கவியரசரின் பாடல்களின் ஆன்மீகக் கோணம் – 12

சக்தி சக்திதாசன்

கண்ணதாசன் ஒரு ஆன்மீக சித்தரோ எனும் உணர்வு எமது உள்ளத்தில் அவ்வப்போது ஏற்ப்டும் வகையில் அவரது பாடல்கள் அமைந்து விடுவதுண்டு.

ஆன்மீகம் என்பது அவருக்குப் புறக்கணிக்கப்படும் மதவாதம் அல்ல.

அது உணர்வின், அனுபவத்தின், சிந்தனையின் வழியாக உள்ளார்ந்த உண்மையைத் தேடும் பயணம்.

பாடல்களில் ஆன்மீகப் புதையல்கள் பல உண்டு.

“எதிர்காலம்” திரைப்பட பாடலில், “உன் வாழ்வெல்லாம் வாழ்வல்ல, என் தாழ்வெல்லாம் தாழ்வல்ல” எனும் வரிகள், வாழ்வின் யதார்த்தம் மற்றும் தர்மத்தின் ஆழம் பற்றி பேசுகின்றன.

நாத்திகத்திலிருந்து ஆத்திகம்: தனது வாழ்க்கையின் முற்பகுதியில் நாத்திகராக இருந்தவர்,பின்னர் காஞ்சிப் பெரியவரின் அருளுடன் ஆத்திகராக மாறினார்.

‘அர்த்தமுள்ள இந்து மதம்’ நூல்: இந்த நூலில், பாமர மக்களுக்காக ஆன்மீகத்தை எளிய தமிழில் விளக்கியுள்ளார்.

இது அனுபவத்தின் வழியாக ஆன்மீகத்தை அணுகும் ஒரு முயற்சி.

கண்ணனும் காதலும் ஒரு கலந்த கலை என்பதனை கவியரசர் பல பாடல்கள் மூலம் பறைசாற்றியுள்ளார்.

காதல் பாடல்களிலும் கண்ணன் ஒரு உள்ளார்ந்த காதலனாக வருகிறார்.

இது பக்தி – காதல் – ஆன்மீகம் என்பவற்றின் மூன்றுமையும் ஒன்றாக்கும் கண்ணதாசனின் தனிச்சிறப்பு.

“காதலிக்க நேரமில்லை” என்ற பாடலில், கண்ணனை காதலனாக வர்ணிக்கிறார்.

“மனதில் உறுதிப்பாடு வேண்டும்” போன்ற பாடல்களில், கண்ணன் வழிகாட்டியாக வருகிறார்.

கவியரசர் கண்ணதாசனின் தனிச்சிறப்பே ஆன்மீக அறிவியலின் தனிச்சிறப்பு.

கண்ணதாசனின் ஆன்மீகம் என்பது,
மதவாதம் அல்ல, மனவாதம்.
புத்திசாலித்தனமல்ல, புலனுணர்வு.
பயப்படுத்தும் தெய்வம் அல்ல, பேசும் நண்பன்.

அவர் பாடல்களில், தர்மம், ஆசை, பாவம், வாழ்க்கையின் சுழற்சி ஆகியவை பழமொழி போல நெஞ்சில் பதியும் வகையில் வகுத்துள்ளார்.

“ஆற்றிலே வீசப்பட்ட நாணல் அவ்வாற்று வெள்ளத்தோடு அடித்துச் செல்லப்படுவது போலத்தான் ஆசை எனும் வெள்ளத்துக்கு முதலிடம் கொடுப்போர் அடித்துச் செல்லப்படுவார்கள்”.

ஆன்மிக கோணமும் கண்ணபிரானும்
கவியரசர் பாடல்களில் கண்ணபிரானை கொண்டு வருவது ஒரு பாரம்பரிய புனித உந்துதல்.

“லட்சுமி கல்யாணம்” படத்தில்:

“பிருந்தாவனத்துக்கு” என்ற பாடலை எடுப்போம்

பி. சுசீலா அம்மாவின் பாடல்.

இது கண்ணபிரானின் பிருந்தாவன லீலைகளை நினைவூட்டும் பாடல்.

ஆனந்தம், பக்தி, மற்றும் பாசம் கலந்து ஒரு பக்தி கவிதை போல அமைந்துள்ளது.

“பிருந்தாவனத்துக்கு வருகின்றேன்! – என்
பெருமான் உன்னிடம் கேட்கின்றேன்!
கிருஷ்ணா நான் ஒரு பாவியோ? – என்
கேள்விக்கு பதில் என்ன கேலியோ?”

கவியரசர் கண்ணதாசன் இங்கு பக்தியின் உச்சநிலையை மிக நுட்பமாகவும், ஆன்மீக சிந்தனையின் ஆழத்துடன்வும் வெளிப்படுத்துகிறார்.

இவை வெறும் பாடல் வரிகள் அல்ல; ஒரு ஆன்மாவின் அழைப்பு, ஒரு பாவியின் பரிதாபம், ஒரு பக்தனின் புலம்பல்.

இந்த வரிகளில், கண்ணதாசன்
பிருந்தாவனம் என்ற இடத்தை ஆன்மீக மையமாக எடுத்துக்கொள்கிறார்.

அது கண்ணனின் வாசஸ்தலம், பக்தியின் புனித நிலம்.

“நான் ஒரு பாவியோ?” என்ற கேள்வி, தன்னைத் தாண்டி ஆன்மீக சுயவிமர்சனத்திற்கு அழைத்துச் செல்கிறது.

“பதில் என்ன கேலியோ?” என்பது கண்ணனின் லீலைகளையும், மௌன பதில்களையும் குறிக்கிறது.

கேலியாக பதிலளிக்கும் கண்ணன், பாவத்தையும், பக்தியையும் ஒரே பார்வையில் பார்க்கும் தெய்வீக சிந்தனையை வெளிப்படுத்துகிறார்.

கவியரசரின் கண்ணன்
தண்டிப்பவன் அல்ல, தாங்குபவன்.
தெய்வம் அல்ல, தோழன்.
பாவத்தைப் பார்த்து வெறுப்பவன் அல்ல, பாவியைக் கேட்டு சிரிப்பவன்.

இது பக்தி – பாவம் – பரிசுத்தம் என்ற மூன்றின் இடையே உள்ள ஆன்மீக உரையாடல்.

கண்ணதாசன், பாவம் என்ற உணர்வை தண்டனையின் பயமாக அல்ல, தெய்வத்தின் அருளுக்கான வாய்ப்பாக பார்க்கிறார்.

என் பார்வையில்…
இந்த பாடல், உ
இலக்கிய நோக்குகளுக்கு மிகச் சிறந்த ஆதாரம்.

இங்கு:
பக்தியின் மொழி காதலின் மொழியைப் போலவே உணர்வுமிக்கது.
பாவம் என்பது தர்மத்தின் எதிரி அல்ல, தெய்வத்தின் அருள் பெறும் வாய்ப்பு.
கேலியோ? என்ற வார்த்தை, கண்ணனின் லீலையை மட்டுமல்ல, பக்தியின் சிரிப்பையும் வெளிப்படுத்துகிறது.

சரி இனி அடுத்த வரிகளைப் பார்ப்போமா ?

கீதையில் உன் குரல் கேட்டேனே! – என்
கிருஷ்ணனின் திருமுகம் பார்த்தேனே!
பாதையில் உன் துணை வரவில்லையே!
பகவான் திருவருள் தரவில்லையே!”

இந்த வரிகள், கவியரசர் கண்ணதாசனின் ஆன்மீகக் கோணத்தில், பக்தியின் பரிதாபமும், தெய்வத்தின் மௌனமும், வாழ்க்கையின் சிக்கல்களிலும் கண்ணனின் அருளைத் தேடும் மனதின் அழைப்பும் மிக நுட்பமாக வெளிப்படுகின்றன.

ஆன்மீகக் கோணத்தில் கேட்கும் குரலும், கிடைக்காத அருளும்

வரி வரியாகப் பார்த்தால்

– “கீதையில் உன் குரல் கேட்டேனே!”

பகவத்கீதை என்பது தர்மத்தின் உச்சபாடம்.

இங்கு, கவிஞர் தெய்வத்தின் வாக்கியங்களை கேட்டுள்ளார் ஆனால், அவை வாழ்க்கையில் செயல்படுவதில் ஏமாற்றம் ஏற்பட்டிருக்கிறது.

“கிருஷ்ணனின் திருமுகம் பார்த்தேனே!”

தெய்வத்தின் தரிசனம் என்பது பக்தியின் உச்சநிலை.

ஆனால், அந்த தரிசனம் வாழ்க்கையின் சிக்கல்களில் துணையாக வரவில்லை என்பதே பின்வரும் வரிகளின் சோகமூட்டம்.

“பாதையில் உன் துணை வரவில்லையே!”

பக்தி என்பது துணை தேடல். இங்கு, தெய்வம் வழிகாட்டியாக இல்லாதது ஒரு ஆன்மீக ஏமாற்றம்.

“பகவான் திருவருள் தரவில்லையே!”

அருள் என்பது பக்தியின் பரிசு. ஆனால், அருள் கிடைக்காதது, பாவியின் புலம்பலாக வெளிப்படுகிறது.

–

இவை கண்ணதாசனின் பார்வையில்: பக்தியின் சிக்கலான உணர்வுகள்

இங்கு, கவியரசர்:
பக்தியின் உணர்வுகளை மௌனமான தெய்வத்தின் எதிராக புலம்பலாக வெளிப்படுத்துகிறார்.
தெய்வத்தின் தரிசனமும், வாக்கும் இருந்தபோதிலும், அருள் இல்லாதது என்பது ஆன்மீக சிக்கல்.
இது பாவம் – பக்தி – பரிசுத்தம் என்ற மூன்றின் இடையே உள்ள மனதின் போராட்டம்.

இதெயே என் பார்வையில் , பாமரனாக

இந்த வரிகள், இலக்கிய நோக்குகளுக்கு ஒரு ஆழமான சிந்தனைக் களமாக அமையும்.

இங்கு:
பகவத்கீதையின் வாக்கியங்கள் வாழ்க்கையில் எப்படி செயல்படுகின்றன? என்பதற்கான பக்தியின் கேள்வி.
தெய்வத்தின் தரிசனம் என்பது அருள் பெறும் உத்தரவாதமல்ல என்பதற்கான ஆன்மீக உண்மை.
பாதையில் துணை இல்லாதது, பகவானின் மௌனம், பக்தியின் சோகமூட்டம்.

இவை அனைத்தும் பாடலின் உள்ளார்ந்த அழுத்தம்.

சரி இனி அடுத்த வரிகளுக்குள் நுழைவோமா ?

“குங்குமம் அணிந்தால் உன் தேவி! – தன்
கூந்தலை முடித்தாள் பாஞ்சாலி!
சங்கமம் என்பது எனக்கில்லையோ? – அந்த
மங்கல மரபுகள் உனக்கில்லையோ?”

இந்த வரிகள், கவியரசர் கண்ணதாசனின் ஆன்மீகக் கோணத்தில், பக்தியின் காதல் புலம்பலையும், தர்மத்தின் கேள்வியையும், தெய்வத்தின் மௌனத்தையும் மிக நுட்பமாக வெளிப்படுத்துகின்றன.

இவை பக்தியின் உரிமை உணர்வும், தெய்வத்தின் மறைபாடும் கொண்ட ஒரு ஆழமான உரையாடல்.

ஆன்மீகக் கோணத்தில் தர்மம், திருமணம், தெய்வத்தின் மௌனம்

வரி வரியாகப் பார்த்தால்

– “குங்குமம் அணிந்தால் உன் தேவி!”

குங்குமம் என்பது திருமணத்தின் சின்னம். இங்கு, தேவி (ருக்மிணி, சத்யபாமா) கண்ணனின் தர்மபத்னியாக குங்குமம் அணிந்திருப்பதைப் பக்தன் நினைவுகூர்கிறார்.

“தன் கூந்தலை முடித்தாள் பாஞ்சாலி!”

பாஞ்சாலி (திரௌபதி) தனது துயரத்தின் முடிவில் கூந்தலை முடித்தாள் .இது தர்மத்தின் வெற்றியும், கண்ணனின் அருளும் குறிக்கும்.

“சங்கமம் என்பது எனக்கில்லையோ?”

சங்கமம் என்பது பகவானுடன் ஆன்மீக இணைப்பு. இங்கு, பக்தன் தன்னைத் தாண்டி தெய்வத்துடன் இணைவதற்கான உரிமையை கேட்கிறார்.

“மங்கல மரபுகள் உனக்கில்லையோ?”

மங்கல மரபுகள் என்பது திருமண தர்மம், பக்தியின் பரிசு. இங்கு, தெய்வம் பக்தனுக்கு அருள் தர மறுக்கிறதா? என்ற புலம்பல்.

இதைக் கண்ணதாசனின் பார்வையில் பார்த்தால்
பக்தியின் உரிமை உணர்வு

கவியரசர் இங்கு,
பகவானின் திருமண வாழ்க்கையை ஒரு பக்தன் தனது தனிமையுடன் ஒப்பிடுகிறார்.
பாஞ்சாலியின் கூந்தல் முடிதல் என்பது தர்மத்தின் வெற்றி. ஆனால், பக்தனுக்கு அந்த வெற்றி ஏன் கிடைக்கவில்லை? என்பது ஆன்மீக கேள்வி.
சங்கமம் என்பது பக்தியின் உச்சநிலை. ஆனால், அது தெய்வத்தின் மரபில் இல்லையா? என்ற பக்தியின் உரிமை உணர்வு.

இதை நான் இப்படியும் பார்க்கிறேன் ,

இந்த வரிகள், இலக்கிய நோக்குகளுக்கு ஒரு பக்தி – தர்மம் – தெய்வம் என்ற மூன்றின் உரையாடலுக்கான களமாக அமையும்.

இங்கு:
பகவானின் திருமண மரபுகள் பக்தனின் ஆன்மீக ஏக்கத்துடன் ஒப்பிடப்படுகின்றன.
பாஞ்சாலியின் கூந்தல் என்பது தர்மத்தின் முடிவு, ஆனால் பக்தனின் பாதை இன்னும் முடிவடையவில்லை.
சங்கமம் என்பது பக்தியின் பரிசு, ஆனால் அருள் கிடைக்காதது, தெய்வத்தின் மௌனமாக வெளிப்படுகிறது.

சரி இனி நிறைவான வரிகளைப் பார்ப்போமா ?

“கங்கையின் வெள்ளம் தண்ணீரோ
இல்லை கன்னியர்கள் விடும் கண்ணீரோ
கண்ணனின் மனமும் கல் மனமோ
எங்கள் மன்னனுக்கு இதுதான் சம்மதமோ?”

இந்த வரிகளில், கவியரசர் கண்ணதாசனின் ஆன்மீகக் கோணத்தில், பக்தியின் புலம்பலும், தெய்வத்தின் மௌனமும், தர்மத்தின் சிக்கல்களும் மிக ஆழமாக வெளிப்படுகின்றன.

இவை பக்தியின் உரிமை உணர்வும், தெய்வத்தின் பதில் இல்லாமையும் கொண்ட மனதின் உரையாடல்.

ஆன்மீகக் கோணத்தில் கண்ணீர், கல் மனம், சம்மதம்

வரி வரியாகப் பார்த்தால்

“கங்கையின் வெள்ளம் தண்ணீரோ”

கங்கை என்பது புனிதம், பரிசுத்தம், தெய்வ அருள். ஆனால் இங்கு, அதன் வெள்ளம் உணர்வற்றதா? என்ற கேள்வி எழுகிறது.

“இல்லை கன்னியர்கள் விடும் கண்ணீரோ”

கன்னியர்கள் விடும் கண்ணீர் என்பது தர்மம் மீறப்பட்ட பெண்களின் துயரம்.

இங்கு, தெய்வ அருள் என்பது உணர்வற்றதா, அல்லது அந்த கண்ணீரின் வடிவமா? என்ற ஆன்மீக சிந்தனை.

“கண்ணனின் மனமும் கல் மனமோ”

கண்ணன் என்பது அருள், கருணை, லீலை. ஆனால் இங்கு, அவர் மனம் கல்லா? என்ற பக்தியின் புலம்பல்.

“எங்கள் மன்னனுக்கு இதுதான் சம்மதமோ?”

மன்னன் என்பது தெய்வத்தின் தர்மபாதி. இங்கு, தர்மம் மீறப்பட்டதற்கும், துயரங்களுக்கும் தெய்வம் சம்மதிக்கிறதா? என்ற ஆழமான கேள்வி.

இதை கண்ணதாசனின் பார்வையில் பார்த்தால்
பக்தியின் சிக்கலான உரிமை

கவியரசர் இங்கு:
தெய்வத்தின் அருள் என்பது புனிதம் மட்டுமல்ல, உணர்வும் இருக்க வேண்டும் என்பதைக் கேட்கிறார்.
பெண்களின் கண்ணீர் என்பது தர்மத்தின் மீறல். அதற்கு தெய்வம் பதிலளிக்க வேண்டுமென்று பக்தன் வலியுறுத்துகிறார்.
கண்ணன் என்பது கருணையின் உருவம். ஆனால், அருள் இல்லாத போது, அவர் மனம் கல்லா? என்ற பக்தியின் சோகமூட்டம்.
தெய்வ சம்மதம் என்பது தர்மத்தின் ஒப்புதல். இங்கு, அது உணர்வற்றதா? என்ற ஆன்மீக சிந்தனை.

இதையே நான் பார்க்கையில்.

இந்த வரிகள்,
இலக்கிய நோக்குகளுக்கு ஒரு பக்தி – தர்மம் – தெய்வ பதில் என்ற மூன்றின் உரையாடலுக்கான உச்சநிலை.

இங்கு:
புனிதம் என்பது உணர்வற்ற வெள்ளமா, அல்லது உணர்வுள்ள கண்ணீரா?தெய்வத்தின் மௌனம் என்பது பக்தியின் சோகமூட்டம்.
தர்மம் என்பது அருள் தரும் பதில் அல்லாமல் பாதிக்கப்பட்டவர்களின் கண்ணீரை புரிந்து கொள்ள வேண்டிய ஒன்று.

கவியரசர் கண்ணதாசன் எனும் ஆன்மீக ஆழியின் கரையிலிருந்து, நாங்கள் ஒரு வாளிக்குள் நீர் அள்ளினோம்.

அந்த நீரில் பக்தியின் நுரையும், பாவத்தின் பசுமையும், தர்மத்தின் ஒளியும், தெய்வத்தின் மௌனமும் கலந்திருந்தன.

அவரது பாடல்களில் ஒவ்வொரு வரியும், ஒரு உளவியல் சுழற்சி,

ஒரு ஆன்மீக சிந்தனை, ஒரு பக்தியின் உரிமை.

நாம் பார்த்தது ஒரு புலம்பலின் அழகு, ஒரு கேள்வியின் கருணை, ஒரு தெய்வத்தின் நெருக்கம்.

இது ஒரு முடிவு அல்ல .அவர் பாடல்களின் புனித பாதையில் நம்மை அழைத்துச் செல்லும் அடுத்த படி.

அந்த பாதையில், பாடல்களும் பிரார்த்தனைகளும் ஒன்றாக ஒலிக்க, நம்மால் முடிந்த அளவிற்கு அர்த்தம் தேடி, அருள் நாடி, அழகு காணும் பயணம் தொடரும்.

பதிவாசிரியரைப் பற்றி