Blog

நிர்மலா ராகவன்

பூனைகள் பலவிதம்

பூனையே கடவுள்

பண்டைய எகிப்தில் பூனை வடிவிலிருந்த கடவுளைத் தொழுதுவந்தார்கள். ஏனெனில், உயிருக்கு அபாயம் விளைவிக்கும் தேள், பாம்பு போன்ற விஷ ஜந்துக்களைக் கொல்லும் ஆற்றல் பூனைக்கு இருந்தது. அதன்பின், ஒரு குடும்பத்தின் மக்கள் பெருக்கம், அமைதி ஆகியவைகளுக்கான தெய்வமாக மாறியது.

இப்போது எல்லா நாடுகளிலும், வீட்டுக்குள்ளேயே வளர்க்கப்படும் செல்லப்பிராணிகளாக பூனைகள் இருந்து வருகின்றன.

மனிதர்களைப்போலவே பிராணிகளுக்கும் உணர்வுகள், திறமைகள் எல்லாம் இருக்கின்றன. அது புரியாதவர்கள்தாம், `எனக்கு நாய், பூனையெல்லாம் பிடிக்கவே பிடிக்காது. சூ, சூன்னு விரட்டுவேன்!’ என்கிறார்கள்.

பூனைகள் மக்கு!

முன்பொருமுறை ரீடர்ஸ் டைஜஸ்ட் ஆங்கிலப் பத்திரிகையில் ஒரு கேலிப்படம் பார்த்தேன். `நில், படு, கைகுலுக்கு!’ என்று என்ன ஆணை பிறப்பித்தாலும் ஒரு பூனை எதுவும் புரியாது, அப்படியே உட்கார்ந்திருப்பதுபோல் வரையப்பட்டிருந்தது. இறுதியில், `சமர்த்துப் பூனை!’ என்று பாராட்டுவார் கட்டளையிட்டவர். அப்போது வேடிக்கையாக இருந்தது.

ஆனால், நாய்களைப்போல் பூனைகளுக்கு எதுவும் புரியாது, மனிதர்கள் சொன்ன சொல் கேட்டு நடக்காது என்ற கருத்து எவ்வளவு தவறு என்று பூனைகளுடன் நெருங்கிப் பழகியபின் புரிகிறது.

பூனைக்குட்டிகளின் வரவு

ஒரு தாய்ப்பூனை வருடத்திற்கு மூன்று அல்லது நான்கு முறை பிரசவிக்கும். ஒரே சமயத்தில் மூன்று குட்டிகளை ஈனும்போது, அவைகளைப் பார்த்துக்கொள்ளும் சக்தி இல்லாவிட்டால், எங்காவது கொண்டு விட்டுவிடும்.

அப்படி எங்கள் வீட்டுக்கு ஐந்து முறை பூனைக்குட்டிகள் வந்திருக்கின்றன.

பாவம் வரும்!

எங்கள் பாட்டி வீட்டில் பூனைகள் சர்வசாதாரணமாக நடக்கும். சிறு வயதில், `பூனைகளைத் தொடாதே! அதன் ஒரு ரோமம் உதிர்ந்தால், ஏழேழு ஜன்மங்களிலும் துயர்ப்படுவாய்!’ என்று பயமுறுத்தி இருந்தார்கள். அத்துடன், `பூனை பிராண்டிவிடும்!’ என்ற மிரட்டல் வேறு. அதனால், பூனைகளைப் பார்த்தாலும் பாராததுபோல் நடந்துவிடுவேன்.

முதலாம் குட்டி

பதின்மூன்று வருடங்களுக்குமுன் நடந்த சம்பவம் அது. எங்கள் வீட்டு வாசலில் நிறுத்தப்பட்டிருந்த காருக்கு அடியிலிருந்து ஒரு பூனைக்குட்டியின் மெல்லிய குரல் இடைவிடாமல் கேட்டுக்கொண்டிருந்தது. `ஐந்து நாட்களே ஆன குட்டி!’ என்றார் மிருக வைத்தியர். அக்குட்டியின் உடல் ரோமம் இல்லாது வழவழவென்று இருந்தது. `யாரோ அதைக் கொல்ல முயற்சித்து, சுடுநீரை அதன்மேல் கொட்டியிருக்கவேண்டும்!’ என்று அவர் மேலும் கூற, அதிர்ந்தோம்.

அந்தக் குட்டியின் வாயில் பாலில் தோய்த்த பஞ்சைப் பிழிய ஒருவர், மடியில் போட்டுக் கொஞ்ச சிறுவர்கள் என்று சிலர் எங்கள் குடும்பத்தில் இருந்ததால், எனக்கு வேடிக்கை பார்க்கும் வேலைதான் கிட்டியது. ஆனால், அடிக்கடி இடியோசை கேட்கும்போதெல்லாம் குட்டி (அந்தப் பெயரே நிலைத்துவிட்டது) என் மடியில் வந்து உட்கார்ந்துகொள்ளும். நான் விறைத்துப்போவேன்.

அதைத் தொடப் பிடிக்காது, `யாராவது இதைக் கீழே போடுங்களேன்!’ என்று கத்துவேன்.

`பாவம்! அது உன்னை அம்மாவா நினைக்கிறதும்மா. விரட்டாதே!’ என்று என் மகள் கூற, சற்று இளகினேன்.

அதுவரைக்கும் சில பூனைக்குட்டிகள் எங்கள் வீட்டில் கொண்டுவிடப்பட்டிருந்தாலும், அவைகளை வீட்டில் வளர்க்கக்கூடாது என்பதில் நான் உறுதியாக இருந்ததால், மார்க்கெட்டில் கொண்டு விட்டுவிடுவோம்.

இந்தக் குட்டிக்கோ சரியாக நடக்கத் தெரியவில்லை. தடுமாறி விழுந்துகொண்டே இருந்தது. மருத்துவரின் உதவி தேவைப்பட்டது. `நாமே கவனிக்காவிட்டால், என்ன பண்ணும், பாவம்!’ என்று, அது தங்கலாம் என்று பெரிய மனது பண்ணினேன்.

காலையில் என் அறைக்கு வெளியே குட்டி கத்தியதால், ஆகாரம் அளிக்கும் பொறுப்பு என்னுடையதாயிற்று. `உள்ளே வாயேன்!’ என்று நான் அழைக்கும்வரை கதவுக்கு வெளியே காத்து நிற்கும்.

எல்லாருடைய அன்புக்கும் உகந்ததாக ஆன குட்டி, எட்டு மாதங்களுக்குப்பின் காணாமல் போயிற்று. அதன் உடல்நிலை சீராக ஆகாததால், எங்காவது தனியாகப் போய் இறந்திருக்கும்.

அந்த துக்கம் மறைய சில மாதங்களாயின.

அம்மா பூனை

சில வருடங்களுக்குப் பிறகு வெள்ளையும் கறுப்புமான ஒரு தாய்ப்பூனை தன் குட்டி ஒன்றுடன் வாசலில் நின்று எதையோ வேண்டுவதுபோலக் குரல் எழுப்பியது. `பசி!’ என்று அதை உள்ளே அழைத்து உணவு அளிக்கப்பட்டது. அதுவும் தங்கிவிட்டது. ஆனால் வீட்டுக்குள் வரக்கூடாது என்ற தடையை மீறவேயில்லை. நான் தமிழில் என்ன பேசினாலும் உடனே புரிந்துகொண்டது.

`தட்டில் தண்ணி விடறேன். நகர்ந்துக்கோ,’ என்றால் விலகும். `இப்போ குடி!’ என்று நான் சொல்லும்வரை ஒதுங்கி நிற்கும்.

சில நாட்களுக்குப்பின் அதன் குட்டி காணாமல் போய்விட, தாய் துடிதுடித்தது. என் காலைச் சுற்றி சுற்றி வந்தது. அதன் வேதனை எனக்குப் புரிய, அருமையாகத் தடவிக்கொடுத்தேன். இப்போது பயமோ, அருவருப்போ இருக்கவில்லை.

மாஞ்சா

அதே சமயத்தில் இன்னொரு குட்டி பின்பக்கத்திலிருந்த கதவின்வழி எட்டிப்பார்த்து, தீனமான குரலில் கத்தியது. குழந்தைகள் குதூகலமாக அதைத் தேட, பயந்துபோய் எங்கோ ஒளிந்துகொண்டது. `வேண்டாம்!’ என்று பெற்ற தாயே எங்கோ கொண்டுவிட்டபிறகு, யாரை நம்புவது!

அம்மா பூனையிடம், `எங்கே அந்த இஞ்சி நிறக் குட்டி?’ என்று கேட்க, அது புதரிடையே ஒளிந்திருந்ததைக் காட்டிக்கொடுத்தது.

இருந்தாலும் பெரிய பூனைக்கு அந்தப் புதிய வரவு பிடிக்கவில்லை. தனக்கு ஆகாரம் கிடைக்காமல் போய்விடுமோ என்ற பயம். `ஸ்..’ என்று அதனருகில் போய் சீறும். குட்டி நடுங்கும்.

இந்தப் புதிய குட்டி எல்லாரிடமும் மிகவும் அன்பாக இருந்தது. அதன் அன்பைக் கண்ணிலேயே காட்டும். என் பேரன் உடலெல்லாம் ஏறி விளையாடும். `ரொம்பத்தான் செல்லம் கொஞ்சுகிறது! மாஞ்சா!’ (MANJA – மலாய் மொழியில் செல்லம்) என நாங்கள் கேலி செய்ததால், அந்தப் பெயரே நிலைத்துவிட்டது.

ஓயாத கர்ப்பம்

குட்டிகள் பிறந்த உடனே தாய்ப்பூனை மீண்டும் கருவுற்றுவிடும். மூன்றே மாதங்களில் மற்றொரு பிரசவம்.

அம்மா பூனையும் இந்த விதிக்கு விலக்கில்லை.பருத்த வயிற்றுடன் அது தள்ளாடியபடி நடக்க, மாஞ்சா அதைத் துரத்தியது!

மூன்று குட்டிகள்! அவை தாய்ப்பால் குடிக்கும்போது, மாஞ்சாவும் குடிக்க ஆரம்பித்தது. தடுக்காமல், அம்மா பூனை அதைத் தான் பெற்றதாகவே ஏற்று, அருமையாக நக்கும். ஒரு குட்டியைத் தானே எங்கோ கொண்டுபோய்விட, மிஞ்சியிருந்த இரண்டில் ஒன்று காரில் நசுங்கி இறந்தது. மிஞ்சியிருந்த `கறுப்புக்குட்டி’க்கு சுவற்றின்மேல் தாவுவது, ஒரு மெல்லிய சுவற்றின்மீது நடப்பது போன்ற வித்தைகளையெல்லாம் கற்றுக்கொடுக்கும் பொறுப்பை மாஞ்சா விரும்பி ஏற்றுக்கொண்டது.

மீண்டும் கருவுற்ற அம்மா பூனை எங்கோ போய் இறந்துவிட, மாஞ்சாதான் மிகவும் துக்கப்பட்டது. இரண்டு முறை, பெற்ற தாயையும், பாலூட்டி வளர்த்த தாயையும் இழந்த துயரம் அதற்கு. சாப்பிடுவதில் ஆர்வம் குறைந்தது. ரொம்ப இளைத்தது. உடல் உபாதைகள் வர ஆரம்பித்தன.

ஆதரவாக ஒரு அண்ணன் இருந்ததால், கறுப்புக்குட்டிக்குத் தாயின் இழப்பு எந்த பாதிப்பையும் ஏற்படுத்தவில்லை. அதற்கோ சாப்பிடுவதுதான் உலகமே. தன் பங்கை அவசரமாகச் சாப்பிட்டுவிட்டு, மாஞ்சாவின் தட்டுக்குப் போகும். அதைத் தவிர்க்க, அதைக் குண்டுக்கட்டாக வீட்டுக்குள் தூக்கிப்போய், கதவைச் சாத்திவிடுவோம். வெளியே மாஞ்சா சாவதானமாகச் சாப்பிடும்.

ஒரு முறை, `மாஞ்சா பாவம், குட்டி! அதைச் சாப்பிட விடு! நீதான் சாப்பிட்டாச்சே!’ என்று நான் சொல்ல, தன்னைத்தானே தண்டித்துக்கொள்வதுபோல வீட்டுக்குள் போய் உட்கார்ந்துகொண்டது!

சங்கீதம்

சாயந்திர வேளைகளில் பூனைகளுக்கு ஆகாரம் போட்டுவிட்டு, என் பேத்தி என்னிடம் இசை கற்க வருவாள். அப்போது இரண்டு பூனைகளும் உள்ளே வரும்.

`எப்படி ஒலி எழும்புகிறது?’ என்று ஸ்ருதிப்பெட்டியை கடித்துப் பார்த்து, திட்டு வாங்கியது மாஞ்சா! `அடிப்பேன்!’ என்று நான் ஆள்காட்டி விரலைக் காட்டி மிரட்ட, அதற்குப்பின், விட்டுவிட்டது.

இசைஞானமுள்ள பூனைக்குட்டி

ஒரு நாள், நான் எங்கள் வீட்டுக் காம்பவுண்டுக்குள் நடந்துகொண்டிருந்தேன். அப்போது, அங்கு ஒரு மேசைமேல் கண்ணை மூடியபடி படுத்துக்கொண்டிருந்த கறுப்புக்குட்டி ஒரு நீண்ட மூச்சை இழுத்து, `ஸா’ என்ற ஸ்வரத்தை நீண்ட நேரம் மூச்சுப்பிடித்துப் பாடியது!

எனக்கு மகிழ்ச்சியும், ஆனந்தமும் பொங்கின. நான் யாருக்கோ கற்றுக்கொடுப்பதை இந்தப் பூனைக்குட்டி சரியாகக் கற்றுக்கொண்டுவிட்டதே!

`அட சமர்த்து! இன்னொரு தடவை பாடு!’ என்றதும், மிகக் குறுகிய காலம் அதையே பாடிவிட்டு, தூங்கிவிட்டது!

அதன்பின், சில நாட்கள் நான் ஒவ்வொரு ஸ்வரமாகப் பாடிக் காட்டி, `எங்கே பாடு! சமத்து!’ என்று கொஞ்ச, திரும்ப இசைக்கும். உச்சரிப்பு சீனர்களுடையதைப்போல. அதாவது, `கா’ என்றால், `ங்கா!’ என்று கேட்கும். `மா’ என்ற ஸ்வரம் `ம்வா’ என்று கேட்கும். ஸ்ருதி சுத்தமாகப் பாடி, கேட்பவர்களை ஆச்சரியப்பட வைக்கும். என்னைத் தவிர வேறு யார் பாடச் சொன்னாலும் காதில் வாங்கிக்கொள்ளாது இருந்துவிடும்.

குரு வந்தனம்

ஒரு முறை, கறுப்புக்குட்டி தன் நெற்றியால் என் காலைத் தேய்த்து, அதன்பின் நக்கியது.
`என்ன பண்றது?’ என்று நான் அதிசயப்பட்டபோது, பேத்தி விளக்கினாள்: `பாடி முடிந்ததும் நான் உன் காலைத் தொட்டு வணங்குவதுபோல் இதுவும் செய்கிறது!’

தீனிப்போத்தி

தீபாவளிக்கு எங்கள் வீட்டுக்கு வந்திருந்தவர்கள் பேச்சும், சிரிப்புமாகப் பலகாரங்களை ஒரு கை பார்த்துக்கொண்டிருக்க, `தீனிப்போத்தி’யான (பாலக்காட்டு பிராமணர்களிடம் நான் கற்ற சொல்) கறுப்புக்குட்டி, அங்கேயே வட்டமிட்டது.

`நீ பாடு, மொதல்லே!’ என்று நான் ஒவ்வொரு ஸ்வரமாகப் பாட, அதுவும் உணவு கிடைக்கப்போகிறது என்ற மகிழ்ச்சியில் பாடிக் காட்ட, விருந்தினர் பிரமித்தார்கள். பரிசாக, அன்று சாப்பாட்டு நேரத்திற்கு முன்னரே குட்டிக்கு உணவு.

யாரோ மாஞ்சாவைக் காட்டி, `இது பாடாதா?’ என்று கேட்டார்கள்.

விட்டுக்கொடுக்காமல், `இது வேட்டைத்திறன் மிக்கது!’ என்று பதிலளித்தேன்.

பல்லி, கரப்பான் பூச்சி, தவளை, வெட்டுக்கிளி, போன்றவைகளை எங்கள் காலணிமேல் கொண்டுவந்து அர்ப்பணித்திருக்கிறது மாஞ்சா — `நீங்கள் எனக்கு ஆகாரம் கொடுக்கிறீர்கள். பிரதிபலனாக, நானும் என்னால் முடிந்ததை உங்களுக்கு அளிக்கிறேன்!’ என்பதுபோல்.

ஒரு முறை, இரண்டு பூனைகளும் என் காலணியைச் சுற்றி உற்சாகமாகத் துள்ளிக் குதித்துக்கொண்டிருந்தன. அருகில் போய் பார்த்தால், ஓரடி நீளத்தில் உயிருள்ள பாம்பு! (அருகே இருந்த செம்பனைத் தோட்டங்களை நாசம் செய்யும் எலிகளைக் கொல்ல பாம்புகளை வளர்ப்பார்கள்).

`நான் பாம்பெல்லாம் சாப்பிடுவதில்லை. தாங்க்ஸ், மாஞ்சா!’ என்றேன். சிறிது நேரத்தில் அந்தப் பாம்பு இறந்ததும், அதை வீட்டுக்கு வெளியே எறியலாம் என்று பேசிக்கொண்டிருந்தோம். மாஞ்சாவுக்கு அது புரியும் என்று நாங்கள் எதிர்பார்க்கவில்லை.

துடைப்பத்துடன் வந்தபோது, பாம்பைக் காணோம். தேடியபின், மாஞ்சா அதைக் காரின் அடியில் ஒளித்து வைத்திருந்தது தெரியவந்தது. அரைமணி நேரம் அதனுடன் போராடி, அந்தப் பாம்பை வெளியே எடுத்து, வாசலில் தூக்கிப்போட்டோம். மீண்டும் மீண்டும் தூக்கிக்கொண்டு வந்தது!

இன்னொரு முறை ஒரு குருவிக் குஞ்சைக் கொண்டுவந்தது.

`அதைத் தூக்கி எறியணும். வீட்டு வாசலெல்லாம் இறகும், ரத்தக்களறியுமாக ஆகிவிடும்,’ என்று நாங்கள் பேசியபடி உள்ளே போய்விட்டு வந்தபோது, குருவியைக் காணோம்.

`GOOD BOY, MANJA!”

`எங்கே போட்டே, மாஞ்சா?’ என்று நைச்சியமாகக் கேட்டதும், ஒளித்த இடத்திலிருந்து கொண்டு வந்து காட்டியது!

பெரியவர்களால் ஏமாற்றப்படும் குழந்தைக்கும், இந்தப் பூனைக்கும் என்ன வித்தியாசம்?

பூனைகளால் விளையும் நன்மைகள்

பூனைகள் ரத்த அழுத்தத்தையும், ஒவ்வாமையையும் குறைக்கும். ஒரு முறை பூனையைத் தடவினாலே நம் மனது அமைதிப்பட்டுவிடும். மாரடைப்பு வரும் சாத்தியக்கூறும் குறைவுதான் என்கிறார்கள் ஆராய்ச்சியாளர்கள்.

இதெல்லாம் நானும் அனுபவத்தில் கண்ட உண்மை.

தொடருவோம்

க. பாலசுப்பிரமணியன்

கற்றலும் வீட்டுச் சூழ்நிலைகளும் (7)

வீட்டுச் சூழ்நிலைகள் எவ்வாறு குழந்தைகளுடைய மனநிலைகளையும் அவர்களுடைய கற்றலின் திறன்களையும் முறைகளையும் பாதிக்கின்றன என்று நாம் பார்த்து வருகின்றோம். பல நேரங்களில் பெரியவர்களுக்குப் புலப்படாத சிறிய நிகழ்ச்சிகள், வார்த்தைப் பரிமாற்றங்கள் சிறார்களின் மனத்தில் வியத்தகு பாதிப்புக்களையும் அதனால் அவர்களுடைய சிந்தனை மற்றும் வாழ்க்கைப் போக்குக்களையும் மாற்றியதற்கான முன்னுதாரணங்கள் நமக்கு நித்தம் கிடைக்கின்றன.

பல ஆண்டுகளுக்கு முன்  நடந்த ஒரு நிகழ்ச்சி. பன்னிரண்டாம் வகுப்புக்கான தேர்வுகள் நடந்துகொண்டிருந்த நேரத்தில் கணிதத் தேர்வுக்கு முந்திய தினம் ஒரு மாணவனின் தாயார் நோய்வாய்ப்பட்டதன் காரணமாக இறந்து விடுகின்றார். அதனால் அந்த மாணவன் அந்தத் தேர்வுக்குச் செல்ல முடியவில்லை. மறுதினம் அவர்கள் கண்ணீருடன் என்னைச்சந்தித்தபோது “நான் IIT தேர்வில் நிச்சயமாகத் சார். ஆனால் இந்த கணிதத் தேர்வில் எழுத முடியாததால் அந்த வாய்ப்பை நழுவ விட்டுவிட்டேன் ” என்று துயரத்தோடு கூறினான். அவனை சமாதானப்படுத்தி “நீ மற்ற தேர்வுகளைச் சிறப்பாக எழுது. அதற்குப் பின் பார்க்கலாம் ” என்று தேறுதல் கூறி அனுப்ப அவன் மற்ற தேர்வுகளை சிறப்பாக எழுத, தேர்வின் அறிவுப்புகளுக்குப் பின் நடந்த  தனித்தேர்வில், கணிதத் தேர்வில் மீண்டும் எழுதி நூறு விழுக்காடு மார்க்குகள் பெற, அவனுடைய தேர்வுமுடிவை தனியாக முன்னிலைப் படுத்தி வெளியிட அவன் அதன் காரணமாக IIT யில் சேர்ந்து படித்தான்.

கற்றலில் சிறப்பாக இருந்தாலும் சில நேரங்களில் மாணவர்களுக்கு நோய் வாய்ப்படுவதாலோ, அல்லது குடும்பத்தில் ஏற்படும் குழப்பங்கள் காரணமாகவோ பாதிப்புகள் ஏற்படும் பொழுது அதற்க்கு குடும்பத்தைச் சார்ந்தவர்களும் கல்வி நிறுவனங்களைச் சார்ந்தவர்களும் உதவியாக இருந்து வழிநடத்திச் செல்லுதல் அவசியமாகின்றது.

அதே போல மிகச்சிறப்பாக பள்ளியிலே பத்தாம் படித்துக்கொண்டிருந்த மாணவனின் மதிப்பெண்களும் கல்வியைப் பற்றிய கவனமும் தொடர்ந்து பாதிக்கப் பட்டதை கண்டு கவலைகொண்ட பள்ளி ஆசிரியர்கள் விசாரித்த பொழுது, தாயை இழந்து நின்ற அந்த மாணவனின் தந்தை இரண்டு மாதங்களுக்கு முன் மறு திருமணம் செய்து கொண்டு புதிய உறவு வீடுதேடி வந்திருக்கும் நிலையில் அந்த நிர்பந்தங்களை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத மாணவனின் மனம் “திக்குத் தெரியாத காட்டில் ” இருப்பது போன்று உணர்ந்து நிலை மறந்தது.

இதுபோன்று குடிப்பழக்கத்திற்கு அடிமையாகி நித்தம் வீட்டிலேயே குடிக்கின்ற தந்தை, சூதாட்டங்களில் சம்பளங்களை இழந்து ஊர் முழுவதும் கடன் வாங்கிய பெற்றோர்கள், எப்பொழுதும் மற்ற குடும்பத்தினாரோடு தங்களை போட்டியிட்டு தேவைக்கு அதிகமான வாழ்க்கைகளோடு போராடும் குடும்பங்கள், பொய்மை மற்றும் லஞ்சம் போன்ற தவறான செயல்களில் ஈடுபடும் குடும்பத்தில் உள்ள குழந்தைகள், வன்முறையாலேயே தங்களுடைய சோதனைகளுக்கும் வெற்றிப்பாதைகளுக்கும் வழிதேடும் பெரியவர்கள் உள்ள இல்லங்கள் போன்றவற்றில் கற்றலுக்கான ஏதுவான சூழ்நிலைகள் இருக்க மிகக் குறைவான வாய்ப்புகளே உண்டு.

சரியாகப் படிப்பதற்கான சூழ்நிலைகளை உருவாக்காத தந்தை தன் மகனிடம் “உன்னை இந்த வருஷம் பாஸ் பண்ண வைக்க யார் யார் காலிலேயெல்லாம் விழுந்தேன் தெரியுமா” என்று தன் மகனுக்குத் தன்னுடைய அதிகாரப் போக்கையும் செல்வச் சிறப்பையும் முன்னுதாரணம் காட்டும் பொழுது அந்த மாணவனின் வாழ்க்கைத் தோல்விக்கான அடிக்கல்கள் நாட்டப் படுகின்றன. அதே போன்று “இந்தப் பள்ளியிலே பொதுவாக உன்னுடைய மதிப்பெண்களுக்கு இடம் கிடைக்க வாய்ப்பில்லை. எல்லாம் நான் செலவழித்த பணம் பேசியதாக்கும்” என்று தற்பெருமை செய்து கொள்ளும் தந்தை சில நேங்களில் உண்மை விளம்பியாக இருந்தாலும் கூட அது அந்த மாணவனின் சிந்தனைச் சிறப்புக்கு ஒரு தடங்கலாக நிச்சயமாக இருக்க வாய்ப்புண்டு

எவ்வாறு “இளமையில் வறுமை கொடிது ” என்ற கருத்துக்கேற்ப, வறுமை கல்வியின் முன்னேற்றத்திற்கும் வளமைக்கும்  ஒரு தடைக்கல்லாக இருக்க வாய்ப்பிருக்கின்றதோ, அதே நேரத்தில் அந்த வறுமையே பெற்றோர்களின் நல்லெண்ணங்களாலும், தியாகங்களினாலும், நல்வழி காட்டுதலாலும் குழந்தைகளை வெற்றிப் படிகளில் ஏற்றிவிட உதவியாகவும் இருந்திருக்கின்றன. தெருவெளிச்சத்தில் படித்து நீதிபதிகளாகவும், சட்ட வல்லுனர்களாகவும், விஞ்ஞானிகளாகவும், மேதைகளாகவும் உயர்ந்து சாதனை படைத்த மாணவர்களின் சரித்திரங்கள் நமக்குக் காணக்கிடைக்கின்றன. இந்த சரித்திர மேடைகளில் நாம் பெற்றோர்களின் மற்றும் வீட்டு உறவினர்களின் முக்கிய பங்கையும் ஆக்கபூர்வமான செயல்களையும் காண முடிகின்றது. “இல்லாமையை இல்லாமல்” செய்ய அவர்கள் எடுத்த முயற்சிகள் போற்றுதலுக்குடையவை!

அதே போல் நல்ல செல்வச் சூழ்நிலைகளில் வளர்ந்து தகாத வீட்டுச்சூழ்நிலைகளினால் வாழ்க்கையில் நற்பண்புகளை இழந்து தோல்வியைத் தழுவிய மாணவர்களைக் கண்டு நாம் துயரமும் அடைகின்றோம். சில நேரங்களில் பெற்றோர்கள் “நான் சம்பாதிப்பதெல்லாம் அவனுக்காகத் தானே , சந்தோஷமாக இருந்துவிட்டுப் போகட்டுமே ” என்ற மேதாவித்தனமான போக்கை மேற்கொள்ளும் பொழுது அந்த மாணவச் செல்வங்களின் தேவைகள் தினசரி வளர்ந்து கொண்டே செல்ல , ஒரு நேரத்தில் தேவைக்கு “இல்லாமையால்” வாடும் அவர்கள் தவறான வழிகளை மேற்கொண்டு தங்களுக்கும் தங்கள் குடும்பங்களுக்கும் கெட்ட பெயரை வாங்கித்தருவதையும் நாம் கண்கூடாகப் பார்க்கின்றோம். சிறுவர்களிடம் தங்கள் தேவைகளை அறிந்து கொள்வதற்கும், அதை கட்டுப்படுத்திக்கொள்ளவும், சமநிலைப்படுத்திக் கொள்ளவும் பயிற்சி அளித்தல் மிக அவசியமானது. வளமான சூழ்நிலைகளை குழந்தைகளுக்கு கொடுப்பது தவறல்ல. ஆனால் “விரலுக்கேற்ற வீக்கம்” என்ற பழமொழிக்கேற்ப “வயதுக்குத் தகுந்த அனுபவங்களை ” கொடுக்கும் பொழுது அவர்கள் மனநிலை சிறப்பாகி கற்றலின் சிறப்பும் அத்தோடு வெளிப்படுகின்றது.

குழந்தைகளை நல்வழிப் படுத்துதற்க்கான சிறப்புப் பயிற்சிகள் பெற்றோர்களுக்கு அளிக்கப்படவேண்டும். பள்ளிகளும் நிறுவனங்களும் இதை முன்னிலைப்படுத்திச் செய்தால் குழந்தைகளுக்கும், பெற்றோர்களுக்கும், சமுதாயத்திற்கும் நன்மை விளைவிக்கும் என்பதில் ஐயமில்லை.

தொடரும்..