Tag: மேகலா இராமமூர்த்தி

படக்கவிதைப் போட்டி (140)

பவள சங்கரி

அன்பிற்கினிய நண்பர்களே!

வணக்கம். கண்ணையும் கருத்தையும் கவரும் படமொன்றைக் கண்டவுடன் உங்கள் உள்ளத்தில் கவிதை ஊற்றெடுக்கும் ஆற்றல் கொண்டவரா நீங்கள்?

லோகேஸ் எடுத்த இந்தப் படத்திற்கு ஒரு கவிதை எழுதுங்கள். இதனை நம் வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பாசிரியர் திருமதி சாந்தி மாரியப்பன் தேர்ந்தெடுத்து அளித்துள்ளார்.

இந்த ஒளிப்படத்திற்கு ஏற்ற கவிதையை நல்ல தலைப்புடன் பின்னூட்டமாக இடலாம். ஒருவரே எத்தனை கவிதைகள் வேண்டுமானாலும் எழுதலாம். வரும் சனிக்கிழமை (23.12.2017) வரை உங்கள் கவிதைகளை உள்ளிடலாம். அவற்றில் சிறந்த கவிதையை நம் வல்லமை இதழின் ஆசிரியர்குழு உறுப்பினரும் தமிழிலக்கிய ஆராய்ச்சியாளருமான திருமதி மேகலா இராமமூர்த்தி தேர்வு செய்வார். ஒவ்வொரு வாரமும் சிறந்த கவிஞர் ஒருவர் தேர்ந்தெடுக்கப்படுவார். ஒருவரே பலமுறை பங்கு பெறலாம். இவ்வாய்ப்பு, ஏற்கனவே சிறந்த கவிஞராகத் தேர்ந்தெடுக்கப் பெற்றவர்களுக்கும் உண்டு.

ஒளிப்படத்திலிருந்து தாக்கமும் தூண்டுதலும் பெற்று எழும் அசல் படைப்புகளை ஊக்குவிப்பதே இதன் நோக்கம். கவிஞர்களையும் கலைஞர்களையும் கண்டறிந்து ஊக்குவிப்பதற்கான அடையாளப் போட்டி இது; வெற்றி பெறுபவர்களுக்குப் பரிசளிப்பு இருக்காது; பாராட்டு மட்டுமே உண்டு. ஆர்வமுள்ளவர்களைப் பங்குபெற அழைக்கிறோம்.

போட்டியின் நடுவரான திருமதி மேகலா இராமமூர்த்தி புதுச்சேரி மாநிலத்தின் காரைக்காலில் பிறந்தவர். கணிப்பொறி (MCA) மற்றும் தமிழில் (MA) முதுகலைப் பட்டம் பெற்ற இவர், அமெரிக்க தமிழ்ச் சங்கப் பேரவையின் (FeTNA) 2008, 2009, 2014, 2016ஆம் ஆண்டுகளின் (ஆர்லாண்டோ, அட்லாண்டா & மிசௌரி) கவியரங்கம், இலக்கிய வினாடிவினா நிகழ்ச்சிகளில் பங்கேற்றுப் பாராட்டுகளும் பரிசுகளும் பெற்றுள்ளவர். சங்கப் பாடல்களில் அதிக ஆர்வமும், இலக்கியக் கூட்டங்களிலும், பட்டிமன்றங்களிலும் சுவைபடப் பேசுவதில் வல்லமையும் பெற்றவர். இவருடைய வலைப்பூ – மணிமிடைபவளம்

December 18, 2017
குறுந்தொகை நறுந்தேன் – 15

-மேகலா இராமமூர்த்தி

இல்லக்கிழத்தியாகிவிட்ட செல்வமகளின் மனைமாண்பைச் செவிலி தேர்ந்த சொற்களால் வருணிக்க, வியப்பில் வாய்மூடாது செவிமடுத்துக்கொண்டிருந்தாள் நற்றாய்.

”காட்டுக் கோழியினது கவர்த்த குரலை உடைய சேவலின் ஒளிபொருந்திய புள்ளிகளை உடைய கழுத்தில் குளிர்ந்த நீர்த்துளி துளிக்கும்படி, புதலி(ரி)ன்கண் நீர் ஒழுகும், மலர்மணம் வீசுகின்ற முல்லை நிலத்தின் கண் அமைந்த சிறிய ஊரில் உள்ளாள் நம் காதல் மடந்தை. தலைவனது தேரோ வேந்தனால் ஏவப்பட்ட தொழிலை மேற்கொண்டு வேற்றூருக்குச் சென்றாலும், சென்ற ஊரின் கண்ணே தங்கிப் பின்வருதலை அறியாது உடனே வந்து விடும்” என்றாள் செவிலி.

தலைவன் தன் காதல் மனைவியைப் பிரிந்து வேற்றூர்களுக்கு அதிகம் செல்வதில்லை; அவ்வாறு தவிர்க்க இயலாது வேந்தன் இடுகின்ற பணிகளைச் செய்வதற்காகச் சென்றாலும் வேலைமுடிந்தவுடன் உடனே வீடு திரும்பிவிடுவானென்று, தலைவியைப் பிரியாது உடனுறையும், தலைவனின் உயர்பண்பைப் பாராட்டுகின்றாள் செவிலி.

கானங் கோழி கவர்குரற் சேவல்
ஒண்பொறி எருத்தின் தண்சிதர் உறைப்பப்
புதனீர் வாரும் பூநாறு புறவிற்
சீறூ ரோளே மடந்தை வேறூர்
வேந்துவிடு தொழிலொடு செலினும்
சேந்துவரல் அறியாது செம்மல் தேரே. (குறு2: 242 – குழற்றத்தன்)

செவிலியின் இன்சொற்கள் நற்றாயின் பொற்செவியில் தேனாய்ப் பாய்ந்தன. மகளின் மணவாழ்க்கை மணம்பொருந்திய வாழ்க்கையாய் அமைந்ததில் அகமகிழ்ந்தாள் அவள்.

செவிலியின் சொல்லில் மிகையில்லை எனும்படியே தலைவனும் தலைவிபால் கழிகாதலொடு விளங்கினான்.

”விரிந்த அலையையுடைய பெரிய கடலலால் வளைக்கப்பட்ட இப்பூவுலக இன்பமும், பெறுதற்கரிய பெருமையையுடைய தேவருலக இன்பமும் ஆகிய இரண்டும், தாமரைப் பூவைப் போன்ற மையுண்ட கண்களையும், பொன் போன்ற நிறத்தையும், மாட்சிமைப்பட்ட வரிகளையுடைய அல்குலையும் உடைய தலைவியினது தோளோடு தோள் மாறுபடத்தழுவும் நாளிற்பெறும் இன்பத்தோடு ஒருங்குவைத்து ஆராய்ந்தால், தலைவியொடுபெறும் இன்பத்தின் கனத்திற்கு ஈடாகாது” என்று எண்ணியிருந்தான் அவன்.

விரிதிரைப் பெருங்கடல் வளைஇய உலகமும்
அரிதுபெறு சிறப்பிற் புத்தேள் நாடும்
இரண்டும் தூக்கிற் சீர்சா லாவே
பூப்போல் உண்கண் பொன்போல் மேனி
மாண்வரி அல்குற் குறுமகள்
தோள்மாறு படூஉம் வைகலோ டெமக்கே. (குறுந்: 101 – பரூஉமோவாய்ப் பதுமனார்)

தாம்வீழ்வார் மென்றோள் துயிலின் இனிதுகொல்
தாமரைக் கண்ணான் உலகு. (1103) எனும் குறளும் இதேகருத்தைப் பேசுவதைக் காணலாம்.

தலைவியும் தலைவனும் அன்பும் அறனும் உடைத்தாய் இல்லறத்தைப் நடாத்திவருகையில் தலைவன் சேர்த்திருந்த பொருள் சிறுகச் சிறுகச் செலவழியலாயிற்று. ஆதலால் மீண்டும் பொருள்தேடவேண்டிய தேவை அவனுக்கு ஏற்பட்டது.

அறம்பெற ஈதலும், இன்பம்பெறத் துய்த்தலுமான காரியங்கள், அப்பொருளைப் பெறாத இல்லோர்க்கு இல்லையாகிப் போகுமாதலால் பொருள்செய்தலை மேலானதாக எண்ணி யான் மேற்கொள்ளும் வினைக்கு, அழகிய மாமை நிறமுடைய இப்பாவையும் உடன் வருவாளோ? இல்லை என்னை மட்டும் தனியாகச் செலுத்துவாயோ?!” என்று தன் நெஞ்சை வினவி விடைகாண முயன்றான் தலைவன்.

ஈதலும் துய்த்தலும் இல்லோர்க் கில்லெனச்
செய்வினை கைம்மிக எண்ணுதி அவ்வினைக்கு
அம்மா அரிவையும் வருமோ
எம்மை உய்த்தியோ உரைத்திசின் நெஞ்சே. (குறுந்: 63 – உகாய்க்குடி கிழார்)

”நீ வற்புறுத்தினாலன்றி நானாகச் செல்லேன்!” என்று தலைவன் தன்னைக் குற்றமற்றவனாக்கித் தன்னை பொருள்வழியிற்செலுத்தும் தன்நெஞ்சைக் குற்றவாளியாக்கும் முயற்சியில் ஈடுபடுவதனை இப்பாடல்வழி உணர்கின்றோம்.

புணரின் புணராது பொருளே பொருள்வயின்
பிரியின் புணராது புணர்வே ஆயிடைச்
செல்லினும் செல்லாய் ஆயினும்
நல்லதற்கு உரியை வாழிய நெஞ்சே…. (நற் 16 – சிறைக்குடி ஆந்தையார்)

எனும் நற்றிணைப் பாடலும் பொருள்தேடவிழையும் தன் நெஞ்சுக்குத் தலைவன் கூறும் மறுமொழியாகவே அமைந்திருக்கின்றது.

இளம் மனைவியைப் பிரிந்து பொருள்தேடச்சென்றால் இளமையின்பம் கிட்டாது; ஆனால் வாழ்வை நெடுங்காலம் செம்மையாய் நடத்துவதோ, வறியோர்க்கு ஈந்து மகிழ்தலோ வளமையில்லையேல் எட்டாது”எனும் சிக்கல் தலைதூக்கும்போது காதலா? பொருள்தேடும் கடமையா? என்று இளந் தலைவன் தடுமாறுவது இயல்பே.

காதலும் அதுகூட்டுவிக்கும் இன்பமும் இளமைப்பருவத்துக்கே உரியது; ஆனால் பொருளோ இளமைக்கு மட்டுமல்லாது முதுமைக்கும் வேண்டுவது; ஆதலினால் தலைவிமாட்டுக் காட்டும் காதலினும் பொருளே வாழ்வுக்குத் தேவையானது என்று அவனைத் தெருட்டியது அவன் அறிவு.

செல்வம் தேட மறுபடியும் செல்வோம் எனும் முடிவுக்குவந்த தலைவன் அதனைப் பக்குவமாய்த் தலைவிக்கு எடுத்துரைக்க விரும்பி, ”பொலிவான குழையணிந்த பெண்ணே! என்னருமைக் கண்ணே! நீலமணி ஒழுகியதுபோல் காட்சிதரும் கரிய அறுகங்கொடியின் மெல்லிய தண்டைப் பெண்மானொடு சேர்ந்து வயிறுநிரம்ப உண்ட ஆண்மானானது துள்ளிவிளையாடும் கானம் ஒன்று நம் ஊருக்கு அணித்தே உள்ளது” என்று மெல்ல ஆரம்பித்தான். தலைவியும் அவன் ஏதோ சுவையான சம்பவத்தைச் சொல்லப்போகிறான் எனும் ஆர்வத்தில் அதனைக் கேட்டுக்கொண்டிருக்கத் தொடர்ந்த தலைவன்…

”அந்தக் கானம் பின்னே செல்லுமாறு நான் அதனைக் கடந்துசென்று பொருளீட்டி வரலாம் என எண்ணுகிறேன்; அதுவரை என் பிரிவை இந்தத் தெரிவை தாங்கியிருப்பாள் அல்லவோ?” என்று கேட்குமுன்னமே தலைவியின் கண்கள் கண்ணீர் மழையைக் கொட்டத் தொடங்கியதைக் கண்ட தலைவன், அவள் கலக்கத்தைத் துலக்கமாய்த் தெரிந்துகொண்டான். தன் பயணத்துக்கு ஆயத்தமாக வெளியில் நிறுத்தியிருந்த தேரிலிருந்த குதிரைகளை அவிழ்த்துவிட்டுப் பயணத்தை நிறுத்தினான்.

மணிவார்ந் தன்ன மாக்கொடி யறுகை
பிணிகான் மென்கொம்பு பிணையொடு மார்ந்த
மானே றுகளுங் கானம் பிற்பட
வினைநலம் படீஇ வருது மவ்வரைத்
தாங்கல் ஒல்லுமோ பூங்குழை யோயெனச்
சொல்லா முன்னர் நில்லா வாகி
நீர்விலங் கழுத லானா
தேர்விலங் கினவால் தெரிவை கண்ணே. (குறுந்: 256 – ?)

தலைவியைச் சமாதானப்படுத்திப் புறப்படலாம் எனும் தன் எண்ணத்தில் மண்விழவே ஏமாற்றமடைந்து யோசனையில் ஆழ்ந்தான் அவன்.

அக்காலத்தில் இல்லறம் நடத்துவதற்கு வேண்டிய பொருள்தேடும் முயற்சி ஆடவரைக் குடும்பத்தைவிட்டுப் பிரிக்கும் கொடுவாளாக இருந்ததையும், விரும்பினாலும், விரும்பாவிட்டாலும் வாழ்க்கை வளம்பெற அதனைச் செய்தே ஆகவேண்டிய கட்டாயம் அவர்கட்கு அமைந்ததையும் பாலைத்திணைப் பாடல்கள் பலவும் பரக்கப்பேசுகின்றன.

உள்ளூரிலேயே செய்வதற்குத் தகுந்த தொழிலேதும் அமையாததால் அவர்கள் வெளியூர்களுக்கு வேலைதேடிச் சென்றார்களா? கடும் பாலைநிலங்களையும் கொடுஞ்சுரங்களையும் கடந்து அவர்கள் வேலைதேடிச் சென்ற ஊர்கள் யாவை? அங்கு அவர்கள் செய்த வேலைகள் என்ன? போன்ற பல கேள்விகளுக்குச் சங்கப் பாடல்களில் தெளிவான பதிலில்லை.

[தொடரும்]

December 13, 2017
படக்கவிதைப் போட்டி 138-இன் முடிவுகள்

-மேகலா இராமமூர்த்தி

திரு. பார்கவ் கேசவனின் இருளும் ஒளியும் உறவாடும் இந்தப் புகைப்படத்தைப் படக்கவிதைப் போட்டிக்குப் பரிந்துரைத்தவர் வல்லமை ஃபிளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பாசிரியர் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பன். இவர்கள் இருவருக்கும் என் நன்றி!

நிழலோவியமாய்ப் பெண்; அவளருகே அழலுருவாய் ஓர் ஒளிவட்டம். இருளும் ஒளியும் இணைந்ததுதான் வாழ்க்கை என்பதைச் சொல்லாமல் சொல்கிறதோ இந்த நிழற்படம்?

ஒளிகண்டு உவக்கும் மனித மனம் இருள்கண்டு மருள்கின்றது.

படிமம், குறியீடு போன்ற பொருண்மைகளைக் கொண்டு உட்பொருளை நுட்பமாய் விளக்கும் புதுக்கவிதை போல், காண்போரின் உளப்பாங்குக்கேற்ப உருக்காட்டும் இந்த ஒளிஓவியம்குறித்து நம் கவிவலவர்கள் என்ன சிந்தித்திருக்கிறார்கள் என்று அறிந்துவருவோம்.

*****

”சிவந்த கடல்போல் எரியும் என் மனத்துக்கு ஒற்றடம் கொடுக்கும் நிலவுப் பறவையே! உன் மோன கானத்தை இன்னும் பாடு! விடிந்ததும் உன்னைக் கடந்துபோகிறேன்” எனும் இளம்பெண்ணின் எண்ணக்குமுறலை வண்ணமுறப் பதிவுசெய்திருக்கிறார் திருமிகு. சந்திரா மனோகரன்.

நிலாப் பேச்சு

தொலைவில் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கும் அந்த வெண்பறவைக்கு
துயரம் என்பதே இல்லையா ?
அதன் விழிகளுக்கு யாரைப் பிடிக்கிறதோ தெரியவில்லை
ஓர் இளம்பெண்ணின் பறவை ஓலம்
அந்த செவிட்டு நிலவுக்கு எட்டாது !
அதன் கதகதப்பிலும் அப்பிக்கிடக்கும் இருளிலும்
அவள் நினைவுகள் நீர்த்துப்போனவை
இன்னும் பாடு ….இன்னும் பாடு !
உன் சப்தமற்ற இசையில் விடிந்ததும் கடந்துபோவேன்
நிலவு பாவம் …துணையற்ற ஏகி !
ஒருவேளை உன் பிம்பத்தின் சாயலில் நானும் …?
கடலிலும் , கரையிலும் , மணலிலும்
சிப்பிபோல் கிடக்கும் உன்னை சேமிப்பேன் அப்போது
சலசலக்கும் நீர்வெளியில் நீ சரசமாடுகிறாயே
ஆயுசுக்கு அது போதும் எனக்கு !
என் மௌனத்தை உடைப்பதும் , கட்டுவதும் …
உன் பாங்கு ஒப்புமையற்றது !
சிவந்த கடல்போல் சிலபோது என்மனம் எரிகிறது
உன் ஒற்றடம் பெரிது அதை அணைப்பதற்கு
உயிரற்ற அவன் நிழல்களை இனி நீ நனைக்காதே !
கடந்துபோன நதியின் மிச்சம் இல்லை
கடலின் கருமையில் கரைய மறுக்கும் என் நினைவுகளில்
இறந்தவனின் மோனம் நொறுங்கிய சிற்பமாய் ..
கற்பாறையாய் இறுகிப்போன என் மனசில்
சிதறும் உன் ஒளிக்கதிர்களில் மிளிரும் என் எதிர்காலம் ..

*****

”அலர் நீ! மலர் நீ! என்று கொண்டாடிய காதற் கணவர் ஈசனின் திருவடி மலர் ஏகிவிட, அவர் எப்போது வருவார் தன் கலிதீர” எனக் காத்திருக்கும் மங்கை இசைக்கும் சோக கீதத்தைக் கேட்கிறோம் திருமிகு. ஹேமா வினோத்குமார் கவிதையில்.

நீ!! நான்!! தனிமை!!

பலயுகங்களாய்த் தனிமையில் நீ
நாட்களில் நான்!!
தனிமையில் வெறுப்பு
இவைகள் தமக்கில்லையோ??
மும்மாதங்களுக்கு முற்பொழுதில்
பச்சை நிறப் பட்டுடுத்தி
மஞ்சள் முகம் பூசி
மணங்கமழ மல்லிகைசூடி
நெற்றித் திலகமிட்டு
காதிற்கினிய வளையோசையுடன்
பெற்றோர் மற்றோர் உடனிருக்க
காதலித்து கரம்பற்றினேன் என் கள்வனை!!
மும்மாதந்தள்ளி மகிழம்பூவாய்
ஈரலர்கள் என்னுள் பூத்திருக்க
பகிர்வதற்குள் விண்ணுலகமாள
சென்றாரோ என் கணவர்!!!
அலர் நீ!!அகலம் நீ!!!என்றவர்
இப்பொழுது ஈசனிடம்!!!
பெற்றெடுத்த தாயிருக்க
கரம்பற்றிய நானிருக்க
அவசர பணியாற்ற
விண்ணுலகம் சென்றாரோ??
வெகுண்ட மனதோடு
மீண்டும் வருவார் என்றெண்ணி
நம்பிக்கையில்!!
உன்னைப்போல் நானும்!!!
தனிமையில்!!!

*****

நிலவின் கறையைத் தனக்குத் தந்து, கரைசேர்க்க மறந்துசென்ற கண்ணாளனை நினைந்துவாடும் பெண்ணைப் பார்க்கிறோம் திரு. செண்பக ஜெகதீசனின் பாவில்.

வருவானா…

நீதான் மண்ணில்
நிலவென்று சொல்லியவன்,
நினைத்ததை முடித்துச் சென்றுவிட்டான்..

நிலவே
உன் கறையை
எனக்குத் தந்துவிட்டான்..

சொன்னதுபோல வருவானா,
நான்
சோர்ந்துபோக விடுவானா..

சொல்லிடு நிலவே அவனிடமே,
சீக்கிரம் வரச்சொல் என்னிடமே…!

*****

”வானுக்கு வெளிச்சம் தரும் வெண்ணிலவைப் போல் உன் வாழ்வுக்கு வெளிச்சம் தர பெண்ணிலாக்கள் உண்டு; ஆடவ ஆதவர்களும் உண்டு! ஆதலால், அறியாமை இருள்விரட்டி அறிவொளி கூட்டப் புறப்படு!” என்று இருட்டில் நிற்கும் பெண்ணைத் தெருட்டுகின்றார் திரு. பழ. செல்வமாணிக்கம்.

வெளிச்சம் தந்த இருள்:

உலகிற்கெல்லாம் வெளிச்சம் தரச் செங்கதிரோன் வந்து விட்டான் பெண்ணே!
இருட்டிலே இன்னும் ஏன் நிற்கின்றாய் பெண்ணே!
பாரதி பெண் விடுதலைக்கு, குரல் கொடுத்ததற்கும் பின்னே!
உனக்கு மட்டும் ஏன் விடியவில்லை பெண்ணே!
குடும்பத்திற்கே வெளிச்சம் கொடுத்தாய் பெண்ணே!
இருந்தாலும் உன் புகழை மறைத்தார் இருளின் பின்னே!
கருவறை இருட்டில், உயிர்களைச் சுமந்தாய் பெண்ணே!
கைம்மாறாய் கிடைத்தது இருளடைந்த வாழ்வு தானே பெண்ணே!
ஆண்களை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்ட!
நீ இருட்டாய் இதுவரை இருந்தது போதும் பெண்ணே!
கல்விச் சூரியன் ஒளி படாமல் மறைத்தனர் ஆண்கள்!
ஞானஒளி உனக்கு கிடைத்து விடும் என அஞ்சித் தானே பெண்ணே!
ஒரு பெண்ணுக்குக் கிடைக்கும் வெளிச்சம், குடும்பத்தின் வெளிச்சம்!
இந்த உண்மையை ஆண்கள் மறந்தது ஏனோ பெண்ணே!
நீ இருட்டில் இருப்பதற்கு, ஆண்கள் மட்டுமா காரணம் பெண்ணே!
பெண்களின் பங்களிப்பும் உண்டு இதில்! அறிவாயா பெண்ணே!
ஒற்றுமை பெண்களுக்குள் குறைவு! வருத்தமான உண்மை இது பெண்ணே!
இனி, உங்களுக்கு இதமான வெளிச்சம் தர, பெண் நிலாக்கள் அருகிருப்பார் இளம் பெண்ணே !
உங்கள் உயர்வு உலகெங்கும் நிறைந்திருக்க இளைய ஆண் கதிரவன்கள்
உன்னோடு இணைந்திருப்பார் அருமைப் பெண்ணே!

*****

”கட்டியவன் தேசநலன்காக்கும் போரில் துஞ்சியபோதும் அஞ்சாது மகனை அனுப்பினேன் தேசங்காக்க! அவனைக்கண்டு, அன்னையவள் உனைக்காணக் காத்திருக்கிறாள்; வழி பார்த்திருக்கிறாள் என்று தூது சொல்லாயோ பகலவனே” என்று ஆதவனுக்கு தூதுவிடும் அன்னையைக் காட்டுகின்றார் திருமிகு. சத்தியப்ரியா சூரியநாராயணன் தன் பாட்டில்.

அல்லும் பகலும் அலைந்து திரிந்து- இளைப்பாற
அன்னை மடி தேடி ஓடும் பகலவா..

எல்லைக் கோட்டில் அல்லும் பகலும் பாடுபடும்
என் மகன் எப்போது வருவான்
என் மடி சாய்ந்து ஓய்வெடுக்க…??!!

கட்டிய கணவனை கயவன் சுட்டானைன்ற சேதி கேட்ட நொடியே
கட்டிளங்காளையை தட்டி அனுப்பினேன் – தேசங்காக்க

அவனி முழுதும் வலம் வரும் நீ
அவனைக் கண்டு தூது சொல்வாயா…??
அன்னையவள் உனக்காக காத்திருக்கிறாள் என்று..

தூது சொல்வாயா..
உயிரைக் கையில் பிடித்து
உறங்காமல் காத்திருக்கிறாள்
உனை ஈன்றவள் என்று..

காத்திருக்கிறேன் இனி உனக்காக
“பத்திரமாய் திரும்புவான் உன் மகன்” எனும்
பதில் கொண்டு வரும் வரையில்..
பகலவா…

*****

அருந்தமிழ்க் கவிகளுக்குக் கவிவிருந்து படைக்கத் துணையாவாள்; அழுங்குழந்தைக்கு அமுதூட்ட வருவாள்! சங்கரனின் தலையில் திங்களாய்த் தவழ்வாள்; மங்கையர்க்கென்றும் மங்கலம் தருவாள்” என்று வானில் உலவும் நிலவை அழகுச்சொல்லெடுத்துப் போற்றுகின்றார் பெருவை. திரு. பார்த்தசாரதி.

கதிரவன் காதலி..!

செங் கதிரோன்தன் காதலியைக் கனிவுடன் தேடுவதைத்..
……….திங்களவள் மறைந்திருந்து அவன் தவிப்பைப் பார்ப்பாள்.!
பொங்கும் ஆவலால் அவன் முகமுழுதும் சிவந்திருக்கும்..
……….தங்காது ஓரிடத்தில் உலகுமுழுதும் ஒருநாளில் சுற்றுவான்.!
மங்கையவளைக் கண்டதும் மயக்கத் திலவன் மறைவான்..
……….மணமேடை காணமுடியா நிலையில் இருவரும் ஒன்றாக..
சங்கமம் ஆகிவிட்டால் அகிலமனைத்தும் இருள் கவ்வும்..
……….சோகத்தினால் அவள் பெருமையை அவனே பாடுகிறான்.!
எங்கு நோக்கினும் எனக்குள் அவளிருப்பதை அறிவேன்..
……….என்னுதவி இல்லையெனில் இவ்வுலகு அவளுதவி பெறும்.!
பங்கு கேட்காத ஒர்உறவென்றால் அவள் ஒருத்திதான்..
……….பற்றுள்ளதாயும் மகவிற்கு அமுதூட்ட ஓடோடி வருவாள்.!
இங்கிவளைக் கவிதையின் கருவாய் கவிஞரும் கொள்வார்..
……….இவளை நினையின் அருந்தமிழ் அருவியென ஓடிவரும்.!
குங்குமப் பொட்டுக்காரி குவலயத்தின் குறை தீர்ப்பாள்..
……….கிரகங்களில் இவள் அழகுக்கு ஒப்பில்லை என்பார்கள்.!
சிங்கங்கள் இரவிலிரைதேட சிறிதே வெளிச்சம் தருவாள்..
……….சிற்றிடைப் பாவையின் வளைந்த புருவம் ஒத்திருப்பாள்.!
செங்கொன்றை மலரைப் போல சிலநாள் சிரித்திருப்பாள்..
……….சட்டென மேகத்தில் மறைந்து பட்டென வெளிப்படுவாள்.!
பொங்கலிட்டு வழிபட எனக்குமுன் அவள் தோன்றுவாள்..
……….சங்கரன் அவளைத் தலைமேல் வைத்தே சிறப்பித்தான்.!
மங்களம் இனிமை அன்பு அமுதமெனும் சொற்களுக்கு..
……….மங்காத நன்மதிப்பை மங்கையருக்குகந் தளிப்பாளவள்.!

*****

கணவனின் அன்பின்றி வாழு(டும்) தன்னிலையை வெண்ணிலவிடம் உரைத்து ஆறுதல்தேடும் பெண்ணை நமக்கு அறிமுகப்படுத்துகின்றார் திரு(மிகு?). சபி கௌன்.

நீயும் நானும்…

தொட்டுத் தொடரும் பந்தம் எனத் தோன்றும்
தொலைவில் இருந்து உனைப் பார்ப்பவர்களுக்கு

நெருங்கிச் சென்றால் தான் தெரியும்
நெருப்புப் பந்தும் நீரும் கலக்கவில்லை என்று..

மணமுடித்து மாதங்கள் பல உருண்டோடியும்
மகிழம் பூக்கள் மலரவில்லை எனக் குற்றச்சாட்டு

உனைப்போல் நெருங்கிச் சென்றாலும்
உன் கடல் போல் விலகியே செல்கிறான் என்னவன்

பழி சொல்லும் பந்தங்கள் அறிய வாய்ப்பில்லை
பக்குவமாய் நிதர்சனம் மறைத்து மனதில் அழுவதால்

உன்னைப் பார்த்து தேற்றிக் கொள்கிறேன்
உயிர் வாழ வழி பார்த்துக் கொள்கிறேன்

நான் படும் துயர் போல்
நாட்கணக்கின்றி நீயும் பட்டால் கூட
நானிலம் போற்ற வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறாய்….

*****

கடந்துபோன பௌர்ணமி நாட்களைக் கனத்த மனத்தோடு அசைபோட்டுப் பார்க்கும் ஆரணங்கைத் தன் கவிதையின் நாயகியாக்கியிருக்கிறார் திருமிகு. சொல்லின் செல்வி.

ரேகை தொலைத்த தேவதை

அமாவாசையில் ஏதுமற்ற
வானம் போல நானிருந்தேன்
வளர்பிறையின் நிலவாய்
என் வசம் நீ வந்தாய்
முழுமதியின் நாளின்போது
பெளர்ணமிக் காதலாய்
நாம் மணம் புரிந்தோம்.
ஆனாலும்
தேய்பிறை நிலவாய்
நம் பிரிவில் நான் இழந்தேன்
மீண்டும்…
அமாவாசையின் ஏதுமற்ற
வானம் போல நானிருக்கிறேன்.

இதோ.. இப்போது
இந்நிலவைக் காணும் போது
நம் நினைவலைகளில்
என் எண்ண அதிர்வுகளில்
கண்ணீர் வடிக்கிறேன்.
கண்ணீர் வடிந்த கன்னங்கள்
மென்மையைத் தொலைத்துவிட்டன.
விரல்களில் ரணமேறியதால்
ரோஜா இதழ்களே
என் விழிநீரை ஏந்தி
பதியம் போடுகின்றன.
ஆம்…
என் கண்ணீரைத்
துடைத்துத் துடைத்தே
என் கைவிரல் ரேகைகள்
தொலைத்துவிட்டேன்.

துளை சரியில்லாத குழல்
இசை மறுப்பதைப் போல..
தூரிகை சரியில்லாத ஒவியம்
அழகை இழப்பதைப் போல..
சாயம் சரியில்லாத சேலை
நிறம் போவதைப் போல..!
சாலை சரியில்லாத பாதை
தடம் மாறுவதைப் போல..!
உளி சரியில்லாத சிலை
வடிவம் இழந்ததைப் போல…
என் வாழ்க்கை அதன்
வசந்தத்தை இழந்துவிட்டது,

ஆகவே..
அன்று வந்த துணைவா..
எந்தன் இருதயத்திலிருந்து
உனை வெளியேற்றி
உனை நுழைக்காத முடியாத
கடும் மனநிலையாய்
இருதயத் தமனிகளால்
கடும் பூட்டு போட்டுவிட்டேன்
என்றாலும்
நம் பெளர்ணமி நாட்களை
என்னால் மறக்க இயலாது!
என்றும் மறைக்க இயலாது.!

*****

”பாவையின் பார்வைபட்டு வெண்ணிலவு செந்நிலவானதோ?” என்று வியக்கிறார் திரு. ரா. பார்த்தசாரதி.

வெண்ணிலவே செம்மையானதோ பாவை முகம் கண்டு,
முகத்தின் அழகு அகத்தில் சிலசமயம் தெரிவதுண்டு
தனிமையில் இனிமை காண முடியாத நிலமையுண்டு
உன் ஏக்கத்திற்கு, என்றைக்கும் உன்னிடமே தீர்வுண்டு

*****

வானில் தெரியும் ஒளிவட்டத்தை மதியாகவும் கதிராகவும் வைத்து, இருளில்நிற்கும் பாவைக்குப் பொருள்பொதிந்த மொழிகளை ஆறுதலாகவும் அறிவுரையாகவும் அள்ளித்தந்திருக்கும் கவிஞர்களுக்கு என் பாராட்டுக்கள்!

இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதை எனும் சிறப்பைப் பெறும் கவிதை அடுத்து…

விடியல் கற்கண்டு

விடியலுக்காகக் காத்திருந்தது போதும்
பெண்ணே! ..
பெண்ணியம் பேசும்
பெண்ணியம் என்பது
ஆண்களுக்கு எதிரான
காழ்ப்புணர்ச்சி அல்ல.!
பெண்களுக்கான விழிப்புணர்ச்சி!
பகுத்தறிவாளர்களாக இருக்கவேண்டிய
சுயமரியாதை எழுச்சி!

சமதர்மச் சமுதாயத்தை,
சுயமரியாதையைப்
போற்றுகிற ஒரு குரல்!..
அடக்கு முறைக்கு எதிராக
ஏற்றதாழ்வுகளுக்கு எதிராக
ஒலிக்கும் போராட்டக் குரல்!..
தனிமனிதப் பழக்கவழக்கத்தின்
வெளிப்பாடுகளுக்கும்
அது சார்ந்த உரிமைப்
பிரச்சனைகளுக்குமான
சுதந்திரத் தேடலுக்கான
ஒரு தார்மீக குரல்..!

கடவுள் நம்பிக்கையற்ற
ஓர் ஆணைப் பகுத்தறிவாளராக
அறிவு ஜீவியாக
ஏற்றுக்கொள்ளும் இந்தச் சமூகம்
எதையும்
பகுத்து அறியும் ஒரு பெண்ணை
பெண் நாத்திகவாதியாக
செயல்பட அனுமதிக்காத
போலி ஆத்திகத்தை எதிர்க்கும் ஒரு குரல்..

இயற்கையிலேயே பெண்
பலவீனமானவள் என்பது
முற்றிலுமாக மறுத்தலிக்கப்படவேண்டி
ஓங்கி ஒலிக்கும் ஒரு கம்பீரக் குரல்

அதிகாரத்தை துஷ்பிரயோகத்தை
எதிர்ப்பதற்கான ஒரு குரல்..!

பொதுப்பண்புகளை
கண்மூடித்தனமாக
ஏற்றுக்கொள்ளும் சுதந்திரம்
நிலவுவது போல்
அதை மறுக்கும் சுதந்திரமும்
பொருட்படுத்த வேண்டி ஒரு குரல் !

கற்பனாவாதக் கட்டுப்பாடுகள்
அவற்றை மீறுவதில் நிலவும்
சுவாரசியத்தை ஒழுக்க
மீறலுக்கான வெற்றியாகவும்
புரட்சிகரச் சிந்தனையாகவும்
தவறாக புரிந்துக்கொள்வோரை
கண்டித்து மன்றாடும் ஒரு குரல்..!

பெண்ணின் சிந்தனை
ஆண்களுக்கு விடுதலை அளிக்கவும்
வல்லமைமிக்கது என்பதை
உணர்த்த எழுந்த குரல்…!

மனித மதிப்பிற்கான
சமூக அளவுகோல்
மாறும் வரை…
ஓயாத கடலைப் போல
காத்திரமான புயலைப் போல
சுதந்திரமான பறவையாய்
விடியலைக் கேட்கும் கிழக்காய்த்
தொடர்ந்து தொடர்ந்து
ஒலிக்க வேண்டிய குரல்..!

பெண்ணே.. !
உன் உரிமை
நிழலாய்க் கசப்பது அல்ல!
நிஜமாய் இனிக்கும்
விடியல் கற்கண்டு..!

பெண்ணடிமை தீருமட்டும் பேசுந்திருநாட்டு
மண்ணடிமைத் தீர்ந்துவருதல் முயற்கொம்பே” என்றார் பாவேந்தர். ”அந்தப் பெண்ணடிமைத்தனத்தை மண்ணோடு மண்ணாக்கும் ஒரு குரல்! பெண்ணின் சுயமரியாதையையும், சிந்தனையையும் வந்தனை செய்யும் ஒருகுரல்! அவள் பகுத்தறிவைப் பாருக்குணர்த்தும் ஒரு குரல்! அந்த உரிமைக்குரல் எப்போது கேட்கும்? பெண் வாழ்வில் மறுமலர்ச்சி எப்போது வாய்க்கும்? அந்நாளே இனிக்கும் கற்கண்டுத் திருநாள்!” என்று இனிய சொற்கொண்டு பெண்ணுரிமைக்குக் குரல் கொடுக்கும் திருமிகு. முழுமதியின் கவிதையை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதை என அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.

December 11, 2017
படக்கவிதைப் போட்டி (139)

பவள சங்கரி

அன்பிற்கினிய நண்பர்களே!

வணக்கம். கண்ணையும் கருத்தையும் கவரும் படமொன்றைக் கண்டவுடன் உங்கள் உள்ளத்தில் கவிதை ஊற்றெடுக்கும் ஆற்றல் கொண்டவரா நீங்கள்?

எஸ்.எம்.கே.எடுத்த இந்தப் படத்திற்கு ஒரு கவிதை எழுதுங்கள். இதனை நம் வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பாசிரியர் திருமதி சாந்தி மாரியப்பன் தேர்ந்தெடுத்து அளித்துள்ளார்.

இந்த ஒளிப்படத்திற்கு ஏற்ற கவிதையை நல்ல தலைப்புடன் பின்னூட்டமாக இடலாம். ஒருவரே எத்தனை கவிதைகள் வேண்டுமானாலும் எழுதலாம். வரும் சனிக்கிழமை (16.12.2017) வரை உங்கள் கவிதைகளை உள்ளிடலாம். அவற்றில் சிறந்த கவிதையை நம் வல்லமை இதழின் ஆசிரியர்குழு உறுப்பினரும் தமிழிலக்கிய ஆராய்ச்சியாளருமான திருமதி மேகலா இராமமூர்த்தி தேர்வு செய்வார். ஒவ்வொரு வாரமும் சிறந்த கவிஞர் ஒருவர் தேர்ந்தெடுக்கப்படுவார். ஒருவரே பலமுறை பங்கு பெறலாம். இவ்வாய்ப்பு, ஏற்கனவே சிறந்த கவிஞராகத் தேர்ந்தெடுக்கப் பெற்றவர்களுக்கும் உண்டு.

ஒளிப்படத்திலிருந்து தாக்கமும் தூண்டுதலும் பெற்று எழும் அசல் படைப்புகளை ஊக்குவிப்பதே இதன் நோக்கம். கவிஞர்களையும் கலைஞர்களையும் கண்டறிந்து ஊக்குவிப்பதற்கான அடையாளப் போட்டி இது; வெற்றி பெறுபவர்களுக்குப் பரிசளிப்பு இருக்காது; பாராட்டு மட்டுமே உண்டு. ஆர்வமுள்ளவர்களைப் பங்குபெற அழைக்கிறோம்.

போட்டியின் நடுவரான திருமதி மேகலா இராமமூர்த்தி புதுச்சேரி மாநிலத்தின் காரைக்காலில் பிறந்தவர். கணிப்பொறி (MCA) மற்றும் தமிழில் (MA) முதுகலைப் பட்டம் பெற்ற இவர், அமெரிக்க தமிழ்ச் சங்கப் பேரவையின் (FeTNA) 2008, 2009, 2014, 2016ஆம் ஆண்டுகளின் (ஆர்லாண்டோ, அட்லாண்டா & மிசௌரி) கவியரங்கம், இலக்கிய வினாடிவினா நிகழ்ச்சிகளில் பங்கேற்றுப் பாராட்டுகளும் பரிசுகளும் பெற்றுள்ளவர். சங்கப் பாடல்களில் அதிக ஆர்வமும், இலக்கியக் கூட்டங்களிலும், பட்டிமன்றங்களிலும் சுவைபடப் பேசுவதில் வல்லமையும் பெற்றவர். இவருடைய வலைப்பூ – மணிமிடைபவளம்

December 11, 2017
குறுந்தொகை நறுந்தேன் – 14

-மேகலா இராமமூர்த்தி

தலைவன் தலைவி சென்ற வழியை விசாரித்து அறிந்துகொண்டு அவர்கள் சென்ற வழியிலேயே தானும்சென்றாள் செவிலி. தொலைவில் ஆணும்பெண்ணுமாய் இணைந்து வருவோரைக் காணுந்தொறும் அவர்கள் தலைவியும் அவள் காதலனுமாக இருப்பரோவென ஐயுற்று நோக்குவாள். அவர்கள் வேற்றாட்களாக இருப்பதைக் கண்டு வாட்டமடைவாள். இவ்வாறு காட்டுவழியிலும், அதனைத்தொடர்ந்து பாலைவழியிலும் நெடுந்தூரம் நடந்து ஓய்ந்துபோனாள் அவள்.

”நடந்து நடந்து என் கால்கள் ஓய்ந்தன; ஆணும் பெண்ணுமாய் இணைந்து வருவோரையெல்லாம் (இவர்கள் நம் மகளும் அவள் காதலனுமோ) என்று நோக்கி நோக்கியே கண்களும் ஒளியிழந்தன. நம் மகளும் தலைவனும் அல்லாத பலரும் வானிலுள்ள மீன்போல் கணக்கற்றவராய் இவ்வுலகில் உளர்; ஆனால் கதிரும் மதியுமனைய அவர்களைக் காணேனே” என்று கவன்றாள் அரிநரைக் கூந்தல் செம்முது செவிலி.

காலே பரிதப் பினவே கண்ணே
நோக்கி நோக்கி வாளிழந் தனவே
அகலிரு விசும்பின் மீனினும்
பலரே மன்றவிவ் வுலகத்துப் பிறரே. (குறுந்: 44 – வெள்ளிவீதியார்)

”நீளிடை அத்தம் நோக்கி வாள்அற்றுக்
கண்ணுங் காட்சி தௌவின….” எனும் நற்றிணை 397ஆம் பாடலிலும் நெடுவழி நோக்கியே ஒளியிழந்த கண்களின் தன்மை பேசப்படுதல் காண்க.

வாளற்றுப் புற்கென்ற கண்ணும் அவர்சென்ற
நாளொற்றித் தேய்ந்த விரல் என்று வள்ளுவர் படைத்த தலைவியின் நிலையும் இத்தன்மைத்தே!

சோர்வின் மிகுதியால் அருகிருந்த மரத்தின்மீது சாய்ந்தமர்ந்த செவிலியின் பார்வையில் ஓர் இளைஞனும் இளமகளும் சேர்ந்துசெல்லும் காட்சி பட்டது. ”இவர்களும் காதலர்கள் தாமோ?” என்று அவள் யோசித்திருந்த வேளையில், அவ்வழியே சென்ற இருவர் இந்த இளையோரைச் சுட்டிக்காட்டிப் பேசியமொழிகள் அவள் காதில் விழுந்தன.

“இதோ! இந்த ஆடவன் இருக்கிறானே…இவன் சிறுவனாக இருந்தபோது சிறுமியாக இருந்த இவளின் கூந்தலைப் பிடித்திழுப்பான்; இவளும் சளைத்தவளல்லள்…இவன் தலைமயிரைப் பதிலுக்கு வளைத்திழுப்பாள். இவர்கள் இருவரும் போடும் சண்டையை இடைமறித்துத் தடுக்க முயன்றும் தோல்வியையே தழுவுவர் இவர்களின் செவிலித்தாயர். அன்று அப்படி (எலியும் பூனையுமாக) இருந்தவர்கள் இன்று, இரட்டையாய்ச் சேரத்தொடுத்த மலர்மாலைபோல், மனமொத்த காதலராய் இணைந்துசெல்லும் காட்சியைக் காண்கிறோம். இவர்களைக் கூட்டுவித்த விதியே நீ மிகவும் நல்லை” என்று விதியைப் புகழ்ந்துரைத்தபடிச் சென்றதைக் கண்டாள்.

இவனிவள் ஐம்பால் பற்றவும் இவளிவன்
புன்தலை ஓரி வாங்குநள் பரியவும்
காதற் செவிலியர் தவிர்ப்பவுந் தவிராது
ஏதில் சிறுசெரு வுறுப மன்னோ
நல்லைமன் றம்ம பாலே மெல்லியல்
துணைமலர்ப் பிணையல் அன்னவிவர்
மணமகிழ் இயற்கை காட்டி யோயே. (குறுந்: 229 – மோதாசனார்)

சிறுவயதில் சிண்டுபிடி சண்டையிடுவோர், பின்னாளில் காதலராய் மாறும் காட்சிகளைத் தமிழ்த் திரைப்படங்களில், குறிப்பாக மண்மணம் கமழும் கிராமத்துக் கதைகளை மையமாகக் கொண்ட படங்களில், நாம் அவ்வப்போது காணலாம். அதனையொத்த காட்சியொன்றை ஈராயிரம் ஆண்டுகட்கு முன்பே குறுந்தொகை அழகாய்க் காட்சிப்படுத்தியிருப்பதை நோக்குங்கால், காலமாற்றம் தமிழ்மாந்தரின் உளவியலில் பெரியஅளவில் மனமாற்றம் எதனையும் நிகழ்த்தவில்லை என்பதனையே புலப்படுத்துகின்றது.

வழிப்போக்கர்களின் வார்த்தைகள் குறித்துச் சிந்திக்கலானாள் செவிலி…

”நம் மகளைப்போலவே உடன்போக்கு மேற்கொள்ளும் பல இளையோரைக் காண்கையில், இஃது இளமையின் இயல்பே என்று அறிகின்றேன். இனியும் நம் மகளைத் தேடிச்செல்வது தேவையற்ற வீண்வேலை. அவள் தன் விருப்பப்படியே மணவாழ்வு கண்டு இன்புறட்டும்!” என்று எண்ணிக்கொண்டு தன்னூரை நோக்கித் திரும்பிப் பயணப்படலானாள்.

இல்லம் சேர்ந்தவள், உலகியல்பைத் தக்கமுறையில் நற்றாய்க்கு விளக்கி அவளைத் தேற்றினாள்; துயர் ஆற்றினாள்!

சின்னாட்களில் தோழியின் வாயிலாக நல்லதோர் செய்தி அவர்கட்குச் கிட்டியது. தலைவனும் தலைவியும் கடிமணம் புரிந்துகொண்டு இல்லறம் எனும் நல்லறத்தை வேற்றூரில் தொடங்கிவிட்டனர் என்பதே அது!

அதனைக்கேட்ட தாயுள்ளங்கள் நனிமகிழ்ந்தன!

மகள் நடாத்தும் இல்லறத்தைக் கண்ணால் காணவேண்டும் எனும் வேணவா தாயர்க்கு எழுந்தது. நற்றாய், தன் தோழியான செவிலியைத் தலைவியின் ஊருக்கு அனுப்பினாள். செவிலியும் தலைவியின் மனைசென்று அவளைக் கண்டாள். தன் வளர்ப்புத் தாயை நேரில் கண்டதும் நெஞ்சம் நெகிழ்ந்தாள் அந்த நங்கை. அன்னையை ஆரத்தழுவித் தன் அன்பைப் புலப்படுத்தினாள். பெற்ற தாயையும், தந்தையையும், தமையன்மாரையும் அக்கறையாய் விசாரித்தாள்.

சில நாள்களேனும் தன்னோடு தங்கித்தான் செல்லவேண்டும் எனும் மகளின் அன்புக்கட்டளையை மீறமுடியாத செவிலித்தாய் அங்கே சிலநாள்கள் தங்கி மகள்பேணும் குடித்தனத்தை நேரிற்காணும் பேறுபெற்றாள். பின்பு மகளிடமும் மாப்பிள்ளையிடமும் பிரியாவிடைபெற்று ஊருக்குத் திரும்பினாள்.

மகளின் மனையறத்தை அறிந்துகொள்ளத் துடித்துக்கொண்டிருந்த நற்றாய்,

”மகள் நலமா? மருமகன் நலமா? அவர்கள் இருவரும் அன்போடு வாழ்கிறார்களா? பிரச்சனை ஏதுமில்லையே?” என்று கேள்விகளை அடுக்கினாள்.

”பொறு தோழி! உனக்கு எல்லாவற்றையும் விவரமாக எடுத்துரைக்கிறேன்!” என்று முறுவலித்த செவிலி, தலைவியின் மனையில் தான்கண்ட காட்சிகளை விரித்துரைக்கத் தொடங்கினாள்…

”இங்கே நம்மோடு இருக்கும்போது அடுப்பங்கரைக்குப் போவதென்றாலே நம் மகளுக்கு எட்டியாய்க் கசக்கும்; அங்கேயோ அருமையாய் அட்டிற்தொழில் செய்கிறாள்!”

”அப்படியா?!” – நற்றாய்.

”ஆம்!” – செவிலித்தாய்.

”நன்றாக முற்றிய தயிரைப் பிசைந்த தன்னுடைய காந்தள் மலரன்ன மெல்லியவிரல்களைத் துடைத்துக்கொண்ட ஆடையைத் துவைக்காமல் உடுத்துக் கொண்டு, குவளை மலர்போன்ற மையுண்ட தன் கண்களில் தாளிப்பினது புகை மணக்கத் தானே துழாவிச் சமைத்த இனிய புளிப்பையுடைய குழம்பைத் தன் கணவன் இனிதென்று உண்பதைக் கண்ட நம் மகளின் முகம் நுண்ணிதாய் மகிழக் கண்டேன்.” என்று செவிலி தலைவியின் சமையற்கலையை வருணிக்கக் கேட்ட நற்றாய்,

”அடேயப்பா! அவ்வளவு பக்குவமாய்ச் சமைக்கிறாளா என் மகள்? திருமணம் ஆகிவிட்டால், விளையாட்டாய்க் காலங்கழித்த பெண்களுக்குக்கூட எத்துணைப் பொறுப்புணர்ச்சியும், சாமர்த்தியமும் வந்துவிடுகிறது பார்த்தாயா?” என்று மகளைப் பற்றிச் செவிலியிடம்கூறிப் பூரித்தாள் நற்றாய்.

”ஆமாம்…ஆமாம்” என்று நற்றாயின் கூற்றை வாயெல்லாம் பல்லாய் வழிமொழிந்தாள் செவிலி.

முளிதயிர் பிசைந்த காந்தள் மெல்விரல்
கழுவுறு கலிங்கம் கழாஅது உடீஇக்
குவளை யுண்கண் குய்ப்புகை கழுமத்
தான்றுழந் தட்ட தீம்புளிப் பாகர்
இனிதெனக் கணவ ன் உண்டலின்
நுண்ணிதின் மகிழ்ந்தன்று ஒண்ணுதல் முகனே. (குறுந்: 167 – கூடலூர் கிழார்)

இப்பாடலில் புளிப்பாகர் என்பதைப் புளிக்குழம்பு என்று கொள்ளாது, பாகற்காயில் புளிப்பெய்து அதன் கசப்பை நீக்கித் தலைவி சமைத்த பாகற்கறி என்று புதிய விளக்கம் தருகின்றார் இரா. இராகவையங்கார். அட…அதுகூடச் சுவையாகத்தான் இருக்கிறது!!

தலைவியின் கரம்பட்ட அடிசிலை இனிதென அவள் கணவன் பாராட்டி உண்பதை,

“ஏனது சுவைப்பினும் நீகை தொட்டது
வானோரமுதம் புரையுமால் எமக்கென” (தொல். கற்பு.5) எனும் தொல்காப்பியக் கற்பியல் நூற்பாவோடு நாம் ஒப்பிட்டுக் காணலாம்.

”அப்புறம் நீ அங்கே என்ன கண்டாய்?” என்று ஆவலாய்க் கேட்டாள் நற்றாய்!

தலைவியின் மனையில் தான் கண்டவற்றை மேலும் விவரிக்கலானாள் செவிலி…

[தொடரும்]

December 6, 2017
படக்கவிதைப் போட்டி 137-இன் முடிவுகள்

-மேகலா இராமமூர்த்தி

மரத்தின் கிளையில் சாய்ந்துபடுத்து அலைபேசியை ஆராய்ந்துகொண்டிருக்கும் இளைஞனைத் தன் புகைப்படத்தில் பதிவுசெய்து, அதனைப் படக்கவிதைப் போட்டிக்கு நல்கியிருக்கும் வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பாசிரியர் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பனுக்கு என் நன்றி!

”எல்லாப்பொருளும் இதன்பால் உள” என்று திருக்குறளை அன்றைய புலவோர் புகழ்ந்தது இன்றைய அலைபேசிக்கும் அட்சரம் பிசகாமல் பொருந்துகின்றது. நம் உள்ளங்கைக்குள் உலகையே விரித்துக்காட்டி, மாயக்காரனாய் நம்மை மலைக்கவைக்கின்றது இந்த அலைபேசி!

பயன்பாடுகளைப் பொறுத்து நன்மையொடு தீமையும் இந்த அலைபேசியால் அவனிக்குக் கிடைத்துவருவது கண்கூடு. கத்தியைப் பயன்படுத்துவதுபோல் கவனத்தோடும் புத்தியோடும் இந்தக் கருவியைப் பயன்படுத்தினால் தீயவிளைவுகளைத் தடுக்கலாம்.

அலைபேசியின் நன்மை தீமைகளை அலசிஆராயக் கவிவாணர்கள் வரிசையில் காத்திருப்பதால் அவர்களை வரவேற்று நான் விடைபெறுகிறேன்.

*****

படித்துப்பட்டம் பெற்றும் வேலை கிடைக்கும் வேளை இன்னும் வாராததால் மரக்கிளையில் அலைபேசியோடு அளவளாவிக்கொண்டிருக்கும் உழவர்குடித் தோன்றலையும், அவன் தேடிவந்த நகரத்தின் நரகவாழ்வையும், பட்டம்பெற்ற அவனுள்ளம் உண்டிகொடுத்து உயிர்கொடுக்கும் உழவுத்தொழிலையே மீண்டும் நாடிநிற்பதையும் பாடியுள்ளார் பெருவை திரு. பார்த்தசாரதி.

சொர்க்கமே என்றாலும் அது நம்மூரு போலாகுமா..!

அய்யா! அவனங்கே அமர்ந்திருப்பதைப் பார்த்தால்..
……………அன்றாடம் அலைந்து ஓய்ந்தவனெனவும் தெரியும்.!
அய்யே!இனியிந்த நாய்ப்பிழைப்பு வேண்டாமென..
……………அருவருக்குமவன் மனநிலையையும் அறிய முடியும்!
ஒய்யாரமாய் ஓய்வெடுக்க ஒடிந்துவிழுந்த கிளையின்..
……………ஓரத்திலமர்ந்து நீநினைவது என்னவென்பதும் புரியும்!
வெய்யிலுக்கு மரநிழல்தரும் சுகம்போல இப்போது..
……………வீணாகப்போகும் நேரத்தில் வாட்ஸ்அப் இதம்தரும்!

படித்துப் பட்டம் பெற்றவர்கள் வேலைதேடியிங்கே..
……………பல்லாயிரம் பேர்வருவார் மொத்தமாக ஓரிடத்துக்கு!
அடிக்கொரு அலுவலகம் இருந்தாலுமதன் கதவுகள்..
……………அனைத்திலும் வேலை காலியில்லை எனுமறிவிப்பு.!
கடிமணமாகாத காளையரென்றால் குடியிருக்க வீடு..
……………கிடைக்காது இக்கொடுமை போதாதெனில் அங்கே!
முடியைப் பிய்த்துக்கொண்டு முழுநேரமும் வேலை..
……………முடிந்தபின்னும் வீடுதிரும்ப முடியா நிலையிதுவே!

சொந்த ஊரிலிருந்த சுகமெல்லாமிங்கே இல்லை..
……………சந்துபொந்துக்குப் பஞ்சமில்லை சத்துண வில்லை!
பந்தங்கள் இருந்தும் பெயருக்குத்தான் சொந்தம்..
……………பணக்காரத் தனத்தினால் உறவுக்குக் வந்ததுகேடு!
மந்திரசக்தியால் மாம்பழம் பறிப்பது போலத்தான்..
……………எந்திரசக்தி கொண்டுதான் எதுவுமிங்கே இயங்குது!
சிந்திக்கக் கூடயிங்கே சிறிதளவேனும் நேரமில்லை..
……………பந்தியிலுட்கார்ந்து சாப்பிட பக்கத்தில் நிற்கவேணும்!

உழைக்கும் விவசாயி குடும்பத்தில் பிறந்தவனவன்..
……………ஊர்விட்டு ஊர்வந்தான் பிழைப்புதேடி ஒருவனாக.!
உழவுக்குடி உயரவே உயர்படிப்பு படித்தானவன்..
……………உயரும் நாகரீகத்தில் நரகமேமேலென நினைத்தான்!
அழகுதிமிர்க் காளைபோல கட்டுடல் மேனிகொண்ட..
……………அவன்மனது…உழவுத் தொழில்மீதே நிழலாடுகிறது.!
உழலுமவன் மனதுக்கு ஆறுதலுமிங்கில்லை மீண்டும்..
……………இழந்ததைப்பெற கிராமத்துக்கே போக விழைகிறான்!

*****

”நாணயத்தின் இருபக்கங்கள்போல் நன்மையும் தீமையும் கலந்த கலவையாய் உலவும் அலைபேசியை, படிக்கும் வயதில் சிறியோர் தவிர்த்தல் நலம்; பெரியோரும் முறையறிந்து பயன்படுத்துதலே பலம்” எனும் நன்மொழிகளைத் தாங்கி நிற்கின்றது திரு. பழ.செல்வமாணிக்கத்தின் கவிதை.

தீதும் நன்றும்:

தூரத்தை குறைக்க வந்தது தான் தொலை பேசி!
துயரத்தை தர வந்தது ஏனோ இந்த அலை பேசி!
விஞ்ஞானத்தின் வியத்தகு படைப்பு இந்தக் கைபேசி!
ஆனால் குடும்பத்தை தீவுகளாய் பிரித்த
அரக்கன் இந்த அலை பேசி!
காதலனைப் பிரியாத காதலியாய் கைக்குள்ளே
எப்போதும் கை பேசி!
உணவு மறந்தது! காரணம் அலை பேசி!
உறக்கம் போனது! காரணம் அலை பேசி!
நேரடிப் பேச்சும் குறைந்தது! காரணம் அலை பேசி!
சிந்தனை குறைந்தது! காரணம் அலை பேசி!
வாகனத்தை ஓட்டும் போதும் விலகாத கை பேசி!
எமனின் பாசக் காயிறாய் உயிரெடுக்கும் கை பேசி!
சிட்டுக்குருவிகளே இவ்வுலகில் இல்லாமல்!
அழித்தது இந்த அலை பேசி!
சின்னஞ் சிறு பிள்ளைகளை சீரழித்தது இந்தக் கை பேசி!
தீமைகள் மட்டும் தருவதா இந்த அலை பேசி!
நன்மைகள் பல உண்டு, இதனால், நீ அதை யோசி!
பயணத்தை குறைத்து,
நேரத்தை நமக்குத் தரும் இந்தக் கைபேசி!
பயன் தரும் செய்திகள், பலவற்றை நம்மிடம்
கொண்டு சேர்ப்பது இந்த அலை பேசி!
வேலைக்குச் செல்லும் பெண்களின் கூடவே இருக்கும்
பாதுகாவலன் இந்த அலை பேசி!
தொழில் செய்ய உதவும் தோழன்!
இசையைத் தரும் இனிய கலைஞன்!
குறுஞ்செய்தி கொண்டு செல்லும் அஞ்சல் காரன்!
அழகுக் காட்சிகளை அள்ளித் தரும் அன்பு நண்பன்!
நாணயத்திற்கு இரண்டு பக்கம்!
நல்லது , கெட்டது அனைத்திலும் இருக்கும்!
படிக்கும் வயதில் வேண்டாமே அலை பேசி!
நல்ல புத்தகங்கள் நீ வாசி!
நாளைய உலகம் உயர்வு பெற!
நான் சொன்னதை நீ யோசி!

*****

வெட்டப்பட்ட மரத்தின்மேல் சாய்ந்திருக்கும் இளைஞனின் வாழ்க்கைப் பாதையை நமக்கு வெட்டவெளிச்சமாக்கும் திருமிகு. சொல்லின் செல்வி, போதிமரமாய் அந்தப் பாதிமரம் அவ்விளைஞனுக்கு ஞானத்தைத் தானம் செய்வதையும் காட்சிப்படுத்தத் தவறவில்லை.

மரத்தோடு மடி சாய்ந்த நேரம்
வாராத படிப்பை
வாதாடி முடித்தேன்
வாய்தாக்கள் போல் அரியர் வைத்து
நான்காண்டுகள் ஓடின.

சொல்லாத என் காதல்
சொர்க்கத்தில் நிச்சயிக்கப்பட்டதென்று
கல்லாத காவியத்தை
கற்றவனாய் ஒப்பித்துவிட்டு
விடைக்காக காத்திருக்கிறேன்
மூன்றாண்டுகள் ஓடின.

பிடிக்காத வேலையில் சேர்ந்து
அடுக்கான பொறுப்புகள் வகித்து
மிடுக்காக வலம் வந்து பார்த்து
பொறுப்பான ஆண் மகனாய் ஆனேன்
இராண்டாண்டுகள் ஓடின.

கடந்து வந்த பள்ளிப்படிப்பையும்
பட்டப்படிப்பையும்
பாலைவன கானல்நீரைப்போல
பாவையவள் காதலையும்
எதிர்கால முன்னேற்றப்பாதையும்
எண்ணிப்பார்த்து பார்த்தே
ஓராண்டும் ஓடின.

இவையனைத்தும் அழகாய் பதிவானது
மட்டுமல்ல
என் கையிலிருக்கும் கைப்பேசியிலும் தான்.

இந்த
வெட்டப்பட்ட மரத்தின்
கிளைப்போல்
என் எத்தனை ஆசைகளை
வெட்டியுள்ளது
தோல்வியெனும் கோடாரி.

ஆனால்
நான் தோள் சாயும்
அன்பு மரமே..
புனிதமிக்க
உன் மீது அமரும் முன்
என்
காலணிகளை அகற்றிவிட்டு விட்டது போல
புத்தன் சொன்ன புத்திமதி போல
ஆசைகளை அகற்றிவிட்டு
புனிதமான
இலட்சியங்களை
எளிதால் அடையலாம் தானே.
தினம் சாயுங்காலம்
நான் சாய மடிதரும்
என் நண்பனே..!
என் மரமே ! ???

*****

வெட்டுண்ட மரம், தான் உயிரோடு இருந்தபோதும் வெட்டப்பட்டு வீழ்ந்தபோதும் பயன்பட்ட விதத்தைப் பாந்தமாய்ச் சொல்வதையும், வெட்டப்படபோகும் மரமோ, ”அழுதாலும் தொழுதாலும் கோடரியால் எனக்கு விளையப்போகும் கேடகற்ற யாருளர்?” என்று அழுதுபுலம்புவதையும் உணர்வுமிகு கவிதையாக்கியுள்ளார் திரு. சி. ஜெயபாரதன்.

சுட்ட மரமும், சுடாத மரமும்

சுடாத மரத்தின் கூக்குரல்
தலைக்கு மேலே கத்தி
தொங்குது !
வெட்டப் போகிறார் !
விலைக்கு வாங்கத்
தரகர் கையில்
நிறைய பணக் கத்தை !
அழுதாலும் பயனில்லை !
தொழுதாலும் பயனில்லை !
பரம்பரை வாரிசு இனிமேல்
பிறந்திடாது !
விதியை வெல்ல
நிதியால் தான் முடியுது !
நாளை எனக்கில்லை !
நரக வாழ்வில்
நம்பிக்கை இல்லை !
நமன் வரும்
தருணமிது எனக்கு !
வாசலில் நிற்கிறான்,
வழிவிடு எனக்கு !
கோடரிக்குத் தலை கொடுக்கவா ?
உடல் அளிக்கவா ?
கடவுளே காப்பாத்து !

++++++++++++

சுட்ட மரத்தின் கூக்குரல் !

வெட்டப் பட்டுக் கீழே
வீழ்ந்து கிடக்கிறேன் பார் !
மட்டப் பலகையாய்
வீடு கட்ட உதவினேன் !
மாட்டு வண்டிச் சக்கரம்
ஆக்க உதவினேன் !
கப்பல் கட்ட, படகு கட்ட
உப்புக் கடலில் மீன் பிடிக்க
உதவினேன் !
கனிகள் காய்க்கும்
மரமானேன் ஒரு காலம் !
இருந்தாலும்
ஆயிரம் பொன் நான் !
இறந்தாலும்
ஆயிரம் பொன் !

*****

மரத்தையும், மரத்தில் சாய்ந்திருக்கும் இளைஞனையும், அவன் கையிலிருக்கும் அலைபேசியையும் முன்னிலைப்படுத்தித் தம் சிந்தனைச் சிறகுகளை அகலவிரித்து ஆழ்ந்த கருத்துக்களை அளித்திருக்கும் கவிஞர்களுக்கு என் பாராட்டுக்கள்!

இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதையாகத் தேர்வுபெற்றிருப்பது அடுத்து…

இப்படிக்கு…

அதிர்ஷ்டசாலி நான்..!
‘கை வலிக்கிறது’ என ஒரு போதும்
எனை நீ கீழே இறக்கி விட்டதில்லை

‘தூக்க முடியவில்லை நடந்து வா’ என்ற வார்த்தையை
நான் உன்னிடம் இருந்து கேட்டதில்லை

‘வேலை இருக்கிறது; பின்பு கவனிக்கிறேன்’ என
ஒருநாளும் எனைத் தனியே விட்டுச் சென்றதில்லை

என் அழுகுரல் கேட்டு ஒரு நொடி கூடத் தாமதித்ததில்லை
உடனே ஓடிவந்து கையில் ஏந்திக் கொள்வாய்

நித்தமும் அரவணைப்பு; நீங்காத பந்தம்; நிறைவான பாசம்…

பொறாமைப் படத்தானே செய்வார்கள்- உன்
தாயும் தந்தையும்; மகனும் மகளும்; அன்பான மனைவியும்…

பேசாத எனைப் பேணிக்காக்கிறாய்
பேதையாய் உன் பின் வருபவரைப் பரிதவிக்க வைக்கிறாய்!!

அன்பே… நீ எனை நேசிப்பதைப் போல
அவர்களையும் நேசித்துப் பாரேன்…
அழகாகும் உன் வாழ்க்கை; வரமாகும்; வசந்தம் வீசும்..!

இப்படிக்கு
உன் கைபேசி…

”குடும்பத்தை மறந்து, உறவுகளைத் துறந்து அலைபேசியையே ஆருயிர்க்காதலியாய் எப்போதும் அணைத்திருக்கும் இளைஞனே! பேசாத என்னைப் பேணிக்காக்கும் நீ, பேசும் பொற்சித்திரங்களான உன் குழந்தைகளை மறந்ததேன்? என்னிடம் காட்டும் பாசத்தை அவர்களிடமும் காட்டு; குடும்பத்தை நோக்கியும் உன் நேசக்கரத்தை நீட்டு” எனும் இக்கவிதை இன்றைய இளைஞர்களுக்கான எச்சரிக்கை மணியாகவே ஒலிக்கக் காண்கிறேன். காலத்தின் தேவையறிந்து கவிதை பாடியிருக்கும் திருமிகு. சத்தியப்ரியா சூரியநாராயணனை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞராகத் தேர்ந்தெடுத்துப் பாராட்டுகின்றேன்.

December 4, 2017
படக்கவிதைப் போட்டி (138)

பவள சங்கரி

அன்பிற்கினிய நண்பர்களே!

வணக்கம். கண்ணையும் கருத்தையும் கவரும் படமொன்றைக் கண்டவுடன் உங்கள் உள்ளத்தில் கவிதை ஊற்றெடுக்கும் ஆற்றல் கொண்டவரா நீங்கள்?

பார்கவ் கேசவன் எடுத்த இந்தப் படத்திற்கு ஒரு கவிதை எழுதுங்கள். இதனை நம் வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பாசிரியர் திருமதி சாந்தி மாரியப்பன் தேர்ந்தெடுத்து அளித்துள்ளார்.

இந்த ஒளிப்படத்திற்கு ஏற்ற கவிதையை நல்ல தலைப்புடன் பின்னூட்டமாக இடலாம். ஒருவரே எத்தனை கவிதைகள் வேண்டுமானாலும் எழுதலாம். வரும் சனிக்கிழமை (09.12.2017) வரை உங்கள் கவிதைகளை உள்ளிடலாம். அவற்றில் சிறந்த கவிதையை நம் வல்லமை இதழின் ஆசிரியர்குழு உறுப்பினரும் தமிழிலக்கிய ஆராய்ச்சியாளருமான திருமதி மேகலா இராமமூர்த்தி தேர்வு செய்வார். ஒவ்வொரு வாரமும் சிறந்த கவிஞர் ஒருவர் தேர்ந்தெடுக்கப்படுவார். ஒருவரே பலமுறை பங்கு பெறலாம். இவ்வாய்ப்பு, ஏற்கனவே சிறந்த கவிஞராகத் தேர்ந்தெடுக்கப் பெற்றவர்களுக்கும் உண்டு.

ஒளிப்படத்திலிருந்து தாக்கமும் தூண்டுதலும் பெற்று எழும் அசல் படைப்புகளை ஊக்குவிப்பதே இதன் நோக்கம். கவிஞர்களையும் கலைஞர்களையும் கண்டறிந்து ஊக்குவிப்பதற்கான அடையாளப் போட்டி இது; வெற்றி பெறுபவர்களுக்குப் பரிசளிப்பு இருக்காது; பாராட்டு மட்டுமே உண்டு. ஆர்வமுள்ளவர்களைப் பங்குபெற அழைக்கிறோம்.

போட்டியின் நடுவரான திருமதி மேகலா இராமமூர்த்தி புதுச்சேரி மாநிலத்தின் காரைக்காலில் பிறந்தவர். கணிப்பொறி (MCA) மற்றும் தமிழில் (MA) முதுகலைப் பட்டம் பெற்ற இவர், அமெரிக்க தமிழ்ச் சங்கப் பேரவையின் (FeTNA) 2008, 2009, 2014, 2016ஆம் ஆண்டுகளின் (ஆர்லாண்டோ, அட்லாண்டா & மிசௌரி) கவியரங்கம், இலக்கிய வினாடிவினா நிகழ்ச்சிகளில் பங்கேற்றுப் பாராட்டுகளும் பரிசுகளும் பெற்றுள்ளவர். சங்கப் பாடல்களில் அதிக ஆர்வமும், இலக்கியக் கூட்டங்களிலும், பட்டிமன்றங்களிலும் சுவைபடப் பேசுவதில் வல்லமையும் பெற்றவர். இவருடைய வலைப்பூ – மணிமிடைபவளம்

December 4, 2017
குறுந்தொகை நறுந்தேன் – 13

-மேகலா இராமமூர்த்தி

தோழியின் இனிய இதயத்தை எண்ணி உளம்நெகிழ்ந்தவண்ணம் தலைவனும் தலைவியும் தம் பயணத்தைத் தொடரலாயினர். நடக்க நடக்க நீண்டுகொண்டே சென்றது சுரவழி. பகல்கழிந்து அந்திமாலையும் வந்து சேர்ந்தது! அப்போதும் தலைவனின் ஊர்நோக்கிய நெடும்பயணத்தை நிறுத்தாது, தலைவனும் தலைவியும் சென்றுகொண்டிருந்தனர். வழியில் எதிர்ப்பட்ட ஊரை அவர்கள் கவனித்திலர். ஆனால் அவ்வூரினர் களைத்துவரும் இவ்விளையோரைக் கவனித்துவிட்டனர். இவர்கள் உடன்போக்கு நிகழ்த்தும் காதலர்கள் என்பதையும் கணித்துவிட்டனர்.

நில்லாது சென்றுகொண்டிருந்த தலைவன் தலைவியைப் பார்த்து,

”சிறியபிடி போன்றவளுக்குத் துணைவ! பகலவன் வானைவிட்டு அகலும்நேரம் நெருங்கிவிட்டது. வணிகக்கூட்டம் வந்திருக்கின்றது என்றெண்ணி, பகைப்புலத்தில் கொள்ளும் பகைபோல், வளையணிந்த நெடுவேலேந்தி அவ்வணிகரின் பொருள்களைக் களவாடும் ஆவலில் எம் காவற்காடுவரைவந்து வணிகரைக் காணாது வறிதே பெயரும் ஆறலை கள்வர் முழக்கும் தண்ணுமையெனும் வாத்திய ஒலியைக் கேளுங்கள்! நீவிர் இருவரும் பயணம் மேற்கொள்வதை இவ்வேளையில் தவிர்த்தலே நலம்” என்று நவின்றனர்.

பாலைநிலத்திற் செல்லும் வணிகர்கூட்டத்தை எதிர்த்து, அவரது பொருளைக் கைக்கொள்ளல் ஆறலை கள்வரின் இயல்பு. ஆறலைகள்வர் தண்ணுமை ஒலியைக் கேள் என்று தலைவனுக்கு இடைச்சுர மக்கள் சொன்னதன் நோக்கம், அக்கள்வரால் இக்காதலருக்கு ஏதம்வரும் என்பதை உணர்த்தவே.

எல்லும் எல்லின்று பாடுங் கேளாய்
செல்லா தீமோ சிறுபிடி துணையே
வேற்றுமுனை வெம்மையிற் சாத்துவந் திறுத்தென
வளையணி நெடுவேல் ஏந்தி
மிளைவந்து பெயரும் தண்ணுமைக் குரலே. (குறுந்: 390 – உறையூர் முதுகொற்றனார்)

அம்மக்களின் விருப்பப்படியே அன்றிரவை அவ்வூரில் கழித்துவிட்டு மறுநாள்காலை தம் பயணத்தை மீண்டும் தொடர்ந்தனர் காதலர்கள்.

தலைவனுடன் செல்லும் பயணமாதலால் கல்லும் முள்ளுங்கூடத் தலைவியின் கால்களுக்கு மெத்தையாகவே இருந்தன. சிறிதுதூரம் சென்றதும் கண்ணிற்பட்ட நெல்லிமரத்திலிருந்து காய்களைப் பறித்துத்தின்ற தலைவி, அருகிருந்த சுனையின் அழுக்குநீரைக்கூட அமுதமாய் எண்ணிப் பருகினாள். நாவினித்தது! உடனே, நெல்லியைத் தின்னச்சொன்ன அருமைத்தோழியின் நினைவுவந்ததால் நெஞ்சினித்தது. இத்தகு உத்தமத் தோழியைப் பெற்றநான் பேறுபெற்றவள் என நினைந்து ஆனந்தக் கண்ணீர் உகுத்தாள்.

அவள் கண்ணீரைத் துடைத்த தலைவன் அவளை அன்பொடு நோக்கி, “கண்ணே! தம் வழிபடுதெய்வத்தை நேரிற்கண்ட மக்கள் எப்படி உளம் மகிழ்வரோ அவ்வாறு உனையடைந்ததால் நான் மகிழ்கின்றேன். நம் நடைப்பயணத்தால் நீ களைக்கலாகாது; ஆதலால் நிழல்காணுந்தோறும் இளைப்பாறு! மணல் காணுந்தோறும் வண்டலிழைத்து (சிற்றில்கட்டி) விளையாடு! அவசரம் ஏதுமில்லை” என்றான்.

இதனிடையே, தலைவியின் தமர்க்குத் தலைவி ஆடவன் ஒருவனோடு உடன்போக்கு மேற்கொண்ட விவரம் தெரியவர, அவர்கள் அடைந்த துயருக்கோர் அளவில்லை. தலைவியின் நல்வாழ்வை எண்ணியே நாளுங்கவலும் தம்மிடங்கூடச் சொல்லாமல் தன் வாழ்வைத் தானே முடிவுசெய்துவிட்ட அருமை மகளையெண்ணி நற்றாயும் செவிலித்தாயும் வெகுளியும் வேதனையும் அடைந்தனர்.

தோழியும் இதற்கு உடந்தையோ என்று ஐயுற்ற அவர்கள், அம்மடந்தையிடம் இதுகுறித்து விசாரிக்கலாயினர்.

அவளோ, “அயல்மணத்தைத் தலைவிக்கு நீங்கள் நிகழ்த்தவிரும்பும் இத்தருணத்தில், உம்மிடம் தன் காதலைச் சொன்னால் அதனை நீங்கள் ஏற்பீர்களோ… மாட்டீர்களோ என்றஞ்சி அவ்வஞ்சி தான்விரும்பிய காதலனோடு சென்றிருக்கலாம்” என்று பட்டும்படாமலும் பதில்சொல்லித் தனக்கும் தலைவியின் உடன்போக்குக்கும் சம்பந்தம் ஏதுமில்லை என்று காட்டிக்கொண்டாள்.

தலைவியின் பிரிவால் அருமணி யிழந்த நாகம்போல அலமரலுற்றனர் தாயர் இருவரும். மகளின் எதிர்காலத்தை எண்ணியெண்ணி, பெற்றவளான நற்றாயும் பாலூட்டி வளர்த்த செவிலித்தாயும் புலம்பலாயினர்.

”பாலுமுண்ணாது, தனக்கினிய பந்தையும் விரும்பாது, மகளிர் கூட்டத்துடன் இடைவிடாது விளையாடுவதிலேயே நாட்டம்கொண்டிருந்த தலைவி, உலர்ந்த கிளையையுடைய ஓமை மரத்தினைக் குத்திய உயர்ந்த கொம்புடைய ஆண் யானை, வேனிற் தன்மையுடைய, மலையின் வெப்பம் மிகுந்த அடிவாரத்தில், மேகம் முழங்குகின்ற கடிய முழக்கத்தைக் கூர்ந்து கேட்கின்ற, மூங்கில்கள் உலர்ந்த, செல்லுதற்கரிய இடத்திலே, தலைவனோடு செல்லுதல் எளிது என நினைத்தாளோ?” என்று தலைவியின் மென்தன்மைக்கு வன்மைமிகு பாலைவழிப் பயணம் எப்படிப் பொருந்தும் என வருந்தினாள் நற்றாய்.

பாலும் உண்ணாள் பந்துடன் மேவாள்
விளையாடு ஆயமொடு அயர்வோ ளினியே
எளிதென உணர்ந்தனள் கொல்லோ முளிசினை
ஓமை குத்திய உயர்கோட்டு ஒருத்தல்
வேனிற் குன்றத்து வெவ்வரைக் கவாஅன்
மழைமுழங்கு கடுங்குரல் ஓர்க்கும்
கழைதிரங் காரிடை அவனொடு செலவே. (குறுந்: 396 – கயமனார்)

பெற்றவளைத் தொடர்ந்து வளர்த்தவளான செவிலித்தாய் தன் மனவருத்தத்தை வெளிப்படுத்தலானாள்…

”கையிலேந்திய செம்பொன்னாலாகிய பாத்திரத்திலுள்ள அழகிய பொரியோடு கலந்த பாலையும் மிகுதி என்று கூறி உண்ணாத, திரட்சியமைந்த குறிய வளையணிந்த, தளிர்போன்ற மென்மையையுடைய என்மகள், நிழல் அடங்கி அற்றுப் போன, நீர் இல்லாத கடத்தற்கரிய பாலை நிலத்திலே வீரக்கழலணிந்த தலைவன் தன்னைப் பாதுகாப்ப விரைந்து சென்று, நீர்வளமற்ற சுனையின் பக்கத்தில் உலர்ந்து வெம்மை கொண்ட கலங்கல் நீரை ’தவ்’வென்னும் ஓசைபடக் குடிக்கும் வலிமையை எங்ஙனம் பெற்றாள்?” என்று சொல்லித் துயருற்றாள் செவிலித்தாய்.

நிழலான் றவிந்த நீரில் ஆரிடைக்
கழலோன் காப்பக் கடுகுபு போகி
அறுசுனை மருங்கின் மறுகுபு வெந்த
வெவ்வெங் கலுழி தவ்வெனக் குடிக்கிய
யாங்கு வல்லுநள்கொல் தானே ஏந்திய
செம்பொற் புனைகலத்து அம்பொரிக் கலந்த
பாலும் பலவென உண்ணாள்
கோலமை குறுந்தொடித் தளிரன் னோளே. (குறுந்: 356 – கயமனார்)

இப்பாடலில் ‘செம்பொற் புனைகலத்து ஏந்தியபால்’ என்பது தலைவியின் தாய்வீட்டுச் செல்வநிலையை உணர்த்தி நிற்கின்றது. இத்துணை வளமையாய் வாழ்ந்தவள் வறண்டநிலத்தைக் கடக்கும் துன்பத்துக்கு ஆளாக நேர்ந்ததே என்பது செவிலியின் வேதனை. இவ்வாறு மாற்றி மாற்றித் தாயர் இருவரும் தம் மகளின் உடன்போக்கினைக் கடிந்தும், அவள் பிரிவினால் மனமொடிந்தும் புலம்பிக்கொண்டே இருந்தனர்.

ஒருவாறு சற்றே சமாதானமடைந்த செவிலி, ”நம்மைப் பிரிந்து, ஒளிபொருந்திய நெடிய வேலையுடைய தலைவனோடு, மடப்பத்தையும் மாமையையும் உடைய நம் மகள் சென்ற பாலைநிலம், கதிரவன் காயாது மரத்தின் நிழல் பொருந்தியதாய், மலையிடத்தேயுள்ள சிறிய வழியின்கண் மணல்மிகப் பரவப்பெற்று குளிர்ந்த மழை பெய்ததாகுக” என்று தலைவிசென்ற சுரவழி அவளுக்கு இடரளிக்காது இதமளிக்க வேண்டும் என்று கரங்குவித்து இறைதொழுதாள்!

ஞாயிறு காயாது மரநிழற் பட்டு
மலைமுதற் சிறுநெறி மணன்மிகத் தாஅய்த்
தண்மழை தலையின் றாக நந்நீத்துச்
சுடர்வாய் நெடுவேற் காளையொடு
மடமா அரிவை போகிய சுரனே. (குறுந்: 378 – கயமனார்)

தலைவி சென்றபாதை அவளுக்கு இனிதாய் இருக்கவேண்டும் என்று செவிலித்தாய் வேண்டுவதை ஐங்குறுநூற்றுப் பாடலொன்றிலும் நாம் காணவியலும்.

மள்ளர் கொட்டின் மஞ்ஞை யாலும்
உயர்நெடுங் குன்றம் படுமழை தலைஇச்
சுரநனி யினிய வாகுக தில்ல
அறநெறி யிதுவெனத் தெளிந்தவென்
பிறைநுதற் குறுமகள் போகிய சுரனே’’ (ஐங். 371)

தம் பிள்ளைகள் இன்னாதன செய்தாலும் அவர்களுக்கு இனியவே நினைப்பது தாயர்க்கே வாய்த்த தனிக்குணம் போலும்!

ஆனால், நற்றாயின் மனம் மகளைப் பிரிந்த துயரிலிருந்து சிறிதும் விடுபடவில்லை. கண்ணீரும் கம்பலையுமாக அவள் பித்துப்பிடித்தவள்போல் அமர்ந்திருப்பதைக் கண்ட செவிலிக்கு மனம் பதறியது. ஒருமுடிவுக்கு வந்தவளாய் நற்றாயின் கண்ணீரைத் துடைத்தவள், ”கவலாதே தோழி! சுரவழி சென்ற தலைவியின் கரம்பற்றி அழைத்துவந்து, விரைவில் ஒப்படைக்கிறேன் உன்னிடம்!” என்று சூளுரைத்துப் புறப்பட்டாள் தலைவியைத் தேடி!

[தொடரும்]

November 29, 2017
படக்கவிதைப் போட்டி 136-இன் முடிவுகள்

-மேகலா இராமமூர்த்தி

கந்தக வெடிகளைச் சுற்றிக்கொண்டிருந்தாலும் மந்தகாசப் புன்னகையைக் குறைவின்றி அள்ளி வழங்கும் வனிதையரைப் படத்தில் காண்கிறோம். திரு. ராம்குமார் ராதாகிருஷ்ணன் படம்பிடித்து வந்திருக்கும் இவ்வண்ணப் படத்தைப் படக்கவிதைப் போட்டிக்குத் தேர்வுசெய்து தந்திருக்கிறார் வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பாசிரியர் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பன். இவ்விருவரும் நம் நன்றிக்குரியோர்.

’செல்வம் என்பது சிந்தையின் நிறைவே’ என்றார் குமரகுருபரர். இவர்கள் இன்முகத்தில் பூத்திருக்கும் கள்ளமிலா வெண்முறுவல் இவர்களின் நிறைவான சிந்தையின் வெளிப்பாடாகவே காட்சிதருகின்றது.

வனிதையரையும் வாணவெடிகளையும் வைத்துப் பாப்புனையப் பாவலர்களை ஆவலுடன் அழைக்கின்றேன்.

*****

கரித்துகளில் கிடந்துழன்றாலும் கம்பீரமாய், ஔவையின் மொழிபோற்றும் அரிவையராய் வாழும் இலட்சியப் பெண்களைத் தன் கவிதையில் காட்சிப்படுத்துகின்றார் திருமிகு. சத்தியப்ரியா சூரியநாராயணன்.

பூரிப்பு

ஆனந்த சிரிப்பு..அடடா
ஆச்சரியச் சிரிப்பு அக்காவின் முகத்தில்
ஆவலில் சென்று கேட்டேன்..
துயரங்களை உன்னுள் மறைத்து
துளிர்விடும் இந்தப் புன்னகை போலிதானே?!
புன்னகை மாறாமல் அழகாய்ப்
புரிய வைத்தாள் எனக்கு.
கழுதை போலப் பொதி சுமந்தாலும்
காகம் போல வெயிலில் அலைந்தாலும்
கரித்துகள்களிலே கிடந்து கஷ்டப்பட்டாலும்
கம்பீரமாய் நிற்கிறேன்.. பூரிக்கிறன்.. ஆம்
கல்வி கற்கிறேனடா என் கண்ணே!
ஔவை மொழி கேட்டிலையோ?
அஃதே செய்கிறேன் புரியலையோ?
நீயும்
அடியெடுத்து வை இன்றே – புதிய
அத்தியாயம் துவங்க..
அடியெடுத்து வை இன்றே
அடிமைச் சிறையை தகர்த்தெறிய..
அடியெடுத்து வை இன்றே
அடுத்த தலைமுறையைப் பாதுகாக்க..
அடியெடுத்து வை இன்றே
அழகிய வருங்காலம் வரைய..

வெகு தொலைவில் இல்லை
வெற்றிப் பாதை!

*****

”குடும்ப வறுமையெனும் இடும்பையைச் செயற்கை முறுவலால் மூடி, வெடிகள் தயாரிப்புப் பணியில் ஈடுபட்டு வாடும் பூங்கொடிகள் இவர்கள்” என்று இப்பெண்களின் வாழ்க்கைப் பின்னணியை வேதனையோடு விளம்புகின்றார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

சிரிப்பிலே…

வெடித்துச் சிதறும் வெடிகளுடன்
வெடிக்கும் சிரிப்புடன் வேடிக்கையாய்த்
துடிப்புடன் உழைக்கும் வனிதையரும்
துயரைச் சிரிப்பில் தான்மறைத்தார்,
குடிக்கும் தந்தை செயலாலே
குடும்ப வறுமை தனைப்போக்கக்
கொடிகள் காய்ந்தே பணிக்குவரும்
காரணம் காட்ட வேண்டாமே…!

*****

”விதி செய்த (வறுமையெனும்) சதியால் கல்விகற்க முடியாமல், வீட்டுத்திண்ணையிலே அமர்ந்து வெடிசுற்றும் பிஞ்சுகளைக் காணுகையில் நெஞ்சுபொறுக்குதிலையே…இதற்கோர் விடிவிலையோ?” என்று நொந்து வினவுகின்றார் பெருவை திரு. பார்த்தசாரதி.

உயிருக்கும் உலகுக்கும் ஆபத்து பட்டாசு..!

பாட்டெழுதிக் குவித்தார்கள் பாவலரும் கவிஞரும்..
……….பஞ்சம் பசிபட்டினி வறுமை கொடுமைபற்றியே.!
நாட்டில் நடக்கும் அநியாயதையும் அவலத்தையும்..
……….நம்பிய மக்களுக்கு நயம்படப் புரியவைத்தார்கள்..!
பட்டாசு வெடிப்பதாலே பயனென்ன என்பதையும்..
……….பலருக்கும் புரியும்படிப் பகலிரவாய் எழுதினார்கள்.!
கேட்டவரால் புவிகொரு பயனுமில்லை இன்னும்..
……….கெடவைக்கிறார் ஓசோனையும் காற்றுவெளியையும்.!

ஏட்டுக் கல்வியென்பது ஏழைக்கு எட்டாக்கனியாகும்..
……….இலவசக்கல்வி என்பது இன்னும் ஏட்டளவிலேதான்..!
ஓட்டுக் கேட்கும்போது உங்களுக்கும் வழிபிறக்கும்..
……….என்பார்.! அதன்பிறகு அடுத்தமுறைதான் வருவார்.!
வீட்டுத் திண்ணையிலே அமர்ந்து வெடிசுத்துகிறோம்..
……….விதியை நொந்து படிக்கமுடியாமல் போராடுகிறோம்.!
பாட்டுகொரு புலவன் மாகவிபாரதியும் இதைத்தானா..
……….புண்ணியம்கோடி ஏழைக்கு எழுத்தறிவித்தல் என்றான்.?

ஆட்டுக்குட்டி மாடுகன்னு வளர்த்தாலும் ஆயுளாவது..
……….அதிகரிக்கும் இத்தொழிலோ உயிருக்கே உலைவைக்குது.!
ஓட்டுப்போட்ட மக்களால் மிகஉயர்வுக்குச் சென்ற..
……….அதிகாரியே முறையின்றியிதைச் செய்ய அனுமதிப்பது.!
பட்டாசு ஆலைகளும் ஆவணமின்றி முளைக்கிது..
……….பசும்பிஞ்சுகளும் பட்டாசோடு சேர்ந்து சாம்பலாகுது.!
அட்டபந்தன விழாவில் அனுமதியின்றிக் கொல்லத்தில்..
……….ஆயிரம்வாலா வெடித்ததில் ஐநூறுபேரையது கொன்றது.!

குடிக்காதே புகைக்காதே எச்சரிக்கிறது அரசாங்கம்..
……….குடிபுகை இரண்டையும் மறந்துவிடு அவைநலமில்லை.!
குடித்தலும் புகைத்தலும் உடல்நலத்துக்குத் தான்கேடு..
……….வெடிக்கும் பட்டாசோ வேறுலகுக்கு அனுப்பிவிடும்.!
வெடிதயாரிப்பதை உரிமமின்றிச் செய்கின்றார் பலர்..
……….விதிகள்பல இதற்குண்டு பின்பற்றுவோர் யாருமில்லை.!
வெடித்து உயிர்கருகியபின் விபத்தென்பார் இதுகூட..
……….படித்த மாந்தர்களுக்கும் புரிவதில்லை..“இந்தமாயை”.!

*****

”மருந்துகளோடு பணிபுரிவதால் நீ மருத்துவச்சி இல்லை; வெடிகுண்டு தயாரிப்பதால் நீ தீவிரவாதியும் இல்லை. இந்த ஆபத்தான தொழில் உன் வாழ்க்கைக்கான பிழைப்பு! இத்தொழிலால் ஊறின்றி நீ வாழ்ந்திடவேண்டும் ஆண்டு நூறு!” என்று வாழ்த்துகின்றார் திருமிகு. சொல்லின் செல்வி.

கந்தகச் சிரிப்பு

மருந்துகளோடு பணிபுரிவதால்
நீ மருத்துவச்சியும் அல்ல
வெடிகளை உருவாக்குவதால்
நீ தீவிரவாதியும் அல்ல.
ஆபத்தென தெரிந்தாலும்
உன்னை வேலைக்கு அனுப்பிய
அன்னையும் இந்நேரம் ஏனோ
அனல் மூட்டிய
பட்டாசு திரியாய்
பதறிக்கொண்டுதானே இருப்பாள்.?
ஆமாதானே தோழி.?

உன் கந்தகம் தோய்ந்த
கரங்களில்
முத்தம் பாய்ச்சும்
உன்னவனுக்கு
உன் மத்தாப்பு வெட்கம்
பூக்கும் இந்த சிரிப்புதானே
காதல் சங்கீதம்..?
ஆமாதானே தோழி..?

நீ திரிக்கும்
இந்த பட்டாசு மட்டும்
எங்கள் வீடுகளில் வெடித்தாலும்
சிலசமயம்
இதோ வெடிக்கும்
உன் புன்னகை போலவெ
சில புன்னகைப் பூக்களின்
சில தொழிலாள சோதிரிகளின்
யாக்கையும் வெடித்திடும் போது
உள்ளம் ரணமாகி
இருதயம் வெடித்து விடுகிறது
தோழி..?

என்றாலும் என்ன..
ஆபத்தில்லா வாழ்வை
நீ வாழ
வாழ்த்துகிறேன்..
உன் கந்தக புன்னகை
கண்டு
என் கண்களில்
கந்தக கண்ணீர் தோழி
ஆனந்தமாய்..
ஆனந்தமாய்!

*****

வெடிகளையும் அதைச்சுற்றும் பூங்கொடிகளையும் வைத்துப் பொருள்பொதிந்த கவிதைச் சரத்தைத் தொடுத்துத் தந்திருக்கும் கவிஞர்களுக்கு என் உளங்கனிந்த பாராட்டு.

இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதை அடுத்து வருகின்றது…

நீ சிரித்தால் தீபாவளி:

நம் மகிழ்ச்சியை கொண்டாட விதவிதமாய் வெடிகள்!
செய்து தருவது எண்ணற்ற பிஞ்சுக் கரங்கள்!
படிக்கும் வயதில், இவர்களுக்கேன் இந்தப் பாடு?!
வறுமையால் விளைந்தது இந்தக் கேடு!
பூச்சரம் சூடி வாழத்தான் ஆசைகள்!
வெடிச் சரம் செய்வது விதி வரைந்த கோலங்கள்!
இவர்கள் கை வண்ணத்தில் மத்தாப்பின் ஒளிச் சிதறல்கள்!
ஆனால் இவர்களின் வாழ்வில் என்றும் இருட்டின் சாயல்கள்!
வானை முட்டும் இவர்கள் உழைப்பில் கிடைத்த வெடிகள்!
மண்ணிலே புதைந்து போகும் இவர்களின் ஆசைகள்!
ஆண்டவன் படைப்பினிலே ஏனிந்த பேதங்கள்!
வசதிகள் சிலருக்கும், வறுமை பலருக்கும், ஏன் இங்கே?
விடை தெரியாக் கேள்விகள்!
இருந்தும் இப்பெண்கள் முகத்தில் புன்னகைப் பூக்கள்!
போனதை எண்ணிச் சிறிதும் கலங்காத மாதர்கள்!
வரும் காலம், நன்மை தரும் எனும் நேரிடை எண்ணங்கள்!
நம்பினோர்க் கெடுவதில்லை! ஆன்றோரின் வார்த்தைகள்!
நல்லகாலம் அமைவதற்கு நம் அனைவரின் வாழ்த்துக்கள்!

”படிக்கும் வயதில் வெடித் தொழிற்சாலையில் வேலை செய்யும் பிஞ்சுகளைப் பார்க்கையில் நெஞ்சு துடிக்கின்றது. இவர்கள் கைவண்ணத்தில் உருவான மத்தாப்புக்கள் ஒளிச்சிதறல்களை எங்கும் வாரியிறைத்த போதிலும் இவர்கள் வாழ்வில் படிந்திருப்பதென்னவோ மருட்டும் இருட்டின் சாயலே!

இந்த முரணான வாழ்விலும் முறுவலிக்கும் இவர்களின் மனோதிடம் மற்றவரும் கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய வாழ்க்கைப் பாடம். இந்தப் பிஞ்சுகளின் வாழ்வில் காரிருள் அகன்று கவினொளி துலங்கட்டும்! அதுவே நம் அனைவரின் வாழ்த்தாக இருக்கட்டும்!” எனும் கருத்தமைந்த கவிதையைத் தந்து நம் இதய வீணையின் உணர்ச்சி நரம்புகளை மீட்டிச் சென்றிருக்கும் திரு. பழ. செல்வமாணிக்கத்தை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞராய் அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.

November 27, 2017
படக்கவிதைப் போட்டி (137)

பவள சங்கரி

அன்பிற்கினிய நண்பர்களே!

வணக்கம். கண்ணையும் கருத்தையும் கவரும் படமொன்றைக் கண்டவுடன் உங்கள் உள்ளத்தில் கவிதை ஊற்றெடுக்கும் ஆற்றல் கொண்டவரா நீங்கள்?

சாந்தி எடுத்த இந்தப் படத்திற்கு ஒரு கவிதை எழுதுங்கள். இதனை நம் வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பாசிரியர் திருமதி சாந்தி மாரியப்பன் தேர்ந்தெடுத்து அளித்துள்ளார்.

இந்த ஒளிப்படத்திற்கு ஏற்ற கவிதையை நல்ல தலைப்புடன் பின்னூட்டமாக இடலாம். ஒருவரே எத்தனை கவிதைகள் வேண்டுமானாலும் எழுதலாம். வரும் சனிக்கிழமை (02.12.2017) வரை உங்கள் கவிதைகளை உள்ளிடலாம். அவற்றில் சிறந்த கவிதையை நம் வல்லமை இதழின் ஆசிரியர்குழு உறுப்பினரும் தமிழிலக்கிய ஆராய்ச்சியாளருமான திருமதி மேகலா இராமமூர்த்தி தேர்வு செய்வார். ஒவ்வொரு வாரமும் சிறந்த கவிஞர் ஒருவர் தேர்ந்தெடுக்கப்படுவார். ஒருவரே பலமுறை பங்கு பெறலாம். இவ்வாய்ப்பு, ஏற்கனவே சிறந்த கவிஞராகத் தேர்ந்தெடுக்கப் பெற்றவர்களுக்கும் உண்டு.

ஒளிப்படத்திலிருந்து தாக்கமும் தூண்டுதலும் பெற்று எழும் அசல் படைப்புகளை ஊக்குவிப்பதே இதன் நோக்கம். கவிஞர்களையும் கலைஞர்களையும் கண்டறிந்து ஊக்குவிப்பதற்கான அடையாளப் போட்டி இது; வெற்றி பெறுபவர்களுக்குப் பரிசளிப்பு இருக்காது; பாராட்டு மட்டுமே உண்டு. ஆர்வமுள்ளவர்களைப் பங்குபெற அழைக்கிறோம்.

போட்டியின் நடுவரான திருமதி மேகலா இராமமூர்த்தி புதுச்சேரி மாநிலத்தின் காரைக்காலில் பிறந்தவர். கணிப்பொறி (MCA) மற்றும் தமிழில் (MA) முதுகலைப் பட்டம் பெற்ற இவர், அமெரிக்க தமிழ்ச் சங்கப் பேரவையின் (FeTNA) 2008, 2009, 2014, 2016ஆம் ஆண்டுகளின் (ஆர்லாண்டோ, அட்லாண்டா & மிசௌரி) கவியரங்கம், இலக்கிய வினாடிவினா நிகழ்ச்சிகளில் பங்கேற்றுப் பாராட்டுகளும் பரிசுகளும் பெற்றுள்ளவர். சங்கப் பாடல்களில் அதிக ஆர்வமும், இலக்கியக் கூட்டங்களிலும், பட்டிமன்றங்களிலும் சுவைபடப் பேசுவதில் வல்லமையும் பெற்றவர். இவருடைய வலைப்பூ – மணிமிடைபவளம2

November 27, 2017
குறுந்தொகை நறுந்தேன் – 12

-மேகலா இராமமூர்த்தி

நாளைக் காலை எவரும் அறியாமல் நான் தலைவியை மலைச்சாரலிலுள்ள வேங்கை மரத்தடிக்கு அழைத்துவருவேன். நீங்களும் அவ்விடம் வந்துவிடுங்கள். அங்கிருந்தே நீங்கள் இருவரும் உங்கள் இல்லறப் பயணத்தை தொடங்கிவிடலாம் என்றாள் தோழி தலைவனைப் பார்த்து.

அவள் யோசனைக்கு அமைதியாய்த் தலையசைத்துத் தன் ஆமோதிப்பைத் தெரிவித்தான் தலைவன்.

அன்றைய இரவுப்பொழுது கழிந்தது. கதிரவன் தன் கிரணங்களை நீட்டிப் புவியின் இருளைத் தொட்டழித்தான். புள்ளினங்கள் மரங்களில் இருந்தபடியே பள்ளியெழுச்சி பாடின.

தலைவியைச் சந்திக்க அவள் இல்லம் நோக்கி நடைபோட்டாள் தோழி. தலைவியைச் சந்தித்தவள், ”இன்னுமா நீ கிளம்பவில்லை? நேரம் கடந்துகொண்டிருக்கிறதே! புறப்படு சீக்கிரம்” என்று அவள் காதோரம் கிசுகிசுத்தாள்.

உடன்போக்கன்றித் தானும் தலைவனும் இல்லறத்தில் இணைய வழியேதுமில்லை என்பதைத் தலைவியும் அறிந்திருந்தபோதிலும், அன்னையும் அத்தனும் அறியாது பிறந்தகம் நீங்கி, காதலனொடு தனித்துச் செல்ல அந்தப் பெண்ணுளம் மறுத்தது; உடன்பிறந்த நாணம் தடுத்தது. கால்களோ வாயில்கடக்க மறுத்து மறியலில் ஈடுபட்டன.

தன்னைத் துரிதப்படுத்திய தோழியை நோக்கி, “இன்றே செல்லவேண்டுமா? நாளை செல்லலாமே!” என்று தட்டுத்தடுமாறி சொல் முத்துக்களை உதிர்த்தாள் தலைவி!

தோழி வியப்பில் தன் புருவங்களை உயர்த்தியவளாய், ”பெண்ணே! என்ன சொல்லுகிறாய்?! நீ உடன்போக இசைந்தாய் என்று நான் கூறியதால்தான் தலைவன் குறியிடத்திற்கு வந்து உனக்காகத் காத்திருக்கின்றான். நீயோ கையும் காலும் ஓய்ந்து வருத்தமுற, இன்றைய பொழுது கழியட்டும்; நாளை போகலாம் என்கிறாயே! உன் சொற்கேட்டுத் தீயில்விழுந்த தளிராய் நான் நடுங்குகின்றேன். இனி நான் செய்வதற்கு ஏதுமில்லை” என்றாள் ஏமாற்றத்தோடு!

நீயுடம் படுதலின் யான்தர வந்து
குறிநின் றனனே குன்ற நாடன்
இன்றை யளவை சென்றைக் கென்றி
கையுங் காலும் ஓய்வன அழுங்கத்
தீயுறு தளிரின் நடுங்கி
யாவதும் இலையான் செயற்குரி யதுவே.   (குறுந்: 383: படுமரத்து/படுமாத்து மோசிகீரன்.)

தலைவி நாணமிகுதியால், ”இன்று வேண்டாம்… நாளை செல்வோம்” என்று கூறியபொழுதில், ”நாணினும் உன் கற்பே நனிசிறந்தது. காதலித்த தலைவனையன்றி வேறொருவனை நீ மணப்பது உன் கற்புக்கு இழுக்கு; ஆதலால் தலைவனொடு உன் வாழ்வை அமைத்துக்கொள்ள இன்றே புறப்படு!” என்று தலைவியை ஆற்றுப்படுத்துவதே இங்குத் தோழியின் நோக்கம்.

நாணால் தடுமாறிய தலைவி, சிறுபொழுதில் தன்னிலை உணர்ந்தாள்; தமரறியாது தோழியொடு புறப்பட்டாள்.

குறியிடத்தில், தலைவியை அழைத்துச்செல்ல ஏற்கனவே வந்து காத்திருந்தான் தலைவன்.

”அன்ப! நான் சொன்னதுபோலவே தலைவியை அழைத்துவந்து உம்மிடம் ஒப்படைத்துவிட்டேன் என்றாள் தோழி. உணர்ச்சிமேலீட்டால் அவள் குரல் கரகரத்தது. ஒருசில நொடிகள் மௌனமாய் நின்றவள், தான் சொல்லவேண்டிய கருத்துக்களை மனத்துக்குள் ஒழுங்குபடுத்திக்கொண்டு மீண்டும் பேச்சைத் தொடங்கினாள்…

”அசைகின்ற மூங்கில்கள் நீண்டு வளர்ந்த, தண்ணிய நறிய மலைப்பக்கத்தின்கண், மெல்லிய நடையுடைய மரையா (female elk), இலைகளை விரும்பி உண்டு, துயிலுதற்கிடமாகிய, நல்ல மலை நாட்டையுடைய தலைவ! பெரிய நன்மையொன்றை ஒருவர் தமக்குச் செய்தால் அங்ஙனம் செய்தாரைப் போற்றாதாரும் உளரோ? யாவருமே போற்றுவர்! ஆனால் அஃது சிறப்புக்குரியதன்று! சிறிதளவு நன்மையை இத்தலைவி பெற்றவளாயிருக்கும் காலத்திலும் விருப்பத்தோடு புலவிதீர இவளை நீ பாதுகாப்பாயாக! நினையன்றி பற்றுக்கோடு ஏதுமற்றவள் இவள்!” என்றாள் தோழி.

பெருநன் றாற்றிற் பேணாரும் உளரே
ஒருநன் றுடையள் ஆயினும் புரிமாண்டு
புலவி தீர அளிமதி இலைகவர்
பாடமை ஒழுகிய தண்ணறுஞ் சாரல்
மென்னடை மரையா துஞ்சும்
நன்மலை நாட நின்னல திலளே. (குறுந்: 115 – கபிலர்)

இப்பாடலின் பொருளை இன்னும் சற்று எளிமைப்படுத்திச் சொல்வதானால்…”தலைவி இப்போது இளமை நலத்தினள்; தலைவனுக்கு இன்பம்நல்கும் பருவத்தினள்; ஆதலால் தலைவன் அவளை விரும்புவதில் வியப்பில்லை. ஆனால் இதே தலைவி நரைகூடிக் கிழப்பருவம் எய்தும் காலமும் வரும். அப்போது தலைவி,

”புதுமலர் அல்ல; காய்ந்த
     புற்கட்டே அவள் உடம்பு!
சதிராடும் நடையாள் அல்லள்
     தள்ளாடி விழும் மூதாட்டி
மதியல்ல முகம் அவட்கு
     வறள்நிலம்! குழிகள் கண்கள்!” என்று சொல்லும் நிலையில் இருப்பள்.

அப்போதும் தலைவன் அவளை வெறுக்காது, அவளிடம் அன்புகாட்ட மறுக்காது அவளை இன்முகத்தோடு காக்கவேண்டும் எனும் தன் எதிர்பார்ப்பைத் தலைவனுக்கு இப்பாடலில் குறிப்பால் உணர்த்துகின்றாள் சிறுமுதுக்குறைவியான (சிறு பருவத்திலேயே பேரறிவு படைத்தவள்) தோழி.

ஈதொப்ப, தலைவியைத் தலைவனிடம் ஓம்படுத்தி (அடைக்கலப்படுத்தி), இவள் இளமை யெழில்நலம் தளரினும், நன்னெடுங்கூந்தல் நரையெய்தினும் அன்பொடு புரப்பாய்” என்று தோழி மொழியும் பொருள்செறிந்த அரும்பாடலை நற்றிணையிலும் காணலாம்.

அண்ணாந்து   ஏந்திய   வன முலை   தளரினும்
பொன்நேர்   மேனி   மணியின் தாழ்ந்த
நல்நெடுங் கூந்தல் நரையடு முடிப்பினும்
நீத்தல்   ஓம்புமதி பூக்கேழ் ஊர
இன்கடுங் கள்ளின் இழைஅணி நெடுந்தேர்க்
கொற்றச் சோழர் கொங்கர்ப் பணீஇயர்
வெண்கோட்டு யானைப் போஒர் கிழவோன்
பழையன் வேல் வாய்த்தன்ன நின்
பிழையா நன்மொழி தேறிய இவட்கே. (நற்: 10)

தலைவியின்மாட்டுப் பெருங்காதலும் பேரன்பும் கொண்டவள் அல்லவோ தோழி? ஆதலால், தலைவியை இன்னும் சற்றுநேரத்தில் பிரியப்போகிறோம் எனும் உணர்வு அவளுக்குச் ஆற்றொணா வேதனையை அள்ளித்தந்தது. தன்னருமைத் தோழி அவள்விரும்பிய காதலனோடு இன்பமாய் வாழவேண்டும் எனும் நாட்டமும், அவளை இனி எப்போது மீண்டும் காண்போம் எனும் வாட்டமும் அவளை மாறிமாறி அலைக்கழித்தன.

தன் உயிரன்ன தோழியாம் தலைவியைக் கண்ணின் கருமணியாய்த் தலைவன் பேணவேண்டும் எனும் தன் வேணவாவை மீண்டும் ஒருமுறை அவனிடம் அழுத்தமாகத் தெரிவிக்க விரும்பிய தோழி மேலும் சில சொல்லலுற்றாள்…

“அரும்புகள் முதிர்ந்த ஞாழலினது முட்டையைப் போன்ற திரண்ட மலர்களை நெய்தலது கரிய மலரிலே பெய்வதைப்போலக் குளிர்காற்றுத் தூவுகின்ற வன்மையுடைய கடற்கரைக்குத் தலைவ! ஈன்றவள் சினந்து வருத்தும்போதும் வாய்திறந்துஅன்னையே என்று அழுங் குழந்தையைப் போல் என் தோழியாகிய இத்தலைவிக்கு நீ இன்னாதவற்றைச்செய்தாலும், இனிதாகத் தலையளி செய்தாலும் இவள் நின்னாற் புரக்கப்பட வேண்டிய எல்லையிலிருப்பவள்; நின்னையன்றித் தனது மிக்க துன்பத்தை நீக்குவாரைப் பெற்றிலள் என்பதை அறிந்து இதமாக நடந்துகொள்க” என்றாள்.

நனைமுதிர் ஞாழற் தினைமருள் திரள்வீ
நெய்தல் மாமலர்ப் பெய்தல் போல
ஊதை தூற்றும் உரவுநீர்ச் சேர்ப்ப
தாயுடன்று   அலைக்கும் காலையும் வாய்விட்டு
அன்னா வென்னுங் குழவி போல
இன்னா செயினும் இனிதுதலை யளிப்பினும்
நின்வரைப் பினளென் தோழி
தன்னுறு விழுமம் களைஞரோ இலளே. (குறுந்: 397 – அம்மூவனார்)

தாய் தனக்குத் துன்பம் செய்தாலும் குழந்தையானது அழுதுகொண்டு அவளையே நாடி நிற்பதுபோல், தலைவனல்லால் வேறு பாதுகாப்பும், பற்றுக்கோடும் அற்றவளாய்த் தலைவி இருப்பதனால், அவளிடம் தலைவன் எப்போதும் தயவாய் நடந்துகொள்ள வேண்டியதன் அவசியத்தை அவனுக்குப் பல்லாற்றானும் வலியுறுத்துகின்றாள் தோழி.

தாய் அலைப்பினும் தளர்நடைக் குழவி அவளையே நாடிநிற்கும் நிலையை குலசேகராழ்வார் இயற்றிய பெருமாள் திருமொழியும், நான்மணிக்கடிகை (எனும் பதினென்கீழ்க்கணக்கு) நூலின் 25ஆம் பாடலும் உருக்கமாய்ப் பேசுகின்றன.

“….அரிசினத்தால் ஈன்றதாய் அகற்றிடினும் மற்றவள்தன்,
அருள்நினைந்தே அழுங்குழவி அதுவேபோன் றி ருந்தேனே” (பெருமாள். 5:1.)

“குழவி அலைப்பினும் அன்னேயென் றோடும்” (நான்மணி. 25)

தலைவனும் தலைவியும் தோழியிடம் பிரியாவிடைபெற்றுப் புறப்பட, விழிநீர் பார்வையை மறைக்க அவர்கள் செல்லும் வழியையே நெடுநேரம் பார்த்தபடி நின்றிருந்தாள் அந்த அருள்நங்கை!

தலைவியின் நல்வாழ்வே தன்வாழ்வு எனும் நன்னர்நெஞ்சுடைய தோழியின் கழிபேரன்பு நமக்குப் பிரமிப்பை ஏற்படுத்துகின்றது. தன்னலம் என்பது கடுகளவுமற்ற தூயபெண்ணாய்த் தோழியைப் புனைந்திருக்கும் சங்கப் புலவோரின் திறத்தைப் போற்றுதற்கு வார்த்தையில்லை!

[தொடரும்]

November 22, 2017
படக்கவிதைப் போட்டி 135-இன் முடிவுகள்

-மேகலா இராமமூர்த்தி

கூட்டமாகக் குந்தியிருக்கும் மந்திகளும் அதன் பறழ்களும் (குட்டிகள்) நம் உள்ளத்தை அள்ளிக்கொண்டு போகின்றன. இந்தக் காட்சியைத் தன் படப்பெட்டியில் பதிவுசெய்து தந்திருக்கும் திரு(மிகு?). சத்யாவுக்கும், படக்கவிதைப் போட்டிக்கு இந்த அழகிய படத்தைத் தேர்வுசெய்திருக்கும் வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பாசிரியர் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பனுக்கும் என் நன்றி உரியது.

படத்தில் காணும் கவிகளைப் (குரங்குகள்) பாட, வல்லமைமிகு நம் கவிகள் (கவிஞர்கள்) அணிவகுத்து நிற்பதால் தாமதமின்றி அவர்களை அழைத்துவிடுகிறேன். கவிகளே எழுக! கவிமழை பொழிக!

*****

“கூடிவாழும் குரக்கினம் மலைமீதில் இளைப்பின்றி ஏறும்; பழந்தின்றுக் களைப்பின்றி ஆடும்; கைப்பொருளைப் பறித்துக்கொண்டு ஓடும்” என்று குரங்கின் குணங்களைச் சுவையாய்ப் பட்டியலிடுகின்றார் திருமிகு. சியாமளா ராஜசேகர்.

குடும்பமுடன் கூடிவாழும் குரங்கினத்தைக் காணீர்
***கொஞ்சுதமிழ்ச் சொல்லெடுத்துப் புலவோரே பாடீர்
!
தடுமாற்ற மில்லாமல் கிளைகளிலே தாவும்
***தன்னோடு குட்டியையும் சுமந்துகொண்டு போகும் !
படுவேக மாகவது மலைமீதி லேறும்
***பழந்தின்று பசியாறிக் களிப்பினிலே ஆடும் !
வெடுக்கென்று கைப்பொருளைப் பறித்துக்கொண் டோடும்
***விரட்டிவிட்டால் முறைத்தவண்ணம் பார்த்திருக்கும் நின்றே !!

*****

குரங்கின் வாழ்வியலைத் தன் கவிதையில் எளிமையாய்ப் பதிவுசெய்திருக்கிறார் திரு. ரா.பார்த்தசாரதி.

மனம் ஒரு குரங்கு, மனித மனம் ஒரு குரங்கு என்றான்
சிந்திக்கும் ஆற்றலை குரங்கிற்கு கடவுள் கொடுக்க மறந்தான்
அவைகளுக்கிடையே ஒற்றுமை எனும் பண்பைக் கண்டான்
பிறரிடம் பறித்துக் கொண்டு தின்னும் குணத்தையும் கண்டான்
மலையும், மரக்கிளை அதன் குடியிருப்பாக கொள்ளும்
இடம்விட்டு இடம் மாறி உணவிற்காக செல்லும்
குட்டியைத் தன் வயிற்றில் விட்டுவிடாமல் சுமந்து செல்லும்
தானும் உண்டு, தன்னைச் சூழ்ந்த தன் இனத்திற்குக் கொடுக்கும்.!
மனித மனம் ஒரு குரங்குதான், அது அங்குமிங்கும் தாவும்
மனம் சொன்னபடி மனிதனின் உடல் கேட்காது எனத் தெரியும்
இருந்தும் கடல் அலைபோல் மனம், அலைபோலப் பாயும்
மன இறுக்கத்தால் உடல் சோர்வும், நோயும் வந்தடையும்!
[…]
பகுத்துண்டு எனும் பண்பினை அதனிடம் கற்கவேண்டும்
குரங்கிலிருந்து பிறந்தவன் மனிதன் என்றது ஆதிகாலம்
மனிதன் செய்யும் அத்தனை வேலைகளையும் செய்யும்
பேசும் ஆற்றல் இல்லாத பிராணியாகவே கருதப்படும் !
குரங்கே மூன்று குட்டிகளானாலும் அன்புடன் வளர்க்கிறாய்
ஒன்று உன் முதுகின் பின்னும்,சிறிய குட்டியை அணைத்தும்
மற்றொன்றைத் தகப்பனிடம் பாதுகாப்பாக அமர்த்தியும்
உண்ண என்ன கிடைக்கும் என நினைத்துக் கூடி அமர்ந்துளாயா?!

*****

”ஓ மாந்தர்காள்! குரங்குச் சிலையை ஆலயத்தில் கண்டால் ஆஞ்சநேய அவதாரமென்று கன்னத்தில் போட்டுக்கொள்ளும் நீங்கள், நிஜக்குரங்குகளைக் கண்டால் அஞ்சி ஓடுகின்றீர்; மனித மனம் மந்தியைப் போல் என்று தத்துவம் பேசும் நீவிர், எமை அடக்க முந்துகின்றீர்; உம் உளம்அடக்க மறக்கின்றீர்” என்று மாந்தர்களுக்கு அறிவுகொளுத்தும் புந்திமிகு மந்தியைக் காண்கிறோம் திரு. கொ.வை.அரங்கநாதனின் கவிதையில்.

கோடையிலே இளைப்பாறக்
கூடு ஒன்று எங்களுக்கில்லை
கொட்டு மழை பெய்தால்
நனைவதைத் தவிர வழியில்லை

காட்டிலே வாழ்ந்திருந்தால்
கஷ்டமின்றி இருந்திருப்போம்
நாட்டுக்குள் வந்ததால்
நாங்கள் படும் துயரம் கொஞ்சமல்ல

சுவரின்மேலே நாங்கள்
சும்மாவே உட்கார்ந்திருந்தாலும்
கல்லால் அடித்துவிட்டு
கைகொட்டிச் சிரிக்கிறீர்கள்

குழந்தை குட்டியுடன் நாங்கள்
குடும்பமாய்த் திரியும்போதும்
வேடிக்கையும் பார்த்துவிட்டு
விரட்டவும் செய்கிறீர்கள்

பூட்டிய வீட்டினுள்ளும்
புகுந்துத் திருடும்
மனிதர்களே இருக்கும்போது
திறந்த வீட்டினுள்
திண்பண்டங்கள் நாங்கள் எடுத்தால்
தேசத்துரோகிப் போல்
தேடித் தேடி வதைக்கிறீர்கள்

ஆஞ்சனேய அம்சமென்று
கன்னங்களில் போட்டு கொள்கிறீர்கள்
அடுக்களையில் எட்டிப் பார்த்தால்
அலறி ஏன் ஓடுகின்றீர்கள்?

[…]

மனிதர்களின் மனமெல்லாம்
மந்திகள் போன்றெதென்று
தத்துவங்கள் பேசுகின்றீர்கள்
எங்களை அடக்கத்தான்
எத்தனை பேர் வருகின்றீர்கள்!
உங்கள் உள்ளிருக்கும்
ஒரு மந்தியினை அடக்க
உங்களால் முடியுமாவென்று
ஒரு முறை முயன்று பாருங்கள்
அப்புறமாய் எங்களிடம் வாருங்கள்!

*****

”குரங்குகள் கூட்டத்தோடு வாழும்; குட்டிகளை நாட்டதோடு பேணும். குரங்கின் துணையோடு தன் வாழ்க்கைத்துணையை மீட்டான் காகுத்தன் என்கிறது இராமகாதை. குரங்கு பொம்மைகளை வைத்துக் குவலயத்துக்கே நீதியுரைத்தார் அண்ணல் காந்தியார். குரங்குகள் இன்று குணங்கெட, தரங்கெட்ட மனிதர்களின் சகவாசந்தான் காரணமோ?” என்று வினவுகின்றார் திரு. பழ.செல்வமாணிக்கம்

*****

மனிதக் குரங்குகள் :

குரங்கின் பரிணாம வளர்ச்சி மனித இனமாம்!
டார்வின் உலகிற்குச் சொன்ன உண்மை!
தட்டிப் பறிப்பதினால், மனிதனும், குரங்கும்
ஒன்றென்று சொன்னாரோ!
தாவும் பழக்கத்தால் இரண்டும்
ஒன்றென்று சொன்னாரோ!
குரங்கின் நல்ல பண்புகளை என்றேனும்
நினைத்துப் பார்த்ததுண்டா!
குரங்குகள் கூட்டமாய் வாழும் அதன் ஒற்றுமையைக் காட்டி!
குட்டியை சேர்த்தணைத்துத் தான் திரியும்!
குட்டி பெரிதாகும் வரையில் பாசத்தைக் காட்டி!
குரங்குகள் துணையோடு, ராமன், சீதையை சிறை மீட்டார்!
அனுமன் என்ற குரங்கோ பக்திப் பெருக்காலே!
ராமர், சீதையையே தன் இதயச் சிறையில் வைத்தார்!
அண்ணல் காந்தி மகான், தீயவை அழிவதற்கு!
குரங்கு பொம்மைகளால், நீதிதனை உரைத்தார்!
ஆதிகால மனிதர்கள் கூட்டமாய் தான் வாழ்ந்தார்!
குழந்தைகள், குடும்பமென்று அன்போடு தான் இருந்தார்!
ஆதலினால் சொல்கிறேன்!
ஆதி கால குரங்குகள் நல்லவை தான்!
தரங்கெட்ட மனிதர்களைப் பார்த்துத்தான்!
குரங்குகள் குணம் கெட்டதாய் மாறியதோ!

*****

”மாந்தகுலம் தாம் பெற்ற பிள்ளைகளை மண்ணிற்கு உரமாய் வீசியெறியும் இக்காலத்தில், மந்திகளோ தம் குட்டிகளை வரமாய் வளர்க்கின்றன. ஆதலினால் தாய்மையின் தூய்மையை மந்திகளிடம் கற்பீர் மானிடரே!” என்கிறது திரு. செண்பக ஜெகதீசனின் கவிதை.

தாய்மையே சிறப்பு…

குரங்கி லிருந்து பிறந்ததாகக்
கூறிக் கொள்ளும் மானிடரே,
தரமது குறைந்து நீங்களெல்லாம்
தாய்மையை இழிவாய் விடலாமா,
உரமாய்ப் போய்விடக் குப்பையிலே
உங்கள் பிள்ளையைப் போடலாமா,
வரமாய்க் குட்டிகளை வளர்ப்பதைத்தான்
வந்து பாரீர் எம்மிடமே…!

*****

’உன்னில் இருந்துவந்த எந்தன் செயல்களை எண்ணி நீ தலைகுனிகின்றாயோ?’ என்று குரங்கிடம் வருந்திக் கேட்கிறார் திருமிகு. சிந்து.

உன்னில் இருந்து வந்த
என்னை எண்ணித்
தலை குனிகிறாயோ?
என் செயல்களால்
உன் தலை குனிவதை
நினைத்து…

*****

”குரக்கினங்கள்கூடத் தம் உறவுகளோடு நேயமாய் வாழ்ந்திருக்க, மனிதனோ இரக்கமின்றி, பெற்ற தாயை முதியோர் இல்லத்தில் சேர்க்கின்றான். தாயின் காலடியில் சொர்க்கம் கொலுவிருக்க, அவளைப் புறக்கணித்தல் நலமாமோ?” என்று தாய்மையின் சிறப்பைத் தரணிக்கு உணர்த்துகின்றார் திருமிகு. மா. பத்ம பிரியா.

தாய்மை

அன்பின் பகிர்வில் பாகுபாடு இல்லை
அரவணைத்துக் கொள்வதில் அவளுக்கு ஈடு இல்லை
ஒரறிவு முதல் ஆறறிவு வரை குழந்தை வளர்ப்பு அன்னையின் நிழலில்
குட்டியின் பசியாற்றிப் பசியாறும் ஒரே ஜீவன் அன்னை மட்டுமே
குழந்தையின் நலன் ஒன்றே தாய்மையின் எதிர்பார்ப்பு
குழந்தையின் புன்னகையே தாயின் பூரிப்பு
ஆதரவு தருவதாய் ஏமாற்றும் இவ்வுலகில்
அன்னையின் அன்பு மட்டுமே நிரந்தரமானது
கும்பிடும் தெய்வம் தேடிஅலையும் மானுடம்
குலங்காக்கும் தாய்மையின் நலங்காத்தல் இல்லை
குரங்கினம் தன் குட்டியின் நலம் ஒன்றைப் பேணுகையில்
குழந்தை முதல் பேணி வளர்த்த பெற்றோரைப் பேணாமல்
முதியவர் காப்பகம் சேர்ப்பது மானுட இனத்தில் மட்டுமே
காட்டுக்குள் கூடிவாழும் உயிரினக் குடும்பம்
கரம்கோத்து உறவினைக் அன்பில் மூழ்கடிக்கும்
செல்ல விளையாட்டும் கள்ளக் குறும்பும்
உள்ள மகிழ்வோடு நாளும் அரங்கேறும்
கானகம் கூத்தாட உயிரினநேயம்
வையகம் தழைக்கச் செய்தி சொல்லும்
வைப்பு நிதி தராத இன்பமதனை
தாய்மையின் அருகினில் நித்தம் பருகலாம்
ஆதலால்
தாய்மை போற்றுவோம்.

*****

”டிஜிட்டல் இந்தியாவின் சீர்கேடுகளைப் பட்டியலிட்டு, இவற்றையெல்லாம் கண்டும் காணாமல் கண்களையும் காதுகளையும் வாயையும் மூடிக்கொண்டிரும் மந்திகள் நாம்” என்று கனல்கக்கும் வரிகளைத் தன் கவிதையில் பொதிந்துவைத்துள்ளார் திருமிகு. லீலா.

குரங்கு பொம்மை:

ஒரு பக்கம் விவசாயப் போராட்டம்..
மீத்தேன் திட்டத்தை எதிர்த்துப் போராட்டம்
அணு உலைப் போராட்டம்
மீனவர் சிறைப்பிடிப்பு..
மணல் கொள்ளை…
மழை, டெங்கு இதற்கு இடையில் சின்னத்தை மீட்பதில் இருக்கிறது இன்றைய அரசாங்கம்
இந்தியாவை விட்டு
தமிழ்நாடு பிரிந்தால் இந்தியாவே …
ஒற்றைக் காலில்
நிற்கும்… என்று அறைகூவல் விட எனக்கும் ஆசைதான்…
தேசபக்தி பற்றிப் படம் எடுக்கும் கூட்டம்…
ஒருபுறம்…
விமானவிபத்தில் இறந்த ராணுவ வீரரை மதிக்காமல் அட்டைப்பெட்டியில் சுற்றி வைத்துள்ளது மறுபுறம்…
டிஜிட்டல் இந்தியாவா மாற்ற நினைக்கும் மத்திய அரசு … இராணுவ வீரனுக்கான இறுதி மரியாதைகூட வழி இல்லாமல் தவிக்கிறது…
அரசாங்க ஊழியர்களுக்கு 20% தரும் அரசு…
ஏழைகள் அன்றாடம்
உபயோகிக்கும் பொருட்களின் விலை
உயர்த்தியுள்ளது…
தன் இனத்திற்கு ஒரு
கொடுமை என்றால்
மற்ற இனங்கள் துணிந்து போராடும்…
மனித வர்க்கம் மட்டுமே
செல்பி எடுக்கும்…
காந்தி சொன்ன
வார்த்தைகளை பின்பற்ற
அநீதி கண்டால்
கண்களை, காதுகளை, வாயும் மூடும் குரங்கு கூட்டம் யாமே.. வீழ்வதா?! வாழ்வதா?!

*****

”குரங்குகள் குடும்பத்தோடு பாசத்தைப் பகிர்ந்தபடி வாழ்கையில், மனிதன்மட்டும் அன்பைத் துறந்து அருளின்றிக் கண்டம்விட்டுக் கண்டம் போகிறான் பொருள்தேடி” என்று வேதனைப்படுகின்றார் திருமிகு. சொல்லின் செல்வி.

குரங்கின் மனமாய்

போதும் புறப்பட்டு வந்துவிடு
ஏதும் காரணம் சொல்லிவிடு
காசுக்கு ஆசைப்பட்டு
வெளிநாட்டு அடிமையாய்
வீட்டுக்கு பொருள் சேர்த்தது போதும்

அடுத்தவர் ஒன்றாய் வாழ்ந்தது பார்த்து / அழுது தவித்தது போதும்
எனக்குக் கணவனாக
பிள்ளைக்குத் தகப்பனாக
ஒரு முழு நாள் ஆனது .
ஆண்டு மூன்றாண்டுகிறது/
அப்பா எனக் கூப்பிட்டு
அழும் குழந்தையை
அள்ளி அணைக்கவா முடியும்?
அலைபேசியில்
காதலாகப் பேசினாலும்
இறுக்கி அணைக்கவா முடியும்?
ஏக்கத்தைக் கொடுக்கும் என் வாழ்க்கை
தாக்கத்தை தருகிறது தனிமையில் சிறையில்..!

குரங்குகள் கூட்டுக் குடும்பமாய்..
குரங்கின் பரிணாமம் நாமோ தனித்தனியாய்
பாசத்திற்கு ஏங்குகிறேன்
குரங்கை விட மோசமாய்..!

*****

கவிக்குலத்தின் செயல்களையும் அவற்றின் வாழ்வியலையும் மனித குலத்தோடு ஒப்பிட்டுச் சுவைபடப் பாடியிருக்கும் கவிகளை மனதாரப் பாராட்டுகின்றேன்!

******

இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதை இனி…

குரங்கின் செயல் நல்வழிகாட்டும்!

பக்தியுடன் பார்த்தால் குரங்கல்ல வானரவீரன்..
……….பகவானிடம் பணிசெய்யும் பக்திச் சேவகனாம்.!
சக்தி வேண்டினதுவே சஞ்சீவி ஆஞ்சனேயன்..
……….சரணடையின் சுமையிலாது புலனடக்க எளிது.!
யுக்திசெயும் இயல்பினிலிது தந்திர மந்தியாம்..
……….வாலில்வைத்த தீயால் இலங்கையை அழித்தது.!
முக்திதரும் காகுத்தனைக் காட்டும் மாருதியாய்..
……….முன்வினை பின்வினை அகல வழிகாட்டுமாம்.!

குடும்பம் பிரிவினை பொறாமை ஏதுமில்லை..
……….கூட்டுக் குடும்பமாய் வாழுமிதன் இயல்பாகும்.!
எடுத்துச் சொல்லு மளவுக்கு இராமகாதையில்..
……….இடம் பிடித்தபெருங் குடும்பப் பேரினமாகும்.!
இடுப்பில் இறுகப்பற்றித் தொங்குமதன் குட்டி..
……….இடுக்குவழி வீழாததைக் “குரங்குப்பிடியென்பர்”.!
கடுவனின் சாதனையாம்!.சீதாப் பிராட்டியைக்..
……….காணும்வரை உண்ணா நோன்பிருந்தது வரலாறு.!

“குரங்கிலிருந்து மனிதன் பிறந்தான்” எனும்..
……….கூற்றை உணர்த்தும் செயல்கள் பலவுண்டாம்.!
மரத்துக்கு மரம்தாவும் குரங்கின் செயல்களில்..
……….மானுடம் கற்கவேண்டும் “வாழ்வியல் பாடம்”.!
அரக்கச் செயல்கள் செய்யும் மனிதர்களையே..
……….குரங்குச் சேட்டையொடு ஒப்பிட்டுப் பேசுவர்.!
இரண்டு மனமுடன் குழப்பும் இம்மாந்தரைக்..
……….குரங்குமனம் கொண்டவர்கள் என்றே கூறுவர்.!

இன்றொரு பேச்சு நாளையது மாறிப்போச்சு..
……….என்றொரு நிலையில் “மனமொரு குரங்காம்”.!
இன்றிருக்கும் அரசியலே இதற்கு உதாரணம்..
……….இவர்கள்செயும் செயலே “குரங்குகை பூமாலை”.!
தின்று ஏப்பம்விட்ட மக்கள்வரிப் பணமெலாம்..
……….திரைக்குள் மறைக்க “இஞ்சிதின்ன குரங்காவார்”.!
மென்று விழுங்கியது போதா தென்கிறபோதில்..
……….வெகுண்டெழுவார் “கள்ளுண்ட குரங்கு போல”.!

”இடுப்பில் இறுகப்பற்றித் தொங்குமதன் குட்டி..
இடுக்குவழி வீழாததைக் “குரங்குப்பிடியென்பர்!”

ஆம், குரங்குக்குட்டி தன் தாய்க்குரங்கைக் ’குரங்குப்பிடி’யாய் இறுகப் பற்றிக்கொண்டிருக்கும் இயல்புடையது. இதனை ’மர்க்கட (குரங்கு) நியாயம்’ என்பார் வைணவ வடகலை மரபை வளர்த்த வேதாந்த தேசிகர். இதன் பொருளாவது… உயிர்கள் தாமே வலியச்சென்று இறைவனை இறுகப் பற்றிக்கொள்ள வேண்டும் என்பதாகும்.

மாந்த குலத்தின் முன்னோராக அடையாளப்படுத்தப்படும் குரங்குகளின் செயல்களில் வேடிக்கையும் உண்டு; விபரீதமும் உண்டு. குரங்கு கையில் பூமாலை கிடைத்துவிட்டால் போதும்…அதனைப் பிய்த்தெறிந்த பின்பே ஓயும்; கள்ளைப் பருகிவிட்டு அதுபோடும் ’உண்டாட்டு’ ஏனையோர்க்குத் தருவதோ பெருந் திண்டாட்டம்!

நாட்டில் அதிகாரத்திலிருக்கும் பலரின் செயல்கள் கள்ளுண்ட குரங்கின் செயல்களாகவே காட்சியளிக்கின்றன என்று நடப்பியலைத் தன் பாட்டில் நயமாய்ச் சொல்லியிருக்கும் பெருவை திரு. பார்த்தசாரதியை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞரென அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.

November 20, 2017
படக்கவிதைப் போட்டி (136)

பவள சங்கரி

அன்பிற்கினிய நண்பர்களே!

வணக்கம். கண்ணையும் கருத்தையும் கவரும் படமொன்றைக் கண்டவுடன் உங்கள் உள்ளத்தில் கவிதை ஊற்றெடுக்கும் ஆற்றல் கொண்டவரா நீங்கள்?

ராம்குமார் ராதாகிருஷ்ணன் எடுத்த இந்தப் படத்திற்கு ஒரு கவிதை எழுதுங்கள். இதனை நம் வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பாசிரியர் திருமதி சாந்தி மாரியப்பன் தேர்ந்தெடுத்து அளித்துள்ளார்.

இந்த ஒளிப்படத்திற்கு ஏற்ற கவிதையை நல்ல தலைப்புடன் பின்னூட்டமாக இடலாம். ஒருவரே எத்தனை கவிதைகள் வேண்டுமானாலும் எழுதலாம். வரும் சனிக்கிழமை (25.11.2017) வரை உங்கள் கவிதைகளை உள்ளிடலாம். அவற்றில் சிறந்த கவிதையை நம் வல்லமை இதழின் ஆசிரியர்குழு உறுப்பினரும் தமிழிலக்கிய ஆராய்ச்சியாளருமான திருமதி மேகலா இராமமூர்த்தி தேர்வு செய்வார். ஒவ்வொரு வாரமும் சிறந்த கவிஞர் ஒருவர் தேர்ந்தெடுக்கப்படுவார். ஒருவரே பலமுறை பங்கு பெறலாம். இவ்வாய்ப்பு, ஏற்கனவே சிறந்த கவிஞராகத் தேர்ந்தெடுக்கப் பெற்றவர்களுக்கும் உண்டு.

ஒளிப்படத்திலிருந்து தாக்கமும் தூண்டுதலும் பெற்று எழும் அசல் படைப்புகளை ஊக்குவிப்பதே இதன் நோக்கம். கவிஞர்களையும் கலைஞர்களையும் கண்டறிந்து ஊக்குவிப்பதற்கான அடையாளப் போட்டி இது; வெற்றி பெறுபவர்களுக்குப் பரிசளிப்பு இருக்காது; பாராட்டு மட்டுமே உண்டு. ஆர்வமுள்ளவர்களைப் பங்குபெற அழைக்கிறோம்.

போட்டியின் நடுவரான திருமதி மேகலா இராமமூர்த்தி புதுச்சேரி மாநிலத்தின் காரைக்காலில் பிறந்தவர். கணிப்பொறி (MCA) மற்றும் தமிழில் (MA) முதுகலைப் பட்டம் பெற்ற இவர், அமெரிக்க தமிழ்ச் சங்கப் பேரவையின் (FeTNA) 2008, 2009, 2014, 2016ஆம் ஆண்டுகளின் (ஆர்லாண்டோ, அட்லாண்டா & மிசௌரி) கவியரங்கம், இலக்கிய வினாடிவினா நிகழ்ச்சிகளில் பங்கேற்றுப் பாராட்டுகளும் பரிசுகளும் பெற்றுள்ளவர். சங்கப் பாடல்களில் அதிக ஆர்வமும், இலக்கியக் கூட்டங்களிலும், பட்டிமன்றங்களிலும் சுவைபடப் பேசுவதில் வல்லமையும் பெற்றவர். இவருடைய வலைப்பூ – மணிமிடைபவளம்

November 20, 2017
குறுந்தொகை நறுந்தேன் – 11

-மேகலா இராமமூர்த்தி

தோழியின் யோசனைக்குப் பதிலேதும் சொல்லாமல் அமர்ந்திருந்தாள் தலைவி. அவளை அவசரப்படுத்த வேண்டாம் எனக் காத்திருந்தாள் தோழியும். காலம் கடுகிச் சென்றுகொண்டிருந்ததேயொழியத் தலைவியோ வாய்திறப்பவளாகத் தெரியவில்லை. எந்த முடிவுக்கும் வரமுடியாமல் அவள் தடுமாறிக்கொண்டிருந்ததை உணர்ந்த தோழி மீண்டும் பேசலுற்றாள்…

”அருமைத் தோழி! உடன்போக்கைத் தவிர வேறெந்த வழியிலும் இப்போது நீ தலைவனை அடைய இயலாது!

”நான் சொல்வதைக் கேள்! நம் ஊருக்கும் தலைவர் ஊருக்கும் இடையே உள்ள வழி இனிமையானது; நெல்லிக்காய்கள் நிறைந்தது. அவ்வழியில் வானைத் தொடும் உயர்ந்த மலையின் அடிவாரத்தில், கரும்புப் பாத்தியில் தேங்கியிருக்கும் நீர்போல, காட்டு யானைகளின் அடிகள் புதைதலால் உண்டாகும் பள்ளங்களில் நீர் நிறைந்திருக்கும். நீ அவ்வழியே நெல்லிக்காய்களைத் தின்று, உன் கூரிய பற்கள் ஒளிபெறுமாறு நீரை அருந்தித் தலைவனோடு உடன்போக்கை மேற்கொள்ளுதலை நான் விரும்புகின்றேன்!

நீ போனபின் நம்மூரில் என்ன நடக்கும் என்றுதானே யோசிக்கிறாய்? நீ தலைவனோடு போனதுகுறித்து ஊரில் அலர் தூற்றுவர்; நம் சேரியிலுள்ளோர் (கல்லெனும் ஒலியெழ) வசைமாரிப் பொழிவர். அவர்களால் வேறென்ன செய்யமுடியும்? அற நினைவில்லாத நம் அன்னை தன் மனையில் தனியே கிடந்து புலம்பட்டும்!

இதுகுறித்தெல்லாம் நீ கவன்றால் தலைவனோடு இணையும் இல்லற வாழ்வை இழப்பாய்! எனவே இதுபோன்ற வசைமொழிகளுக்கெல்லாம் அசையாதே! இறுதியில் நீ இன்ப வாழ்வைக் காண்பது உறுதி!” என்று பலபடக் கூறித் தலைவியை ஒருவாறு உடன்போக்குக்கு உடன்பட வைத்தாள்.

ஊர்உ அலரெழச் சேரி கல்லென
ஆனாது அலைக்கும் அறனில் அன்னை
தானே இருக்க தன்மனை யானே
நெல்லி தின்ற முள்ளெயிறு தயங்க
உணலாய்ந் திசினால் அவரொடு சேய்நாட்டு
விண்தொட நிவந்த விலங்குமலைக் கவாஅற்
கரும்புநடு பாத்தி யன்ன
பெருங்களிற் றடிவழி நிலைஇய நீரே. (குறுந்: 262 – பாலை பாடிய பெருங்கடுங்கோ)

இக்குறுந்தொகைப் பாடலை அடியொற்றிய பழஞ்செய்யுளொன்று ’தமிழ்நெறி’ எனும் நூலிலிருந்து மேற்கோளாகக் கிடைத்திருக்கின்றது. (இந்நூலின் காலம், ஆசிரியர் பெயர் போன்ற பிற தகவல்கள் கிட்டவில்லை.)

“ஊருஞ் சேரியும் அலரெழ யாயும்
தானே யிருக்க தன்மனை யானே
திருந்துவேல் விடலையொடு கெழீஇ
அருஞ்சுரஞ் சேறல் புரிந்தனன் இனியே” (தமிழ்நெறி. மேற். 92)

’நெல்லியைத் தின்று நீர்குடித்தால் நாவினிக்கும்’ என்பதைக் கூறும் பாடல்கள் வேறுசிலவும் நம் அகவிலக்கியங்களில் காணக் கிடைக்கின்றன.

”…புன்காழ் நெல்லிப் பைங்காய் தின்றவர்
நீர்குடி சுவையில்…” (அகம்: 54)

”…..சுவைக்காய் நெல்லிப் போக்கரும் பொங்கர்
வீழ்கடைத் திரள்காய் ஒருங்குடன் தின்று
வீசுனைச் சிறுநீர் குடியினள்…..” (நற்: 271)

தலைவனொடு செல்லத் தலைவியின் ஒப்புதல்பெற்ற தோழி அடுத்து தலைவனைச் சந்திக்கப் புறப்பட்டாள். முதன்முதலில் அவனைச் சந்தித்த மலையருவி ஓரமே மீண்டும் அவனைக் காணும் வாய்ப்பினைப் பெற்றாள்.

தலைவியும் தோழியும் இருதலைப் புள்ளாய் இணைந்திருத்தலையே இதுவரை கண்டிருந்த தலைவன், தோழிமட்டும் தனியே வருவதைக் கண்டு வியந்தான்.

தலைவனுக்கு அணித்தே வந்த தோழி, ”ஐய! நலந்தானே?” என்று உசாவினாள்.

”நலமே நங்காய்! தலைவி எப்படி இருக்கிறாள்? அவளின்றி உனைநான் தனியே காண்டல் இதுவே முதன்முறை” என்றான் வியப்பு மாறாமல்.

”அன்ப! தலைவி நலமாயிருக்கிறாள் என்று நான் பொய்யுரைக்க ஏலாது! உம்மைக் காணாது அவள் தொல்கவின் தொலைந்து, தோள்மெலிந்து வாழ்வதிலே நாட்டமின்றி வாட்டமுற்றிருக்கிறாள். அவள் துயரை மேலும்கூட்டும் வகையில் அவளுக்கு அயல்மணங்கூட்ட முடிவுசெய்துவிட்டனர் அவள் தமர்” என்று கூறிவிட்டுத் தலைவனின் முகத்தை ஏறிட்டாள்.

திடுக்கிட்ட தலைவன், ”என்ன? அயலானோடு என் தலைவிக்கு மணமா? அவள் அதற்கு இசைந்துவிட்டாளா?” என்றான் ஐயத்தோடு.

”தலைவ! கற்புக்கடம்பூண்ட எம் பொற்புடைத் தலைவி உம்மையே தன் மணாளனாய் மனத்தில் வரித்துவிட்டவள்; வேறொரு மானிடவனுக்கென்று பேச்சுப்படில் அவள் வாழகில்லாள்!” என்று சீறினாள் தோழி.

”சினவாதே பெண்ணே! தலைவியை அயலானுக்கு மணமுடிக்க இசைந்துவிட்ட அவள் பெற்றோர், இப்போது நான் அவளை மணம்பேசச் சென்றால் அதனை ஏற்றுக்கொள்வார்களா?” என்றான் குழப்பத்தோடு!

”இல்லை! இனி உம்மோடு தலைவிக்கு மணம்நிகழ்த்த அவள் பெற்றோர் ஒருப்படப் போவதில்லை; ஆனால் அவளை நீர் மணக்க வேறோர் உபாயம் உண்டு!” என்ற தோழியைப் பார்த்து, ”என்ன அது?” என்றான் தலைவன் பரபரப்போடு.

அதுதான் ’உடன்போக்கு’ என்று தலைவிக்குச் சொன்னதையே திரும்பத் தலைவனுக்கும் சொன்னாள் தோழி.

துணுக்குற்ற தலைவன்… ”முறையாகத் தலைவியை மணக்க எண்ணியிருந்தவனைக் கள்வனைப்போல் அவளைக் கடத்திக்கொண்டு போ என்கிறாயே… இது முறையா?” என்றான் வருத்தம் மேலிட.

”வேறு வழியில்லை! என் ஆருயிர்த்தோழியின் மனம்விரும்பும் மணவாழ்வே எனக்கு முக்கியம். அதற்கான ஒரேவழி தலைவியை நீர் உம்மோடு கொண்டுதலைக் கழிதலே (உடன்போக்கு) என்றாள் தீர்மானமாக!

”அழைத்துச் செல் என்று நீ எளிதாய்ச் சொல்லிவிட்டாய். கல்லும் முள்ளும் கடும் வெப்பமும் பாதங்களைப் பதம்பார்க்கும் பாலைவழியில், மலரினும் மெல்லியளான தலைமகள் எங்ஙனம் நடப்பாள்; அவ்வழியை எப்படிக் கடப்பாள்?” என்றான் தலைவன் தயக்கத்தோடு.

”அன்ப! நீரில் வளர்வது குவளை (blue waterlilies); தன் தாளில் நீர் நிறைந்திருக்க மலர்ந்திருக்கும் அப்பூவானது, மேல்காற்று தன்மேல் மோதுவதனால் வாடிப்போவதில்லை. கவண்போன்ற நுகத்தின் பிணிப்பால் வருந்துதலையுடைய உப்பு வாணிகரின் எருதுகள் பூட்டிய வண்டிகளின் தொகுதியை வரிசையாய் வைத்தாற்போன்ற உலர்ந்த மரக்கிளைகளை பிளத்தற்கு வலியின்மையால் யானை தன் துதிக்கையை மடித்து வருந்துகின்ற பாலைநிலங்களும் நும்மோடு வந்தால் தலைவிக்கு இனிமையுடையனவே” என்றாள் தோழி முறுவலோடு.

நீர்கால் யாத்த நிரையிதழ்க் குவளை
கோடை ஒற்றினும் வாடா தாகும்
கவணை அன்ன பூட்டுப்பொரு தசாஅ
உமணெருத் தொழுகைத் தோடுநிரைத் தன்ன
முளிசினை பிளக்கு முன்பின் மையின்
யானை கைமடித் துயவும்
கானமும் இனியவாம் நும்மொடு வரினே. (குறுந்: 388 – ஔவையார்)

குவளை மலரில் மேல்காற்றுப்பட்டு அதனை வாடவைக்க முயன்றாலும், அதன் தாளடியில் இருக்கின்ற தண்ணீரால் அது வாடாமலிருப்பதுபோல், பாலை வழிகள் தலைவியின் மென்பாதங்களுக்குத் துன்பம் தந்தாலும், தலைவனொடு செல்வதால் அவையும் அவளுக்கு இனியனவே என்ற தோழியின் சாமர்த்தியமான பதில் தலைவனை மேலும் மறுத்துப் பேசவொட்டாமல் தடுத்துவிட்டது.

இங்கே வேறோர் நிகழ்வை நாம் பொருத்திப் பார்க்கலாம்…

கைகேயின் விருப்பப்படி இராமன் காடேக ஆயத்தமாகின்றான். சீதையும் உடன் வருவேன் என்று அடம்பிடிக்கின்றாள். ”நெருப்புப் போன்ற வெம்மையோடு கல்லும் முள்ளும் பொருந்திய காட்டில் உன் மலரடியால் நடத்தல் இயலாது” என்று இராமன் அவளைத் தடுக்கப்பார்க்க, அவளோ, ”உன்னால்வரும் பிரிவுத் துயரெனும் வெம்மைக்கு ஊழிக்காலத்துச் சூரிய வெப்பமும் ஈடாகாது; அப்படியிருக்க உன் பிரிவினும் என்னைச் சுடுமோ அந்தப் பெருங்காடு?” என்று அவனை மடக்கிவிடுகின்றாள்.

‘பரிவு இகந்த மனத்தொடு பற்றுஇலாது
ஒருவுகின்றனை ஊழி அருக்கனும்
எரியும் என்பது யாண்டையது ஈண்டுநின்
பிரிவினும் சுடுமோ பெருங்காடு? (அயோத்தியா காண்டம், நகர்நீங்கு படலம் 221.)

ஔவையாரின் மேற்கண்ட குறுந்தொகைப்பாடலில், ”உன்னோடு வந்தால் கானமும் இனியவே எம் தலைவிக்கு” என்கிறாள் தோழி. கம்பனின் சீதையோ “உன் பிரிவைவிடவா கானம் என்னைப் பெரிதாகச் சுட்டுவிடும்?” என்று கேட்கிறாள். ஔவையின் நோக்கும், கம்பரின் சிந்தனைப் போக்கும் ஒன்றுபோலவே இருப்பது வியப்பளிக்கின்றது.

ஒருவழியாகத் தலைவனையும் உடன்போக்குக்கு ஒத்துக்கொள்ள வைத்துவிட்ட தோழி, தன் அடுத்தகட்ட நடவடிக்கைகளை அவனிடம் விவரிக்கலானாள்!

[தொடரும்]

November 15, 2017
படக்கவிதைப் போட்டி 134-இன் முடிவுகள்

-மேகலா இராமமூர்த்தி

காலங்காட்டும் கடிகார முள்ளும், காலைப் பதம் பார்க்கும் கடிதான முள்ளும் நெருங்கியமர்ந்து தாமாற்றும் பணிகள்பற்றி உரையாற்றிக் கொள்கின்றனவோ?

இருவேறு பணிசெய்யும் முட்களை ’வித்தியாசமான இரசனையோடு’ அணிசேர்த்துப் படமெடுத்திருக்கும் திரு. பிரேம்நாத் திருமலைசாமிக்கும், இப்படத்தைப் போட்டிக்குத் தெரிவுசெய்து தந்திருக்கும் வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பாசிரியர் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பனுக்கும் என் நன்றி!

”ஏற்ற காலமும் இடமும் அறிந்து முயற்சிகளைத் தொடங்கினால் ஞாலமும் வசப்படும் நம்கையில்” என்பது ஐயனின் பொய்யாமொழி.

ஞாலம் கருதினும் கைகூடும் காலம்
கருதி இடத்தாற் செயின்.

நம் கவிஞர்கள் கவிபாட வேண்டிய காலமிது…களமிது! செந்தமிழ்ச் சொல்லெடுத்து, ஞாலம் வெல்லும் கவிதை சொல்ல அவர்களை அன்போடு அழைக்கிறேன்!

*****

”கடிகார முட்கள் சுற்றிவருவதுபோல் நம் வாழ்க்கையும் ஒரு வட்டத்துக்குள் சுற்றிவருகின்றது. மனித உடலுக்குள்ளும் இதயம் எனும் கடிகாரம் ஓய்வின்றிச் சுற்றுகின்றது. காலங்காட்டும் கடிகாரம் நின்றால் பழுது பார்க்கலாம்; இதயமென்னும் கடிகாரம் நின்றால் அழுது தீர்ப்பதைத் தவிர வேறென்ன செய்வது?” என்று வாழ்க்கை ஓட்டத்தைக் கடிகார ஓட்டத்தோடு ஒப்பிட்டுக் காட்டுகின்றார் திரு. ரா. பார்த்தசாரதி.

நேரமும், கடல் அலையும், மனிதனுக்காக காத்திருக்காது
பணமும், பொருளும் மனிதனிடத்தில் என்றும் தங்காது!
அதிகாலையில் கடிகார மணியோசை கேட்டு எழுவோம்
அன்றைய வேலைக்கு செல்ல உடனே புறப்படுவோம்!
நம்மைவிட்டு என்றும் அகலாத ஓர் கருவி
நாளும் நமக்கு தேவைப் படும் அதன் உதவி!
வேலைக்குச் செல்வோர் கையில் கடிகாரம் இருக்கும்மே
வேலை முடியும் நேரத்தையும் தெளிவாகக் காட்டும்மே!
கடிகாரத்தில், அண்ணன், தம்பி போல் இரு முள்கள் இருக்கும்
கருவேல மரத்திலும் ரோஜா செடியிலும் முள்கள் இருக்கும்!
பைந்தமிழில் கடிகாரத்தை நிழற் கடிகை என அழைப்பர்
சூரியஒளி நிலவொளி கொண்டு அன்று நேரத்தைக் கணக்கிடுவர்!
கடிகாரம் இருபத்துநான்கு மணி நேரமும் ஓடிக்கொண்டேயிருக்கும்

பல தேசங்களுக்கு வித்தியாசமான நேரத்தைக் காட்டிகொண்டியிருக்கும்
வாழ்க்கை எனும் வட்டம் கடிகார முள்கள் போல சுற்றி வருமே
கடிகார முள்ளும், ஒரு வட்டத்திற்குள்ளேயே சுற்றி வருமே!
மனித உடலில் இதயமெனும் கடிகாரம் துடித்து ஓடுகின்றது
நேரத்தைக் காட்டும் கடிகாரமும் நிற்காமல் ஓடுகின்றது!
நேரத்தைக் காட்டும் கடிகாரம் நின்றால் பழுது பார்க்கலாம்
இதயம் எனும் கடிகாரம் நின்றால் பழுது பார்க்க முடியுமா!
நேரத்தைக் காட்டும் கடிகாரமோ காலை,மாலை,நேரத்தை காட்டும்,
இதய ரத்த ஓட்டமோ மனிதனின் நாடி துடிப்பை தெளிவாக காட்டும்!
எல்லோருக்கும், எந்நேரத்திலும் பயன்படும் கடிகாரமே
மனிதனின் மனதில், நிலையாய் இருப்பாய் என்பது திண்ணமே!

*****

கடிகாரமுள் காலத்தைக் காட்டும்; காட்டுமுள் காலில் காயம்தந்து வாட்டும். அக் காட்டுமுள்போல் துயர்கூட்டும் மனிதரும் நானிலத்தில் உண்டு. அவர்தம் தீயுறவைக் கழித்து, காலங்காட்டி ஊக்குவிக்கும் கடிகாரமுள் போன்றோரின் நல்லுறவைக் கூட்டினால் நற்செயல்கள் கைகூடும்” என்று பொன்மொழி பகர்கின்றார் திரு. எஸ். கருணானந்தராஜா.

காலத்தைக் காட்டும் கடிகார முள் போலும்
காயத்தைச் உருவாக்கும் காட்டு முள் போலும்
ஞாலத்தில் எத்தனை பேர் நம்மிடையே உள்ளார்கள்
சீலத்தால் வாய்மையினால் சிந்தனையால் உயர்ந்தோர்
தீமையே பயக்கின்ற செயல் புரியும் கீழோர்
எல்லோரும் வாழ்கின்ற இந்தவுலகிற்தான்
நல்லதற்கும் தீயதற்கும் நடுவினில் நாம் வாழ்கின்றோம்
முள்ளிலும் பலவாயுண்டு முனைப்பிலே, மாறுபட்ட
சொல்லிலும் மாந்தராலே சுகமுண்டு துக்கமுண்டு.
இனிய நற் செயலாலெங்கள் இதயத்தைத் தொடுவார் மேலோர்
கனிவிலா மொழிகள் கூறிக் கவலையைத் தருவார் கீழோர்
நனி துயர் கூட்டுகின்ற நடு வழிப் புதர் முள் போலும்
எனிலவர் தொடர்பு நீங்கி இருப்பதே என்றும் மேலாம்.
உரிய நேரத்தைக் காட்டி உறக்கத்தைப் போக்கும் முள்போல்
சரியெனும் தருணந்தன்னில் தளர்ந்திடா தூக்குவிக்கும்
அரியநல் அன்பர் தம்மோ டருகினில் என்றும் வாழ்வோர்
புரியுநற் செயல்களெல்லாம் போற்றுதற் குரியவாகும்.

*****

பள்ளங்களும் மேடுகளும் வாழ்க்கைப் பயணத்துக்குத் தடையாகிட, காலத்தின் பிடியில் சிக்கிச் சிறுதுரும்பாய்த் தத்தளிக்கும் மானுட வாழ்வை அருமையாய்ப் படம்பிடிக்கிறார் திருமிகு. மா. பத்ம பிரியா தன் கவிதையில்.

காலத்திற்கு முன் நானொரு சிறுதுரும்பு

காலம் கரைகிறது
கனவு வளர்கிறது
ஒவ்வொரு கனவும்
ஓலமிடும் காதோரம்
சிகரம் தொடும் எண்ணத்துடன்
சிந்தனைகள் சிறகடிக்க
சிக்கல்களைச் சிதறடிக்கும்
உத்வேகம் உள்ளத்தில்
உயரத்தின் உச்சிதனைத்
தொட்டுவிட ஆசைதான்
துவளும் மனவுறுதியைக்
கட்டிவைக்க ஆசைதான்
கண்ணில் விரியும் எல்லையின் நீளம்
கரங்களில் உள்ளடக்கம்
செம்மாந்த மனச்செருக்கு என்னிலும் உண்டு
வளைந்து நெளியும் வாழ்க்கைப் பாதையில்
வாகனஓட்டுநர் நேர்த்தியுடன் கையாளும் திறனை
வல்லூறு கூர்நகங்கள் புரட்டிப்போடும் நாளும்
இன்னல்களும் இன்பங்களும்
இடையீடு செய்தாலும்
இலட்சியத்தின் பயணத்தில்
எச்சரிக்கை மணி அடித்தாலும்
சிலந்தி வலையாக என்னை நான் சூழ்ந்திருக்க
போதிமரத்து புத்தனாக ஞானஒளி யாசித்திருக்க
புன்னகை பரிமாறும் விழிகளின் சீண்டல்கள்
பொழுதுபோக்காகத் திசைமாற்றும் என்னை
ஏனிந்த அலைபாயும் மனது
பாதையில் பயணிக்க
பள்ளங்களும் மேடுகளும் பயணத்தில் தடையாக
காலத்தின் ஓட்டத்தை
விரல்விட்டு எண்ணிப் பார்க்கும் குழந்தையின் மனசாக
மானுட விதியோ காலத்தின் பிடியில்
முந்திக்கொண்டு ஓடும் மானுட கதியோ
முனகிக் கொண்டே ஜன நதியில் பயணிக்க
நானொரு சிறுதுரும்பானேன்
காலத்தின் பிடியில்

*****

”தம்பி! காலம் நமக்காய்க் காத்திராது; ஆதலால் வேலையைக் காலத்தில் செய்துவிடு; வெற்றியை ஞாலத்தில் கொய்துவிடு!” என்பது திரு. செண்பக ஜெகதீசன் சொல்லும் அனுபவமொழி!

கால மேலாண்மை…

காலம் காட்டிடும் கடிகாரம்
காலமே வாழ்வின் அதிகாரம்,
வேலையைச் செய்திடு காலத்திலே
வெற்றியே தங்கிடும் ஞாலத்திலே,
காலம் நமக்காய்க் காத்திராது
கடந்தால் இலக்கில் சேர்த்திடாது,
கோலம் வாழ்வில் நன்றாய்ப்பெற
கொண்டிடு கால மேலாண்மையே…!

*****

”வெண்ணிலவும் செங்கதிரும் ஒருநாளும் நேரந் தவறுவதில்லை. நாமும் அதுபோல் கூரறிவோடு நேரத்தை நிர்வாகம் செய்தால் நேரமில்லை எனும் புலம்பலுக்கு வேலையில்லை; வாழ்க்கையிலும் தோல்வியில்லை” என்கிறார் பெருவை திரு. பார்த்தசாரதி.

நேரத்தின் தத்துவம்..!

இயற்கை தந்ததோ இருபத்திநான்கு மணித்துளிகள்..
……….இதிலெத்துணை நேரத்தைப் பயனாக்குகிறோம் நாம்.!
வியத்தகு விஞ்ஞானம் வியப்புறும் விந்தைபுரிந்தாலும்..
……….வீணே கழியுநல்நேரத்தை சேமிக்க வழியில்லையோ.?
மயக்கும் செயல்கள்மீதே நம்மதிகெட்டுப் போனதால்..
……….மாயமாய் மறைந்தே போய்விடுகிறது மொத்தநேரமும்.!
இயங்கும் இவ்வுலகிற்குப் பஞ்சபூதம் காரணமாமவை..
……….இயங்காமல் சற்றுநேரம் நிலையாயின் என்னவாகும்..?
நேரமதை நேசிக்கநாம் பழகவேண்டும்! செயல்புரியும்..
……….நேரத்தில் நல்லநேரம் கெட்டநேரம் உண்டென்போர்.!
கூரரறிவு பெற்றிட கடுமுழைப்பில் கவனம்வேண்டும்..
……….குறுகியநேரம் கிடைத்தால்கூட வீணடித்தல் கூடாதாம்.!
சீரழியுமிச் சமுதாயத்தில் நாட்டமிலா நிலைவேண்டும்..
……….சிறுபருவத்திலேயே சீராக வாழ்வுநெறி கற்கவேண்டும்.!
ஈரடிப்புலவன் வள்ளுவன் ஆயிரம்வருடம் முன்னமே..
……….இடித்துரைத்தான்!இளமையில் கல்லென எழுதினான்.!
வானில் எழிலாயுதிக்கின்ற விரிகதிரும் வெண்ணிலவும்..
……….வருவதற் கொருநாளும் நேரம்பார்க்க நினைவதில்லை.!
தேனீக்கள் மலர்நாடிச் செல்லத்தகுந்த நேரமெதுவென..
……….தெரிந்தா செல்கிறது! சிந்தையிலிது உதிக்கவேண்டும்.!
நானிலத்தில் ஓடும்நதியெலாம் நிலம்செழிக்க உதவும்..
……….நேரம்பாரா நலமொன்றேயதன் இயற்கை விதியாகும்.!
இனிப்புடன் கசப்பும் வாழ்வில் வருவதியற்கையப்பா..
……….இனியாவது நேரத்தின்மீது பழிபோடாக் கடமையாற்று.!
நேரமில்லை நேரமில்லையெனவே புலம்புவார் பலரும்..
……….நேரம்குறித்த கவலையெலாம் அவரிடம் இல்லையே.!
நேரமதைப் பகுத்து நித்தம்செயும் செயல்களினாலதை..
……….வகுத்தெடுத்தால் நேரமென்பது நிறையவே கிடைக்கும்.!
பாரஞ்சுமக்கும் மாடும் நேரமறிந்து செயல்படும்போது..
……….பகுத்தறிவாளருக்கோ இன்னும் ஏனோ புரியவில்லை.!
சோரமில்லாது வாழ்வில் ஏற்றம்பெற வேண்டுமெனில்..
……….சோம்பல் விடுத்துநேரம் கூட்டிக்கழித்து வாழப்பழகு.!

*****

”கடிகாரத் தோழி! நீயும், பெண்ணான நானும் ஒன்றுதான்! மனிதர்கள் தம்முடைய தோல்விக்கு நேரம் சரியில்லை என்று உன்மீதோ, மருமகள் வந்தநேரம் சரியில்லை என்று என்மீதோ பழிபோடத் தவறுவதில்லை. இசையோ, வசையோ எதுவும் நம் ஓட்டத்தை நிறுத்தாது” என்று சூளுரைக்கிறார் திருமிகு. சொல்லின் செல்வி.

கடிக்காரத் தோழி

இரவுக்கும் பகலுக்கும் மத்தியில் உன்னோட்டம்
பிறப்பும் இறப்புக்கும் மத்தியில் என்னோட்டம்.
சிலர் சில நேரங்களில்
நல்லநேரமென வாழ்த்துவார்கள்.
உன்னை.
மகராசி என வாழ்த்துவார்கள்
என்னை.
பலர் பல நேரங்களில்
ராகு காலம் எமகண்டமென
வசைப்பாடுவார்கள் உன்னை
வாழாவெட்டி, விதவை மலடி என
வசைப்பாடுவார்கள் என்னை!
காலதேவனாகிய நீ
ஒருவருடைய
வெற்றிக்கும் தோல்விக்கும் காரணமாம்,
மருமகளாகிய நான்
புகுந்தவீட்டில்
நல்லதுக்கும் கெட்டதுக்கும் காரணமாம்.
உனக்குள் இருப்பது
டிக்டிக் சத்தம்.
எனக்குள் இருப்பது
லப்டப் சத்தம்..
இந்த மானுடம் இப்படித்தான்
தன் குறைகளை களையாது
காலம் உனை குற்றஞ்சாட்டும்
பகுத்தறிவற்றுத் திட்டி தீர்க்கும்
பெண் சமூகம் எங்களையும்
கலாசார வேலியிட்டு நாசப்படுத்தும்..
ஆனாலும், கடிகாரத் தோழியே..!
வசைபாடுவதாலும் வாழ்த்துவதாலும்
நம் ஒட்டதை நிறுத்தமுடியாது
எதிர்காலம் என்று ஒன்று உண்டு
எவருக்கும் அஞ்சாத மனம் உண்டு.

*****

”கடிகார முள்ளின் சுழற்சிக்கேற்பச் சுற்றித் திரியும் மானுடருக்கு, நட்பும் காதலும் வாழ்க்கையும் இன்னபிறவும் இறுதிவரை விளங்காத கேள்விக்குறிகளே” என்பது திருமிகு. லீலாவின் கவிதை செப்பும் கருத்து.

பயணம்:

காலக் கடிகாரத்தின்
முட்களின் சுழற்சியில்
ஒடிக்கொண்டும்
உழைத்துக்கொண்டும்
இருக்கும் நாம்,
நம்மை வருத்தி
சுயத்தை இழந்து
நட்பை இழந்து
நேரத்தைக் கடத்தி
ஒய்ந்து.. களைத்து
நிறைவில்
மரணத்தின் விளிம்பில்
கேள்விகுறியாகவே பயணிக்கிறது.
நட்பு…
காதல்…
வாழ்க்கை..
இயற்கை..
செயற்கை
கடவுள்.. மானுடமென..யாவும்.

*****
கடிகாரத்தை வைத்து ’மணி’யான கருத்துக்களைத் தம் கவிதைகளில் பொதிந்து தந்திருக்கும் கவிஞர் பெருமக்களுக்கு என் வாழ்த்தும் பாராட்டும்!

இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதை அடுத்து…

முள்ளும் மலராகும்

முள் என்றால் காயம் மட்டுமா,
என் தோழா!
அது உனைக் காக்கும் வேலி அதை ஏனோ மறந்தாய்,
என் தோழா!
மொட்டுக்கள் மலராய் மலர முள்ளே காவல்,
என் தோழா!
விதைகள் மரமாய் வளர முள்ளே காவல்,
என் தோழா!
புல்பூண்டுகூட முளைக்காத பாலைவனத்தில், முள்ளே
விலங்கிற்கு உணவாம் என் தோழா!
கடிகாரக் குடும்பத்தின் உயிர்நாடி,
முட்கள் தானே என் தோழா!

கண்டிப்பு என்ற முள்தானே
ஒழுக்கத்தை தந்தது என் தோழா!
தண்டனை என்ற முள்தானே
குற்றத்தை ஒழித்தது என் தோழா!
மருந்து என்ற முள்தானே
நோயைத் தீர்த்தது என் தோழா!
மரணபயம் என்ற முள்தானே,
தவற்றைக் குறைத்தது என் தோழா!
முதுமை என்ற முள்தானே
தெளிவைத் தந்தது என் தோழா!
முள்ளென்று இழிவாய் நினைக்காதே
என் தோழா!
முள்ளும் மலராகும் அதன் விளைவாலே
என் தோழா!

”காலங்காட்டும் கடிகாரத்தில் முட்கள் இல்லையெனில் மணி தெரியாது; வாழ்க்கைப் பாதைவழிச் செல்லும் பயணத்தில் முட்கள் இல்லையெனில் அனுபவங்கள் கிடையாது.

காலைத் தாக்கும் அதே முள்தான் வேலியாகிப் பயிரைக் காக்கிறது. நோயைத் தாக்கும் மருந்தெனும் முள்தான் உயிரைக் காக்கிறது. முதுமையெனும் முள் தெளிவைத் தருகிறது; மரணமெனும் முள் தவற்றைக் குறைக்கிறது.

ஆதலால் மானிடா! முள்ளென்று தள்ளாதே! அதனையும் நல்அனுபவங்கள் நல்கும் மலரென்று கொள்!” என்று சிந்தனைக்கு விருந்தாகும் சீரிய கவிதையைத் தந்திருக்கும் திரு. பழ.செல்வமாணிக்கத்தை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞரென அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.

November 13, 2017