மீனாட்சி பாலகணேஷ்

ஆகம் கலந்து ஒருவர் பாகம் பகிர்ந்தபெண்!

இத்தனை நாட்கள் நாம் சிறுமிகள் சிற்றிலிழைத்தும், சிறுவீடு கட்டியும் விளையாடியதனையும், சிறுவர்கள் அவற்றை அழித்துச் சிதைத்ததனையும் கண்டோம். இப்போது காணும் காட்சி கண்ணுக்குப் புதுமையாகவும் இனிமையாகவும் உள்ளதே! பாண்டியமன்னனின் மாபெரும் அரண்மனை. பளிங்குக்கற்கள் பதித்த பெரிய பரந்த முற்றம். வண்ணமலர்கள் போன்ற சிறுமிகள் அரசிளங்குமரியுடன் கூடி அம்மானை ஆடுகிறார்கள். அந்த அரசிளங்குமரியோ தெய்வத்தன்மை படைத்தவள். அவளுடைய ஆட்டம் விந்தைகள் நிறைந்து அனைவர் கருத்தினையும் கவர்கின்றது. வாருங்களேன்! நாமும் சென்று பார்க்கலாம்.

எவராலும் தடுத்து நிறுத்த இயலாத ஆற்றல் படைத்தவள் எனும் பொருள்கொண்ட பெயர்படைத்த தடாதகையே இவ்விளவரசி. வட்டமிட்டு அமர்ந்துள்ளனர் சிறுமியர். முத்தாலாகிய அம்மானைக்காய்களை எதிர்எதிராக வீசிவீசியெறிந்து விரைந்து ஆடுகின்றார்கள் அவள் தோழியர். அவற்றைப்பற்றி தடாதகை மேலே திரும்பவும் வீசுகிறாள். மற்ற பெண்கள்அவற்றை இடப்பக்கமும் வலப்பக்கமும் மாறிமாறித்தாவிப் பிடிக்கின்றனர்; பிடித்தவண்ணமே இருக்கின்றனர்; பிடித்துக் களைக்கின்றனர். அவர்கள் அவற்றைப்பிடித்து நிமிர்ந்து பார்க்கும்முன்பே தடாதகை இன்னொரு ஆயிரம் அம்மனைக்காய்களை எடுத்து உயரே வீசுகின்றாள். “அம்மாடி! இவற்றை எவ்வாறு பிடிப்பது?” என அவர்கள் அயர்ச்சியுறுகின்றார்கள். “என்னடி தடாதகை! ஏன் எங்களை இவ்வாறு அலைக்கழிக்கிறாயோ?” எனச் செல்லமாக வேறு கடிந்துகொள்கின்றனர்!

தடாதகை உயரே எறிந்த ஓராயிரம் அம்மனைக்காய்கள் வரிசையாக அழகுற அணிவகுத்து நிற்கின்றன. இதனை இப்போது உறைந்துவிட்ட ஒருகாட்சியாகக் காண்போம். சிறுமிகளிடமிருந்து விலகிச் சென்று, குமரகுருபரனாரைக் காணுவோம்! தடாதகைப்பிராட்டியுடன் அவள் தோழிகள் விளையாடும் இந்த அம்மானை விளையாட்டு அவருடைய ஞானக்கண்களில் வேறுவிதமாகத் தென்படுகிறது.

அகிலாண்ட கோடியீன்ற அன்னையிவள். அவள் ஈன்ற அத்தனை கோடி அண்டங்களையும் ஆகாயத்தில் வரிசையாக நிறுத்தி வைத்து அழகுபார்ப்பது போல இந்த வண்ணவண்ணமான அம்மானைக்காய்கள் வரிசையாக நிற்கின்றனவாம். பார்க்கப்பார்க்கப் பரவசமூட்டும் கண்கொள்ளாக் காட்சியிது! அம்மாடி! ‘இத்துணை அண்டங்களையும் நீ படைத்து எம்மையும் காத்தருளுகின்றனையோ அன்னையே!’ என உளம் நெகிழ்கின்றதல்லவா?

இவர்கள் அம்மானையாடும் பளிங்கு முற்றத்தைச்சுற்றிலும் வண்ணமும் நறுமணமும் தாங்கிய செடிகொடிகள். அவற்றில் வரிகளையுடைய வண்டுகள் மூழ்கித் தேனுண்டு, ரீங்காரம் செய்தபடி, பைந்தாது எனப்படும் மகரந்தப்பொடிகளை குழப்பிக் கலக்கி எழுப்புகின்றன. இச்சிறுமிகள் ஆடும் விறுவிறுப்பான அம்மானை விளையாட்டு அவற்றையும் உற்சாகக்கடலில் மூழ்கச்செய்துவிட்டதோ என்னவோ! அவ்வாறு குழப்பியதனால் எழும் மகரந்தப்பொடியின் அடர்த்தியால் உலகமே இருண்டு போனதுபோலத் தெரிகிறதாம்.

அளகாபுரி, அமராவதி ஆகிய உலகங்களில் வாழும் வானவர்கள், “தடாதகை திரும்பவும் போருக்குப் புறப்பட்டு விட்டனளோ? அவளது பெரிய சேனையும் உடன்வருவதால்தான் இந்தப்புழுதி மண்டலம் எழும்பியுள்ளது போலும்!” எனத்துணுக்குறுகின்றனராம்.

‘மதுராபுரித்தலைவியான நீ இவ்வாறு அழகுற அம்மானையாடியருளுக!’ என்பவர் தடாதகையின் தனித்தன்மையை அடுத்தவரிகளில் கண்முன் நிறுத்துகிறார். ‘அண்ணலாகிய சிவபிரானின் உணர்வில் இணைந்து உள்ளங்கலந்து பின் அவருடலில் ஒரு பாகத்தைத் தனதாக்கிக்கொண்ட பெண்ணரசி இவள். ‘ஆகம் கலந்து ஒருவர் பாகம் பகிர்ந்தபெண்,’ எனக்கூறிப் புளகிக்கிறார். இவள் ஒருத்தியே இந்த அடைமொழிக்கு உரியவள் அல்லவா? இதனாலேயே இறைவனும் மாதொருபாகன் எனும் சிறப்புப்பெயர் பெற்றானன்றோ?

“யாம்பெற்ற இன்பம் பெறுக இவ்வையகம்,” எனும் கூற்றின்படி, குமரகுருபரர் தாம்கண்ட இவ்வற்புதக்காட்சியை இலக்கியச்சித்திரமாக நாம் பயின்றுமகிழ வடித்துத்தந்துள்ளார்.

https://soundcloud.com/thiru-arasu-10/ilakkiyam-21

தமரான நின்துணைச் சேடியரில்ஒருசிலர்
தடக்கையின் எடுத்தாடுநின்
தரளவம் மனைபிடித் தெதிர்வீசிவீசியிட
சாரிவல சாரிதிரியா
நிமிராமுன் அம்மனையொர்ஆயிரம் எடுத்தெறிய
நிரைநிரைய வாய்க்ககனமேல்
நிற்கின்ற தம்மைநீ பெற்ற அகிலாண்டமும்
நிரைத்துவைத் ததுகடுப்ப
இமிரா வரிச்சுரும் பார்த்தெழப்பொழிலூ
டெழுந்தபைந் தாதுலகெலாம்
இருள்செயச் செய்துநின்சேனாபராக மெனும்
ஏக்கமள காபுரிக்கும்
அமரா வதிக்குஞ்செய் மதுராபுரித்தலைவி
அம்மானை ஆடியருளே
ஆகங் கலந்தொருவர் பாகம்பகிர்ந்தபெண்
அம்மானை ஆடியருளே
(மீனாட்சியம்மை பிள்ளைத்தமிழ்- குமரகுருபரர்- அம்மானைப்பருவம்)

********

புலவர் வடிக்கும் இன்னொரு அழகிய நயம்பொருந்திய சித்திரம்! விதவிதமான அம்மானைக்காய்களைக்கொண்டு தடாதகை விளையாடுகின்றாள். அம்மானை விளையாடும்போது உண்டாகும் பலவிதமான மெய்ப்பாடுகள்! அவை தொடர்பான புலவரின் அழகிய உருவகக்கற்பனைகள்! பயில்வோருக்கு இனிய தமிழமுதம்!

முத்துக்களை அழுத்திவைத்துச் செய்யப்பட்ட அம்மானைக்காய்கள் அன்னைமீனாட்சியின் தாமரைமலர் போன்ற திருக்கைகளால் பிடிக்கப்பட்டதால் அவ்வம்மானைக்காய்களிலிருந்து அம்மலருக்கே உண்டான இனிய நறுமணம் (முளரிமணம்) கமழ்கின்றது. அம்மானைக்காய்கள் மேலும் கீழுமாக வீசப்படுவதால் விளையாடுவோர் அதனைத் தம்கண்களால் விரைந்து தொடர்ந்துகொண்டேயிருக்க வேண்டும். தடாதகையும் அதனைச் செய்கின்றாள். அவள் விழிகள் மைதீட்டப்பெற்றுக் கருநிறம்கொண்டு இருப்பதால் வண்டுவிழிகளாகக் காணப்படுகின்றன. அவள் கூந்தலில் அணிந்துள்ள இனிய மணம்பொருந்திய மலர்களில் தேனருந்த மொய்க்கும் வண்டினங்கள் கண்களாகிய வண்டுகளைக் கண்டு, அவையும் தம்மினம் எனக்கருதி மயக்கமுறுகின்றனவாம். அவற்றுடன் தாமும்கூடி (முயங்கி) மயங்குகின்றன.

கொத்தான மாணிக்கக்கூட்டத்தால் செய்யப்பட்டுள்ள மற்றொருவகை அம்மானைகளைக்கொண்டு அவள் விளையாடுகிறாள். அம்மானையாடும்போது பாடல்களைப்பாடியபடி ஆடுவது சிறுமியர், மகளிர் வழக்கம். இவை விடுகதைகள் வடிவில் இருக்கலாம்1. சிறுமி மீனாட்சியும் தனது குயிலைப்போல் மிழற்றும் இனியகுரலில் குழலிசைபோன்று பாடியவண்ணம் ஆடுகிறாளாம். (என்ன பாடலை அன்னை பாடினாள் எனப்புலவர் கற்பனைசெய்து கூறியிருக்கலாம்- நமக்கு மேலுமொரு அருமையான இலக்கிய விருந்து கிட்டியிருக்கும்!!) அவளுடைய இனிய குரலின் இனிமைக்கு அந்த மாணிக்கங்கள் உருகி, பனிபோன்ற சிறுதிவலைகளைச் சிந்துகின்றனவாம்.

(இங்கு ஆதிசங்கரர் இயற்றிய ஒரு பாடலை இதனுடன் ஒப்புநோக்கலாம். ‘அழகின் அலைகள்’ எனும் அம்மையின் அழகினைக் கூறும் சௌந்தர்யலஹரியில் கூறுகிறார்: ‘வீணையில் இனிய நாதத்தினை எழுப்பி இசைத்தவண்ணம் இருந்த கலைமகள் ‘நன்றாக உள்ளது’ என தேவிகூறத் துவங்கியதும், அவளுடைய குரலினிமையின் முன்பு தன் வீணையின்நாதம் மங்கிவிட்டதனை உணர்ந்து வீணையை உறையிலிடுகிறாள்,’ என்பதே அப்பாடலின் பொருள். இசைக்கும், கலைகள் அனைத்துக்கும் இருப்பிடமும் பிறப்பிடமும் அவளே! அவள் குரலினிமையில் அசையும், அசையாப்பொருட்கள் அனைத்துமே உருகத்தானே வேண்டும்?

‘நாதப்ரஹ்மமயீம்’ என்பது மீனாட்சியை வழிபடும் பெயர்களில் ஒன்று. கூறிக்கொண்டே போகலாம்…..)

பவளத்தால் (வித்துருமம்) செய்யப்பட்ட அம்மானைகளைக்கொண்டு அவள் விளையாடும்போது அவளுடைய கைவிரல்களின் அழகிய பவளநிறத்தினை அவை திருடிக்கொள்வதற்காக மேலும் கீழும் போய்வருவதாகக் காணப்படுகின்றனவாம்.

அடுத்துக் கூறுவது அருமையிலும் அருமை! ‘எம்பெருமானின் உள்ளத்தில் உயிரோவியமாகத் தீட்டப்பட்டு விளங்கும் அம்மையே! நீ அம்மானை ஆடுவாயாக!
அழகு பொங்கிப்பெருகும் கல்யாண சவுந்தரியே! அம்மானை ஆடுக!’ என்கிறார். கல்யாண குணங்கள் எனப்படும் உயர்வான நலங்களின் இருப்பிடமாகத்திகழும் அழகிய வடிவம் கொண்டவள் என்பது பொருள்.

‘ஆகம்கலந்தொருவர் பாகம் பகிர்ந்தபெண்,’ என்பதும், ‘அத்தன் மனத்தெழுதிய உயிரோவியம்,’ ஆகிய வருணனைகள் அம்மையும் அப்பனும் உலகத்தோருக்கு உணர்த்தும் கருத்தொருமித்த உயர்வான இல்லறத்தின் அழகான காட்சிகளாவன.

முத்தம் அழுத்திய அம்மனைகைம்மலர்
முளரிம ணங்கமழ
மொய்குழல் வண்டுநின் மைவிழிவண்டின்
முயங்கி மயங்கியிடக்
கொத்து மணித்திர ளிற்செயும்அம்மனை
குயிலின்மி ழற்றியநின்
குழலினி சைக்குருகிப்பனி தூங்கு
குறுந்துளி சிந்தியிட
வித்துரு மத்தில் இழைத்தவு நின்கை
விரற்பவ ளத்தளிரின்
விளைதரும் ஒள்ளொளி திருடப்போவதும்
மீள்வது மாய்த்திரிய
அத்தன் மனத்தெழு தியவுயிர்ஓவியம்
ஆடுக அம்மனையே
அழகு தழைந்தகல் யாண சவுந்தரி
ஆடுக அம்மனையே
(மீனாட்சியம்மை பிள்ளைத்தமிழ்- குமரகுருபரர்- அம்மானைப்பருவம்)

**************

1 அம்மானை எனப்படும் சிறு பெண்கள் அல்லது மகளிர் விளையாட்டு மூவர் அம்மானை என அறியப்படும். விடுகதை போலப்பாடல்களை சமயத்திற்கேற்ப இயற்றிப் பாடியவண்ணம் ஆடுவது பெண்களின் வழக்கம் போலும். இவ்வாறு பாடல்களை அவர்கள் இயற்றி ( ) பாடுவதாகப் புலவர்கள் எழுதி வைத்துள்ளனர். குமரகுருபரனாரே தமது மதுரை, காசிக் கலம்பகங்களில் இவ்வாறு அம்மானைப் பாடல்களை இயற்றியுள்ளார். இது அழகான சிறுமியர் விளையாட்டின் அருமையான பதிவாகும். மதுரைக் கலம்பகத்துப் பாடலைக் காணலாமே!

மூன்று பெண்கள் அம்மானை ஆடிக் கொண்டு, புதிர் போடுவது போன்ற வினாக்களையும் விடைகளையும் கூறுகின்றனர்.

முதல் பெண் கூறுகிறாள்: “பிரமன், திருமால் ஆகிய இருவருக்கும் தன் அடிமுடிகள் காண்பதற்கு அரியதானவரும், மதுரையின் ஈசனும் ஆகிய சிவபெருமான், தன் வெற்றியைக் காட்டும் மொழிகளைப் பேசி, ஒரு சித்தனின் உடம்பில் உறுப்புகளைத் தனித் தனியாக வெட்டி வென்று விட்டார்,” என்கிறாள். இது திருவிளையாடல் புராணத்தின் ஒரு கதை.

‘இருவருக்கும் காண்பரிய ஈசர் மதுரேசனார்
விருதுகட்டி அங்கம்வெட்டி வென்றனர் காண் அம்மானை’
(விருது கட்டி- வெற்றிக்குரிய சின்னங்களை அணிந்து கொண்டு; சித்தன் என்பவன் தனக்கு ஆயுதக் கலை பயிற்றுவித்த ஆசிரியரிடம் பொறாமை கொண்டு, தானும் சிலருக்குக் கற்பித்து வந்தான்; இதனால் ஆசிரியரின் வருவாய் குறைந்தது; ஆதனால் சிவபெருமான், சித்தனின் ஆசிரியர் வடிவு கொண்டு சென்று அவனைப் போருக்கு அழைத்து, அங்கத்தை வெட்டிக் கொன்றார் என்பது புராணக் கதை)

இரண்டாமவள் கூற்று: “அவ்வாறு வெற்றி மொழி பேசி சித்தனின் உடலைத் துணித்து வென்றார் என்றால், அருமையான அவருடைய ஒரு உடம்பு இரண்டு கூறாக ஆவது ஏன்?” எனக் கேள்வி கேட்டுத் தனதுஅம்மானையை வீசுகிறாள்.

‘விருதுகட்டி அங்கம்வெட்டி வென்றனரேயாம் ஆகில்
அருமை உடம்பு ஒன்று இருகூறு ஆவது ஏன் அம்மானை’
(உட்பொருள்: இருகூறாக ஆவது என்பது ஈசனின் பாதியும் அன்னையின் பாதியும் என்பனவாகும்)
மூன்றாமவள் பகரும் விடை: “அவருக்கு உடம்பு இரண்டு கூறாக ஆயினும், தழும்பு (காயம்) ஏதும் இல்லை!” என உரைப்பாள்.

‘ஆனாலும் காயமிலை ஐயரவர்க் கம்மானை.’
(ஆனாலும் அவருக்கு எனத் தனியாகத் திருமேனி இல்லையே என்பது உட்பொருள். காயம்- உடம்பு; புண் அல்லது தழும்பு)

முழுப்பாடல் இதோ:

‘இருவருக்கும் காண்பரிய ஈசர்மது ரேசனார்
விருதுகட்டி அங்கம்வெட்டி வென்றனர்காண் அம்மானை
விருதுகட்டி அங்கம்வெட்டி வென்றனரே யாமாகில்
அருமையுடம் பொன்றிருகூ றாவதேன் அம்மானை
ஆனாலும் காயமிலை ஐயரவர்க் கம்மானை.’

இப்பெண்களை சமர்த்திகளாகவும், ஒருவருக்கொருவர் சளைக்காமல் வினாக்களும் விடைகளும் கற்பிப்பவராகவும் காட்டியுள்ளனர் புலவர் பெருமக்கள். வீணே பொழுதினைப்போக்காமல் புத்திசாலித்தனமாக விளையாடுபவர்களாக உள்ளனரே!

*************

மீனாட்சி க. (மீனாட்சி பாலகணேஷ்)
{முனைவர் பட்ட ஆய்வாளர், தமிழ்த்துறை,
கற்பகம் பல்கலைக் கழகம், கோவை,
நெறியாளர்: முனைவர் ப. தமிழரசி,
தமிழ்த்துறைத் தலைவர்.}

(ஒரு எளிய மனிதனின் சுயசரிதை)

மீ.விசுவநாதன்

A. சேகர்

அவன் வசந்தா மேன்ஷன் விடுதியில் தங்கி இருந்த பொழுது, அவனுடன் சுரேஷ், கல்யாண சுந்தரம், சகஸ்ரநாமன் என்ற சாத்து, ஜெமினி, சேகர், நீலகண்டன் போன்ற அவனுக்கு இளவயது முதல் பழக்கமான நண்பர்களும் இருந்தனர்.

1982ம் வருடம் மார்ச் மாதம் அவனுக்கு B. com இறுதி ஆண்டின் தேர்வு எழுத வேண்டி இருந்தது (மைசூர் பல்கலைக் கழகத்தின் தொலைவழித் தொடர்புக் கல்வி). அவன் பாட புத்தகத்தை விட கதை புத்தகங்களையோ, கவிதைப் புத்தகங்களையோதான் விரும்பிப் படித்துக் கொண்டிருப்பான். அனேகமாக நண்பர்களுடன் இரவுக் காட்சித் திரைப்படங்களுக்குச் சென்று விடுவான். இல்லையேல் ஏதேனும் இலக்கியக் கூட்டம் என்று சைக்கிளில் ஊர் சுற்றுவான்.

இராயப்பேட்டையில் உள்ள “ஓடியன்” தியேட்டரில் “ராஜபார்வை” திரைப்படம் ஓடிக் கொண்டிருந்தது. அவனுக்கு அந்தப் படத்தைப் பார்க்கவேண்டும் என்ற விருப்பம் இருந்தது. இரவில் நண்பர்களுடன் “சைடோஜி மெஸ்”ல் சாப்பிட்டு விட்டு வரும் பொழுது,” சுரேஷ்.. நாம இப்ப “ராஜாபார்வை” சினிமாவுக்குப் போகலாம்” என்றான். “கண்ணா…உனக்கு நாளைக்கு “அக்கௌண்டன்சி” (Accountancy) exam இருக்கே..பரீட்சை முடிஞ்சு போலாமே ” என்றான் சேகர். “படம் பார்த்து விட்டு வந்து படிக்கறேன்..நீ எனக்குக் கொஞ்சம் சொல்லிகொடு போதும் ” என்றான் சேகரிடம். “சரி” எனப் புறப்பட்டனர் சினிமாவுக்கு.

இரவு ஒரு மணிக்கு விடுதிக்கு வந்தவுடன், அவன் முகத்தைக் கழுவிக்கொண்டு “அக்கௌண்டன்சி”க்குத் தயாரானான். அதிகாலை ஆறுமணிவரை அவனுக்குப் பாடம் நடத்தினான் சேகர். அவனுக்கு “அக்கௌண்டன்சி”யில் ஆர்வம் இருந்ததால் சேகர் சொல்லிக் கொடுத்ததை அவனால் எளிதில் உள்வாங்கிக் கொள்ள முடிந்தது. சேகர் அப்பொழுது “Fist leasing company”யில் “Company Secretary” யாக வேலை செய்து வந்தான். நல்ல படிப்பாளி. திறமைசாலியும் கூட. மிகத் தெளிவாகப் பாடங்களைச் சொல்லித் தருவதிலும் கெட்டிக் காரன்.

இரவில் சேகர் அவனிடம் “அக்கௌண்டன்சி” வினாத்தாளை வாங்கிப் பார்த்தான். அவன் அந்த வினாத்தாளில் பேனாவால் “டிக்” செய்த வினாக்களைப் பார்த்து மெதுவாகப் புன்னகைத்தபடி ,” கண்ணா …நிச்சயம் உனக்கு இதில் 60 மார்க்குக்கு மேல் வரும்” என்றான். என்னுடைய பலம், பலவீனம் தெரிந்து எனக்குக் கற்றுக் கொடுத்தவன் அல்லவா. அந்தப் பரீட்சையில் அவன் 68 மதிப்பெண்கள் வாங்கினான். சேகரிடம் அவனது “மார்க் ஷீட்” வந்ததும் காண்பித்தான். சேகர், “கண்ணா…”எனக்கு ட்ரீட்” என்று அவனைக் கட்டிக் கொண்டான். “நான் வாங்கிய மார்க்குகள் தான் உனக்கு ட்ரீட்” என்று சேகரை ஆறத்தழுவிக் கொண்டான் அவன். அவனைவிட சேகர் சுமார் ஐந்து வயது இளையவன். வித்தையில் அவனைவிட சேகர் மூத்தவன். அதனால் எப்பொழுதுமே அவனுக்கு சேகரிடம் தனி அன்பு இருந்தது.

“கணபதி சுப்பிரமணியன் என்ற ஜெமினி”

சேகரைப் போலவே “ஜெமினியும்” அவனுக்குப் பாடம் சொல்லிக் கொடுத்தவன் தான். நல்ல புத்திசாலி. கடுமையான உழைப்பாளி. ஏழ்மை நிலையில் இருந்த போதும் செம்மையாக வாழ்ந்தவன். இன்று நல்ல நிலைமையில் இருக்கின்ற பொழுதும் அதே கனிவும், பணிவும் சேர்ந்த செம்மையுடனும் வாழ்கிறான். கணபதி சுப்பிரமணியன் என்ற அவனது பெயர் எப்படி “ஜெமினி” என்ற செல்லப் பெயரானது என்பது தெரியாது.

நகைச்சுவை குணமும், இலக்கிய ஆர்வமும் ஜெமினிக்கு அதிகம். கண்ணதாசன் கவிதைகளும், பாரதி கவிதைகளும் மிகவும் பிடிக்கும். ஒரு முறை ,” கண்ணா …வெட்கத்திற்கும், நாணத்திற்கும் என்ன வித்யாசம்” என்று அவனிடம் கேட்டான். அவன் சொல்வதற்கு முன்பே, ” அக்கம் பக்கம் யாரும் பார்த்தால் வெட்கம் வெட்கம், அன்பே உன்னை நேரில் கண்டால் நாணம் நாணம்” என்று கண்ணதாசன் எவ்வளவு அழகா சொல்லிருக்கான் பாத்தியா” (கவிஞர்களை ரசனை மிகுதியால் ஒருமையில் அழைத்தலும் அழகுதான்) என்று அதை அழகாகப் பாடியும் காட்டினான். தில்லானா மோகனாம்பாளில் வரும் நாகேஷ் “வைத்தி” வசனங்களை அப்படியே பேசிக் காட்டுவான். ஒரு சனிக்கிழமை இரவு முழுவதும் திரைப்படப் பாடல்களும், சுவாமி ஐயப்பன் பாடல்களும் பாடிக் கொண்டிருந்து விட்டு, மறுநாள் காலையில் பத்து மணிக்குமேல் எழுந்து குளித்துவிட்டு, எல்லோருமாகச் சேர்ந்து திருவல்லிக்கேணியில் உள்ள ஆலங்காத்தா பிள்ளைத்தெருவில் இருக்கும் “மாமி மெஸ்”ல் சாப்பாடு ஒரு பிடி பிடித்தனர். ஜெமினி நன்றாகச் சமையல் செய்வதிலும் கெட்டிக்காரன். பலசமயங்களில் அவன் ஜெமினியுடன் “கைபேசி”யில் தொடர்பு கொண்டு சமையல் குறிப்புகளைக் கேட்டு அதன் படிச் செய்வதுண்டு. ஜெமினியைப் போன்ற நல்ல நண்பர்கள் அவனுக்கு அறுசுவை விருந்தைப் போலவும், அளவான மருந்தைப் போலவும் இப்பொழுதும் இருக்கின்றனர் என்பது ஆண்டவன் அவனுக்கு அளித்த பேறு.

“K. கல்யாண சுந்தரம்”

அவன் வாழ்க்கையில் மறக்கக் கூடாத நண்பன் கல்யாணசுந்தரம். அமைதியான குணமும், அன்பும் அவனது சொத்து. ஐயப்ப பக்தன். மனம் உருகிப் பிராத்தனை செய்யும் அழகைப் பார்த்துக் கொண்டே இருக்கலாம். இந்தியன் வங்கியில் அதிகாரியாகப் பணிசெய்து ஓய்வு பெற்றவன். அந்த விடுதியில் உள்ள அவகளின் அறையின் சுவற்றில் ஒரு சிறிய ஐயப்பன் படத்தை மாட்டி வைத்திருப்பான். நேரம் தவறாமல் காலையில் முதலில் எழுந்து குளித்துவிட்டு சரணம் சொல்லிக் கற்பூரம் காட்டுவான். அறையில் அனைவரும் தூங்கிக் கொண்டிருப்பார்கள். “சுவாமிக்குக் கற்பூரம் காட்டறேன்..கொஞ்சம் எழுந்துருங்கப்பா” என்று எழுப்புவான். எல்லோரும் கற்பூரம் கண்ணில் ஒற்றிக்கொண்டு மீண்டும் போர்வைக்குள் போய்விடுவார்கள். ஒருமுறை ,” கல்யாணம்…சாமிக்கு சட்டுப்புட்டாய நம: ” என்று ஒரே ஒரு அர்ச்சனை பண்ணி கற்பூரம் காமிச்சா என்ன?” என்று ரகு வேடிக்கையாகக் கேட்டது அவன் நினைவில் இருக்கிறது.

அவனும் கல்யாண சுந்தரமும் தீவிர சிவாஜி ரசிகர்கள். இரவில் சாப்பிட்டுவிட்டு அறைக்குத் திரும்பும் வழியில் ஏதேனும் சிவாஜி படத்தின் போஸ்டரைப் பார்த்ததும்,” அண்ணா..போவோமா” என்று அவன் கேட்ப்பான். “சரி ..பிடி ஆட்டோவ .. விடு சாந்தித் தியேட்டருக்கு” என்று எத்தனையோ முறைகள் சென்றிருக்கின்றனர். ஸ்வாகத் ஹோட்டலில் வேலை செய்து வந்த சாமிநாதன், முத்துசாமி, தாமோதரன் என்று சுமார் பத்து பதினைந்து பேர்கள் சிவாஜி ரசிகர்கள். அவர்கள் எல்லோருமே அவனுக்கு நண்பர்கள்தான். ஒருமுறை “பைலட்” தியேட்டரில் “வசந்தமாளிகை” படம் பார்க்க கல்யாணசுந்தரம், ஸ்வாகத் நண்பர்கள் என்று ஒரு பெருங்கூட்டமாகச் சென்றனர். திரையரங்கத்தில் ஒரு முழு வரிசையுமே அவர்களால் நிரம்பி இருந்தது. அவர்களுடன், அவனும் அமர்ந்திருந்தான். திரையில் சிவாஜியைப் பார்த்தவுடன் “ஸ்வாகத்” நண்பர்கள் எல்லோரும் எழுந்து நின்று, தாங்கள் கொண்டு வந்திருந்த இரண்டு பெரிய கூடை நிறைய இருந்த பூக்களைத் தூவி மகிழ்ந்தார்கள். முன்வரிசையில் உள்ள அத்தனை பேர்களின் தலையிலும் அந்தப் பூக்கள் விழுந்தன. அவனுக்கும், கல்யாணத்திற்கும் உள்ளூர மகிழ்ச்சி. ஆனால் அவர்கள் பூப்போட வில்லை.

“அன்னத்தைத் தொட்ட கைகளினால் மதுக்கிண்ணத்தை இனிநான் தொடமாட்டேன்” என்று சிவாஜி பாட , “கன்னத்தில் இருக்கும் கிண்ணத்தை எடுத்து மது அருந்தாமல் உன்னை விடமாட்டேன்” என்று வாணிஸ்ரீ திருப்பி அடிக்க, “உன்னையல்லால் ஒரு பெண்ணை இனிநான் உள்ளத்தினாலும் தொடமாட்டேன்” என்று சிவாஜி நெகிழ, “உன் உள்ளம் இருப்பது என்னிடமே அதை உயிர் போனாலும் தரமாட்டேன்” என்று வாணிஸ்ரீ ஒரே போடு போடும் அந்தக் காதல் காட்சியில், கண்ணதாசனின் உயிருள்ள வரிகளில் அவன் அவனை மறந்தேதான் போனான். காதல் என்பது இறைவன் தந்த வரம். அந்த வரத்தைப் பெற்று வாழ்பவர்களும், தோற்றவர்களுமே பாக்கியசாலிகள்தான். அவனும் கல்யாணசுந்தரமும் சேர்ந்தே இந்தப் படத்தைப் பலமுறை பார்த்திருக்கிறார்கள். இப்பொழுது கூட சின்னத்திரையில் சிவாஜியின் “வியட்நாம் வீடு” பார் என்று அவன் சொல்ல, “நீ ஈமெயிலில் அனுப்பிய “அன்புள்ள அப்பா” படத்தைத்தான் இப்பொழுது பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன்” என்று கல்யாணம் சொன்னான்.

நண்பர்களோடு சேர்ந்து இப்படிப் படங்கள் பார்த்தாலும், அவன் தனியாகவே, ஒவ்வொரு காட்சியாக ரசிப்பதற்காகவே இரண்டு, மூன்று முறை பார்த்த படங்களும் உண்டு. “சிலநேரங்களில் சில மனிதர்கள்”, “ஒரு நடிகை நாடகம் பார்க்கிறாள்”, “யாருக்காக அழுதான்”, “அவள் அப்படித்தான்”, “தண்ணீர் தண்ணீர்”, “அச்சமில்லை அச்சமில்லை”, “உதிரிப்பூக்கள்” , “முதல் மரியாதை” போன்ற படங்கள் அந்த ரகம். சிலநேரங்களில் சில மனிதர்கள் படத்தின் திரைக்கதைப் புத்தகத்தை வாங்கிப் படித்து விட்டு அதற்காகவே அந்தப் படத்தின் ஒவ்வொரு காட்சியையும் ரசித்துப் பார்த்தான். ஜெயகாந்தன் எழுதிய “கண்டதைச் சொல்லுகிறேன்” என்ற பாடலும், “வேறு இடம் தேடித் போவாளோ” என்ற பாடலும் இன்றும் அவன் முணுமுணுக்கும் பாடல்கள்தான்.

கந்தர்வகானமணி வீரமணி – கவிஞர் சோமு

கல்யாணசுந்தரமும் அவனும் ஒருநாள் இரவில் சாப்பிடப் போய்க்கொண்டிருக்கும் பொழுது கவிஞர் “சோமு” அண்ணா அவர்களை அவர்களது வீட்டு வாசலில் சந்தித்துப் பேசிக் கொண்டிருந்தனர். கல்யாணசுந்தரம் ஐயப்பன் பக்தனானதால் சோமு அண்ணா மீது மிகுந்த மரியாதை உண்டு. சோமு அண்ணாவுக்கும் கல்யாணதின் பேரில் அதுபோன்ற அன்பு உண்டு. தனது சகோதரர் கந்தர்வ கானமணி வீரமணிக்காக “கவிஞர் சோமு” எழுதிய மணிமணியான பக்திப் பாடல்கள் ஏராளம். அதில் முக்கியமாக “பள்ளிக் கட்டு சபரி மலைக்கு”, “எங்கே மணக்குது சந்தனம் எங்கே மணக்குது” போன்ற பாடல்கள் இன்றும் பக்தி மணம் பரப்பிக் கொண்டிருக்கிறது. “பள்ளிக்கட்டு” பாடலை வீரமணி அண்ணா பாடிக் கேட்கப் புல்லரிக்கும். கண்ணதாசன் எழுதி வீரமணி பாடிய “கோதையின் திருப்பாவை” அவன் அடிக்கடி கேட்டு மகிழும் பாடல்களில் ஒன்று. துளசிங்க பெருமாள் கோவில் தெருவில் இருந்த அவர்களது இல்லத்தில் “பாடல்” பயிற்சி நடக்கும் சமயத்தில் ஓரிரு முறை சோமு அண்ணா அழைப்பின் பேரில் அவன் சென்று பார்த்திருக்கிறான். அப்பொழுதுதான் சோமு அண்ணா அவனை, தனது சகோதரர் “வீரமணி”க்கு அறிமுகம் செய்து வைத்தார். அவனுக்கு அவர்களுடன் நல்ல தொடர்பு இருந்தது. அவர்களது இன்னொரு சகோதரர் கானமூர்த்தி. அவரும் கச்சேரிகளில் தன் சகோதரருடன் சேர்ந்து பாடுவார். பாசமுள்ள ஒரு இசைக் குடும்பம். சோமு அண்ணா மிகவும் எளிமையான மனிதர். அவனது அறைக்கு சோமு அண்ணா வருவார். அவனது கவிதைகளைப் படித்து மகிழ்ந்து பாராட்டுவார். கல்யாணசுந்தரம் அவரைப் பாடும் படிக் கேட்பான். உடனே பாடி மகிழ்விப்பார். “ராஜு”வையும் தன்னுடன் அவர்களது அறைக்கு அழைத்து வந்திருக்கிறார். அந்த ராஜுவும் அவர்களுக்கு நண்பன்தான். இப்பொழுது “வீரமணி ராஜு” வாக ஜொலிக்கும் ராஜு சோமு அண்ணாவின் மகன்.

அவன் தன்னுடைய திருமணத்திற்கு அழைத்த பொழுது, ” உனது திருமண வரவேற்புக்கு வருகிறேன்” என்று சொன்ன வீரமணி அவர்கள் சொன்னபடியே 23.06.1985 அன்று ஸ்வாகத் ஹோட்டலில் நடைபெற்ற திருமண வரவேற்பில் தம்பதியராக வந்து கலந்து கொண்டு அவனை வாழ்த்தினார்.

01.07.2016

அவன் மீண்டும் அடுத்தவாரம் வருவான்………..

 உடம்பெனும் தராசில் இது ஒரு அக்கினிப் பரிட்சை

அவ்வை மகள்

“நீங்களே சொல்லுங்கள் இந்தக் காவலர் வேலை, பெண்ணுக்கு எத்தனை நாள் தாங்கும்?” என்று எதிர் கேள்வி கேட்ட அந்தப் பெண் காவல் அதிகாரியைப் பார்த்து, நான் சொன்னேன்: “வேறு மாதிரியல்லவா கேள்விப் பட்டிருக்கிறோம் – “காவல் துறையில் ஆணாதிக்கம் – பாலியல் பலாத்காரம் – பெண்ணுக்கு அங்கீகாரம் இல்லை –” நான் சொல்லி முடிக்கும் முன் குறுக்கிட்டார்.

“இவையெல்லாம் இல்லை என்று நான் சொல்லவில்லை. ஆனால் அவை இல்லாத இடம் ஒன்றைச் சொல்லுங்கள் பார்க்கலாம்! நேரடியாகவோ மறைமுகமாகவோ ஒவ்வொவொரு பெண்ணும் ஒவ்வொவொரு பணியிடத்திலும் சந்திக்கும் பிரச்சனை அல்லவா அது? சில இடங்களிலே அது அதிகமாய் இருக்கும் – சில இடங்களிலே அது குறைவாய் இருக்கும். பார்க்கப்போனால் சில பணிகள் பெண்ணாதிக்கத்திலேயே இருக்கின்றன. அங்குள்ள ஆண்களும் சில கஷ்ட நஷ்டங்களைச் சந்திக்க நேரிடலாமே! அங்கே பாலியல் பலாத்காரம் இல்லாமல் இருக்கும் – உண்மை. ஆனாலும் ஒரு சில தகவமைப்புச் அசவுகரியங்கள் ஆணுக்கு அங்கே ஏற்படுவது இயல்பேதான் அல்லவா?”

தொடர்கிறார்-

“ஒன்றைப் புரிந்து கொள்ளுங்கள் – இந்நாட்டில் – பாலியல் பலாத்காரம் என்பது மிகப்பபெறிய குற்றம் – அது கடுமையான தண்டனைக்குரியது – அதனைச் செய்ப்பவர் வாழ் நாள் பரியந்தம் அதற்கான தண்டனையை அனுபவிக்க வேண்டும். அது சரியாக எடுத்துச் சொல்லப்படும்போது கண்டிப்பாக அது மேலே செல்கிறது; இங்கே பணியிடப் பாலியல் பலாத்காரத்துக்காக பல பேர் தன்டைனையை அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். எனவே அதை மற்றப் பணியிட அசவுகரியங்களோடு இங்கு இணைக்காதீர்கள் – அது தனியான விஷயம்! அதைத் தனியே விரிவாகப் பேசவேண்டும்! எல்லாப் பணிகளிலும் அது நீக்கமற நிறைந்திருக்கிறது வெவ்வேறு வடிவங்களில்!”

“ஆனால் காவல் துறைப்பணியில் முரண்படுவது பெண்ணின் உடம்பும் உள்ளமும் – இப்பணிக்குப் பொருந்தாத இரண்டையும் வைத்துக்கொண்டு அல்லாடுவது அத்தனை சுலபமான செயல் அல்ல. ஆயிரத்தில் ஒரு பெண்ணுக்கு இந்தப் பணி பொருந்தலாம். ஆனால் எல்லோரையும் அதில் பொருத்திப் பார்க்க வேண்டும் என்பதும் அதிலே அவர்களை ஆசை காட்டி வலுக்கட்டாயமாக இறங்கச் சொல்வதும் மிகப்பெரிய குற்றம் என்பேன்.” என்றார்.

“பெண்கள் எல்லாத்துறையிலும் இருக்க வேண்டும் என்கிற ஆசை எல்லா நாடுகளிலும் இருக்கிறதே – ஆண்-பெண் சம உரிமை இன்று மிகவும் வலுவான விஷயம் இல்லையா!” என்றேன்.

“சமத்துவம்? தீயணைப்புப் பணியில் – உச்சிமேல் நின்று கட்டிடம் கட்டும் கட்டிடப் பணியில், சுரங்கப் பணியில், கடலில் எண்ணைக்கிணற்றைத் தோண்டுவதில் – எத்தனைப் பெண்கள் இருக்கிறார்கள் என்று போய் முதலில் பார்த்து விட்டு வந்து பேசுங்கள்!” ஆண்-பெண் சமம் என்பது எங்கே இருக்கிறது என்று “ உடலில் சமத்துவம் இல்லாதபோது – இது என்ன பேச்சு?” என்றார்.

கடினமான பணியில் உள்ள ஒவ்வொரு பெண்ணும் அடுத்த தலைமுறையை ஊக்குவித்து இப்பணிக்கு சிபாரிசு செய்தால் அடுத்த தலைமுறை இப்பணியை சிறப்புற வளர்க்கும் – அதை நீங்கள் செய்யலாமே!” என்றேன்.

பளீரென வாய் விட்டுச் சிரித்தார்!

“ஒரு பெற்றோர் என்ற முறையில் என் மகளை இவ்வேலைக்குச் செல்ல நான் எந்நாளும் அனுமதிக்க மாட்டேன்.” “பெண் என்றால் அவளுக்கு சமாதானமும் இசைவும் முக்கியம். என் மகள் இவ்வேலைக்கு வந்தால் அவள் இவ்விரண்டையும் நிச்சயமாய் இழப்பாள்!” ஏற்கனவே இப்பணியில் இருப்பதால் அவளை நான் சரிவர கவனிப்பது கூட இல்லை!” “அது மட்டுமல்ல பெண்ணென்றால் பதவி உயர்வுக்கு இங்கே காவல் துறையில் படாத பாடு படவேண்டும்! – “is it that worth for a female?” பெண்ணுக்குப் பணியில் அததனைப் போராட்டம் தகுமா?” என்றவர் தொடர்கிறார்.

“அடுத்த தலைமுறை பெண்களுக்குப் போகாத பணியாகக் காவல் பணி மாறிவருகிறது என்றால் இது பெண்களுக்கு ஏற்ற வேலை இல்லை என்று என்னால் ஆணித்தரமாய்க் கூறமுடியும்!”

“என்னைப் பொருத்தவரையில் பெண் எந்த பணியைச் செய்தாலும் அதில் அப்பெண்ணுக்கு உடம்பின் ஒப்புதல் இருக்க வேண்டும். இவ்வேலையை இவளால் செய்யமுடியுமா – இவளுக்கு இந்த வேலையால் பாதிப்பு நிகழுமா என்பதை நாம் முதலில் அனுமானித்தாக வேண்டும். மற்றவை எல்லாம் அப்புறமே!”

“நீங்கள் என்னதான் முயற்சி பண்ணினாலும் ஒரு ஆணைப்போல் இங்கு நீங்கள் பிரகாசிக்க முடியாது – இது அவன் பணி – அவள் பணி அல்ல!” போய்ப் பாருங்கள் பென்னி ஹாரிங்டனின் கதையை!” – “கேட்டுக் கொள்ளுங்கள்! மொத்தத்தில், இந்த 110 ஆண்டுகளில் ஏதோ ஓர் சில பேர் இங்கே வெற்றி பெற்றிருக்க முடியும். அது பெண்ணினமே வெற்றி பெற்று விட்டதாகக் கொள்ளும் பெருமிதம் அல்ல!”

பேசினார் – முடித்தார் – “எனக்கு வேலை இருக்கிறது – நான் செல்ல வேண்டும்” என்று புறப்பட்டார். நான் சற்று நேரம் அசையாது அங்கேயே நின்றேன். அவள் பேசிய ஒவ்வொன்றும் மாணிக்க வார்த்தைகள்! அனுபவத்தின் வாக்குமூலம்! 110 ஆண்டுகள் இந்த நாடு செய்த பரிசோதனையின் முத்தாய்ப்பான கண்டுபிடிப்பு இது. பெண்ணைப் பற்றி பெண்னே பேசின சுய போதனை.

நினைத்துப் பார்த்தேன் பாரதியை – பாரதியை எடுத்துக்காட்டி எடுத்துக் காட்டி – விளாசிப் பேசும் நம்மவர் துறு துறுப்பை.

அமெரிக்கக் காவல் துறையில் பெண்கள் வளர்ந்து வந்த கடுமையான பாதையைத் திரும்பிப்பார்த்தேன். அமெரிக்காவின் முதல் பெண் காவல் துறைத் தலைமையான பென்னி ஹாரிங்டன் அசாதாரணப் பெண். உலகத்தில் காவல் பெண்கள் எனும் வரலாற்றில் பென்னி ஹாரிங்டனுக்கு என்றும் நிலைத்த சிரஞ்சிவியான இடம் உண்டு. ஆனால் தலைமையில் அமர்ந்த இரண்டே ஆண்டுகளில் பதவி விலகினார் – இல்லை! நிர்ப்பந்தத்தின் பேரில் பதவி விலக வைக்கப்பட்டார் என்றே சரித்திரம் காட்டுகிறது.. மீண்டும் அவர் காவல் துறையினில் நுழையவே இல்லை – நுழையவும் முடிய வில்லை. காவல்துறையின் வெளிப்புற உபரிப்பணிகளில் தான் அவரால் வேலை பார்க்க முடிந்தது.

காவல் துறையில் மற்றும் தீயணைப்புத் துறையில் பெண்களுக்குள்ள பிர்ச்சனைகளை, .குறிப்பாக, பாலியல் பிரச்சினைகளை இவர் ஆய்வு செய்ததோடு மட்டுமல்லாது அவற்றை அணுகும் – நிவர்த்திக்கும் வழிமுறைகளையும் போதித்தவராகிறார். பெண் காவலர்களைப் பணியமர்த்தவும் அவர்களை காவல் பணியில் தக்க வைக்கவும் அவர் வழிமுறைகளை நிறுவி இருக்கிறார்.

மிகப் பிரசித்தி பெற்ற மூன்று நூல்களை எழுதி இருக்கிறார். பெண்ணியக் குழுமங்களோடு மிக நெருங்கிய தொடர்பு வைத்திருந்து பெண்களுக்காக மிகப்பெரிய அளவில் கூக்குரல் எழுப்பி இருக்கிறார். காவல் துறைப்பெண்களுக்கான தேசிய வாரியம் நிறுவி இருக்கிறார். இவரது மூசசும் நாடியும் காவல்துறையில் பெண்களின் முன்னேற்றம்” என்கிற ஒன்றையே தான் ஒலித்தவண்ணம் இருந்தன. இரண்டே ஆண்டுகள் தாம் அவர் காவல் தலைமையில் இருந்தாலும், காவல் துறையில் அவர் செய்த மறுமலர்ச்சிகள் முத்தாய்ப்பானவை. எந்த ஒரு ஆண் தலைமையும் சிந்தித்துப் பார்க்கவியலாத புதுமுனைப்பான திருத்தங்களைக் காவல் பணியின் நடைமுறையில் கொண்டு வந்தார். சொந்த கணவனே ஆனாலும் (அதுவும் அவனும் ஒரு காவலரே என்ற போதிலும் ) சட்டத்தின் முன் அவனும் ஒன்றே என பாரபட்சம் இல்லாமல் நடந்து கொண்டவர். அவனைப் பதவியிலிருந்து விலக்கியும் இருக்கிறார்.

கறுப்பினத்தவர் மீதும், ஏழை எளியோர் மீதும். பெண்கள் – குழந்தைகள் மீதும் காவலர்கள் காட்டும் வன்முறையைச் சாடி அதனைத்தடுத்தார். வெள்ளை இனப் பெண்ணுக்கு எத்தனை நெருக்கடிகள் – இன – சமூக அழுத்தங்கள் – அந்தஸ்து இத்யாதிகள் இருக்கும் என்பதை இங்கிருப்பவர்க்ள நேரடியாக உணரமுடியும். ஆனால் வெள்ளை இனமாய் இருந்த போதும், வெள்ளை இனத்துக்கு சார்பு தராத துணிச்சல் பென்னி ஹாரிங்டனிடம் இருந்தது. அநியாயமான முறையில் ஒரு கறுப்பினக் காவல் அதிகாரி வெள்ளையினக் காவலரால் கழுத்து நெரித்து மூச்சடைக்க வைத்து கொல்லப்படுகிறார். அந்த சம்பவத்தில் அந்த வெள்ளை அதிகாரிகளை உடனடியாகப் பணி நீக்கம் செய்கிறார் பென்னி. ஆனால் கொல்லப்பட்ட கறுப்பின அதிகாரியின் அடக்க நாளன்று வெள்ளை காவலர்கள் “அவனை நெரிக்காதே! எரித்து விடு!” என்ற வாசகம் பதித்த “டி ஷர்ட்” அணிந்து கொண்டாடுகிறார்கள். இந்தக் கொடுமையான செயலுக்கு காரணமாயிருந்த அந்த இரு கொலை கார வெள்ளை அதிகாரிகளையும் சுட உத்தரவிடுகிறாள் பென்னி. ஆனால் வெள்ளை வலையின் சூழ்ச்சியும் வலிமையும் அவளது பணிக்கு யமனாக அமைகின்றன. பதவி நீக்கம் செய்யப்பட்ட அவளது கணவனைக் கைக்குள் போட்டுக்கொண்டு வெள்ளை சூழ்ச்சி வலுக்கிறது.

தனது 22 வயதில் (1964ல்) காவல் பணியில் காவலராகப் பணியில் சேர்ந்தவர் பென்னி. 22 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு காவல் தலைமைக்கு அமர்த்தப் படுகிறார். எனவே காவல் பணியில் பழுத்த அனுபவம் கொண்ட நிலையில் மட்டுமே காவல் தலைமைக்கு பென்னி வந்தார் என்பதை நாம் கவனிக்க வேண்டும்.

சூழ்ச்சியின் விளைவு நிகழ்ந்தது பணி நீக்கம் மட்டுமல்ல – கணவனையும் கையயோடு விவாகரத்து செய்த்துவிட்டு தான் வெளியேறுகிறார் காவல் துறையை விட்டு. கலிபோர்னியாவின் மாரோ பே நகரில் குடியேறி அங்கு வாசம் செய்து வருகிறார். இன்று அவருக்கு 74 வயது. கடை வைத்து வியாபாரம் பண்ணுகிறார். படிக ஜெபமாலைகள் விற்கிறார் – தியானம் மற்றும் ரெய்கி கற்பிக்கிறார். தெய்வீக – தியான விஷயங்களும் வாடிக்கையாளர்களுடன் சம்பாஷிப்பதுமாக, அவரது வாழ்வின் கடைசி கட்டம் போய்க்கொண்டு இருக்கிறது.

இவரது கடைக்கு வருபவர்கள் கேட்கும் காவல் துறைப் பணி தொடர்பான கேள்விகளுக்கெல்லாம் சலிக்காமல் பதில் சொல்கிறார். காவல் துறையில், காவல் பணியில் தனக்கு ஏற்பட்ட ரணங்களை ஆற்றுமுகமாக ஜெபத்தையும், தியானத்தையும், ரெய்கியையும் தான் அப்போதே மேற்கொண்டிருந்ததாகக் கூறுகிறர். பணியிடப் பிரச்சனைகள் பெண்களை மிகவும் பாதிக்கும் அதுவும் உடம்புக்கும் உள்ளத்துக்கும் ஒத்துவராத பணி பெண்களின் ஆரோக்கியத்திற்கு உகந்ததல்ல எனபதை இத்தனைப் போராட்டத்த்திற்குப் பிறகு, தான் மனபூர்வமாய் உணருவதாகக் கூறுகிறார். “பெண்ணென்றால் அமைதி வேண்டும் அவளுக்கு. அவளுடைய உடற் கூறு – அவளுடைய உள்ளக் கூறு இவை இரண்டும் ஆணிலிருந்து வித்தியாசமானவை – அந்தத் தெளிவை நான் பட்டு நொந்து கற்றுக் கொண்டிருக்கிறேன். இன்று பெண்களின் உன்னதமும் மென்மையும் எத்தனை அற்புதமானவை என்பதை என்னைப்போல் ரசிக்க எத்தனைப் பேரால் முடியும்?” என்கிறார்.

உடம்பெனும் தராசில் நடக்கும் அக்கினிப் பரிட்சையில் பெண்ணின் உள்ளமும் வேகும் என்று ஹாரிங்டன் சொலவதை எவரே மறுப்பார்?

சக்தி சக்திதாசன்

அன்பினியவர்களே !

அன்பான வணக்கங்களுடன் இவ்வார மடலில் சந்திப்பதில் மகிழ்வடைகிறேன். இவ்வாரம் இங்கிலாந்து அரசியல் வரலாற்றில் ஒரு முக்கியத்துவம் நிறைந்த வாரமாக இடம்பெறப் போகிறது. நிலநடுக்கம் ஏற்பட்ட பின்னால் அடுக்கடுக்காய் வரும் சிறு அதிர்வுகளும் அவ்வதிர்வுகளினால் ஏற்படும் விளைவுகளும் சகஜம் என்பது போல ஜாரோப்பிய ஒன்றியத்தின் உள்ளேயா ? வெளியேயா ? என்பதற்காக நடத்தப்பட்ட சர்வஜன வாக்கெடுப்பின் முடிவு எனும் அரசியல் அதிர்வின் விளைவுகள் இன்னும் விளைந்து கொண்டே இருக்கின்றன.

கடந்த வியாழக்கிழமை 23ம்திகதி நடைபெற்ற இங்கிலாந்து ஜரோப்பிய ஒன்றியத்திலிருந்து வெளியேறுவதா ? இல்லை தொடர்ந்து அங்கம் வகிப்பதா எனும் கேள்விக்கு இங்கிலாந்து மக்கள் 52% வெளியேற வேண்டும் என்றும் 48% அங்கத்துவம் வகிக்க வேண்டும் என்றும் தீர்ப்பளித்திருக்கிறார்கள். மக்கள் தீர்ப்பே மகேசன் தீர்ப்பு என்பதைற்கமைய இங்கிலாந்து ஜரோப்பிய ஒன்றியத்திலிருந்து வெளியேறுவது என்பதை அரசாங்கம் மக்கள் ஆணையாக ஏற்று அதற்கான முன்னெடுப்புகளைச் செய்ய வேண்டிய நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டுள்ளது.

இம்முடிவு ஒரு அரசியல் அதிர்வாகவே அமைந்து விட்டது. இங்கிலாந்து அரசாங்கமும், பிரதமரும், எதிர்க்கட்சியும் இங்கிலாந்தின் தொடர்ந்த ஜரோப்பிய ஒன்றியத்தின் அங்கத்துவத்தை வலியுறுத்திப் பிரச்சாரம் செய்தார்கள் என்பதை எனது கடந்தவார மடலில் தெரிவித்திருந்தேன். ஆனால் மக்களின் முடிவு அவர்கள் எதிர்பார்த்ததைப் போலல்லாது முக்கியமான அரசியல் அவதானிகளின் எதிர்பார்ப்புக்கு முற்றிலும் முரணானதாக அமைந்து விட்டது.

தேர்தல் முடிவு வெளியான வெள்ளியன்று காலை பிரதமர் தனது உத்தியோக வாசஸ்தலத்திற்கு வெளியே பத்திரிகைகளுடனான ஒரு சந்திப்பை நடத்தி தான் தனது பிரதமர் பதவியிலிருந்து விலகுவதாக அறிவித்தார். ஜரோப்பிய ஒன்றியத்தில் இணைந்திருக்க வேண்டும் என்ற தனது வேன்டுகோளை நிராகரித்த மக்களின் ஆணையை நிறைவேற்றும் தகமையைத் தான் இழந்து விட்டதாகக் கூறிய அவர் , இங்கிலாந்தை ஜரோப்பிய ஒன்றியத்திலிருந்து வெளியேற்றும் நடவடிக்கையை புதிய பிரதமரும், புதிய அமைச்சரவையுமே கொன்டு செல்வது நாட்டிற்கு நன்மை பயக்கும் என்றார் பிரதமர்.

ஆயினும் புதிய பிரதமர் தெரிவுசெய்யப்படும் வரை தான் மூன்றுமாத காலத்திற்கு தொடர்ந்து நாட்டின் தலைமையை முன்னெடுத்துச் செல்வதாகவும் உறுதியளித்தார். அதனைத் தொடர்ந்து அரச அதிகாரத்திலிருக்கும் கன்சர்வேடிவ் கட்சி தமக்கான புதிய தலைவரின் மூலம் அடுத்த பிரதமரை தேர்ந்தெடுக்கும் நடவடிக்கைகளை முடுக்கி விட்டு செப்டெம்பர் 9ம் திகதி புதிய பிரதமர் அறிவிக்கப்படுவார் என்று தெரிவித்துள்ளது.

சரி இனி இந்த முடிவு கிளப்பிய அடுத்த அதிர்வலையைப் பார்ப்போம். எதிர்க்கட்சியான லேபர் கட்சியின் தலைவரான ஜெர்மி கோர்பன் அவர்களுக்கு ஏற்பட்டிருக்கும் தலைவலி. ஜேர்மி கோர்பன் பலகாலமாகவே லேபர் கட்சியின் இடதுசார முன்றலில் நின்றவர், நிற்பவர் அவர் எப்போது ஜரோப்பிய ஒன்றியத்திற்கு முரணான கருத்தையே கொண்டிருந்தார் ஆனால் காலத்தின் கோலத்தால் லேபர் கட்சியின் தலைவராக்கப்பட்டார். லேபர் கட்சியின் பெரும்பான்மையினர் ஜரோப்பிய ஒன்றியத்திற்ல்கு சார்பான கொள்கை கொண்டிருந்ததால் அக்கட்சியின் கொள்கையாக ஜரோப்பிய ஒன்றியத்தின் அங்கத்துவத்தை ஆதரித்து பிரச்சாரம் செய்ய வேண்டிய நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டார். அதன் காரணமாக லேபர் கட்சியின் தலைவர் பிரச்சாரத்தில் முழுமனதுடன் ஈடுபடவில்லை அதனால் லேபர் கட்சியை ஆதரிப்பவர்கள் மத்தியில் லேபர் கட்சியின் நிலைப்பாட்டைப் பற்றி தெளிவான நிலை இருக்கவில்லை. விளைவு லேபர் கட்சியின் கோட்டை என்று கருதப்பட்ட இடங்களிலேயே ஜரோப்பிய ஒன்றியத்திற்கு எதிரான வாக்களிப்பே நிகழ்ந்தது.

தமது கட்சியின் தலைவர் கட்சியை வழிநடத்தும் தகமை அற்றவர். இவரின் தலைமையின் கீழ் அடுத்த தேர்தலில் தமது கட்சி மூழ்கிப் போவது நிச்சயம் எனும் முடிவுக்கு அக்கட்சியின் பாராளுமன்ற உறுப்பினர்கள் பெரும்பான்மையினர் வந்தனர். ஒவ்வொருவராக ஏறக்குறைய 75% வீதமான நிழல் அமைச்சர்கள் தமது பதவியை இராஜினாமாச் செய்தது மட்டுமன்றி தமது தலைவரின் மீது நம்பிக்கையில்லாத் தீர்மானம் கொண்டு வந்தார்கள். அந்நம்பிக்கையில்லாத் தீர்மானத்திர்கு ஆதரவாக 172 உறுப்பினர்களும் எதிராக 40 உறுப்பினர்களும் வாக்களித்தனர். ஜெர்மி கோர்பன் அவர்கள் தலைவர் பதவியிலிருந்து இராஜினாமாச் செய்ய வேண்டும் எனும் குரல் ஓங்கி ஒலிக்கிறது. ஆனால் அவரோ தன்னைத் தேர்ந்தெடுத்த சாதாரண உறுப்பினர்களின் நம்பிக்கையை தான் சிதறடிக்கப் போவதில்லை என்றும் தன்னைப் பதவியிலிருந்து இறக்க வேண்டுமானால் ஜனநாயக வழியில் தன்னை எதிர்த்து தலைமைப் பதவிக்கு போட்டியிடலம் என்றும் கூறியுள்ளார்.

சரி அடுத்த அதிர்வலைக்கு வருவோம். ஜக்கிய இராச்சியமானது இங்கிலாந்து, ஸ்கொட்லாந்து, வேல்ஸ், வட அயர்லாந்து எனும் நான்கு பிரிவுகளை உள்ளடக்கியதாகும். நடந்த இந்த ஜரோப்பிய ஒன்ரியத்திற்கான சர்வஜன வாக்கெடுப்பில் ஸ்கொட்லாந்து நாட்டு மக்கள் 56% மானோர் ஜரோப்பிய ஒன்றியத்தை விட்டு வெளியேறக்கூடாது என்று வாக்களித்துள்ளனர். இதன் பிரகாரம் ஸ்கொட்லாந்து நாட்டின் சட்டசபையின் முதலமைச்சர் தமது நாட்டை தமது மக்களின் ஆணைக்குப் புறம்பாக ஜக்கிய இராச்சியத்தோடு இணைத்து வெளியே எடுப்பது ஜனநாயகத்திற்கு விரோதமானது எனும் வாதத்தை முன்வைக்கிறார் . ஜக்கிய இராச்சியம் தமது விருப்பத்திற்கு எதிராக நடக்க முற்பட்டால் தாம் தமது நாடு ஜக்கிய இராச்சியத்திலிருந்து பிரிந்து செல்லும் மக்களின் அபிலாஷயை அறிந்து கொள்ள இரண்டாவது ஸ்கொட்லாந்து சர்வஜன வாக்கெடுப்பை நடத்தப் போவதாகவும் அறிவித்திருக்கிறார்.

அதேபோல் வட அயர்லாந்தும் தாம் ஜரோப்பிய ஒன்றியத்தில் இணைந்திருக்க விரும்புவதாக வாக்களித்துள்ளார்கள். அவர்களும் இதன் மூலம் தாம் ஜரோப்பிய ஒன்றியத்தில் நிலைத்திருக்கக் கூடிய வகையில் ஜக்கிய இராச்சியத்தின் முடிவு அமைய வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறார்கள்

அனைத்தையும் கூட்டிக் கழித்துப் பார்க்கும்போது கடந்தவார சர்வஜன வாக்கெடுப்பின் தீர்வு பற்பல பிரச்சனைகளைக் கிளறி விட்டிருக்கிறது. இங்கிலாந்தின் பிரதமர் டேவிட் கமரன் பிரஸ்ஸல்ஸ் நாட்டிற்கு விஜயம் செய்து இங்கிலாந்தின் முடிவைப் பற்றிய விளக்கத்தை மற்றைய ஜரோப்பிய தலைவர்களுக்கு விளக்கிக் கூறியுள்ளார். அவர்களோ ஜரோப்பிய ஒன்றியத்தின் சாசனத்தில் 50 வது ஷரத்தான விலகுதல் எனும் ஷரத்தை முடுக்கி விட்டால் ஒழிய எதுவிதமான பேச்சுவார்த்தைகளுக்கும் நாம் இடமளிக்கவே மாட்டோம் என்று கூறியுள்ளார்கள்..

சரி இனி பெரும்பான்மையோரின் எதிர்பார்ப்புகளுக்கு முரணாக மக்கள் வாக்களித்தது ஏன் ? முதலாவதாக மக்கள் இதுவரை நடந்த அரசியலை தூக்கி எறியும் வண்ணம் நடந்துள்ளார்கள் எனும் கருத்து நிலவுகிறது . அத்தோடு இங்கிலாந்துக்குள் நுழையும் அந்நியதேசத்தவரின் எண்ணிக்கையின் அளவு எதிர்பார்த்த அளவில் கட்டுப்படுத்தாது ஒரு காரணம். இக்காரணமே கடந்தவார சர்வஜன வாக்கெடுப்பின் முடிவுக்குக் காரணம் என்று கருதப்படுகிறது.

மிகவும் ஆச்சரியப்படக்கூடிய விடயம் என்னவெனில் இங்கிலாந்தின் பல்லினக் கலாச்சார மக்கள் வாழும் நகரமாகிய பேர்மிங்காம் நகர் ஜரோப்பிய ஒன்றியத்திலிருந்து வெளியேறுவதற்கு ஆதரவாக வாக்களித்திருந்தமையேயாகும். பேர்மிங்காம் நகரம் நிச்சயமாக ஜரோப்பிய ஒன்றியத்தின் தொடர்ந்த அங்கத்துவத்துக்கு ஆதரவாக வாக்களிக்கும் என்றே அரசியல் அவதானிகளின் கருத்து அமைந்திருந்தது.

ஆனால் இந்த “வெளிநாட்டுக்காரரின் இங்கிலாந்து வருகை என்பதை முன்னிலைப்படுத்தி பல முன்னனி அரசியல்வாதிகள் பிரச்சாரம் செய்தமையால் இங்கிலாந்து மக்களின் மனங்களில் என்றுமில்லாதவாறு நிறவெறி, இனவெறி என்பன தலைதூக்கப்பட்டு விட்டதோ எனும் அச்சம் பலர் மனதில் ஊசலாடுகிறது.

இனவெறி, நிறவெறி தொடர்பான குற்றச்செயல்கள் கடந்தவார சர்வஜன வாக்கெடுப்பின் முடிவுக்குப் பின்னர் அதிகரித்திருப்பதாக தகவல்கள் தெரிவிக்கின்றன.

கடந்தவார சர்வஜன வாக்கெடுப்பின் முடிவு எனும் சுனாமி அலை கொடுத்த அரசியல் அதிர்வுகள் இன்னும் தொடர்ந்து கொண்டே இருக்கின்றன. இன்று காலை அனைவராலும் அடுத்த பிரதமராவார் என்று எதிர் பார்த்திருந்த முன்னாள் லண்டன் மேயர் பொரிஸ் ஜான்சன் தான் டேவிட் கமரன் விட்டுச் செல்லும் வெற்றிடத்தை நிரப்புவதற்காக விண்ணப்பிக்கப் போவதில்லை என்று அறிவித்தது அனைவரின் மத்தியிலும் மிகப்பெரும் ஆச்சரியத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது.

சரி போனவாரம் நான் எவ்வாறு வாக்களித்தேன் என்று இந்தவாரம் சொல்கிறேன் என்று சொன்னதன் பிரகாரம் நான்,

“ஜரோப்பிய ஒன்றியத்தில் தொடர்ந்து அங்கம் வகிக்க வேண்டும்” என்றே வாக்களித்திருந்தேன். ஆனால் முடிவு எதிராக இருக்கிறது . எது எப்படி இருப்பினும் வருவதை எதிர்கொள்வதுதானே யதார்த்தம். காலம் தனது கைக்குள் என்ன வைத்திருக்கிறது என்று பொறுத்துத்தான் பார்ப்போமே !

மீண்டும் அடுத்த மடலில்
அன்புடன்
சக்தி சக்திதாசன்