Blog

க. பாலசுப்பிரமணியன்

சுய அடையாளத்தின் நெருக்கடிகளும் கற்றலும்

சுய அடையாளத்திற்கு ஏற்படும் நெருக்கடிகள் கற்றலை வெகுவாக பாதிப்பதாக ஆராய்ச்சிகள் தெரிவிக்கின்றன. இந்த நெருக்கடிகள் ஏற்படுவதற்கு ஒரு குழந்தையின் அல்லது மாணவனின் வீட்டு, குடும்பச் சூழ்நிலைகள், வாழ்க்கைப் பரிமாணங்கள் மற்றும் பள்ளி, சமுதாயத் தாக்கங்கள் காரணமாக அமையலாம். ஆகவே, இந்த மாதிரியான நெருக்கடிகள் எந்த ஒரு குழந்தைக்கும் மாணவனுக்கும் வராத சூழ்நிலைகள் உருவாக்குதல் அவர்களுடைய மனநலத்திக்ற்கும் அறிவின் வளர்ச்சிக்கும் ஏதுவாக அமையும்.

இந்த நெருக்கடிகளை உருவாக்குவதில் “பயம்” என்ற உணர்வு முதலாவது இடத்தைப் பிடித்துக் கொள்கின்றது. பிறந்தது முதற் கொண்டே “பயம்” என்ற உணர்வு  தெரிந்தோ தெரியாமலோ நேரடியாகவோ அல்லது மறைமுகமாகவோ வீட்டில் உருவாக்கப்படுகின்றது. காலப் போக்கில் இந்த பய உணர்வு மனதில் வேர்விட்டு சுயஅடையாளத்தின் அடித்தளங்களை ஆட்டுவிக்கின்றது.

இந்த பய உணர்வு வருவதற்கு பல காரணங்களும் பரிமாணங்களும் உண்டு.  உதாரணமாக அன்பு, மரியாதை என்று இரண்டு முக்கிய உறவின் அடிப்படைகளை சரியாகப் பரிமாணிக்க விடாமல் பயம் என்ற முகமூடிக்குள் மறைத்து விடுகின்றோம். ஆகவே பெற்றோர்களிடம் அன்பு, மரியாதை, ஆசிரியர்களிடம் அன்பு, மரியாதை, மற்றும் இறைவனிடம் அன்பு மரியாதை என்ற உறவுப் பரிமாணங்களை விலக்கி இவை அனைத்துடன் ஒரு பய உணர்ச்சியை வளர்த்துவிடுகின்றோம். இதனால் வளரும் குழந்தைகள் தங்கள் உண்மையான நிலையை இவர்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ள தயக்கம் காட்டி “பயத்தில்” ஒதுங்கி விடுகின்றனர். இதனால் உறவுகளின் அடிப்படைத் தளங்களில் உண்மையின் வண்ணங்கள் இருப்பதில்லை. .

அதே போல் பொருளாதார நிலைகளில் இருக்கின்ற வேறுபாடுகளை முன்னிறுத்தி ஏற்படுத்தப்படும் பய உணர்வுகள் ஒரு தனி மனிதனுடைய வளர்ச்சியில் வெறுப்புணர்ச்சிகளையும் கோபத்தையும் பழி மனப்பான்மைகளையும் வளர்க்கின்றன. இந்த வேறுபாடுகளை எவ்வாறு அறிவுபூர்வமாக ஏற்று இதில் உள்ள மேடு-பள்ளங்களை எவ்வாறு சரி செய்யலாம் என்ற மனப்பாங்கை உருவாக்குதல் அவசியம். “பணத்தைக்” கண்டோ “பணக்காரர்களைக்” கண்டோ பயம் கொண்டு ஒதுங்கி வாழ்தல் வளர்ச்சிப்பாதையில் ஒரு சாபக்கேடு.  கற்றலின் சில பாங்குகள் பணக்காரர்களுக்கே உகந்தவை என்ற பரவலான கருத்து மிகவும் தவறானது. எந்த ஒரு கற்றலுக்கு ஆர்வமும் தேடலும் ஈடுபாடும் மட்டும் தேவை. உதாரணமாக பணம் அதிகமாக செலவழித்து படிக்கும் பள்ளியைச் சார்ந்த மாணவர்கள் வாழ்க்கையில் சிறப்பாக முன்னேறுவார்கள் எனப்து ஒரு தவறான கருத்து. ஆனால், மாணவர்கள் எந்தப்பள்ளிகளில் படித்தாலும் கற்றலுக்கு ஏதுவானான மனநலம் மற்றும் சமுதாய விழிப்புணர்ச்சிகளைத் தூண்டிவிடக்கூடிய சூழ்நிலைகள் பள்ளிகளில் இருத்தல் அவசியம்.

இதே போல் சாதி மத கோட்பாடுகளில் தனி ஒருவரை உயர்வாகவோ தாழ்வாகவோ நினைத்து அதனால் ஏற்படுகின்ற பய உணர்வுகளால் சுய-அடையாளங்களை இழக்கின்றவர்கள் பலர். சாதி மதம் மற்றும் பிறப்பு வேறுபாடுகள் கல்வியின். கற்றலின் போக்கையோ தரத்தையோ அல்லது வெற்றியையோ நிர்ணயித்ததாக சரித்திரமே இல்லை. ஒரு தனி மனிதனின் மூளையின் வளர்ச்சி, செயல்பாடுகள் மற்றும் ஈடுபாடுகள் மட்டுமே அவர்களுடைய கற்றலின் மேம்பாட்டுக்கும் வெற்றிக்கும் அடிப்படை. ஆனால் உலகளாவிய பல சமூகங்களின் சிந்தனைப் போக்குகள் மற்றும் நெறிமுறைகள் அந்த சமூகத்தின் மாணவர்களின் கற்றலின் வழித்தடங்களை நிர்ணயித்ததற்கும் மாற்றியமைத்ததற்கும் சான்றுகள் உள்ளன.

“அப்பா” என்ற படத்திலே ஒரு மாணவனை அவன் தந்தை அடிக்கடி “இதெல்லாம் நமக்கு வேண்டாண்டா ..ஒதுங்கிப் போயிடுவோம் ” என்றும் ” அடக்கி வாசிக்கணும்” என்ற அறிவுரை வழங்கி அவன் அடையாளத்திக்கு நெருக்கடிகள் உண்டாக்கியதைப் பார்க்கலாம் “

மேற்கூறியது போன்ற பல காரணங்களால் ஒருவருக்கு பயம் கலந்த உணர்ச்சி வருவதற்கு முன்பு அவர்கள் மனதில் ஒரு தாழ்வு மனப்பான்மை வருவதற்கான வாய்ப்பு உண்டு. உதாரணமாக, பள்ளிகளில் சில மாணவர்கள் விலை உயர்ந்த வாகனங்களில் வரும் மாணவர்களைக் கண்டோ அல்லது தினம் அதிகப்படியான பணம்  கொண்டுவந்து செலவழிக்கின்ற சக மாணவர்களைக் கண்டு தங்களைத் தாழ்த்திக்கொண்டு தங்கள் சுய அடையாளங்களை வெளிப்படாமல் ஓரம்கட்டிவைப்பது போன்ற நிகழ்வுகள் நடப்பதுண்டு.

வறுமையும் ஏழ்மையும் இளமையில் சுயஅடையாளங்களை வளர்ப்பதற்கு  ஒரு பெரிய முட்டுக்கல்லாக அமைகின்றன. இதனால் கற்றலில் தாக்கங்கள் ஏற்பட வாய்ப்புக்கள் உண்டு.  ஆனால், மேற்கூறிய எந்த காரணமும் ஒரு மாணவனின், ஒரு தனி மனிதனின் அறிவுத்திறனையோ, சிந்திக்கும் திறனையோ, வல்லமைகளையோ  அவற்றின் தரத்தில் குறைப்பதில்லை. சரியான சந்தர்ப்பங்களும், சரியான சூழ்நிலைகளும் , சரியான பாதுகாப்பும் கொடுக்கப்பட்டால் எல்லாக் குழந்தைகளும் எல்லா மாணவர்களும் கற்றலில் சிறப்பாக வளர முடியும். சாதனைகள் படைக்க முடியும்.

சுய அடையாளங்களுக்கு நெருக்கடி விளைவிக்கும் மற்றொரு காரணம் – ஒரு மாணவனை மற்றவர்களுடன் ஒப்பிட்டு பேசுதல் . வீடுகளில் பொதுவாக “உன் அண்ணனைப் பார்த்தாயா எப்படி படிக்கிறான்..” “பக்கத்து வீட்டுப் பையனை பார்த்தாயா ..” என்றெல்லாம் பேசும் பொழுது, அது இளைஞர்களின் தன்னம்பிக்கையைத் தோற்கடித்து அவர்களது மனதில் தங்களுடைய ‘திறனைப்” பற்றியே சந்தேகிக்கின்ற நிலைக்கு கொண்டு வந்து சேர்க்க்கின்றது. அவர்கள் தொடர் முயற்சிகள் வீணாகி வாழ்க்கையில் தோல்வியைத் தழுவும் நிலைக்குக் கொண்டு வருகின்றது. வாழ்க்கையில் இதுபோன்ற பல நிகழ்வுகளையும்  அதனால் பாதிக்கப் பட்ட மாணவச் செல்வங்களையும் நான் அறிவேன்.

ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் ஒவ்வொரு மாணவனுக்கும் தனித்தன்மை உள்ளது. அதை அறிந்து அதை மேம்படுத்த உறவும் ஆசிரியர்களும் முன்வர வேண்டும்.

நான் படித்த ஒரு கதை :

காட்டில் வாழுகின்ற விலங்குகளெல்லாம் ஒரு முறை ஒன்றுகூடி தங்களுடைய திறன்களுக்கும் கற்றலுக்கும் ஒரு கல்விமுறையும் பாடத்திட்டமும் வகுக்கவேண்டும் என்று கருதி, இந்த அமைப்புக்கு சிங்கத்தை தலைவராக ஏற்றதாம். அந்தக்குழுவில் இருந்தவர்கள் கர்ஜனை, ஊளையிடுதல், மரம் ஏறுதல், பாய்தல், குழிதோண்டுதல் மற்றும் நீந்துதல் போன்ற பல திறன்களை பாடத்திட்டத்தில் வகுத்து அதற்க்கு ஒரு தேர்வுமுறையும் பரிந்துரைக்கப்பட்டதாம்.

தேர்வில் நாய்களைத் தவிர மற்ற விலங்குகள் பங்கேற்றன. நாய்கள் “குறைத்தல்” பாடத்திட்டத்தில் இல்லாததால் தேர்வை நிராகரித்தன. தேர்வின் முடிவில் சிங்கம் ‘கர்ஜனை”யில் 100 விழுக்காடு மதிப்பெண்கள் பெற்றாலும் மரம் ஏறுதல் நீந்துதல் போன்றவற்றில் தோல்வியுற்றன. குரங்குகள் மரம் ஏறுதலில் 100 விழுக்காடு பெற்றும் நீந்துதல் கர்ஜனை போன்றவற்றில் தோல்வியுற்றன. மீன்கள் நீந்துவதில் 100 விழுக்காடு எடுத்தும் மரம் ஏறமுடியாமல் தோல்வியுற்றன. இது போல் ஒவ்வொரு விலங்கும் ஒரு திறனில் முழு மதிப்பெண்கள் பெற்றும் மற்றவற்றில் தோல்வியுற்றதால் தேர்வில் வெற்றிபெறமுடியவில்லை. ஒரே ஒரு நீர் வாழ் விலங்கு மட்டும் எல்லாவற்றையும் சிறுதளவு செய்ய முடிந்ததால் அனைத்திலும் 35 விழுக்காடுகள் பெற்று தேர்வுற்றது.

இந்தக்கதை தற்போதைய கல்விமுறையின் குறைகளை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டும் வகையில் எழுதப்பட்டது. ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு தனித்திறன் இருந்தாலும் ஒரு பொது பரிமாணத்தில் நம்முடைய சுய அடையாளங்கள் காயப்பட்டும் மறைக்கப்பட்டும் போகும் நிலை பற்றி இன்று சிந்திக்க வேண்டிய நேரம்.

(தொடரும் )

நிர்மலா ராகவன்

பொறுமை எதுவரை?

ஒரு மலேசியப் பத்திரிகையில் வந்த கேள்வி: `திருமணமான முப்பது வருடங்களில் என்னை என் கணவர் அடிக்காத நாளே கிடையாது! எலும்புகள் நொறுங்கி, மருத்துவச் சிகிச்சைக்கு அடிக்கடி போனதும் உண்டு. இதற்கு நான் என்னதான் செய்வது?’

பதில்: உங்கள் பொறுமைக்கு நல்ல பயன் கிடைக்கும்.

சம்பந்தப்பட்ட பெண்ணைப்போல் என்ன விளைந்தாலும் பொறுமை காத்தவர்கள் முன்பற்களை இழந்து, காலைச் சரியாக ஊன்றமுடியாது நடப்பதைக் கண்டிருக்கிறேன். வதையால் சிலர் இறந்துகூடப் போயிருப்பார்கள்.

`பொறுமை’ என்பது பெண்களின் அணிகலன் என்று தப்பாகச் சொல்லிவைத்துவிட்டார்களோ என்றுதான் தோன்றுகிறது.

பொறுமை என்றால் அறவே யோசிக்காமல் ஒரு நிகழ்வை ஏற்பதாகாது. ஏன் அப்படி நிகழ்கிறது, பொறுத்துக்கொண்டே போனால் இறுதியில் என்ன ஆகிவிடும் என்றெல்லாம் சிந்தித்தால் பொறுமைக்கும் எல்லை உண்டு என்பது புலனாகும். இதில் ஆண்-பெண் வித்தியாசம் கிடையாது. எவராக இருந்தாலும், அளவுக்கு மீறிய பொறுமையால் பாதிப்புதான்.

கதை

ஒன்றாகப் படித்த, ஆனால் தன்னைவிடச் சிறப்பாகத் தேர்ச்சிபெற்ற கல்லூரி அழகு ராணி மேகலாவை காதல் கல்யாணம் செய்துகொண்டான் ரகு.

எண்ணற்ற கனவுகளுடன், இந்தியாவிலிருந்து அவனுடன் வெளிநாட்டிற்குப் பயணமானாள் மேகலா.

(பெரும்பாலான ஆண்களுக்குத் தாம் மணக்கப்போகும் பெண்ணைப் பிறரிடம் காட்டி பெருமைப்படலாம் என்ற பேராவல் எழுவது இயற்கை. ஆனால், கல்யாணத்திற்குப் பின்னரோ, தம்மைவிட எந்த விதத்திலாவது அவள் சிறந்திருந்தால் பொறுக்க முடியாது போய்விடுகிறது. எப்படியாவது அவளை அடிபணிய வைக்கவேண்டுமென்று பெருமுயற்சி செய்வார்கள்).

சில வருடங்களுக்குப்பின் அவள் உத்தியோகம் பார்ப்பதற்குத் தடை விதித்த ரகு, அவளுடைய அழகையும், குணத்தையும் பிறர் புகழ்ந்ததைச் சகிக்க முடியாது, அவளைப் பலவாறாக துன்புறுத்தினான். அவளுடைய பொறுமை இருபத்து ஐந்து வருடங்களுக்குமேல் நீடித்தது.

அத்தனை காலம் மேகலா ஏன் விட்டுக்கொடுத்தாள் என்ற கேள்வி எழுகிறது.

மேகலாவின் தந்தை அவளைப்போலவே பரமசாது. அந்த நல்ல மனிதரை பலர் முன்னிலையில் தன் தாய் தலைகுனிவாகப் பேசியதைப் பார்த்து வளர்ந்திருந்த பெண் தானும் அப்படி இருக்கக்கூடாது என்று முடிவெடுத்திருந்தாள். ஒரு முறை உடல்வதையின் உக்கிரம் தாங்காது, காவல்துறையை அழைக்கத் துணிந்தாள்.

விளைவு: ரகுவின் கைகளுக்கு விலங்கு மாட்டப்பட்டது. ஆத்திரத்துடன் மேகலாவை விவாகரத்து செய்தான் அவன். அப்போதும், `என்னைக் கைவிடாதீர்கள்!’ என்று அவள் கெஞ்சி அழுதாளாம்.

இப்படி ஒரு பொறுமை பெண்களுக்கு அவசியம்தானா?

ஆணைச் சார்ந்திருந்தால்தான் பெண்ணுக்குக் கௌரவம் என்று பொறுத்திருந்தாளோ!

அல்லது, தன்னைப்பற்றிப் பெருமையாக நினைத்திருந்த உறவினர்கள் தன்னைத் தாழ்மையாக நினைத்துவிடக்கூடாதே என்ற பதைப்போ?

மேகலாவிடம் படிப்பிருந்தது. சொந்தக்காலில் நின்றிருக்க முடியும்.

கணவனின் வதையிலிருந்து ஒரு பெண் விடுபட நினைத்தால், அதில் என்ன கேவலம்?

இன்னொரு கதை

அவளும் அவளை மணந்தவரும், இருவருமே, பொறுமை அற்றவர்கள். அவள் அன்பான, செல்வச்செழிப்பு மிக்க குடும்பத்தில் பிறந்து வளர்ந்தவள். அவளுக்கு வாய்த்தவரோ சிறு வயதில் எந்த ஆசையும் நிறைவேறாது. ஏமாற்றமும் அதனால் விளைந்த ஆத்திரமும் கொண்டு வளர்ந்தவர்.

மனைவியைத் தன் ஆதிக்கத்தில் கொண்டுவர முயற்சித்து, அவள் தனக்குமீறி எதுவும் செய்யக்கூடாது என்பதுபோல் அப்படி ஒரு கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருந்தார்.

`கணவன் சொற்படி நடப்பதே ஒரு பெண்ணுக்குப் பெருமை,’ என்று போதிக்கப்பட்டு வளர்ந்திருந்த அவள் முதலில் பொறுத்துப்போனாள். பிறகு, `ஏன் முன்போல் எதிலுமே வெற்றி பெற முடியவில்லை?’ என்று யோசித்து, வாக்குவாதம் செய்தாள். இருவரும் மோத, சிக்கிமுக்கி கற்களைப்போல் நெருப்பு வளர்ந்தது.

தான் பெற்ற குழந்தைகளுக்கு ஒரு அப்பா வேண்டும் என்று பொறுத்துப்போன அவள், பொறுமையின் எல்லையைக் கடந்தாள்.

யோசித்துப் பார்க்க, சிறு பிராயத்தில் அடைந்த துன்பங்களைக் கணவரால் மறக்க முடியவில்லை, அதனால் அவரைத் தன்னால் மாற்ற முடியாது என்று புரிந்துகொண்டாள். ஆகவே, தான் மாறினாள். அவர் எது சொன்னாலும் வாய்திறவாது கேட்டுவிட்டு, பின் தனக்குச் சரியென்று பட்டதைச் செய்ய ஆரம்பித்தாள். அவள் எதிர்த்து வாயாடாததால், அவருக்கும் சண்டையில் சுவாரசியம் இல்லாது போயிற்று! அவள் போக்கில் விட்டார்.

பொறுமை இல்லையே!

கேக் செய்த கதை

அத்தம்பதிகள் புதிதாக மணந்தவர்கள். எது செய்தாலும் ஒன்றாக இணைந்து செய்வதில் இன்பம் காண விழைந்து, கேக் செய்ய முயற்சித்திருக்கிறர்கள்.

”ஏனோ நாங்கள் எப்போது கேக் செய்தாலும், உதிர்ந்து போகிறது!” என்றார் அந்த மலாய் நண்பர். பக்கத்து வீட்டுக்காரர்.

“சூடு ஆறுவதற்குள் வெட்டியிருப்பீர்கள்!” என்றேன்.

அவர் அசட்டுச்சிரிப்புச் சிரித்தார். “பார்க்க நன்றாக இருந்ததா! எங்களால் பொறுமையாக இருக்க முடியவில்லை!”

தெருவில் வாகனமோட்டிச் செல்பவர்கள் சிவப்பு விளக்கு பச்சையாக மாறும்வரை பொறுமை இல்லாமல் விரைந்து, எதிர்ப்படும் வாகனத்தில் மோதி உயிர் இழப்பதும் நடந்துகொண்டுதான் இருக்கிறது.

காதுகொடுத்துக் கேள்!

ஒரு மாது என்னிடம் சொன்னாள், “என்னிடம் யாராவது தங்களைப்பற்றிப் பேச வந்தால், `உங்கள் கஷ்டம் எனக்கெதற்கு? என் வாழ்வே சிரிப்பாய் சிரிக்கிறது!’ என்று கத்தரித்து விடுவேன்!” என்று.

தன் கஷ்ட நஷ்டங்களையே சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தால் உற்சாகம் குன்றிப்போகாதா! பிறருக்கு நம்மாலான உதவியைச் செய்ய முற்படும்போது மனநிறைவு, தன்னம்பிக்கை எல்லாம் கிடைக்குமே! அத்துடன், பிறர் நம்மைவிடத் துன்பப்படுகிறார்கள் என்று அறியும்போது நிம்மதியும் பிறக்கும்.

கதை வேண்டுமா?

ஒரு சிலரிடம், அவர்கள் கேளாமலேயே, பலரும் தம் கதையைச் சொல்லிக்கொள்வார்கள். பிறர் சொல்வதை உன்னிப்பாகக் கவனித்துக் கேட்கவும் பொறுமை அவசியம், அல்லவா?

எழுத்தாளராகவோ, நடிகராகவோ ஆக விருப்பம் இருப்பவர்கள் பிறரை ஆழ்ந்து கவனித்து, முடிந்தால் அவர்கள் கதையையும் அறிந்துகொண்டால்தானே கற்பனை பெருகும்!

பொறுமையற்ற பிள்ளைகள்

பெற்றோரில் ஒருவர் பொறுமையற்றவராக இருக்கிறார் என்று வைத்துக்கொள்வோம். அவர்களைப் பார்த்தே எதையும் கற்கும் அவர்களது குழந்தைக்கும் அதே தன்மை வரும் சாத்தியம் உண்டு.

மிகவும் சுறுசுறுப்பாக இருக்கும் குழந்தைக்கும் எல்லாவற்றையும் பொறுமையாக ஏற்கமுடியாது. விதையை மண்ணில் நட்டுவிட்டு, முளைத்துவிட்டதா என்று தினமும் முதல் வேலையாக மண்ணை விரலால் தோண்டிப் பார்க்கும்.

குழந்தைகள் பொறுமையாக இல்லாதிருப்பது அவர்களுடைய அனுபவக் குறைவால்தான். மூத்தவர்கள் நிதானமாக விளக்கினாலோ, செய்துகாட்டினாலோ தானே அவர்களைப் பின்பற்றுவார்கள்.

எழுத்தாளர்களுக்குப் பொறுமை

ஆரம்ப எழுத்தாளர்கள் எதையாவது அவசரமாக எழுதி பத்திரிகைக்கு அனுப்பிவிட்டு, தங்கள் படைப்பு பிரசுரமாகவில்லையே என்று மனமுடைந்து போனால், அவர்கள் இத்துறையில் நிலைத்து இருக்கமுடியாது.

ஒருவரது படைப்பு சிறப்பாக அமைய வேண்டுமென்றால், பல முறை திருத்தி எழுதும் பொறுமை வேண்டும். எழுதியதை அப்படியே வைத்துவிட்டு, சில நாட்கள் கழித்துப் படித்துப் பார்த்தால், யாருடையதையோ படிப்பதுபோல் இருக்கும். பல குறைகள் தென்படும்.

`எவ்வளவு பிரயாசைப்பட்டு எழுதினேன்!’ என்று சுயபச்சாதாபம் கொள்ளாமல், இரக்கமின்றி அடித்துத் திருத்த வேண்டியதுதான். இப்போது கணினியால் அந்த வேலை எளிதாகிவிட்டது. ஆங்கிலத்தில் சொல்வார்கள், `You don’t write. You rewrite!’ என்று.
படித்து முடித்துவிட்டீர்களா?

உங்கள் பொறுமைக்கு ஒரு பாராட்டு! நீங்களே முதுகில் தட்டிக்கொள்ளுங்கள்.

தொடருவோம்