர்; எண்ணங்களால், அனுபவங்களால் தெளிந்த உண்மைகளை நாமும் உணர்ந்து நடக்க வேண்டும் என்று சொல்லியிருக்கிறார்கள்.

இன்னும் எளிமையாகக் கூறவேண்டுமானால், மின்விளக்கு, மின்விசிறி, வானொலிப்பெட்டி முதலியவற்றை இயக்குகிறோம். பழுதுபார்க்கிறோம். சில அடிப்படை விதிகளை நம்பிக்கையோடு கற்றுக் கொண்டு அவற்றை நம்பி அந்தக் கருவிகளை இயக்கிப் பயன்படுத்துகிறோம். ஒவ்வொரு விதியையும் அலசி ஆராய்ந்து பார்த்துக் கொண்டிருக்க நேரம் இல்லை. ஆகவே நம்புகிறோம்; கற்கிறோம். அறநெறிகளை அப்படி நம்புவதே நல்லது. ஏன் என்றால் சான்றோர் பலர் இவற்றைத் தன் வாழ்க்கையில் பயின்று பயன்பெற்று நற்சான்று வழங்கியிருக்கிறார்கள்.

திருக்குறளில் கூறியுள்ள ஒவ்வொரு சிந்தனையையும் செயல்படுத்தினாலே நாட்டில், மக்களிடத்தில் பல்வேறு குழப்பங்களைத் தெளிவாக்க முடியும். சுருங்கக் கூறின், அன்பில் நெகிழ்வு, அறிவில் தெளிவு, ஆக்கத்தில் ஊக்கம், வாழ்வில் எளிமை, உண்மையில் உயிர்ப்பு, உழைப்பில் ஓய்வின்மை, கொள்கையில் உறுதி, இயற்கையில் ஈடுபாடு, துன்பத்தில் துணைநிலை, புலமையில் ஆழம், ஆராய்ச்சியில் நடுநிலைமை, இல்லத்தில் துறவு, பதவியில் பகட்டின்மை, புரட்சியில் முதன்மை, பண்பில் சால்பு, அறத்தில் நம்பிக்கை, புகழில் மயங்காநிலை, செல்வத்தில் செருக்கின்மை, விளம்பரத்தில் விருப்பின்மை என எளிமையைப் பின்பற்ற எல்லாம் நலமாகும்.

ஒரு பயன்பாட்டுக்கு ஒரு வேலை என்ற நிலையில், நாகரிகம் வளர்ந்த இன்றைய நாளில் ஒரு பயன்பாட்டுக்காக மூன்று அல்லது நான்கு பணிகளைச் செய்து மனித வளத்தையும் இயற்கை வளத்தையும் கெடுத்து வருகிறோம். எடுத்துக்காட்டாக, வெளிப்படையாகச் சொல்ல வேண்டுமானால், முன்னாளில் காலைக் கடன் கழிக்க சிறிது தூரம் நடந்து சென்று வயலுக்கு உரமாக்கிவிட்டு வருவோம். அதனைக் கால்கழுவுதல் என்பர். இன்றோ, வீட்டுக்குள்ளேயே கழிவறையை வைத்துக் கொண்டு காலையும் கழுவி, உணவுப் பொருளில் ஏற்பட்ட நாகரிக மாற்றத்தால் கழிவறையையும் சேர்த்துக் கழுவி, ஓரிரு ஆண்டுகள் ஆன நிலையில், கழிவறைத் தொட்டியை சுத்தப்படுத்தும் முயற்சியில் வாயு தாக்கி தொழிலாளி மரணமுறுகிற அவலத்தை நாம் எண்ணிப் பார்க்க வேண்டும்.

இயந்திரங்களைச் சார்ந்து வாழாத அன்றைய நாளில், காலையில் எழுந்து காலார நடந்து பணிகளுக்கு நடந்து செல்வது, கிணற்றிலிருந்தோ, ஊருணியிலிருந்தோ குடிநீர் கொண்டுவருவது, குளங்களில் கிணற்றில் குதித்து நீச்சலடித்து குளிப்பது என செய்யப்படும் ஒவ்வொரு வேலையும் நம் உடலுக்கு வலிவையும், பொலிவையும், நலத்தையும் அளித்தது. தற்போதைய நிலையில் இதனைச் செய்ய, வீட்டிலிருந்து இரண்டு அல்லது நான்கு சக்கர வாகனத்தில் பயிற்சிக் கூடத்திற்கு (Gym) செல்கின்றனர்.

இதனால் எரிபொருள் தட்டுப்பாடு, விலைஉயர்வு, வாகனத் தேய்மானம், வெளியிடும் புகையால் சுற்றுச்சூழல் பாதிப்பு என பல்வேறு தீமைகளை நம்மை அறியாமலேயே நாம் செய்து வருகிறோம் என்பதை உணர வேண்டும். நடைபயிற்சி மேற்கொள்ள நடைப்பயிற்சி இயந்திரம்(Treadmill Practice,)  போன்ற இயந்திரங்களை இயக்க மின்சாரம் பயன்படுத்தப்படுவதால் மின் வெட்டு நேரம் அதிகரிக்கப்படுகிறது. இவ்வாறு ஏராளமானவற்றை நாம் விரயமாக்கி வருகிறோம்.

நுகர்வுக் கலாச்சாரத்தால் துர்நாற்றம் மிகுந்த தூர்வார இயலாத சாக்கடை வாழ்க்கை வாழ்ந்து வருகிறோம். இதற்கு அங்காங்கே கொட்டப்பட்டுள்ள ஞெகிழி (Plastic) குப்பைக் குவியலும், கொசுப் பெருக்கமும் சான்றாகும். வீட்டுக்குப் பின்னாலேயே குப்பை கொட்டப்பட்ட காலத்திலும், ஆடுமாடுகள் வீட்டிலேயே வைத்து வளர்க்கப்பட்ட நிலையிலும் கூட இவ்வளவு கொசுக்களின் பெருக்கம் இருந்ததில்லை.

சுருக்கமாகச் சொல்ல வேண்டுமென்றால், இயந்திரங்களைச் சாராத வாழ்க்கையால் பெண்களுக்கு சுகப்பிரசவமும், ஆண் பெண் இருபாலாருக்கும் உடல் பருமன், சர்க்கரை, இரத்தக் கொதிப்பு, இருதயக் கோளாறு என எந்த நோயும் வந்ததில்லை. இன்றைய நாகரிகத்தினால் நோய்கள் பல்கிப் பெருகியுள்ளதையும் ‘கூட்டத்தில் கூடிநின்று கூவிப் பிதற்று’வதைத் தவிர்த்து, பழைமையின் பயன்பாடுகளை, நாட்டுக்குரிய நலன்களை நாமும் சமூகமும் நினைவில் கொண்டு செயல்பாட்டால் சமூகத்தின் அத்தனை அவலங்களையும் அழித்தொழிக்க முடியும்.

முதல்நாள் இரவு சமைத்த உணவில் நீரையோ, வடித்த கஞ்சியையோ ஊற்றி வைத்தஉணவை மறுநாள் சாப்பிடுவதை நம் முந்தைய தலைமுறை நடைமுறையில் கொண்டிருந்தது. நம் தலைமுறையில் சிற்றுண்டிகளுக்கு முதன்மை கொடுத்து அந்த உணவு முறையை மறந்து விட்டோம். ஆனால் இன்றைய நாளில் வெளிநாட்டு விஞ்ஞானிகள் அந்த உணவு குறித்து ஆய்வு செய்து, அந்த உணவில் நோய் எதிர்ப்பு சக்தி, வெள்ளையணுக்கள் அதிக அளவில் உற்பத்தி செய்யும் காரணிகள் என உடலுக்கு நலம்பயக்கும் பல்வேறு கூறுகள் அதில் உள்ளதாகக் கண்டுள்ளனர். இது குறித்து இன்றைய பத்திரிகைகள் பக்கம்பக்கமாய் எழுதி வருகின்றன. இதுகுறித்த செய்திகள் முகநூலிலும் டுவிட்டரிலும் வலம் வருவதாகவும் நண்பர்கள் என்னிடம் தெரிவித்தனர். அநேகமாக முகநூல் பயன்படுத்தும் நீங்கள் அத்தகு செய்தியைப் பார்த்திருப்பீர்கள் எனவும் நம்புகிறேன்.

நம்முன்னோர் சேர்த்து வைத்த சொத்துகளான நிலபுலன்கள், வீடுவாசல்கள், நகைதிரவியங்கள் ஆகியவற்றை அனுபவிக்கிறோம். சில சமயங்களில் உரிமைகொண்டாடி அனுபவிக்கும் பொருட்டு சொந்த பந்தங்களோடு சண்டையிட்டுவது, நீதிமன்றத்தை அணுகித் தீர்வு காண்பது என்றெல்லாம் நம்மை ஆட்படுத்திக் கொள்கிறோம். ஆனால், அவர்கள் வாழ்ந்த இயற்கைக் சூழலோடு இயைந்த, பல்லுயிர் நலம் சார்ந்த, மண்ணும் மக்களும் பயனுறும் வாழ்க்கை வாழ மட்டும் மறுக்கிறோம். இப்படி ஏராளமாகக் கூறலாம். இந்தக் கடிதத்தில் ஒருசில வாழ்க்கை நெறிகளை என் சிற்றறிவுக்கு எட்டிய வகையில் விளக்கியுள்ளேன். இத்தகு எழுச்சிமிகு சிந்தனைகளை என்னுள் விதைத்த சமூக இலக்கியச் சான்றோர்களின் எண்ணங்களுக்கும் எழுத்துகளுக்கும் இந்த நேரத்தில் என் நன்றியைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.

ஆத்திகம், நாத்திகம், புரட்சி, பொதுவுடமை, உடலோம்பல், சுற்றுச்சூழல், கொலை, களவு, காமம், பொய் முதலிய ஒழுக்கக் கேடுகளைத் தவிர்ப்பது, தீய பழக்க வழக்கங்களிலிருந்து விடுபடுவது, இலஞ்சம், ஊழல் போன்றவற்றிலிருந்து விலகியிருப்பது, பொது இடங்களில் நடந்து கொள்ள வேண்டிய முறைகள் போன்றவற்றிற்கான எனது பதில்கள் இக்கடிதத்தில் விடப்பட்டுள்ளன என்பதையும், அதுகுறித்து அடுத்தடுத்த கடிதங்களில் நிச்சயம் எழுதுகிறேன் என்பதையும் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.

எல்லாவற்றுக்கும் உங்களின் பதிலை எதிர்பார்த்துக் காத்திருக்கிறேன். திரிசடைக்கு என் வாழ்த்துகளையும், விசாரிப்புகளையும், தெரிவிப்பதோடு அவளுக்கு சில தினங்கள் கழித்து கடிதம் எழுதுகிறேன் என்பதையும் தயவுசெய்து தெரிவிக்கவும்.

என்றும் நன்றியுடன்,
ச. பொன்முத்து.

நான் பேச நினைப்பதெல்லாம் நீ பேச வேண்டும்

அன்பே மணிமொழி! என் ஆனந்தக் காதலி!

காதலின் மொழி ஒன்று நம்மிடையே கலந்திருப்பதால் காலமெல்லாம் சுகம்! சுகமே!!  அன்பின் நெருக்கத்தால் என்னுள் அணுக்களாகி என்றும் கலந்திருக்கும் இனியவளே.. உனக்கான மடல் எழுதுவதென்பது எத்தனை சுகம் தெரியுமா? அது ஒன்றும் ஏட்டினில் எழுதுகோல் செய்திடும் அசைவுகள் அல்ல.. என் இதயத் துடிப்பின் பதிவுகள்!  மட்டிலா மகிழ்ச்சி பொங்க என் மனராணிக்கு இடம்பெயர்ந்து வாழுகின்ற இவ்வாழ்க்கையின் பக்கங்களிலிருந்து நான் வீசுகின்ற சாமரம்!  பிரிவு என்பது சுகமான வேதனைதான்!  உறவின் பெருமையை பறைசாற்ற பிரிவு வேண்டும் என்றுகூட நான் நினைப்பதுண்டு!  அருகில் இருக்கும் போது தெரியாத அருமையெல்லாம் அன்பே உன்னருகே நான் இல்லாதபோதே பெரிதும் உணர்கிறேன்!  கண்ணே.. மணியே.. அன்பே.. அமுதே என்று ஆயிரம் முறை எழுதினாலும் அனைத்தும் என் மனதில் நின்றிருக்கும் மணிமொழி உனக்கானது என்பதை நீ அறிவாயல்லவா?

நான் பேச நினைப்பதெல்லாம் நீ பேச வேண்டும் என்கிற கவியரசு கண்ணதாசன் பாடல் மொழிந்திருக்கும் அத்தனை வரிகளையும் வாழ்ந்து காட்ட வேண்டுமடி! கற்பனைகளில் மட்டும் இந்த மடல் பூத்துவிடுவதில்லை!  கனவுகளில் மட்டும் இந்த உலா நின்றுவிடுவதில்லை! சொந்தம், பந்தம், நேசம், பாசம் என்று பல சொற்களால் அழைக்கப்படும் அன்பிற்கு இலக்கெல்லாம் நீயென்கிற உரிமையிருக்கிறதே.. அதைத்தானே இப்பிறவியின் பெரும்பாக்கியமாய் கருதுகிறேன்!  சிரபுஞ்சிமழைபோல சில்லென்று பொழியும் அந்த இன்பநினைவுகள் என்னை எந்நாளும் உன்னோடு இணைத்துவைக்கும்! குற்றாலத் தென்றலோடு நாம் நடந்துபோன அந்தப் பாதை நினைக்கும்போதெல்லாம் இன்பக்கதைகள் சொல்லும்!  பத்தோடு பதினொன்றாய் வாழ்ந்து மறைவதில் லாபமென்ன?  கட்டாயம் நாம் அதைத்தாண்டி வாழ்ந்துகாட்டுவோம் என்கிற உன் வார்த்தைகள் என்னை ஒவ்வொரு நாளும் உயர்ந்துகாட்டச் சொல்கிறதே!!

புரிதல் என்பதன் முழு அர்த்தமும் புரிந்தவள் நீ என்பதால் வாழ்க்கை எனக்கு சொர்க்கமானது என்று நான் சொல்லிய நாளில் என் தோள்மீது வந்து சாய்ந்து “போதுமடா.. இந்த ஒரு வாக்கியம்” என்றாயே.. மறப்பதில்லை! நீண்ட நெடிய வாழ்க்கையில்.. நீயும் நானும் சந்தித்தது இடையில்தான் என்கிற ஒரு குறையைத்தவிர.. நமக்கென்ன குறை என்று நான் கேட்க.. எதற்கு அந்த குறையும்.. என்று குழந்தைபோல் இருவரும் விளையாடிவிட்டால் போகிறது என்றாய் நீ!  அன்பிற்கும் உண்டோ அடைக்கும்தாழ் என்கிற வள்ளுவன் குறள்விளங்க வாழ்ந்துகாட்டுகிற உன்னை.. அடைந்தது என்பது என்றைக்கோ நான் செய்த தவம் என்பேனா? இல்லை.. இறைவன் எனக்குத் தந்த வரமென்பேனா?

ஒரு நாள் என்பது மறுநாள் போல் இல்லை என்கிற நியதியை மாற்றி.. முதல்நாள் போலவே நீ என்றும் என்னுடன் என்பது என் அதிர்ஷ்டமன்றி வேறென்ன?  பிறந்தாய்.. வளர்ந்தாய்.. கனிந்தாய்.. இனிதாய்.. என்னை மணந்தாய்.. என் வாழ்வில் புதிதாய் இணைந்தாய்! அமிழ்தாய் மொழிந்தாய்! அன்பைப் பொழிந்தாய்! இன்பம் சுரந்தாய்! இதயம் திறந்தாய்! சுகம் தந்தாய்! சொந்தம் என்றாய்! சொல்லி மகிழ்ந்தாய்! ஸ்வரம் பாடினாய்!  உள்ளம் இனித்தாய்!  தொட்டுக் களித்தாய்! தொடர்ந்து சுவைத்தாய்! தேகம் தீண்டினாய்!  தேன் கலந்தாய்! நாணத்தில் நகைத்தாய்! பூமுகம் சிலிர்த்தாய்!  புன்னகை உதிர்த்தாய்! அன்பே என்றாய்! அள்ளி அணைத்தாய்! அடுத்து எடுத்தாய்! உச்சி முகந்தாய்! உள்ளம் குளிர்ந்தாய்! என்னில் நீயும் இத்தனைத் தாயானாய்! உன்னையே எண்ணியே நானுமே வாழ்கிறேன்! உள்ளங்கள் நெருங்கியே நித்தமும் சாய்கிறேன்!  கவிதைமலர்களால் காலம் முழுவதும் அர்ச்சனை செய்கிறேன்! காலையோ மாலையோ.. நாளும் பொழுதுமே.. உன்னில்தானே இரண்டறக் கலக்கிறேன்!!

சித்திரம்போல் சிரிக்கின்ற என் முத்தழகே! என் இதயத்தில் விழுந்த உன்னை நான் எப்படி பத்திரப்படுத்தி வைத்திருக்கிறேன் தெரியுமா? பிறகென்ன.. நாளும் பொழுதும் உன்னுடனே உறவுமலர் பூத்தது!  உள்ளத்தில் சந்தோஷ சாம்ராஜ்ஜியம் கொடிகட்டிப் பறந்தது! தினம்தோறும் இன்பவிழா நடந்தது! இதயம் மகிழ்ச்சியிலே மிதந்தது! என் வானம் வண்ணமயமாய் விடிந்தது. ஒற்றைச் சொல் என்றாலும் உந்தன் சொல் என்றால் உயிர்ச்சொல்லானது!  கட்டிமுடித்த காதல் மாளிகையில் உன்னோடு என் காலம் கழிந்தது! யார் கண் பட்டதோ.. பிரிவின் வலியில் நெஞ்சம் துடித்தேன்! அப்போதுகூட அன்பே உன்னைத்தான் நினைத்தேன்! உடலின் ஏதோ ஒரு பாகத்தில் வலி ஏற்படும்போதும் கண்கள் கலங்குவதுதானே இயற்கை! அப்படித்தான் உனக்கும் இதயம் வலிக்குமே என்று எண்ணியபோதே நான் கலங்கிப்போனேன்!

பாத்திரப்படைப்பின்படி நீ எனக்கு என்றும் நான் உனக்கு என்றும் படைக்கப்பட்டிருந்தாலும் இந்த உறவை எப்படி நடிப்பென்று நாம் கொள்ள முடியும்? வந்துபோவதுதான் வாழ்க்கை என்கிற வறட்டுத்தத்துவங்களை வழங்கிக் கொண்டிருக்காமல்.. வாழ்ந்துகாட்டுவது என்கிற வைராக்கியம் கொண்டு வா! வசந்தம் வானவில்லில் மட்டுமல்ல.. வாழ்வின் ஒவ்வொரு பக்கங்களிலும் இருக்கிறது என்பதை நெஞ்சத்தின் எல்லாப் பக்கங்களிலும் நிறைத்து எழுதிவை!  மனதிற்குள் உள்ள ஆசைகளை மறைத்து வைத்துக்கொண்டு மெளனத்தோட்டத்தில் நீ செய்யும் ஒத்திகைகள் அம்மாடி.. அங்கேயே நான் தொலைந்துபோகிறேன்.. மெல்லமாய் நீ வந்து “ஊடல் என்பதும் உங்களுக்குப் பிடிக்குமே என்றுதான்” என்று.. என்னிடம் கதையளப்பாயே..  எங்கே சொல்ல அந்த சாதுர்யத்தை!

மாற்றுவழியேதும் மனதில் வந்துவிடக்கூடாதென்று மளமளவென்று அனைத்துக் கதவுகளையும் அடைத்துவிடுவதும் நீயன்றோ? “பார்த்துக்கொள்கிறேன் என்று வாசகம் உச்சரிக்கப்படாமல்” உன்னுள்! எப்படி கண்டுபிடித்தேன் என்று பார்த்தாயா? அதுதான் உன் கண்கள் காட்டிக்கொடுத்துவிடுகிறதே!!  மறுபடி எப்போது என்று மனம் வருந்தி நான் கேட்டபோது.. வாய்ப்பில்லை இன்னும் சில திங்களுக்கு என்று ஒரு திங்கள் என்னிடம் சொல்ல.. அதைக்கேட்ட நான் அதிர்வில் துள்ள.. வருகிறேன் என்று சொல்லி வாரதிருத்தலைவிட.. வருவதற்கு வாய்ப்பில்லை என்று சொல்லி வந்துவிடும்போது இன்பம் பன்மடங்கல்லவா என்று எனைப் பரிகாசம் செய்தாய்!  ஆம்.. அப்படித்தான் எங்கே வரப்போகிறாய் என்று ஏங்கிக்கிடந்தபோது.. என் விழிகளை உன் கரங்கள்கொண்டு மூடிவிளையாடினாய்!

அந்த மென்மையான கைகளின் உஷ்ணரேகைகள் என் உள்ளத்திற்கு தந்த உற்சாக வெள்ளத்தை எந்த அளவுகோலாலும் அளந்துவிடமுடியாது என்றேன்! அப்படியா என்றாய்! இன்றைக்கு இதுபோதுமா என்று வேறு கேள்வி!!  என்றைக்கும் தீராத தாகமடி காதல்..  படியளந்ததற்கு வேண்டுமானால் நன்றி சொல்லலாமே தவிர.. இன்னும் ஒரு பிடி கிடைக்குமா என்கிற ஏக்கத்திற்கு குறைவில்லை என்றேன்!   இன்பத்தின் அகராதியை எப்படி எழுதி முடிக்க முடியும்?

எண்ண அலைகளில் சிக்கிய எந்த மனமும் இதுவரை அதன் எல்லைகளைச் சந்தித்ததாய் வரலாறில்லை!  சந்திக்க வேண்டும் என்கிற ஆசையும்.. சங்கமிக்க வேண்டும் என்கிற தேடலும் இயற்கையாய் ஆனபின்பு நாம் மட்டும் இதற்கென்ன விதிவிலக்காக ஆக முடியுமா?  ஆசை வழிந்தோடி வருகிற வழியில் எல்லாம் மகிழ்ச்சியின் அலைகள் கவிதை பாட.. இதயக்கடலில் எழுகின்ற அலைகள்.. அங்கே சுகராகம் பாட.. மாலையிளங்கருக்கல் இதமாய் மையலைக் கொண்டாட.. சேலைகட்டிய சிங்காரி உன்வசம் நான் என்னைத் தந்தாக.. முத்துச்சிரிப்பை கொட்டிக் கவிழ்த்து மோகனப் பண்பாடும் உன்னை முற்றிலும் கவர்ந்த கள்வன் என்பதில்தான் எத்தனைப் பெருமையோ எனக்கு!!

கள்ளச்சிரிப்பில் உள்ளம்திருடிய உங்கள் செயலில் எனக்கும் பங்குண்டு என்பதாலே நடந்திட்ட திருட்டில் பாருங்கள் உங்கள் இதயம் என் வசம் என்று ரகசியமாய் காட்டினாய்! இன்பக்கனல் மூட்டினாய்! நாளை சந்திப்போம் என்று நகர முயன்றாய்! நல்லது.. நாளைவரை.. என்று நானிழுக்க.. நாணத்தில் உன் பார்வை போர்தொடுக்க.. ஏனத்தான் என்று சொல்லி இறுக அணைத்தாய்! போதும் எனும்வரை போவோமா என்றேன்.. போகக்கூடாது என்பதற்கு இப்படி ஒரு பொருளா என்றாய் நீ!  தேவை அறிந்த நீ எந்தன் தேவதையாய் தெரிந்தாய்!

அன்பெனும் யாழ்மீட்டி இன்பராகங்கள் கூட்டுகின்ற இதயம் கொண்டவள் நீயென்பதால் எனக்கென்ன .. நான் ஒரு ராகமாளிகையில் வசிக்கிறேன் என்பதாக உணர்கிறேன்! நீ அழைக்கும் போது கூட ஒரு இன்பலயம் பிறக்கும்! ஸ்ருதிபேதமில்லாத பயணம் என்பதால் என் மனதில் என்றென்றும்  தென்றலடிக்கும்!  கவலைகள் ஏதும் என்னை அண்டுவதில்லை.. காரணம் உன் நாமாவளிகள்!  உதடுகள் அதையே முணுமுணுப்பதால் இதயதேசத்தில் ஆனந்த பைரவி..  ஆளப்பிறந்தவள் நீ என்பதால் அடிமையாகவும் நான் சம்மதிக்க.. அன்பில் சிறந்தவள் நீ என்பதை நிரூபித்து என்னை ஆதரிக்கும் உன்னை என்ன வார்த்தை சொல்லிப் பாராட்ட? நெஞ்சக்கமலத்தில் நீ வீற்றிருக்கும் பேரழகை.. எந்தக் கவிதையில் முழுமையாக நான் பதிவுசெய்யப் போகிறேன்? அது சாத்தியமா? சொல்லிலே அடங்கிடாத அழகு அது.. சொல்லத்தான் முயன்றாலும் கொஞ்சம்தான் என்றாக.. பார்வையின் பதிவுகளே பக்கம் பக்கமாய் நீள.. வேறெதை நான் இங்கே எழிலென்று கூற? 

ஒரு பார்வை சொல்லும்.. மொழியை உள்வாங்கி உயிர்மெய் எழுத்துக்களில் உலவ வைத்து ஊர்வலம் போகின்றேன் பாரடி நீ!  காதலின்பம் யாது என்று அறிந்த நாள் முதல் கண்ணருகே ஓவியமாய் நீ தெரிந்த நாள் முதல்.. வேறு மனச் சிந்தனைகள் ஏதுமில்லையே? கொள்ளையிட்ட உன் மனதைக் கொஞ்சும் கோலங்கள்.. கோடையிலும் என் மனதில் குளிர்காலங்கள்! ஆவியிலே கலந்துவிட்ட ராகபாவங்கள்.. அனுதினமும் எனைவந்து சூழும் நினைவு மேகங்கள்!!   தொட்டவுடன் துள்ளல்தரும் பவளமல்லிகை.. நீ கிட்டவந்து கட்டிக்கொண்டால் நித்தம் புன்னகை! அடிமனதில் குடியிருக்கும் அன்புத்தாரகை.. நீ ஆதரித்தால் என்றும்தானே ராஜபேரிகை!!

மொட்டவிழும் நேரம் நோக்கிக் காத்திருக்கவா.. பின்பு தொட்டணைத்தல் போதுமென்று பார்த்திருக்க வா.. விட்டுவிட்டு நீ சென்றால் விழிகள் வலிக்குமே! விரசமின்றி சரசம்பயில நெஞ்சம் துடிக்குமே!! மனக்கதவை திறந்து வைத்த கள்ளி யாரடி?  நீ மறுபடியும் மறுபடியும் என்னைப் பாரடி!!  மோகனங்கள் கூடுவது தாகம் தீரவா? தேகமது வீணையென இங்கு மாற வா!!  கார்குழலில் வெள்ளைமாளிகை கட்டுகின்றாயே.. அது மல்லிகையின் மற்றுமொரு பரிமாணமா? துள்ளிவரும் என் மனதை நீயும் அள்ளிக்கொள்ளடி! நீ தொட்டவுடன் ஆறுமந்த அனலைப் பாரடி!!

உன் கால்சலங்கை சொல்லுகின்ற ஜதியில்தானடி.. நான் எழுதும் கவிதையிது நடந்து பார்க்குமே! தேனளந்து தருகின்ற இதழ்கள்கூடவே தித்திக்க வேண்டுமெனில் இங்கு வருகவே என்று தாமாகத் தேடி எனை நாடி அழைக்குமே!! போர்க்களத்தில் வீரமது வெற்றிகொள்ளலாம்!  உன் புன்னகைபூத்த முகத்தின் முன் அதுவும் தோற்குமே!!  கேட்ட வரம் தருவதற்கு நானும் வரட்டுமா? நீ கேட்காத சுகங்களையும் அள்ளித்தரட்டுமா?  சுற்றிவரும் பூமியினை நிற்கச் செய்வதும்.. சுழல்க என மறுபடியும் அருளச் செய்வதும் சத்தியமாய் நீ தரும் வாசகத்தில்தான் என்னுலகம் இருப்பதனைச் சுட்டிக்காட்டினேன்!  கட்டழகு தேவதையே.. கருணையதன் பூமழையே..  இனியுந்தன் விருப்பம்போல் இதயத்தைக் கொண்டுவா! இன்பப்பயிர் விளையட்டும்!! இருவர் உயிர் ஒன்றட்டும்! இமைமூடும் நாள்வரையில் இருவரல்ல ஒருவரென வளர்காதல் நாம் வளர்ப்போம்!

இந்தப் பிறவியில் உந்தன் உறவிது ஒன்றுதான் உள்ளத்தின் கொண்டாட்டம் என்று உணர்கிறேன்!  ஒருவேளை உன்னை நான் சந்திக்காதிருந்திருந்தால் என் வாழ்க்கை சஹாரா பாலைவனம் போலன்றோ இருந்திருக்கும்!  மீட்டும் ஸ்வரஸ்தானம்.. மகிழ்ச்சியலை.. மாறாத புன்னகை.. உள்ளம்தொடும் உயிரின் வாசம், உங்களுக்காக என்று காத்திருக்கும் உன்னதம்.. எதை நான் இன்னும் பெரிதாகக் கருதமுடியும்?  வரிவரியாக.. எழுதிக் குவித்தாலும் மாளாத காதல் நாம் கொண்டது!  ஆதாம் ஏவாள் காலம் தொடங்கியே இந்த பரிமாற்றம் தொடர்ந்தாலும் ஒவ்வொரு காதலிலும் அது புதுப்பிக்கப்படுகிறது!  நம்மைப் பொறுத்தவரை ஒவ்வொரு நொடியிலும் அது உணரப்படுகிறது என்பதுதான் பெருமையே!

இத்தனை நீளமாய் நான் மடல் எழுதியபின் நான் வேறென்ன எதிர்பார்க்கப் போகிறேன்.. அன்பின் அளவீடு என்று நாம் எதையும் சொல்லிவிட முடியாது என்றாலும் இந்த மடல்கள் அன்பிற்கு குறியீடுகளாய் காலத்தால் கணக்கில் கொள்ளப்படும் என்கிற நம்பிக்கை எனக்கு உண்டு! எங்கே நீ எழுதும் மடல் எப்போது என்னை வந்தடையப்போகிறது என்கிற கனவில் இப்போது நான் மூழ்குகிறேன்!!

பாலொடு தேன்கலந் தற்றே பணிமொழி
வாலெயி றூறிய நீர்.

வள்ளுவன் தந்த குறள்கள் ஆயிரமே இருந்தாலும் நாம் வாய்மொழிய வேண்டிய குறள் இதுதானே என்றொரு குரல் கேட்கிறதே.. உனக்குக் கேட்கிறதா?

அன்புடன்… கவிச்சந்திரன் 

மு.இரவிச்சந்திரன் (காவிரிமைந்தன்)

பி.கு:  அன்பே, ஆருயிரே, என் கண்ணின் மணியே.. மொழியில் தமிழமுதே, இடைத் தேர்தலை  ஏதோ  எடைத்  தேர்தல் போல்   ஆக்கிவிடாதே   என்  மெல்லிடையாளே!

இது உன் இடைத் தேர்தலில் என் காதல் சின்னம்  வெற்றி முத்திரை இடுவதற்கான ஒத்திகை என்பேன் …..)

பாரதி

                                                                                  31-03-2014

                                                                        4, அக்ரகாரத்தெரு,

                                                                      சென்னை.

அன்புள்ள மணிமொழி,

இன்று ஒவ்வொரு வீட்டிலும் கணவன்,மனைவி வீட்டில் சண்டை போடுவதை நினைத்து தொலைக்காட்சியில் பார்த்து நாம் எத்தனை முறை மகிழ்ந்து சிரித்திருப்போம். அப்படியெல்லாம்கூட ஈகோ வருமா! என்ன! என்றுகூட நீ கேட்டாயே?

நான் சொன்னேன்! பணம் காசு இன்று வரும் நாளை போகும்! ஆனால் மாறாத அன்புள்ளம்கொண்ட இல்லத்தரசி வாய்ப்பதுதான் ரொம்ப கஷ்டம்.

இப்படியெல்லாம் எத்தனைமுறை பேசியிருப்போம்.

ஆனால் ஒரு சிறு விஷயத்திற்காக என்னிடம் ஏனம்மா இவ்வளவு கோபப்பட்டாய்??நான் செய்தது உனக்குப் பிடிக்கவில்லை என்றால் இருவரும் வழக்கம்போல கோவிலில் உட்கார்ந்து பேசுவோமே?அதை விட்டுவிட்டு இதென்ன புதுப்பழக்கம்…….நீ மட்டும் கோவிலுக்குத் தனியாக என்னைவிட்டுச் சென்றுவிட்டாய்? எங்கு சென்றாலும் உனது தலையலங்காரம் நான்தான் செய்துவிடுவேன். எனக்கு முடி இல்லை என்றாலும் ஆண்டவன்கிட்டபோய் கேட்டுக்கறதுதானேன்னு சிரிக்கச்சிரிக்கப்பேசுவாயே! ஒருநாளாய் எனக்கு ஒருயுகமாய் இருப்பது உனக்குத் தோணலையா!

நான் என்ன பிரமாத தப்பு செய்துட்டேன்னு என்கிட்ட கோபிச்சுக்கிட்டு போய்ட்ட….சும்மா ஒருநாள் நான் சமைச்சுக்காட்டுறேன்னு சொன்னேன்.அதுக்கே இப்பிடிப் பண்றியே……நான் செத்ததுக்குப்பிறகு செஞ்சுக்கோங்கன்னு அலுவலகசுற்றுலான்னு எதுத்த தெருக்கோயிலுக்குக் கிளம்பிட்டியே………..என்னுயிர் கண்ணம்மா என பாரதி பாட்டைப் பாடத்தோணுதும்மா……..உன்புடவை இங்கே படுக்கையில் காற்றில் அசையறப்ப நீ கூப்பிடறமாதிரி இருக்குடா…எத்தனைவருட தாம்பத்தியம்டா உனக்கும்,எனக்கும்….50 வருஷம் அடுத்த வருஷம் வந்தா…….உனக்கு உடம்புக்கு வந்தா என்னை யாருடா பாத்துப்பான்னு நீ பையன்கிட்டபேசுனதை ரகசியமா நான் கேட்டேன்.அதான் சிம்பிளா சமைச்சுப்பாத்தேன்.கடவுள்கிட்ட கேட்டேண்டா…..எப்பவும்போல ஒண்ணா ரெண்டுபேரையும் எடுத்துக்கச்சொல்லி….எல்லாத்துக்கும் அந்த பாக்கியம் கிடைக்குமாடா…..யோசிச்சுப்பாரேண்டா…..நம்ம பிள்ளைங்க தங்கந்தாண்டா……ஆனா எனக்கு நீதானே எல்லாம்…..இத்தோட கடைசி…கடவுள்கிட்ட இரண்டுபேரும் ஒண்ணா செத்துப்போய்டணும்னு வேண்டிக்கோ……..சீக்கிரமா பத்திரமா வந்துடு..பிஸ்கட்மட்டும் இருக்கு…நீ வந்து பண்ணிக்கொடு…பசி தாங்குவேன்.தெருவுல ஒரு பிச்சைக்காரிக்கு நான் செய்தவற்றையெல்லாம் கொடுத்துவிட்டேன்.கோபம் தீர்ந்ததா!

இப்படிக்கு உனது நினைவால் வாடும் அன்புக்கணவனாகிய தோழன்,

பின்குறிப்பு-

இப்படியெல்லாம் பொய்சொல்லி உன்னை வரச்சொல்லி விளையாடலை. நிசமாகவே இருக்கமுடியலை. பக்கத்துல ஒளிஞ்சு கடிதம் எழுதுறத நீ பாத்ததை சன்னல் பக்கத்துல நின்னு பாத்துட்டேன்.எப்ப கோவில்ல இருந்து வந்தே. உன்னாலயும் என்னை விட்டு இருக்க முடியல. கதவைத் திறந்துட்டு வந்துடு.

                                                                     வீரா

பெறுநர்

மணிமொழி,

எதிர்த்த தெரு பார்த்தசாரதிகோவில்,

சென்னை.

ஆட்படல்.. ஆளுதல்.. அன்பின் இருபக்கங்கள்.. அறிமுகமாதல்..

அன்பே மணிமொழி.. ஆருயிர்க் காதலியே!

என்ன இது? போட்டியெல்லாம்!!  மாறிவரும் உலகமிதில் மாறாத காதல் என்பதை நிரூபிக்கும் வழியா? சரி.. பார்க்கலாம்!  இந்த சுயவரத்தில் மற்றுமொரு முறை வெற்றிகொண்டு எனக்கு மாலையிடுங்களேன் என்று நீ அழைத்தபின் அதுவும் மனதைத் தொடும் ஒரு மடல்தான் வேண்டும் என்று அறிந்தபின்.. கரும்பு தின்னக் கூலியா? இன்றைய உலகில் எழுத்து என்பது எப்படியிருக்கும் என்கிற ஆராய்ச்சி நடக்கிறது!  ஏதோ பள்ளிகளிலும் கல்லூரிகளிலும் ஏதோ கடமைக்காக எழுதியவர்கள்.. வாழ்க்கை என்று வந்தவுடன் எழுத்தைக் கைகழுவி விட்டார்கள்! பாவம் அவர்கள் என்பதைவிட வேறு என்ன சொல்வது? குற்றால அருவியை ஏதோ குறுஞ்செய்திக்குள் அடக்கிவிட்டதாய் கற்பனையில் வாழ்கிறார்கள்!

பொங்கிப் பெருகிவரும் உற்சாக கங்கையை உள்ளத்துள் உணர்ந்து ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் உனக்காக.. இது உனக்காக என்று தேர்ந்தெடுத்து தொடுக்கின்ற ஆரமல்லவா மடல்! இந்த ஆனந்தம் அறிந்தவர்கல்லவா தெரியும்? ஆட்படல்.. ஆளுதல்.. அன்பின் இருபக்கங்கள்.. அறிமுகமாதல் முதல் அடைக்கலம் கொள்ளுதல் என்று அடடா.. பக்கம் பக்கமாய் பரவிக்கிடக்கும் காதலை.. யார் இவர்கள் ஏதோ மின்னஞ்சலில் அனுப்பிவைப்பார்களாம்! அலைபேசியில் ஆழ்ந்துகிடப்பார்களாம்! சேட்டிங்கில் செத்துவிழுவார்களாம்! ஒரு மடல் என்பது ஒரு மடல் அல்ல.. அது உள்ளப் பதிவு! ஒவ்வொரு முறையும் அதைப் படிக்கின்ற போது கிடைத்திடும் ஆனந்தம் அளவிடற்கரியது! ஆழ்கடல் மனது.. அதில் அலைகள்போல் உன் நினைவு!! ஓர்நொடியும் ஓய்வதில்லை.. ஒய்யாரம் குறைவதில்லை!! வா அதிலே நீந்தலாம் என்று உன்னைத்தான் அழைக்கிறேன்!

உறவின் பெருமைகளை உணர்ந்தவர்களால்மட்டுமே காதலின் உயரத்தை அறியமுடியும்போது.. அந்த உயரத்தைத் தொடும்போது மட்டுமே வாழ்க்கையின் பொருளை உணரமுடியும்போது.. நாம்தானே அங்கே ராஜாங்கம் நடத்துபவர்கள்! பிரிவு என்று வருகிறபோதும்.. மனம் படும் பாட்டை எழுத்தில் வடிக்கும்போதல்லவா கலம்பகங்கள் பிறக்கின்றன!  இத்தனை அன்பா என்மீது என்று ஒருவர் மற்றொருவரை இன்னும் நேசிக்க முடிகிறது! 

உயிரோடு ஒன்றியிருக்கும் காதலை உள்ளத்தால் தொடுகிற கலைதான் எழுத்து!  அதைவிடுத்து.. எந்த வகையில் எடுத்துப் பார்த்தாலும் குறைப்பிரசவங்களாகவே அவை தோன்றுகின்றன! வாழ்வில் வாட்டம் வந்து சூழும்போதுகூட இதுபோன்ற மடல்கள் எடுத்துப்படித்தால் மனம் துன்பத்திலிருந்து மீளும்! ஒன்றிரண்டல்ல.. உனக்காக நான் வரையும் மடல்கள்.. வாழ்க்கையில் நடந்த வசந்தவிழாக்கள் எல்லாம் இன்னும் நம் மனத்தோட்டத்தில் பூத்துக்குலுங்குவதற்கு இந்த மடல்கள்தானே சாட்சி!! வெறும் சதைப்பிண்டம் நரம்பு மண்டலம் எலும்புவடிவம் அல்ல இவ்வுலகில் நாம் வாழும் வாழ்க்கை! இவற்றையெல்லாம் தாண்டி.. எங்கிருக்கிறது என்பதை அறிய முடியாத மனம்.. அந்த மனதில் நாம் இணைந்து எழுப்பிய காதல் மாளிகை.. அதை வரவேற்று வரைந்துவைத்த எண்ண மடல்கள்! சொல்லப்போனால் கண்ணுக்குத் தெரியாத கடவுளைப் போல ஒவ்வொருவருக்குள்ளும் இயங்கும் மனம்.. அது என்னென்ன சொன்னது..சொல்கிறது என்று இதயம் சொல்ல விரல்கள் எழுத இதோ உனக்காக நான் வரைந்த கவிதை ஒன்று!

ஆசைநதியில் ஆடிப்பெருக்காம்!!

இதயம்வழியும் கருணைமழையில் என்னைஅணைத்திருந்தாய்!

கனவோ நனவோ காலம்முழுதும் உன்னைநினைத்திருந்தேன்!

எதுகை மோனை இரண்டும் வேண்டும் எந்த கவிதைக்கும்!

துணைதான் வேண்டும் சிறகைவிரிக்கும் எந்த பறவைக்கும்!

உறவின்சுகங்கள் உள்ளதுகோடி உலகம் அறிவதில்லை!

உயிரே உந்தன் நினைவேயன்றி என்னிடம் ஏதுமில்லை!

வண்ணம்சிதறா வடிவழகெல்லாம் உந்தன் முகம்தானே?

கனிவாய் திறந்து சொல் ஒன்று சொல்லேன்செல்லக்கிளிபோலே!

விழிமலர்மூடி விடைகள்தேடும் வித்தையைக் காட்டட்டுமா?

உன்பனிமலர்க் கன்னம் பக்கத்திலிருந்தும் பஞ்சாங்கம் பார்க்கலாமா?

ஆசையைக் கொஞ்சம் ஆற்றிட வேண்டும் அன்பே நீ அருகில்வா!

ஆற்றங்கரையும் அதற்குத் தோதாய் அழைப்பு விடுக்கிறதே!

பூங்குயில்கூட்டம் கூவும்மொழிக்கு அர்த்தம் நானறிவேன்!

புரியும்வரையில் உனக்கும் அதையே நானே எடுத்துரைப்பேன்!

கொட்டும் அருவி கொள்ளை அழகு கொஞ்சம் குளிக்கலாமா?

சாகசத் தென்றல் மேனிதழுவி சரசங்கள் நடத்தலாமா?

பேசும் சித்திரம் பெண்மை என்றால் உன்னைக் காட்டட்டுமா?

வீசும்காற்றாய் மூங்கில்  துளைகளில் வழிந்து ஓடட்டுமா?

பெளர்ணமி வெளிச்சம் பாயுமிடத்தில் பஞ்சணை போடட்டுமா?

உன்பட்டுவிரல்கள் கட்டுப்படவே மெத்தையில் மூழ்கலாமா?

தேவைகள் எல்லாம் தீரும்வரைக்கும் கார்குழல்விரிக்கட்டுமா?

பார்வையில் தருகின்ற போதைமதுவில் மறுபடி நீந்தலாமா?

ஆசைநதியில் ஆடிப்பெருக்காம் அள்ளிக் கொள்ளலாமா?

அன்பில் அணைத்து அல்லும்பகலும் இன்பம் சேர்க்கலாமா?

 

உன்னைப் பற்றிய நினைவு வரும்நேரமெல்லாம் ஏடெடுத்து எழுதிவைப்பேன்.. அவை உன் உள்ளம்நோக்கி ஓடிவரும் அன்புவெள்ளம்! மோகமலர் சூடிவரும் ஆரணங்கின் அழகை.. ரகசியமாய் காணும் அதிசயம்தான் என்ன? நாதமணி ஓசையுடன் நடந்துவரும் போது நான் மயங்கிக் கொஞ்சம் உன்னில் சாய்கின்றேன் கண்ணே!  பாவிரித்துப் பாடுவது பாவலனின் வேலை.. நாவிரித்து நாளுமே போற்றுகிறேன்.. உன்னை! தேனெடுத்து கொஞ்சம் தீண்டுதலைத் தொடங்கு! தெள்ளுத்தமிழ் பண்ணில் துள்ளிவரும் நெஞ்சு!! யாழினிசை போலவரும் காதலியின் குரலில் ஏழுஸ்வர ராகங்கள் வேண்டுகிறேன் கண்ணே!  நீ அசைந்து வருகின்ற சோலையில் தென்றலுக்குக் கூட தெம்மாங்கு பிடிக்கும்! உனைக் காணும்நேரத்தில் பூத்திருக்கும் மலர்களெல்லாம் புன்னகையால் வரவேற்கும்! பச்சைப் பசும்புல்கூட நீ இங்கே வந்து அமர மாட்டாயா என்றேங்கும்! பறந்துசெல்லும் கிளிகளெல்லாம் ஏதோ பாடம்படிக்க அருகில் வரும்! நடுவில் உள்ள தடாகத்தில் நீந்தும் வெள்ளை அன்னங்கள் உன்னை விழுங்குவதைப் போல் பார்க்கும்!

இவைகளுக்கெல்லாம் காட்சிதந்தபடி.. நீ என் மார்மீது சாய்ந்தாயடி.. கொள்ளை அழகு அங்கே கொட்டிக்கிடக்க.. நான் எந்த இடத்தை மெல்லத் தீண்ட என்று திண்டாட.. சொல்லுங்கள் என்று ஒரு புல்லாங்குழல் போன்ற குரலில் வருடினாய்!  அப்படியே என் மனதைத் திருடினாய்!  மைதீட்டிய விழிகளிரண்டும் மன்மதராகம் பாட.. மையலின் பல்லவிகள் மனதிற்குள் ஓட.. உன் கூந்தலில் மறைந்திருந்த மல்லிகைப்பூக்கள் தம் பங்கிற்கு மயக்கத்தைக் கூட்ட.. நான் என்ன கதியானேன் என்பதனைச் சொல்லவும் வேண்டுமோ?

நான்கு குணங்களும் ஒருங்கே அமைந்த பெண்ணே.. நீயும் நாணத்தில் நலம் பாடினாய்.. வெட்கத்தில் கொஞ்சம் மூழ்கினாய்!  அச்சத்தில் மீண்டும் தவித்தாய்! ஆசையில் என்னைத் தேடினாய்! அன்பே என்று பாடினாய்! அல்லிவிழி மூடினாய்! துள்ளும் கயலாகினாய்! சொல்லில்வரா உணர்வலையில் சுற்றிக்கிடந்தாய்! உன் பட்டுக்கன்னங்களை என் விரல் தொட்டு விளையாட.. ‘ம்’ என்னும் போதையூட்டி என்னைத் தள்ளாட வைத்தாய்! இடையிடையே உன் காதருகே நான் ஏதோ சொல்ல.. கலகலவென்றே சிரித்தாய்! கட்டிமுத்தம் கொடுத்தாய்!  துடியிடையால் துவண்டாய்!  இலைமறையாய் இருந்ததை எல்லாம் எனக்கு மட்டும் தனிமறையாக்கினாய்!  நகங்களைக் கொஞ்சம் பற்களால் கடித்து நளினம் காட்டினாய்! நல்ல பழக்கமில்லை என்றே நானும் சொல்ல.. அந்த நகங்களைக் கொண்டு என்னைக் கொஞ்சம் கிள்ளினாய்! இல்லை.. இல்லை.. உன் மனதோடு அள்ளினாய்! இதழ்மருந்து பெறவேண்டி உன் இசைவுபெற துடித்திருந்தேன்!  மாலையது மறைந்து செல்ல.. இரவது வந்தது மெல்ல.. வாரிக்கொடுப்பதற்கும் வள்ளலாவதற்கும் வஞ்சி நீ காத்திருக்க.. வற்றாத தாகங்கள் வளைந்தோடும் நதிபோல.. உனை நோக்கி ஆசையின் அலைகளை அள்ளித்தெளித்தபடி.. அங்கே நான்! பேசும் சித்திரத்தோடு பெறும்விருந்து இதுவென்றே.. அரவணைக்க நானெழுந்தேன்.. அதிகாலை தூக்கத்தில்!!  

அன்பு மனிமொழியே… என் ஆசைப் பைங்கிளியே ..- பேராசிரியர் கல்கியின் ஒரு பாடல் – “மாலைபொழுதினிலே ஒரு நாள் மலர் பொய்கையிலே …” என்ற பாடலில் முருகனே தன் கைபிடிக்க வந்ததாக எண்ணி உவகை பெற்ற காதலி “கண் விழித்தே எழுந்தேன், துயரக்கடலிலே விழுந்தேன்; கண்கள் மூடா தோ,  அக்குறை கனவினை நான் காணேனோ ..” என்று  கதறுவது போல் என் மனம் உனக்காக ஒவ்வொரு மடல் எழுதிடும்போதும் உயிர் பெறுகிறது!

காதலியே.. என் இதயம் நுழைந்தவள் நீ என்பதால்தான் எனக்குள் இத்தனை மாற்றங்கள்! ஒருமுறை உன் பார்வை வேண்டும் என்றுதான் கேட்டிருந்தேன்.. இப்படி உன் பார்வையிலேயே என்னை முற்றுகையிடுவாய் என்று எண்ணிப்பார்க்கவில்லை! மாலையிலே சந்திக்கலாம் என்கிற விருப்பம் ஒருபக்கமிருக்க.. நாள்முழுவதும் நினைவுகளால் என்னுடன் இருக்கிறாயே அது என்ன கணக்காம்? கலாபக் காதல் என்கிறார்களே.. அது என்ன.. கண்டவுடன் காதல் என்கிறார்களே அது என்ன.. காதலிலே இத்தனை வகைகள் இருந்தாலும் நம் காதல் எந்த வகை?

அன்பின் பரிபாஷையை அடுத்தவர் கேட்காமல் உந்தன் காதில் வந்து ஓதும் நிமிஷம் மறக்க முடியுமா? என் வருகைக்காக காத்திருந்த உன் கண்களைப் பார்.. கதைகள் சொல்லும்!  படபடப்புடன் இயங்கிக்கொண்டிருந்த உன் இதயத்தைக் கேள்.. பதில்கள் சொல்லும்!  நேற்றா இன்றா.. நெஞ்சம் நெருங்கியது எப்போது என்பதை எப்படிக் கண்டெடுக்க முடியும்?  சுவாசக்காற்றில் கலந்து உச்சரிக்கப்படும் உன் பெயர் என்றானபின் சொந்தமில்லாமல் போகுமா?  கதை இன்றோடு தீருமா?  அளவுகளால் அடங்கிப்போகாதது அன்பு மட்டும்தான் என்று நீ சொன்னபோதும்.. காதலும் பக்தியும் தராசுத்தட்டில் இருபக்கங்களில் சமநிறையுடன் இருக்கும் என்கிற உன் தர்க்கமும் என்னை சற்றே புரட்டிப்போட்டன.

எங்கேயிருந்தாய் இத்தனை நாள் என்று நான் கேட்டபோது.. உங்களை நோக்கி நகர்ந்துகொண்டு என்று பதில் அளித்தாய்! சரிந்தேன்..விழுந்தேன் என்றேன்.. நான்.. எங்கே என்றாய் நீ! உன்னுள்ளத்தில் என்பதே என் பதில்! உள்ளமே பூவாய் மலரும் உன்னதம் காதல் என்றேன்.. நம்பமாட்டேன் என்றாய்..  உயிர்ப்பூவைக் கிள்ளிப்பார்ப்பது உனக்குப் பிடிக்கும் என்றால் என் காதலை பரிசோதனை செய்துகொள் என்றேன்!  பற்றியிருக்கும் பாசத் துடிப்பை பாதியில் நிறுத்த முடியாது!  பக்குவப்பட்ட மனதால்கூட காதலை அடக்க முடியாது! தப்போ சரியோ .. காதலுக்கு கண்கள் கிடையாது! அன்பிற்கும் அறிவிற்கும் போட்டிவைத்தால் ஆரம்பக்கட்டத்திலேயே.. அறிவு சரணடைந்துவிடும்! அன்பே அங்கு வெற்றியுறும்!  போதும் என்று சொல்கிற எந்த மனமும் போதும் என்று நினைப்பதில்லை.  வேண்டாம் என்று சொல்லும் பெண்மனம் இப்பூமியில் இருக்கவே நியாயமில்லை!  யாரிங்கே யார்வசம் யார் சொல்லக்கூடும்? தத்துவங்கள் எல்லாம் தவிடுபொடியாகும்.. அத்துமீறல்கூட அவசியமாய் தோன்றும்!

இன்றுவரை இந்த பூமியில் காதலில் விழுந்தவர்கள் கணக்கை எண்ணிப்பார்க்க முடியுமா?  பரஸ்பரமாய் நெஞ்சில்பூக்கும் இந்தப் பவளமல்லிகையை.. உள்ளம் உள்ள எவரும் மறுப்பதில்லை..  உன்னில் நானும் என்னில் நீயும் என்றாகும் ஒரு நிலை என்பதை நீ உணரத்தொடங்கிய அந்த நொடியில்தான் வாழ்க்கைக்கு அர்த்தம் கிடைக்கிறது!  இது வெறும் உடற்கூறு அல்ல.. உள்ளத்தின் கூறு என்பதை உணரும்படி கூறவா? சொந்தம் என்பதும் பந்தம் என்பதும் எங்கு இருக்கிறதோ அங்குதான் அன்பு நிலவும்.. ஆசை தவழும்.. இன்பம் தழுவும்.. இதயம் மலரும்! அக்கறை என்று எப்போது ஏற்பட்டுவிடுகிறதோ..  இனி நாளெல்லாம் அப்படித்தான்!

அன்புடன்… கவிச்சந்திரன் 

மு.இரவிச்சந்திரன் (காவிரிமைந்தன்)

115  24வது தெரு  சங்கர் நகர்

பம்மல் சென்னை 600 075

தற்போது – அபுதாபி – ஐக்கிய அமீரகக் கூட்டமைப்பு

0091 9444236999

00971 50 2519693

kaviri2012@gmail.com

www.thamizhnadhi.com

சின்னதொரு மனதுக்குள்ளே சிங்காரத் தேர் போன்றது!

 

அன்பே மணிமொழி!

காலமெல்லாம் நம் காதல் மலர்ந்த நாள்முதல் வரைந்த கடிதங்கள் – தமிழால் உன்னை அளந்த கடிதங்கள்.. நம் அன்பைப் பொழிந்த கடிதங்கள்.. இலக்கியத் தமிழால் இதயம் நனைக்கும் கடிதங்கள்.. ஒன்றா இரண்டா.. அப்படி நம் காதல் பொக்கிஷத்தைப் புரட்டிப் பார்த்தேன்.. பிடித்தப் பக்கங்களை இங்கே உன் பார்வைக்கு அனுப்பி வைக்கின்றேன்!

கற்றாரும் கல்லாரும் காதலை மறந்தார் எவருமில்லை என்கிற வகையில் உற்றாரும் உறவினரும் உயிர்கொண்டோர் அனைவருமே பெற்றிடும் பேரின்பம் இவ்வுலக வாழ்க்கையிலே இதற்கு ஈடு இணை இல்லை என்பதாக.. முற்றாத கனியிது!  மூன்றாம்பாலிது! மோகன ராகமிது!  மூழ்கிக் கரையேறுவது! அச்சாரமிது!  ஆனந்தப் பாடலிது! அணைகளிட்டாலும் கரைகளை மீறுவது! உதட்டளவில் நில்லாமல் உள்ளத்தளவில் புரளுவது! உயிரோடு உயிராக உலவி வருவது! கற்பனைக் கடலிது! காதலின் நிலையிது! வற்றாத ஜீவனிது! வழிந்தோடி வருகிறது! அறிவினால் அறியப்பட்டாலும் அன்பினால் ஆளப்படுவது! ஐம்புலன்களையும் ஆட்சிபுரிவது! 

அலைகள்போலவே அடங்க மறுப்பது! ஆற்றின்நீர்போல் பாய்ந்து வருவது! மேடுபள்ளங்கள் யாவும் கடப்பது! ஜாதிமதங்களையும் கேள்வி தொடுப்பது! முப்போதும் எப்போதும் உள்ளம் கேட்பது!  தப்பாது உயிர்தன்னில் தாமாக முளைப்பது! கடும்குளிரில் நடுங்காதது! சுடும்வெயிலில் சுருளாதது! சட்டங்களால் மிரளாதது!  கஷ்டங்களால் கலங்காதது! காதல் ஒன்றே உயிரானது!  பேதங்கள் பாராதது! எண்ணங்களில் நீராடுது! ஏக்கங்களில் கரைமோதுது! சின்னதொரு மனதுக்குள்ளே சிங்காரத் தேர் போன்றது! இன்பத்தைப் பொழிகிறது!  இதயத்தை நனைக்கிறது!  பிரிவென்று வந்தாலும் உயிரீந்து காக்கிறது! அன்பிற்குப் பொருளை அழுத்தமாய் சொல்கிறது!

அவளுக்கு நான் தான் என்றெண்ணி வாழ்கிறது! அவனுக்கு நான்தான் என மறுபிறவி எடுக்கிறது! அனுதினமும் உற்சாகம் கரைபுரண்டு ஓடுகிறது! வாழ்க்கைக்கு பொருள் எல்லாம் இதிலிருந்தே தொடங்குகிறது! இதைவிடுத்து கணக்கிட்டால் வறட்சிதான் வளர்கிறது! மலர்கின்ற பூக்களெல்லாம் இதழ்விரித்து சிரிப்பதுவும்.. மழைகூட இம்மண்ணில் தவறாமல் பெய்வதும்.. இதுவெல்லாம் காதலைத்தான் வாழவைக்க என்று உறுதிமொழி எடுக்கிறது! வசந்தகாலம் வருவதுவும் வைகறையில் சூரிய உதயம் என்று எதையெடுத்துக் கொண்டாலும் இவையெல்லாம் காதலுடன் மானிடரை வாழ்த்திடவே வைக்கிறது! தோல்வியெனும் பள்ளமதில் தான்வீழ்ந்த பலரையும் வெற்றியெனும் சிகரம்நோக்கி படையெடுக்க வைக்கிறது!

நான் என்னும் தத்துவத்தை தானாக அறியாமல்.. தன்னுடனே இன்னொரு உயிர்சேரும்போது புரிகிறது! வீணான மனக்குழப்பம்  யாதாக இருந்தாலும் காதலியின் கடைக்கண்ணில் கற்பூரமாகிறது! தேடும்பொருள் கையில்கிடைக்க.. தேவியருள் நித்தமென வாழ்வதிலே அர்த்தமிருக்கிறது!  விண்ணிலிருந்து விழுந்தமழை மண்ணில்வந்து சேர்ந்தவுடன் நிறம்மாறிக் காட்டுவதுபோல் நம் மனதில் புத்தம் புதியதாய் காதல் கொடி பறக்கிறது!  சங்கீத மேகங்கள் சதிராடும் நேரங்கள்.. நம் காதல் சந்தங்களை ஸ்ருதியோடு பாடுகிறது! இமைக்காமல் உனைப் பார்க்க ஏகாந்தம் தான்பிறக்க.. வளர்காதல் நிலையாக வந்துவிட்டேன் என்கிறது! எழுதாத வார்த்தை எங்கே .. இன்னும்கூட இருக்கிறதா என்று நீ என்னைக் கேட்க.. உன் கண்கள் பேசும்நாள்வரை புதிய அகராதி வந்துகொண்டே இருக்கும் என்றேன்!!

மனக்கோவில்சிலையாய் நீயும் எனக்குள்ளே அமர்ந்திருக்கும் மகராணியே! மலர்மாலை தினம் சூட்டி தரவேண்டுமா அர்ச்சனைகள் என்று கேட்டதற்கு கவிமாலை போதும் என்று கண்ணசைவால் பதில் சொன்னாய்!  புத்தம் புதியதாய்.. உன் புகழ்பாடிடவே.. கற்பனை மேகங்களில் கொஞ்சம் தவழ்ந்து.. காற்று, மழை இவை யாவிலும் ஊர்வலம் கண்டு நீ போற்றும்வகையில் கவிமடல்கள் வரைந்திட நானும் கற்றுக் கொண்டேன்!!

சுகமும் சோகமும் சொந்தம் கொள்ளும் மனித மனம் காதலிலே விழுந்துவிட்டால் இந்தக் கலவை வந்து பற்றிக்கொள்ளும்!  இது மகிழ்ச்சியின் உச்சமா என்று முன்மொழிந்தால்.. சில நேரம் கவலை என்னும் வலையாகவும் இது மாறும்!  வாழ வந்தவள் என்று ஒரு புறம் சொல்லிக்கொண்டே என்னை ஆளவந்தவளாய் மாறுகின்ற விசித்திரம் என்ன?  இதயத் தாமரையில் இதழ்கள் விரிப்பு எல்லாம் சிறப்பாய் நடப்பது எப்போது தெரியுமா.. உன் முகம் பார்த்து உறவாடி.. உயிரின் சுமையை உள்ளம் மறந்து உன் மடியில் தலைசாய்ப்பேனே அப்போது!!

தேவ சுகம் என்பதெல்லாம் இதுதான் என்று தேவியே உன்னிடம் நான் கண்டேன்!  அதுவும் தேவைகள் அறிந்து சேவைகள் செய்வது உறவின் பெருமையல்லவா? வாய்திறந்து பெண்மை சொல்லும் வழக்கமான ஒற்றைச் சொல்லும் அங்கே வந்து வந்து போகும்! வண்ணக் கனவை எண்ணம் சுமந்து சுகமாய் தாளம் போடும்!  எதையோ சொல்ல வாய்திறக்க.. அதையே சொல்லி நீ தடுக்க.. நெஞ்சங்கள் இரண்டும் சங்கமமாகும் திருக்கோலம் என்ன சொல்ல?  வற்றாத ஜீவநதிபோல் நாளும் வளரும் காதல் மோகம்.. தொட்டால் மலரும் பூவாய் தொடங்கும் கதைகள் என்ன?  விரல் பட்டால் சிலிர்க்கும் பூவை.. விழிமலர் திறந்து விடைதரும் பார்வை என்வசமாகும்போது.. விடியும்வரை கதைபடிக்கும் படலம் தொடரும்! அம்மம்மா.. என்று நீ மூச்சுவிடுவது ஆனந்தலஹரியாக.. அங்கேதான் தோன்றும் இன்பம் எப்படி வார்த்தையில் சொல்ல?

கயல்விழி ஜாலம் கிடைத்திடும்போது கவிதைக்கு ஊற்று பெறுவேனே!  புதுமொழி பயிலும் மாணவனாக உன்முன் நானும் நிற்பேனே!!  அறிமுகம் ஏதும் இல்லா நிலையில் அரிச்சுவடியிலிருந்து தொடங்குவேனே!  கிளிமொழி பேசும் காதலியின் அடிமனம் தொட்டுப் பாடிடுவேன்!  அன்பின் சுவாசம் இனி வேண்டும் என்றே அனுதினம் அடைக்கலமாகி வென்றிடுவேன்!  இதுவரை நடந்த நாடகத்தை மறு ஒத்திகை பார்க்க வரவேற்பேன்!  இனித்திடும் இரவுகள் இன்றுமுதல் என்று உன் இருவிழிவாசலில் எழுதிவைப்பேன்!!  எதுவரை இன்பம் எனக்கேட்டால்.. நம் உயிர்வரை பயணம் தொடருட்டுமே!!

அன்றொரு நாள் நீ… கார்குழலைக் கலைந்தாடவிட்டபடி..  கன்னி நீயும் காத்திருந்த கணத்திலேதான் கவிதை சொல்ல உன் அறையில் நான் நுழைய, எத்தனையோ அலைகளடி எந்தன் பின்னே.. எல்லாமே உன்னை வந்து சேரும் முன்னே! அட.. என் ஆசைகளைச் சொன்னேன்!  உன் கண்ணசைவில் நூறுவித அர்த்தங்கள்.. களிநடனம் காட்டுகின்ற பெண்மயில்!  என் மடியில் கண்ணுறங்க வேண்டுமென்று ஏகாந்த வேளைதனில் ஏங்கிநிற்க.. மையலுடன் மையல்கொண்டு நானுமங்கே மலர்க்காற்றின் தாலாட்டில் மயங்கிநின்றேன்!  எண்ணத்தில் வந்த பல ஆசைகளும் உன் வண்ணத்தைக் கண்டு அங்கே சொக்கிநிற்க.. சந்தங்களைச் சொல்லிச் சொல்லி காட்டு கண்ணே.. சரணங்களாய் வந்து நிற்பேன் உந்தன் முன்னே!  அந்திபகல் இரண்டிலுமே தொடர்ந்திருக்கும் உன்னுடைய நினைவுகளே எந்தன் சொர்க்கம்!

கண்விழித்தால் மட்டுமல்ல உந்தன் பூமுகம்! கனவுகளிலும் தொடருகின்ற விந்தை அற்புதம்! சந்தனத்தால் செய்துவைத்த சிற்பம் நீயடி.. உனைச் சாய்ந்தபடி பாடுகிற இன்பம் நூறடி!!  உன் தேகமது வீணைபோல எந்தன் மடியிலே வந்ததொரு வசந்தகால பூக்கள் தூவவே..  விரல்களினால் மீட்டுகின்ற ஸ்வரங்கள் கேளடி.. இதயமது வழியுமின்ப கலசம்தானடி!!  விடியும்வரை தொடருமின்பக் கதைகள் பாரடி என்று உன்னை எடுத்தணைத்த போதுவந்த இன்பங்கள் கோடி!  முத்தமிழில் மூன்றாம் தமிழ் போதுமென்று உன் முகபாவணைகள் சொல்ல..  முதல் தமிழால் அதை நான் அலங்கரித்து வார்த்தையில் சொல்ல.. இடையில் உள்ள தமிழ் மட்டும் சும்மா இருக்குமா? ‘ம்’ என்னும் ஸ்வரமெடுத்து பாடியதே!!   அள்ளும்கரம் அணைக்கவரும் என்றபடி அங்கங்கள் அங்கங்கே சுபலாலி பாடுதற்கு நாங்கள் தயார் என்று சொல்ல.. முத்துச்சரம் தத்தையிடம் நித்தம்வளர் சுகங்களென முத்திரையிட்டதே!

நீ இட்ட அடி நோகுமென்று அடுத்த அடி எடுத்துவைக்க.. மலரணைகள் விரித்திடுவேன்.. சித்திரமே.. செந்தமிழே.. அச்சம், நாணம், மடம், பயிர்ப்பு எனும் சீர்கொண்டுவரும் சேயிழையே.. அன்னம்போல் நடைநடக்கும் என்னவளே.. அழகுதாமரைபோல் இதழ்விரிக்கும் சின்னவளே.. உன் கன்னங்களில் விழுகின்ற குழிகளில் என்னைக் கொஞ்சம் தடுமாற வைப்பவளே.. ஆருயிரே.. ஆயிழையே.. ஆனந்தப்  பூங்காற்றே! நேரிடையாய் என் நெஞ்சத்தைக் குறிவைத்துத் தாக்கும் உன் போர்முறையை கொஞ்சம் மாற்றேன்! கொள்ளையிடுவதற்கு பல்வேறு வழிகள் கொண்டுதிகழும் காதல்பொதுமறையைக் கற்று சொல்லெடுத்து கொஞ்சம் சுழற்று!  கள்ளவிழிபேசும் மொழியை எனக்கும் கொஞ்சம் சொல்லிக்கொடு!!

ஓர் நொடிக்குள் ஓராயிரம் பரிபாஷை பேசும் உன் கண்கள் மட்டும்தானடி என் கவிதைக்கான களன்!  மறுபார்வை பார்ப்பதென் வழக்கம் என்றாலும் முதல்பார்வைக்கு பதில் சொல்ல முடியாமல்.. சில நேரம் மலைத்துப்போகிற சங்கதிகள் நிரம்ப உண்டு! வெட்கித்தலைகவிழும்நேரம்கூட உன் கண்கள் ஓரப்பார்வை பார்ப்பதால் அந்த நிமிடமும்கூட அந்தரங்கத் தொடரெழுதும் அழகென்ன!  ஆசைகள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாய் அங்கே அணிவகுத்து வருவதென்ன? பேசும்விழிகள் அங்கே பேசாதிருப்பதென்ன?  ஓசைகொண்டெழுதும் உள்நாட்டு விவரங்களை ஆசைகொண்டெழுதும் அற்புதம் நடப்பதென்ன?

உன் மைவிழிக்கூடு செய்கின்ற ஜாலத்தில் என் மெய்மறந்து போகிறேன் நான்! சொல்லுதிரும் வாயோ சொல்லாமல் போக.. உன் பொல்லாத கண்கள் எனை ஆள்வதைக் காண்!  என்னுயிரில் பாதி ஏந்திழையாள் கொள்ள.. அரைகுறையாய் ஆனவன்தான் நான்.. இதில் நிறையென்று கொள்வது நின்னிடம்தான்!   ஏட்டினில் எல்லாம் எழுதிட முடியுமா.. ‘மனது’.. தனக்குள் எப்போதும் வைத்துக்கொண்டே.. மீதியைத்தான் தருகிறது!  இருந்தாலும் என்ன.. தினசரி அதிலே ரகசியக் கொள்ளை அவசியம் செய்து வரைகின்ற மடல்கள்!  இன்னும்கூட சொல்லப்போனால், உன் அழகெனும் முதலுக்கு.. அன்பெனும் வங்கிக்கு.. நான் கட்டும் வட்டிதானிதுவென்று வைத்துக் கொள்ளலாமா? அதை இனி ஊருக்கும் சொல்லலாமா?

மோக அலைகள் கூடும் நிலையில் பாடும் கவிதை பாரடியோ! ஆசைக்கடலில் பேசும் அலைகள் அதுபோல் நெஞ்சம் தானடியோ! கோடி கதைகள் பேசும் விழிகள் கற்றுத்தந்தது யாரடியோ? தேவை எதுவோ தீரும் வரையில் தாகம் எடுப்பது எங்ஙனமோ?  ஊடல் வந்தால் உள்ளம் முழுவதும் உருகிவிடுவது எப்படியோ? உனக்கும் எனக்கும் கணக்கு எதற்கு என்று கேட்பது விசித்திரமோ? கேட்டுப் பெறுவது சுகம்தான் எனிலும் கேளாமல் தருவது பெருமையன்றோ? பார்த்துக் களிப்பதில் பரவசம் வருமே பாவை நீதான் அறியாததோ? சேர்ந்து நடப்பதில் இருவரின் நெஞ்சம் இடம் மாறித் துடிப்பது உண்மைதானே! ஒருமித்த எண்ணங்கள் ஊர்வலம் போகும் பாதை காதல் வழிதானே! உன்வசம் என்னை ஒப்படைத்தபின் உரிமை கொள்வது சுகம்தானே! மறுமுறை வரும்வரை மனம் படுகின்ற பாடு கொஞ்சமல்லவே தேன்மொழியே! உறவின் பெருமைகள் உள்ளம் உணர்வதால் உண்டாகும் உயிரெனப் போற்றிடும் நிலையதுவே!  மாலையிடுவதும்.. மஞ்சம் தொடுவதும் மரபினில் வருகின்ற முறைதானே! நிறைகுடம் போலவே நீயங்கு வந்து நெஞ்சம் தொடுகிற கோலமென்ன? என் இருவிழியரங்கிலும் நீயே நிறைகிறாய் என்றதும் வருகிற வெட்கமென்ன?

தன்னிலை மறக்கும் என்னிலை பற்றி உன்னிடம் சொல்லிட ஓடிவந்தேன்.  அங்கு பெண் நிலை என்ன என்பதை அறிய இன்னமும் நானும் ஆவல் கொண்டேன்!  என்னிடமிங்கு நானே இல்லை என்பதால் உன்னிடம் என்னைத் தேடுகின்றேன் என்று மெய்யகம் காட்டி என் தோள் சாய்ந்தாய்!  என்னடி இதுவென உன் விழியிமை திறந்து உன்னிடம் நான் கேட்ட கேள்விக்கு சொன்னது பதில் ஒரு சொல்தான் – அதுவே ‘காதல்’ என்று! நாளும் பொழியும் உங்கள் சொல் மழையில் நான் மட்டும் நனைகிறேன் அல்லவா – பாழும் இதயம் வாழும் வரையில் தேவை உங்கள் செந்தமிழ் என்றாய்! என் எண்ணத்திரையில் என்றுமே உனை நான் பொங்கும் தமிழினில் வரைந்திருப்பேன் .. கண்ணே என்பேன்! கண்மணியே என்பேன்! காலம் முழுவதும் உன்பேர் சொல்வேன்!

அன்புடன்… கவிச்சந்திரன் 

எந்தன் கணிணி திறப்பின் ரகசிய குறியீடு எண்ணாக உன் பெயரே!!

அன்பே மணிமொழி.. எந்தன் இன்னுயிரே..

எண்ணங்களில் உனைச் சுமந்து.. ஏட்டளவில் அதை வரைந்து.. எழுதிவைக்கும் கடிதங்கள் எல்லாமே உன் திசை நோக்கி ஏற்றிய தீபங்களே!!  அன்பின் அடர்த்தியை அன்றாடம் எனக்களித்து ஆதாரம் நீ என்பதை என் நெஞ்சில் நிலைநிறுத்தியவளே! கண்துயிலும் நேரம்கூட கனவுகளில்தான் கலந்து ஒன்றாகி இருக்கின்ற உறவே! மண்மூடும் நாள்வரையில் மறக்காத உன்னை நான் ஒரு நாளும் எண்ணிடவே மறவேன்! இதயத்தில் எழுதிவைத்த உன் பெயரில் இம்மியளவும் மாற்றமில்லை பார் என்றே இரவுபகல் துடிக்கின்ற இதயமது சொல்வதை நீ வந்து கேள் கண்ணே!  நாட்கள் கழிகின்றன! வாரங்கள் வருகின்றன! மாதங்கள் செல்கின்றன! வருடங்கள் உருள்கின்றன! மங்கையே நீ எங்கே சொல்? 

பிரிவென்னும் இருளினிலே தவிக்கின்ற என்னை நீ மறந்தாயோ என்றுமட்டும் என்னால் எண்ணிப்பார்க்க இயலவில்லை! கண்களால் பேசும் கலையினைக் கற்றுத்தந்தாய்!  காதல் என்னும் பல்கலைக்கழகத்தைக் கண்களிலே திறந்துவைத்தாய்! கவிஞன் என்கிற அடையாளத்தை உனக்காக வரைகின்ற ஒவ்வொரு வரியிலும் நிச்சயித்தாய்! ஆழ்மனதில் உன்னைமட்டும் பத்திரமாய் வைத்திருப்பேன் என்று நீ சொல்லிய சொற்கள் இன்னும் என் காதுகளில்! அன்பின் நீலாம்பரியாய் நீ அனுதினமும் என்னில் வந்தாய்! தினமும் காலையிலே பூபாளம் பாடி எனைத் துயிலெழுப்ப வருகின்றாய்! அனுதினமும் அமிர்தவர்ஷினியாக அன்புமழை பொழிகின்றாய்! இமைப்பொழுதும் நீங்காதிருக்க இரவிலும் நீலாம்பரி நீயாகின்றாய்! இத்தனை சுகங்களிருக்க.. ஏனடி முகாரி தந்து பிரிவில் என்னைத் தள்ளுகிறாய்? திகட்டத்திகட்டப் பேசியிருந்த காலங்கள்.. திசைமறந்து போனது இக்கணமோ?

கவிதைவழி உறவே.. கனிந்துருகும் நினைவே.. நீ எனக்காக எழுதிய மடலொன்று உன் மனதின் பிரதிபிம்பமாய் இதோ என் நினைவுப்படலத்தில் நித்தம் நிழலாடுகிறது!

மாயம் செய்தவனே!!

ஒன்றா இரண்டா உன் மடல்கள்

ஒவ்வொன்றும் எனக்கானதன்றோ?

தேனா கள்ளா நானறியேன்

திசைகள் மறந்து நான்பறந்தேன்!!

 

கவிதைப் பாற்கடல் வார்க்கிறாய்

காதலில் நூதனம் சேர்க்கிறாய்

களவியில் வாழ்க்கைப் பாடத்தை

கரும்பென வார்த்தையில் வடிக்கிறாய்!!

 

தலைப்புகள் தருவதில் மன்னனாய்

தலைப்புக்குள் நீயொரு கண்ணனாய்

மயக்கம் தருபவன் நீயன்றோ?

மலர்ந்தேன் நானும் பெண்ணன்றோ?

 

காவிரி என்கிற பெயர்கொண்டு

கரைபுரண்டு ஓடும் தமிழ்கண்டு

ஆவலைத் தூண்டும் அலைகடலே – நான்

காவலைத் தாண்டும் நாள்வருதே!!

 

எழுதும் ஒவ்வொரு சொல்லிலும்

ஏகாந்தம் கலப்பது எப்படி?

ஏட்டினில் பதியும் மடல்களில்

எத்தனை எத்தனை சுகமடி??

 

உறக்கம் மறக்க வைக்கிறாய்

உள்மனதில் எப்போதும் நிற்கிறாய்

உலகம் முழுக்க சொர்க்கமாய்

உடனே மாற்றிக் காட்டுகிறாய்!!

 

முத்தம் மோகம் மோகனம்

பித்தம் பிடிக்கவே வைக்கிறாய்

நித்தம் இதுபோல்நீ தொடர்ந்தால்

சித்தம் என்னடா ஆகிடும்??

 

நீ பொழியும் கவிமழையில்

நான் நனைந்தபிறகுதான்

என்னிருவிழிகள் மெளனமாய்

தூக்கம் கொள்ளச் செல்லுமே!!

 

செந்தமிழில் தொட்டில்கட்டி

என்தலைவன் பாடும்போது

உன்மடியில் தலைவைத்தே

கண்ணயர்வேன் கண்ணாளா!!

 

சிந்துகவிச் சரம்யாவும்

வந்துவந்து மோதுகையில்

என்வசத்தில் நானின்றி

உன்வசமாய் ஆகின்றேன்!!

 

அன்புமழை தினம்பொழிந்து

ஆனந்தத் தேனில்நனைந்து

இன்பமதை அணுஅணுவாய்

இதயம்வழியத் தருபவனே!!

 

உன்னிதயம் நான் வசிக்கும்

பள்ளியறை ஆனதடா!!

‘ம்’என்ற ஒற்றைச் சொல்லும்

உன்வரையில் நாதலயம்!

 

கண்மலர்ந்து கவிதைசொல்ல

காதலனே நீ வருக!!

என்னிடத்தில் உள்ளதெல்லாம்

உனதென்று உரிமை கொள்க!!

 

பெண்மையினை பேசவைக்கும்

உன்மடல்கள் ஆயுதமா?

உன்னை நான் களவாட..

என்னுள்ளம் எங்கும் நீயாட

உன்னடிமை ஆனதனை

உரிமையோடு கூறிடுவேன்!”

மறக்குமா நெஞ்சம்? மறந்தால் உயிர் நிலைக்குமா இன்னும்!!  எழுதிவைத்த ஓவியம்போல் என் நெஞ்சில் குடிகொண்ட உன் வார்த்தைகள் எத்தனை இன்பமடி!!

செவ்வாய் கனிந்து அவ்வாய் மலர்ந்து அருளிய முத்தங்கள் தித்திக்க.. பெண்மையின் மென்மையில் பேசமறந்த நான் உன்னை எண்ணியே வாயசைக்க.. இன்னுமா என்று நீ கேட்டாய் கண்ணசைவால்!  ரத்தத்தில் கலந்தினிக்கும் முத்தத்தைக் கொண்டு சித்தத்தைக் குளிரவைக்கும் கலையினையே காதல் புத்தகத்தில் எல்லாப் பக்கங்களும் பக்கம் பக்கமாக விவரிக்க.. கண்ணே.. உன்னிடம் நான் சொல்லவந்த சேதி என்ன தெரியுமா? அக்கம் பக்கம் யாரும் இல்லை.. வெட்கம்விலக்கி இங்கே வா! முன்னுரை எழுத முகம் மட்டும் தா! கன்னங்கள் இரண்டும் கடன்கள் கேட்கும்.. நமக்குள் என்ன கணக்கா? 

வண்ணம்சிதறாமல் வந்துவிழும் முத்தங்களை ஒன்றுவிடாமல் சேர்த்துவைக்க கன்னங்களைவிட ஏற்ற இடம் எங்கே சொல்? கலகலவென நீ சிரிக்க.. உன் கெண்டைக் கொலுசுகள் ஜதிசொல்ல.. வாயாடி வளையல்கள் சிணுங்க.. அப்பப்பா.. எத்தனை சப்தஸ்வரங்கள்.. இதற்கிடையில் சத்தமிடாமல் முத்தமிடுவது எப்படி? புதிதாய் ஏதோ வரம்கேட்பதுபோல்.. புன்னகைப் பூவே.. உன்னிடம் நான்.. ஒன்று என்கிறேன்.. வேண்டாம் என்கிறாய்! ஆவல் தீரவே அள்ளி அணைக்கிறேன்.. அதற்குள் என்ன அவசரம் என்கிறாய்! கிடைக்கும்பொழுதை இனிக்க வைப்பதற்கு இதுபோல் சேவைகள் வேண்டும் என்றேன்! தேவைகளுக்கு புதிய பெயர் சேவைகளா என்று செல்லமாய் கிள்ளினாய்! ஏதோ கோர்வையாய் வருகிறதே என்று சொல்லிவைத்தேன் என்றேன்! கவிஞருக்கு எதுகையும் மோனையும் கைவந்த கலைதானே என்றாய்! ஒருபக்கம் நீயும் உன் பக்கம் நானும் இருந்தால் முப்போதும் நான் கவிஞன்தானே!

நேற்றிரவு ரகசியமாய் உன் நெஞ்சம் தொட்டு எழுதிய வரிகளிவை..  பார் கண்ணே!  இன்பக் காதல்!  இலக்கியக் காதல்!  நினைக்கும்போதே இனிக்கும் காதல் என்பதில் வியப்பென்ன?

அசைந்தாடும் அழகிய வண்ணங்கள்.. நீர் அள்ளித்தெளித்து அங்கே புள்ளிவைத்து நீ வரைந்த கோலங்கள்.. வைத்த கண் வாங்காமல் அதை நான் பார்த்த காலங்கள்! காலையிளந் தென்றல் போகும் வழிதனிலே மங்கை நீ நடைபோட்ட மாயங்கள்! ஊரணியை நோக்கி நீ நடந்து ஓர்குடத்தைச் சுமந்து நீர் கொண்டுவர.. காதலியைத் தேடி நானும் பின்தொடர்ந்து பல்லவியைத் தொடரும் சரணம்போல! உன் பாதக்கொலுசொலி சொல்லிய ஜதியைக் கேட்டு என் திசைகள் திரும்பிக்கிடந்தன!  ஓரவிழிப்பார்வையால் ஒரு பார்வை பார் என்றே என் உள்ளம் உன்னை நோக்கித் தவமே கிடந்தது! மண்ணை நோக்கிய உன் பார்வை என்னை நோக்குவது எப்போது என்கிற கேள்விக்கு விடைகிடைக்காமல்..

தன்னையே உன்னிடம் தந்தவனாய்.. தாகம் உன் மேல் கொண்டவனாய்.. பெண்மையே வரம்தர வேண்டுமென்று நித்தமும் காத்திருக்கும் என் நெஞ்சம்! தும்பைப்பூ மலர்காட்டும் நிறம்தன்னை தூய நின் உள்ளத்திற்கு உவமையிட்டு.. சொல்லவிரும்பும் காதலை சொல்வதற்கு வார்த்தைக்கு வலிமையின்றி.. நான் தவித்த கதைதன்னை நீயறிவாய்!  ஏதோ விக்கல் வந்தவனாய் நான் நடிக்க..  அதையும் அறிந்தே நீ வந்து நீர்கொடுக்க.. கண்சிமிட்டும்நேரத்தில் நம் கண்கள் ஒன்றோடு ஒன்று கலந்துகொள்ள.. தீராத தாகமங்கே தீர்ந்ததென்பேன்! ஆறாத காயமங்கே ஆறியதாய்.. அன்பே நான் உணர்ந்தேன் அக்கணமே! போராட்டம் நடத்திய உன் இமைச்சிறகுகள் தாமாக தாழ்ந்தனவே வெட்கத்தால்!

யாரேனும் பார்த்துவிடப்போகிறார்கள் என்கிற பதட்டம் மட்டும் உன்னில்! மாலைக்கருக்கலென்றாலும் மலர்வனமே.. சோலைக்குள் நாம் கொஞ்சம் ஒதுங்கிநிற்கலாம்! காலைக் கதிரவனின் கடமையாற்றலிலே இவ்வுலகம் வெளிச்ச இதழ்களின் விரிப்பில் மலர்கிறதே!  நீர்த்துறையிலிருந்து நிறையவே பெண்கள் யார் கண்ணில் யாரென்று கணக்கெடுத்து வருகின்றார் பாரும் என்று உன் கண்ணசைவில் சொல்லிவிட்டுச் சென்றாய்! நீ அவசரத்தில் அள்ளியதால் குடத்தில் நிறைவுக்கு வழியின்றி நீரும் தள்ளாடித் தள்ளாடி நடத்தும் சங்கீதம் கேட்டபடி நானும்.. உன் வழியே நடைபோட்டுப் போனேன்! தொட்டுவிடத் தோதின்றி தொடர்ந்துவந்த உறவில்.. கண்பட்டுவிட்டால் போதுமென்று காத்திருந்த காலம்!

மாலை வருகிறேன் என்று மலர்க்கூந்தல் தனைப்பின்னி மகராணி காட்டிவிட்டாய் கோலம்! மனக்கதவைத் திறந்துவைக்க.. அங்கே எனக்கான ராஜ்ஜியங்கள்.. மையல்காலத்தில் மெளன ராஜாங்கம்! உந்தன் கரங்களுக்குள் அகப்பட்டுக்கொள்ள நினைக்கும் மனம்! எண்ணத்தை எழுதிவைத்ததுபோல் எப்படி நீயும் அப்படியே நினைக்கிறாய்? கற்பனைக் கலப்பில்லை.. கவிதைக்கு இடமில்லை.. சொற்களின் கூட்டணிகள் ஒருதுளியும் அங்கில்லை!  கண்கள் நான்கு  கலந்தபடி.. காதலின்பம் பொழிந்ததடி!  இந்திரசபை போல இதயம் திறந்ததடி!  மந்திரம் செய்தாயோ மாற்றம் நிகழ்ந்ததடி!! வார்த்தைகளைவிட அங்கே மெளனமே சிறந்ததடி! என்றும்  இருதயத்தின் அடித்தளத்தில் குடியிருப்பு நடத்தும் பெண்ணே.. நீ எந்தன் காதலி என்கிற பந்தம் கர்வம் தந்ததடி!

உன் பெயரைச் சொல்வதிலே உள்ள சுகம் என்றைக்கும் குறையாது என்பேனே! உயிர்சுமந்து செல்கின்ற வழியெல்லாம் உன் பார்வைதான் வேண்டும் பொன்மானே! கண்வழியே நீ நடத்தும் காதல்  பாடங்கள் காலமெல்லாம் நான் படிக்கும் நூலாகும்! தேன்சிந்தும் மோகனங்கள் உன்னிலுண்டு.. அவைதானே நான் விரும்பும் அச்சகங்கள்!! மறுபிறவி வரை உனை விரும்பும் என் மனம் மாற்று இங்கே கொள்வது எவ்விதம்? மனசுக்குள் மழைபொழியும் காதலியே.. மெளனத்தால் எனை அழைக்கும் காதலியே.. ரகசிய பாஷைகள் போதாதா பரிமாற.. அவை உன் கண்வழியே பிறந்து எனைத் தாக்க!!  இதழ்திறந்து பேசடி நீ என்றேனே.. அப்போது இதயம்திறந்து காட்டுவாய் என்பதால்தானே!! ஒவ்வொரு வார்த்தையிலும் இனிப்பிருக்கும் என் அஞ்சுகமே.. நீ எப்போதும் என்னருகே இருக்கும்போது!!  மலர்வாய் மொழிசொல்லும் மரகதமே!  இன்பயாழ்மீட்டும் விதம்போலன்றோ உன் குரலே! கண்ணாடி முன்நிற்கும்போது நீ உன்னழகில் மயங்கிவிடாதே.. எந்நாளும் எனக்கான ராணி நீ!  எனைக் களவாடிய கணம் முதலாய் மறவாதே!  பிடிவாதம் எதை நீ செய்தாலும் அடியேனை அணைத்துக்கொள் என்றுதானே கேட்கிறேன்!  ஊடலுக்கும் கூடலுக்கும் நடுவினிலே அடடா.. எத்தனை ஆழமான பள்ளமது சொல்லவா? தப்பித்தால் கரையேறிச் செல்லலாம்!  தடுமாறி விழுந்தால் நான் என் செய்வேன்?  கோபம் நீ கொள்வதெல்லாம் சரிதான்!  என் மீது வேண்டாம் என்றுதானே சொல்கிறேன்!  கரைதொடவே வரும் அலைகளை நீ பாரடி.. கதறுவதாய் கொண்டாலும் கொள்ளலாம்! மகிழ்ச்சியிலே புரளுவதாய் கொண்டாலும் கொள்ளலாம்! மனம் எதை எடுத்துக் கொள்கிறதோ சொல் நீ!  காதலுக்கு இலக்கணங்கள் என்ன உண்டோ கண்ணே அதை நீ கடைப்பிடி!  மாறாய்.. வேதனையை பரிசளிக்க நீ விரும்பினாலும் மறுப்பில்லை.. வாழ்வியலில் வகைகளில் அதுவும் ஒன்று என்று  கொள்வேன்!  ஆதலினால் காதல் செய்யும் லீலை இது!

ஒரு நாள் ஏதோ உனது உதடுகள் உச்சரித்த உஷ்ண வார்த்தைகளில் என் உள்ளம் நொறுங்கிக் கிடந்தேன்! எந்தச் சூழலில்.. எந்தத்தருணத்தில்  இந்த வார்த்தைகள் வந்து விழுந்தன என்பது இதயத்திற்கு மட்டுமே தெரியும்!  மனதிடம் உள்ள குறைகள் ஆயிரம் இருந்தாலும் மனது அதை ஒப்புக்கொள்வதில்லை.. எந்த விகிதத்திலும் இதயங்கள் துடிக்கலாம் என்பது தெரிந்திருந்தும்.. உடன்பட முடியாமல் விலகும் பந்தமாக நான்! எங்கே இதன் தொடக்கம்.. எங்கே இதன் அடக்கம்.. என்பது உயிருக்கேப் பொருந்தும்போது உறவுக்கு அது இன்னுமல்லவா மிகப் பொருந்தும்?  இந்த நிலை தெரிந்திருந்தும்.. இதயம் ஏன் இப்படி அல்லலுறுகிறது? இது அன்பின் அதீதம் என்பது உனக்குத்  தெரியாதவரை.. என் வரையில் நான் எங்கே துயில்வது?  பேசிக்கொள்வது பல நேரங்களில் சரியாக இருக்கும்!  பேசிக் கொல்வது கூட சில நேரங்களில் நடக்கும்.. இது கூட காதல்பாடம் என்பதே காலம் சொல்லிக் கொடுக்கும்!  எல்லாம் இந்த மனம் என்னும் சிற்றிடம் படுத்தும் பாடு என்று ஒற்றை வரியில் சொல்லிவிடலாம். ஆனால்.. இதன் விளைவுகள் அலைகளாய் தொடர்கின்றனவே!

எந்தப் பாதையில் நடந்து சென்றோமோ.. அதே பாதையில் தனியாக நடந்துவர நேரும்போது.. இதயம்  எதையெதையோச் சொல்லியழும்!  மறந்துவிடு என்று நீ சொல்லியிருந்தாலும் பரவாயில்லை.. மண்ணுலகில் எத்தனையோ பேர் சொன்னதைத்தான் நீயும் சொல்கிறாய் என்று விட்டிருப்பேன்.. அட..மறப்பதற்கே என்னை நினைத்திடு என்றாயே.. எப்படி?   கவிதையோடு கவிதை இணையவில்லையே என்கிற கவலை இன்றோடு போகட்டும்! அது எப்படி இரண்டு ஒரேவிசை துருவங்கள் இணைசேர முடியும்.. இந்த இயற்கை நியதியைப் புரிந்துகொள்ள இத்தனை ஆண்டுகள் ஆனதோ? எதையோ தேடிக் கொண்டிருந்தோம்.. இன்று இனம் கண்டுகொண்டோம் என்று நமது சந்திப்பின் துவக்கத்தில் சொன்னதெல்லாம் உண்மைதான்! ஆனால்.. அதன் கனபரிமாணங்கள் என்னவென்று காலம் அல்லவா தீர்ப்பு சொல்கிறது!!

ஏதோ ஒரு நிழல்போல என்னுடன் வந்தாய் என்கிற சுகம் அலாதியாகத்தான் இருந்தது. புதிதாய் அமைகின்ற எதுவும் புரியாத இன்பத்தைத் தரும் என்கிற பழைய நியதிதான் நமக்குப் புரியாமலிருந்திருக்கிறது.  சொந்தம்  சொல்கிற ஒரு பந்தம் கிடைத்துவிட்டதாய் பெருமிதம் கொண்ட மனம்.. தன் ராஜ்ஜியத்தை உறுதிசெய்ய நினைத்தபோது.. ஏற்படும் கேள்விகளுக்கான விடைகள் பெரும்பாலும் எதிர்மறையாகத்தான் இருக்கும் என்பதை அனுபவபூர்வமாக தெரிந்து கொண்டேன்.  எத்தனை முறை வலித்தாலும் காதலை மட்டும் மனிதன் அனுபவித்துத் தெரிந்துகொள்வதுதான் சாத்தியம் என்று சாசனம் எழுதிவைத்திருக்கிறான் போலும்!!  அறிவுநலம் சூழ்ந்திருந்தாலும்.. அன்பின் ஆழத்தில் பயணிக்கிறபோது.. அங்கே உள்ள சுழல்களும் சூறாவளிகளும் அல்லவா அந்தப் பயணத்தை தீர்மானிக்கின்றன.. நான் கவிஞனாக.. இருக்கிற வரை கடலலைகளோடு கொண்டிருக்கிற உறவு மாறப்போவதில்லை.. நான் புலவனாக இருக்கின்ற வரையில் விண்ணில் நிலவோடு வேறுபடப்போவதில்லை.. கண்ணே.. உன்னோடு மட்டும்தானே.. காரணம் நீ பெண்ணல்லவா?  எந்த ஆணும் இதுவரை தான் காதலித்த பெண்ணை முழுமையாக மறந்ததில்லை.. எனவேதான் மறக்க முடியாத உன்னை மனதில் வைத்துக்கொண்டு.. நான் உன்னை மறப்பதற்கே நினைக்கிறேன் என்று பல்லவி பாடுகிறேன்! இங்கே எந்தன் கணிணி திறப்பின் ரகசிய குறியீடு எண்ணாக உன் பெயரே!!

அன்புடன்… கவிச்சந்திரன் 

   31-03-2014

                                                                    43,அக்ரகாரத்தெரு,

   பாரதி                                                                                                                                     தஞ்சை

அன்புள்ள மணிமொழிக்கு,

மணிமணியான கையெழுத்தில் உன் தமிழ்மொழி கண்டு மிகவும் மகிழ்ந்தேன். எத்தனை ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டது பார்! நீயும், நானும் எழுதிய கடிதங்களை நம் ஊர்த்தோட்டத்து மாமர நிழலில் கட்டிய ஊஞ்சலில் ஆடியபடியே, படித்துச் சிரித்த நாட்கள் என் கண்ணிற்குள் நிற்கிறது.

நீயும், நானும் கிணத்தடியருகில் விளையாடிய மாக்கல் செப்பு எனது பெயர்த்தி வைத்து விளையாடுகிறாள். காலச்சக்கரம் எவ்வளவு வேகமாகச் சுற்றுகிறது பார்! உனக்கும், எனக்கும் 13 வயதில் திருமணம்.

 14 வயதில் குழந்தை. நல்லவேளை! இன்னமும் சீக்கிரம் பிறக்கவில்லை. இல்லையெனில் பருவ வயதை அடையும்முன்னே திருமணம் செய்து கொடுத்திருப்பார்கள். நீ மாதவையா நாவல்களை முன்பொருமுறை எனக்குப் படித்துக்காட்டினாயே! ஞாபகம் இருக்கிறதா?

என்ன கொடூரமான விதவைக்கோலம் இல்லையா!ப்ச்…இன்று நினைத்தாலும் பெண்ணின் நிலையை நினைத்து வருந்துகிறேன்.

நீ எழுதிய வரிகளை ஒருமுறைக்குப் பலமுறை படித்துப் பார்த்தேன்.

உனது வீட்டின் அருகில் இன்னமும் இத்தகைய கொடுமை நடக்கிறதா?

குழந்தை இல்லையெனில் மருத்துவரிடம் செல்வதுதான் முறை. அதைவிட்டு சோழிகளைக்குலுக்கி சோசியம் பார்ப்பதும், ஆணைவிட்டு திருநீறு மந்திரித்து தலையில்போட்டு கைகளைத் தடவி விடுவதும்,சர்ச்சில் மண்டியிடச்சொல்வதும் படிக்கவே அருவெறுப்பாக இருக்கிறது. அந்தப்பெண் படித்திருக்கிறதா? படித்திருந்தால் எங்காவது வேலைக்குச்சென்று பிழைத்துக்கொள்ளச்சொல். யாரிடம் குறை உள்ளது என்பதைத் திருமூலர் சொல்லவில்லையா?

கணவன்,மனைவிக்குள் இதுபோன்ற நிகழ்ச்சிகள் மனவேறுபாட்டை உருவாக்காதா?

உசிலம்பட்டி மக்கள் என்றுதான் மாறப்போகிறார்கள் என்று தெரியவில்லை.

பெண்கள் வேலைக்குப்போவது நல்லது. ஆனால், நீ உன்னுடைய அமெரிக்கப் பயணம் குறித்து எழுதியிருந்தாய். இங்கும் பல கணவர்கள் அப்படித்தான் வாழ்ந்து வருகின்றனர். அவர்களுக்கு மாதந்தோறும் வரதட்சணை தரும் அமுதசுரபிகளாய் மணிமேகலைகள் தினமும் உலா வருகின்றனர். நோயுற்று வாழ்ந்த காலத்திலும் பணிக்குச் செல்லும் பெண்ணிற்குத் தேவையான உணவுகளைத் தயாரிப்பதில் ஆண்வர்க்கம் உதவுவதில்லை. தமது குழந்தைகளுக்காக அவர்கள் கேட்கும் ஆடம்பரப்பொருட்களுக்காகத் தன்னை மாய்த்து உருக்கி வாழும் மெழுகுவர்த்திகளாகப் பெண்கள் வாழ்ந்து வருகின்றனர். ஆண் உதவினால் மனைவிக்குதாசன். பெண் படித்திருக்கிறாள் என்ற அகம்பாவம். கொண்டுவரும் பணம்வரும்தேதி மட்டும் அவள் அந்தநேரத்து வீட்டுவிளக்கு இளவரசி. பணி முடிந்து வரும்நேரம் சற்று லேட்டானாலும் இன்னமும் பழைய பல்லவிதான்.பொண்ணுன்னா விளக்கேத்தறதுக்கு முன்னாடி வந்தாத்தானே நன்னாருக்கும்.

இந்தப்பெண்களும் தனது பணிக்குத் தகுந்தாற்போல உடை உடுத்துவது கிடையாது. வெளிதேசத்தில் இருப்பதுபோல அரைகுறையாய் உடை உடுத்துகின்றனர். எல்லோரும் ஒரே மாதிரி இருப்பானா ரோட்டில்! திரும்பிய இடமெல்லாம் டாஸ்மாக்! ஊத்திக்கிட்டவனுக்கு நிதானந் தெரியுமா?இவ நம்ம அம்மாபோல,இவ நம்ம சகோதரிபோலன்னு!

பஸ்ஸூல அண்ணான்னு பொண்ணு சொன்னா பிராமணாத்து அண்ணாவான்னு கேக்கறதுகள் காலேஜ் படிக்கும் கழிசடைகள். இதெல்லாம் என்ன செய்யப்போகுதுகளோ!

இதுல பொண்ணுங்க நகை வேற! கழுத்து நிறைய அம்பிகைக்கு சார்த்துறமாதிரி அள்ளிப்போட்டுக்கறது! பெண்ணுக்கு எதிரி முதல்ல நகையும், அரைகுறை ஆடையும்தான்.

எனது பக்கத்துவீட்டில் ஒரு பெண் இருக்கிறாள். எங்கோஒரு பெரிய பணியில் இருக்கிறாள். இருக்கிற இடம் தெரியாது. வழிய வழிய தலை.ஒருக்ளிப்போ,ஆடம்பர உடையோ கிடையாது. அப்புறம்தான் ஒருநாள் டிவிலயும்,யுட்யுப்லயும் பாத்தேன்.என்னமா பேசுது அந்தப்பெண்.

அன்னைக்கு முழுதும் அந்தப்பெண்ணைப்பத்தித்தான் எங்காத்துல ஓயாத பேச்சு.எங்காத்துக்காரர் சொல்றார்.இப்ப புரிஞ்சுதா! பொண்ணுன்னா ஆடை, அலங்காரத்துல இல்லன்னு…..எனக்கு அந்த நிமிஷமே ஃப்ளாட்டை விட்டு வெளியேறி அந்த பொண்ணை என் வீட்டுக்குக் கூட்டிட்டு வரணும்னு தோணிச்சு…..அவா வீட்டு காலிங்பெல்லை அழுத்தி விட்டு காத்திருந்தேன். அவளே வந்தாள் நைட்டியோட…கையில பக்கோடா பிசைந்த மாவோட…என்னம்மா இது…நீ பேசுன பேச்சுல மீடியாவே கேட்டுக்கிட்டிருக்கே…நீ கேக்கலையா……….எனது கணவர் கேட்டுக்கிட்டு இருக்கார் மாமி….அவருக்கு பிடிக்குமேன்னு வெங்காய பக்கோடா செஞ்சேன்.அவருக்கு வெளில இருக்கறதெல்லாம் உடம்புக்கு ஆகாதுன்னா…..ஒரு நிமிஷம் நான் மௌனமானேன்.என்ன விஷயமாக வந்தீர்கள்?உள்ளே வாருங்கள்,பக்கோடா சாப்பிட்டுப் பாருங்கள் என்றாள்.

உனது திறமையைப் பாராட்டி எங்காத்துக்காரர் உன்னைப் பாராட்டணும்னு சொல்லி காத்துண்டிருக்கார் குழந்தை.அவருக்கு வயது 80க்கும் மேலே ஆறது..ஒரு நிமிஷம் வர முடியுமா! என்றேன். அந்த நேரத்தில் எனக்கு வள்ளுவர் கூறிய இல்வாழ்க்கைதான் ஞாபகத்திற்கு வந்தது.

வீடென்னவோ 400 சதுர அடிதான்.அதில் அறிவை அந்தப்பொண்ணு எப்படி வளர்த்தான்னு தெரியல! புடவைய மாத்திட்டு ஒருவழியா வீட்டிற்கு வந்து… எங்க ரெண்டுபேர்கிட்டயும் ஆசி வாங்கிட்டா! புடவை வச்சுக்கொடுத்தேன்.

மறுத்துட்டா! கணவன்கிட்டயும்,பெத்தவங்க,கூடப்பிறந்தவங்ககிட்டயும்தான் வாங்கிக்கட்டறதுன்னு பழக்கம்னு  பழம்பஞ்சாங்கம் பேசிட்டா!

சரி! அவள் விருப்பம்னு விட்டுட்டேன். மறுநாள் ஷாப்பிங்மால்ல பாத்துப்பேசினா! எப்படி இப்படி இருக்க முடிகிறது என்றேன். எனது குறிக்கோள் ஒன்றுதான் எனது கண்ணில் தெரியுது! பாக்கறதுக்கு என் கணவர் சைலண்டா இருக்கறாருன்னு தோணும். இப்ப இருக்கற பொண்ணுங்க மாதிரி எடுத்ததுக்கெல்லாம் டைவோர்சா பண்ணமுடியும். வேலைக்குப் போற பொண்ணுன்னாலே அப்பிடித்தான் முத்திரை குத்திடுவாங்க! வெளியிலயும் போகவிடமாட்டாங்க. அதான் சமையலறையில எங்க சாம்ராஜ்யம்தான். அப்புறம் டைவோர்சாவது! மண்ணாவது! முடிஞ்சா நான் செத்தேன்னா அவருக்குத் தனியா பண்ணிச் சாப்பிடத்தெரிஞ்சுக்கணும்னு கத்தும் கொடுத்திருக்கேன். அவா வீட்ல தெரிஞ்சா கத்துவா! இவர் அதல்லாம் சொல்ல மாட்டார். இதுதான் வாழுற வாழ்க்கையின் அடிப்படை ரகசியம். எடுத்ததுக்கெல்லாம் கோபிச்சுக்கிட்டு அம்மாவிடம் குறை சொல்றது இரண்டு பேருக்குமே வீக். என்ன மாமி நான் சொன்னது சரிதானே! என கன்னத்தில் குழி விழச் சிரித்தாள்.ஆனாலும், அவள் உள்மனதில் என்னவோஒரு சோகத்தின் சாயல் இருப்பதை அவள் கண்கள் காட்டியது. அவள் பெயர் வாணி. பத்திரிகையில் நிறைய எழுதியிருக்கிறாள்.இப்போதான் வந்திருக்கிறாள். அவள் மனதுக்குள் என்ன இருக்கிறது என்பதை நான் கண்டுபிடிக்கிறேனா பார்! எனது அம்மா ஒளித்து வைத்த லட்டு டப்பாவையே கண்டுபிடிச்சுடுவியேன்னு! நீ சிரிக்கும் சத்தம் இங்குவரை எனக்குக்கேட்கிறது. நான் நேற்று ஒரு கதை படித்தேன். அதில் நண்பரில் ஒருவர் தினமும் மற்றவர் வீட்டிற்குப் போய்விடுவாராம். திடீரென்று அவர் நண்பர் இறந்து விட்டார்.இருப்பினும் அந்த வீட்டில் இருப்பவர்களிடம் அவர் சொன்னாராம். எப்போதும்போல அந்த ஈசிசேரை எடுத்துப்போடுங்க…கடைசிவரை எனது நண்பன் இருப்பதுபோல சேரில்வந்து உட்கார்ந்து பார்த்துச்செல்கிறேன் என்றாராம்.

அதைப்படித்தபின் எனக்கு உன் நினைவாகவே உள்ளது. நீ எப்போது வருவாய்? வருவதைக் கடிதம் எழுது. இந்தக்காலத்துக்குழந்தைகளுக்கெல்லாம் கடிதமே எழுதத்தெரியறதுல்ல…எல்லாம் மெயில், மெசேஞ்தான்.

 உனக்குப் பிடித்த தேன்குழலும்,மைசூர்பாகும் செஞ்சு வச்சுருக்கேன். சாப்பிடத்தான் அருகில் நீ இல்லை. நீ தண்ணீர் ஊற்றி வளர்த்த மாமரத்து நிழலில்எத்தனை பிஞ்சுகள் உனக்காக காத்திருக்கின்றன தெரியுமா! மணிமொழி எங்கே?எங்கே? எனப்பூக்கள் ஏங்கிக் கிடக்கின்றன. உனது ஃபோட்டோவின் அருகில் பலகாரப் பித்தளைத் தூக்குடனும்,மாம்பிஞ்சு சாப்பிட காரமா கேப்பியே உரல்ல இடிச்ச உப்பு மிக்ஸ்டு மிளகாய்த்தூளுடனும் காத்திருக்கும் உனது அருமை தோழி.

பின்குறிப்பு-

வழக்கம்போல எனது ஒற்றுப்பிழைகளையெல்லாம் திருத்தி வாசிக்கவும். நமது தமிழாசிரியர்(இலட்சுமணன்) ஒற்றுப்பிழை நீக்கும் வகுப்பு எடுக்கும்போது தூங்கிவிட்டேன். நீயும் கற்றுத்தரவில்லை.

 வெண்ணிலா

 பெறுநர்

மணிமொழி,

7, காந்தி தெரு,

உசிலம்பட்டி.