-மீனாட்சி பாலகணேஷ்

இமவான் தடமார்பில் தவழும் குழந்தை

கண்முன் விரியும் ஒரு அழகான சொற்சித்திரம்

இரண்டு சிறுவர்கள் விளையாடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஒருவனுக்கு ஐந்து கரங்கள். இன்னொருவனுக்கு ஆறுமுகங்கள். இருவரும் அண்ணன் தம்பிகள். இன்னும் புரியவில்லையா? அண்ணன் ஐந்து கரத்து ஆனைமுகத்தோனான விநாயகன். தம்பி ஆறுமுகத்துப் பன்னிருகை வேலவன் எனப்படும் முருகன்.

விநாயகனின் யானைமுகத்தில் சிறு தந்தம்- அது கீற்றுப்பிறைநிலா போல அழகாக இருக்கிறது. அதனைத் தடவியபடி அவன் தன்னுடன் விளையாடும் இளையவனான முருகனைப் பார்த்துக் கேட்கிறான்:

“வேலா, உனக்கு அழகான ஆறுமுகங்கள் உள்ளனவே, எதற்காகவடா தம்பீ?”

கொலைபுரியும் தொழிலைக் கொண்ட ஒளிவீசும் நீண்டவேலைக் கையில் ஏந்திக் கொண்டு குறிபார்த்து, மரங்களையும், கிளைகளையும், காய்ந்த இலைகளையும் இலக்காக்கி எய்து விளையாடிக் கொண்டிருக்கிறான் குமரன். விநாயகன் கேட்டதுதான் தாமதம்; வீச ஏந்திய வேலினைத் தாழ்த்திப் பிடித்தவன், இடுப்பில் கைவைத்துக்கொண்டு அண்ணனைப் பார்த்து ‘இடியிடி’யெனச் சிரித்தான். பின்பு, “அண்ணா, உனக்கு இதுகூடத் தெரியாதா? நம் தகப்பனாருடைய ஆறு முகங்களிலிருந்தும்* உண்டான பொறிகளிலிருந்து நான் பிறந்தபோது ஆறு குழந்தைகளாக வடிவம் கொண்டிருந்தேன் அல்லவா? இது உனக்குத் தெரிந்ததுதானே ஐங்கரா? ஆறு கார்த்திகைப்பெண்கள் என்னைச் சீராட்டினார்கள் அல்லவா? நம் தாயாரான பார்வதி அன்னை என்னைக் காண வந்தார். அவருடைய எல்லையற்ற அன்பிலும் பாசத்திலும் எனது ஆறுவடிவங்களையும் ஒருசேர அணைத்துக் கொண்டு கொஞ்சினாள் நம் அன்னை. ஆகவே நான் ஓருடலும் ஆறு தலைகளும் பன்னிரண்டு கைகளும் கொண்டவனானேன்.

“இதுவும் நன்றாக உள்ளது. ஏன் தெரியுமா? அப்பனும் அன்னையும் என்னைக் கொஞ்சும்போது எனது இத்தனை கன்னங்களிலும் முத்தம் கொடுத்து விளையாடுவார்களல்லவா? அதற்காகத்தான் எனக்கு இத்தனை முகங்கள்,” எனக் கைகளை விரித்துக்காட்டி மழலையில் மொழிந்தான் குமரன். அண்ணன் கணேசன் புன்னகை புரிந்து தலையை ஆட்டித் தம்பியின் வியாக்கியானத்தை ரசித்தான்.

அருகிலேயே அமர்ந்து சிவபிரானும் அன்னையான மலைமகளும் இதையெல்லாம் கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். மேருமலையை வில்லாக வளைத்த கணவராகிய பிரானோடு சேர்ந்து இதனைச் செவியுற்றாள் சைலக்குயில் (சயிலக்குயில்- மலையில் வசிக்கும் குயிலான பார்வதி) எனப்படும் அன்னை! குழந்தையின் மழலைகேட்டு இருவரின் ஆனந்தத்திற்கும் அளவேயில்லை! கணவரை நோக்கிப் புன்னகை சிந்தியவண்ணம் அழகாக மறுமொழி கூறிய தனது இளையமகனான குமரனை வாரியணைத்துக் கொண்டாள் பார்வதி அன்னை. இவளே காந்திமதி என்ற பெயரில் சாலிப்பதி எனும் திருநெல்வேலியில் எழுந்தருளியுள்ளாள்.

அவன் தனது அண்ணனிடம் கூறியபடியே, “என் கண்ணே! எத்தனை அழகாகப் பேசினாய். இப்போதுதான் நானே உனது ஆறு தலைகளுக்கான விளக்கத்தினைப் புரிந்துகொண்டேன்,” என்றுகூறித் தனது அழகிய தலையைக் குனிந்து மடியில் அமர்ந்திருக்கும் குமரனை அவனது கொழுவிய கன்னங்களில் மாறிமாறி முத்தமிடுகிறாள்.

இத்தகைய செயலைப்புரியும் காந்திமதித் தாயை ‘வருக வருகவே!’ எனக் குழந்தையாக்கித் தாய் அழைப்பதாக வித்துவான் சொக்கநாதப்பிள்ளை அவர்கள் திருநெல்வேலி காந்திமதியம்மை பிள்ளைத்தமிழ் வருகைப் பருவப் பாடலாக இதனைப் பாடியுள்ளார்.

(*சிவபிரானுக்கு ஐந்து முகங்கள்- சத்யோஜாதம், வாமதேவம், தத்புருஷம், ஈசானம், அகோரம்; இவற்றுடன் பரமஞானியரின் உள்நோக்குக்கு மட்டுமே புலப்படும் உள்முகமாக உள்ள அதோமுகம் என ஆறாவதுமுகம்).

கண்முன் இலக்கியச்சித்திரம் விரிந்ததா? பாடலையும் காண்போம்:

கலையை வளைத்த பிறைக்கோட்டைங் கரத்தோன்
துணைவன் தனைநோக்கிக்
கவின்தோய் முகமா றுன்னுருவிற்
காணு நிமித்தங் கழறுகென
கொலையை வளைத்த நெடுங்கதிர்வேற் குகவேள்
நமையீன் றவர்உவகை
கொழிப்ப வொருமித் தென்னைமுத்தங்
கொண்டு விளையா டுதற்கெனலும்
மலையை வளைத்த கணவரொடு மகிழ்கூர்ந்
திளைய மதலைதனை
வாரி யெடுத்து மடியில்வைத்திவ்
வாறின்றுணர்ந்தே மெனப்பேசித்
தலையை வளைத்து முத்தமிடுஞ் சயிலக்
குயிலே வருகவே!
சாலிப் பதிவாழ் காந்திமதித் தாயே
வருக வருகவே!
(நெல்லை காந்திமதியம்மை பிள்ளைத்தமிழ் -வருகைப் பருவம்)

வேறொரு இனியகாட்சியைக் காணச்செல்லலாமா?

பிடிவாதம் செய்யும் ஒரு சிறு பெண்குழந்தை. அதனிடம் பொய்யாகச் சினம்கொண்டுபேசும் தாய்! சுவாரசியமாக இல்லை? என்னவென்றுதான் பார்ப்போமே வாருங்கள்.

“வா கண்ணே! முகம்கழுவி, உன்னைச்சிங்காரிக்கிறேன்,” என ஆசையாகத் தாய் அழைக்கிறாள். குழந்தைக்கோ விளையாட்டு மும்முரம். சிறுசெப்புகளில் மண்சோறு சமைக்கிறாள். இலைகளைப் பறித்துப் பொரியல்செய்கிறாள். “அம்மா வா, நான் சமைத்த சோற்றைச்சாப்பிடு,” என்று மழலையில் கூறுகிறாள்.

கையில் பட்டுப்பாவாடை, கழுத்திற்கான அணிகலன்கள், மை, திலகம் முதலானவற்றை ஏந்தியபடி தாயின் அருகில் பணிப்பெண் நிற்கிறாள். குழந்தையின் புழுதிபடிந்த உடைகளையும் கைகால்களையும் கண்ட தாய் சலித்துக்கொள்கிறாள்.
“நான் அழைக்கஅழைக்க நீ வராமலே இருந்தால், நான் இங்கிருந்து போய்விடுவேன். உனக்கு முகம், கைகால் கழுவி, உனது அழகான வேல்போலும் விழிகளுக்கு மைதீட்டமாட்டேன். பிறைமதிபோன்ற நெற்றியில் அழகியதிலகத்தையும் எழுதமாட்டேன். அழகான மணிகளால் செய்யப்பட்ட இந்த ஆபரணத்தை உனக்கு அணிவிக்கமாட்டேன்.”

குழந்தைக்கு அலங்காரம் செய்துகொள்ள ஆசை; பெண்குழந்தையல்லவா? அலங்காரப்பிரியை அவள்! தனது விளையாட்டை விட்டுவிட்டுவர மனமில்லாமல் தாயை ஏக்கத்தோடு பார்க்கிறாள். இதுதான் வாய்ப்பெனத் தாய் தனது அச்சுறுத்தல்களைத் தொடர்கிறாள்.

“உன்னிடம் அன்பாகப் பேசவும் மாட்டேன் குழந்தாய்! புழுதிபடிந்த உன் முகத்தையும் ஏறெடுத்துப் பார்க்கமாட்டேன் போ! அலங்காரம் செய்தபின் எனது முலைப்பாலையும் ஊட்டமாட்டேன். ஆசையாக எனது இடுப்பில் உன்னைத் தூக்கிவைத்துக்கொண்டு தேரோடும் வீதியில் சென்று வேடிக்கை காட்டுவேனல்லவா? அதையும் செய்யமாட்டேனடி பெண்ணே!”

குழந்தைக்குத் தாளவில்லை! இவையனைத்தும் அன்னையிடம் அவளுக்குண்டான தினசரி சலுகைகள். எப்படி அவற்றை இழக்கமுடியும்? குழப்பத்துடன் அன்னையைப் பார்க்கிறாள்.

அன்னையோ விடுவதாயில்லை! விரலால் எச்சரித்தபடி, “உனது சிவந்த கனிவாயில் முத்தமிட்டு உன்னைக் கொஞ்சமாட்டேனடி பார்த்துக்கொள்! அழகான மணிகள் குலுங்கும் தொட்டிலில் படுக்கவைத்து, உன்னை உறங்கவைக்கப் பாராட்டிச் சீராட்டித் தாலாட்டும் பாடமாட்டேன் தெரியுமா?” என்கிறாள்.

இதற்குமேல் குழந்தைக்குத் தாங்கவில்லை. தனது செப்புகளை வீசியெறிந்து விட்டு உதடுகள்நெளிய அழுகைபொங்கிவர ஓடோடிவந்து தாயின் சேலையில் முகம் புதைத்துக்கொண்டு அவளை அணைத்துக்கொள்கிறாள்.

தாயும் தனது பொய்க்கோபத்தினை விட்டொழித்து, குழந்தையை இறுக அணைத்துக்கொள்கிறாள். பார்க்கும் நம் முகங்களில் புன்னகை அரும்புகிறது இல்லையா?

இவள் இமவானின் அகன்றமார்பில் (விசாலமான இமயமலையில்) தவழும் குழந்தையல்லவோ? இவளையா கோபிப்பது?

‘வருக வருக என் குழந்தையே! சாலிப்பதி எனப்படும் நெல்லையில் வாழ்கின்ற காந்திமதித்தாயே, விரைந்து வருகவே!’ என நாமும் பாடியவாறே குழந்தையை எண்ணத்தில் அணைத்துக் கொள்கிறோம். பாடல் இதோ:

வாரா திருந்தா லினிநானுன் வடிவேல்
விழிக்கு மையெழுதேன்
மதிவாள் நுதற்குத் திலகமிடேன் மணியால்
இழைத்த பணிபுனையேன்
பேரா தரத்தி னொடுபழக்கம் பேசேன்
சிறிதும் முகம்பாரேன்
பிறங்கு முலைப்பா லினிதூட்டேன் பிரிய
முடனொக் கலையில் வைத்துத்
தேரார் வீதி வளங்காட்டேன் செய்ய
கனிவாய் முத்தமிடேன்
திகழு மணித்தொட் டிலிலேற்றித் திருக்கண்
வளரச் சீராட்டேன்
தாரார் இமவான் தடமார்பிற் றவழுங்
குழந்தாய் வருகவே
சாலிப் பதிவாழ் காந்திமதித் தாயே
வருக வருகவே.
பேராதரம்- மிகுந்த அன்பு; ஒக்கலை- இடை.
(நெல்லை காந்திமதியம்மை பிள்ளைத்தமிழ்- வருகைப்பருவம்

வித்துவான் சொக்கநாதப்பிள்ளை)
அன்னைத் தெய்வத்தைக் குழந்தையாக்கி இவ்வாறு வருந்தியும், வேண்டியும், உரிமையுடன் கோபித்தும், பின் கொஞ்சியும் அழைத்தால் அவள் வந்து அருள்செய்யாமல் இருப்பாளா?

*****

மீனாட்சி க. (மீனாட்சி பாலகணேஷ்)
{முனைவர் பட்ட ஆய்வாளர், தமிழ்த்துறை,
கற்பகம் பல்கலைக் கழகம், கோவை,
நெறியாளர்: முனைவர் ப. தமிழரசி,
தமிழ்த்துறைத் தலைவர்.}

********************************

(ஒரு எளிய மனிதனின் சுயசரிதை)
(மீ.விசுவநாதன்)
அத்யாயம்: 40

உறவுகளின் பலம்

அவனுக்கு அக்கா பாலா என்ற ஸ்ரீபார்வதிக்கு நல்ல வரன் இராஜபாளையத்தில் தனக்குத் தெரிந்த நல்ல குடும்பத்தில் இருக்கிறதென்றும், பையன் எண்ணூர் “தர்மல் மின்நிலையத்தில்” வேலை செய்வதாகவும் அவனுக்குக் குடும்ப நண்பர்களான ஸ்ரீ ஆதிமூலவாத்தியார், மற்றும் அவரது மனைவி அம்மளுக்குட்டி மாமியும் அவனுக்குப் பெற்றோரிடம் தெரிவித்து, அவனுக்கு அக்காவின் ஜாதகத்தைப் பெற்றுச் சென்று, பிள்ளை வீட்டாரிடம் தொடர்பு கொண்டு பெண் பார்க்கும் நாளையும் ஏற்பாடு செய்தனர்.

பெண் பார்பதற்காக இராஜபாளையத்தில் இருந்து பிள்ளையின் பெற்றோர்களும், பிள்ளையின் தாய்மாமா மாமியும் மாப்பிள்ளைப் பையன் ஹரிஹரன் அவர்களுடன் வருவதாகச் சொல்லி இருந்தனர். அவனுக்கு அப்பாவின் ஒன்று விட்ட சகோதரியும், அவனுக்கு அத்தை முறையுமான “சீதை அத்தை”யின் இல்லத்தில் வைத்துப் பெண்பார்க்க முடிவு செய்திருந்தனர். சீதை அத்தையின் வீடு பாளையம்கோட்டையில் இருக்கும் பெருமாள்புரத்தில் இருந்தது. பூச்செடிகளும், ஆரஞ்சு, சப்போட்டா போன்ற பழச்செடிகளும் நிறைந்த மிக அழகான வீடு. அவனுக்குப் பெற்றோர்கள் அவனையும், அவனுக்கு அக்காவையும் அடிக்கடி அந்த இல்லத்திற்கு அழைத்துச் செல்வார்கள். சீதை அத்தையின் கணவர் ஹரிஹர ஐயர் நல்ல கண்டிப்பும், கனிவும் கொண்டவர். அவர் ஒரு சிவில் கான்ட்ரேக்டர். குடும்ப உறவைப் பேணும் குணம் கொண்டவர். அவருக்கு இரு பெண்களும், ஒரு மகனும் உண்டு. மகன் மத்திய அரசாங்கத்தின் விமானப் பாதுகாப்புத் துறையில் வேலையில் இருந்தார். அனைவருக்கும் திருமணம் நடந்திருந்தது. அவரது மருமகள் சித்ரா சுப்பிரமணியம். சென்னையில் மிகப் பிரபலமான “ஸ்ரீனிவாசன் & கம்பெனி” லெதர் நிறுவனத்தின் அதிபர்களில் ஒருவரான ஸ்ரீ மீனாக்ஷி சுந்தரம் அவர்களின் மகள். அவனுக்கு சகோதரி பாலாவைப் பெண் பார்க்க வருகிறார்கள், அதுவும் தங்களது பெருமாள்புரம் வீட்டில் என்று அறிந்து கொண்டு மிகவும் மகிழ்ச்சியாக அவனுக்குப் பெற்றோர்களிடம்,” மாமா நீங்க கவலையே படவேண்டாம்…நாங்கள் கூட இருக்கிறோம்” என்று தைரியம் கொடுத்தவர்களில் திருமதி. சித்ரா சுப்பிரமணியமும் ஒருவர் என்றும், பெண் பார்க்கும் தினத்தில் வந்திருந்த பெரியோர்களுக்கு உணவினைத் தன்னுடைய திருமணத்திற்குத் தந்திருந்த வெள்ளிப் பாத்திரங்களில் வைத்துப் பரிமாறி மகிழ்ந்த “சித்ரா சுப்பிரமணியனின்” நல்ல குணத்தை இப்பொழுது கூட அவனுக்கு சகோதரி பாலா நன்றியோடு சொல்லுவாள். அவனுக்கு அக்காவின் திருமணம் 12.05.1974 என்று தேதி குறிக்கப் பட்டது. திருமணச் செலவுக்கு அவனுக்கு அப்பாவின் சேமநல நிதியில் இருந்து கொஞ்சம் பணம் கிடைத்தது. அவனுக்கு அம்மாவழித் தாத்தா கடனாகக் கொஞ்சம் பணஉதவி செய்தார். குடும்ப நண்பர்களான மும்பை R .S . மணி அவர்கள் அவனுக்கு அப்பாவிடம் மிகுந்த அன்பும், மரியாதையும் கொண்டவர். அவர் திருமணத்திற்கு ஒருவாரம் முன்பு அவனுக்கு அப்பாவை சந்தித்து ரூபாய் மூவாயிரம் தந்து,” மீனாக்ஷி சுந்தரம் இந்தக் கவரில் மூவாயிரம் ரூபாய் இருக்கு…கல்யாணச் செலவுக்கு வைத்துக் கொள்ளும்…உமக்கு எப்பொழுது முடியுமோ அப்பொழுது திரும்பத்தந்தால் போதும்..கவலைப் படாமல் கல்யாணத்தை நடத்தும்” என்று சொன்ன பெருந்தகை. (அப்பொழுது ஒரு படி அரிசி இரண்டு ரூபாய்க்கும், தங்கம் ஒரு சவரன் இருநூற்றி ஐம்பது ரூபாய்க்கும் விற்ற காலம்.) R. S. மணி அவர்கள் மும்பை தமிழ்ச் சங்கத்தின் தலைவராக இருந்த ஆதிலக்ஷ்மணனின் ஷட்டகர் (சகலை). திருமணச் சமையலை “கிச்சன்” முன்னின்று செய்து கொடுத்தார். கைலாசம் ஐயரின் தம்பிதான் “கிச்சன்”. அற்புதமான சமயற்கலைஞர். அவர்களும் அவனுக்கு அப்பாவின் நெருங்கிய நண்பர்கள்தான். மூன்று நாட்களும் நல்ல சுவையாகச் சமைத்து அனைவரையும் மகிழ்வித்து விட்டார். பிள்ளை வீட்டர்களுக்கு ரொம்பவும் மகிழ்ச்சி. திருமணத்தில் ஸ்ரீ லக்ஷ்மண வாத்தியார் குடும்பத்தினரின் பங்கு நன்றியோடு நினைக்க வேண்டிய ஒன்று.

வடக்கு ரதவீதியில் உள்ள அவனுக்கு அப்பாவின் பூர்வீக வீட்டின் வாசல் மற்றும் இரண்டு பக்கத்திலும் உள்ள நான்கு வீடுகளின் வாசல் அடைத்துப் பந்தல் போடப் பட்டிருந்தது. அவனுக்குச் சித்தப்பாக்கள், அத்தைகள், மாமா குடும்பங்கள், எம்.ஆர்.ஆதிவராகன், எம்.ஆர்.ராமநாராயணன் போன்ற நண்பர்களின் பக்க பலத்தோடு அவனுக்கு அக்காவின் திருமணம் சிறப்பாக நடந்து முடிந்தது.

திருமணம் முடிந்து அவனுக்கு அக்கா, அத்திம்பேர் மற்றும் பிள்ளை வீட்டாரின் குடும்பத்தினரை இராஜபாளயத்திற்கு அனுப்பி வைக்க அம்பாசமுத்திரம் சென்றிருந்தனர். அம்பையில் உள்ள பிரபலமான புகைப்பட நிறுவனம் “சித்ரா ஸ்டுடியோ”வின் வாசலில் பேருந்து வருவதை எதிர்பார்த்து பிள்ளைவீட்டார் நின்று கொண்டிருந்தனர். அது சமயம் அவனுக்கும், அவனுக்கு அக்காவுக்கும் ஆசிரியராக இருந்தவரும், அவனுக்கு அப்பாவின் நல்ல நண்பரும், ஸ்ரீ ஞானானந்த பாரதி சுவாமிகளின் பூர்வாச்ரம சகோதரருமான ப்ரும்மஸ்ரீ ஆர். சங்கர ஐயர் அவனுக்கு அக்காவையும், அத்திம்பேரையும் வாழ்த்துவதற்காகவே வந்து, தான் எழுதிக் கொண்டு வந்திருந்த ஒரு அருமையான கவிதையை அங்கு இருந்த அனைவரின் முன்பாக வாசித்து, அவனுக்கு அக்காவையும், அத்திம்பேரையும்,” நீங்கள் எப்பொழுதும் நிறைந்து வாழ வேண்டும்” என்று தான் கொண்டு வந்திருந்த மங்கள அக்ஷதையைத் தூவி ஆசீர்வாதம் செய்தார். அவரைப் போன்ற நல்ல உள்ளங்களின் ஆசீர்வாத பலத்தால் இன்றும் அவனுக்கு சகோதரியின் குடும்பம் மனத்திலும் நிறைந்து இருக்கிறது.

“மணிமுத்தாறு பூங்காவில் “மன்னவன் வந்தானடி”

14.05.1974 அன்று காலை ஒன்பது மணிக்கு கல்லிடைக்குறிச்சி தேரடித்தெருவில் உள்ள ஒரு சைக்கிள் கடையில் அவனும், அவனுக்கு நண்பன் பிரபுவும் வாடகைக்கு சைக்கிளை எடுத்துக் கொண்டு மணிமுத்தாறு நோக்கிப் புறப்பட்டனர். அவனுடைய ஊரில் இருந்து மணிமுத்தாறு அணை, அருவிக்கு ஒரு மணிநேரத்திற்குள் சைக்கிளில் சென்று விடலாம். ஒவ்வொரு முறையும் அவன் ஊருக்கு வரும்பொழுது செல்லக் கூடிய ஒரு இடமாகவே மணிமுத்தாறு அருவித்துறை இருக்கிறது. அன்று அவனும், பிரபுவும் சென்று வருவதற்கு ஒரு கூடுதல் காரணமும் இருந்தது. அது சிவாஜி கணேசன் நடித்த “மன்னவன் வந்தானடி” திரைப்படத்தின் வெளிப்புறப் படப்பிடிப்பு மணிமுத்தாறு அணை, பூங்காவில் நடை பெற்றுக் கொண்டிருந்தது. சைக்கிளை ஒரு ஓரமாக நிறுத்தி வைத்து விட்டு அவனும், பிரபுவும் படப்பிடிப்பைக் காண பூங்காவுக்குள் சென்றனர். கூட்டம் அதிகம்தான். அவனும், பிரபுவும் ஒரு திண்டின் மீது நின்று கொண்டு பார்த்தனர். சிவாஜி கணேசனும், மஞ்சுளாவும் ராஜ உடையில் இருந்தனர். ஒளிப்பதிவாளர் P. N. சுந்தரம் தனது காமிரா மூலமாக அந்த இடத்தின் ஒளி அமைப்பினைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, நடன இயக்குனர் சலீம் அந்தப் பாடலுக்கான நடன அசைவுகளைக் கற்றுத் தர, இயக்குனர் P. மாதவன் ஸ்டார்ட் சொல்ல “காதல் ராஜியம் உனது, அந்தக் காவல் ராஜியம் எனது” என்ற வாலியின் பாடல் படமாக்கப் பட்டது. எம்.எஸ். விஸ்வநாதனின் இசையில் T M. S., P. சுசீலா பாடிய மிக இனிமையான பாடலது.

அந்தப் படப்பிடிப்பைப் பார்த்த பிறகு அவனும், பிரபுவும் மணிமுத்தாறு அருவியைப் பார்க்கச் சென்றனர். அருவியைப் பார்த்துத் திரும்பி வரும் பொழுது தகரக்கொட்டகை என்னும் இடத்தில் உள்ள இறக்கத்தில் அவனுடைய சைக்கிளின் முன்சக்கரம் பிரபுவின் சைக்கிளின் பின்சக்கரத்தில் மெதுவாகத் தட்டியது. அடுத்த கணத்தில் இருவரும் அந்த இறக்கத்தில் உருண்டு விழுந்தோம். இருவரின் கைகளிலும், கால்களிலும் நல்ல சிராய்ப்புகள். இரத்தம் வழிய சைக்கிளை மெதுவாக ஓட்டிக் கொண்டு ஊர் வந்து சேர்ந்தோம். “கல்யாணத்திற்கு வந்த இடத்தில் இப்படி ரத்தக் குறியோட வந்து நிக்கறே..அப்படி என்ன சினிமா மோகம்” என்று அவனுக்கு அம்மா அர்ச்சனை செய்தாள். அவன் கூட ஒரு வாரம் ஊரில் தங்கி விட்டு, சென்னைக்குத் திரும்பினான்.

“காதல் ராஜியம் உனது, அந்தக் காவல் ராஜியம் எனது” என்ற பாடலைக் கேட்கும் போதெல்லாம் மானசீகமாக அவன் மணிமுத்தாறு சென்று விடுவான்.

17.12.2015

அவன் மீண்டும் அடுத்தவாரம் வருவான்………..