Blog

முத்தழகு கவியரசன்
திருநெல்வேலி

அந்தக் கால்கள் அப்படித் தொங்கிக்கிடக்கும் என்று யாரும் கனவில்கூட கண்டிருக்க மாட்டார்கள். அவளுக்கு சாக்காலம் என்பது இப்படித்தான் வர வேண்டுமா?. அத்தெருவே அதிர்ச்சியில் குழம்பியிருந்தது. தினமும் அரைலிட்டர் பால் காய்ச்சிக் குடிப்பவளுக்கு என்ன பிரச்சனை இருந்துவிட போகிறது. போதாகொறைக்கு மூத்த மகன் மாதம் மாதம் வந்து, அவளுக்குத் தேவையானதை வாங்கிக் கொடுத்துவிட்டு, கையில் இரண்டாயிரம் பணத்தையும் கொடுத்துவிட்டுச் செல்வார்.

காலையில் எழுந்து கருக்கல் கரையும் வரை, சாவடிச் சண்டையில் முதல் ஆளாய் நிற்பவள். அய்ந்து பிள்ளைகளைப் பெற்றெடுத்தவள். பெரிய வீட்டில் நடுத்தர வசதியோடு வாழ்ந்தவளுக்கு இந்த நிலை வேதனைதான்.

ஒருவேளை அடித்துக் கொன்றிருப்பார்களோ? என்று கூட வள்ளிக்கு தோன்றியது. இருந்தாலும், அவளுக்கு வந்த சந்தேகம் அங்கு வசிப்பவர்களுக்கும் எட்டிப்பார்த்தது. அந்தச் சந்தேகத்தோடே வானத்தைப் பார்த்தாள். வானம் எப்போதும் மெய்ம்மையைப் பிறப்பிக்காது. சிலநேரம் ஏமாற்றிவிடும். அதற்காக வருத்தப்படவும் செய்வாள். வாய்க்காலில் தண்ணீர் வராத போது, வானம் சிரிக்கும். இது பழக்கமானதுதான் என்றாலும், அதை மன அலுப்பாக உதறிவிடுவாள்.

இன்று உதறுவதற்கு வாய்ப்பில்லை. அந்தளவிற்கு வானம் மப்பும் மந்தாரமுமாக மாறிவிட்டதை எண்ணி, கவலையொன்றும் கொள்ளவில்லை. மழை பெய்தால், திரும்பவும் பிறக்கி நடவேண்டும். இன்றும் அம்மாதிரியான பிறக்கி நடும் வேலைதான். ஒவ்வொரு முறையும் பிடுங்கி – புதைத்து – பிடுங்கி – புதைத்து, அதே செய்முறை தொடரும் போதெல்லாம், குறுக்குவலி நொய்யப்புடைத்துவிடும். ஆகவே, தனியாக வரவேண்டாமென்று, உடன் ஒருவளையும் அழைத்து வந்திருந்தாள்.

வடக்கின் மேற்கு மூலையிலும் – தெற்கிலும், உரசலின் இணைவால் இடிகளின் பெரும் உறுமல், அப்பொழுதை ரணகளமாக்கியது. வள்ளி நிமிர்ந்த மேனிக்கு வந்து சுற்றுப்புற வயக்காட்டை கண்களால் சுழற்றினாள். எங்கும் பச்சைக் கொழுந்தாக, மிதமான காற்றில் ஆடிக்கொண்டிருந்தது, இளவட்ட நாற்றுகள்.

சிலர் முன்னரே நட்டுவிட்டிருந்தனர். இன்னும் சில வயல்கள் கீறிப்போட்டதோடு சரி. நடப்படாமல் அப்படியே கிடந்தன. இதமான குளிர் அவர்களை வாட்டத்தொடங்கியவுடன், கூட வந்தவளும் நிமிரத் தொடங்கினாள்.

“இந்த பெயவுள்ள மழைக்கு வௌஸ்தையே கெடையாது போல. இப்போ அடிச்சா நாளைக்கும்லா வரணும்”

“ஏ… ச்சி… என்ன பேச்சி பேசுற. வந்தா வந்துட்டு போவுது. நான்தான சம்பளந் தாரன். பெறகென்ன”

“ஆமா நீ சொல்லுவ. ஒம்மவன்  வேலபாக்கா. நாங்கென்ன அப்படியா?”

“அட சும்மா கெட. யாருமே வயக்காட்டுல இல்ல. ஒரு ஈ காக்கா கூட இல்ல”

“எனக்கென்ன தெரியும். நானும் ஒங்கூடத்தான புடுங்கி நடுற”

என்று சொல்லி தன் வேலையைப் பார்க்கத் தொடங்கினாள். பிடுங்கி நடுதல் வயலின் பாதியைத் தாண்டவில்லை. தூறல் தேங்கிக்கிடக்கும் தண்ணீரில் பட்டு குமிழிகளாக உருவாகித் தெறித்தது. லேசான துளிகள் கனமானதாக மாறியவுடன், வள்ளி வரப்பிற்குச் சென்று கொங்காணித் தாளினைப் போட்டுக் கொண்டாள்.

காலையில் அவசரப் படுத்தியதால், அவள் கொண்டு வராமல், சில நிமிடம் நின்றவளுக்கு உடம்பு உதற, பேசாமல் வரப்பிற்கே வந்துவிட்டாள். நல்ல வேளையாக, வயலின் வடக்கு – கிழக்கு மூலையொன்றின் சிறியளவிலான குடிசையொன்று (குச்சல் என்று பெயர்) உருவாக்கப்பட்டிருந்தது. அதற்குள் அவள் குத்தக்கால் வைத்து வள்ளியை வேடிக்கைப் பார்த்திருந்தாள்.

“இங்கிட்டு வாக்கா. மழெ நின்னதுக்கு அப்புறம் நடலாம். ஒழுங்கா இங்கிட்டு வா. நாளைக்கு வேற பாஞ்சாயித்து ஆபிசுக்கு போகனும்முன்னு சொன்ன. பாத்துக்க”

இப்படிச் சொன்னதைக் கேட்டவுடன், பிஞ்சு நாற்றுகளில் சிதைவுகள் ஏற்படாதவாறு, வடக்கு ஓரத்திற்கு வந்து, வரப்பு வழியாக உள்ளே புகுந்திருந்தாள்.

கொங்காணித்தாள் போட்டதால், நனைதலில் தப்பித்திருந்தாலும், பஞ்சாயித்தைப் பற்றி அவள் சொன்னவுடன், கவுன்சிலர் மல்லிகாதான் வள்ளியின் நினைவுக்கு வந்து நின்றாள்.

“என்னக்கா வந்து குத்தவச்சதும் என்ன யோசனக்கா?”

“இல்ல. மல்லிகா அன்னைக்கு சொன்ன மாதிரியே நடந்துப்பாளா?”

“திடீர்ன்னு என்ன பெருத்த சந்தேகம்”

“அவளப்பத்தி நேத்துதான் கேள்விப்பட்டன். அது உண்மையா இருந்துச்சுன்னா அவ்ளோதான். நமக்கு நாமத்த போட்ருவா?”

“என்ன நாமத்த போட்ருவாலா. அந்த எடத்துக்கு வர அஞ்சுலெட்சம் செலவு பண்ணிருக்கா. சும்மாவா. அதுக்கு மேலையும் பண்ணியிருக்கலாம். யாரு கண்டா?. நம்மூர்ல வீடு கட்டி இருந்தாலும், அவா என்ன நம்மாளா?. எந்தூர் காரியோ?”

என்று இழுத்திழுத்து பேச்சை நிறுத்தாமல் அவளைப் பற்றிய விபரத்தைப் போட்டுடைத்துக் கொண்டே சென்றாள்.

ஆளும் கட்சியின் உறுதுணையோடு கவுன்சிலர் பதவிக்கு நின்றிருந்தாள். அவளின் கணவன் சரியான வெத்துவெட்டு. மற்றவர்களுக்கு அப்படித்தான் தோற்றமளித்தான். எதிர்த்து நின்று கேள்விக்கேட்கும் அளவிற்கு, பயந்தவன் என்று எண்ணாமல் அவளின் அழகிற்கு அடிமைப்பட்டு போன நிலை. தெரிந்த ஒரு நண்பரின் கோயில் கொடை விழாவிற்கு சென்றிருந்த போதுதான் மல்லிகாவைச் சந்தித்திருக்கிறான். காதலுக்கு கண்ணுமில்லை – சாதியுமில்லை என்றகராதியில் தாலிக்கட்டிக்கொண்டு வந்தவனுக்கு இரண்டு மகள்களும், ஒரு மகனும். கடைசியில் பிறந்தவனுக்கு மட்டும்தான் திருமணமாகவில்லை. அதற்குள் இப்பதவியை வைத்து, பேங்க் அக்கவுண்டை தேற்றிவிடும் படியான செயல்களில் மும்முரமாக இறங்கியிருக்கிறாள். புதிதாக டிராவல்ஸ் ஒன்றையும் தொடங்கி, மூன்று நவீனக் கார்கள் நேற்றுதான் இறக்குமதிச் செய்ததாக வள்ளியிடம் சொல்லிக்கொண்டிருந்தாள். வெள்ளை நிறம் – நல்ல உடல்வாக்குக் கொண்டவளுக்கு எல்லாம் கிட்டும்.

கட்சி சார்ந்தக் கூட்டத்திற்கு கலந்துகொண்டு சென்றுவந்தால், அய்ந்தாறு நாட்கள் வீட்டின் கதவு மூடியேதான் கிடக்கும். அக்கம் பக்கத்தில் இருப்பவர்கள் கேட்டால் காய்ச்சல் என்றுதான் பதில் வரும். அவள் அந்தமாதிரி இருந்துதான், புதிய புதிய கார்கள் வீட்டு வாசலின் முன் எட்டிப்பார்க்கிறது என்றும், அலசல் புறசலாக செய்திகள் வரும். எல்லாம் இரகசியம் என்றே தொடர்ந்தாள்.

“ச்சி… என்ன இவா இவ்ளோ மோசமாளா இருக்கா. இவளுக்கு போயா அன்னைக்கு ஓட்டுக்கேக்க கூட போனன்”

அவள் சிரித்திருந்தாள்.

“என்னடி சிரிப்பு வேண்டிக்கெடக்கு”

“பின்னென்னக்கா. யோசிக்கனும். அவலாம் எத்தன வாழத்தோப்புக்கு போனவ. அப்டி இருந்தவதான் இன்னைக்கு ஆளப் புடிச்சிப் புடிச்சி, கட்சிக்கு வந்து கவுன்சிலரா ஆயிட்டா?”

வள்ளி எதுவும் பேசாமல், வயலையே பார்;த்திருந்தாள். பெருமழை -அடர்ந்தப்பனி காட்சிகளை மூடி மறைப்பதுபோல், அம்மழை மறைக்கத் தொடங்கியிருந்தது. இம்மழைக்கெல்லாம் அஞ்சாதவளாக, இன்னும் அதிகமாகவே அவளிடத்தில் சொல்லியிருந்தாள்.

அந்த வயதானவள் இறப்பின் பின்னணியிலும் இவள்தான் இருப்பதான ஒரு பெரும் சந்தேகத்தையும் வள்ளியின் முன் வைத்தாள்.

“என்ன சொல்ற?”

“ஆமாக்கா. அந்த கெழவியோட பேரன் ஆவாதவன் கூட சேந்துட்டு சுத்திட்டு கெடக்கான். இருபது வயச தாண்டல. குடிச்சிட்டு கெடக்கான். நீயே பலதடவ பாத்துருப்ப. தெருவே பாத்துருக்கு. கெழவியோட சண்ட போட்டதெல்லாம்”

என்று சொல்லியவுடன், முன் நடந்த சில நிகழ்வுகளை வள்ளி, தன் மனதில் அலசத் தொடங்கியிருந்தாள்.

சரியாக காலை பத்து மணி இருக்கும். பீடிக் கடையில் கூட்டம் அலைமோதியது. வந்திருந்த சேலைகளெல்லாம் பீடிக்கட்டுகளை சைஸ் வாரியாக பார்த்து எண்ணிக் கொண்டிருந்தார்கள். அதில் இருந்தவர்கள் பெரும்பாலும் மேற்கில் குடியிருக்கும் இரண்டாம் தெருவைச் சேர்ந்தவர்கள். வள்ளியின் வீடு கிழக்கு வாக்கில் ஒரு கிலோ மீட்டர் தூரம். நடந்துதான் வருவாள். அவளும் ஓரமாக அங்கு நின்றிருந்த சீத்தா மர நிழலில் உட்கார்ந்து சைஸ் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். அப்போதுதான் பேச்சுவாக்கில் ஒருவள் சொல்லியதைக் கேட்டிருந்தாள்.

“நம்ம பஞ்சாயத்துபோட்ல வேலப்பாத்த சிலபேர மாத்த போரதா கேள்வி பட்டன். உண்மையா?”

“ஆமா… ஆனா எனக்கு சரியா தெரியல. அப்படித்தான் கேள்விபட்டன். இதுக்கு முன்னாடி இருந்த ஆட்சிலயும் அவங்களுக்கு தெரிஞ்ச ஆளாத்தான் வேலைல போட்டாங்க. நம்ம கருப்பசாமி மவனையும் போட்டாங்கலா. வீடு வீடா மருந்தூத்துர வேல. மாசம் அஞ்சாயிரம் சம்பளத்துல”

“இப்பம் அந்த வேலைக்குத்தான் ஒல வச்சிட்டாங்களே. அய்யெல்லாத்தையும் தூக்கிட்டு, அந்த கவுன்சிலருக்கு தெரிஞ்ச ஆளத்தான் போடப்போறதா கேள்விபட்டன்”

“அது உண்மதா. அந்த வேலைக்கே ரெண்டுலட்சம் ரூவாயா?. அஞ்சு வருசத்துல நீயே கணக்குபோட்டு பாத்துக்க. ஏமாத்துவேல. லைப்ரரி கட்டிதாரன்னு சொன்னா?. அது இதுன்னு இப்பம் பேச்சே மாத்துதா?”

இப்பேச்சின் தொடர்ச்சி நிலை எல்லையில்லாமல் தொடர்ந்துகொண்டே இருந்தது. ஆனால் அவளுக்கான நேரம் வரவும், பீடிகளை ஒப்படைத்துவிட்டு வெளியேறினாள். உச்சிவெயில் பலமாக அடித்துக்கொண்டது. முந்தாணையால் தலையில் முக்காடு போட்டாள். வீட்டில் பழையதுதான் கிடக்கும். மதியம் புதிதாக எதையும் வதக்க வேண்டாமென்று, போகிற வழியில் வடையினை வாங்கிக்கொண்டு போனால், சாப்பிட தோதுவாக இருக்கும்.

அதன்படியே, சிறிது தொலைவில் இந்தியன் பேங்க் எதிர்புறத்தில் முருகையன் டீக்கடை இருந்தது, கடை எப்போதும் திறந்தேதான். முன் கடை என்றால் பின் வீடு. அதனருகில் விறகுக்கடை ஒன்றும் இருந்தது. அதற்குள் அய்ந்தாறு பேர் எதையோ பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். சத்தம் பலமாகக் கேட்டது. ஒருவேளை சண்டை போடுகிறார்களோ? என்று கூட டீக்கடையில் இருப்பவர்களுக்கு சந்தேகம் வந்தது. முருகையன் எதைப் பற்றியும் கண்டுகொள்ளவில்லை. பிரச்சனைகளுக்குள் போக வேண்டாமென்று, வந்தவர்களைக் கவனித்துக் கொண்டிருந்தார்.

“அண்ண நாலு உளுந்தவடை”

“அதில்லமா… பருப்பு வட தரட்டுமா?”

‘சரி கொடுங்க’ என்று பேப்பரில் பொதிந்து கொடுத்ததைக் கூடைக்குள் பத்திரப்படுத்தினாள்.

இந்தக் கொடுக்கல் வாங்கல் உடனே நடந்திருக்கவில்லை. சில நிமிடங்கள் பிடித்தன. அப்பிடித்தலுக்குக் காரணம் கூச்சல் தான். அவளின் மகன் இரண்டு மூன்று பேரிடம் வாக்குவாதம் செய்திருந்தான். ‘எங்கள வெளியே தள்ளிட்டு, புதுசா ஒங்கம்மா ஆள போடப்போராளாம். இதுலாம் தேவயில்லாத வேல. ஏறுக்குமாறா போனா நடக்குறதே வேற’ என்று அவர்களின் மிரட்டும் உடல்மொழி, அருகில் நின்றிருந்த குமாருக்கும் பீதியைக் கிளப்பியது. மிரட்டிவிட்டு தகர கதவை ‘டபார்…’ என்று தள்ளிவிட்டு சென்றனர்.

நின்றிருந்த இருவரும் மாறி மாறி முகத்தைப் பார்த்துக்கொண்டனர். பேசாமல் அம்மாவிற்கு போன்பண்ணி செல்லிவிடலாம் என்று, நடந்ததைச் சொன்ன பிறகு பதட்டம் கழைந்து பெருமூச்சு விட்டான்.

“குமாரு எங்கம்மாட்ட சொல்லிட்ட. நான் பாத்துக்குறன்னு சொல்லிட்டாங்க. ஒன்னப்பத்தியும் கேட்டாங்க. எப்பம் ரூவா கொண்டுவாரன்னு கேட்டாங்க”

அவன் முழித்தான். பணத்திற்கு என்ன செய்ய போகிறோம் என்கிற கேள்வி அவனை வாட்டி வதைத்தது. பெரியப்பாக்களிடம் கேட்டாலும் கிடைக்கப் போவதில்லை. பள்ளிக்குப் போகாமல் ஊர்ச்சுத்திய நம் நடத்தை அப்படி என்று. இப்போது ஒரே பதில் ஆச்சிதான். அவளிடம் கேட்டால் கிடைக்குமா?. இதுவும் கேள்விதான். இதே கேள்வியோடு மூன்று, நான்கு நாட்கள் கழிந்தன. கடந்திருந்த ஒவ்வொரு நாளும் ஒவ்வொரு வினைதான் தலையில் விடிந்து மறைந்தது. பெருத்த எரிச்சல் – மனச் சலனம் – ஒருவரின் முகத்தை ஒருவர் பார்க்கக்கூட முடியாத அளவிற்குச் சண்டைச் சச்சரவுகள்.

ஒரு மாதத்திற்கு முன்தான் எல்லோருக்கும் சரிசமமாகச் சொத்துபத்துகள் பிரித்துக் கொடுக்கப்பட்டன. ஆனால், அருகிலுள்ளர்கள் கரிந்து பேசினார்கள். ‘எதுக்கு இப்பமே பிரிக்கியா?. கெழவிக்கு எழுவதத் தாண்டுது. அவ மண்டையப் போட்டதுக்கப்புறம் பிரிச்சா என்ன?. அப்படி என்ன அவசரம் வேண்டி கெடக்கு?’. இந்த வார்த்தைகளெல்லாம் அவர்களின் காதிற்கு எட்டவில்லை. வடக்குப்புறம், தெற்குப்புறம் இருக்கும் வீட்டில் சின்னவர்கள் இருவர் இருக்க வேண்டும். நடுவில் இருக்கும் பெரிய வீட்டில் அம்மா இருக்கட்டும் என்று முடிவானது. மூத்த இரண்டுபேர் தனித்தனியாக வீடு கட்டிக்கொண்டார்கள். கடைசி மகளுக்கு இரண்டு வயல்கள் எனத் தீர்மானிக்கப்பட்டது. இதற்கிடையில் பெரிய வீடும் எங்களுக்குத்தான் வேண்டும். மூன்றாவது உள்ளவனின் மனைவி சுசிலா சண்டையிட்டாள். உடன் குமாரையும் கைக்குள் போட்டுக்கொண்டு, கிழவியிடம் அடிக்கடி வார்த்தைச் சண்டைகளும், வாரியல் சண்டைகளும் இடம்பெறும்.

ஒருமுறை வீட்டு முற்றத்தில் தண்ணீர் பிடிக்கும் போது, வாய்ச் சண்டை முற்றி, ஒரு குடம் தண்ணீரைத் தூக்கி, அப்படியே உடம்பில் ஊற்றிவிட்டாள். பக்கத்து வீட்டாளுங்களெல்லாம் வந்து பார்த்துவிட்டு, ‘மாமியார இப்படியா கொடும படுத்தனும். பாதவத்தி’ என்று பார்வையாலையே துப்பிவிட்டுச் சென்றார்கள்.

“என்னக்கா எதுவும் பேசாம இருக்க. மழெ இப்போதைக்கு விட்டபாடு தெரியல”

அவள் பேச்சிற்கு பதில் வார்த்தை இல்லாமல், அக்குடிசையின் மேல் பட்டு தெறித்து செல்லும் மழைத் துளிகளின் சத்தம், வள்ளியை அலாதியான ஒரு மௌனத்திற்கு கொண்டு சென்றது. ‘அப்பும் அது கொலைதான்னு’ முடிவு செய்துகொண்டாள்.

அந்தக் கிழவி இறந்து நாள்கணக்குக்கூட ஆகவில்லை. திரும்பவும் சண்டைத் தொடங்கிவிட்டது. கட்டிக்கொடுத்த ஊரிலிருந்து சில பெரியவர்களைக் கூட்டிவந்து நியாயம் பேச வந்துவிட்டாள். அம்மா கழுத்தல, காதுல உள்ளதெல்லாம் எனக்குத்தான் வேணுமுன்னு, அன்றிரவு சரியான குளறுபுடி. அஞ்சு பிள்ள பெத்தவளுக்கு வந்த சோதனையா?. என்றும் அருகிலிருந்தவர்கள் தங்களின் வருத்தங்களைக் கொட்டிக்கொண்டனர்.

சுசிலா அதற்கு எதிர்ப்புத் தெரிவித்தாள். வயலைக் கொடுத்த பிற்பாடு, நகையின்னா என்ன அர்த்தம். முறுக்குக்கட்டி பேசினாள். இப்படியே சிறிது நேரம் வாய்ச்சண்டைகளால் சென்றது. அப்போது எங்கிருந்தோ வந்த குமார்,

“பேசாம எங்க சித்தி சுசிலா சொன்னதுமாறி செய்யுங்க. இல்லன்னா கெழவிய தலவாணில அமுக்கித் தொங்கவிட்டமாறி, எல்லாரும் தூங்கும் போது அமுக்கிக் கொன்னுருவன்”

என்று குடிபோதையில் உளறினான். அங்குக் கூடியிருந்தவர்கள் அவனை நாலு சாத்து சாத்தி, ஒரு ஓரத்தில் பேசவிடாதபடி கட்டிப் போட்டனர். இறப்புச் செய்திகேட்டு வந்தவர்களிடத்தில், மாடிப்படிகளிலிருந்து கால் தவறி விழுந்து இறந்தாள் என்று சொல்லிச் சமாளித்தனர்.

அக்கம் பக்கத்திலிருப்பவர்கள் சிலர் ‘அப்படியில்லை’ என்று காது கடித்தாலும், ‘அவர்களே அப்படி பிறழ்வு பேசும் போது நாம் என்ன செய்ய’. ஒரு ஓரமாக ஒதுங்கிக் கொண்டார்கள்.

காவல் துறையையும் அப்படியே சொல்லி நம்ப வைத்தனர். எல்லாம் அந்த கட்டிக்கிடந்தவனின் வயதுதான் காரணம். மூத்த அண்ணன்கள் இருவரும் ‘ஒன்னா ஒரே எடத்துல கெடந்துட்டு இப்படிப் பண்ணீட்டீயிலே. என்னவும் செய்து கொள்ளுங்கள்” என்று மனம் தாளாமல், செய்ய வேண்டிய காரியத்தை அன்றே செய்து விட்டு, பெருந்துயரோடு சென்றுவிட்டனர்.

“என்னக்கா பெரிய யோசன. நம்ம பாவம் பண்ணல. அதெ பண்ணவங்களுக்கு அது திருப்பிக் கொடுக்கும். எல்லாத்தையும் வச்சிக்க வாழ்க்க இருக்குதுக்கா. ஆனா வாழ்க்க எதையும் வச்சிக்கிறதில்லக்கா”

குத்த வைத்து உட்கார்ந்தவளை, லேசாக ஒரு உளுப்பு உளுப்பி விட்டாள். உடல் முழுவதும் பரவிய குளிர்ச்சி, வள்ளியைச் சற்று நிலைதடுமாற வைத்தது. உணர்வு வந்தவுடன் வானத்தை நோட்டமிட்டாள். கூடியிருந்த மேகங்கள் கரைந்து, மீண்டும் அந்த இதமானக் காற்று அப்பகுதியை ஆக்ரமித்திருந்தது.

இதற்குமேலும் இப்படி இருந்தால் சரியிருக்காதென்று, வயலுக்குத் தன் தலையைத் திருப்பியிருந்தாள்.

தொப்பலாகிய வயலில் நாற்றுகள் மூழ்கியிருக்க, சட்டென்று ஓர் எலி வரப்பைக் கடந்து, வாமடையின் அருகிலிருக்கும் கல்லிடிக்கிற்குள் சென்று மறைந்தது. அதைப் பார்த்தவள், ‘எப்படியும் பொறியில் மாட்டுவதற்கான நேரம் வருமென்று’ வாமடையைத் திறக்கச்சென்றாள்.

முற்றும்

---

முத்தழகு கவியரசன்,
mkavi2491@gmail.com

திருநெல்வேலி மாவட்டம் வீரவநல்லூர் சொந்த ஊர். இயற்பெயர் மு.கவியரசன். (20,ஜீலை,1991) விவசாயக் குடும்பத்தில் முதல் தலைமுறைப் பட்டதாரி. மனோன் மணியம் சுந்தரனார் பல்கலைக்கழகத்தில் முதுகலை மற்றும் ஆய்வியல் நிறைஞர் பட்டம். தூய சவேரியார் கல்லூரியில், (பாளையங்கோட்டை) சுப்ரபாரதிமணியன் சிறுகதைகளில் முனைவர் பட்டம். இவரின் முதல் நாவலான “பரிதவிப்பு” 2021 ஆம் ஆண்டு சாகித்ய அகாதமி யுவபுரஸ்கார் தேர்வு இறுதிப் பட்டியலில் இடம்பெற்றது. “காட்சிகள் சொன்ன காரணங்கள்” குறும்புதினம், சுப்பு லட்சுமி லட்சுமிபதி அறிவியல் கல்லூரியில் (மதுரை) பாடத்திட்டத்தில் மூன்று ஆண்டுகளாக இடம் பெற்றது. “மகிழ்ந்திருங்கள்” நாவலைப் பன்முக கலை இலக்கிய மேடை (தேனி) வெளியிட்டது.

வாசகசாலை, உங்கள் நண்பன், புதிய மனிதன், உயிர் எழுத்து, காணி நிலம், இலக்கியச்சுடர், இலண்டனிலிருந்து வெளியாகும் காற்றுவெளி போன்ற பல்வேறு இதழ்களில் சிறுகதைகள் மற்றும் கவிதைகள், கட்டுரைகள் வெளியாகி வருகின்றன. இவரின் முதல் சிறுகதையாக, திருப்பூரிலிருந்து வெளியாகும் கனவு இதழில் “பசியும் மற்ற பிறவும்” எனும் தலையில் பிரசுரமானது.

---

முனைவர் த. ஆதித்தன்
இணைப்பேராசிரியர்,
அரிய கையெழுத்துச் சுவடித்துறை,
தமிழ்ப் பல்கலைக்கழகம், தஞ்சாவூர்.

கல்லூரியில் முதுகலையை முடித்துவிட்டு பல்கலைக்கழகத்தில்  முனைவர் பட்டம் படிக்கவேண்டும் என்ற கனவு நிறைவேறியதில் மட்டற்ற மகிழ்ச்சி குமாருக்கு.  குமாரின் ஆய்வு மீதான ஈடுபாடும், அற்பணிப்பும் நெறியாளருக்குப் புரிந்திருந்தது.  நெறியாளரின் வழிகாட்டலையும் மீறி, வாழ்க்கைக் குறித்த தேடலும், ஆய்வுத் தேடலும் குமாரை அடுத்தநிலைக்கு நகர்த்திச் சென்றன.  தனது எதிர்காலத்தைக் குறித்து பெரிய நம்பிக்கையும் கனவும் அவனுக்குப் பெரும் ஊக்கிகளாக அமைந்தன.

நெறியாளர் இவனது நம்பிக்கை, கனவு, அபிப்ராயம் இவற்றிற்கு அப்பாற்பட்டவர். ஆய்வில் சர்வாதிகார மனப்பான்மை வேறு.  ஒருவேளை திமிரோ என்னவோ?  ஆய்வில் ஐயமேற்படும் போதெல்லாம் நூலகம் தேடியோ, இணைய நூல்களைத் தேடியோ நகர்வானே தவிர, நெறியாளரை அணுகுவது குறைவு.  ஏனோ அவர் தொடர்பு இயல்பாய் அமையவில்லை அவனுக்கு.

அன்று பிற்பகல் ஆராய்ச்சி நெறிமுறைகள் தேர்வு.  துறை ஆய்வு மாணவர்கள் அறையில் படித்துக் கொண்டிருந்தான்.  பாடத்தில் ஐயம் தோன்ற நெறியாளர் அறையை எட்டிப் பார்த்தான்.  அவர் ஏதோ எழுதிக்கொண்டிருந்தார்.  ஆய்வுக் கட்டுரையோ அல்லது அதற்கான தயாரிப்பாகவோ இருக்கலாம்.  மூத்த மாணவர்கள் புத்தகங்களையும், தரவுகளையும் தகுந்த முறையில் அவரிடம் வழங்குவதுபோல் இருந்தது.  அவர் முகம் தீவிரமாக இருந்தது.  புன்னகையோ, மகிழ்ச்சியோ தென்படவில்லை.  சில அடிகள் நகர்ந்து பேராசிரியரின் அறை வாசல் பக்கம் சென்றான்.  அவர் இவனைப் பார்த்துவிட, “வணக்கம் சார்”   என்றான்.

“ம்… வணக்கம்.  மதியம்தான தேர்வு”

“ஆமாம்”

“உள்ள வா …. படிச்சிட்யா? ”

“ஆமா சார்”

“எக்சாம் முடிஞ்சி வரும்போது, இந்த சீட்ல இருக்கிற புத்தகங்களை லைப்ரரியில இருந்து எடுத்துக்கிட்டு வந்துடு” என்றபடி ஒரு காகிதத்தைக் கொடுத்தார்.

“சரிங்க சார்”,   வாங்கிக்கொண்டு சென்றுவிட்டான்.  ஐயம் எதுவும் கேட்கவில்லை.

                                            *******

தேர்வறையை விட்டு வெளியே வந்ததும் செல்போனைப் பார்த்தப்படியே நடந்த அவனது கால்கள் அவனை அறியாமலேயே விடுதிநோக்கி சென்றது.  அப்படியே விடுதி அறைக்குச் சென்றதும் முந்தயநாள் விழித்திருந்து படித்தசோர்வும் களைப்பும்  அவனைக் கண்ணயரச் செய்துவிட்டது. அவன் வேறு உலகத்திற்கே சென்றுவிட்டான்.

திடீரென விழிப்பு வந்தது.  அறையின் வெளியே மாணவர்கள் இரவு உணவிற்காக உணவக அறை நோக்கி செல்வதைப் பார்த்தான்.  அவனும் கை, கால், முகம் கழுவிக் கொண்டு உணவுக்குச் சென்றான்.  வந்ததும் மீண்டும் தூங்கினான்.

                                            *******

மறுநாள் விடுதி அறையில், இருந்து குமார் துறைக்குப் புறப்பட்டான்.  தோளில் மாட்டியிருந்த புத்தகப்பையில் வெளியே நீட்டிக் கொண்டிருந்த காகிதத்தைப் பார்த்ததும்  அதிர்ந்தான்.  அது அவனது நெறியாளர் நேற்றுக் கொடுத்த சீட்டு.  நேற்றுமாலை நூலகத்திற்குச் சென்று நூல்களை எடுத்துக்கொடுக்க மறந்ததை எண்ணி கலங்கினான்.  விடுப்பு எடுத்துவிட்டு விடுதியிலேயே இருந்து விடலாமா என தோன்றியது.  அடுத்த நிமிடம் சரி என்ன நடந்திடும் போகலாம் என்றபடி நடக்கத் தொடங்கினான்.  குமார் செல்லும் முன்பே பேராசிரியர் அறையில் இருந்தார்.  இவன் அவர் அறைவாசலை அடைந்ததும்,    “வணக்கம் சார்”     என்றான்.

“ம்… வணக்கம், இதுல ஒண்ணும் குறைச்சல் இல்ல… ” என்றபடி முறைப்போடு பார்த்தார்.

“சார் உடனே நூலகம் போறேன்…. புக்க எடுத்திட்டு வாறேன்….. ”

“ஓ  நாங்க,    நீங்க நினைக்கறபடி மாறிடனும்”

“சார் வந்து…… ”

“வந்து போயி….. வந்துனு போயி…. முதல்ல இங்கிருந்து போ…போ…”

வேகமாக வெளியேறிய குமார் ஆய்வு மாணவர்கள் அறைக்குச் சென்றான்.  தனது புத்தகங்களை எல்லாம் பைக்குள் எடுத்து வைத்தபடி ஏதேதோ  கத்தத் தொடங்கினான்.  “நான் எதுக்கு  இருக்கேன்னே  தெரியல…. பிடிக்கல…. இந்த கேம்பசே பிடிக்கல….. ”

அவனது சத்தம் அறையைத் தாண்டியும் கேட்குமளவு வீரியமாகியிருந்தது.

தொடர்ந்து கத்தினான்..  “ஏன்  பி.எச்.டி முடித்தாதான் உலகத்துல வாழ முடியுமா?  எப்படியும் வாழலாம்”.

சகமாணவன், “ஏண்டா கத்தற…. நம்ம சார் எப்பவுமே அப்படித்தானடா…. அவர் இயல்பே அப்படித்தான்டா….”

எப்படியும் இருந்திட்டு போகட்டும்.  நான் போறேன்.  என்றபடி வெளியேறிக் கொண்டிருந்தான்.  எதிர்ப்பின் குரூரம் அவன் முகத்தில் படர்ந்திருந்தது.

ஆய்வு மாணவர்கள் அறையில் நடந்ததை மூத்த மாணவன் ஒருவன்  பேராசிரியரிடம் சொல்லிக் கொண்டிருந்தான்.  பேராசிரியர் சொன்னார்,  இங்கேயேவா இருக்க முடியும்…. முடியாது….. முடியாது….. போக வேண்டியதுதான்.  எல்லாரும்….. ஆனா இங்க இருக்கிற கொஞ்ச நாட்கள்ல படிப்ப முடிச்சிட்டு பேனாதான நல்லபடியா வாழ முடியும்….

“ம்….  இந்த கால பசங்களே இப்படித்தான்”. என்றபடி முன்னால் இருந்த  கோப்பை புரட்ட ஆரம்பித்தார்.

“சார் அவன் அப்படிதான். ஆனா, குமார் போறத பார்த்தா வருவானானு சந்தேகமா இருக்கு…” என்றபடி அமைதியாக நின்றான்.

“என்ன யோசிக்கிறே”

“ஒன்னுமில்ல சார்”

“கல்வி எத சொல்லிக்குடுக்குதுனு தெரியல. எது எப்படி நடக்கனுமோ அது அது அப்படி அப்படி நடக்கும் நீ போ…”

வெளியே வந்த மாணவன் சுற்றிலும் பார்த்தான். இயல்பாய் அனைத்துப் பணிளுகம் நடந்து கொண்டிருந்தன.

சுருளி காந்திதுரை

சாரல் மழை இரவு முழுவதும் கொட்டிக் கொண்டே இருந்தது. அந்தியில் வந்த மழையும், விருந்தாளியும் விடியக்காலைப் போகவனு… சொன்னது போல மழை தூரிக் கொண்டே இருந்தது.

அஞ்சுமணிக்கு எழுந்து இருவரும் டீ போட்டுக் குடிச்சிட்டு, “சூரியனின் வருகைக்குக் காத்து இருந்த தாமரை போல” மகளின் வருகைக்காகக் காத்திருந்தார்கள்.

ஆயிரம் சோக ராகம் இருவரின் முகத்திலும் அப்பிக் கிடந்தது. மழை குளுமை வேறு; வீட்டின் முன்பக்கம் இருந்த வாதா பழங்களைக் கொரித்துக் கொண்டே கூக்கு கூக்கு க்கூக்கூ க்கூ எனக் குயில் கூவிக் கொண்டிருப்பது மகிழ்ச்சியாக ஏக்கமாக இல்ல, இது துணைக்கான அழைப்பா? இல்ல ஏதோ ஒன்னா இருக்கும். நமக்கு என்ன தெரியல. குயில் கூக்குக்கூக்குன்னு கூவுது. அதுதான் நமக்கும் தெரியும்.

ஆனா, இனம் புரியாத சோகம் இலையோடிக் கொண்டிருப்பதை உணர்ந்தவர்களால் மட்டுமே உணரமுடியும். புரிந்தவர்களுக்குப் புரியும். உன்னிப்பாகக் கவனித்தால் குயிலோசை வீட்டிச் சுற்றியே பலமாக ஒலித்துக் கொண்டு இருந்தது.

ஆட்டோ வீட்டின் முன் நின்றது. அமுதா சூட்கேஸ், பேக் சகிதமாக இறங்கினாள். அப்பா – ராஜா வேகமாகக் கேட்டைத் திறந்தார்.

என்னம்மா, ஆட்டோவுக்கு காசு கொடுத்திட்டிய்யா.

கொடுத்துட்டேன்ப்பான்னு வீட்டுக்குள் நடந்தாள்.

அமுதாவின் அத்தை வாம்மான்னு பெட்டியையும் பையையும் வாங்கினாள். அமுதா நேர கொல்லப்புறம் போயிட்டு வர, அத்தை பஞ்சு அமுதாவிற்கு காப்பியை இளம்சூட்டில் தந்தாள்.

ஒத்தப் பெண்ணா வளர்ந்தவள். வீட்ல அமுதா வைச்சதுதான் சட்டம். அம்மா, அப்பா இருவரும் மகளின் பேச்சுக்கு மறுப்பு சொல்லாதவர்கள். ஆமாம், போட மட்டுமே தெரிந்தவர்கள். அப்பா, அம்மா இருவரும் அரசுப்பணியில் இருந்து ஓய்வு பெற்றவர்கள்.

அவளைக் கருப்புன்னும் சொல்ல முடியாது, சிகப்புன்னும் சொல்ல முடியாது. மாநிறம். அவளின் கண்களுக்கு என்றே இறைவன் கவர்ச்சியும் ஈர்ப்பையும் கொடுத்து இருந்தான். “பரியப்போற நெல் பயிர் எப்படி தளதளன்னு இருக்குமோ” அதைப்போல பொழுது புலரும்போது ஒரு அழகு, உச்சிப்பொழுதில் வேறு, அந்தி மாலை இளம் காத்தும் அதன் அசைவும் பார்த்து முடியாது நெற்பயிரை, அப்படித்தான் அமுதாவும்.

அமுதாவின் வளமையும் செழிமையும் அழகைக் கூட்டியதைக் கேட்க வேண்டியதில்லை. நல்லா படித்தாள். கொஞ்சம் அல்ல நிறையவே கர்வமுண்டு. சும்மா சொல்லக்கூடாது. “வளமான ஓட்டு வாழைப் பொத்திப்போடும் முன்ன அவ்வளவு வாளிப்பாகப் பசுமையா இருக்குமே” அதைப்போல இருந்தாள். கொட்டிக்காரன் வாழை மாதிரியாக கருப்பு அழகில், மதுரம் கூட்டிய கடும் டீ போல இன்னும் அழகாக இருந்தாள்.”

சம்பாத்தியம், படிப்பு, அழகு இவை மூன்று அமுதாவிடம் தூக்கலாக இருந்தது.

அப்பா, இவனா டைவர்ஸ் பண்ணிட வக்கீலப் பாருங்கப்பா. இனிமே நான் ரஞ்சித்தோடச் சேர்ந்து வாழப்போறது இல்ல… மனதுக்குள் இனி சேந்து வாழ்ற எண்ணம் இனிமே வராது.

ஐ ஹேட் யு… ஐ ஹேட் யூன்னு மீண்டும் மீண்டும் சொன்னாள். அவள் பேச்சு உதட்டொலி அல்ல உள்ளத்தில் இருந்து ரஞ்சித்தை உதறித் தள்ள நினைத்தாள்.

டேய், அமுதா நீ போக வேண்டாமிடா? நம்ம வீட்ல இருந்துக்கோ! நம்ம வீட்ல இருடா. இனி அவன்ட்ட போக வேண்டாம்ன்னு அப்பா ஆறுதல் மொழி கூறினார். அவன்கிட்ட எனத்த பெரிச வாழ்ந்த போதும் போதும் உனக்கு.

“டைவர்ஸ்” பண்ணிருவோம்.

அவன் நமக்குச் சரிப்படமாட்டான். அவனுக்கு வாய்கொழுப்புக்கூட… போடாக் கண்ணு குளிச்சிட்டு வந்து சாப்பிட்டுன்னு அப்பனும் அம்மையும் மகளுக்கு ஆறுதல்மொழி சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

அமுதா பயணக்களைப்பு தீரக் குளிக்கப் போய்விட்டாள்.

ராஜாவின் தங்கை பஞ்சு, என்ன அண்ணே, பாவம் அவளே அவசரப்பட்டு வந்துட்டா? புள்ளயிட்ட இப்பிடியாச் சொல்றது. கொஞ்சம் கூட மனச்சாட்சியில்ல. அமுதா என்னம்மா, நடந்தது என்ன சமச்சாரம்ன்னு கேட்டு யார் மேலக் குத்தமின்னு கேட்கறத விட்டுட்டு என்ன அண்ணே, நீ பாட்டுக்க மகக் கோவத்துத் தூவம் போட்டா நல்லாவாயிருக்கும்?

இனிப் போயி புருஷன் வீட்ல இருந்து அமுதா வாழ வேண்டாமா? அவ முடிவு எடுத்த எடுத்ததுதாம்மா.

இந்தாம்மா பஞ்சு, நீ இந்த விஷயத்தில தலையிடாத? உனக்குப் புரியாது. அவுக படிச்சவுக. சட்டம் தெரியும். அவன் பிள்ளைய “பெல்டக் கழட்டி அடிச்சிருக்கான்” தெரியுமா?

அவனச் சும்மா விடக்கூடாதுன்னு “ராஜா குடல் கொதிச்சுப் பேசினார்.” மகள் மீது பாசம்.

தங்கச்சி உனக்குத் தெரியுமில்ல நான் கூட எம்மகள அடிச்சது கிடையாது.

அண்ணன் சொல்லவும். என்ன வார்த்தை அண்ணே நீ பேசுற. உம்பேச்சே சரியில்லயே. பஞ்சு இனி இவுகட்டப் பேசிப் பயனில்லன்னு அமைதியானாள். அவுங்க அவுங்களுக்கு அவுங்க பிள்ளை உசத்தியாப் போச்சு.

அண்ணே, இப்ப உங்களுக்கு எதுவுமே புரியாது. பாசம் கண்ண மறைக்கிது. நியாயத்த சொல்லாம மகளோட சேந்துப் பேசுனா? வாழறப் பிள்ளைய தாய் கெடுத்த கதையாப் பொண்ணு நாளப்பின்ன புருசன் வீட்ல கூடச்சேர்ந்து வாழ்றதா இல்லயா? இனி நம்ம… “வீட்டோட வாழாக்குடியா வைச்சிக்கிறதான்னு” மனதுக்குள் பேசினாள் பஞ்சு.

ராஜா என்ன நினைத்தாரோ தெரியல; தங்கச்சிகிட்ட இந்தாம்மா பஞ்சு இதெல்லாம் உனக்குப் புரியாது. இதப்பத்தி நீ அழுதாக்கிட்டப் பேச வேணாம். நாங்க பார்த்துக்கிறோம். நம்ம காலம் வேற…. இப்ப காலம் வேற…

ஆக்குப்பறைக்குள் போனவள், தன் தோள் பட்டையைத் தடவிப் பார்த்தாள். அவளையும் அறியாமல் கண்களில் நீர் கசிந்தது.

புருசன் அடித்தக் காயத்தின் தழும்பு. தன் இருப்பையும் நினைவுகளையும் சுண்டியிழுத்தது. செத்த நேரம் மனம் கொதித்து அமைதியானாள்.

தன்னை அடிச்சப் புருசனைப் பற்றிய எண்ணம் மனதுக்குள் ஓடிக்கொண்டிருந்தது.

ஆனா மனாப் பயலுக்குக் காட்டிக் கொடுக்காம? அம்மச்சல்லிக்கு பயன் இல்ல. முழுநேரக் குடிகாரன். ஆத்தா அப்பன் சம்பளத்தில் தின்னுட்டு இருந்தவன். எங்கயும் வேலைக்கும் போறதுமில்ல. இப்ப நான் அடிக்கொப்புமில்ல, நுனிக்கொப்புமில்ல. அனாதையா இருக்கோமேன்னு நினைச்சதும். மளமளன்னு கண்களில் கண்ணீர் வழிந்தது.

மனதுக்குள் அண்ணன் மீது இருந்த பிம்பம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மாறியது. என்ன மனுசன் எல்லாத்துக்கும் சமமாப் பேசுனா அண்ணே… ஊர்ல யாருக்கும் வேண்டாதவன்னு பேர் வாங்காத அண்ணே. இப்படி சுயநலமா யோசிக்கிதே.

இப்ப அண்ணனுக்கு என்ன ஆச்சு.

யார் இன்னாரு மகன் ராஜாவா. படிச்ச பிள்ளைப் பேசுனா நியாயமா இருக்கும்னு ஊரே சொல்லும். அப்படியிருந்த அண்ணன் இன்னைக்கு மகளுக்காக நியாயமில்லாமப் பேசுதுன்னா.

பஞ்சுவாலத் தாங்க முடியல.

மனசு தளும்பின்மேல மையம் கொண்டது. ஆறுமாத வாழ்க்கை அவள் மனதில் வடுவா உறைஞ்சு போச்சு… கணவனிடம் இன்பத்தைக் காட்டிலும் துன்பத்தை அனுபவித்தே துவண்டுப் போனாள்.

பஞ்சு பனங்காக் கறுப்பு, இருந்தாலும் மொகக் கலையானவள். அளவான உயரம், அதுக்கு ஏத்த சதைப்பிடிப்பு. கண்ணு ரெண்டும் மிதக்கிற விழிகள். அந்தப் பருவ வயதில் அவள் அழகிதான். சும்மா சொல்லக்கூடாது. பஞ்சு கறுப்பழகி.

பஞ்சுவின் புருசன் முருகனும் குச்சியாட்டம் வாட்டசாட்டமான ஆள். பகல்ல அவன மாதிரி மண்வெட்டி வேலபாக்க முடியாது. அவ்வளவு கோளாறு புத்தியான ஆளு. என்ன தண்ணியக் குடிச்சிட்டா மட்டும் மருவாதை எதுவும் கிடையாது. மிருகம்தான். இதுலப் பீடி, சிகரெட் வேற என்னான்னு தெரியல. முருகனப் பார்த்ததும் பிடிச்சுப் போச்சு ராஜாவுக்கு. திருமணம் நடந்தது.

“ஆசை அறுபது நாள், மோகம் முப்பது நாள் போனதும்”, பழகின மண்வெட்டி வேலைக்கு தொனயிருப்பது போலத்தான் இருந்தான்.

என்னமோ கழுதைக் கூடுவாரோட கூடி குடிக்க ஆரம்பிச்சுட்டான். நம்ம ஊர்கள்ல இப்ப குடிக்காதவுக யார்னு சுலபமாச் சொல்லிடலாம்.

நம்ம சாமியும் குடிக்கிது. அதுக்காக இப்படியா. மார்நாடு, மடைக்கருப்பன், முன்னோடும் கருப்பு இந்த சாமிகளுக்கு காவக்கொடுக்கணும்னா… படையல் சாராயம்தான்.

ராத்திரி பன்னிரெண்டு மணிக்க மேலாகத்தான் கொடுப்பாக. குடும்பன், வாரியன், ஊர்ல வீடு தவறாம சொல்லிட்டு வந்தாலும், எப்படியும் பத்து அம்பது பேர் சேந்துருவாங்க.

பட்சிக்களுக்கான அரவரம் அடங்கியதும், சுட்டான் வேல ஆரம்பமாகும். நடுச்சாமன் உச்சிப்பொழுது எப்படாக் கழியும்னு இருப்பாக, உச்சிப்பொழுது மாறுனதும்… கருப்பு சாமியாடி புலம்பாமல் இருப்பாரு. என்ன மேடையும் குத்துக்கல்லும் அறுவா, காவல் தெய்வம் தான். நடுச்சாமம் 12 மணிக்கு கொடுத்த வாக்கும், அள்ளி எடுத்த சாம்பலும் வீண் போகாது. மந்தையில இருந்த ஈச்சமரத்தில் பறவைகளின் சத்தம் அடங்கியிருச்சு.

என்ன சாமி வேலையா, எல்லாம் கண் அசைவுமட்டுமே. இந்த மாசம் ரெண்டு சேவ ஏழுப்பாட்டில்… போதும் போதும் ஆளுக்கு ஒரு மடக்கு வரும். ராசா அண்ணா குடிக்க மாட்டார். அவரோட பங்குக் கிடைக்கும்.

சாமி தீர்த்தம்… ரெண்டு பேர் டேய், இது போதைக்கின்னு நினைச்சா… கருப்பன் சங்கப்பிடிச்சிப்பிடுவாரு… ரெண்டு மடக்கு தீர்த்தம்… அவ்வளவே.

அடப் போடாத் தொத்தா இதுல, போதை இருக்காது. என்ன அய்யா சொல்லுறீங்க.

கருப்பன்ட்ட குழியில ஊத்திட்டு சாமியாடி ஒரு மடக்கு குடிச்சா எல்லாத்தையும் அவர் வாங்கிருவாரு… பின்ன சரக்கில்ல என்ன இருக்கப்போது.

நமக்கு பச்சைத்தண்ணி மாதிரியிருக்கும். பேச்சுக்கு இடையில, சேவல அறுத்துக் கருப்பனுக்குக் காவக் கொடுத்து ரெண்டே பேர், வால் ரெக்கை மயித்தப் புடுங்குங்கடா… சேவல் வெரைச்சுட்டா மல்லுக்கட்டி இழுக்கணும்.

ஆளுக்கு ஒரு ரெக்கையா இழுத்தார்கள். என்னப்பா ஒரு கிலோ தேறுமா? டேய் கூடயிருக்கும்டா?

போப்பா ரெண்டும் சேந்து ரெண்டரைக்குக் கொறையாது. இருக்கிற ஆளுக்குச் சரியா வருமா?

டேய், அப்படிச் சொல்லப்பிடாது. கருப்பன் கோபத்தைத் தாங்க முடியாது. தப்பாப் பேசாத?

ஊருக்கே படி அளக்கிறான். நமக்கு அளக்க மாட்டானா? போப்பா அள்ள அள்ளக் குறையாது, தின்ன முடியாது. மிச்சத்தப் பொதச்சுட்டுப் போயிருக்கம்.

இளந்தாரிகள் ஒருவர் முகத்தை ஒருவர் பார்த்தார்கள். இதுக்குள்ள ராஜேந்திரன் சேல பக்குவமா துண்டம் போட்டுச் சுள்ளியில் அடுக்குவதில் கைத் தேர்ந்தவர். என்ன இராஜேந்திரா மச்சான் அதுக்குள்ள என்ன அவசரமா?ன்னு…

பன்றி ஈரலச் சேவக் கறியைச் சுடுவதிலும் பக்குவம் பாத்து எடுப்பதிலும் கண்ணப்பனுக்கு தம்பின்னு தான் சொல்லனும். சிவனுக்கேச் சுவைச்சுப் பார்த்துப் படைச்சவன்!

பித்தள தாம்பலத் தட்டுல சுட்டக் கோழிக்கறிய அடுக்கிப்பக்குவமா தூக்கிட்டு வர்றது வரைக்கும், ஒரு சனம் ஓங்கிப் பேசாது.

யார், இராஜேந்திரன் வேல சுத்தமாயிருக்கும், பகிர்வதும் ஆள் பாத்து, மென்னு தின்னம்மிய… பண்டத்தைச் சாமிப் பண்டத்தைக் கீழப்போடாம வாங்கி குழித் தோண்டி மூட ரெண்டு பேர் இருப்பாக… “நாய் நரி பறிக்கக்கூடாது பாரு.”

சாமிக்கு படையல் படைக்க அரிக்கேன் விளக்கு தன் முழுப்பலத்தையும் கூட்டி எரிந்து கொண்டிருந்தது. தளுகைப் போடப்பட்டு இலையில, சுட்ட சேவக்கறிப் பறத்தி வைக்கப்பட்டது. சாமியாடிக்கு பல்லுக்கு பதமா இருக்கிறதாத் தனிய ஈரல் ரெண்டையும் நல்லாச்சுட்டு தனியா எடுத்து வைக்கனும், சின்னப்பூசாரி பழம் தேங்காய் எல்லாம் சகிதமா எடுத்து வைக்கவும், யாரோ பத்தியக் கொளுத்திட்டு இருந்தான்…

எல்லாம் ரெடியா இருக்கு, வடக்குப் பார்த்த கோயில். கிழக்கும், மேற்கும் சனங்க வரிசையா நிப்பாக. முன்னும் பின்னும் போயிட்டு வர கோயில்ல மணி அடிக்க, இப்பிடியாக சாமி தீர்த்தம்மனும், ஊர்ல இருக்கிற பங்காளி மச்சினன் மாமா ரெண்டு பேரும் ஒன்னா உக்காந்து குடிப்பாக. இங்கே பரிமாறப்படுவது சாராயம் அல்ல. கருப்பணின் தீர்த்தம்.

பலருக்கு இந்த இடம் குடிக்க ஆரம்பிச்ச இடமா இருக்கலாம். சிலருக்கு மாதம் மாதம் நடக்கும் வேண்டுதல். கருப்பன் ஆட்டநாளில் குடிப்பது மட்டுமே, வேற எங்கேயும் குடிக்க மாட்டார்கள். என்ன குடிகாரப்பயனு நினைச்சியா? கடவுள் தீர்த்தம் அதுக்காகக் குடிச்சேன்.

இன்னும் பழக்கதைகளும் காரணங்களும் இருக்கு. என்ன ஆளுக்கும் இடத்துக்கும் வேறுபாடுகள் இருப்பதைப் பார்க்கலாம். ஆனால், முருகனின் குடிக்கான காரணம் கடினமா வேலைப் பார்க்கிறான். அப்ப அப்ப அலுப்புத் தீரக் குடித்தான். நாளும் ஒரு காரணம், நாளுக்கு நாள் குடியின் தொடர்புத் தொடர்ந்து, பகுதிநேரக் குடிகாரனாக மாறிப் போனான்.

பஞ்சு புருஷன் முருகன், தண்ணியக் குடிச்சிட்டு வந்து போதையில, தார் கம்பு எடுத்து வெளுக்கப் பஞ்சுக்கு உடம்பு எல்லாம் காயமாப் போச்சு.

அங்ஙன இருந்த ஆளுக யார் மறுச்சும் நிக்கலே? அடி, உதை, மிதி, “புடிக்கப் புடிக்க வருமா கோவம் புலுக்கப்பயலுக்கு” அப்படி அன்னைக்கி முருகனுக்கு வந்துச்சு.

எம் புருசன் சின்ன வயசுலயிருந்து ஆட்டு மாட்டோடத் திரிஞ்சப் புத்தி, அது மாதிரியாத் தானே இருக்கும். மக்க மனுசன்னு அனுசரணையாப் பழகுனாக் குணம் வரும். எதுக்கும் நாலு இடத்துக்கு மக்க மனுசர்ன்னு போனாத்தானே, மனுசப்பயலுக்கு பழக்கவழக்கம் தெரியும். பஞ்சு மனசுக்குள் குமைந்தாள்.

அடித்த அடியில் உடம்பு பூராம் தடிச்சுப் போச்சு. மாமியா உதடிக்கிழவி “மஞ்சளும்  நெல்லும் அம்மில வச்சு மைபோல அரைச்சுப் பத்துப்போட்டு விட்டுச்சு…” அடியே பஞ்சு அடிபட்ட இடம் புண்ணாப்போகுமா. இருக்க நெல்லும் மஞ்சளும் பத்துப்போட்டா புண்ணாகாம இரத்தக்கட்டு கறைஞ்சுரும்ன்னு கை வைத்தியம் பாக்கும்.

அவன் கையில, கட்டை மொளைக்கக் கறித்திடீர்ல காக்காக் கொத்தன்னு மனுசி திட்டித் தீர்த்தாள் மகனை. பாவம் கைம்பெண் அவளால் தன் மகளை வேறு என்ன செய்ய முடியும்.

கைம்பொம்பள… இவன வழக்கவே வெகுபாடுபட்டு காலாகாலத்தில கல்யாணம் பண்ணிக் கண்ணழகுப் பார்த்தா. கல்யாணம் முடிஞ்சு ஏழு எட்டு மாசம் ஆச்சு. ஏதாச்சும் புழு பூச்சி உண்டான நாதாரிப்பய மகனுக்கு வம்சம் விருத்தியாகும்ன்னு பாத்தா? நாயி நெதம் விட்டக் கொறைத் தொட்டக் கொறை மறுநாளும் சண்டை, தினந்தோறும் சண்டை.

ஏன்டா, இந்தப் பிள்ளையப் போட்டு இப்பிடி அடிக்கிறீயேன்னு கேட்ட அவுக ஆத்தாவுக்கு நாலு அடி விழுந்துச்சு.

இனி இந்த மனுசன் கூடயிருந்து வாழ்றதுக்கு பிறந்த வீட்ல போயி மாடுமேய்ச்சு, சாணிச்சகதி அள்ளிப்போட்டு பிறந்தவன் காலடியில கிடக்க வேண்டியதுன்னு புருஷன் வீட்டை விட்டுப்புறப்பட்டாள் பஞ்சு.

பஞ்சு புருஷன்ட்டக் கோவிச்சுட்டு போனதும் அவுக வீட்ல கேட்ட கேள்வி மாப்பிள வரல?

குடும்பம்ன்னா சின்னச்சின்ன சண்டைச்சச்சரவு வரும். அதுக்காக அவசரப்பட்டு அப்பன் ஆத்தா இருக்காகன்னு வரக்கூடாது. வாழ்க்கையினாச் சமாளிச்சுப் பழகணும் எங்க அம்மா நிக்கவச்சு கேள்வி கேட்டுச்சு.

அவுக அம்மையிட்டச் சொன்னியா? அவுக வீட்டு ஆளுககிட்டச் சொன்னியா?

எங்க அம்மா கேட்டக் கேள்விக்கு, இங்க ஏண்டா வந்தோம்ன்னு தோனுச்சு. பேசாம்மே அங்கேயே நாண்டுக்கிட்டு செத்து இருக்கலாமோன்னு எனக்கு மனசுக்குள் எண்ணம் ஓடியது.

எதுவும் பேசாமல் வான்னு, பஞ்சு அம்மாவை வீட்டுக்குள்ளக் கூட்டிப் போயி சாக்கெட்டக் கழட்டிக் காட்டிய பின்னதான்… அய்யோ அய்யோ…

என்னடி, இது.

உன் மருமகன் அடிச்சது.

டேய் பெரியவனே, போடாப் புளியங்குளத்தானாக் கட்டியிழுத்துட்டு வாங்கடா?ன்னு எங்க அம்மாப் போட்ட சத்தத்துல எதையோ வீட்டுக்குள்ள எழுதிட்டு இருந்த அண்ணன் வெளிவந்து… என்ன பஞ்சு எப்படா வந்த?

என்னம்மா பிரச்சனை… சண்டையா?

உன்ன ஏம்மா அடிச்சான். நீ என்ன பண்ணுன.

இப்படிக் கேள்வி கேட்க… ஆரம்பிச்சுருச்சு. நான் எதுவுமே பேசல, அவருதான் குடிச்சிட்டு வந்து அடிக்கிறாப்பிள, எந்த விஷயத்தையும் காது கொடுத்துக் கேட்டா தானே. தண்ணியக் குடிச்சிட்டு வந்ததும் சும்மா, எதையாச்சும் பேசிச் சண்டைப் போட்டு அடிக்க வேண்டியது. அத்தை தான் பொறுத்துப் பொறுத்துப் பார்த்துப் போம்மா உங்க வீட்டுக்குன்னு சொல்லிச்சு.

அண்ணே, அதுக்கு நாலு அடி விழுந்துச்சு. அசிங்கம் அசிங்கம்மா பேசுறாரு?

உம் ஊருக்குள்ள அக்கம் பக்கம் யாரும் வந்து புத்திமதி சொல்லலயா?

யாரு முன்னால வருவாக. குடிகாரப்பயட்ட? பஞ்சு சொன்னதும்.

கண்ணத்தில பளார்ன்னு ஒரு அரை விழுந்தது என் முன்னாடியே இப்படிப் பேசுனா, அங்க எம்புட்டுப் பேசியிருக்க மாட்ட. பொம்பளப்பிள்ளைக்கு வாய் அடக்கம் வேணும். தெரியாதான்னு சொன்ன அண்ணே… இப்ப தம் மகளுக்கு வரவும் எப்படி பேசுதுப்பாரு; அது தப்புள்ள.

“தனக்குனாத் தாச்சேலையும் களம் கொள்ளும்ன்னு சும்மாவா சொல்லியிருங்காங்க”ன்னு பஞ்சுக்குக் கோவம் கோவமா வந்தது.

பிள்ள படிச்சுட்டாளும், குடும்பம் பண்றதுக்கு தெரிய வேணாம். பொம்பளப் பிள்ளைக்குச் சமூக வளமை மறந்து போயிருக்குமா…ன்னு பேச்ச இழுத்த வாக்கில. எல்லாம் காசு, பணத்தோடக் கோளாரு. தனக்குத்தானே பேசிட்டு இருந்தாள் பஞ்சு.‘

நாலு எழுத்தப்படிச்ச திமிரு. என்னத்த சொல்ல காலக் கொடுமைய?

துணி கிழிஞ்சு போனா? ஊசி நூல் கொண்டு தைக்கலாம். ஊசி ஆடாம இருந்தாவுல நூலக் கோக்க முடியும். அம்மையும் அப்பனும் ஆட்டம் ஆடுனா, மக இன்னும் பத்து அடி தூரம் சேர்ந்துள்ள ஆடுவா? வாழ்றப் பிள்ளையத் தாயார் கெடுத்தக் கதையாப் போச்சு.

லட்சம் லட்சமா பணம் இருந்தாலும், கொண்டவன் கூடயிருக்கிறது மாதிரியா வருமா?

இத அமுதாட்ட யார் சொல்லி புரிய வைக்கிறதுன்னு நினைத்தபடி அடுக்களை வேலையில் மும்முரமாக இருந்தாள் பஞ்சு.

எண்ண அலைகள் பலவாறு ஓடியது. ஊத்துவார் சோத்துக்கு ஒக்காந்து இருக்க வேண்டிய நிலையாப் போச்சே. செத்தாலும் அடிய மிதிய வாங்கிட்டு அங்கேயே செத்துயிருக்கனும். காலம் ஓடிப்போச்சுன்னு எதை எதையோ நினைக்க ஏமாத்தா சொல்வா? ஏக்கத்தச் சொல்லவான்னு பஞ்சுமனம் “ஊரப்போட்ட மொச்சைப்பயிறு கல்லாறப்பட்டது” போல பஞ்சுவின் மனசும் கல்லாறப்பட்டு, வாழ்க்கையின் அபிலாசைகளைத் தனக்குத்தானே மென்று தின்றாள்.

பஞ்சு அம்மை சொன்னது மனசுக்குள் ஓடியது. அடியே மகளே! “அறுத்து அறுத்து ஆயிரம் பேருக்கு வாக்கப்பட்டாலும் அவனும் அப்படித்தான் இருப்பான்” அடுப்புல வைக்கிற விறகுக் கட்டை “எரிஞ்சு சம்பாலாகனும், எரிஞ்சும் எரியாமலும் இருந்தா அதுக்குப் பெயர் கொள்ளிக்கட்டை.” மகளேன்னு இப்ப சொல்லுவது போல பஞ்சு காதில் ஒலித்தது.

அடுப்பில் இருந்த சட்டி அடிப்பிடித்தது போல கருகின வாடை வந்தது.

என்ன அத்தை ஏதோ அடிப்பிடிச்சு வாடை வருதுன்னு அமுதா அடுக்களைக்குள் வந்தாள். அத்தைன்னு தோளை உலுக்கியதும் தான் உடம்பைக் குலுக்கி தன் நிலைக்கு வந்தாள் பஞ்சு.

என்ன அமுதா,

அத்தை அப்படி என்ன நினைவு பால் அடிப்பிடிச்சது கூடத் தெரியாம?

ஏதேதோ யோசனை.

அன்னைக்கு என் வாழ்க்கையில அடிப்பிடிச்சது தெரியாம இருந்துட்டேன். இப்ப எனக்கு நினைவுக்கு வருது… நீ பால் அடிப்பிடிச்சதப் பத்தி சொல்ற…ன்னு இழுத்தாள்.

என்ன அத்தை புதிர் போடுறீங்க. எதுனாலும் ஓப்பனாப் பேசுங்க. இப்ப என்ன பிரச்சனை உங்களுக்கு. கண்டதையும் நினைச்சிட்டு மனசப் போட்டு குழப்புறீங்க. தெளிவாயிருங்க அத்தை.

அமுதா கையில் வைத்திருந்த செல்போன் சிணுங்கியது.

ஐ ஹேட் யூ, ஐ ஹேட் யூ ன்னு சொல்லிட்டு கட் பண்ணினாள்.

என்ன அமுதா யாரு. அவன் தான். வந்துட்டேனான்னு கேக்க கூப்பிடுறான் ரஞ்சித்.

என்னடா அம்மா, ரெண்டு பேத்துக்கும் சண்டையா? கேட்டதற்குக் கழுத்தை வெட்டிட்டுப் போயிட்டாள். திரும்பி வந்து அத்தை என்ன சொல்ல வாறீங்க, சொல்லுங்க. மொத எங் கதையக் கேளு.

நானும் இப்படித்தான். ஆளுக சொல்லும்போது புருஷன் இல்லாத சோறு இறங்காதான்னு கேட்டேன். இப்பயும் ஞாபகமிருக்கு, “புருஷன் இல்லாதச் சோறு உப்பில்லாதச் சோறு ருசிக்காதுன்னு…” அன்னைக்கு சொல்லிச்சு முனியம்மா கிழவி.

இருந்தும் என் வீராப்புல இருக்கணும்.

இப்ப, தெரியாதுடி பேத்தியா? பின்னு பிறகு நீ யோசிக்கும்போது எல்லாம் கையமீறிப் போயிரும். நீ மட்டுமே தனிமரமா இருப்பே. அப்ப, என்னைய நெனப்ப. நான் இல்லாமப் போயிருப்பேன். பாட்டிச் சொல்லுறதக் கேளு, பிள்ளப் பிறந்துட்டா எல்லாம் சரியாப் போகும்.

அதுல சரியில்லாட்டி வேணாம்; வாழ்க்கையின்னா ரெண்டும் தான். பாட்டி முனியம்மா சொன்னது நெசம் போல் உண்மை. வாழத் தொலைச்சமா? வாழ்க்கையச் தொலைச்சமா? தெரியில.

ஆனா, முருகன் ரெண்டாவது கல்யாணம் முடிஞ்சு ரெண்டு பிள்ளையப் பெத்து குடும்பமா இருக்காரு. நான் தீர்வையே வாங்கிட்டு அண்ணே வீட்ல தனிக்கட்டையா இருக்கேன். என் நிலமையப்பாருடா? அமுதா.

மருமகளே; ஆயிரம் இருந்தாலும் நமக்குன்னு ஒரு தொணை வேணும். நமக்கு சண்டைப் போட ஆளு வேணுமா வேணாமா?.

இப்ப அத்தை யார் கூடச் சண்டை போட முடியும்? என் வாழ்க்கை பாறையில போட்ட விதை; உன் வாழ்க்கை அப்படி ஆகிடக் கூடாதுன்னு அத்தை சொல்லுறது உனக்கு கோபமாயிருக்கும். “புண்ணு விலப் புடுச்சது மாதிரியா இருக்கும்.” தனியா நீயா யோசி…. அத்தையப் பார்க்க நீயிருக்க, உன்னைப் பார்க்க யாரு இருக்கா…. நல்லா யோசி, நீ படிச்சப் புள்ள, நான் படிக்காதவ…

என்ன அத்தை எதையோ சொல்லிக் குழப்புறீங்க. மோகன் எனக்கு வேண்டாம். ஐ ஹேட் யூ, ஐ ஹேட் யூ.

சரிம்மா மோகன் வேண்டாம், டைவஸ் வாங்கிட்டு வந்து மறுபடியும் வேற ஒருத்தரத் திருமணம் முடிச்சிக்க.

அத்தை என்ன பேசுறீங்க.

இல்ல அமுதா பேச்சுக்குச் சொன்னேன். நீ இன்னொரு கல்யாணம் பண்ணி அவனும் மோகன் தம்பி மாதிரியில்லாம, அவரக் காட்டிலும் மோசமான ஆளாப்போச்சுன்னு வை, பேச்சுக்கு. அப்ப மீண்டும் மீண்டும் டைவஸ் வாங்குவியா.

டைவஸ்தான் வாங்க முடியுமா? அமுதா.

நெனச்சுப்பாரு. நீ படிச்ச புள்ள, கெஞ்சும் போது  நாம மிஞ்சுனா நம்ம வாழ்க்கை தான் போகும். அமுதா யோசி. நல்ல முடிவா இருக்கட்டும். அப்பா, அம்மா இப்ப இருப்பாங்க. நாளப் பின்ன உனக்கு யார் துணை?

அத்தைக்கு அமுதா இருக்கே? அமுதாவுக்கு யார் இருக்கா?…

என்ன அத்தை இப்படிப் பேசுறீங்க…

நான் என்ன படிக்காதவளா… உங்கள மாதிரி… எங்களுக்கு எல்லாம் தெரியும் யார் துணையில்லாம வாழவும் தெரியும்.

“பெல்டக் கழட்டி உங்கள அடிச்சிருந்தாத் தெரியும். தெரியாம எதையும் பேசாதீங்க அத்தை…” பஞ்சு மௌனியாகத் தன் தோளில் பட்டத் தழும்புகளைக் காண்பித்தாள்.

அம்மா மருமகளே! நீ வாங்கியதக் காட்டிலும் பத்து மடங்கு காயம் பட்ட மனசு. அன்னைக்கு என்னை யோசிக்க சொன்னபோது ஏளனமா இருந்துட்டேன். அந்த நிலை உனக்கு வந்திரக்கூடாதுன்னு சொன்னேன்.

அமுதா அமைதியாக இருந்தாள். “நீர் அடிச்சு நீர் விலகுறதில்ல.” புருஷன் பொண்டாட்டிச் சண்டைச் சின்னப்பிள்ள விளையாட்டு மாதிரி எடுத்துகிட்டா… இன்பம் துன்பமில்ல…

அமுதாவின் கைகள் அத்தையின் தோளைத் தடவியது…

பஞ்சு தான் வாழ்ந்த வாழ்க்கையின் சுயத்தைச் சுயமாகச் சொன்னாள்.

பேச்சின் ஊடே, பஞ்சுவின் அண்ணன் ராஜா என்னம்மா பிள்ளையிட்ட ரொம்ப நேரம் பேசிட்டேயிருந்தேன்னு கேட்டார்.

ஒன்னுமில்ல அண்ணே, படிச்சுப் பிள்ளைட்ட நான் என்ன பேசிப்புரிய வைக்கப் போறேன்னு…

மீண்டும் அமுதாவிடம் பஞ்சு பேசும்போது நான் சொல்லுறது உனக்கு கோவமாத்தான் இருக்கும். ஆனாலும் அத்தை சொல்லுறதக் கேளும்மா? காசு பணம் இன்னைக்கி இருக்கும். நாளைக்கி வராது. அழகும் இளமை ரோஜாப்பூ மாதிரி. உனக்குப் புரியும்ன்னு நினைக்கிறேன். தம்பிட்ட பேசும்மா?

அத்தை உங்கத் தொல்லை தாங்க முடியல… எப்பபாரு, இதேப்பேச்சு.. நான் இங்க இருக்கிறது உங்களுக்கு எதுவும் இடைஞ்சலா இருக்கு போல,

வேண்ணா நான் எங்கிட்டாவது போயிடட்டுமா?

பெரிய வார்த்தையும் காட்டமாகவும் முகம் வெளிப்படுத்தியது. பஞ்சு மனசு பதறிப்போனாள்.

கோழியைச் சேவல் விரட்டி வந்தது. சேவல் பிடியில் தப்ப முடியாமல் கோழி நின்றது…

அமுதாத் தனிமையில் யோசித்தாள். மனம் எதையோ மீண்டும் மீண்டும் சொன்னது. ஞாயிற்றுக்கிழமை காலைப்பொழுது, காலிங் பெல் அடிக்கும் சத்தம் கேட்டு, அமுதா கேட்டைத் திறக்கவந்தாள். கேட் முன் நிற்கும் உருவத்தைப்பார்த்து அமைதியானாள்.

வாங்க தம்பி, நல்லா இருக்கீங்களா… பஞ்சுக் கேட்டாள். நல்லா இருக்கம்மான்னு மோகன் சொல்ல,

அதற்குள் அமுதாவின் அப்பா, யாருடா… இங்க என்ன உனக்கு வேலைன்னு அடிக்கக் கையை ஓங்கினார்.

அமுதா, அப்பா நான்தான் அவரை வரச்சொன்னேன்…. தப்பு எங்க ரெண்டுபேர் மேலயும்… எதுவும் பேசல போய்விட்டார். அத்தை சீக்கிரம் சமையல் ரெடி பண்ணுங்க. நானும் உங்க மகனும் கோயிலுக்குப் போகனும்.

அமுதாவின் மனசு மார்கழி மாசத்துக்குளிர் போல குளிர்ந்தது.

முற்றும்