Tag: செண்பக ஜெகதீசன்

–செண்பக ஜெகதீசன்

உரமொருவற் குள்ள வெறுக்கையஃ தில்லார்
மரமக்க ளாதலே வேறு. (திருக்குறள் -600: ஊக்கமுடைமை) 

புதுக் கவிதையில்…

ஊக்கமே ஒருவனுக்கு
உறுதியான அறிவு,
ஊக்கமற்றோர்
வெறும் மரங்களே… 

உருவிலவர்
மனிதரைப் போலிருப்பது
மட்டுமே வேறுபாடு…! 

குறும்பாவில்…

ஊக்கமுடைய மனிதர் மட்டுமே
உறுதியான அறிவுடையோர்,
ஊக்கமிலார் மனிதவுருவில் மரங்களே…! 

மரபுக் கவிதையில்…

ஊக்கம் ஒன்றே ஒருவன்தன்
     -உறுதி யான அறிவாகும்,
ஊக்க மில்லா மனிதரெல்லாம்
     -ஒன்றும் பயனிலா மரமாவர்,
நோக்கில் காணும் வேறுபாடு
     -நிற்கு மந்த மரமெல்லாம்
நோக்க மனிதர் உருவிலேதான்
     -நிற்ப தன்றி வேறிலையே…! 

லிமரைக்கூ…

ஊக்கமிலாரை மரமெனவே கூறு,
ஊக்கமே உறுதியான அறிவு, மரமவைதான்
மனிதவுருவன்றி வேறுபாடில்லை வேறு…! 

கிராமிய பாணியில்…

ஊக்கம் வேணும் ஊக்கம் வேணும்
வாழ்க்கயில மனுசனுக்கு ஊக்கம் வேணும்…
ஊக்கம் ஒண்ணே மனுசனுக்கு
உண்மயான அறிவாவும்… 

ஊக்கமில்லா மனுசரெல்லாம்
ஒண்ணும் ஓதவாத மரந்தானே,
மனுசன்போல உருவத்தில மரந்தானே,
வேறயில்ல வித்தியாசம்… 

அதால,
ஊக்கம் வேணும் ஊக்கம் வேணும்
வாழ்க்கயில மனுசனுக்கு ஊக்கம் வேணும்…!

–செண்பக ஜெகதீசன்

வாளோடென் வன்கண்ண ரல்லார்க்கு நூலோடென்
னுண்ணவை யஞ்சு பவர்க்கு. (திருக்குறள் -726: அவை அஞ்சாமை)

புதுக் கவிதையில்…

வீரமின்றி அஞ்சுபவர்
வைத்திருக்கும்
வாளினால் பயனேதுமில்லை… 

அறிவு மிக்கோர்
அவையில் செல்ல
அஞ்சுபவனுக்கு,
அவனிடமுள்ள நூலினால்
ஏது பயனுமில்லை…! 

குறும்பாவில்…

அஞ்சும் வீரமிலானின் வாளுக்கும்,
அறிஞர்தம் அவையஞ்சுவோனின் நூலுக்கும்
அறவே இல்லை பயனே…! 

மரபுக் கவிதையில்…

களத்தில் இறங்கி வீரத்துடன்
     -கத்தி யெடுத்துப் போராட
உளத்தில் அச்சம் கொண்டவரின்
   -வாளினால் ஏதும் பயனில்லை,
அளவிலா அறிவுடைச் சான்றோர்தம்
  -அவையினில் சென்று பேசுதற்கே
தளர்வொடு அஞ்சுவோன் நூலதாலும்
  -துளியும் இல்லை பயனதுவே…! 

லிமரைக்கூ… 

வாளினால் வெற்றியேதும் வராது
அஞ்சுவோன் கையிலிருந்தால், அவையஞ்சுவோன் நூலும்
அதுபோல் பலனேதும் தராது…! 

கிராமிய பாணியில்…

பயப்படாத பயப்படாத
படிச்சவுங்க சபயில பயப்படாத…

பயனில்ல பயனில்ல
கொஞ்சங்கூடப் பயனில்ல,
பயந்துசாவுறவன் கைவாளால
படயில ஒண்ணும் பயனில்ல… 

அதுபோல
படிச்சவுங்க சபயில போகத்தான்
பயப்படுறவனோட புத்தகத்தாலயும்
பயனில்ல பயனில்ல
கொஞ்சங்கூடப் பயனில்ல… 

அதால,
பயப்படாத பயப்படாத
படிச்சவுங்க சபயில பயப்படாத…!

–செண்பக ஜெகதீசன்

எட்பக வன்ன சிறுமைத்தே ஆயினும்
உட்பகை யுள்ளதாங் கேடு. (திருக்குறள் -889: உட்பகை) 

புதுக் கவிதையில்…

எள்ளின் பிளவளவு
மிகச் சிறிதளவே இருந்தாலும்
உட்பகை,
அரசையே அழிக்கவல்ல
கேடு அதில்
அதிக அளவில் நிறைந்திருக்கும்…! 

குறும்பாவில்…

உருவில் சிறிதாய் எள்பிளவுபோலிருந்தாலும்,
உட்பகையில் நிறைந்திருக்கும்
ஊறு செய்யும் கேடு…! 

மரபுக் கவிதையில்…

உருவில் சிறிய எள்ளதனின்
     -உள்ளே யிருக்கும் பிளவதுபோல்
உருவம் சிறிதா யிருந்தாலும்
   -உட்பகை யென்னும் பெருங்கேடு,
திருவே யுருவாம் மன்னருக்கும்
  -தீங்கு செய்தே அழித்துவிடும்
திருட்டு குணத்தைப் பெருமளவில்
  -தாங்கி யிருக்கும் அறிவீரே…! 

லிமரைக்கூ…

மிகச்சிறிது எள்ளின் பிளவு,
இவ்வளவிருக்கும் உட்பகையிலுமுண்டு அழிக்குங்கேடு
மிகவும் அதிகமாம் அளவு…! 

கிராமிய பாணியில்…

நல்லதில்ல நல்லதில்ல
உள்பகதான் நல்லதில்ல,
வாழ்க்கயில அரசாச்சியில
உள்பகதான் நல்லதில்ல… 

எள்ளுக்குள்ள இருக்குஞ்சின்ன
பௌவுபோலச் சின்னதாத்தான்
உள்பகயே இருந்தாலும்,
ஒலகத்தயே அழிக்கத்தக்க
கேடதுல நெறஞ்சிருக்கும்,
பெருமளவு நெறஞ்சிருக்கும்… 

அதால,
நல்லதில்ல நல்லதில்ல
உள்பகதான் நல்லதில்ல,
வாழ்க்கயில அரசாச்சியில
உள்பகதான் நல்லதில்ல…!

 –செண்பக ஜெகதீசன்

துஞ்சினார் செத்தாரின் வேறல்லர் எஞ்ஞான்றும்
நஞ்சுண்பார் கள்ளுண் பவர். (திருக்குறள்-926: கள்ளுண்ணாமை) 

புதுக் கவிதையில்…

பொழுதும் உறங்குவோரும்
பிணமும் வேறல்ல,
அதுபோல்தான்
கள்ளுண்பவர் ஒப்பாவார்
நஞ்சுண்பவர்க்கே…! 

குறும்பாவில்…

பிணம்போல்வர் பொழுதும் உறங்குபவர்,
கள்ளுண்பவர் கருதப்படுவர்
நஞ்சுண்பவராய்…! 

மரபுக் கவிதையில்…

காலம் நேரம் பாராமல்
   -கடமை யேதும் செய்யாமல்,
ஞாலம் மறந்தே உறங்குவோரெலாம்
   -நிச்சய மாகப் பிணமேதான்,
சாலப் பொருத்தமாய்ச் சொல்லிடலாம்
   -சற்றும் நலமதை யெண்ணாமல்
ஆலம் உண்பதற் கொப்பாமே
   -அற்பக் கள்ளை உண்பதுவே…! 

லிமரைக்கூ…

அதிகமாய்த் தூங்கினாலது பிணம்,
அளவேதுமின்றிக் கள்ளைக் குடிப்போர்க்கு
அதுகாட்டும் நஞ்சினது குணம்…! 

கிராமிய பாணியில்…

ஒறங்காத நீயும் ஒறங்காத
ஒழைக்காம எப்பவும் ஒறங்காத,
ஒறக்கம் ஒனக்கு அதிகமானா
ஒனக்கும் பொணத்துக்கும் வித்தியாசமில்ல… 

அதுபோல
குடிக்காத குடிக்காத
கள்ள நீயும் குடிக்காத,
கண்ணுமண்ணு தெரியாம
கள்ள நீயும் குடிச்சியண்ணா
அது
வெசத்தக் குடிச்சது போலவும்… 

அதால
குடிக்காத குடிக்காத
கள்ள நீயும் குடிக்காத…!

செண்பக ஜெகதீசன்

வைத்தான்வாய் சான்ற பெரும்பொரு ளஃதுண்ணான்

செத்தான் செயக்கிடந்த தில்.

       –திருக்குறள் –1001(நன்றியில் செல்வம்)

புதுக் கவிதையில்…

சேர்த்த பெரும்பொருளைச்

செலவிடாமல் அனுபவிக்காது

உண்ணாமல் உயிர்வாழ்பவன்,

ஒப்பாவான் செத்தவனுக்கே..

ஆகப்போவது

அவனால் ஏதுமில்லை…!

குறும்பாவில்…

பெரும்பொருள் சேர்த்ததை உண்டனுபவிக்காதவன்,

பிணம்தான் உயிருடனிருந்தாலும்-

பயனேதுமில்லை அவனால்…!

மரபுக் கவிதையில்…

ஓடி யாடி சம்பாதித்து

     ஒன்றாய் வீட்டில் சேர்த்துவைத்து,

நாடி ஏதும் உண்ணாமல்

   நன்றாய் எதையும் நுகராதே

வாடி வாழும் மனிதனவன்

  வாழ்ந்தும் நிசமாய்ச் செத்தவனே,

தேடிப் பிடித்துப் பார்த்தாலும்

  தேறா தவனால் எப்பயனுமே…!

லிமரைக்கூ..

பலவாய்ச சேர்த்த சொத்தை

பயனுற அனுபவிக்காதவன் வாழ்ந்தும் பிணமே,

பயனிலா அவன்வெறும் செத்தை…!

கிராமிய பாணியில்…

செலவுபண்ணு செலவுபண்ணு

நல்லமொறயா செலவுபண்ணு..

ஓடியாடி சம்பாதிச்சி

வீடுநெறய குமிச்சிவச்சி

எதயும் எடுத்து அனுபவிக்காம

ஒண்ணுந்திங்காமப் போறவந்தான்

உசிரோடயிருந்தாலும் பொணந்தான்,

அவனால

யாருக்குமில்ல பலன்தான்..

அதால,

செலவுபண்ணு செலவுபண்ணு

நல்லமொறயா செலவுபண்ணு…!

–செண்பக ஜெகதீசன்…

நாணகத் தில்லா ரியக்கம் மரப்பாவை

நாணா லுயிர்மருட்டி யற்று.

       –திருக்குறள் –1020(நாணுடைமை)

புதுக் கவிதையில்…

செய்யக் கூடாததைச் செய்ய

நாணும் குணம்

இதயத்தில் இல்லாதவரின்

உயிர் இயக்கம்,

மரபொம்மையைக் கயிற்றில் கட்டி

உயிருள்ளதுபோல் இயக்கி

ஏய்த்தல் போன்றதே…!

குறும்பாவில்…

உள்ளத்தில் நாணமில்லாதவரின் உயிரியக்கம்,

கயிற்றில் கட்டி மரபொம்மையை

உயிருள்ளதாய் இயக்குதல் ஒப்பதே…!

மரபுக் கவிதையில்…

செய்யத் தகாதன செய்வதற்கே

     செயலில் உளத்தில் நாணமிலார்

உய்யும் உலக வாழ்வினிலே

     உலவித் திரியும் இயக்கமது,

பொய்யாய் இயக்கப் பொம்மையதைப்

   பிடித்துக் கட்டி கயிற்றாலே

மெய்யாய் இயக்கும் இயக்கம்போல்

  மேதினி யதனில் இழுக்காமே…!

லிமரைக்கூ…

தகாதவை செய்ய நாணாதார் வாழ்வு,

மரப்பொம்மையை கயிற்றில் கட்டி இயக்குதல்போல்

ஆகுமே அகில வாழ்வில் தாழ்வு…!

கிராமிய பாணியில்…

வெக்கப்படு வெக்கப்படு

மனசார வெக்கப்படு

கெட்டதுசெய்ய வெக்கப்படு..

வாழ்க்கயில இதுக்கு

வெக்கப்படாதவன் ஆட்டமெல்லாம்

வெத்தாட்டமாப் போயிடுமே,

மரப்பொம்மய கயத்திலகட்டி

மனம்போல ஆட்டுறமாதிரி

மதிப்பில்லாமப் போயிடுமே..

அதால,

வெக்கப்படு வெக்கப்படு

மனசார வெக்கப்படு

கெட்டதுசெய்ய வெக்கப்படு…!

–செண்பக ஜெகதீசன்

அமரகத்து வன்கண்ணர் போலத் தமரகத்தும்
ஆற்றுவார் மேற்றே பொறை. (திருக்குறள் -1027:குடிசெயல்வகை) 

புதுக் கவிதையில்…

களத்தில்
கடமைக்காகப் போரிடுவோரைவிட,
வெற்றிக்காகப் போரிடும்
வல்லவனுக்கே
வந்துசேரும் பொறுப்பு! 

குடும்பத்தில்,
அதன் உயர்வுக்குச் செயலாற்றும்
நல்லவரை
நாடிவரும் பொறுப்பு! 

குறும்பாவில்…

வெற்றிபெறப் போரிடும் வல்லவரையும்,
குடும்ப மேன்மைக்குப் பாடுபடும் நல்லவரையும்
தேடிவரும் பொறுப்பு! 

மரபுக் கவிதையில்…

வீரர் பலரும் போரிடினும்
     -வெற்றியை ஈட்டும் வீரனையே
சேரும் உரிய பொறுப்பதுவும்
     -சேர்ந்து கிட்டும் புகழதுவும்,
பாரில் குடும்ப உறவினிலே
     -பணிகள் செய்தால் மேன்மைக்கே,
சேரும் அவனைப் பொறுப்புக்கள்
     -சேர்ந்தே வந்திடும் நற்பெயரே! 

லிமரைக்கூ…

வீரர்பலர் போரிடக் காணலாம் போரில்,
வெற்றியீடும் வல்லவனுக்கே கிடைக்கும் பொறுப்பு,
குடும்பமேன்மை தருபவனை நாடுமது நேரில்!        

கிராமிய பாணியில்…

சண்ட சண்ட பெருஞ்சண்ட
பலரும் போராடும் பெருஞ்சண்ட,
அதுல
சேராது சேராது பெரும்பொறுப்பு
எல்லாருக்கும் சேராது பெரும்பொறுப்பு,
செயிக்கவைக்கும் வீரனுக்குத்தான்
சேரும்நல்ல பெரும்பொறுப்பு! 

அதுபோல
குடும்பத்திலயும் கதயிதுதான்,
எல்லாருக்கும் வராது பெரும்பொறுப்பு
குடும்ப மேன்ம கொண்டுவரப்
பாடுபடும் நல்லவனத்தான்
தேடிவரும் பெரும்பொறுப்பு! 

அதால,
நல்லதுசெய் நல்லதுசெய்
குடும்பத்துக்கு நல்லதுசெய்!