Month: November 2016

-தமிழ்த்தேனீ

”எத்தனை தடவை சொல்றது கதவைத் திறந்தா  முழுசு திற… இப்பிடி அரைகுறையாத் திறக்காதே!  போகும்போது வரும்போது  கால் விரலைப் பதம் பாக்குதுன்னு”  என்று  எரிந்து விழுந்தார் முருகன். ”எதுக்கு அத்தனை தடவை சொல்றீங்க?  ஒருதடவை சொல்லிட்டு நிறுத்த வேண்டியதுதானே?”  என்றாள் ரோஷமாக வள்ளி. ”இத்தனை தடவை  சொல்லியே மாத்திக்க மாட்டேங்கற  இதுலே உனக்கு ரோஷம்வேற வருது; ஒரு தடவை சொல்லும்போதே  மாத்திகிட்டா நான் ஏன் மறுபடியும் சொல்லப் போறேன்?” என்றார் முருகன். ”சரிங்க எதுக்கெடுத்தாலும் கோவப்பட்டு கத்திகிட்டு இருக்கறதே  உங்களுக்கு வழக்கமாபோச்சு!” என்றாள் வள்ளி. ”ஆமாம் நான் என்ன  பயித்தியக்காரனா  சும்மாக் கத்த…?  நானும் பொறுமையாச் சொல்லிப்பாத்துட்டு அதை நீ காதிலேயும் வாங்கறதில்லே… மனசிலேயும் வாங்கறது இல்லேன்னு தெரிஞ்சதுக்கு அப்புறம்தானே  கத்தறேன். என்னைக் கத்தவிடாமே இருக்கியா நீ?  நானும் அமைதியா இருக்கணும்னுதான் பாக்கறேன். முடியலையே…!”  என்று அலுத்துக் கொண்டார் முருகன்..

”சரி, சரி இனிமே பாத்துச் செய்யறேன் கத்தாமே இருங்க!”  என்றாள் வள்ளி; ”என்னை அடக்காதே  நீ! ஒரு தடவை சொன்னவுடனே அதை மாத்திக்க!” என்றார் முருகன்.  வள்ளி அவரையே  உற்றுப்பார்த்துவிட்டு  படுக்கைஅறைக்குப் போய்ப் படுத்துக் கொண்டு புத்தகம் படிக்க ஆரம்பித்தாள். முருகன் வந்து  கம்ப்யூட்டரில் உட்கார்ந்து   எதையாவது  முகநூலில் எழுதலாம் என்று ஆரம்பித்தார்; ஆனாலும் அவர் மனம்  இவ கொஞ்சமாவது மதிக்கறாளா, புரிஞ்சிக்கறாளா  என்றே யோசித்துக் கொண்டே இருந்தது. சற்றுநேரம் கழித்துச் ”சரி… சாப்பிட வாங்க!”  என்றாள் வள்ளி. தட்டுக்களை எடுத்துக் கழுவி மேசையில் வைத்துவிட்டுச் சமையலறைக்குப்போய் சாதம், கறி எல்லாவற்றையும் எடுத்து வர அவரும்  உதவி,  எல்லாவற்றையும்  கொண்டுவந்து வைத்துவிட்டுச் சாப்பிட உட்கார்ந்தனர் இருவரும். அவரை மறந்து ரசித்து  சாப்பிட்டுக்கொண்டே இருந்தார்.

வள்ளியின் குரல்… ”நல்லா இருக்கா?” என்றாள். ”உண்மையிலேயே  நல்லா இருக்கு அதான் ரெண்டாவது தடவை குழம்பே போட்டுகிட்டேன்!”  என்றார் சற்றே தணிந்த  குரலில். ”அது சரி… நல்லா  சமைக்கறே, ருசியா  சமைக்கறே… ஆனா, சொன்னதைக் கேக்கவே  மாட்டேங்கறையே  ஏன் கொஞ்சம் அனுசரிச்சுப் போனாத்தான் என்னவாம்?” என்றார். சாப்பாட்டு மேசையிலேகூட  எதுக்காவது என்னைத் திட்டிகிட்டே இருப்பீங்களா  சாப்பிடுங்க என்றாள் வள்ளி. நான் இப்போ உன்னை என்னா திட்டினேன். நான் பேசினாவே அதைத்  திட்றதுன்னு ஏன் எடுத்துக்கறே  என்றார் முருகன். வள்ளிக்குப்  புரைக்கேறியது.   பதறிப்போய் யாரோ நினைக்கறாங்க உன்னை…  இந்தா… தண்ணி குடி என்றார் முருகன்.

சாப்பிட்டு முடித்ததும் மீண்டும் உணவு வகைகளை உள்ளே கொண்டு வைப்பதற்கு உதவிவிட்டுக்  காலையிலேருந்து  வேலை செஞ்சுகிட்டே இருக்கே.  போயி கொஞ்ச நேரம் படுத்து ரெஸ்ட் எடும்மா. நான் இந்த மேஜையைத் துடைக்கறேன், கதவெல்லாம் சாத்தித் தாப்பாள் போட்டுட்டு அப்புறம் கம்ப்யூட்டர்லே உக்கார்ரேன், கவலைப்படாமே  கொஞ்சநேரம் தூங்கி எழுந்திரு என்றார் கனிவாக.  வள்ளியும் சரி என்று சொல்லிவிட்டு உள்ளே போய்ப்படுத்தாள். சற்று நேரத்திலே சத்தமே காணுமே என்று எட்டிப் பார்த்தார் முருகன். வள்ளி ஆழ்ந்து தூங்கிக் கொன்டிருந்தாள். இவளுக்கு மட்டும் எப்பிடி படுத்தவுடனே தூக்கம் வருதுன்னு தெரியலே என்று நினைத்துகொண்டு மனதுக்குள் சிரித்தபடி வந்து கணிணியில் உட்கார்ந்தார்.

ஐந்து நிமிடத்திலே தொலைபேசி அழைத்தது.  ஐயோ பாவம்  இவ தூங்கிட்டு இருக்காளே நாம் யாருன்னு பாப்போம்  என்று தொலைபேசியை எடுத்தார் . மறுபுறத்தில் வள்ளியின் தங்கை லதா.  வள்ளி எப்பிடி இருக்கே என்றாள். நல்லா இருக்கேன் லதா  நீ எப்பிடி இருக்கே  என்றாள்  வள்ளி உற்சாகமான  குரலில். சரி  நாம ஏதோ ஒட்டுக்கேக்கறோம்னு நெனைச்சுப் போறாங்க என்று நினைத்து ரிசிவரை வைத்தார் முருகன். ஐய்யயோ  என்று பதட்டமாக  வள்லியின் குரல் கேக்கவே  ஓடிப்போய்  என்னாச்சு வள்ளி என்றார் முருகன். ஒண்ணுமில்லேங்க  லதாகிட்டே பேசிகிட்டு இருக்கேன் என்றாள் வள்ளி. அதுக்கு ஏன் ஐயய்யோ… அப்பப்பான்னு ஒரு அலறல் மெதுவாப் பேசேன் என்றார் முருகன்.  அந்தப் பக்கம்  லதா  என்ன  உங்க வீட்டுக்காரர் கோவமா பேசறாரு என்றாள். அது ஒண்னுமில்லே  நீ சொன்னியே  அந்த  ஆளைக் கட்சியைவிட்டு நீக்கிட்டாங்கன்னு;  அதுக்கு ஐயய்யோன்னு சொன்னேனே அதுக்குதான்  வேறொண்ணுமில்லே  என்றபடி  சரி  அதுக்குப்புறம்  என்ன ஆச்சு என்றாள் சாவதானமாக.  மீண்டும் வந்து  கணிணியில் உட்கார்ந்தவருக்கு ஏதேதோ யோசனைகள்.   திருமணம் ஆனதும்  சத்திரத்திலிருந்து  அவர்கள் தங்கிஇருந்த  குடித்தன வீட்டிற்கு வந்ததும் பக்கத்திலே நிற்க வைத்து ஆரத்தி எடுத்தார்கள்.  இந்தப் பக்கம் யாரோ ஏதோ கேட்டதற்கு பதில் சொல்லிவிட்டு திரும்பிப் பார்த்தால்  வள்ளியைக் காணவில்லை.  எல்லோர்  எதிரிலும் தேடினால் கிண்டல் செய்வார்களே என்று  உள்ளே போனார்  முருகன், அங்கே சமையற்கட்டில் அம்மா நான் பாத்துக்கறேன், நீங்க  கொஞ்சம் ரெஸ்ட் எடுங்க  என்று தன் அம்மாவிடம் சொல்லிக் கொண்டிருந்தாள் வள்ளி. அன்று தானாகவே வந்து பொறுப்பெடுத்துக் கொண்ட வள்ளி இன்றும் பொறுப்பிலிருந்து  விலகாமல் நிர்வாகம் செய்துவருகிறாள்.

சரி  சும்மா உக்காந்து  யோசனை செய்து கொண்டே  இருக்கறதைவிட ஏதேனும் உருப்படியாக செய்யலாம் என்று  கணிணியிலிருந்து எழுந்து கார் ஷெட்டுக்கு போயி  காரைத் துடைக்கலாம் என்று போய்ப்பார்த்தால்  கார் சுத்தமாக இருந்தது. எல்லா வேலையையும் இவளே செஞ்சிருவா, எதுக்காவது உதவிக்குக் கூப்புடுவா  அதைப் போயி செய்யலாம்னா அதையும் இவளே செஞ்சிருவா. அவசரக் குடுக்கை என்று மனதுக்குள் சிரித்தபடி இப்பிடி அறுபத்தி ஐஞ்சு வயசாகியும்  உதவிக்கு ஒரு வேலைக்காரி கூட வெச்சிக்காமே இவளே உழைக்கறா, தோட்டத்தைச் சீரா வெச்சிக்கறா, எல்லாச் செடிக்கும் தண்ணி கொட்டி  இவளைப் பார்த்தாவே  எல்லாச் செடியும்  மரமும்  பூக்கொடியும்  இவ கைபட்டவுடனே மகிழ்ந்து போயி  பூவாக் கொட்றது, பழமாக் கொட்றது.

நல்ல ராசியான  கை;  அது மட்டுமில்லே!  நல்ல  விகல்பமில்லாத  மனசு, பக்தி எல்லாம் இருக்கு, ஆனா  கொஞ்சம் பொறுமையை வளத்துண்டா  நல்லா இருக்கும் என்று நினைத்துக்கொண்டு  மீண்டும் கணிணியில் வந்து உட்கார்ந்தார்  முருகன். இந்தாங்க காப்பி  குடிங்க என்றாள் வள்ளி. காப்பியை நீட்டியபடி, இவ இப்பத்தானே  தூங்கிட்டு இருந்தா  அதுக்குள்ளே  ஏன் எழுந்து  காப்பி போட்டா என்று நினைத்தபடி  ஏம்மா  கொஞ்சநேரம் ரெஸ்ட் எடுன்னு சொன்னேனே என்றா முருகன். இல்லே  மணியாச்சு  சாயங்காலம் கடைக்குப் போயி கொஞ்சம் மளிகை சாமான் வாங்கணும்; நாளைக்கு நம்ம எதிர்வீட்டு  பால்கிருஷ்ணனும்  லக்‌ஷ்மியும் யூஎச்லேருந்து வராங்க.  அவங்களுக்கு  காலையிலே ஏதாவது செஞ்சு எடுத்துட்டுப் போயி குடுக்கணும் என்றாள். மாலை கடைக்குப் ரெண்டு பேரும் போயி எல்லாம் வாங்கிட்டு வந்தாச்சு. சரி, சீக்கிரமா படுத்துத் தூங்கு. காலையிலே அஞ்சரை மணிக்கெல்லாம் எழுந்துக்கறே  என்றார் முருகன். சரி என்று சொல்லிவிட்டு  இரவுச் சாப்பாட்டை முடித்துக் கொண்டு   வள்ளி நான் போயி தூங்கறேன் என்றபடி உள்ளே போனாள்.

எல்லாக் கதவும் போட்டிருக்கா என்றெல்லாம் பார்த்து எல்லாவற்றையும்  பூட்டிவிட்டுச் சமையற்கட்டில் கியாஸ் மூடிஇருக்கான்னு பாக்கலாம்ன்னு போனா  கியாசை சரியாவே மூடலே, அவருக்கு கோவம் கோவமாக வந்தது. எவ்ளோ ஆபத்து எத்தனை தடவை சொன்னாலும் கேக்க மாடேங்கறா சரியா மூடினா என்ன என்கிற கோவத்தோடு அதைச் சரியாக மூடிவிட்டு, படுக்கை அறைக்குள் நுழைந்து  ஏம்மா வள்ளி  அந்த  கியாசை சரியா மூடுன்னு எத்தனை தடவை சொல்றது  என்றார்.    சரியா மூடலையா  நீங்கதான் மூடிட்டு வாங்களேன்; அதுக்கு ஏன் இப்பிடித் திட்றீங்க  என்றாள் வள்ளி, அவருக்கு  வந்த கோவத்திலே நான் இப்போ என்ன திட்டினேன்  ஏதாவது  தகாத வார்த்தை சொன்னேனா நல்லதைச் சொன்னா திட்றேன் திட்றேங்கறியே  இது நியாயமா?  என்றார். சரி சரி எனக்கு தூக்கம் வருதுன்னு சொல்லிட்டு  திரும்பிப் படுத்தாள் வள்ளி.

முருகன் கோவத்தை  அடக்கிக் கொன்டு  மீண்டும் கணினியின் முன்னால் வந்து உட்கார்ந்து  தன்னையே  சமாதானப்படுத்திக் கொண்டு தொலைக்காட்சிப் பெட்டியை உயிர்ப்பித்தார். செய்திகள்  வாசிப்பது  என்று முக்கியமான செய்தியை தப்பும் தவறுமான தமிழில் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறாள் ஒரு பெண்மணி. உள்ளே இருந்து  ஏங்க அந்த  டீவீ சத்தத்தைக் குறைங்க…  தூக்கமே வரலே  என்றாள் வள்ளி. இவ   நம்மை ஒண்ணுமே நிம்மதியாச் செய்ய விடமாட்டா  என்று மனதுக்குள் நினைத்துக் கொண்டு  சரி சரி  நான் எது செஞ்சாலும் ஏதாவது  சொல்லு   மனுஷனை நிம்மதியா  விடாதே என்றார்  எரிச்சலுடன். தொலைக்காட்சிப் பெட்டியை அணைத்துவிட்டு .

தூங்கும்போதுகூட ஏதானும் திட்டிகிட்டே இருக்காதீங்க வந்துபடுங்க. நேத்து கூட   சரியாத் தூங்கலை நீங்க! இன்னிக்கு  மதியமும்  கொஞ்சநேரம் படுக்கலே  முதுகெல்லாம் வலிக்கும் என்றாள். அடடா இவ என்னிக்கு நம்மைப் புரிஞ்சிப்பா  நமக்கு எது  நிம்மதியா இருக்கும்னு புரிஞ்சிக்கவே மாட்டளா இவ என்று மனதுக்குள் வருந்தியபடி எல்லாம் வரேன் நீ தூங்கு என்றார்  எரிச்சலுடன். அவருக்கு ஒரு சந்தேகம் வந்தது கல்யாணம் ஆகி நாற்பது வருஷம் ஆச்சு.  இன்னமும் இவ என்னைப் புரிஞ்சு நடக்கமாட்டேங்கறாளே.  மனுஷன் என்ன ரோபோ மாதிரியா நடந்துக்க முடியும் உணர்ச்சியே இல்லாம  ஏன் இவளுக்கு ஒண்ணும் புரியலே.

அவருக்கு திருமணமான புதுசில் சம்பளம் 500 ரூபாய், அந்தக் காலத்திலேருந்து  இவருடைய  எல்லாக் கஷ்டநஷடங்களுக்கும் ஈடுகொடுத்து,  சிக்கனமா இருந்து பிள்ளைகளுக்கெல்லாம் திருமணம் செஞ்சு பேரன் பேத்தியெல்லாம் பாத்தாச்சு. அதெல்லாம் சரி… இவ நம்மோட குடும்பத்துக்காகவே  உழைச்சிகிட்டு இருக்கா,   அதெல்லாம் இல்லேன்னு சொல்லையே. ஆனா இவ இன்னமும்  கல்யாணம் ஆனப்போ இருந்தா மாதிரியே  இருக்காளே;  நான் எந்த நல்லதைச் சொன்னாலும் திட்றேன்னே  எடுத்துக்கறாளே எப்போத்தான் புரிஞ்சு நடந்துக்குவாளோ என்று கோவம் வந்தது.

பேருந்தில் எங்காவது  சென்றால் கூட பக்கத்திலே  இடம் கிடைக்கலேன்னு முன்னாடி  பெண்கள் இருக்கையிலே இவ போயி  உக்காந்துகிட்டு இருந்தாலும்  அப்பப்போ  இவளையே பாத்துகிட்டு  ஜன்னல் ஓரமா உக்காந்திருக்காளே கையை வெளியே நீட்டாமே இருக்கணுமேன்னு கவலைப்பட்டு உக்காந்து இருக்கற  இடத்திலேருந்து எழுந்துபோயி  அவ பக்கத்திலே நின்னு  கையை வெளியே நீட்டாதேன்னு சொன்னா இவரோட  அக்கறையை கொஞ்சமும் புரிஞ்சிக்காமே  எனக்கு தெரியும் என்று முறைச்சிண்டே பதில் சொல்லுவா இவ. நாம இவளைத் தாங்கு தாங்குன்னு தாங்கறோம்னு கொஞ்சமாவது புரிஞ்சிக்கறாளா இவ. நமக்கு இவமேலே எவ்ளோ அன்பு இருக்குன்னு கொஞ்சமாவது யோசிக்கறாளா  எதுவும் கிடையாது! என்று யோசித்துக் கொண்டே இருந்தவரை  என்ன ஆச்சு மணி பதினொண்ணு சீக்கிரம் வந்து படுங்க; முதுகு வலிக்கப் போவுது. எப்பொப் பார்த்தாலும் அந்தக் கம்ப்யூட்டர் முன்னாலே உக்காந்து,கண்ணைக் கெடுத்துக்கறீங்க. சரி  கிச்சன்லே பாலு காச்சி வெச்சிருக்கேன் ஒரு டம்ளர் பாலாவது குடிச்சிட்டு வந்து படுங்க என்று வள்ளியின் குரல் கேட்டது. அவருக்கு திடீர்ன்னு ஒரு சந்தேகம் ஆமா! இவ என்னைப் புரிஞ்சிக்கலேன்னு கோவப்படறோமே  நாம இவளைப் புரிஞ்சிகிட்டு இருக்கோமான்னு?  அது மட்டுமில்லே நாம இவளை நேசிக்கிறோமான்னு சந்தேகம் வந்தது. அவரையே அவர் அலசிக்கொண்டிருந்தார்.

இது வரைக்கும் இவளைத் தவிர வேற யாரையாவது எந்தப் பெண்ணையாவது  தப்பான கண்ணோட்டத்தோட பாத்திருக்கோமா  இல்லே, எப்பவும்  இவளுக்கு நல்லதைத்தானே சொல்றோம்;  ஒவ்வொரு புருஷன் மாதிரி  சுயநலமா இல்லையே நாம  இவளுக்கு ஒண்ணுன்னா  பதறிப் போறோம், இவளைக் கலந்து ஆலோசிக்காம இது வரைக்கும்  எதுவுமே செஞ்சதில்லையே நாம,  அம்மாவை எவ்ளோ நேசிச்சேனோ  அதே மாதிரிதானே  இவளையும் நேசிக்கறோம், இந்த உலகத்திலேயே நான் அதிகமா நேசிச்ச  எங்க அம்மாவுக்கு டாக்டர்   கான்ஸர்ன்னு  சொன்ன போதிலேருந்து   என்னைவிட  அதிகமா அவங்களைப் பத்தி தெரிஞ்சிகிட்டு அவங்களுக்கு  சிரிச்சமுகம் மாறாம  பாத்துப்பாத்து பணிவிடை  செஞ்சவதானே இவ.

எனக்குக் கூட  அம்மாவைப் பத்தி அவ்ளோ தெரியாது;  ஆனா இவளுக்கு  அம்மாவைப் பத்தி தெரியாததே கிடையாதே. அப்பிடிப்பட்ட  இவ!  இப்போ ஏன் எப்போப் பாத்தாலும்  சிடுசிடுப்பா  மாறிப்போனா?  எத்தனையோ உறவுக்காரங்க செஞ்ச துரோகம் அதையெல்லாம் தாங்கித் தாங்கித்தானோ இவளுக்கு  சிரிக்கவே மறந்து  ஒரு யந்திரமா ஆயிட்டாளோ.  இந்த  எல்லாத்தையும் நானும்தானே தாங்கினேன் அதை மறந்துட்டாளோ இவ?  நானும்தானே  அவ்ளோ துரோகத்துக்கு நடுவிலேயும் இவளையும் நல்லா பாத்துகிட்டேன். எனக்கு மட்டும் இவ மேலே உண்மையான  ஆசை இல்லாமலா  எல்லாம் செஞ்சேன். இவளுக்குத் தெரியாமே ஒரு துரும்பைக் கூட நான் நகத்தினது இல்லையே. இவளுக்கு எந்த விதத்திலேயும் ஒரு சின்னத் துரோகம் செய்யாமே  அப்பிடியே  பாதுகாத்து பாதுகாத்துதானே  பறவை அடை காக்கறா மாதிரி கூடவே வாழ்ந்திருக்கேன். அதுனாலே இவளோட மனசுக்கும் தெரியும்  நாம இவளை எவ்ளோ நேசிக்கறோம்னு.  ஆனா சிலபேருக்கு  அன்பை வெளியிலே காட்டத் தெரியாது. அதைப் புரிஞ்சிகிட்டதுனாலேதானே இவ என்ன சொன்னாலும் கேட்டுகிட்டு அமைதியா போறேன்.   அதுக்காக  இவங்களுக்கே  ஆபத்து ஏற்படக் கூடிய  சில விஷயங்களிலே விட்டுக் குடுக்க முடியலையே! எப்பிடி வேணா போகட்டும்னு சுயநலமா இருக்க  முடியலையே!  அதான் கத்தறேன். எந்த ஒரு வினாடியும் நடிக்காமே உண்மையா  வாழணும்னு  நாம  வாழறோம்; உண்மையா வாழறோம்!  அது இவளுக்கு எங்கே புரியப் போகுது. ஒரு நாள் புரியும்! இவளுக்கும் புரியும்  ,இவளுக்கு மட்டுமில்லே. நான் எப்போ பார்த்தாலும் சண்டை  போட்டுகிட்டே இருக்கேன்,  நான் கோவக்காரன்னு, சண்டைக்காரன்னு  நெனைச்சிகிட்டு இருக்கற  பிள்ளைங்களுக்கும் புரியும்.

வாழ்க்கையிலே  அதுக்கும் ஒருநாள் வரும். இவங்களுக்கு புரியுதோ இல்லையோ  நான்  உண்மையாத்தான் வாழறேன். அதுனாலே நாமும் இவளைக் மனசாரக் காதலிக்கறோம், சந்தேகமே இல்லே!  நிச்சயமா  நாம இவளை நேசிக்கறோம் இவளை மட்டும் இல்லே  நம்ம பிள்ளங்களையும் நேசிக்கறோம். அதிலே எந்தச் சந்தேகமும் இல்லேன்னு தீர்மானமாக  ஒரு எண்ணம் வந்தது  அவருக்குள்.  எல்லா விளக்குகளையும் அணைத்துவிட்டுக்  கதவெல்லாம் பூட்டிஇருக்கான்னு பாத்துட்டு  அப்பிடியே  மனசுக்குள்ளே  எல்லாத் தெய்வங்களையும் வேண்டிகிட்டுத் தெய்வமே இவளுக்கும் என்னோட  எல்லாக் குழந்தைகளுக்கும், எல்லாருக்குமே தீர்க்க ஆயுசும் தீர்க்க சுமங்கலித்தனமும், தீர்க்க ஆரோக்கியத்தையும், மகிழ்ச்சியையும் குடு ஆண்டவான்னு வேண்டிகிட்டு  படுத்தார். பக்கத்திலே நீல விளக்கின் லேசான ஒளியிலே வள்ளி தூங்குவது தெரிந்தது.  வள்ளி மாத்திரை சாப்டியா என்றார். எல்லாம் சாப்டாச்சு தூங்கவிடுங்களேன் என்று எரிந்து விழுந்தாள் வள்ளி, சிரித்துக் கொண்டே ஐ லவ் யூ  என்றார். அவளிடமிருந்து ஒரு பதிலும் இல்லே. நான் சொன்னது உனக்கு கேட்டுதா?   நான் உன்னைக் காதலிக்கிறேன் என்றார் அழுத்தம் திருத்தமாக. சரி சரி  தூங்கும்போது எழுப்பி இதைச் சொல்லணுமா?  உங்களுக்கு சொன்னாக் கோவம் வருது!  நிம்மதியாத் தூங்கவிடுங்க காலையிலே  சீக்கிரம் எழுந்துக்கணும்  என்றாள் வள்ளி..

மனதுக்குள்  இதான்,  இந்த திமிருதான் எனக்கு இவகிட்ட  பிடிச்ச விஷயமே, அதெப்பிடி கல்யாணம் ஆன புதுசிலே எப்பிடி மனசை வெச்சிருந்தாளோ  அப்பிடியே புதுக்கருக்கு அழியாமே இன்னும்  குழந்தை மாதிரியே  மனசை வெச்சிருக்கா  இவ என்று  மனதுக்குள் ஆச்சரியப்பட்டபடி  மனதுக்குள் சிரித்துக்கொண்டு  அவளுக்கு   நன்றாகப் போர்த்திவிட்டுவிட்டு  மீண்டும்  ஐ லவ்  யூ  என்றார். பாதித் தூக்கக் கலக்கத்தில்  நீங்களும் மாத்திரை சாப்பிட்டுட்டு படுங்க என்றாள் வள்ளி.

சுபம்

தமிழ்த்தேனீ

இதோ  பாருங்க  எறும்பு  நிறைய வர ஆரம்பிச்சிடிச்சு,  முதல்லே போயி  எறும்புப் பவுடர் வாங்கிண்டு வந்து  போடணும் ,இல்லேன்னா  எல்லா சாப்பாட்டுப் பொருள்ளேயும்  எறும்பு வந்துடும் ,  அப்புறம் நாம சாப்படற  காப்பியிலேயும் மிதக்கும், ஏன்னா சர்க்கரையிலே எறும்பு இருக்கும், பால்லே எறும்பு வரும், அதைக் கவனிக்காம நாம காப்பி கலந்து  குடிப்போம் , அப்போ காப்பியிலே எறும்பு வரும் , சாப்படவும் முடியாது கீழே கொட்டவும் மனசு வராது  என்றாள் காமாட்சி.

ஆமாம் காமாக்‌ஷி   மழைக்காலம் வருது , நாம வேணா  மழைக்காலத்துக்கு என்ன சேமிச்சு வெச்சுக்கணும்னு தெரியாம இருப்போம், ஆனா  நம்மவிட அறிவு குறைவுன்னு நாம சொல்றோமே  அந்த ஜீவராசி எல்லாம் புத்திசாலியா இருக்கு . எங்கேயாவது  உணவுப் பொருளைப் பார்த்தால்  உடனே  தன்னோட இருக்கற   எல்லாத்துக்கும் அதைச் சொல்லி  எல்லாரையும் கூட்டிகிட்டு வந்துடுது.

எப்பிடி எல்லாத்துக்கும் புரியவைக்குதுன்னே  தெரியலே.  வெய்யில் காலம் முடியறதுக்குள்ளே  தங்களோட சக்திக்கும் மீறி  தங்களோட உடல் பலத்துக்கும் அதிகமான உணவுப் பொருட்களை  தங்களோட வாயாலே கவ்வி  முதுகிலே சுமந்துண்டு போயி  சேமிச்சு வெச்சிக்கும் என்றார் ஏகாம்பரம்.  அதெல்லாம் சரி,  நாட்டு மருந்துக் கடைக்கு போயி எறும்பு பௌவுடர்ன்னு ஒண்ணு விக்கறான், அதை வாங்கிண்டு வந்து வீட்டைச் சுத்தி  போட்டா  எறும்பு வராது  . முதல்லே போயி அதை வாங்கிட்டு வந்து வீட்டைச் சுத்திப் போடுங்க  என்றாள் காமாட்சி  .

நாட்டு மருந்துக்  கடைக்குப் போயி  எறும்புப் பௌடர் இருக்கானு கேட்டார் ஏகாம்பரம். சார்  ஸ்டாக் தீந்து போச்சு, நீங்க ரெண்டு நாளைக்கு அப்புறம் வாங்க என்றார். என்னா வெலை சார் என்றார் கடைக்காரரிடம் .    சார்  எல்லாக் கடையிலேயும்  ஒரு பாக்கட்  10 ரூபாதான் சார் . ஆனா இப்பவே சொல்லிட்டேன்  நம்ம கடையிலே  ஸ்பெஷல்  அதுனாலே  15 ரூபா ஆவும் என்றார் கடைக்காரர்.

அப்பிடி என்னா ஸ்பெஷல்  உங்க கடையிலே  என்ற ஏகாம்பரத்திடம், சார் இப்போ சொன்னா உங்களுக்கு புரியாது , ரெண்டு நாளைக்கு அப்புறம் வாங்க  எடுத்து வைக்கிறேன் என்றார்  கடைக்காரர்.

 இரண்டு நாட்கள் கழித்து  கடைக்கு சென்று அந்த  ஸ்பெஷல்  எறும்பு பவுடரை  ஒரு பாக்கெட்  வாங்கிக் கொண்டு வந்து வீட்டைச் சுற்றிப் போட்டார் ஏகாம்பரம். அப்போதும் எறும்பு வருவது குறையவில்லை.

கடைக்காரரிடம் சென்று என்னா ஸ்பெஷல்  எறும்பு மருந்து  அப்பிடீன்னீங்க, இன்னமும் எறும்பு  வந்துகிட்டே இருக்குதே  என்ற ஏகாம்பரத்தைப் பார்த்து  சார் உங்களுக்காக  ரெண்டு நாள்  கஷ்டப்பட்டு  நிறைய எறும்பெல்லாம் பிடிச்சு  அதைக் காய வெச்சு  பொடி செஞ்சு குடுத்திருக்கேன்  அதுனாலேதான்  ஐந்து ரூபாய் அதிகம் வாங்கினேன் என்றார் கடைக்காரர்.

அதெல்லாம் சரி.   நான் அந்த எறும்பு பவுடரை  எடுத்துகிட்டுப் போயி  வீட்டைச் சுத்திப் போட்டேனே  என்றார் அவர்.     எப்பிடிப் போட்டீங்க  என்றார் கடைக்காரர் .

என்னாங்க இது கூட எனக்குத் தெரியாதா.  அந்தப் பொட்டலத்தை கையிலே வெச்சுகிட்டு  வீட்டு முன்னாலே  நின்னுகிட்டு  மூணு தரம் வலப்புறமாவும் மூணு தரம் இடப்புறமாவும் சுத்திட்டு  ,அதுவும் போதாததுக்கு  ஒரு தடவை வீட்டை கிழக்குலேருந்து ஆரம்பிச்சு   வலமா வந்து   நல்லா  சுத்திட்டு  அதுலே து துன்னு   ரெண்டு வாட்டி  துப்பிட்டு   அதுக்கு அப்புறம்  முச்சந்தியிலே   கொண்டு போயி போட்டுட்டு  திரும்பிப் பாக்காம வந்துட்டேனே என்றார்   ஏகாம்பரம்.

சார்   எலி மருந்து வேணும்னாக் கூட  சொல்லுங்க  ஸ்பெஷல் எலி மருந்து தரேன் என்றார் கடைக்காரர்.

இப்படி இருக்கிறது நாடு. மொத்தத்தில்   பெருச்சாளிகளுக்கும் , எலிகளுக்கும் , எறும்புகளுக்கும்  மட்டுமே  கொண்டாட்டமாய் இருக்கிறது.

P.L.செல்வமாணிக்கம்

தங்கராசுக்கு மனசுக்கு சந்தோசமாக இருந்தது. இருக்காதா பின்னே.

ரொம்ப நாளக்கிப் பிறகு, கூத்துக் கட்ட சந்தர்ப்பம் வந்திருக்கு. கண்டரமாணிக்கத்துல, மாணிக்க நாச்சியார் கோயில்ல சித்திரை திருவிழா நடக்குது. நாட்டார் மண்டகப்படிக்கு வள்ளி திருமணம் கூத்து வைக்கிறதா முடிவு செஞ்சு தங்கராசுக்கு அச்சாரம் கொடுத்திருக்காங்க. தங்கராசு மனசு இருபத்தி ஐந்து வருஷம் பின்னாடி போனது. அப்பவெல்லாம் சித்திரை, வைகாசி வந்திருச்சின்னா , ராஜபார்ட் தங்கராசு, கூத்து இல்லாத நாளே இருக்காது. முருகன் வேசங்கட்டி மேடையில வந்து பாட ஆரம்பிச்சா, ஊர்சனம் அசையாம பாக்கும். ராத்திரி பத்து மணிக்கு ஆரம்பிக்கிற கூத்து, அதிகாலை ஐஞ்சு மணிக்கு முடியும்.கூத்து முடியிற நேரம், வள்ளிய கல்யாணம் செய்ரப்ப, ஊரே எந்திருச்சு கையெடுத்து கும்புடும். தங்கராசும் கூத்து நடக்கிறப்ப சுத்த பத்தமாத்தான் இருப்பான். கவுச்சி பக்கமே போக மாட்டான்.

வரும்படியும் நல்லாத்தான் கிடைச்சுது. வீடும், நிலம், நீச்சுன்னு ஓரளவுக்கு சொத்தும் வாங்கிப்போட்டிருந்தான்.வாழ்க்கையும் நல்லாத்தான் போயிட்டு இருந்சுச்சு. கூத்த நம்பின அளவு, தங்கராசு ஜாதகத்தையும் நம்பினான்.முதல்ல ஒரு பொண்ணை ஜாதகம் பாத்து தான் கட்டுனானன், இந்தப் பொண்ணக் கட்டிக்கிட்டா, .ராஜ வாழ்க்கை கிடைக்குமுன்னு , ஜோசியக்காரன் சொன்னத நம்பி.

வரிசையா மூணு பொண்ணு பொறந்துச்சு.

கூத்துல ராஜபார்ட் வேசம் போட்டப்ப மட்டும் தான் ராஜ வாழ்க்கை கிடைச்சுது.

தங்கராசுக்கு எந்த கெட்ட பழக்கமும் கிடையாது. ஒன்னத் தவிர. அடிக்கடி ஜாதகம் பார்ப்பான். ஜோசியம் கேப்பான். அவனோட பெரிய கவலை ஒன்னே ஒன்னுதான். அவனுக்கப்பறம் கூத்துக்கட்ட வாரிசு இல்லைங்கிறதுதான். மறுபடியும் இரண்டாவது கல்யாணம் கட்டுனா ஆம்புளப்புள்ள பொறக்குமுன்னு, ஜோசியக்காரன் சொன்னத நம்பி ரெண்டாவது கல்யாணம் செஞ்சுகிட்டான். புதுசா கட்டுன பொண்டாட்டி பெத்ததும் ஒரு பொன்னு தான். மயான வைராக்கியம் பிரசவ வைராக்கியம், நமக்கு தெரிஞ்சது தானே. மறுபடியும் ரெண்டாவது பொண்டாட்டி மாசமா இருந்தா. கடவுளுக்கே நம்ம கதாநாயகனை பாக்க பரிதாபமா இருந்துச்சு போல. இந்த தடவை தங்கராசுக்கு மகன கொடுத்துட்டாரு. மதனராசுன்னு மகனுக்கு பேர் வைச்சான். சும்மா சொல்லக்கூடாது. மகனும் மன்மதன் மாதிரி தான் இருந்தான். மகனும் கூத்தில கொடிகட்டி பறப்பான்னு நம்பிக்கை வந்திருச்சு.
தங்கராசுக்கு கால் தரையிலே படல. ஊரையே கூப்புட்டு விருந்து வச்சான்.

ஐஞ்சு புள்ள பெத்தா அரசனே ஆண்டி அப்பிடின்னு சொல்லுவாங்க. தங்கராசு நிலமையை என்னன்னு சொல்றது. முன்னாடி மாதிரி கூத்துக்கு இருந்த வரவேற்பும் போச்சு. இளவட்டத்துக்கு கூத்தெல்லாம் புடிக்காம போயிருச்சு.

எட்டு மணி நேரமெல்லாம் யாரும் உக்காந்து கூத்து பாக்க தயாரா இல்ல. எல்லாருக்கும் இப்ப சினிமா பாட்டுக்கச்சேரியும், ஆட்டமும் தான் புடிக்குது.

இப்பவெல்லாம் வருசத்துக்கு நாலு ஐஞ்சு கூத்து நடக்கிறதே பெரிய விசயமா போச்சு. அரசாங்கம் கலை நிகழ்ச்சி நடத்திறப்ப கூத்தும் நடத்துவாங்க. வெளி நாட்டுக்காரங்கள கூப்பிட்டு அவுகளுக்கு, கரகம், பொய்க்கால் குதிரை, ஒயிலாட்டம்,மயிலாட்டம், கூத்து எல்லாம் பெருமையா காமிப்பாங்க. கலைஞர்களுக்கு பொன்னாடை போத்தி, கொஞ்சம் காசும் கொடுப்பாங்க. தங்க ராசுவும்,அவுக ஆளுகளோட போய் கூத்து நடத்திட்டு வருவாப்புல. ஊர்ல நடத்திற மாதிரி எட்டு மணி நேரம் இல்லாம, மூணு மணி நேரம் கூத்து நடக்கும்.

தலைமை தாங்குற அமைச்சர் ஒரு மணி நேரம் இந்தக் கலைகளோட பாரம்பரியத்தப்பத்தி பேசுவாங்க. இந்தக் கலைகள் அழிஞ்சு போகாம காப்பத்திறதுக்கு ஒரு குழுவை அமைக்கிறதா சொல்லுவாங்க. ஒரு சில மாசத்துல  குழுவையும் அமைச்சிருவாங்க. குழுவில இருக்கிற உறுப்பினர்கள பாத்தா கோவம்தான் வரும். தமிழே தெரியாதவனும்.கூத்தையே இது வரைக்கும் பாக்காதவனும்தான் இதுல இருப்பானுக.

தங்கராசுக்கு கூத்தும் கொறஞ்சுகிட்டே வந்துச்சு. பிள்ளைகள் வளர வளர, தங்கராசுவின் சொத்தும் கரைஞ்சுகிட்டே  வந்தது. இருந்தும் தங்கராசுக்கு கூத்தின் மேலிருந்த பிரியம் ஒரு துளி கூட குறையவில்லை. சாப்பிடுவது, தூங்குவது போல, ஏதாவது கதையை ஆடிப் பாடி பயிற்சி செய்து கொண்டிருப்பான். இரும்பும், வித்தையும் இருக்கக் கெடும் அப்படீன்னு அவனுக்கு நல்லாவே தெரியும். பெண் பிள்ளைகள் அப்பாவைப்போல லெச்சணமாக இருந்ததால், ரொம்ப செலவில்லாமல் கட்டிக்கொடுத்து விட்டான். மகனுக்கு கூத்து சொல்லிக்கொடுக்க முற்பட்ட போதெல்லாம், அவனுடைய மனைவிமார்களே அதற்கு விடவில்லை. வழி,வழியாக பாட்டன், பூட்டன் காலத்திலிருந்து நடத்தி வந்த கூத்து தன்னோட காலத்தோடு முடிந்து விடப்போகிறது என்று தான் மிகவும் கவலைப்பட்டான்.தங்கராசு அப்பா அடிக்கடி சொல்லுவாராம், “நம்மள மாதிரி கலைஞர்கள் நடத்துற கலை நிகழ்ச்சிகள்,உழைச்சு களச்சுப் போயிருக்கிற மக்களுக்கு உயிர் கொடுக்கிற அமுது. எந்த காலத்திலையும் இதை நம்ம விடக்கூடாது”.

அப்பாவின் சொல்லை தங்கராசு இதுவரை மறக்கவில்லை. மகனை சின்ன வயசில இருந்தே பக்கத்தில கூப்புட்டு வச்சுகிட்டு புராண கதையெல்லாம் சொல்லுவான். பாட்டும் பாடிக் கான்பிப்பான். இதெல்லாம் இந்த மகனப் பெத்த,ரெண்டாவது பொண்டாட்டி இல்லாதப்பதான். தப்பித் தவறி அவ பாத்துப்புட்டா ருத்ரதாண்டவந்தான்.

“நீ கெட்டு, இந்த குடும்பத்தக்கெடுத்ததுமில்லாம,என் புள்ளையையும் கெடுக்கப்போறியா” அப்பிடின்னு கத்த ஆரம்பிச்சான்னா, அவ வாய மூடுறது, ரொம்ப சிரமம்.

மதனராசுக்கு அம்மா சொல்றது சரியா, அப்பா சொல்றது சரியான்னு புரியாத வயசு. ஒன்னு மட்டும் புரிஞ்சுது. இப்போதைக்கு சோறு போடுறது, அப்பாவோட கூத்து இல்லை, அம்மா, அங்க இங்க வேல பாத்து அதுல கிடைக்கிற காசுலதான் குடும்பம் நடக்குது என்பது. வயிறுக்கு அப்புறம்தானே அனைத்தும்.

மகனும், மற்றவர்களோடு சேர்ந்து கொண்டு, கூத்தையும் அப்பாவையும் வெறுக்க ஆரம்பித்தான். ஆனால் நன்றாகத்தான் படித்தான். ஒரு வழியாக பொறியியல் பட்டமும் பெற்றுவிட்டான். வழக்கம் போல. வேலையில்லா கூட்டத்தில் அவனும் சேர்ந்து விட்டான்.

தங்கராசுவுக்கு இப்போதெல்லாம் தனிமை தான் கூட்டாளி ஆகி விட்டது. ராஜ வாழ்க்கை கிடைக்கும் என்று சொன்ன ஜோசியரின் வார்த்தையை இன்னும் தங்கராசு நம்பிக்கொண்டுதான் இருக்கிறான்.

“என்ன ராஜபார்ட் எந்த கோட்டைய புடிக்கப்போறிங்க” என்ற அவன் சிறு வயது தோழன் ராமசாமியின் குரல் அவனை நிகழ் காலத்துக்கு கொண்டு வந்தது.

”ஒன்னுமில்ல பங்காளி , நாளக்கி கண்டரமாணிக்கத்துல போடப்போற கூத்தை நினெச்சுக்கிட்டிருந்தேன”.

“ரொம்ப வருசத்துக்கு பிறகு உன் கூத்து நடக்கப்போகுது. கட்டாயம் நான் என் பேரன், பேத்திகளோட கூத்து பாக்க வந்திடிறேன். நேத்து உன் மகன் மதனராசனை பாத்தேன். அழகு கொட்றான். உன்னைய சின்ன வயசில பாத்த மாதிரியே இருக்கு. அவனும ராஜபார்ட்டா கூத்தில வந்தா எப்புடி இருக்கும்“.

பேசிக்கொண்டே போன கூட்டாளியை வேதனையோடு பார்த்து சிரித்தான் தங்கராசு.

“அவன்கிட்ட இதைப்பத்தி எதையும் பேசிப்புடாத. உன்னைய எதாவது பேசிப்புடுவான். அவனே படிச்சு முடிச்சு, இன்னும் வேல கிடைக்கல அப்புடின்னு வருத்தத்துல கெடக்கான்”

“நல்லா வேலைக்கு போகட்டும். நேரம் கிடக்கிற போது கூத்து போடட்டும்.” என்ற தங்கராசை இடைமறித்த ராமசாமி, “சொல்ல மறந்திட்டேன். கண்டரமாணிக்கம் சேவுகன் செட்டியார் வீட்டு சாந்திக்கு, அமெரிக்கா காரங்க நாலஞ்சு பேர் வந்திருக்காக. நாளக்கி உன் கூத்து பாக்க வருவாகளாம்” என்றான்.

“நல்லா வரட்டும், நம்ம கூத்தை பாக்குறது, நம்ம கலைக்கு கிடைக்கிற மரியாதை, எல்லாம் அந்த மாணிக்கநாச்சி செயல், கூத்துக்கான வேலை நிறைய இருக்கு, வரட்டுமா” என்றவாறே தங்கராசு அங்கிருந்து நகர்ந்தான்.

வீட்டில் நுழைந்தவன் தன் மகனை கூப்பிட்டான்.

“ராசு,இங்க வா அய்யா“ என்றவனை எரிச்சலோடு பார்த்தான் மதனராசு என்கிற மதன்.

வளரும் வரை அப்பாவை தங்கள் கதாநாயகனாக பார்க்கும் பிள்ளைகள் வளர்ந்த பின் எதிரிகளாகத்தானே பார்க்கிறார்கள்.

முறைத்துக்கொண்டே அருகில் வந்த மகனைப்பாத்து, “மெலிஞ்சு போயிட்டியேப்பா, நல்லா சாப்புடு ராசா. நல்ல வேலை நிச்சயம் உனக்கு கிடைக்கும். இந்தா இதில ஐந்நூறு ரூபாய் இருக்கு. செலவுக்கு வச்சுக்க,அப்புறம் இன்னிக்கு வள்ளி திருமணம் கூத்து இருக்கு, முடிஞ்சா வா” என்றவனை, “இந்த கூத்தை கட்டிக்கிட்டு நீங்க அழுகிறது பத்தாதா, என்னக்கி இந்த கூத்த விடுறீகளோ, அன்னைக்கு தான் நம்ம குடும்பத்துக்கு விடிவு காலம் “ என்று சீறினான்.

”அதெல்லாம் மண்டை மண்ணுக்குள்ள போகுறப்பதான் உங்க அப்பாரு இந்த கூத்த விடுவாரு“ என்று மகனப்பெத்த மகராசியின் குரல் தங்கராசின் மனதில் இடியாக விழுந்தது.

அடுத்த நாள் அதிகாலையிலேயே எழுந்து குளித்து முழுகி கூத்துக்காக பூசையும் போட்டான் தங்கராசு. மற்ற கலைஞர்களும் அவன் வீட்டிற்கு காலையிலே வந்து விட்டார்கள். மதனராசன் வேலைக்கான நேர்முகத் தேர்விற்காக மதுரைக்கு புறப்பட்டு கொண்டிருந்தான். அம்மா,பெரியம்மா எல்லோரிடம் சொல்லிக்கொண்டு புறப்பட்ட அவனுக்கு,அப்பாவிடம் சொல்லிவிட்டுப் போக வேண்டும் என்று தோன்றவில்லை.

மதுரையில் நேர்முகத் தேர்வுக்கு குறைந்தது நூறு பேராவது வந்திருப்பார்கள். அத்தனைப் பேரை பார்த்தவுடன் மதனராசுக்கு உலகமே சுற்றுவது போல இருந்தது. தேவை என்னவோ அந்த அலுவலகத்துக்கு இரண்டு பேர்தான். காலையில் ஒரு எழுத்துத் தேர்வு, மதியம் ஒரு எழுத்துத் தேர்வு. தேர்வில் தகுதி பெற்றவர்களுக்கு நேர்காணல். மதனராசு இரண்டு தேர்விலும் தகுதி பெற்று, நேர்காணலுக்காக காத்துக் கொண்டிருந்தான். அவனோடு சேர்த்து நேர்காணலுக்கு இருபது பேர் தேர்வாகி இருந்தார்கள்.

இரவு மணி ஏழு ஆகி விட்டது. பொது மேலாளர் பார்த்து ஐந்து பேரை இறுதி நிலைக்கு தேர்வு செய்திருந்தார்.அதில் மதனராசுவும் ஒருவன். ஐந்து பேரையும் நிர்வாக இயக்குநர் பார்த்து இரண்டு பேரை தேர்வு செய்யவேண்டும். மதனராசுவின் எண்ணங்கள் வேறு விதமாக ஓடிக்கொண்டிருந்தது. இந்த வேலை கிடைத்தால் அம்மாவையும், பெரியம்மாவையும் தன்னோடு அழைத்து வந்துவிட வேண்டும். அப்பா கூத்தை விடுவதாக இருந்தால், பெத்தக் கடனுக்கு கூட்டிக்கொண்டு வந்து வைத்துக்கொள்ள வேண்டும். இல்ல கூத்துதான் வேனும்னா ஊரிலே இருக்கட்டும்.

“மதனராசன்” என்று அழைக்கும் குரல் கேட்டு நனவுலகுக்கு வந்தான்.

“உள்ள போய் இயக்குநரைப் பாருங்க “ என்று சொன்னார்.

கதவைத் தட்டி விட்டு உள்ளே சென்றான். எதிரே நின்றவனைப் பார்த்து “உக்காருங்க மதனராசன் “என்றவர், வழக்கமான கேள்விகளுக்கு பிறகு ஒரு கேள்வி கேட்டார்.

”ஒரு வேளை உங்களுக்கு இந்த வேலை உங்களுக்கு கிடைக்குது அப்படீன்னா அதுக்கு என்ன காரணமா இருக்கும்?”.

மதனராசு மெதுவாக பேச ஆரம்பித்தான். ”இந்த வேலை கிடைச்சுதுன்னா, அது என் படிப்புக்கும், இன்னக்கி எழுத்துத் தேர்வில தேர்வானதும், நேர்முகத் தேர்வில் தேர்வானதும்தான்” அப்படின்னு நினைக்கிறேன்.

இயக்குநர் இளங்கோ சிரித்துக்கொண்டே சொன்னார். ”நீங்க சொல்றபடி பாத்தா உங்க தரவரிசை நாலாவது தான். அப்புறம் ஏன் இந்த வேலையை உங்களுக்கு தரப்போறேன் தெரியுமா. உங்க அப்பா தான் முழுக்காரணம். நானும் உங்க ஊர்தான். நானும் உங்க அப்பாவும் பள்ளிக்கூடத்தில ஒன்னா படிச்சோம். பதினொன்னாம் வகுப்போட உங்க அப்பா நின்னுட்டாரு. முழு நேரமா கூத்தில நடிக்கப்போயிட்டாரு. சொல்லப் போனா எங்களை விட நல்லாப் படிப்பாரு. படிச்சிருந்தா எங்களையெல்லாம் விட வசதியோட இருந்திருக்கலாம். உங்க அப்பா என்ன சொன்னாரு தெரியுமா?”

“படிச்சு வேலைக்கி போக எத்தனையோ பேர் இருக்கீங்க. ஆனா கூத்தாட எங்களை மாதிரி ஒரு சில பேர் தான் இருக்கோம் அப்பிடின்னு சொல்லிட்டாரு. மூனு மாசம் முன்னாடி ஊருக்கு வந்திருந்தேன். உங்க அப்பாவை பாத்தேன். மனசுக்கு ரொம்ப வருத்தமா இருந்துச்சு. நீங்க யாரும் அவரை மதிக்கிறது இல்லைன்னு கேள்விப்பட்டேன். பண உதவி பன்றேன்னு சொன்னேன். வேண்டாமுன்னு சொல்லிட்டாரு. ஒன்னே ஒன்னு தான் கேட்டாரு. முடிஞ்சா என் மகனை ஒரு வேலையில சேத்துவிடு அப்பிடின்னு கேட்டாரு.”

இதைக்கேட்டவுடன் மதனராசு கண்களில் இருந்து கண்ணீர் அருவியாகக் கொட்ட ஆரம்பித்தது.