Blog

-கி.வசந்தகுமார்

நிகழ்ச்சிகளை விரிவாக விளக்க எடுத்துரைப்பியல் மிக முக்கியமானதாகும். கூற்று நிலையோடு அமைந்த பின்புலத்தை விவரிப்பதன் மூலம் கதைமாந்தர்களின் உணர்வுகளை அறிந்துக் கொள்ளமுடிகின்றது. எடுத்துரைப்பதன் மூலம் பின்புலத்தோடு இயைந்த வாழ்க்கையைப் பனுவலில் உணர்ந்து சங்க இலக்கியத்தின் கவிதை மொழியை அறிந்துக்கொள்ள துணைபுரிகின்றது. நற்றிணையில் அமைந்த நிகழ்ச்சிகளின் பின்புலத்தை எடுத்துரைப்பியல் நோக்கில் விளக்க இக்கட்டுரை முயலுகின்றது.

பின்புலம் சார்ந்த விவரிப்பு

சங்க இலக்கியத்தின் நால்வகைத் திணைகள் பற்றி ஆராயும் பெ.மாதையன், “ஒரே பாடல் ஒன்றிற்கு மேற்பட்ட கூற்றுகளுக்கு உரிதாகக் காட்டப்பட்டிருப்பது போன்ற நிலை திணையில் இல்லை; ஒரே கூற்றில் அமைந்த பாடல்கள் வெவ்வேறு திணைகளில் அமைந்திருப்பதையும், ஒரே கூற்றில் வரும் பாடல் ஒரே திணைக்கு உரியதாகத் திட்டமிட்டுக் கட்டமைக்கப்பட்டிருந்ததையும் சங்க அகப்பாடல்களின் திணைப் பகுப்பில் காணலாம்” எனச் சுட்டுகிறார்.

கவிதையியலில் பாடுபொருள் குறித்து கே. பழனிவேலு, “முதலும் கருவும் ஒரு பாடலின் காட்சியை உருவாக்குவதற்கான அடிப்படைகளாக உள்ளன. வெறும் காட்சி விவரணை ஒரு பாடலின் நோக்கம் அன்று; ஒரு கருத்தினை வெளிப்படுத்தவதே பாடலின் நோக்கமாகும்”  எனக் கூறுகின்றார்.

வேலன் வெறியாட்டு

தலைவனது மார்பினால் வந்த இந்நோய் உன்னால் வந்ததன்று என அறிந்தும் பலியேற்க வருவாய். எனவே நீ அறிவற்றவன் ஆவாய் என வேலனை அறத்தொடு நிற்கும் பாங்கில் தோழி இகழ்ந்து கூறுவதைப் பின்வரும் பாடல் விளக்குகிறது.

“குருதி ஒண்பூ உருகெழக் கட்டி
பெருவரை அடுக்கம் பொற்பச் சூர்மகள்
அருவி இன்னியத்து ஆடும்நாடன்” (நற்.பா.34:3-5)

என்ற வரிகளில் சூரரமகளிர், கடவுள் தன்மை பொருந்திய மலையில் உள்ள சுனையில் மலர்ந்த குவளை மலரைப் பறித்துக் குருதி போன்ற காந்தள் மலருடன் சேர்த்துக்கட்டி அதனைப் புனைந்து ஆடும் ஊரைச் சார்ந்தவன் தலைவன் என்பதனை அறியமுடிகிறது.

குவளை மலரைச் செந்நிற காந்தளோடு சேர்த்து மாலைகட்டுவது என்பது தலைவன் தலைவியுடன் கூடி இன்புறுதலை அறிய பின்னணியாக அமைந்துள்ளது. இதன்மூலம் தலைமகள் தலைவனை மணந்து இல்லறம் நடத்துபவள் என்பதனை அறியலாம். இதேபோன்று நற்.51. பாடலில் மழையின் கடுமையினால் தலைவன் வரும் வழிகுறித்து யான் அஞ்சினேன். ஆனால் முருகனால் அஞ்சினேன் எனக் கருதிய தாய் வெறியாடக் கருதினாள் எனபதனை அறியமுடிகிறது.

வெறியர் களத்தில் வெறியாடுபவன் வேல்கொண்டு ஆடுவதால் வேலன் எனப்பட்டான். இதனை,

“வெறியறி சிறப்பின் வெவ்வாய் வேலன்” (தொல்.பொருள்.63)

எனத் தொல்காப்பியம் கூறுகிறது. மகளின் மேனியில் மாறுபாடு கண்டதும் தாய், வேலனை அழைத்து வெறியாடுவாள் என்பதனை,

“கட்டினும் கழங்கினும் வெறியென இருவரும்
ஒட்டிய திறத்தாற் செய்திக் கண்ணும்” (தொல்.கள.115)

என்பர் தொல்காப்பியர். மேலும் வேலன் வெறியாடிக் கூறுவது சரியன்று என்பதனை,

“அறியா வேலன் வெறியெனக் கூறும்” (ஐங்.243:2)

என்ற வரியிலும், காந்தள் குருதி நிறத்தது என்பதை,

”குருதிப் பூவின் குலைக்காந்தட்டே” (குறுந்.1:4) என்ற வரியிலும் அறியலாம்.

நெஞ்சை வேண்டுதல்

தலைவன் தோழியை நாடி, தன் உள்ளத்தை மீண்டும் தலைவிக்கு உரைக்குமாறு கூறினான். தோழி இவன் குறையை ஆராய்பவள் போன்று நின்றாள். அதுவரை பொறுக்காத தலைவன் தோழியின் செயலைத் தலைவிமேல் செலுத்தும் காரணமாகப் பொறுத்துக் கொள்ளுமாறு நெஞ்சை வேண்டியதனை நற்.77. பாடலில் அறியமுடிகிறது.

“சினைதொறும் தூங்கும் பயம்கெழு பலவின்
சுளையுடை முன்றில்”     (நற்.77)

என்ற வரியில் தலைவியின் நெஞ்சம் இனிய பலாச்சுளை போன்றது. ஆனால் பலாக்கனியின் புறத்தே காணப்படும் முள்நிறைந்த பகுதி போலத் தலைவியைச் சுற்றி அவளுடைய சுற்றத்தார் காணப்படுகின்றனர் என்பதனை உணர்த்துவதாக பின்புலக்காட்சி அமைகிறது.

மணம்புரிய வேண்டுதல்

தலைவன் தலைவியைக் களவுக் காலத்தே பகற்குறியாக வந்து கூடுகின்றான். அவ்வொழுக்கம் விலக்கி மணம்புரிய வேண்டும் என்பது புலப்படுமாறு தோழி தலைவனிடம் உரைத்ததை நற்.93 பாடல் விளக்குகிறது.

தலைவனின் நாடானது வளமை மிகுந்தது. கிளைகளில் எல்லாம் தேனிறால் தொடுக்கப்பெற்றுத் தூங்கும். பெரிய பழங்கள் குலைகுலையாகப் பழுக்கும். மலையில் உள்ள அருவி மாலைபோல இறங்கிவரும். கொல்லைகளில் பலவகைக் கூலங்கள் விளைந்து பொலியும். இப்படிப்பட்ட வளமையான மலையில் வாழும் தலைவனுக்கு தலைவியை மணப்பதற்கு எவ்விதக் காரணமும் தடையாக இல்லை அதாவது தலைவன் செழிப்பாக இருப்பதால் விரைவாக மணமுடிக்க முரசொலியுடன் வந்து தலைவியின் பசலையை நீக்க வேண்டும் என்பதனை உணர்த்துவதாகப் பின்னணி அமைகிறது.

தலைவன் இரவிலும் பகலிலும் வருதலைக் காட்டிலும் விரைந்து திருமணம் செய்துக்கொள்ளுதலே சிறந்தது என்பதை,

“ மன்றல் வேண்டிலும் பெறுகுவை ஒன்றோ
இன்று தலையாக வாரல்”       (அகம்.318:8-9)

என்ற அகநானூற்று வரிகள் மூலம் அறியலாம்.

களவில் இரவுக்குறி வந்து ஒழுகும் தலைமகனை அவன் வரும் வழியில் ஏற்படும் இன்னல்களை நினைத்து வருந்திய தோழி, தலைவன் மணம்புரிதலே தக்கது எனக்கருதுவதை,

“ வெண்கோடு கொண்டுவியல் அறை வைப்பவும்
பச்சூன் கெண்டி வள்உகிர் முணக்கவும்
மறுகுதொறு புலாவும் சிறுகுடி அரவம்
வைகிக் கேட்டுப் பையாந்திசினே
அளிதோதானே தோழி அல்கல்
வந்தோன்மன்ற குன்ற நாடன்
துளிபெயல் பொறித்த புள்ளித் தொல்கரை
பொருதிரை நிவப்பின் வரும்யாறு அஞ்சுவல்” (நற்.114:1-8)

என்ற வரிகளில் அறியலாம்.

மிகுந்த ஓசையுடைய இடிதாக்கி இறந்த யானையின் தந்தங்களைப் பெரிய பாறையிடத்துக் காய வைப்பதாகவும், கால் நகங்களை ஊனின்று பிரித்துப் புதைப்பதாகவும் புலால் மணம் வீசும் சிறுகுடியின் தெருக்கள்தொறும் பேசுகின்ற ஆரவாரத்தைக் கேட்டேன் எனத் தோழி கூறுவதிலிருந்து, தலைவன் குறியிடத்திற்குத் தப்பாது வந்து சேர்ந்ததையும், ஊர் தூங்காமல் இருப்பதினால் தலைவி குறியிடம் செல்ல இயலாமையையும், தலைவனின் வருகையைக் குறவர்கள் பார்க்க நேர்ந்தால் அலர் பரவும் என்பதையும் இந்த பின்னணி உணர்த்துகிறது. மேலும், இடியால் யானை இறந்தது என்பதும், பெருகும் மழையால் காட்டாறு நிரம்பிப் பெருகும் என்பதும் தலைவன் வரும் வழிகுறித்த அச்சத்தைத் தெரிவிப்பதாகவும், இவ்வச்சம் சிறைப்புறத்தானாக உள்ள   தலைவன் உணர்ந்து விரைந்து மணம்புரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்ற கருத்தை உணர்த்துவதாகப் பின்னணி அமைந்துள்ளது.

மழைக்காலத்துப் பேரிடி வரும் வழியில் ஏதம் விளைவிக்கும் என்பதனை (குறுந்.158:1-2, 268:4-5) என்ற வரிகளிலும், தலைவன் காட்டாற்று வழி வருதலை, (குறுந்.275:7) அறியலாம்.

தலைவியின் கற்பு

தலைமகன் பாங்கனுக்கு, தலைவி வாழுமிடத்தின் தன்மையைக் குன்றகத்த சீறூர் எனக்கூறுவதை நற்.95 பாடலில் அறியலாம். நறுமணம் கமழும் கூந்தலையுடைய கொடிச்சி வாழும் ஊரானது, குறவர் குடியின் சிறுவர்கள் பெரிய பாறையின்கண் உள்ள மூங்கிலின் மேல் விசைத்தெழிந்து ஏறிநின்று தாளம் கொட்டுவர். காவலாகக் குன்றினைச் சூழ்ந்தது. இந்தப் பின்னணியானது தலைவியை யாரும் சென்று காணுதல் என்பது இயலாதபடி கடுமையான குன்றுகளை உடையதாக அமைந்தது கொடிச்சியின் சீறூர். இவ்வூரில் வாழும் தலைவி எவராலும் அசைத்தற்கரிய கற்புடையவள் என்பதனை உணர்த்துவதாக அமைந்துள்ளது.

பல்லியங்கள் ஒலிக்க ஆடுமகள் கயிற்றில் நடத்தலை,

“அரிக்கூட்டு இன்னியம் கறங்க
ஆடுமகள் கயிறுஊர் பாணியில் தளரும் சாரல்” (குறிஞ்சி.193-194)

என்ற வரிகளில் அறிலாம். குரங்கு விசைத்தெழுந்து மூங்கிலைப் பற்றி ஆடுதலை,

“செருவுறு குதிரையிற் பொங்கிச் சாரல்
இருவெதிர் நீடமை தயங்கப்பாயும்”  (குறுந்.385:3-4)

என்ற வரிகளில் உணரலாம்.

தினைப்புனக் காவல்

தலைவன் குறித்த காலத்தில் வராமலிருப்பதை நினைத்து வருந்திய தலைவியிடம் தோழி, முதல்மழை பெய்தவுடன் வருவதாகக் கூறினான். அதற்குத்தக நம்தினைப்புனத்தில் மழை பெய்யட்டும் அன்றே தலைவன் வந்துவிடுவான் என ஆறுதல் கூறுகிறாள்.

“கிழங்கு கீழ் வீழ்ந்து தேன் மேல் தூங்கி
சிற்சில வித்திப் பற்பல விளைந்து
தினைகிளி கடியும் பெருங்கல் நாடன்” (நற்.328:1-3)

எனும் வரிகளில் கிழங்குகள் மண்ணின் கீழே இறங்கின; தேனடைகள் மரக்கிளையில் தொடுக்கப்பெற்றன. சில விதைகளை விதைத்த அளவில் தினைக்கதிர்கள் பலவாக விளைந்தன. அத்தினைக் கதிர்களைக் கிளிகள் கொண்டு போகாதவாறு அவற்றைக் காக்கின்ற மலைநாடன் தலைவன் என்பனை அறியமுடிகிறது. இந்தப் பின்னணியின் மூலம் கிழங்கும், தேனும், தினையும் மிகுந்து தோன்றும் செல்வச் சிறப்புமிக்கது தலைவனின் நாடு. மண்ணில் வேரூன்றிய கிழங்குபோலத் தலைவியின் மேல்கொண்ட அவனது காதல் மனத்தில் ஆழமாகப் பதிந்துள்ளது. தேனடையது போல இனிமையானது தலைவனின் வாய்மொழி. தலைவியைக் காணும்போது இனிமையாகப் பேசுவான் என்பதனை அறியமுடிகிறது.

கிழங்கு வீழ்தலையும், தேன் மிகுதலையும்,

“கொழுங் கொடி வள்ளிக்கிழங்கு வீழ்க்கும்மே
திணிநெடுங் குன்றம் தேன் சொரியும்மே” (புறம்.109:6-8)

என்ற வரிகளில் அறியலாம்.

தனிமைத் துயர்

பாசறையில் தனித்து இருக்கும் தலைவன் தலைவியுடன் கூடிமகிழ முடியாத நிலையில் போர் வினைவயிற் பிரிந்ததை நற்.341. விளக்குகிறது. மேலும்,“குன்றக் குறவனொடு குறுநொடி பயிற்றும் துணை நன்கு உடையள் மடந்தை” நற்.341:5-6. எனும் வரிகளில் பாசறையில் தங்கியிருக்கும் தலைவன் கண்ணெதிரே ஓர் குன்றின்கண் குறமகள் ஒருத்தியும், அவள் காதலனுடன் மகிழ்ந்திருப்பது கண்டு தன் தனிமைக்கு வருந்துகிறான். இந்தப் பின்னணி தலைவனுக்குத் தலைவியின்மேல் கொண்ட அன்பை மேலும் கூட்டுவதற்குக் காரணமாக அமைந்துள்ளது. இங்குக் காதலர் மகிழ்ச்சியாக உள்ளனர். யாமோ கொடிய பகைவரோடு போரிடுவதற்குப் பாசறையில் தனிமையில் இருக்கின்றோம் என்பதனை உணர்த்துகிறது.

தலைவன் பாசறையினும், தலைவி ஊரினுமாகப் பிரிந்திருத்தலைப் “புருவடைந் திருந்த அருமுனை இயலில், சீறூரேனே ஒண்ணுதல் யாமே….. …… புனைதார் வேந்தன் பாசறையேமே”(அகம்.84:9-14), (அகம்.264:10-15)எனும் வரிகளில் அறியலாம்.

காதலர் புணர்ந்து மகிழ்தலைக் கண்டு கூறலை,“ நான் மாடக் கூடல் மகளிரும் மைந்தரும் தேனிமிர் காவற் புணர்ந்ததிருந்தாகுமார் ஆனா விருப்போடு அணியயர்ப” (கலி.92:65-67) எனும் வரிகள் உணர்த்துகிறது.

இல்லற மகிழ்ச்சி

 தலைவியின் நலம் கருதிய தலைவன் நன்மை புரிவான் என அவனுக்குக் கேட்குமாறு, தோழி தலைவியிடம் கூறுகிறாள்.

“நிலவரை நிவந்தபலஉறு திருமணி
ஒளிதிகழ் விளக்கத்து ஈன்ற மடப்பிடி
களிறுபுறங் காப்பக் கன்றொடு வதியும்” (நற்.399:5-7)

எனும் வரிகளில் பன்றிகள் நிலத்தைப் பறிக்கும்பொழுது அழகிய மணிகள் நிலத்திலிருந்து வெளியேவந்து ஒளிவீசி நிற்கிறது. இத்தகைய ஒளியில் இளைய பெண் யானை கன்றை ஈன்றது. அப்பெண் யானையின் பக்கத்தில் ஆண் யானை காவல் காத்து நிற்கிறது. இந்த பின்னணியானது, தலைவன் தலைவியை மணந்து இல்லறம் நிகழ்த்துகையில், அவன் இல்லறத்தில் புதல்வரை ஈன்ற தலைவி, தன் காதலன் தன்னைப் பாதுகாக்குமாறு மக்களுடன் மகிழ்ந்து இருப்பாள் என்பதனை உணர்த்துவதாக அமைந்துள்ளது.

களிறு பிடியைக் காத்திருத்தலை,

“பொறிநுதற் பொலிந்த வயக் களிற்று ஒறுத்தல்
இரும்பிணர்த் தடக்கையின் ஏமுறத் தழுவக்
கடுஞ்சூல் மடப்பிடி நடுங்கும் சாரல்” (அகம்.78:4-6)

எனும் வரிகள் விளக்குகிறது.

எடுத்துரைப்பில் இன்றியாமையாது இடம்பெறும் இந்தப் பின்புலம் பற்றிய விவரிப்பு சங்க இலக்கியப் பனுவல் பலவற்றிலும் மிகமுக்கிய இடம் வகிக்கின்றது.

முதற்பொருள், கருப்பொருள் என்கிற இரண்டுமே இந்தப் பின்புலத்தை வடிவமைக்கின்றன. அதோடு பனுவல் அரங்கேறும் நாடக அரங்காக இந்தப் பின்புலங்கள் பயன்படுகின்றன.

எடுத்துரைப்பியல் என்ற கோட்பாட்டின் வழியாக இலக்கியத்தின்மீது விசாலமான பார்வையைச் செலுத்த முடியும். பின்புலத்தை விவரிப்பதன் மூலம் இயற்கைச் சூழலோடு இணைந்த வாழ்க்கையை அறியமுடிகின்றது.

துணை நூல்கள்

பெ.மாதையன் –  அகத்திணைக் கோட்பாடும் சங்க அகக்கவிதை மரபும், பாவை பப்ளிகேன்ஸ், சென்னை,2009.
கே. பழனிவேலு- கூற்றுக்கோட்பாடும் தமிழ்க் கவிதையியலும், அகரம் ,தஞ்சாவூர்,2011.
கு.வெ. பாலசுப்பிரமணியன் (உ.ஆ) – நற்றிணை. நியூ செஞ்சுரி புக் ஹவுஸ்,சென்னை, 2004.
க.பஞ்சாங்கம் – நவீனக் கவிதையியல்: எடுத்துரைப்பியல், காவ்யா, சென்னை,2003.

*****

கட்டுரையாசிரியர் – முனைவர்பட்ட ஆய்வாளர்
தமிழ்த்துறை
பெரியார் பல்கலைக்கழகம்
சேலம். 636011.

 

-கு. பூபதி

காலந்தோறும் மக்கள் பயன்படுத்தி வந்த பொருட்கள் அதன் தேவை மற்றும் தனித்தன்மை கருதி அந்தந்தச் சூழலுக்கு ஏற்ப தனி வடிவமோ, பொது அமைப்பில் மாறுதலோ கொள்கின்றன. அப்புழங்கு பொருட்கள்வழி மேற்கொள்ளப்படும் ஆய்வு புழங்குபொருள் அல்லது பருப்பொருள் பண்பாய்வு என அறிஞர்களால்  வகைப்படுத்தப்படுகிறது. வாய்மொழி வழக்காறுகள், ஏட்டுச்சுவடிகள், கல்வெட்டுக்கள், பாறை ஓவியங்கள் போல புழங்கு பொருட்களும் அந்தந்த நிலமக்களின் பண்பாட்டுச் சூழல் செய்திகளைக் காலங்களின் ஊடாகக் கடத்தும் திறனுடையவை. குறுந்தொகைப் பாடல்களில் காணக்கிடைக்கும் புழங்கு பொருட்களையும், அதன்வழிப் பண்பாட்டுச் சூழலையும் இக்கட்டுரை ஆராய்கிறது.

பயன்பாடு:

புழங்கு பொருட்களை அவற்றின் பயன்பாடு மற்றும் பயன்பாட்டுக்களம் சார்ந்து, தொழில்சார் கருவிகள், வேட்டைக் கருவிகள், வேளாண்கருவிகள், அன்றாட வாழ்வில் புழங்கும் பொருட்கள் எனப் பாகுபடுத்தலாம். பெரும்பாலான அறிஞர்கள் புழங்குபொருட் பயன்பாட்டை கலை (Art) என்றும் கைவினை  (Craft) என்றும் இரு உட்பிரிவுகளாகக் காண்கின்றனர் என மானிடவியலாளர் ஹென்றி கிளாசி குறிப்பிடுகிறார். பயன்படுத்தப்படும் பொருட்கள் அனைத்தும் வாழ்க்கைக்கு அடிப்படைத் தேவையானவை என்று கொள்ள முடியாது. அவை மற்ற பயன்பாடுகளிலிருந்து நாம் வேறுபட்டு நிற்கிறோம் என்பதை வெளிப்படுத்துவதற்கும் அப்பண்பாட்டைக் காலங்கடந்து நிலைநிறுத்துவதற்கும் காரணிகளாக அமையலாம்.

கொல்லுத் தொழில்:

ஏழூரில் உள்ள மக்களின் பயன்பாட்டில் உள்ள மண்வெட்டி, களைக்கொத்து போன்ற தொழில் கருவிகளை ஆக்கவும், ஆக்கிய கருவிகளைப் பழுது நீக்கவும் கொல்லுப்பட்டறையில் கொல்லர் உலையில் பயன்படுத்தப்பட்ட உலைவாங்கு மிதிதோல் (துருத்தி) போன்ற கருவிகளைப் பழந்தமிழர்கள் புழக்கத்தில் கொண்டிருந்ததை,

      “ஏழூர்ப் பொதுவினைக் கோரூர் யாத்த
உலைவாங்கு மிதிதோல் போலத்”                        (குறு:172)

எனக் குறுந்தொகைப் பாடல் கூறுகிறது.

கொல்லர் உலையில் பயன்படுத்தப்படும் பட்டைக் கல்லைப்போன்ற வெம்மையை உடைய பாறை எனச் சுடுபாறையின் வெம்மையைக் கூற புழங்குபொருள் உவமை பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது இதனை,

‘உலைக்கு லன்ன பாறை யேறி’ (குறு:12) என்ற வரிகளால் அறியலாம்.

வார்த்தல், கடைசல் கருவிகள்:
விவசாயத்திற்குப் பயன்படும் கருவிகள் அனைத்தும் மரப்பிடி கொண்டு அமைக்கப்பட்டவையாகும். அதுமட்டுமன்றித் தேர்கால்களில் கால்கள் அகலாமல் இருப்பதற்கும் அணிகலனாக அலங்கரிப்பதற்கும் ‘பூண்’ என்னும் வளையம் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. இப் பூணை இரும்பு, பித்தளை, செம்பு போன்ற உலோகங்களால் செய்து பயன்படுத்தி வந்துள்ளனர். வளைய வடிவில் செய்யப்பட்ட பூண் விவசாயக் கருவிகளில் புழக்கத்திலிருந்ததை ஓதஞானியார் குறிப்பிடுகையில்,

‘பூண்வனைந் தன்ன பொலஞ்சூட்டு நேமி
வாள்முகம் துமிப்ப வள்இதழ் குறைந்த’  (குறு:227) என்ற பாடல்வரிகளில் ஆவணப்படுத்துகின்றார்.

சங்கப்பாடல்களில் தலைவன் பொருளீட்டும் பொருட்டுத் தலைவியைப் பிரிந்து செல்லும்பொழுது மணிகள் கோக்கப்பட்ட தேரில்சென்று பொருளீட்டுவதாக ஏராளமான பாடல்களில் ஆவணப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. அம்மணிகள் ஊது உலையில் இட்டு வார்த்து, மணிகள் செய்யப்பட்டதையும் அம்மணிகள் புழக்கத்திலிருந்ததையும்…….

      ‘ ………………………………….மெழுகான்
றூதுலைப் பெய்த படுவாய்த் தெண்மணி’      (குறு:155) என்ற பாடல்வரிகளால் அறியலாம்.

தச்சுத்தொழில் பொருட்கள்:

மரவேலைகளை மரத்தச்சரும், கல்லைப் பயன்படுத்திச் செய்யும் வேலைகளைக் கல்தச்சரும் மேற்கொண்டனர். சிறுவர்களின் விளையாட்டுப் பொம்மையாகச் சிறுவண்டியும், அதனுடன் பூட்ட சிறிய பொம்மைக் குதிரையும் விளையாட்டுப் பொருளாக மரத்தச்சரால் செய்தளிக்கப்பட்டதை….

      ‘தச்சன் செய்த சிறுமா வையம்
ஊர்ந்தின் புறாஅ ராயினும் கையின்
ஈர்ந்தின் புறூஉ மிளையோர் போல’      (குறு: 61)

என்ற பாடல்வரி படம்பிடித்துக் காட்டுகிறது. தச்சர் செய்த அச்சிறுமா பெரிதும் புழக்கத்தில் இருந்ததற்கு ஏராளமான சான்றுகள் சங்கப்பாடல்களில் காணக்கிடக்கின்றன. அவற்றில்,

      ‘தச்சச் சிறாஅர் நச்சப் புனைந்த
ஊரா நற்றே ருட்டிய புதல்வர்’  (பெரு: 248) என்று பெரும்பாணாற்றுப்படையும் சுட்டுகிறது.

உலக்கை:

பச்சைநெல்லை ஊறவைத்து அவல் இடிப்பதற்கு  நன்கு முற்றிய கரிய வைரம் பாய்ந்த மரத்தினால் செய்யப்பட்ட உலக்கை பெரிதும் பயன்படுத்தப்பட்டு வந்துள்ளது. அவல் இடிக்கும்போதும், விவசாய வேலைகள் செய்யும்போதும் உடற்சோர்வு தெரியாமல் இருப்பதற்கு வாய்மொழியாக பாடல்களைப் பாடுவது வழக்கம் அவ்வகையில் பாடப்பட்ட பாடல்களில் ‘வள்ளைப்பாட்டும்’ ஒன்றாகும். இப்பாடல் இலக்கிய வகையில் இடம் பெற்றிருப்பதை அறியலாம்.

      ‘பாசவ லிடித்த கருங்கா ழுலக்கை
ஆய்கதிர் நெல்லின் வரம்புஅணைத் துயிற்றி’   (குறு: 238)

என்ற குன்றியனார் பாடல்வரியின் மூலம் வைரம் பாய்ந்த உலக்கை பயன்படுத்தப்பட்டிருப்பதை உணரமுடிகிறது.

விதைக்குறு வட்டி:

சங்ககாலத் தமிழர்கள் தானியங்களைச் சேகரித்து வைப்பதற்கும், தானியங்களை வயல்வெளிகளில் விதைப்பதற்கு எடுத்துச் செல்வதற்கும் விதைக்குறு வட்டியைப் பயன்படுத்தி வந்துள்ளனர். விதைக்குறு வட்டியானது பனங்குருத்தோலைகளால் முடையப்பெற்ற சிறுபெட்டியாகும் இப்பெட்டி புழக்கத்திலிருந்தது தலைவி கூற்றாக வரும்

‘முதைப்புனங் கொன்ற வார்கலி யுழவர்
விதக்குறு வட்டி போதொடு பொதுளப்’ (குறு: 155) என்ற பாடலால் அறியக்கிடக்கிறது.

விதைப்புக்கூடையின் பயன்பாடு குறுந்தொகையில் மட்டுமல்லாது ஐங்குறுநூறு, நற்றிணை போன்ற சங்கப்பாடல்களிலும் விரவிக்கிடப்பதை ஆங்காங்கே காணமுடிகிறது.

இன்றும் விதைக்குறு வட்டியைப் பல பெயர்களில் அதாவது,விதைப்பெட்டி, பெட்டிக்கூடை, சாட்டுக்கூடை, மக்கிரி, கொடாப்பு எனப் பலவடிவங்களில் பயன்படுத்தி வருகின்றனர். விதைக்குறு வட்டியானது பனையோலைகளாலும், மூங்கிலைப் பயன்படுத்தியும் அதே வடிவில் அதே பயன்பாட்டில் இன்றும் நிலைத்திருப்பதைக் பண்பாட்டுக்கூறாகக் கருதலாம்.

பொன்செய் பாவை:

அரசனைப் பிழைத்தவர் தம் எடைக்கு எடை பொன்தருதல் என்பது வழக்கிலிருந்ததை பல சங்கப்பாடல்கள் உணர்த்துகின்றன, இதனை,

“மண்ணிய சென்ற வொண்ணுத லரிவை
புனறரு பசுங்காய் தின்றதன் றப்பற்
கொன்பதிற் றொன்பது களிற்றொ டவணிறை
பொன்செய் பாவை கொடுப்பனங் கொள்ளான்
பெண்கொலை புரிந்த நன்னன் போல்’  (குறு: 292)

என்ற பாடல் காட்டுகிறது. பொன்செய்பாவை என்ற புழங்குபொருள் பண்பாடு சார்ந்து பயின்று வந்ததைப் பெருங்கதை குறிப்பிடுகையில்,

      “……ஆடுவி குளிரெனின்
ஆடகப் பொன்னினு மளவி னியன்ற
பாவை யாகும் படுமுறை”   (பெருங்: 1:40:371-3) என்ற பெருங்கதைப் பாடல் வழியும்,

      “பொன்செய் பாவை வயிரமொடு ஆம்பல்’ (அக:127-8)

என்ற மாமூலர் எழுதிய அகநானூற்றுப் பாடல் வழியும் அறிய முடிகிறது.

அரசனைத் தொடர்ந்து வழிபடு தெய்வத்திற்கும் எடைக்கு எடை பொன்னாய், வெள்ளியாய், நெல்லாய், உப்பாய்க் கொடுக்கும் வழக்கம் மரபாக இன்றும் நிலைத்திருக்கிறது.

ஆடிப்பாவை

“கையுங் காலுந் தூக்கத் தூக்கும்
ஆடிப் பாவை போல”  (குறு: 8)

என்ற பாடல், கண்ணாடி முன்னின்று தம் கைகளையும், காலையும் தூக்கத் தானும் தூக்கும் ஆடிப்பாவையை மனைவிக்கு அடங்கி அவள் சொல்லுக்கு ஆடும் தலைவனைச் சிறுமைப்படுத்த ஒப்புமைப்படுத்துவது பரத்தையின் கூற்றாகக் கூறப்படுகிறது.

“ஆடியுப் பாவை போனீயணங்கிய தணங்க வென்றான்” என சீவகசிந்தாமணியும் (957) ஆடிப்பாவை குறித்துக் கூறுகிறது.

“தாதிற் செய்த தண்பனிப் பாவை”                       (குறு: 48)

“முறிகண்டன்ன மெல்லென் சீறடிச்

சிறுபசும் பாவையும் எம்முள்ளார்”                       (குறு: 278)

ஆகிய குறுந்தொகைப் பாடல்வரிகள் பாவை செய்தலைக் குறிப்பிடுகின்றன.

கண்ணாடித் தோற்றம், பாவை (பொம்மை) எனும் புழங்குபொருளாகி, நெடிய காலத்தினூடே கடந்து பண்பாட்டின் தொடர்ச்சியாய், ‘கையுங் காலுந் தூக்கத் தூக்கும் பாவை’ நிலையிலிருந்து ‘நிகழ்த்துவோன் விரலசைவுக்கு ஆடும் பாவை’ எனப் பாவைக் கூத்தாக படிமலர்ச்சி பெற்றதை அறியலாம்.

ஞெகிழி

அறுவடைக்குத் தயாரான விளைபொருட்களைக் கிளி, குருவிகளிடமிருந்து காக்க கவண், பறை, தட்டை என ஒலியெழுப்பியோ, அச்சுறுத்தியோ தினைப்புனங் காவல் மேற்கொண்டனர்.

“ஞெகிழியின் பெயர்ந்த நெடு நல்யானை”      (குறு: 357)

எனும் பாடல்வழிக் கொள்ளிக் கட்டைக்கு அஞ்சி விலகிய யானை காட்டப்படுகிறது.

“ஒளிதிகழ் ஞெகிழியர் கவணையர் வில்லர்
களிறுஎன ஆர்ப்பவர் ஏனல் காவலரே”  (கலி: 52:13)

என்ற கலித்தொகைப் பாடல் தினைப்புனக் காவலில் ஒளிதிகழ் ஞெகிழி, வில், கவண் பயன்பாட்டைப் பறைசாற்றுகிறது. ஒளியும் வெம்மையும் கொண்ட ஞெகிழி காவல் குறிப்பாகப் படிமலர்ச்சி பெற்ற புழங்கு பொருள்களாகி, இன்றும் விழாக்களிலும், சடங்கு நிகழ்த்துகைகளிலும் ‘தீப்பந்தம் பிடித்தல்’ என்ற பண்பாட்டிற்கு வேராக விளங்குகிறது.

“தழலும் தட்டையும் குளிரும் பிறவும்”        (குறு: 34)

“படுகிளி கடியுதட கொடிச்சி கைக்குளிரே”      (குறு: 291)

பாடல்களில் இடம்பெற்ற கிளியை விரட்டுவதற்குப் பயன்படுத்தப்படும் பொருட்களான பறை, தட்டை போன்றவை இன்றும் புழக்கத்திலுள்ளன.

எருமண்

‘கான்யாற்று எருமண்’ கூந்தல் கழுவப் புழங்கியதை,
      “கூழைக்கு எருமண் கொணர்கஞ் சேறும்”                 (குறு: 113)

என்ற பாடல் சுட்டுகிறது. தற்காலத்தில் பெண்கள் தங்கள் கூந்துலுக்கு எருமண்ணுக்கு மாற்றாக மூலிகைப் பொருட்களையும், வேதி நறுமணப் பொருட்களையும் பயன்படுத்தினாலும், ‘எருமண்’ பாரம்பரிய இயற்கை வழிமுறையாகவும், வைத்திய முறையாகவும் இன்றும் உயிர்ப்புடன் திகழ்கிறது.

மண்கலமும் பொன்கலமும்

தற்காலத்தில் அன்றாடப் புழங்குபொருட்களில் பயன்படக்கூடிய பொருட்கள் இரும்பு, செம்பு, ஈயம், பித்தளை போன்ற உலோகங்கள் பயன்படுத்தப்பட்டாலும் பச்சை மண்ணால் செய்யப்பட்ட மட்கலப் புழக்கம் இன்றும் அதன் மதிப்புக்குறையாமல் இருக்கிறது, மட்பாண்ட பயன்பாட்டையும் பொன்னால் ஆன பாத்திரங்களின் பயன்பாட்டையும் குறுந்தொகை சுட்டுகையில்,

“பெயல்நீர்க் கேற்ற பசுங்கலம் போல”                    (குறு: 29)

“செம்பொற் புனை கலமும்”                               (குறு: 356)

எனக் குறிப்பிடுவதை அறியலாம்.

கைவளைகள்

பல்வேறு அளவுகளில் செய்யப்பட்ட கைவளைகள் விற்பனை செய்பவரை,

“சிறியவு முளவீண்டு விலைஞர்கை வளையே”      (குறு: 117)

என்ற பாடல் காட்டுகிறது.

“கோடீ ரிலிங்குவளை நெகிழ நாளும்”                  (குறு: 365)

எனச் சங்குகளை அறுத்துச்செய்த வளையல்கள் பயன்பாடு சுட்டப்படுகிறது.

‘வளைஞெகிழ்தல்’ என்பது கைவளை நெகிழ்தல் என்ற இயல்புப் பொருளை மட்டுமின்றி, பிரிவுத்துயர் ஆற்றாமல் உடலும், உள்ளமும் சோர்வுற்று புனையா ஓவியமாகக் காட்சிதரும் தலைவியின் மெலிவைக் கூறும் குறியீடாகவும் விளங்குகிறது.

‘கைவளை அணிதல்’ வரவையும், மகிழ்வையும் குறிப்பதாகவும், ‘கைவளை நெகிழ்தல்’ பிரிவையும், துன்பத்தையும் குறிப்பதாகவும் அமைந்துள்ளது. கைவளைகள் பொன்னாலும், முத்தாலும் செய்யப்பட்டதையும், ஆபரணங்களைப் பாதுகாக்க ‘பொன்பெய்பேழை (Jewel Box)

பயன்படுத்தப்பட்டதையும்,

      “இன்னாக் கானமு மினிய பொன்னோடு
மணிமிடை யல்குன் மடந்தை”                      (குறு: 274)

      “பொன்செய் பேழை முய்திறந் தன்ன”              (குறு: 233)

கூழைக்கு எருமண் கொணர்கஞ் சேனும்                (குறு: 239)

ஆகிய பாடல்களால் அறியலாம்.

பொன்னை உரைத்துப் பாரிக்கும் உரைகல் புழக்கத்தை,

      “………….. பொன்னின்
உரைதிகழ் கட்டளை கடுப்ப மாச்சினை”            (குறு: 192)

என்ற வரிகளாலும் அறியலாம்.

தொகுப்புரை

ஈராயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னிருந்த சமூகத்தைப் பற்றி அறிந்துகொள்ள புழங்கு பொருள்கள் குறித்த செய்திகள் முக்கியத் தரவுகளாகின்றன. இலக்கியங்களில் உண்மைத் தன்மை குறித்த ஐயம் எழுந்தாலும், ஒவ்வொரு பாடலையும் ஒப்புநோக்க உரிப்பொருளை விளக்க இயல்பாகக் காட்டப்பட்டவையாக புழங்குபொருள்கள் திகழ்கின்றன என்ற உண்மை தெற்றென விளங்குகிறது. தொன்மையும், தரவுகளில் செழுமையும் கொண்ட குறுந்தொகைப் பாடல்களில் கூறப்பட்ட புழங்கு பொருட்கள் பண்பாட்டுச் சூழல் ஆய்வுக்குக் கருவூலமாகத் திகழ்கின்றன.

பார்வை நூல்கள்:

1. குறுந்தொகை மூலமும் உரையும் 2009, டாக்டர். உ.வே.சா நூல்நிலையம், சென்னை.
2. சீவகசிந்தாமணி மூலமும் உரையும், நான்காம் பதிப்பு, 2015. சாரதா பதிப்பகம், சென்னை.
3. நற்றிணை மூலமும் உரையும், 2015, ஔவை துரைசாமிப் பிள்ளை,
   சாரதா பதிப்பகம், சென்னை.

*****

கட்டுரையாளர் – பகுதிநேர முனைவர்பட்ட ஆய்வாளர்,
முனைவர் ஆறுச்சாமி.செ. – நெறியாளர்
உதவிப் பேராசிரியர்
தமிழ்த்துறை
கற்பகம் உயர்கல்வி கலைக்கழகம்
ஈச்சநாரி, கோவை-21 

 

 

-ப.காளீஸ்வரமூா்த்தி

ஆதிமனிதனிடத்தில் உண்டான அச்சம், எதிர்பார்ப்பு உணர்வெழுச்சிகளால் தோற்றம் கண்ட தெய்வ வழிபாட்டு முறையில் ஒவ்வோர் இனக்குழுச் சமூகமும் தனக்கு அன்றாடம் கிடைக்கும் வேட்டை மற்றும் உற்பத்தி சார்ந்த உணவுவகைகளைத் தனது தெய்வத்திற்குப் படையலாக்கி வழிபட்டுவந்தது. இந்த வழிபாட்டுமுறை, காலவோட்டத்தில் ஏற்பட்ட சமூக மாற்றங்களாலும் மனித நாகரிகத்தின் பரிணாம வளா்ச்சியாலும் பல்வேறு மாற்றங்களுக்கு உள்ளாகி, சடங்குகளாக இன்றைக்கும் புழக்கத்தில் இருந்துவருகின்றது. இந்த வழிபாட்டு முறையிலான “சடங்கென்பது சிரத்தைக்குரிய வாழ்வில் குறியீட்டளவில் உந்துதலைப்பெற அல்லது நேரடியாகப் பங்கெடுத்துக் கொள்ளப் பொருத்தமான நடத்தை முறைகளுடன் தன்னார்வமாக நிகழ்த்தும் ஒரு நிகழ்வாகும்” என்று மானுடவியல் அறிஞா் பக்தவச்சலபாரதி குறிப்பிடுகின்றார்

மனித சமுதாயத்தின் முதல்நிலையான வேட்டைச்சமூகத்தில் கிடைத்த இறைச்சியைப் பங்கிட்டுக் கொண்டதோடு, இயற்கையாகிய தெய்வத்திற்குப் படைத்து வணங்கினான். வேட்டைச் சமூகத்தில் தொடா்ந்த இவ்வழிபாடானது வேளாண் நிலப்பகுதி மக்களால் காடுறை தெய்வமாக மாற்றம் பெற்றது. சங்க இலக்கியங்களில் காடுறை தெய்வவழிபாடு நிகழ்ந்தமைக்கான சான்றுகள் பல இருப்பது யாவரும் அறிந்ததே.

இத்தெய்வங்கள் வேட்டைச் சமூகத்தில் இருந்து வேளாண்மை சமூகத்திற்குள் நுழைந்து வேளாண் நிலம் சார்ந்த காவல் தெய்வங்களாகவும், வனதேவதைகளாகவும் குறிப்பிட்ட எல்லைவரை ஆற்றல் செலுத்தக்கூடிய எல்லைக்காவல் தெய்வங்களாகவும், தொடா்ந்து இன்றுவரை வழிபடப் படுகின்றன.

பல்லாயிரம் ஆண்டுகளுக்குமுன்பு தோன்றிய மனிதன் விலங்காண்டி நிலையிலிருந்து காட்டாண்டி நிலைக்கும், காட்டாண்டி நிலையிலிருந்து தற்கால நாகரிக நிலைக்கும் முறையாக வளர்ந்து வந்துள்ளான். இப்படி மலர்ச்சியில், ஆதிமனிதனின் விலங்காண்டி நிலையில் தோற்றம் கொண்ட தெய்வ வழிபாட்டுமுறை, தற்கால நாகரிக வாழ்வு வரையில் எத்தகைய மாற்றங்களை அடைந்துவந்துள்ளது என்பதையும் அவ்வழிபாட்டுமுறையில் நிகழ்த்தப்படும் சடங்குமுறைகள் காலமாற்றங்களுக்கேற்பவும், பிற சமயங்களின் ஊடுருவல் காரணமாகவும், எத்தகைய மாற்றங்களை அடைந்து வந்துள்ளது என்பதனை ஆராயும் விதமாக  இக்கட்டுரை அமைந்துள்ளது.

இத்தெய்வத்திற்கு வழிபாடு செய்வோர் அந்தந்த நிலப்பகுதியின் உரிமையாளா்களாகவும் அவா்களுடைய வம்சாவளியினராகவும் இருக்கின்றனா். அதாவது முன்னோர்களாக வாழ்ந்து இறந்தவா்களை அவா்களின் கால்வழியினா் (உறவுமுறையினா்) தெய்வமாகப் போற்றி வழிபட்டு வருகின்றனா்.   தொடக்க காலத்தில் இரத்த உறவுமுறை கொண்ட நிலப்பகுதியின் உரிமையாளா்கள் வழிபாடு செய்து வந்தனா். இவ்வழிபாட்டுமுறை மாதத்தின் ஒருசில தினங்களிலும் பின்னா் வருடத்திற்கு ஒருமுறை இரத்தபலி கொடுத்தும் வழிபாடு நடைபெற்று வந்துள்ளது. பிற்காலத்தில் ஏற்பட்ட வழிபாட்டு மாற்றங்களாலும் பிறசமயங்களின் ஊடுருவல்களாலும் மேல்நிலையாக்கத்தின் மூலமாகவும் வழிபாட்டுமுறையில் மாற்றம் ஏற்பட்டது, நிலவுடைமையாளர்களைத் தொடா்ந்து மாதாந்திர ஊதிய அடிப்படையில் பண்டாரம் எனும் பூசைசெய்யும் பூசாரி இனத்தவா் பூசைசெய்கின்றார். ‘தற்காலத்தில் ஏற்பட்ட சமஸ்கிருதவயமாக்கலின் மூலம் அந்தணா்கள் பூசாரிகளாகத் தொல்பழஞ் சமூகத்தின் தொடா்புகளைப் புறக்கணிக்கும் வகையில் தங்களுடைய சமயத்தினை முன்னிறுத்திவருகின்றனர். இதனால் பழந்தமிழரின் தெய்வ வழிபாட்டுமுறைகள் மாற்றம் பெற்ற வருகின்றன. இதற்கு முதன்மைக் காரணம் பிறசமயவாதிகள் தங்களுடைய சமயங்களை உயா்வாகக் காட்டவும் தொல்பழந்தமிழரின் தனித்துவமான தெய்வ வழிபாட்டுமுறைகளை அழித்தொழிக்கும் செயலில் ஈடுபட்டுள்ளனா். அதே சமயத்தில் காரணிகளாகக் கீழ்க்கண்டவற்றைக் குறிப்பிட வேண்டும்.

மனுதா்ம சாஸ்திரத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு பார்த்தோமானால் வா்ண பாகுபாடு அடிப்படையில் பிராமணரே மேலானவர்கள் என்றும் பிற வா்ணத்தார் அவா்களுக்குக் காவலாகவும், கீழ்ப்படிந்து பணிபுரிபவா்களாகவும் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளது.  இதனைத் தமிழ்மக்களின் வாழ்வியல் கூறுகளோடு ஒப்பிட்டுக் காணும்போது இச்சமூகத்தில் வா்ணப் பாகுபாடு என்ற பிரிவினை சுட்டிக்காட்டப்படவில்லை. இத்தமிழ்ச் சமூகத்தில் பிறப்பின் அடிப்படையில் பாகுபடுத்தப்படவில்லை, தொழில் சார்ந்தே ஒருசில பாகுபாடுகள் இருந்ததை மட்டும் பழந்தமிழ் நூல்களின் வழி அறிய முடிகின்றது.

ஏனெனில் சங்க இலக்கியங்களில் மனிதர்கள் சாதிய அடிப்படையில் பிரித்துக் கூறப்பட்டதற்கான சான்றுகள் எதுவும் இல்லை. மனிதா்கள் செய்யும் தொழிலின் அடிப்படையிலேயே அரசன், அந்தணா், வணிகா், வேளாளா், பாணா், கூத்தா், விறலியா் என்ற தொழிற்பாகுபாட்டைத் தோற்றுவித்தனா்.

இத்தகைய முறையில் அந்தணர்கள் ஆளும் வா்க்கத்தினரோடு ஒன்றி இருந்துகொண்டு அரசா்களின் ஆதரவோடு நிலங்களையும், பொருட்களையும், தன்வயமாக்கிக் கொண்டு மக்களை அடிமைகளாகப் பயன்படுத்தத் தொடங்கினர்.  தமிழ்ச்சமூகத்தில் அதுவரை இல்லாத பிறப்பினடிப்படையிலான ஏற்றத் தாழ்வுகளைக் கற்பித்தனா். அத்தகைய காலகட்டங்களில் தங்களை உயா்ந்தோராகவும் மற்ற மனிதர்கள் அனைவரையும் தாழ்ந்தவா்களாகவும் கருதிச் சாதியப் பாகுபாட்டை முன்னிறுத்தினார்கள்.

தொடக்க காலத்தில் மனிதன் மனிதனாகவே வாழ்ந்துவந்தான். விலங்குகளைப் போன்று கூட்டம் கூட்டமாகவும் குழு இனக்குழு வாழ்வினை மேற்கொண்டுவந்தான். இரண்டாம் காலகட்டத்திலும் வளா்ச்சி நிலையிலும் ஏற்பட்ட மாறுதல்களின் அடிப்படையில் மனிதர்களைப் பிரிக்கத் தொடங்கினார்கள். அவர்கள் செய்யும் தொழில் அடிப்படையில் மனிதா்களைப் பிரித்தறிந்துள்ளனா்.

இத்தகைய பிரிவினை அதிகாரவா்க்கமும் ஆதிக்கவா்க்கமும் ஒன்றிணைந்து  தனக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்தத் துவங்கின. மக்களை அடக்கி ஒடுக்கி மக்களின் பண்பாட்டு வடிவங்களில் தங்களின் கருத்தியலைப் புகுத்தினா்.

தமிழகத்தில் பல்வேறு காலகட்டங்களில் படையெடுப்புகள் நிகழ்ந்த வண்ணம் இருந்தன. கி.பி 3முதல் கி.பி 6 வரையிலான காலகட்டம் மிக முக்கியமான காலகட்டமாகும். சேர, சோழ, பாண்டிய அரசா்கள் ஆட்சியை முறியடித்து களப்பிரரும், பல்லவா்களும் தமிழகத்தை ஆண்ட காலப்பகுதியாக வரலாற்றறிஞர்கள் இக்காலகட்டத்தை குறிப்பர். இக்காலகட்டத்தில்தான் பக்தி இலக்கியம் உருக்கொண்டு பரவலாகத் தொடங்கியது. களப்பிரரும், பல்லவ அரசா்களில் சிலரும் சமண-பௌத்த சமயத்தை ஆதரித்ததனால் மக்களில் பெரும்பான்மையினர் இம்மதத்தினையே பின்பற்றினர். சைவ நாயன்மார்களுள் முக்கியமாகக் கருதப்பெறும் நாவுக்கரசா் சமண சமயத்திற்கு மாறியது குறிப்பிடத்தக்கதாகும். சமண-பௌத்தத்தின் தாக்கம் இங்கு மத  அடிப்படையில் ஆதிக்கம் செலுத்திக் கொண்டிருந்த சைவ மதத்திற்கும் சைவ-வைணவ, பிராமண-வேளாள நிலவுடைமையினா்க்கும் பெரும் ஆபத்தை விளைவித்துக் கொண்டிருந்தது. ஆனால் மக்கள் களப்பிரா் பல்லவா் ஆட்சிக்காலத்தில் சாதி இழிவிலிருந்தும் மத அதிகார வா்க்கத்தின் அடக்கு முறைகளிலிருந்தும் விடுபட்டுச் சுதந்திரமாக வாழ்ந்தனா். இக்களப்பிரா்கள்; காலத்தை சைவ சமய ஆய்வாளா்கள் வரலாற்றின் இருண்ட காலம் என்று குறிப்படுவா். அத்தகைய காலகட்டம் சைவா்களுக்கு இருண்ட காலமாகவும் மக்களுக்குப் பொற்காலமாகவும் இருந்து வந்தது. இதனை எதிர்கொள்ளும் விதமாக சைவர்களும் வைணவா்களும் இயக்கமாகத் திரண்டனா். சைவத்தை வீழ்ச்சியிலிருந்து காக்க சமண-பௌத்ததை கடுமையாக எதிர்த்தனா். அதோடு சைவ மதத்திலிருந்து ஆதிக்கக் கூறுகளைத் தற்காலிகமாக அகற்றி மக்களைத் தன்வயப்படுத்தினா். மக்களின் மரபான வழிபாட்டு முறைகளைத் தொன்றுதொட்டு வழிபடப்பட்டுவரும் தெய்வங்களோடு மேனிலையாக்கம் செய்து சைவ மதத்தோடு இணைத்தனா்; சைவம் வெற்றி பெற்றது. மீண்டும் வர்ண சாதி அமைப்பை வலுப்படுத்திக் கொண்டனா். தொன்றுதொட்டு வழிபடப்படும் தெய்வங்கள் பெருந்தெய்வ வழிபாட்டுடன் இணைக்கப்பட்டு ஒரு புதிய வழிபாட்டுமுறை தோன்றியது.

தற்காலத்தில் மக்கள் பாரம்பரியமிக்க தரவுகளை விட்டும், திராவிடதெய்வங்களின் உண்மைத் தரவுகளை மறைக்கும் வகையிலும் வழிபாட்டு முறைகளை தெய்வம் சார்ந்தபுராணக் கதைகளையும் கட்டுக்கதைகளையும் கூறி மக்களைத் திசைதிருப்பிப் புதியபாதையை நோக்கி இட்டுச் செல்கின்றார்கள்.

இதனால் மக்களின் இயற்கை வாழ்வியலும், நிலம் மற்றும் நிலம் சார்ந்ததொடா்புகளை அழிக்கும் விதமாகப் பிற சமயத்தவரின் ஊடுருவல்களும் நிலவுகின்றன. சிறுதெய்வ வழிபாட்டில் சாதியமும் ஆதிக்கவா்க்கமும் ஊடுருவி அதன் தனித்தன்மைகளை அழித்துவரும் அவலநிலை பரந்துவிரிந்து காணப்படுகின்றது.

*****

பார்வை நூல்கள்:

1)பக்தி இலக்கியம்  –  ப. அருணாச்சலம், பாரி புத்தக நிலையம், 1970,    சென்னை.

2)மதமும் பண்பாடும் –   எஸ். இராதாகிருஷ்ணன் (மொழிபெயர்ப்பாளர்  -வி.எஸ். வி. ராகவன்), வள்ளுவர் பண்ணை, 1977, சென்னை.

3)தமிழர் சமய வரலாறு – அ. வேலுப்பிள்ளை, பாரி புத்தகப் பண்ணை, 1985, சென்னை.

4)தமிழர் சமுதாய வரலாறு –  க. ப. அறவாணன், மொழிக்கோட்டம், 1992, பாண்டிச்சேரி.

5)மானிடவியல் கோட்பாடுகள் –  பக்தவச்சலபாரதி, வல்லினம், 2005, பாண்டிச்சேரி.

*****

கட்டுரையாளர் – உதவிப்பேராசிரியர்,
கற்பகம் உயா்கல்வி கலைக்கழகம்,
கோயம்புத்தூர்.