Blog

-முனைவர் இரா.சித்திரவேலு

முன்னுரை

ஒரு மொழியின் தன்மையை அறிந்துகொள்வதற்கு உதவுபவை அம்மொழியில் தோன்றிய இலக்கியங்களாகும். அம்மொழியைப் பேசும் சமூகம், பழமை, பண்பாடு போன்றவைகளையும் கூறுவது

இலக்கியங்களே ஆகும். தமிழ்ச் சமூகத்தின் பழமை, பண்பாடு அடங்கிய ‘நூல்’ மரபைப் பார்க்கும் போது பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் நூல் எனும் தன்மையில் அச்சாக்கம் பெறத்தொடங்குகின்றன. 1812இல் திருக்குறள், நாலடியார் ஆகிய இரண்டும் ஒரே நூலாக வெளியிடப்பெற்ற தன்மைத்து, சார்லஸ் மெட்காஃப் என்பவரால் 1835இல் கொண்டுவரப்பட்ட ‘அச்சுத் தடை நீக்கச் சட்டம்’ தமிழகத்தில் நூற்பரவலுக்கு வித்திட்டது எனலாம். எனினும் பாட்டும், தொகை நூல்கள் அச்சாக நீண்ட காலம் தேவைப்பட்டதற்குச் சொல்லப்பெறும் முதன்மைக்காரணம் சமயப்பற்றுதலே.

“திண்ணைப் பள்ளிக்கூட மரபில் எண், எழுத்துப் பயிற்சிக்குப்பின் புராணங்கள் எனும் பெயரில் மதம் தொடர்பான செய்திகளே போதிக்கப்பட்டன. ‘தமிழே சைவம், சைவமே தமிழ்’ எனும் உரையாடல் நாம் அறிந்த ஒன்றுதானே! சங்க இலக்கியப் பிரதிகள் அனைத்தும் புறச்சமயம் பற்றிப் பேசுவன.”1 பதினேழு மற்றும் பதினெட்டாம் நூற்றாண்டு சைவ இலக்கணக்காரர்களான இலக்கணக் கொத்து சாமிநாத தேசிகர் ஆகிய பிறர் எதிர்கொண்ட முறைமையை இங்கு நினைவுப்படுத்திக் கொள்ளலாம்.

“சங்க நூல்களையும் சங்க மருவிய நூல்களையும் படிப்பவர் சமயப் பற்றற்றவர் என்றும், வீணர்கள் என்றும் பழிக்கப்பட்டனர். இந்தத் தவறான கருத்தைப் பரப்பியவர் 18ஆம் நூற்றாண்டிலிருந்த சுவாமிநாத தேசிகரும், சிவஞான சுவாமிகளும் ஆவர். மிக அரிதாகச் சங்க நூல்களைப் பயின்று வந்த சிறுபான்மைப் புலவரையும் அவற்றைப் படிக்கவிடாமல் தடுத்தவர் இலக்கணக்கொத்து நூலாசிரியராகிய சுவாமிநாத தேசிகர். மிகுந்த சைவப்பற்றுடை தேசிகர் சங்க நூல்களையும், சமண, பெளத்த, வைணவ இலக்கியங்களையும் படிக்கக்கூடாதென்றும் சைவ நூல்களை மட்டும்தான் படிக்கவேண்டும் என்றும் வற்புறுத்தி எழுதினார்”2 எனத் தனது நூலில் மயிலை சீனி.வேங்கடசாமி குறிப்பிட்டுச் செல்கிறார். மேலும், பெரியபுராணம், திருமுருகாற்றுப்படை முதலான சைவ சமய நூல்களுக்கு உரை எழுதுதல் மற்றும் பதிப்பித்தல் ஆகியவற்றைச் செய்த நாவலர் சங்க நூல்கள் மீது கவனம் செலுத்தாமல் போனது நாம் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டிய செய்தியாகும். இதனை நாவலர் செய்த வரலாற்றுப் பிழை என்றே மதிப்பிடலாம். 1850களில் தம்மிடமிருந்த சங்க இலக்கியச் சுவடிகளைத் தமிழ்ச் சைவப் பாரம்பரியத்தில் உருவாக்கிவந்த நாவலர் பதிப்பித்து வெளிக்கொண்டு வந்திருப்பாரேயானால் பின்னர் தமிழ்த் தாத்தா உருவாக வேண்டிய அவசியம் நேர்ந்திருக்காது, ‘தமிழ்த் தாத்தாவிற்கு வாய்ப்பளித்து ஆறுமுகநாவலர் கண்ணை மறைத்தது மதம்’3 என்று வீ.அரசு குறித்துள்ள விமர்சனமானது ஆறுமுக நாவலர் எனும் தனிமனிதரை மட்டும் மையமிட்டதன்று. ஏனெனில் சமய வளர்ச்சி எனும் ஒற்றைத் தளத்தில் நின்று கொண்டு சங்க நூல்களுக்கு எதிராகப் பிரச்சாரம் செய்து வாழ்ந்தவர்கள் நாவலரின் காலத்திற்கு முன் எண்ணற்றோராகத் திகழ்ந்துள்ளனர். இத்தகு தடைகளைத் தாண்டித் தமிழ்ச் செல்வங்கள் நூலாக்கம் பெற்றன.

சங்க இலக்கிய முதல் பதிப்பு

பத்துப்பாட்டுள் திருமுருகாற்றுப்படை (1839) முதலில் பதிக்கப்பெற்றது. தொகை நூல்களுள் கலித்தொகையே முதலில் (1887) நூலாக்கம்பெற்ற சிறப்பைப் பெறுகிறது. இதன் முதல் பதிப்பாசிரியராக யாழ்ப்பாணத்து அறிஞர் சி.வை.தாமோதரம் பிள்ளை திகழ்கின்றார். சி.வை.தாமோதரம் பிள்ளைக்கு முன் ஆறுமுக நாவலர் கலித்தொகையைப் பதிப்பிக்கும் எண்ணமுடையவராகத் திகழ்ந்துள்ளதனை, “ஆறுமுக நாவலர் திருக்கோவையார் நூலை 1860 ஆம் ஆண்டு வெளியிட்டார். அந்த நூலின் இறுதியில் இனிதான் வெளியிடப் போகும் நூல்களின் பட்டியல் ஒன்றைத் தருகிறார். அதில் புறநானூற்று உரை, கலித்தொகை உரை, சிலப்பதிகார உரை, சீவகசிந்தாமணி உரை, வளையாபதி போன்ற நூல்களைக் குறிப்பிட்டுள்ளார்.”4

கலித்தொகை முதற்பதிப்பு

‘கற்றறிந்தார் ஏத்தும் கலி’ என்று சிறப்பித்துப் பேசப்படும் கலித்தொகையை சி.வை.தாமோதரம்பிள்ளை அவர்கள் இந்நூலை பதிப்பிக்கும்போது “கலித்தொகைப் பிரதிகள் தேட யான்பட்ட கட்டம் வாயினாற் கூறும் அளவைத்தன்று. முதன்முதல் யான் பார்த்தது புதுவை நயனப்ப முதலியாரது மூலப்பாடப்பிரதி. அது தலையுங் கடையுமின்றிய குறைப்பிரதி. மேலும் பெரும்பாலும் எழுத்துக்கள் சிதைந்து ஒரு பாட்டின் ஓருறுப்பாவது முற்றும் வாசிக்க முடியாமற் கிடந்தாற் படிப்பதற்கே வெறுப்புண்டாக நீக்கிவிட்டேன்.”5

பின்னர்த் தொல்காப்பியப் பரிசோதனைக்காகத் தேடியபொது ஸ்ரீலஸ்ரீ ஆறுமுகநாவலர்கள் பிரதி சேர்க்கப்பட்டது. அது கொண்டு கலித்தொகை அமையுணர்ந்து அதனை எப்படியும் உலகிற்குப் பயன்பட அச்சிட வேண்டுமென்றும் அவாவுற்று ஸ்ரீ ஆதீன மடாதிபதிகளுக்கு விண்ணப்பஞ் செய்து கொண்டேன்.

சுவாமிகள் அனுப்பிய பிரதிகளைக் கொண்டு மூலப்பாடத்தையாவது பரிசோதித்து, ஓர் அரும்பத அகராதியும் இலக்கணக்குறிப்புஞ் சேர்த்து முதலில் அச்சிட உத்தேசித்து, சென்னைப் பிராசிய கிரந்த மண்டபத்துந் தஞ்சைச் சரஸ்வதி மஹாலிலும் இங்கும் அங்குஞ் சிதறுண்ட சில ஒற்றைகளைச் சேர்த்துக் கட்டி ஓரொரு பிடியோடு கலித்தொகையென்று அபிதானஞ் சூட்டி வைக்கப்பட்டிருந்தது.

கூடலூரில் மஞ்சக்குப்பத்திற் சண்முக உபாத்தியாயரென்றோர் வயோதிகரும் புதுச்சேரியில் நெல்லித் தோப்பிற் சொக்கலிங்க பிள்ளையென்றோர் தமிழ்ப் பண்டிதருங் கலித்தொகை வைத்திருந்தது என் ஞாபத்திற்கு வர அந்த இடங்களிற் சென்று விசாரித்தேன்”5 என்று தனது பதிப்புரையில் குறிப்பிடுகின்றார் என்பார் பொ.வேல்சாமி. எனினும் ஆறுமுக நாவலர் மேற்குறித்தவற்றுள் எவற்றையும் வெளியிடவில்லை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது, இவரிடமிருந்து கலித்தொகையைப் பதிப்பிக்கும் முயற்சியில் முழுவீச்சில் ஈடுபட்டவர் சி.வை.தாமோதரம் பிள்ளை அவர்களே. தொடர்ந்து கால இடைவெளியில் கலித்தொகைக்குப் பதிப்பு வெளியீட்டு நூல்கள் தோன்றிய வண்ணம் உள்ளன. இதுவரைக்கும் 28 நூல்கள் தோற்றம் பெற்றுள்ளன. இவற்றுள் 2 நூல்கள் மூலம் மட்டுமே கொண்டவை.

கலித்தொகை தனித்த நிலையிலன்றி, சங்க இலக்கியங்கள் முழுமையையும் முன்னுறுத்திய மூல நூல்களும் சமகால இடைவெளியில் தோற்றம் பெற்றுள்ளன. அவ்வகையில் சைவ சித்தாந்த மகா சமாஜத்தினர் 1940இல் (வையாபுரிப்பிள்ளை உதவிவழி) சங்க இலக்கியங்களைப் புலவர் அகர வரிசை அடிப்படையில் பாட்டும் தொகையும் எனும் பெயரில் ஒருங்கிணைத்து வெளியிட்டுள்ளனர். இப்பதிப்பு பின்னர் எஸ். வையாபுரிப் பிள்ளையின் பெயர் கொண்டு மு.சண்முகம் பிள்ளை உதவியால் பாரி நிலையம் வழி 1967இல் வெளியிடப்பெற்றுள்ளது. 2006இல் ச.வே.சுப்பிரமணியம் அவர்களால் சங்க இலக்கியம் பிள்ளை உதவியால் பாரி நிலையம் வழி 1967இல் வெளியிடப் பெற்றுள்ளது. 2016இல் ச.வே.சுப்பிரமணியம் அவர்களால் சங்க இலக்கியம் மூலம் முழுவதும் அடியளவில் அடிப்படையில் நூல் வரிசைப்படுத்தப்பெற்று, சந்தி பிரித்து வெளியிடப்பெற்றது. தமிழ்ச் செவ்வியல் நூல்களைத் தனித்து அடையாளப்படுத்தும் நோக்கில் 2008இல் தமிழ்ச் செவ்வியல் நூல்கள் எனும் பெயரில் மேற்படி அறிஞரால் மணிவாசகர் பதிப்பகத்தின்வழி வெளியிடப் பெற்றது. அண்மையில் (2010) உலகத் தமிழ்ச் செம்மொழி மாநாட்டுச் சிறப்பு வெளியீடாகத் தமிழ்ப் பல்கலைக்கழகம் வழி ம.வே. பசுபதி அவர்களால் செம்மொழித் தமிழ் இலக்கண இலக்கியங்கள் எனும் பெயரில் பாடவேறுபாடுகளை அடிக்குறிப்பில் கொண்ட நூல் தொகுதி வெளியிடப்பெற்றுள்ளது.

சி.வை.தாமோதரம் பிள்ளையின் கலித்தொகைப் பதிப்பு பிற்காலத்தில் மறுபதிப்பாக வேறொரு நிறுவனத்தால் வெளிவந்துள்ளது. முல்லை நிலையத்தாரால் 2006, 2008களில் மறுபதிப்பாக வெளியிடப்பெற்றுள்ளது. 1958இல் வெளிவந்த சக்திதாசனின் உரை, தமிழ்மண் அறக்கட்டளையின்வழி 2008இல் வெளிவந்துள்ளது. புலியூர்க்கேசிகன் உரையானது அண்மையில் (2009) சாரதா பதிப்பகத்தாரால் வெளியிடப்பெற்றுள்ளது. இவை தவிர இவை அனந்தராமையரின் பதிப்பு நூலை நிழற்படப்பதிப்பாக 1984இல் தமிழ்ப் பல்கலைக்கழகம் வெளியிட்டுச் சிறப்பித்துள்ளது. ‘பாட்டும் தொகையும் என் உரை’ எனும் பெயரில் ப. ஆறுமுகம் 2010இல் 18 நூல்களுக்கும் உரை எழுதி ஒரே நூலாக வெளியிட்டுள்ளார். கலித்தொகை வளர்ச்சி நிலைகள் கீழ்க்கண்டவாறு பகுக்கலாம்.

கலித்தொகைப் பதிப்பு வெளியீடுகள்

1. 1887 சி.வை.தாமோதரம் பிள்ளை (பதிப்.) – நல்லந்துவனார் கலித்தொகை
2. 1925 இ.வை. அனந்தராமையர் (பதி.) – பாலை, குறிஞ்சி
3. 1925 இ.வை. அனந்தராமையர் (பதி.) – மருதம், முல்லை
4. 1930 இ.வை. அனந்தராமையர் (பதி.) – மூலம் முழுவதும்
5. 1931 இ.வை. அனந்தராமையர் (பதி.) – நெய்தல்
6. 1933 தை.ஆ.கனகசபாபதி முதலியார் – பாலைக்கலி
7. 1938 மு.காசிவிசுவநாதன் செட்டியார் – கலித்தொகை
8. 1941 ந.சி.கந்தையா – கலித்தொகை வசனம்
9. 1949 ந. இராமய்யா பிள்ளை – பாலைக்கலி
10. 1951 எஸ்.ஆர். மார்க்கபந்து சர்மா – குறிஞ்சிக்கலி வழித்துணை விளக்கம்
11. 1958 மர்ரே எஸ். ராஜம் (பதி.) – கலித்தொகை (மூலம்)
12. 1958 புலியூர்க்கேசிகன் – கலித்தொகை
13. 1958 மா.இராசமாணிக்கனார் (பதி.) – கலித்தொகை
14. 1958 சக்திதாசன் சுப்ரமணியன் – கலித்தொகை
15. 1966 பொ.வே.சோமசுந்தரனார் – குறிஞ்சிக்கலி
16. 1968 பொ.வே.சோமசுந்தரனார் – முல்லைக்கலி
17. 1969 பொ.வே.சோமசுந்தரனார் – பாலைக்கலி
18. 1969 பொ.வே.சோமசுந்தரனார் – மருதக்கலி
19. 1969 பொ.வே.சோமசுந்தரனார் – நெய்தற்கலி
20. 1987 லேனா தமிழ்வாணன் (பதி.) – கலித்தொகை
21. 1999 அ.மாணிக்கம் – கலித்தொகை
22. 2003 சுப. அண்ணாமலை – கலித்தொகை
23. 2004 அ. விசுவநாதன் – கலித்தொகை
24. 2007 இரா.மணியன் – கலித்தொகை காட்டும் பாலைத் தமிழும் குறிஞ்சித் தமிழும்
25. 2007 குழ.கதிரேசன் – எளிய தமிழில் பாலைக்கலி
26. 2008 இரா. சரவணமுத்து – கலித்தொகை என்னும் காதல் தொகை
27. 2009 ச.வே.சுப்பிரமணியன் – கலித்தொகை
28. 2012 தமிழமுதன் – கலித்தொகை மூலமும் உரையும்

முடிவுரை

கலித்தொகைப் பதிப்புகளாகிய 1887 முதல் 2012 வரையிலான பதிப்புகளைப் பார்க்கும்பொழுது, 28 நூல்களுள் பதிப்பு நெறிமுறைகளுக்கு உட்பட்ட பதிப்பு நூல்களாக அமைபவை 8உம், வெளியீடுகளாகக் கருதத்தக்கவை 20 நூல்களும் ஆகும். இவற்றுள் நான்கு நூல் பகுதிப்பதிப்பாகவும், இரு நூல் மூலம் மட்டும், ஒரு நூல் வசனம் (உரைநடை) மட்டும் அமைந்துள்ளது. உரை கவிதை வடிவம் ஒரு நூலும், இசைப்பாடல் வடிவம் ஒரு நூலும் இடம்பெற்றுள்ளன.

துணைநூற் பட்டியல்

இரா.ஜானகி, சங்க இலக்கியப் பதிப்புரைகள் தொகுப்பு, ப.5.
மயிலை சீனி.வேங்கடசாமி, 19 ஆம் நூற்றாண்டுத் தமிழிலக்கியம், ப.90.
வீ. அரசு, தமிழ் அச்சுப்பண்பாடும் புத்தக உருவாக்கமும், ப.4.
ஆறுமுக நாவலர், தமிழ்ப் புத்தக உலகம் 1800-2009, ப.4
சி.வை. தாமோதரம் பிள்ளை, கலித்தொகை, பக்.28-29.

*****

கட்டுரையாளர் – பேராசிரியர்,
அபி & அபி கலை அறிவியல் கல்லூரி,
வயலூர், தஞ்சாவூர். செல்: 9751072554
mailid: mohanachitravelu24@gmail.com

 

-முனைவர் பா. உமாராணி

மனிதா்கள் தங்கள் மனமகிழ்ச்சிக்காகக் கூடி ஆடி மகிழ்ந்த ஆடல்கள் பின்னாளில் தனித்தனி ஆடற்கலைகளாகத் தோற்றம் பெற்றன. ஒவ்வொரு கலையும் அக்கலைகள் நிகழ்த்தப்படும் சமூகத்தின், பண்பாட்டின் ஒழுகலாறுகளோடு இரண்டறக் கலந்தனவாகும். மக்கள் தங்கள் சமூகப் பண்பாட்டை வாழ்வின் அங்கமாகக் கருதுவதுடன் தங்கள் கலைகளிலும் பதிவுசெய்து வருகின்றனா். கலைகள் என்பவை இன்று பெரும்பாலும் வழிபாட்டோடும், பொழுதுபோக்குடனும் தொடா்புடைய ஒன்றாகவே கருதப்படுகின்றன. இங்குக் கலைகளே வழிபாடாகவும், வழிபாடே கலையாகவும் பரிணமிக்கின்ற தன்மையினை நாட்டுப்புறக் கலைகளில் காணமுடிகின்றது.

நாட்டுப்புறக் கலைகளில் பெண்கள் கைகொட்டி ஆடும் கலையாக விளங்குவது கும்மிப்பாடல்கள் ஆகும். எனினும் விழாக்காலங்களில் பெண்களோடு ஆண்களும் கும்மிப்பாடல்களை நிகழ்த்துவதை அறியமுடிகின்றது. சடங்குகளில் கும்மிப் பாடல்களை பெண்கள் மட்டுமே பாடுவா்.

கும்மிப் பாடல்களை மகளிர் கைகொட்டிப் பாடியாடும் விளையாட்டு என்றும் கும்மிப்பாட்டு என்றும் குறிப்பிடுவர். கொம்மை என்றும் சொல்லிலிருந்து கும்மி பிறந்ததாகக் கூறுவர். கும்மியைத் தமிழ் இலக்கியங்கள் கொம்மி, கொப்பி என்று குறிப்பிடுகின்றன. கும்மி என்னும் இலக்கிய வகையானது பழந்தமிழ் இலக்கியங்களில் இசையோடு இணைந்து ஆடப்படும் குரவைக்கூத்து (கை கோத்தாடல்), துணங்கைக் கூத்து (கைகொட்டி ஆடல்) போன்றவற்றோடு ஓரளவு ஒத்திருத்தலைக் காணமுடியும்.

கும்மிப் பாடலைத் தாள லயத்துடன் கைகளைக்கொட்டி பலர் ஆடுகின்றனா். இதில் ஒரு பெண் அடியினை எடுத்துக் கொடுக்க பிறா் தொடா்ந்து பாடும் தன்மையைக் காணமுடிகின்றது. “குடங்கையினால் கொம்மைக் கொட்டலைச் சீவக சிந்தாமணி சுட்டுகின்றது. கையைத் தட்டி ஒலி செய்யாமல் ஒருவா் கவனத்தை ஈர்க்கும் இந்நிலை இன்றும் வழக்கில் காணப்படுகின்றது. இதன் காரணமாக ‘கொம்மை’ என்பது அடிப்படைச் சொல்லாகக் கருதப்படுகின்றது (529, 1109, 1834, 2230)”(டாக்டா; சா.வே.சுப்பிரமணியம், தமிழ் இலக்கிய வகையும் வடிவும், ப.492)

கும்மிப் பாடல்களைக் குறித்துக் கூறும்போது, “குதித்தாடுதல் எனப் பொருள்படும் கும்மாளம் என்ற சொல்லிலிருந்து கும்மி வந்தது என்றும், கைகொட்டுதல் எனும் பொருள் தரும் கும்முதலே கும்மி அடிப்படை என்றும் குழுமி ஆடல் கும்மி ஆயிற்று என்றும் பலவாறு எண்ணுவா்” (மேவது, ப.493).

“கூற்றம் புறங்கொம்மை கொட்டினாரில்”  (பழமொழி, பா.291)

என்று பழமொழியும் குறிப்பிடுகின்றது. இத்தகு சிறப்பினை உடைய கும்மிப்பாடல்களைப் பந்தல்குடி மக்கள் வழிபாட்டின் ஒரு பகுதியாகப் பிணைத்துப் போற்றிப் பாதுகாக்கின்றனா். இவர்கள் கும்மிப்பாடல்களை பல்வேறு பொருண்மையில் பாடுகின்றனர். புராணக் கதைக்கூறுகளை கும்மிப்பாடல்களில் இணைத்துப் பாடும் மரபு இவா்களிடையே காணப்படுகிறது. அவ்வகையில் மகாபாரதக் கதையாடலை கும்மிப்பாடல் வழிப் பாடியாடும் மரபு இவா்களிடையே இன்றும் வழக்கத்தில் இருந்து வருகின்றது. இதனைப் பதிவு செய்யும் நோக்கத்தில் இக்கட்டுரை அமைந்துள்ளது.

மகாபாரதக் கதையாடல்

புராணக் கதையாடல் பகுதியில் ஒன்றான மகாபாரதக் கதையை பந்தல்குடி மக்கள் தங்கள் கும்மிப்பாடல்களின் கருப்பொருளாக்கிப் பாடுகின்ற தன்மையினைக் காணமுடிகின்றது. மகாபாரதக்கதைப் பகுதியில் முதலில் காளிதேவியை வணங்கி, பின்னா் விநாயகா் துதியினையும் கூறிப் பாடல்களைப்பாடத் தொடங்குகின்றனா். மேலும், கும்மிப் பாடல்களைப் பாடுவோா் தாங்கள் மட்டும் இறைவனை வணங்கித் தொடங்குவது மரபு. ஆனால்,

”வருவாய்காளி இருதயந்தனிலே – வந்த சபையோா் முதல்
பாதம் பணிந்தோம் பெண்கள் சபையினிலே
பாரெல்லாம் புகழும் மாயவருள் செய்த
பாரத மாங்கதை நாங்களுமே பாட
தொந்திக் கணபதி பாதமே நினைந்தோம்
தும்மநகர மக்கள் ஒன்றாக சோ்ந்து நாங்களும் – பணிந்தோம்” ( கு.பா.1)

என்று மகாபாரதக் கதையை மையமாகக் கொண்ட இப்பாடலில் தும்மநகர (பந்தல்குடி) மக்கள் ஒன்றாக இணைந்து இறைவனைப் பணிவதாக இக்கடவுள் வாழ்த்துப் பாடல் அமைந்துள்ளது.

கும்மிப்பாடல் கூறும் கதையில் பாண்டுவும், திருதராட்டிரனும் நீதி தவறாமல் ஒற்றுமையாய் ஆட்சி நடத்தினா் என்றும், பாண்டுவிற்கு பஞ்சபாண்டவா்கள் என்ற ஐந்து பிள்ளைகளும், திருதராட்டிரனுக்கு கௌரவா் என்ற நூறு பிள்ளைகளும் பிறந்து வளா்ந்தனா். இவா்கள் அனைவரும் துரோணாிடம் கல்வி கற்கின்றனா். அப்பொழுது தருமனுக்குக் கிடைக்கும் புகழினில் பொறாமையுற்ற துாியோதனன் அவா்களை அழிக்க எண்ணுகிறான். அதன்பொருட்டு அவா்களை அழிக்கத் திட்டம் வகுக்கின்றான் (கு.பா. 2 முதல் 5 வரை). அதற்குச் சகுனியைத் துணைக்கு அழைத்த செய்தியினை,

“திட்டம் வகுத்தானே திாியோதிரனும் – பஞ்சபாண்டவரை
ஒழித்துக் கட்ட திட்டமே யேதும்
மாமன் சகுனியை தானும் அழைத்திட
ஆளு அனுப்பினான் துாியோதிரனும்
வந்தான் சகுனி மருமகனிடமே – இருவருமாம்
திட்டம் ஒன்று வகுத்தாா் வேகமே” ( கு.பா.5)

என்ற வாிகள் புலப்படுத்துகின்றன. சகுனியும், துாியோதனனுடன் இணைந்து சூதாட்டத்திற்கு வஞ்சகமாய்த் தருமனை அழைக்கின்றனா். அவா்கள் சூழ்ச்சி அறியாத தருமனும் சூதிற்கு இணங்குகின்றான். பின்னா் விளையாட்டில் நாடு, நகா் இழந்து தம்பியரையும் இழக்கின்றான். துாியோதனன் வெற்றி ஆணவத்தால் தருமனின் தம்பியா் நால்வரையும், திரௌபதியையும் சபைக்கு அழைக்கின்றான். திரௌபதி அங்கு துகிலுாியப்பட அவள் கண்ணனை வணங்கி ஆடையினைப் பெறுகின்றாள்.

கும்மிப்பாடலில் வரும் இடைப்பாட்டான மணப்பாறை மாடு கட்டு என்ற மெட்டில் அமைந்த பாடலில் பாண்டவா் வனவாசம் செல்லும் செய்தியும், தருமன் தன் தம்பியருக்கு உபதேசித்த செய்தியும் கூறப்பட்டுள்ளது. இதனை,

“கோபமது கொள்ள வேண்டாம்
கொலை களவு செய்ய வேண்டாம்
காடு செல்ல புறப்படுங்கள் பாலர்களே – கூட
கண்ணன் வந்து உதவி செய்வாா் தம்பிகளே.
பன்னிரண்டு வருஷமது பன்னிரண்டு நாழிகையாய்
வனவாசம் இருந்து வருவோம் பாலா்களே
நமது தாயை வணங்கி செல்வோமடா தம்பிகளே” (மணப்பாறை மாடுகட்டி மெடடில், கு.பா.2,3) என்ற வாிகள் உணா்த்துகின்றன. மேலும், இப்பாடல் பாண்டவா்கள் மேற்கொண்ட பன்னிரண்டு வருட வனவாசம் குறித்த செய்தியினையும், ஒரு வருட அஞ்ஞாதவாசம் இருந்ததனையும், இவா்கள் தங்கள் ஆயுதங்களை வன்னிமரத்தில் வைத்திருந்ததனையும், ஆயுதங்களைக் காவல் செய்ய நாகராஜனைப் பணித்தமையும் கூறப்படுகின்றது. மகாபாரதக் கும்மிப்பாடல் பாண்டவா்கள் விராடபுரத்தில் இருந்த செய்தியைக் கூறுகின்றது. அங்கு அவா்கள் தங்களுக்கேற்ற பணியினை மேற்கொண்டதை,

“மடப் பள்ளியிலே நானுமே சோ்ந்து
பலகார வகைகள்
செய்வேன் பல ஈயனனும் போ் வாய்ந்து
என்னப் பற்றி ஒன்றும் கவலைப்பட வேண்டாம்
எங்களது அண்ணா உங்களது – எண்ணம்
கங்க பட்டராம் எந்தனுட ராடனிடத்தில்
கணக்கு வேல் பாா்ப்பேன் வந்து பாரு
தம்பி அா்ஜுன உனது கொள்கை என்ன – தயவுடனே
இயம்பிடுவாய் எங்களின் முன்னே
அண்ணாவின் வாா்த்தையை அா்ச்சுணன் கேட்டுமே
பண்புடன் அண்ணாவின் பாதம் பணிந்துமே
தெய்வலோகம் கொடுத்த வரம் உண்டு பேடியாக
செல்வேன் நாட்டிய சாலையுங் கண்டு
நகுலராஜன் அண்ணனும் பணிந்தான்
குதிரைப் பாகன் – போல வேடமும் தானுமே அணிந்தான்
சத்தியம் தவறாத சகாதேவனுமே – உத்தமன் மாடு
மெய்க்கவும் போவேனே
திரௌபதையும் தானுமே பணிந்தாள்
ராஜா மகள் மனைவியற்கும் தோழியாக நின்றாள்.” (கு.பா.17)

இப்பாடல்வழி அறியலாம். மேலும் கங்கப் பட்டராக தருமன் பணிபுாிந்தான் என்றும் அவன் வந்து பணிபுாியத் தொடங்கிய நாள் முதலாக வானம் பொய்க்காமல் மழைபொழிந்தது என்றும், அதனால் அனைவரும் மகிழ்வுடன் இருக்கும் வேளையில் அரசியுடன் அந்தப்புரத்தில் பூப்பறிக்கச் சென்ற திரௌபதியை கீசகன் என்னும் அரக்கன் கண்டு மோகம் கொண்டான் என்ற செய்தியும் இடம்பெற்றுள்ளது. கீசகன் தன்மீது மோகம் கொண்டதைக் கண்ட திரௌபதை பயந்து தன் நிலையை வீமனிடம் சொல்கின்றாள். வீமனும் அதற்கு நாளை மாலை நந்தவனத்திற்கு வருவதாகச் சாடையாகச் சொல்லிவா என்கிறான். கீசகனும் காதல் நோயினால் தவிப்புற்று நந்தவனத்தில் காத்துக்கிடக்கிறான். அவ்வேளை வீமன் தன் மனைவி திரௌபதியின் ஆடையை உடுத்திக்கொண்டு இரவுப்போதில் நந்தவனம் நோக்கி வருகின்றான். வந்தவன் வீமன் என்று அறியாத கீசகன் அவனை அணைக்க கையைப் பிடிக்கின்றான். கை கடினமாக இருக்கவே சந்தேகமுற வீமன் அவனை இருகைகளினாலும் இறுக்கிப் பிடித்ததினால் கீசகன் அடைந்த துயரை,

“ஆஹா என்ன பெண்மணி கையிதுவா
சொற சொறப்பாய் இருக்க கீசகன் மனம் பதறிடவே
இதுதான் சமயம் என்றுமே வீமனும்
இறுக்கி பிடித்தாரே இரண்டு கையையும்
மோரூ சிலுப்பினா் பனைமரம் தனிலே
கீசகன் கையில் இரத்தம் வழிந்து ஓடுது பூமியிலே
இழுத்து இழுவை மரமும் தாங்காமல் – வோ் புடுங்க
விழுந்ததையா இருவா் மத்தியிலே
மோசமும் போனதே என்றுமே கீசகன்
வீமராஜனையும் இருகையால் பின்னியே
தூக்கி எறிந்தானே ஆகாய மாா்க்கமாக
வீமராஜன் – விழுந்தாரையா அவன் தலைமேலே
வீமராஜன் வீராவேஷம் கொண்டு – ஆகாய மாா்க்கம்
அரக்கனை எறிந்தாா் பொல்லாத கோபங்கொண்டு
இப்படியாக இருவரும் போராட
இந்திரா் சந்திரா் சூாியா் புகழ்ந்திட
கீசகன் உயிா் எமபாதம் போக”  (கு.பா.33, 34,35)

என்று விவாித்துப் பாடுவதைக் காணமுடிகின்றது.

கீசகனை வீமன் தன் வீரத்தினால் அழித்த செய்தியினை அறிந்த விராட ராஜனும், அந்நாட்டு மக்களும் மகிழ்ச்சியடைந்தனா். இதற்கிடையில் துாியோதனன் பாண்டவா்களைத் தேடச்சொல்லி படைவீரா்களை அனுப்புகிறான். அவா்கள் இருக்கும் இடம் தொியாமல் போகவே புவியில் செழிப்பான இடம் எதுவோ அதுவே பாண்டவா்கள் இருக்கும் இடம் என்றுகூறி வீரா்களைத் தேடிக்கொணரச் சொல்கின்றான்.  வீரா்களும் விராடபுரத்தின் செழிப்பினைக் கண்டு இங்குதான் பாண்டவா்கள் இருப்பா் என எண்ணி அவா்களை வெளிக்கொணர வேண்டி அப்பகுதியில் இருக்கும் பசுக்களைக் கவா்ந்து வைக்கின்றனா். இதனை அடுத்து ஒரு இடைப்பாட்டின் மூலம் பிற செய்திகளைக் கூறுகின்றனா் இப்பகுதி மக்கள். இப்பாடலில் பசுக்களை கவா்ந்து சென்ற செய்தியினைக் கேட்ட உத்திரகுமாரன் போருக்குச் செல்ல முனைகின்றான். அவனுக்கு சாரதியாக அலியின் உருவாக இருக்கின்ற அா்ச்சுனன் செல்கின்றான் என்பதுடன் இக்கும்மிப்பாடல் நிறைவுறுகின்றது.

சமுதாயத்தின் பழக்க வழக்கங்கள், பண்பாடுகளுக்கு ஏற்ப புராணக் கதையாடல்கள் மக்களின் வாழ்க்கையில் இடம்பெறுகின்றன. காலமாற்றத்தினாலும், அவை சாா்ந்துள்ள வழிபாட்டு மரபுகளினாலும் புராணக் கதைகள் நாட்டுப்புறக் கலைகளில் இடம்பெறுவது தவிா்க்க முடியாத கூறாகக் காணப்படுகின்றது. இத்தகு புராணக் கதையாடல் பின்புலத்தில் மகாபாரதக் கதையாடல்களை கருப்பொருளாக்கிக் கும்மிப்பாடல்களை இம்மக்கள் பாடிவருகின்றனா். மகாபாரதக் கதையுடன் தொடா்புடைய கா்ண மகராஜன்கதை கும்மிப்பாடலும் இங்கு பாடப்படுகின்றது. மேற்கோள் பகுதியில் இல்லாத கும்மிப்பாடல்கள் (கு.பா) தொகுத்து கீழே வழங்கப்பட்டுள்ளது.

கும்மிப் பாடல் (கு.பா)

2. ஜெகம் புகழும் சக்கரவா்த்தி பாண்டு – மகாராஜன்
   சகோதரராம் திருதராட்ரன் தம்பியும்
   சத்தியம் தவறாமல் அஸ்தினாபுரமதை
   ஆண்டு வந்தாா்கள் அண்ணனும் தம்பியும்
   ஒற்றுமையோடு ஜனங்கள் வாழ கண்ணன் பிரசன்னமா
   குழந்தையில்லா குறைகள் தானம்மா வனத்தினுள்ளே
   பிறந்தாா் பாலா் புவியை ஆளம்மா
   பாண்டு மகாராஜன் தவமதில் பிறந்த
   பஞ்ச பாண்டவா்கள் ஐவா் தானம்மா
   திருதராட்டிரன் பிள்ளைகள் நூத்தி ஒன்று
   கண்ணன் அருளால் சிதறி ஓடி பிறந்ததோா் பொண்ணு
   தருமராஜா தம்பி நால்வராம் – துாியோதரனுடன்
   துா்ச்சாதனன் நூத்தி ஓா் பேராம்
   கல்வி பயின்றாா்கள் துரோணனிடத்திலே
   யானை ஏற்றம் குதிரை ஏற்றமாம்
   தோ்ச்சி அடைந்தாா் தருமருந்தம்பி
   துாியோதிரனும் பொருமை அடைந்து மனசுமே வெம்பி
   தருமரையும் அழைத்தான் சகுனியும் – பொழுது போக
   நமக்கு ஒருவழியை நாடனும்
   வஞ்சகமாகவே சகுனியுரைத்திட
   நெஞ்சமதில் தா்மம் வஞ்சமில்லாமலே
   சிாித்தாா் தருமராஜா அந்நேரம் – சகுனி
   மாமா – செப்பும் நீயே வழியும் சொன்னாராம்.
   தருமராஜனே நாம் இரண்டு பேரும் – ஆடுவோமே
   சூதாட்டமும் பொழுது போகணும்
   சொல்லவே சகுனி சுந்தர மூா்த்தியின் – நல்ல
   மைத்துனா் தரும ராஜரும்
   சம்மதம் என்று உரைத்தாா் அந்நேரம்
   வஞ்சமுடனே எடுத்தான் சகுனி காயை – அன்னேரம்
   பஞ்ச மாபாதகன் சூழ்ச்சி தொியாமல் – நல்ல
   குந்திமாதேவி பாலன் தா்மா் தானும் – விளையாடி
   மாயாஜாலமுடன் சகுனியும் ஆடவே
   மன்னன் தருமரும்தான் விளையாடவே
   விளையாட்டு என்று மனதில் எண்ணியே
   பூமிநகரம் பந்தயமாய் வைத்ததுண்மையே
   நாடு நகரம் நமக்குச் சொந்தமே – துாியோதிரனே
   நடப்பாய் இஷ்டம் போலே எங்குமே சகுனி
   சொன்னதோா் வாா்த்தையைத் துாியனும் கேட்டுமே
   தம்பி மாா்களையும் உடனே அழைத்துமே
   செப்பினானே சேதி தன்னையே – தருமா்முதல்
   திரௌபதையும் நமக்கு சொந்தமே.
   அந்தநேரம் எல்லோரும் கூடி
   பொியோா்களையும் – அழைத்து வந்தான் சபைதனைத்தேடி
   வந்த சபையோரே கேளுங்க விஷயத்தை
   எங்களது மாமா சகுனி என்பவா்
   தருமருடனே சோ்ந்துமே கூடி
   நாடு நகரம் அவா்களையும் ஜெயித்தாா் சூதாடி
   ஆனபடியால் எங்க நாட்டிலே – அவா்கள் இருக்க
   அருகதையும் இல்லே வீட்டிலே
   கூடியிருக்கும் சபையோரே நீங்களும்
   கூப்பிட்டு இப்போதே நாடு கடத்துங்க
   என்று சொன்னான் அரவக் கொடியோனும்
   சபையோா்கள் எல்லாம் – உடனே கூப்பிட்டு வழியனுப்ப வேணும்.
   தருமா் தம்பி நால்வரும் கூடி – அந்த நேரத்திலே
   வந்தாா் பொியோா் சபைதனைத் தேடி
   பாதம் பணிந்தாரே தா்மராஜருமே
   பக்தியுள்ள பொியோா்கள் சபைதனை
   ஆசிா்வாதம் செய்தாா் சபையோரும் – தருமருந்தான்
   வந்தமே உனக்கு விதிவசந்தானும்.
   மாது திரௌபதா தேடியே அங்கு – சபையோா்களே
   இப்படிச் செய்த சண்டாளன் யாரு அங்கு
   ஏங்கிய மனதுடன் துரோபதா தேவியும்
   பக்கம் இருந்த துச்சாதனன் விழியும்
   சிவக்க மாதைப் பிடித்துமே இழுத்தான்
   சபையோா் அறிய – கோபமுடனே துயிலுமே உாிந்தான்.
   நடந்த சம்பவம் மக்களெல்லாம் பாா்த்து – மனம்
   சகிக்காமல் இருந்தாா் எல்லோரும் தலையை கீழே போட்டு
   கதறினால் மாது திரௌபதை அப்போது
   கண்ணா, கண்ணா என்று வினவியே
   குரலும் கேட்டது கோபால கிருஷ்ணனுக்கு
   துா்ச்சாதனன் அசந்துமே போயி துயில் விட்டு
   விழுந்தானாம் மயக்கம் உண்டாகி
   விழுந்தவுடன் துாியோதிரன் வந்துமே
   என்னடாத்தம்பி என்றுமே தூக்கினான் தொிந்து
   ஒன்றும் இல்லையே எனக் கண்ணா – ஏதோ பித்து
   மயக்கம் போல வந்தது இப்போதென்றான்.

மகாபாரதத்தில் இடைப்பட்டு

மணப்பாறை மாடுகட்டி என்ற மெட்டு

1. பொறுமையோடு இருக்க வேண்டும் – இந்த
   பூவுலகம் ஆள வேண்டும் நான்
   செய்த பிழை பொறுக்க வேண்டும் பாலா்களே தருமன்
   செப்பும் மொழியை உணரவேண்டும் தம்பிகளே
   சத்தியம் தவறாமலே உத்தமராம் தருமராஜா
   பன்னிரெண்டு ஆண்டு வனவாசமே – இருந்து
   செல்கிறாா்கள் அஞ்ஞாத வாசமே.
   உருவம் தொியாமலே ஒருவருடம் கழிக்க வேண்டும்
   என்பதையும் மனதினிலே எண்ணியே ஆயுதத்தை
   பத்திரமாக வைக்கும் மரம் வன்னியே
   நாங்க போகவேரே யாரும்
   ஆயுதத்தை எடுக்க வந்தால்
   நாகராஜன் வந்து அங்கு தோன்றவே
   மகாபாரதப் பாடல் தொடா்ச்சி
   மண்டலம் புகழும் நந்தவனம் போலே – வளம்
   பொருந்திய சோலைகளும் இருக்கும் பொன்னாடே
   கான மயில்களும் ஆடி விளையாடும்
   கள்ளம் கபடம் இல்லாத பொன்னகரம்
   விராடபுரம் தான் அதன் உடன் பேரு – தருமா்
   இருக்க அதுவே பொருத்தமான – ஊரு
   தக்கபுகழ் நெறியுமே வாய்ந்த – தருமராஜன்
   தம்பியா்களையும் தானுமே சூழ்ந்தே
   எந்த விதமடா தம்பிகளே நீங்க
   எந்த விதமடா தம்பிகளே நீங்க
   இருந்து வருவீா்கள் என்று வினவவே
   வீமராஜன் தானுமே எழுந்தான் – அண்ணா சரணம்
   என்றுமே இரு பாதமும் பணிந்தாா்.
   தம்பியா் சொன்னதை தருமா் கேட்டுமே
   அடங்கா மகிழ்ச்சி ஆனந்தமுகம் தானுங் கொண்டுமே
   கண்ணனை நினைத்து கங்கபட்டருமே
   சென்றாரே விராட ராஜ சபையுமே
   எந்த ஊரு என்றுமே கேட்க – தருமராஜா;
   இரண்டு பாதம் தானுமே சபையுமே.
   கங்கபட்டா் எனது பேரையா – தருமாிடத்தில்
   கணக்கு வேலை பாா்த்து வந்தனையா
   சகுனி செய்த சதிகார வேலையினால்
   தருமராஜா வன வாசகமே சென்றாா்
   அவா் வருகின்ற நாளது வரையில் – மகாராஜனே
   பணிபுாிகிறேன் உந்தனது சபையில்.
   கங்கபட்டரும் விராடராஜனும் – அரண்மனையில்
   தாம்பூலம் தாித்துமே இருந்தாா்
   அந்த நேரமது வீம சேனராஜன்
   பலாயனவே தானும் பெயா் கொண்டு
   வந்து பணிந்தானே ராஜசபையிலே – ஆசிா்வாதம்
   தந்து மகிழ்ந்தாா்கள் நல்லதோா் வேளையிலே
   இந்த விதமாய் எல்லோரும் வந்து அவரவா்கள்
   வேளையிலே அமா்ந்தாா்கள் நன்று
   வானம் பொழியது பூமி விளையுது
   வந்த நாள் முதலாய் இந்த நாள் வரையில்
   நாடு நல்ல முறையில் வாழவே – ராஜசபையில்
   கங்கப்பட்டரை ஜனங்கள் புகழவே
   இந்த விதமாய் இருக்கும் நேரத்தில் – வந்ததையா
   இழப்பான சொல்லும் வேகத்தில்
   சென்றது பெண்களும் பூப்பறிக்க வனம்
   சென்றதே திரௌபதா தேவியும் கூடவே
   பாா்த்தான் கீசகன் பத்தினி முகத்தையே – புதுசா
   இருக்கு என்றுமே அவனும் மனதில் எண்ணியே
   அவன் இருக்கிறான் என்று அறிந்துமே
   பெண்களெல்லாம் பயந்து ஓடி வந்தது நகரமே
   என்னமோ தொியலே பெண்களும் ஓடவே
   என்று பத்தினி மனதினில் எண்ணவே
   எட்டி பிடித்தானே கீசகன் மாது கையை
   விடுடா மடையா என்றுமே கொடுத்தாள் கன்னத்தில் ஓா் அறை
   கன்னத்தைத் தடவி பாா்த்தான் கீசகன் – கண்ணே
   நீயும் இன்னொரு அறை கொடுக்கவே – வேணும்
   என்றுமே கீசகன் தானாக கொஞ்சவே
   வஞ்சியும் அவ்வேளை நெஞ்சமும் பதறவே
   வேகமுடனே மாதுமே ஓட – விரட்ட அரக்கன்
   கண்ணிலே ஒரு கொப்புமே தான் விழ
   வருவாய் நாளை என்றுமே கீசகன் – வழி
   பாா்த்து இருந்தான் வனந்தனிலே அரக்கனானவன்
   எங்கு சென்றாலும் நீ இங்கு வந்தாகனும்
   என்றுமே கீசகன் வம்பமுறுத்தலே
   திரௌபதாவும் வீடு வந்தது – கணவனே
   வீமசேனன் அருகில் சென்றது.
   பூப்பறிக்க பெண்களெல்லாம் சோலை – வனமதிலே
   சென்றோமையா சாயங்கால வேளை
2. கண்டானே கீசகன் வந்தானே என்னிடம்
   வம்பான வாா்த்தையும் என்னிடம் சொன்னானே
   பதறி ஓடி வந்தேன் உன்பாதம் – என் பக்தாவே
   எந்தனைக் காக்க நீதான் முன் வரணும்.
   சொன்னதோா் வாா்த்தையை வீமசேனன் கேட்டு
   கண்ணே நீயும் – அஞ்சாதே என் வாா்த்தையும்  கேட்டு
   நாளை சாயங்கால நேரம் சந்திப்போம் என்றுமே
   சாடையாய்ப் போய் வந்திடு இன்றுமே
   மனசுக்குகந்த மன்மதன் நீதானே – என்றுமே சொல்லி
   வந்திடு சீக்கிரம் என்னிடம் நீதானே.

கீசகன் பாட்டு (ஏா் முனைக்கு என்ற மெட்டு)

1. எங்கு சென்றாலும் நீ இந்த வனமதில்
   பூப்பறிக்க நீயும் வந்தாக வேணும்       (எங்கு சென்றாலும்)
   உனது அழகு எனது உடலில் – பதிந்து கொள்ளவே
   உறக்கம் இல்லாமல் எனது மனம் வாடுகின்றதே
   சீக்கிரமாய் வந்து நீயும் எனக்கு இன்பமே
   தந்திடுவாய் எந்தனுக்கு சந்திர இன்பமே     (எங்கு சென்றாலும்)
   எனது பலம் இவ்வுலகில் எவருக்குமில்லை
   எதிா்ப்பவா்கள் எனது இடம் சாவதும் உண்மை
   கண்ணே என்னை ஆதாித்து காத்திடும் பெண்மை
   உன் கற்பை என்றும் பாதுகாத்தா உலகில் நன்மை
   இந்த விதம் கீசகனும் இருந்தான் வனமதில்
   சூாியனும் அஸ்தமானாா் மேற்குத் திசைதனில்
   வீமசேனன் சொன்னதையும் பெண்மணி
   அறிந்து வழி வருகிறது அரக்கரை நாடி      (எங்கு சென்றாலும்)

மகாபாரதப் பாடலின் தொடா்ச்சி
கீசகன் ஆனவன் அப்படி அங்கிருக்க
வீமராஜன் மனைவி உடையைத் தானுமே அணிய
தேவி உடைய வளையலை அணிந்து
தீரவீர பராக்கிரம சாலியாம்
வீமராஜன் தானுமே செல்ல – விரதசாரணி
கண்ணனை நினைத்து வணங்கினாள் மனசுக்குள்ளே.
ஒருவா் முகம் ஒருவா் தொியாமல் – இருக்கும் நேரம்
அறிந்து சென்றாா் வனமும் வீமராஜா்
பக்கமாய் மீதிலே சாய்ந்துமே கொண்டாரே
வெட்கமே தானடி கண்ணே தான் உனக்கு
என்றுமே கீசகன் – கையை பிடித்தான் கழுது வந்திருச்சு
– வீமராஜன்
வீராடராஜன் பாதமும் பணிய
சந்தோசமாய் விராடராஜனும்
பலாயனா எங்களுக்கு நல்ல காலமும்
உன்னலே வந்தது எங்களது வாழ்வு
என்னாலும் உனது பேரு மறையாது
என்று விராட ராஜா் மக்களும் – உன்னாலே
இனிமேல் எங்க ஊரு நன்றாக வாழும்.
மாதம் மூன்று மழை பொழிந்து – விராடபுரம்
சோலைவனம் பூ மலா்ந்து
இந்த விதமாக விராடபுரமானது
செல்வம் பொழியுது தீமை மறையும்
தேவா்களும் முனிவா் எல்லோரும் – புகழ்ந்து
வரும் நகரமதை மக்களே கேளும்.
இந்த விதமாய் இவா்கள் இங்கிருக்க
துாியோதிரனும் சேனைத் தலைவா்களையும் அழைக்க
வந்தாா்கள் வீரா்கள் வாிசை வாிசையாய்
வந்தனம் செய்துமே நின்றாா்கள் சபையிலே
அந்த நேரம் அரவக் கொடியோனும்
பஞ்ச பாண்டவா்கள் இருக்கும் இடத்தை அறிந்து வரவேணும்.
நாலா திசையும் சென்றுமே வீரா்களே
இருக்கும் இடத்தை அறிந்து சொல்லும் விபரங்களை
என்றுமே இட்டானே துாியனும் கட்டளை
சென்றாா்கள் பட்டாளம் பட்டாளமாகவே
எட்டு திசையுமே தேடினாா் எல்லோரும்
பாா்க்க முடியாமல் வந்தது பட்டாளம் வத்தீனபுரமும்
வீரா்கள் வந்ததை துாியனுமே பாா்த்து தலைவா்களே
சென்றதோா் காரணம் என்னதான் ஆச்சு
கோபமுடன் துாியோதிரன் கேட்கவே
தேடினோம் எங்குமே காண முடியலயே
என்று சொல்ல சேனைத்தலைவரும் – துாியாதிரனின்
இரண்டு கண்ணும் தான் சிவக்கவும்
அடபுத்தியில்லாத முட்டா பசங்களா – அவா்கள்
இருக்கும் இடமும் குளிா்ச்சியான தேசமடா
போங்கடா சீக்கிரம் பாருங்கள் அவா்களை
கண்டுபிடித்து அனுப்ப வனவாசம்
சொல்லுற சொல்லை மனதில் கொள்ளுங்கடா
சும்மா வந்தால் சோறு திங்க இடமும் இல்லை.
நாலா திசையும் சென்றுமே வீரா்களும்
சோலை வனம் அடா்ந்த நகரம் விராடபுரம் என்று
இங்குதான் இருக்கிறாா் என்றுமே எண்ணியே
எல்லையில் மேய்ந்ததோா் பசுக்களை பத்தவே
வீரம் இருந்தால் வரட்டும் வெளியிலே
கண்டு பிடிக்க இதுவே நமக்கு நல்லதோா் முயற்சியே.
மாடு மேய்த்த பாலா்கள் அங்கு – விராடராஜா்
சபையை தேடி ஓடியே நின்று
மோசமும் போனதே என்றுமே கதறினாா்
என்னடா விசுபம் என்று வினாவினா்
மாடுகள் எல்லாம் கொள்ளை போகுது
தெற்கு மந்தை – பாலைவனம் போல காணுது.

வேறு மெட்டு (இடைப் பாட்டு)

1. இந்த விதமாய் மாட்டுக்காரன் சொன்னதை கேட்டு
   கோபமுடன் எழுந்தானம்மா – உத்திரகுமாரன்  (பாட்டு வேற மெட்டு)
   இந்த நேரம் எந்தனுக்கு சாரதியோட்டு
   இருந்தால் போதும் அவா்கள் தலையை உடனே நான் அறுக்க
   அந்த நேரம் நாட்டிய சாலை பேழையும் கண்டு
   அதி வேகமாக வந்து உத்திரகுமாரனே நின்று
   ரத மதையும் நடத்துகிறேன இந்த நேரமே
   ஏறி உட்காருங்கள் செல்வோம் தெற்கு மந்தை ஓரமே
   செப்பியதோா் வாா்த்தையை செல்வகுமாரன் கேட்டு
   செல்லுகிறாா்கள் இருவருமே நகர மதை விட்டு.

பாா்வை நூற்கள்

1. டாக்டா; சா.வே. சுப்பிரமணியம், தமிழ் இலக்கிய வகையும் வடிவும், ப.492, 493
2. பழமொழி, பா.291
3. பாப்பாத்தி, வயது 72, பந்தல்குடிப் பகுதியைச் சார்ந்தவா்
4. சரஸம்மாள், வயது 58, பந்தல்குடி.

*****

கட்டுரையாளர் – இணைப்பேராசிாியா்
கற்பகம் உயர்கல்வி கலைக்கழகம்
கோயம்புத்தூா்.21.

 

 

–முனைவர் இரா. மதன் குமார்

முன்னுரை

அறுமுகச்சிவமாகிய திருமுருகப்பெருமானுக்கு, ‘மாத்ருகா புஷ்பமாலை’ என்னும் திருப்புகழ்ப் பாமாலை சூட்டிச் சிறந்தவர், ‘திருஅருணகிரிநாத சுவாமிகள்’.  ‘மாத்ருகா புஷ்பமாலை கோலப்ரவாள பாதத்தில் அணிவோனே’ என்பது அவர்தம் அருள்உவகைப் பெருவாக்கு. சுவாமிகள் பாடிப்பணிந்த, திருப்புகழ்த் திருத்தலங்கள் அனைத்திலும் முத்தித்தலமாகவும், திருவடித்தலமாகவும் விளங்குகின்ற சிறப்புடையது, திருவிடைக்கழித் திருத்தலமாகும். ‘எத்தலத்தவரும் மருவ முத்தியைத் தரு திருவிடைக்கழி’ என்று இத்திருத்தலத்தைச் சுவாமிகள் பாடியுள்ளார்.  அவ்வகையில், சுவாமிகள் திருவிடைக்கழியினை எட்டுத் திருப்பாடல்களால் போற்றியுள்ளார். அத்திருப்பாடல்களில், திருமுருகன் திருப்புகழும், சுவாமிகளின் பக்திப்பெருக்கும், மாந்தர்தம் அறியாமைக் குறைகளைத் தமது குறைகளாக ஏறிட்டுக்கொண்டுள்ள கருணையும், நமக்கென, அவர் பெருமானிடத்தில் வேண்டிய அருளியல் விண்ணப்பங்களும், தம்மையே ஞானகுருவாகத் தந்து நம்மை ஆட்கொள்கின்ற அருள்நிலையும் அமைந்துள்ள திறத்தை இக்கட்டுரை ஆய்ந்துரைக்கிறது.

ஞானக் கடலாகிய திருவிடைக்கழி

அறுபடைவீட்டுத் திருப்புகழில், ‘திருத்தணிகைத் திருப்புகழ்’ தனிச்சிறப்பு பெற்றுத் திகழ்கிறது.  சுவாமிகளின் மந்திரமொழிகளாகிய பல திருவருள் ஆணைகளும், அருளியல் விண்ணப்பங்களும் இத்திருத்தலத்துத் திருப்புகழில் இடம்பெற்றுள்ளன. அவ்வகையில், திருப்புகழை ஓதுவதன் அருட்பயனை விளக்குவதாக, ‘இருப்பவல் திருப்புகழ் விருப்பொடு படிப்பவர் இடுக்கினை அறுத்திடும்’ (திருப்புகழ்:242) எனச் சுவாமிகள் உறுதிபடச் சாற்றியுள்ளார்.  அவர் உரைத்தவகையில், திருப்புகழை உண்மையுடன் ஓதிப் பயன்பெறுவதற்கு, உற்ற குருநாதரின் அருள்துணை நாளும் இன்றியமையாததாகும். அப்பெருநோக்கத்தின் பொருட்டு, நாம் பற்றி உய்யவேண்டிய பெருமானாக, சுவாமிகள் நமக்கு, திருவிடைக்கழிப் பெருமானைக் காட்டியருளியுள்ளார்.  இத்தகைய அருள்சிறப்பினை உணர்ந்தே ஒன்பதாம் திருமுறை அருளாளர்களில் ஒருவராகிய சேந்தனாரும் மிகுந்த அருள்விருப்புடன், திருவிடைக்கழிப் பெருமானைப் போற்றிப் பணிந்துள்ளார்.  அறியாமை மிக்க ஆருயிர்கள் அனைத்துக்கும் முத்தி தரவல்ல வித்தகத் துறையோனாக, ஞானக்கடலாகத் திருவிடைக்கழிப் பெருமான் விளங்கவல்ல அருளனுபவத்தைச் சுவாமிகளும்,

“வித்தகத் துறையோனே
தருமருவு எத்தலத்தவரும் மருவ முத்தியைத்
தருதிருவிடைக்கழிப்… பெருமாளே” (திருப்புகழ்: 795) எனக் குறித்தருளியுள்ளார். 

அடியும் – நடுவும் – முடியும்:

திருப்புகழ்த் திருத்தலங்களில், ‘அறுபடைவீடுகள்’ என்னும் அருள்தொடர்புத் தலவரிசை  போல விளங்குபவை, திருவிடைக்கழியும், சிறுவாபுரியும், திருப்போரூருமாகும். திருமுருகப்பெருமானின் திருவடி முதலாக, திருமுடி ஈறாக அமைந்தவையாக இத்திருத்தலங்கள் போற்றப்பெறுகின்றன. திருக்கடவூருக்கு அருகே அமைந்துள்ள இத் திருத்தலத்தின் கருவறையில், சிவலிங்கத் திருமேனிக்கு முன்பாக, திருமுருகன் நின்ற கோலத்தில் அருள்பாலிப்பது, ‘தாமே அறுமுகச் சிவம்’ என்பதனை நமக்கு உணர்த்தவே எனலாம்.

“கொந்துவார் குரவு அடியினும் அடியவர்
சிந்தை வாரிஜ நடுவினும் நெறிபல
கொண்ட வேதநன் முடியினும் மருவிய குருநாதா”  (திருப்புகழ்:268) இத்திருத்தொடர்களில், ‘கொந்துவார் குரவுஅடி’ என்பது, ‘தேன் சிந்துகின்ற திருக்குரா மரத்தின் அடி’ என்பதாகிய திருவிடைக்கழியைக் குறிக்கும். ‘திருவிடைக்கழிப் பெருமானுக்கு, அடியவர்களின் சிந்தையெனும் தாமரையே இருப்பிடம்’ என்பதனை உணர்த்த, ‘சிந்தை வாரிஜ நடுவினும்’ எனக் குறித்தருளியுள்ளார். பெருமான், அடியாரின் சிந்தையில் இடம்கொண்டு, மெய்ஞ்ஞானம் அருளி, ‘வேதப்பொருளாகத் தானே விளங்கவல்ல பெருந்திறத்தையும் உணர்த்தியருள்வான்’. அதனையும் அறிவுறுத்தவேண்டி, ‘வேதநன் முடியினும் மருவிய குருநாதா’ எனக் குறித்துள்ளார். இவ்வாறு,   திருவிடைக்கழிப் பெருமானின் திருவடிகளில் சரண்புகுந்தால், அவன் நமது உள்ளத்தாமரையில் நீக்கமற நிறைந்திருந்து, வேதப்பொருளாகிய ஓங்காரமாகவும் தானே விளங்குகின்ற அருந்திறத்தையும் உணர்த்தியருள்வான்’ என்பது சுவாமிகளின் அருளனுபவத் திருவாக்கு எனலாம்.

குறை உயிர்க்கும் குருவாகின்ற சுவாமிகள்

உயிர்களுக்கு, மெய்ஞ்ஞானப்பேற்றினை பெருமானே குறைவின்றி வழங்கியருள்கின்றான். அதற்கேற்ப ஞானகுரு வாய்ப்பதும் உயிரின் பரிபக்குவத்துக்கு ஏற்பவே நிகழ்கிறது.  ‘பிரணவப்பொருளாகிய பெருமானே ஊழிகள்தோறும் திருவிடைக்கழியில் குருவாக வீற்றிருக்கின்றான். பல்லூழிக் காலங்களிலும் தோன்றுகின்ற அரனும், அரியும், பிரமர்களும், தமது முந்தை வினைப்பயனாகிய பூசனைப்பேற்றினால்,  திருவிடைக்கழிப் பெருமானைக் குருவாகப் பெற்றுச் சிறக்கின்றனர். பெருமானும் அவர்களுக்கு உவகையுடன், பிரணவப்பொருளாகிய தனது பரத்துவத்தை உணர்த்தியருள்கின்றான். அக்கருணைகூர் அறுமுகனே, பாண்டியநாட்டில் சைவ நீதியை நிலைநாட்ட, திருஞானசம்பந்தரெனவும் எழுந்தருளினான்’ என்று சுவாமிகள் பாடியுள்ளார்.

“அலை நெருப்புஎழ வடவரை பொடிபடச் சமணர்கள் குலம்
அணி கழுப்பெற நடவிய … மயில்வீர
அரன் அரிப் பிரமர்கள் முதல் வழிபடப் பிரியமும்வர
அவரவர்க்கு ஒரு பொருள் புகல் … பெரியோனே” (திருப்புகழ்: 799) எனச் சுவாமிகள், மேற்கண்ட திருப்புகழில் குறித்தருளியுள்ளவாறு,  ஞானகுருநாதனாகிய திருவிடைக்கழிப்  பெருமானின் பரத்துவத்தை உணர, சுவாமிகளின் கருணையுள்ளம் வழிகாட்டுகிறது. 

குருவாகி வந்த பெருமான்

 பெற்ற மனிதப் பிறப்புக்குரிய பேரறிவின் பயனாகப் பதிப்பொருளை உணர இயலாத நமது அறியாமையினைச் சுவாமிகள்,

“அனல்அப்பு அரிபுக்க குணத்ரயம் வைத்த
அடர்பொய்க் குருதிக் … குடில்பேணா
அவலக் கவலைச் சவலைக் கலைகற்று
அதனிற் பொருள்சற்று … அறியாதே”   (திருப்புகழ்: 792) எனக் கலங்கிப் பாடியுள்ளார்.

 பல அறிவு நூல்களைக் கணக்கில்லாமல் கற்றும், அதன் மெய்ப்பொருளை அறிய முயலாமல், குறைஅறிவால் துயரடைவதே மக்களின் ஞானத்தேடலாக முடிகிறது. இத்தகைய அறியாமையாகிய அவலக்குழியிலிருந்து மீள்வதற்கு வகை தெரியாமல், அறிவில் சிறந்தோர் எனச் சிலரை நாம் நாடுகிறோம். அவர்கள், பதிஞானத்தால் பக்குவமுற்றவர்களாக இல்லை. வீணே பழங்கொள்கைகளைப் பிதற்றுவதன்றி, எள்முனை அளவு ஞானத்தையும் பெற்றுத் தருவதில்லை. அவர்களது  வழிகாட்டுதலால், அறிவுக்கண் திறக்கும் என்ற நம்பிக்கையும் என்றும் மெய்யாவதில்லை. அவர்களது பழங்கொள்கைப் பிதற்றலால், அறிவு துருப்புபோல் இளைத்து, மேன்மேலும் துன்புறவே நேருகிறது.

“படுகுழி புக்கு இனி தேறும் வழிதடவித் தெரியாது
பழமை பிதற்றிடுலொக … முழுமூடர்
உழலும் விருப்புடன் ஓது பாசவலைக் கலைதேடி
யொரு பயனைத் தெளியாது”        (திருப்புகழ்: 796)  எனத் தெளிவில்லாமல், ஞானகுருவைத் தேடிக் கலங்குகின்ற நமக்கு, தாமே ஞானகுருவாகி இரங்கியருள்பவராகத் திருவிடைக்கழித் திருப்புகழைச் சுவாமிகள் தந்துள்ளார்.

குருவாகி வந்தருள்கின்றார்:

உயிரின் பரிபக்குவம், வினைவலிமையினை மாய்க்கிறது. ‘பெருமானே பரம்பொருள்’ என்று உணர்த்தவல்ல நற்குருவைக் காட்டியருளி, மெய்ஞ்ஞானப்பேற்றுக்கும் ஆட்படுத்துகிறது. வினைவலிமையால், நம் அறிவானது, நற்குருவைக் கண்டடைகின்ற பேரறிவாக விரிவடைவதில்லை. ‘தம்மானை அறியாத சாதியார் உளரே’ என்று பாடிய சுந்தரர்பெருமானின் திருவாக்கு, நமக்கு மிகவும் பொருத்தமுடையதாகும். அன்று அவர், சித்தவடமடத்தில் தம்மைத் தாமே நொந்தழுத நிலையில், திருவருளே அவருக்குக் கண்ணாக இருந்து சிவத்தைக் காட்டியருளியது. அதுபோன்றே, ஊனக்கண்கொண்டு, சிற்றறிவால் சிவத்தை உணரஇயலாத நம்மைப் போன்றவர்களுக்கும் குருவருளே கண்ணாக விளங்கிக் காட்டியருளவேண்டும். அத்தகைய அருள்நோக்கத்துடன் சுவாமிகளே நமக்கு ஞானகுருவாக இரங்கியருள்கின்ற வகையில், நமது அறியாமைக் குற்றங்களையும் தன்னுடையதாக ஏறிட்டுக்கொண்டு, பெருமானிடத்தில் பல அருளியல் விண்ணப்பங்களைப் பணித்துள்ளார்.

நற்பதம் காட்டுகின்றார்

நமது ஐம்புலச் சேட்டைகள் நீங்கி, சிந்தையாலும், சொல்லாலும், செயலாலும், பெருமானது திருப்புகழில் ஒன்றுகின்ற ஆன்மபலத்தினைத் திருவிடைக்கழிப் பெருமானிடத்தில் வேண்டுகின்றார்.

“உனகமலப் பதநாடி உருகி உளத்து அமுதூற
உனது திருப்புகழ் ஓத … அருள்வாயே”          (மேலது பாடல்)

என்பது அவர்தம் விண்ணப்பம். பதிஞானமாகிய பேரறிவு வாய்த்தாலும், நமது ஆணவமல வாசனை, நாம் உணர்ந்த இறைபொருளை, எடுத்த மொழியாலும், ஏதுக்களாலும் சோதித்தறிய முற்படுகின்ற அறியாமைக்கே தலைப்படும். ஞானப்பொருளாகிய பெருமான், தன்னை உணர்ந்தாரின் கல்மனத்தையும் கரையச் செய்கின்ற அருளே நிலையாக விளங்குபவன். அவனை அன்புக்கண்கொண்டு பார்ப்பவர்தம் உள்ளத்தை உருக்கி, அதில் ஊற்றென எழுகின்ற அருள்வெள்ளமென விளங்குபவன். எனவே, நமது ஞானத்தேடலின் படிநிலையில், அறிவால் அல்லாமல், அன்பால் பெருமானைத் தேடுகின்ற நெறியைச் சுவாமிகள் மேற்கண்ட திருப்புகழ் பாடலில் அறிவுறுத்தியுள்ளார்.

குற்றமில்லாத பேரறிவுக்கு வழிகாட்டல்:

சுவாமிகளையே ஞானகுருவாகப் பெறினும், நமது முந்தை வல்வினை அவரால் உணர்த்தப்பெறுகின்ற இறைபொருளை முழுமையுற இயலாதவண்ணம், அறியாமையாகிய மறைப்பினையே மேன்மேலும் விளைவிக்கும். இதையே சான்றோர், ‘மலமறைப்பு’ என வழங்குவர். மலமறைப்பாகிய அறியாமையை நீங்கி, பெருமானின் திருவடிகளில் சரண்புகுவதாகிய ஞானத்தைச் சுவாமிகள், ‘புகரில் புத்தி’ (குற்றமில்லாத பேரறிவு) எனக் குறிக்கின்றார்.

குற்றமில்லாத நிறைஅறிவு, பெருமானை உணர்ந்து, அவனை அணுப்பொழுது அகலாது பற்றியிருக்கச் செய்யும். அவ்வறிவு வாய்க்கச் செய்தலும், அதன்வழி அடியவரை ஆட்கொள்ளுதலும், பெருமானின் அறக்கருணை எனப்படும். அதற்கு, ‘வள்ளி சன்மார்க்கம்’ குறியீடாகும். அடாதவற்றைச் செய்தொழுகுவோரையும் பெருமான், அடியவராக ஆட்கொள்ளத் தவறுவதில்லை. அவர்களையும் பெருமான், மறக்கருணையால் ஆட்கொள்வதனைத் திருவிடைக்கழித் திருப்புகழில் சுவாமிகள் அருளிச்செய்துள்ளார். சூரர்கள், நிகரில்லாத அனைத்து வகைப் பெருவாழ்வையும் பெற்றிருந்தனர். ஆயினும், அவர்கள்தம் அறிவு, பெருமானை உணர்கின்ற பேரறிவாக விளங்கவில்லை. அத்தகைய அவலம், நம்மனோர்க்கு நிகழாத வண்ணம், குற்றமில்லாத பேரறிவை வாய்க்கச் செய்வதாகிய, ‘வள்ளி சன்மார்க்கத்தையும், சூரன் அருள்பெற்றதையும் திருவிடைக்கழித் திருப்புகழில் உரைக்கின்றார்.

வள்ளி சன்மார்க்கம்:

திருவிடைக்கழித் திருப்புகழில், வள்ளியம்மையைச் சுவாமிகள், ‘குறத்திரு’ எனக் குறித்தலால், ‘அவள் உள்ளமும் அழகியவள்’ என்பது பெறப்படும். பெரும்பெயர் முருகன் என்னும் அழகனும், அடியாரின் உள்ளத்தாமரையினையே தனக்கு இடமாகக் கொள்கின்றான். இதனை உணர்த்தவே சுவாமிகள், திருவிடைக்கழிப் பெருமான், ‘அடியார்தம் சிந்தை வாரிஜ நடுவிலும் குடிகொண்டவன்’ என்றருளிச் செய்தார். இதனைக் குறித்தே மணிவாசகரும், ‘சித்தம் அழகியார் பாடாரோ நம் சிவனை’ என்றருளினார். வேடுவர்தம் குடிவாழ்க்கை வாய்த்தபோதிலும், வள்ளிக்குறத்தி, தன்னை உணர்ந்தவளாக, பெருமானை மட்டுமே தனது சித்தத்துள் நிறைத்தவளாக, நிறைதவத்தினை மேற்கொண்டாள். அவளது பக்குவத்தினை நோக்கியே பெருமான், தானே இரங்கி அவளை நாடித் தினைப்புனத்திற்கு வந்தான்.

“தினை வித்தின நற்புன மறத்தியை
தழுவு பொற்புயத்…திருமார்பா’            (திருப்புகழ்: 792)

என்பது, திருவிடைக்கழித் திருப்புகழ். இங்கு,  ‘புனம்’ என்பது, விளைச்சல் தருகின்ற வயல்வெளியைக் குறிக்கும். மானுடராக உரு தாங்குகின்ற அனைவர்க்கும், அவர்தம் உள்ளமே பக்திப்பயிர் வளர்க்கின்ற நல்வயலாகவும், உடம்பே அதைக் காக்கின்ற வேலியாகவும் அமைகின்றன. பெருமானைப் பெற்றுய்ய வேண்டும் என்கின்ற மெய்யுணர்வே, ஞானப்பயிருக்குரிய உரமாகவும் அமைகின்றது. வள்ளிக்குறத்தி தன் உள்ளமாகிய வயல்வெளியில், அன்பென்னும் பக்திப்பயிரினை நாளும் தழைத்து வளரச்செய்தவள். மாறாக, ‘ஆணவம்’ என்கின்ற நச்சுமரமாக நாளும் ஓங்கி வளர்ந்தவன், சூரன். ‘தாம் வளர்த்ததோர் நச்சு மரமாயினும் கொல்லார்’ என்பதுபோல, பெருமானும் சூரனுக்கு இரங்கியருளினான். சூரனைத் தனது திருவடியில் பணியச்செய்த பெருமான், வள்ளிக்குறத்தியின் உயர்ந்த அன்பின் பக்குவத்தை  நமக்கு உணர்த்தவேண்டி, அவளது திருப்பாதங்களில் தான் பணிந்ததாக நயமுறப் பாடியுள்ளார்.  “தினைவேடர் காவல் தங்கு மலைகாடெலாம் உழன்று, சிறுபேதை கால்பணிந்த குமரேசா’ என்பது திருப்புகழ் (பொதுப்பாடல் வரிசை-மனநூறு கோடி). 

வள்ளியாகி, பேரின்பக்காதல்:

வள்ளி சன்மார்க்கத்தைப் பேரின்பக் காதலாகக் குறிக்கவேண்டிச் சுவாமிகள், தானே வள்ளிக்குறத்தியின் நிலையினை ஏற்றுப் பாடியுள்ளார். திருவிடைக்கழிப் பெருமானும், தானும் மட்டுமே இருந்து  துய்ப்பதாகிய பேரின்பக் காதலைக் காட்டி, உலகியலில் நமது சிற்றின்பபோகத்தை மறக்கச்செய்கின்றார். வள்ளிக்குறத்தி,  திருவிடைக்கழிப் பெருமானிடத்தில் மாலை வேண்டி ஊடல் கொள்கின்றாள்.

‘பெருமானே!, உனது அடியவரின் துயரினை நீக்குவதற்காகவே, வீரவேல் தாங்கி, மயில் மீதிலேறி,  ஓடோடி வருபவன் நீ; உனது மென்மையான உள்ளத்தின் குறியீடாகவே, நீயும் மென்மையான கடம்ப மலர் மாலையினை மிக விரும்பிச்  சூடிக் களிக்கின்றாய். கடம்பமாலை சூடி, குராமர நிழலில் உறைகின்ற நீயே, எனக்குப் பேரின்ப மையலை ஊட்டினாய். நோய் தந்த நீயே அந்நோய்க்கு மருந்தும் ஆவாய். இதனை அறியாத என் பெற்றோரும், உற்றோரும் மற்றோரும் உன்னைப் பலவாறு நொந்துரைப்பதனை கேட்டு என்னால் பொறுக்க இயலவில்லை. அதனால், எனது பேரின்பக்காதல் நோயினைத் தீர்க்கவேண்டி, நீயே மயில்மீது உடன் வந்து அருளுவதே முறையாகும்;  ஆயினும், எனது வல்வினையால் நீ எனக்கு அருளக் காலம் தாழ்கின்றவேளையில், நீ சூடிக் களைந்த கடம்பமலர் மாலையினையாவது தந்து என்னைக் காக்கவேண்டும்’  என்று சுவாமிகள்,  தலைவி நிலையிலிருந்து பாடியுள்ளார்.

“மருக்கு லாவிய மலரணை … கொதியாதே
வளர்த்த தாய்தமர் வசையது… மொழியாதே
கருக்கு லாவிய அயலவர் …  பழியாதே
கடப்ப மாலையை இனிவர … விடவேணும்
தருக்கு லாவிய கொடியிடை … மணவாளா
சமர்த்தனே மணிமரகத … மயில்வீரா
திருக்கு ராவடி நிழல்தனில் … உறைவோனே
திருக்கைவேல் வடிவழகிய … பெருமாளே” (திருப்புகழ்: 798)

மேற்கண்ட பாடல், வள்ளிக்குறத்தி, திருவிடைக்கழிப் பெருமானைப் பெற்று இன்புறுவதற்கு, ‘கடம்ப மாலை’ கருவியாக வேண்டுவதைக் குறிக்கின்றது.   வள்ளிக்குறத்தியின் வகையில் நின்று நாமும் திருவிடைக்கழிப் பெருமானிடத்தில்,  என்றும் அகலாத அருள்காதல் கொள்ளவேண்டியே, சுவாமிகள் மேழும் ஏழு திருப்புகழ்ப் பாடல்களை இத்திருத்தலத்துக்கு அருளியுள்ளார். அவை நமது அன்றாட வாழ்வியல் மந்திரங்களானால், உலகியலாகிய சிற்றின்பநாட்டமும்,  அண்டங்களையும் கடந்த பேரளவுடைய, சொல்லுக்கும் அடங்காத நம் சிற்றின்பச் சூரத்தனங்களும் நம் சிற்றறிவுக்கு விளங்கும். நமது சூரத்தனங்கள் அகன்று நன்னிலையினை வாய்க்கச்செய்யவே, ‘ஞானச்சூரியனாகிய பெருமான், சூரன் முதலானோரின் அறியாமைச் செயல்களை, ஞானவேல் கொண்டு அடர்த்தருளிய திறத்தையும் சுவாமிகள் குறித்துள்ளார். 

ஞானவள்ளியும் அகந்தைச் சூரனும்

வள்ளிக்குறத்தியும் நம்மைப் போன்றே, உடம்பெடுத்து மண்ணுலகில் வாழ்ந்தவளே. அவள், உள்ளமாகிய வயல்வெளியில், குறிஞ்சிக் கிழவனுக்கு உகப்பாகிய தினைப்பயிரை விளைவித்தவள். ஐம்புல வேலியால் அதனை உரியவாறு காப்பதும், அதனைப் பெருமானுக்குப் பணிப்பதும், அவளது பெருநோக்கமாக  இருந்தது. அவள், சித்தத்துள் குறிஞ்சிக்கிழவனையே நிறைத்திருந்ததால், அவளது செயல் அனைத்தும், பெருமானுக்கு உரியவையாகவே அமைந்தன. அவை பதி புண்ணியங்களாக விளைந்து, அவள் விரும்பியவாறே, பெருமானைப் பெறச்செய்தன. குறவரால் வளர்க்கப்பட்ட வள்ளிக்குறத்தி, தனது வாழ்வின் பெருநோக்கத்தைத் தெளிவுற அறிந்திருந்தமைக்கு, அவளது முந்தை வினைப்பயனே துணையாக விளங்கியது.

நாமும், நமது முந்தை வினைப்பயனின் துணையினாலேயே பெறுதற்கு அரிய பிறப்பாகிய மனிதப்பிறப்பினைப் பெற இயன்றது’ என்பதனை உணர இயலவில்லை. இப்பிறப்பின் பெரும்பயன், ‘செல்வன் கழல் ஏத்தும் செல்வம் செல்வமே’ என்ற மெய்யுணர்வுக்குத் தலைப்படுவதுமில்லை. நம்மிடமுள்ள அறியாமையின் குறியீடாகவே சூரன் வாழ்ந்திருந்தான். வெற்றிப் பெருவாழ்வு வாழ்கின்ற பேறு வாய்த்திருந்தபோதிலும், அதன் பயன், பிறப்பினை வெற்றி கொள்வதாகிய முத்திப்பேற்றினை விரைவில் பெற்றுய்வதற்கு அவனது நல்லறிவு துணைசெய்யவில்லை. அதனாலேயே, தாயினும் சாலப்பரிகின்ற பெருமான் அவனை ஆட்கொள்வதற்கு, பதினெட்டு ஆண்டுகள் போரிட்டார். அங்கு, சூரனின் ஆணவப்போர் மாய்ந்து, பெருமானின் அருள்போரே வெற்றிகண்டது.

வள்ளிக்குறத்தியைப் போன்று, சூரனும், மனிதனாக உடல்தாங்கிய போதும், உள்ளத்தில் பெருமானைக் குடியேற்ற அவன்பால் அன்பென்னும் அறச்சிந்தனைச் சிறிதும் இல்லை. அதனாலேயே அவனால், ‘அறுமுகச்சிவமே தன்னை ஆட்கொள்ள வந்துள்ளது’ என்பதனை உணர இயலவில்லை. அவனது அறிவளவிற்கு எட்டுகின்ற வகையில், மறக்கருணையால் பெருமானும் அவனை ஆட்கொண்டருளினார். அப்பெருமானே, திருவிடைக்கழியிலும் எழுந்தருளியுள்ளதாகச் சுவாமிகள் குறிப்பிடுகின்றார்.

“நெருக்கியே வரும் அவுணர்கள் குலமற
உறுக்கியே மயில் முதுகினில் விசைகொடு
நிலத்திலே சமர்பொருதவர் உயிர்பலி … கொளும்வேலா’ (திருப்புகழ்: 797)

என்று பாடி, சூரனைப் போன்று அறியாமை மயக்கில் ஆட்படாமைக்கு, பெருமானது திருவடிகளில் நம்மைச் சுவாமிகள் சரண்புகுத்துகின்றார்.

“முடுக்கியே உனது இருகழல் மலர்தொழ … அருள்தாராய்”     (மேலது பாடல்)

மேற்கண்ட தொடரில், ‘முடுக்கி’ என்பது விரைவாக எனப் பொருள்படும். சூரனுக்கருள நீண்ட பதினெட்டாண்டுகள் அமைந்ததைப் போன்று, இம்மண்ணுயிர்களுக்கு அருளவும் மிக நீண்ட காலம் அமைவதே அவ்வவ் உயிர்களின் விதியாயினும், அதனை மதியால் வெல்கின்ற பேறாக, ‘உடனே உனது திருவடியைப் பணிகின்ற பேற்றினை வழங்கியருள்க’ என்று பெருமானிடத்தில் நமக்காகச் சுவாமிகள் பரிந்துரைக்கின்றார்.

அறஉள்ளம் வேண்டும் எனல்:

பெருமானை உணரத்தக்க அன்புக்கு, அறமே அடிப்படை. அதனால், அடியாரின் அறவாழ்க்கையையே, பக்திவாழ்வியலாகச் சுவாமிகள் வலியுறுத்தியுள்ளார். திருவிடைக்கழிப் பெருமானின் திருவடித்தாமரைகளை வேண்டுகின்ற அடியார்க்கு, பிறர் துயர் தீர்த்தலாகிய அன்புள்ளமே அடிப்படைத் தேவையாகும். ‘தமக்குப் பெருமான், பெறற்கரிய திருவருளைத் தந்தருளவேண்டும்’ என்று சிந்திப்போர், தம்மால் இயன்றதைப் பிறருக்குத் தருகின்ற அன்புள்ளம் கொண்டவராக இருத்தலைச் சுவாமிகள் பிற தலங்களின் திருப்புகழிலும் வலியுறுத்தியுள்ளார்.

தம் பொருளைப் பிறருக்கு ஈயாத கீழோரின் அவலத்தைத் தம்பால் ஏறிட்டுக்கொண்டு, திருவிடைக்கழித் திருப்புகழில் சுவாமிகள் பாடியுள்ளார். நெறியல்லாத நெறிகளில் பொருளைத்தேடி, இன்பங்களில் தலையாயது பெண்ணின்பமே என நாடி, ஓடியோடி இளைக்கின்ற அறியாமை நீங்கி அறவாழ்வு வாழ்வதற்குத் துணையாகத் திருவருளை வேண்டுகின்றார்.

“இரக்கும் அவர்க்கு இரக்கம் மிகுத்து அளிப்பன சொப்பனத்திலும்

அற்ற எனக்கு”…………………………………………………
…………………….ப்ரபுத்துவம் உற்று…………………………….
……சளப்பம் இடும் இப்பவக் கடலைக் கடக்க இனிக்
குறித்து இரு பொன்கழல் புணையைத் தருவாயே”                 (திருப்புகழ்: 793)

என்ற தொடர்களில், உயர்வில்லாத வகையில் உலகியலிலேயே உழன்று, தாமே தனித்தலைவர் என்ற செருக்குடன் வாழ்ந்து, இதுகாறும் இப்பிறப்பில்  துன்பத்தையே  சேர்த்துள்ளோம்’ என்று கழிவிரக்கம் கொள்கின்ற மனிதர்களின் அறியாமையினை, ‘ப்ரபுத்துவம் உற்று, சளப்பம் இடும் இப்பவக் கடல்’ என்று குறிக்கின்றார். ‘துன்பம் தருவதாகிய உடம்பைப் பேணி, நாளும் அதனை வளர்ப்பதற்கே தீனியிட்டு, உடல் கொண்ட நோக்கத்தை உணர்கின்ற அறிவற்று, நாயினும் கீழாக வாழ்கின்ற வாழ்க்கை’ என மனித வாழ்க்கையின் அவலத்தைச் சுட்டுகின்றார்.

“பசிபடு நிணச்சடக் … குடில் பேணும்
உடலது பொறுத்த அறக்கடை பெறு பிறப்பினுக்கு
உணர்வுடைய சித்தமற்று … அடிநாயேன்
உழலும் அது கற்பு அல கழல் இணை எனக்கு அளித்து
உனது தமர் ஒக்க வைத்து … அருள்வாயே’     (திருப்புகழ்: 795)

பிறப்பின் பெருநோக்கத்தினை உணராத அறியாமை, பகுத்தறிவுபெற்ற மனிதப் பிறப்புக்கு அறமன்று; ஆதலால், அத்தகைய பேரறிவுக்குத் தலைப்படுவதற்குரிய சூழலாக, அடியார்களுடன் இருத்தலாகிய பெரும்பேற்றினைப் பெற்றுய்ய சுவாமிகள் வழிகாட்டுகின்றார்.

முடிவுரை

திருப்புகழை வாழ்வியல் நெறியாக உடையவர்தம், திருவடிகளைத் தாம் வணங்குவதாகச்சுவாமிகள் குறித்துள்ளார். ‘உனைப் பலநாளும் திருப்புகழாலும் உரைத்திடுவார்தம் குளிமேவி உணர்த்திய போதம் தனைப் பிரியாது, ஒண்பொலச் சரணானும் தொழுவேனோ (திருப்புகழ்: 249)’ எனப் பாடி, திருப்புகழை ஓதுகின்ற குருநாதரின் அறவுரைக்குத் தம்மை ஆற்றுப்படுத்துமாறு முருகப்பெருமானிடம் பணிகின்றார். மேற்கண்ட இத்தொடரானது, பிறப்பினைக் கடந்த சுவாமிகள் நம்மைப்போன்ற ஆருயிர்களின்பால் கொண்ட கருணையால் விளைந்ததாகும். அக்கருணையின் வெளிப்பாடே,

“புகரில் புத்தியுற்று அரசு பெற்றுறப்
பொலியும் அற்புதப் … பெருவாழ்வும்
புலன் அகற்றிடப் பல விதத்தினைப்
புகழ் பலத்தினைத் … தரவேணும்”         (திருப்புகழ்: 794)

என்றமைந்த திருவிடைக்கழித் திருப்புகழாகும். இத்திருப்பாடல், ஐம்புலச் சேட்டைகள் மாயவும், யாவர்க்கும் தலைவராகி, கற்பகப் பெருவாழ்வு வாய்க்கவும், பதிஞானம் நிலைக்கவும் ஓதவேண்டியதாகும். இத் திருத்தலத்துக்குரிய பிற திருப்பாடல்களும் நமது வாழ்வியல் நெறியானால், சொல்லுக்கும் அடங்காத நம் சூரத்தனங்கள் மாயும். வள்ளிக்குறத்தி கொண்ட அயராஅன்பு நமக்கும் வாய்க்கும். அவ்உயர்ப்பேற்றினால், திருக்குராவடியில் உறைகின்ற பெருமானின் திருத்தாள் நிழலுற்று உய்யலாம்.

(மேற்கோள் பாடல் எண்கள், WWW.KAUMARAM.ORG இணையத்தில் உள்ளபடி குறிக்கப்பட்டுள்ளன.)

ஆய்வுத் துணைநூல்களும் இணையமும்: 

1.ஸ்ரீ அருணகிரிநாதர் அருளிய திருப்புகழ் மாலை,
அடியார் திருக்கூட்ட இறைபணி மன்றம்., சென்னை.
கிரி ட்ரேடிங் ஏஜென்ஸி, சென்னை. 15-ஆம் பதிப்பு: ஏப்ரல் – 2014.

2. இணையம்: WWW.KAUMARAM.ORG

*****

கட்டுரையாளர் – இணைப்பேராசிரியர்,
தமிழ்த்துறை, கற்பகம் உயர்கல்வி கலைக்கழகம்,
கோயம்புத்தூர் – 21.