Blog

63 நாயன்மார்கள் வரலாறு 11. மானக்கஞ்சறார்

மேலாறு செஞ்சடை மேல்

  வைத்தவர் தாம் விரும்பியது

நூலாறு நன்கு உணர்வார்

  தாம் பாடு நோன்மையது

கோலாறு தேன் பொழியக் கொழுங்

  கனியின் சாறு ஒழுகும்

காலாறு வயல் கரும்பின்

  கமழ் சாறூர் கஞ்சாறூர்.

மானகஞ்சார நாயனார் எத்தகைய புண்ணிய பூமியில் அவதரித்திருக்கிறார் என்பதை சேக்கிழார் பெருமான் வாயிலாக அறியத் தருகிறார். கங்கை ஆற்றினை தம் சடையிலே தரித்துள்ள சிவபெருமானார் விரும்பி உறையும் ஊர் கஞ்சாறு. ஊரின் தன்மையையும், தேனொழுகும் கனிகளின் இனிமையும் நிறைந்த ஊராம்.

வேளாளர் குலம் மிகச் சிறப்புற்றிருக்கும் ஊரும் இதுதான். இந்நாயனார் இக்குலத்தின் தலைவராக மட்டுமல்லாமல் சோழ மன்னரின் படைத்தளபதியாகவும் விளங்கியவர். அனைத்திற்கும் மேலாக சிவமே மெய்ப்பொருள், சிவமே சகலமும் என்றுணர்ந்த மிகச்சிறந்த சிவனடியாராகவும் விளங்கியவர். சிவனடியார்களைச் சிவம் என்றே போற்றுவதோடு, மிகச்சிறந்த கொடையாளியாகவும் இருந்த  தகைமையாளர் இந்நாயனார். ஆனாலும் இத்தகைய சிறப்பு வாய்ந்தவருக்கு ஒரு மகவு இல்லையென்ற குறையும் இருந்தது. அதனால் எம்பெருமானை நினைத்து தவம் மேற்கொள்ளவும் செய்தார். பெருமான் கருணையால் மானகஞ்சாறரின் துணைவியாருக்கு ஒரு அழகிய பெண் குழந்தையும் பிறந்தது. நாளொரு மேனியும், பொழுதொரு வண்ணமுமாக வளர்ந்து வந்த அப்பெண் திருமணப் பருவத்தை அடைந்தாள்.

நீலகண்டப் பெருமான் மீது மாறாத அன்பு கொண்ட ஏயர்கோன் கலிக்காமர் என்ற மணமகனுக்கு மணம் பேச முதியோர் சிலர் வந்தனர். மானக்கஞ்சாறரும் இந்தத் திருமணத்திற்கு இசைவு தெரிவித்தார். பெருமங்கலம் என்ற தமது ஊரிலிருந்து மணமகள் இல்லம் நோக்கி புறப்படுகிறார் மணமகன் ஏயர்கோன் கலிக்காமர். திருமணக்கோலத்தில் மிளிர்ந்த மணமகள் வீடும் மகிழ்ச்சி வெள்ளத்தில் மிதந்தது. செல்வச் செழிப்பு மிக்க நாயானாரும் தம் செல்வ மகளின் திருமணத்தை ஊரே மெச்சும் அளவிற்கு சீரும் சிறப்புமாக நடத்த முடிவு செய்தார். இந்த நேரத்தில்தான் சிவபெருமானாரும் நாயனாரின் சிவனடியார்களின் தொண்டினை உலகறியச் செய்ய அருள்கூர்ந்தார். மணவிழாக் காணப்போகும் இல்லம் நோக்கிப் புறப்பட்டவர் மாவிரதியர் கோலத்தில் நாயனார் இல்லம் வந்து சேர்ந்தார். நாயனாரும் அந்த அடியவரை வணங்கி வரவேற்று உபசரித்தார். அடியார் தம் இல்லம் வந்தது தம் தவப்பயனே என்று மகிழ்ந்திருந்தார். இல்லத்திலிருந்த மனைவி, மகள், உறவினர் என அனைவரையும் அவ்வடியாரின் அடி பணியச் செய்தார்.

அவ்வென்பின் ஒளிமணி கோத்து

  அணிந்த திருத் தாழ்வடமும்

பைவன்பேர் அரவு ஒழியத்

  தோளில் இடும் பட்டிகையும்

மைவந்த நிறக் கேச வடப்

  பூணு நூலும் மனச்

செவ்வன்பர் பவமாற்றுந் திரு

  நீற்றுப் பொக்கணமும்

தந்தையாரின் வாக்கிற்கிணங்க அன்பு மகளான மணமகளும் வந்து அந்த அடியவரின் ஆசியை வேண்டி வணங்கி நின்றாள். அப்போதுதான் அவர் எவரும் எதிர்பாராத ஒன்றைச் சொல்லி அனைவரையும் திகைக்க வைத்தார். அதாவது அப்பெண்ணின் அடர்ந்த, நீண்ட கருங்கூந்தல் பஞ்சவடிக்குப் பயன்படும் என்றுரைத்தார்.

தம் சரணத்து இடைப் பணிந்து

  தாழ்ந்து எழுந்த மடக் கொடி தன்

மஞ்சு தழைத்து என வளர்ந்த

  மலர்க் கூந்தல் புறம் நோக்கி

அஞ்சலி மெய்த் தொண்டரைப் பார்த்து அணங்கு

  இவள் தன் மயிர் நமக்குப்

பஞ்ச வடிக்காம் என்றார்

  பரவ அடித் தலங்கொடுப்பார்.

என்பார் சேக்கிழார் பெருமான்.

அடியார்களின் குறிப்பறிந்து தொண்டாற்றும் பண்பாளரான மானக்கஞ்சற நாயனார் அவருடைய தேவையைப் புரிந்துகொள்கிறார். மகளின் திருமணக் காலம் என்ற நினைவும்கூட ஏதுமின்றி, ‘இப்பெண்கொடியின் தலை மயிர் எமக்குப் பஞ்சவடிக்குப் பயன்படும்’, என்று சொன்ன நொடியில் மணமகன் வீட்டில் என்ன சொல்வார்கள், மகள் மனதில் என்ன எண்ணம் இருக்கும், மணமகன் ஏதும் சொல்லிவிடுவாரோ என்ற நினைவும் இன்றி சிவனடியாரின் விருப்பத்தை நிறைவேற்றத் துணிந்தார். உடனே ஒரு கத்தியை எடுத்து வந்து, அன்பு மகளின் அலங்கரிக்கப்பட்ட கூந்தலை அடியோடு அறுத்து அடியவரிடம் கொடுத்து வணங்கி நின்றார்.

அக்கணமே மாவிரதியர் மறைந்தார். சிவபிரான் உமாதேவியாருடன் விடைமேல் தோன்றி திருக்காட்சி அளித்தார். அமரரும் மலர்மாரி பொழிந்தனர். மணப்பெண்ணின் கூந்தலும் முன்போலவே நீண்டு வளர்ந்தது.

அருள் செய்த மொழி கேளா

  அடல் சுரிகைதனை உருவிப்

பொருள் செய்தாம் எனப் பெற்றேன்

  எனக் கொண்டு பூங்கொடி தன்

இருள் செய்த கருங்கூந்தல் அடியில்

  அரிந்து எதிர் நின்ற

மருள் செய்த பிறப்பு அறுப்பார்

  மலர்க் கரத்தினிடை நீட்ட. 

சிவபெருமான் நாயனாரிடம், “அன்பனே நம்பாலும், நம் அடியவர்பாலும் நீர் கொண்ட மெய்யன்பை அறிந்து மகிழ்ந்தோம். நம் புவனத்தில் உமக்கு இடம் கொடுத்தோம்” என்றும் அருள் செய்தார்.

மணமகன் ஏயர்கோன் கலிக்காமர், நடந்ததைக் கேட்டறிந்தவர், வந்த எம்பெருமானை வணங்கும் பேறு இழந்தோமே என்று வருந்தினார். கலிக்காமருக்கும் மானக்கஞ்சாறரின் புதல்விக்கும் இனிதே திருமணம் நடைபெற்றது. மணமகளும், மணமகனும் தம் ஊர் சென்றனர். மானக்கஞ்சாறரும் சிறப்புற வாழ்ந்து, அடியவர் தொண்டை வழுவாது செய்து சிவபதம் அடைந்தார்.

மானக்கஞ்சாறநாயனார் புராணம் கூறும் கருத்து:

அப் பதியில் குலப் பதியாய்

  அரசர் சேனா பதியாம்

செப்பவருங் குடி விளங்க

  திரு அவதாரம் செய்தார்

சேக்கிழார் பெருமான் சைவ நெறியில் பதிகம் என்ற அமைப்பை உருவாக்கியவர். அதனால் அவர் பாடியது மூத்தத் திருப்பதிகம் எனப்பட்டது. அவர்தாம் பாடிய காவியத் தொண்டர்கள் அனைவரையும் அவதாரம் செய்தார் என்று கூறுவதில்லை. ஆனால் மானக்கஞ்சாற நாயனார் போன்று ஒரு சிலரை மட்டுமே அவதரித்தார் என்கிறார். அவதாரம் என்ற சொல்லுக்கு மேலிருந்து கீழிறங்குதல் என்று பொருள். தூய ஆன்மா இறையருளைத் தங்கி மண்ணுலகில் தோன்றுவதையே அவதாரம் என்பது மரபு. அந்த வகையில் இந்நாயனாரின் பெருமையை நாம் உணரலாம்.

சிவனடியார்கள் விரும்பியதைக் குறிப்பறிந்து கொடுக்கும் பண்பாளர் மானக்கஞ்சாற நாயனார். சிவனடியார்கள் விரும்பியது யாதாயினும், அதனை அவர் கேட்குமுன் அவர் குறிப்பறிந்து கொடுத்தல் மிகச் சிறந்த சிவபுண்ணியமாம். இச்சிவபுண்ணியத்தால் மிகச் சிறப்புற்றவர் இம்மானக்கஞ்சாற நாயனார். மாவிரதி வடிவங்கொண்டு வந்த சிவபெருமான், நாயனாரின் புதல்வியின் நீண்ட கருங்கூந்தலை நோக்கி, இவளது தலைமயிர் நமக்குப் பஞ்சவடிக்காம் என்று அருளிச் செய்தவுடனே, அன்றைய தினம் அவளுக்கு விவாகம் நிகழும் தினம் என்றாலும் பெருமகிழ்ச்சியோடு அவளது கூந்தலை அடியோடு அரிந்து வழங்கிய பெருந்தகைமையே இவரது பேரன்பிற்கு சான்றாம். பொதுவாக மயிர் நீக்குவது அமங்கலத்தின் அடையாளம் என்பார்கள். அதுவும் திருமண நாளன்றே இத்தகைய காரியத்தைச் செய்வது இந்நாயனாரது மெய்யன்பை உணர்த்துகின்றது.

திருச்சிற்றம்பலம்

63 நாயன்மார்கள் வரலாறு 10. குங்கிலியக்கலய நாயனார்

வயல் எலாம் விளை செஞ் சாலி

  வரம்பு எலாம் வளையின் முத்தம்

அயல் எலாம் வேள்விச் சாலை

  அணை எலாம் கழுநீர்க் கற்றை

புயல் எலாம் கமுகின் காடு

  அப்புறமெலாம் அதன் சீர் போற்றல்

செயல் எலாம் தொழில்கள் ஆறே

  செழுந் திருக் கடவூர் என்றும். 

சிவபெருமானுக்கு ஒவ்வொரு வகையில் ஒப்பற்ற தொண்டு செய்து வந்த, அறுபத்து மூன்று நாயன்மார்களில் ஒருவராகப் போற்றப்படுபவர் குங்கிலியக்கலய நாயனார்.  சோழ நாட்டில் உள்ள முக்கியமான திருத்தலம் திருக்கடவூர். அபிராமி அந்தாதி பாடியருளிய அபிராமிபட்டர் அவதரித்த திருத்தலம் இது. சம்பந்தர், அப்பரடிகள், ஆரூரர் ஆகிய பெருமக்கள் பாடியருளிய அற்புத அருட் தலம் இது. திருமாலும் மற்றையோரும் அமிர்தத்தை ஒரு கலயத்தில் வைக்க, அது சிவலிங்கமாக மாறுகிறது. கலயம் என்ற சொல்லுக்கு கடம் என்ற பொருளும் உண்டு. அதனால் கடவூர் என்ற பெயராயிற்று. இவ்வூரில் கலயர் என்ற பெரியவர் ஒருவர் வாழ்ந்து வந்தார். கலயர் என்பது இவ்வூர் இறைவனின் பெயர் என்பதால் இந்நாயனாருக்கு அவருடைய பெற்றோர் இப்பெயரைச் சூட்டி மகிழ்ந்தனர். இப்பெருமான் மீது அளப்பரிய அன்பைப் பொழிந்து கொண்டிருந்தார் இந்நாயனார். காலையும், மாலையும் தவறாது பெருமானை வழிபடுவதைத் தம் தலையாயக் கடமையாகக் கொண்டிருந்தார். திருக்கடவூர் கோயிலில் எழுந்தருளிய அமிர்தகடேசுவரர் சந்நிதியில் குங்கிலியத் தூபமிடும் திருத்தொண்டினையும் தவறாது உள்ளன்போடு செய்து வந்தார். எனவே இவர் குங்குலியக் கலயர் என்றே அழைக்கப்பெற்றார். ஆலயம் முழுக்க மணந்த குங்கிலியம் தொண்டர்கள் மனத்தில் சிவமணத்தைக் கூட்டி இறையன்பில் கூடித் திளைத்திருக்கச் செய்தது. அந்தணர் குடியில் பிறந்த கலயர் செல்வச் செழிப்பிலும் சிறந்திருந்தார். வயல், தோட்டம், வீடுகள் என நிறைந்த செல்வத்துடன் இறைப்பணி எனும் மாறாத செல்வத்தையும் நிரம்பப் பெற்றிருந்தார். சிவபெருமான் இவ்வடியாரின் அன்பில் கட்டுண்டவராதலால் இவர்தம் பெருமையை உலகறியச் செய்யவும் அருள்கூர்ந்தார்.

சிவபெருமானின் சோதனைக்கு உள்ளாகிய கலயனாரின் செல்வ வளம் மெல்ல மெல்ல குறையத் தொடங்கியது. வீடு, மனை என அனைத்து  சொத்துக்களையும் இழந்தும் ஈசனாருக்கு குங்கிலியம் இடும் பணியில் எந்தக் குறையும் வைக்கவில்லை. கலயனார் தன்னுடைய உடைமைகளான நிலங்கள், கால்நடைகள், வீடு முதலியவற்றையும் விற்கும் அளவுக்கு வறுமை ஏற்பட்டாலும் அவர் தாம் செய்யும் திருப்பணியைத் தவறாமல் நடத்திவந்தார். நாளடைவில் மேலும் மேலும் பிரச்சனைகள் அதிகமாகி, குழந்தைகளுக்கு உணவுக்கு கூட வழியில்லாத நிலையால் குழந்தைகள் பசியில் துடிக்கும் நிலையும், இரண்டு நாட்களாக உணவின்றி அனைவரும் பட்டினியாகக் கிடக்கும் நிலையும் ஏற்பட்டது. இதனைக் கண்டு மனம் நொந்த குங்கிலிய கலயனாரின் மனைவி, மஞ்சள் கயிறை எடுத்து அணிந்துகொண்டு, தன்னுடைய திருமாங்கல்யத்தை கழற்றி கணவனிடம் கொடுத்து அதை விற்று நெல் உள்ளிட்ட உணவுப் பொருட்களை வாங்கி வருமாறு கூறினார். குங்குலியக்கலய நாயனார் அந்தத் திருமாங்கல்யத்தை வாங்கி வந்துகொண்டிருந்த அந்த நேரத்திலும் அன்றைய தூப வழிபாட்டிற்கு குங்கிலியம் வாங்க வேண்டுமே என்று நினைத்துக் கொண்டே சென்றார். அதே நேரத்தில் எதிரே ஒரு வணிகன் குங்கிலிய மூட்டையை எடுத்து வந்தான். அதைக் கண்ட கலயனார் மிகவும் மகிழ்ந்து போனார்.

ஆறு செஞ் சடைமேல்

  வைத்த அங்கணர் பூசைக்கான

நாறுகுங்குலியம் ஈதேல் நான்

  இன்று பெற்றேன் நல்ல

பேறு மற்றிதன் மேல் உண்டோ

  பெறாப்பேறு பெற்று வைத்து

வேறினிக் கொள்வது என் என்று

  உரைத்தெழும் விருப்பின் மிக்கார்

அடுத்த நொடி அவர் பசியோடிருக்கும் தமது குழந்தைகள், மனைவி என அனைவரையும் மறந்தார். மனைவி எதற்காக தன்னுடைய திருமாங்கல்யத்தைக் கழட்டிக் கொடுத்து அனுப்பினார் என்பதையும் மறந்துவிட்டார். வணிகனிடம் இருந்த குங்கிலியம் இவ்வளவு அருமையாக இருக்கிறதே, விலையும் மலிவாக இருக்கிறதே, எம்பிரானுக்கு இதனைப் புகைத்தால் சால இனிதாகுமே என்று மட்டுமே அவர் நினைவில் இருக்க, அந்த வணிகனிடம் சென்று அந்த திருமாங்கல்யத்தைப் பெற்றுக் கொண்டு குங்கிலியத்தைக் கொடுக்கும்படி வேண்டினார். வணிகனும் அந்த பொன்னைப் பெற்றுக்கொண்டு குங்கிலியத்தைக் கொடுத்தான். மகிழ்ச்சியுடன் குங்கிலிய மூட்டையைப் பெற்றுக்கொண்டு வேறு எந்த நினைவும் இல்லாதவராக அமிர்தகடேசுவரர் கோவிலை நோக்கிச் சென்றவர் அங்கு தாம் கொண்டு சென்ற குங்குலியப் பொதிகளை பண்டாரத்தில் வைத்துவிட்டு, எம்பெருமானுக்குக் குங்கிலிய தூபமிட்டு, வழிபாடு செய்ய ஆரம்பித்தவர் அப்படியே அங்கேயே தங்கிவிட்டார். ஆனாலும் அந்த பசிப்பிணி அவரையும் தாக்கத்தான் செய்தது. அவரும் பசியால் மயங்கி அயர்ந்தார்.

ஆனால் கலயனாரின் மனைவியோ அவர் நெல்லுடன் வீட்டுக்கு வருவார், சமைத்து குழந்தைகளுக்குக் கொடுக்கலாம் என்று காத்திருந்தவர் ஒரு கட்டத்தில் அவரும், குழந்தைகளும் பசியால் மயங்கி உறங்கிவிட்டனர். அவ்வேளையில் எம்பெருமானாரின் ஆணையால் குபேரன் கலயனார் இல்லத்தில் செல்வச் செழிப்பை உண்டாக்கினார். நெல் குவளைகள் அனைத்தும் நிரம்பி வழிய அவர்களின் பசிப்பிணியும் அறவே ஒழிந்தது. குழந்தைகளும் குதூகலித்தனர். அதனைக் கண்ட தாயின் மனமும் நிம்மதியடைந்தது. எம்பெருமானின் கருணையை எண்ணி மகிழ்ந்தவர், கணவனின் பசியைப் போக்கும் நினைவோடு சமைக்கச் சென்றார். மயங்கிச் சரிந்த நாயனாரின் செவிகளில் பெருமானின் குரல் தேனாக ஒலித்தது.

காலனைக் காய்ந்த செய்ய

  காலனார் கலயனாராம்

ஆலும் அன்புடைய சிந்தை

  அடியவர் அறியும் ஆற்றால்

சாலநீ பசித்தாய் உன் தன் தட

  நெடு மனையில் நண்ணிப்

பாலின் அடிசில் உண்டு

  பருவரல் ஒழிக என்றார்.

மனைவி, குழந்தைகள், சுற்றம் என நினைவிற்கு வர இல்லம் நோக்கி விரைந்தார். செல்வச் செழிப்பில் நிறைந்த தமது வீட்டைக் கண்டு வியந்து நின்றார். வறுமையின் கோலத்தில் இருந்த அந்த வீடு சில மணிகளில் இப்படி மாறியது எங்கனம் என்று கேட்டபோது அனைத்தும் ஈசன் செயல் என்பதை விளங்க வைத்தார் அவர்தம் துணைவியார். நாயனாரும் முன்னைவிட பெருவிருப்பத்துடன் குங்கிலியப் பணியை மேற்கொண்டு வாழ்ந்துவந்தார்.

குங்குலியக் கலயனாரின் அன்பின் வலிமையையும், பெருமையும் உலகிற்கு உணர்த்துவதற்காக சிவபெருமான், திருப்பனந்தாள் என்ற திருத்தலத்தில் மற்றுமொரு திருவிளையாடல் புரிந்தார்.

திருப்பனந்தாள் எனும் சிவத்தலத்தில் தாடகை என்றொரு பக்தை வாழ்ந்து வந்தார். அந்த அம்மையார் நாள்தோறும் திருப்பனந்தாள் பெருமானை குடநீர் சுமந்தாட்டி மலர்மாலை சூட்டி வழிபடும் வழமையுடையவர். பனைமரம் தலமரமாக இருந்த காரணத்தினால் திருப்பனந்தாள் எனப்பெயர் பெற்றது. பாடல் பெற்ற அரிய தலமான இது அம்மையார் அன்றாடம் வழிபடும் தலமானது. அம்மையார் அன்று பெருமானுக்கு மாலை சூட்ட முனைந்தபொழுது அவருடைய சேலை நெகிழ்ந்தது. மாலையைக் கீழே வைப்பதும் முறையன்று, அதேசமயம் சேலையையும் விடவும் முடியாது என்ற நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டார். அப்போது சேலையைத் தம் இரு முழங்கைகளாலும் பற்றிக்கொண்டு எம்பெருமானுக்கு மாலை சூட்ட முயல்கிறார். அப்போது அம்மையாரின் அன்புக்கு இரங்கிய பெருமான் குனிந்து மாலையைப் பெற்றார். ஆனால் அம்மையாரோ அதைக் கவனிக்காமல் வழிபாட்டை முடித்துவிட்டு கிளம்பினார். அடுத்து வழிபாடு செய்ய வந்தவர்களும், அந்தணரும் பெருமான் சாய்ந்திருப்பதைக் கண்டு பதைத்து நின்றனர். இதனால் ஏதும் கேடு நிகழ்ந்துவிடுமோ என்று அஞ்சியவர்கள் தங்கள் சோழ மன்னரிடம் சென்று முறையிட்டனர். மன்னர் வரவும், மக்களும் கூடினர். எல்லோரும் சேர்ந்து இரும்புச் சங்கிலியால் கட்டி இழுத்து அயர்ந்தனர். யானை, குதிரை என அனைத்தும் கட்டி இழுத்தும் எந்தப் பயனும் இல்லை. அன்பினால் வளைந்த பெருமான் என்பதை உணராது அவர்களும் ஏதேதோ செய்து முயன்று தோற்றனர். இதனைக் கேள்விப்பட்ட குங்கிலியக்கலயனார் திருப்பனந்தாள் செல்ல முடிவெடுத்தார்.

எவராலும் முடியாத ஒன்றை என் தெய்வபலம் முடித்துக்காட்டும் என்ற எண்ணத்தோடெல்லாம் புறப்படவில்லை அவர். மன்னனும், மக்களும் முயன்றும் இயலாமல் போன திருப்பணியில் தானும் இணைந்துகொள்ள எண்ணினார். பெருமான் மீது இருந்த இரும்புச் சங்கிலிகளை அகற்றச் சொன்னார். ஒரு நாறினை எடுத்தவர், ஒரு பக்கத்தை பெருமான் மீதும், மற்றொரு பக்கத்தை தன் கழுத்திலும் இணைத்துக்கொண்டு இழுக்க முயன்றார். அப்போது பெருமான் நேரே நின்றார். நாயனாரோ தாயாக மாறி, பனந்தாள் பெருமானை சேயாக எண்ணினார். இரும்பு சங்கிலி நோகச் செய்யுமே என்று அவற்றை நீக்கினார். அன்பாகிய நாறினைக் கொண்டு இழுக்க முயன்றபோது எம்பெருமானும் நாயனார் கழுத்து அறுபடுமே என்று வருந்தி உடனே நேர் நின்றார்.

நண்ணிய ஒருமை அன்பின்

  நாருறு பாசத்தாலே

திண்ணிய தொண்டர் பூட்டி

  இளைத்த பின் திறம்பி நிற்க

ஒண்ணுமோ கலயனார் தம்

  ஒருப்பாடு கண்ட போதே

அண்ணலார் நேரே நின்றார்

  அமரரும் விசும்பில் ஆர்த்தார்.

நடந்தவைகளைக் கண்டு கொண்டிருந்த சோழ மன்னன் கலயனார் பாதங்களில் வீழ்ந்து வணங்கி, மானியங்களும்,  பரிசுகளும் கொடுத்து கௌரவப்படுத்தியவர், திருப்பனந்தாள் ஆலயத்திற்கு திருப்பணிகளும், திருவிழாக்களும் நடத்தினான்.  கலயனார் நாயனாரும் சிலநாட்கள் தங்கி திருப்பனந்தாள் இறைவனை வணங்கி பிரிய மனமில்லாமல் வழிபட்டுப் பின் திருக்கடவூர் வந்து சேர்ந்தார்.

குங்கிலியக்கலய நாயனார் மீண்டும் திருக்கடவூரில் தூபத்திருப்பணி செய்திருக்கும் நாளில் திருஞானசம்பந்த நாயனாரும், திருநாவுக்கரச நாயனாரும் திருகடவூர் வந்திருந்து எம்பெருமான் மீது பாடல்கள் பாடினர். அப்போது குங்கிலியக்கலய நாயனார் மிக்க மகிழ்ச்சி அடைந்து, அவர்களை எதிர்கொண்டு அழைத்து, தமது இல்லத்தில் திருவமுதளித்து மகிழ்ந்தார். குருவருளும் திருவருளும் ஒருங்கே அமையப்பெற்ற குங்கிலியக்கலய நாயனார் இறைவனாருக்கும், அவர்தம் அடியவர்களுக்கும் திருத்தொண்டுகள் பல புரிந்தவர், பலகாலம் வாழ்ந்து சிவனடியை அடைந்து பெறும் பேறு பெற்றார்.

குங்குலியக்கலயநாயனார் புராணம் சொல்லும் கருத்து:

​​​​​​​“கடவூரிற் கலயன் தன் அடியார்க்கும் அடியேன்” என்றே  திருத்தொண்டத் தொகையில் சுந்தரமூர்த்தி நாயனார் பாடியுள்ளார்.

திருக்கோயில்களிலே சிவசந்நிதானத்தில் மெய்யன்போடு சுகந்ததூபம் இடுதல் சிவபுண்ணியமாம்.

பெரும்புலர் காலை மூழ்கிப்

  பித்தற்குப் பத்த ராகி

அரும்பொடு மலர்கள் கொண்டாங்

  கார்வத்தை யுள்ளே வைத்து

விரும்பிநல் விளக்குத் தூபம்

  விதியினால் இடவல் லார்க்குக்

கரும்பினிற் கட்டி போல்வார்

  கடவூர்வீ ரட்ட னாரே.

என்னும் திருநாவுக்கரசு நாயனார் தேவாரத்தின் மூலம் அறியலாம்.

தூபம் ஐவகைப்படும் என்பதை,

 “ஐவகைய தூபங்களாவனதாங் குந்துருகந்

 – துய்யபெருங் கருப்பூரந் துன்னியகா ரகில்வெண்மை –

யெய்தியசந் தனமினிய குக்குலுவு மெனவறிக –

நெய்யதனாற் றிருவிளக்கைக் காபிலத்தா னிகழ்த்துகவே!”

என்று சிவதருமோத்தரச் செய்யுள் செப்புகின்றது.

அந்த வகையில் குங்கிலியக்கலய நாயனார் தம் சிவபுண்ணியத்தினால் தாம் மிகுத்த வறுமை எய்தியபொழுதும் இத்திருத்தொண்டைத் தவறாது செய்து வந்து சிவனடியில் கலந்தார்.

விடையவர் வீரட் டானம் விரைந்து

  சென்று எய்தி என்னை

உடையவர் எம்மை ஆளும்

  ஒருவர் தம் பண்டாரத்தில்

அடைவுற ஒடுக்கி எல்லாம் அயர்த்து

  எழும் அன்பு பொங்கச்

சடையவர் மலர்த்தாள் போற்றி இருந்தனர்

  தமக்கு ஒப்பு இல்லார்.

என்று சேக்கிழார் பெருமான் அருளுகிறார்.

திருக்கடவூர் இன்று திருக்கடையூர் என்று அழைக்கப்படுகிறது. மயிலாடுதுறை மாவட்டத்தில் அமைந்துள்ளது இத்திருத்தலம். மார்கண்டேயருக்காகக் காலனை காலால் உதைத்த அமிர்தக்கடேசுவரரின் ஆலயத்தில் பக்தியோடும், தூய உள்ளத்தோடும் அனுதினமும் தூய மணம் கமழும் குங்கிலியத் தூபமிடும் திருத்தொண்டைச் செய்து இறையடி சேர்ந்தார்.

திருச்சிற்றம்பலம்

பெரிய புராணம் எனும் பேரமுதம் – பகுதி 10

                      63 நாயன்மார்கள் வரலாறு 9. கண்ணப்ப நாயனார்

கடவுளுக்கே கண் தானம் செய்த கண்ணப்ப நாயனார் வரலாறு!

மாகமார் திருக் காளத்தி மலை

  எழு கொழுந்தாய் உள்ள

ஏக நாயகரைக் கண்டார் எழுந்த

  பேர் உவகை அன்பின்

வேகம் ஆனது மேல் செல்ல

  மிக்கது ஓர் விரைவின் ஓடும்

மோகமாய் ஓடிச் சென்றார்  

  தழுவினார் மோந்து நின்றார்

பூம்பொழில்களும், புதுமலர்ச்சோலைகளும் சூழ்ந்த மலைவளம் மிக்கதுமான நாடு பொத்தப்பி. உயர்ந்த மலைகள் சூழ்ந்த, யானைத்தந்தங்களை அரணாகக் கொண்ட அந்த அழகிய நாடு வேடர்களின் தனி நாடாகத் திகழ்ந்தது. இந்நாட்டின் வேடர் குலத் தலைவனாக இருந்தவன், வாள்வலிமையும், தோள்வலிமையும் பெற்ற நாகன் என்பான். அவனுடைய மனைவி தத்தை என்பாள் கணவனுக்கு நிகரான வீரமிக்க பெண்மணி. கணவன் மனைவி இருவரும் மிகச் சிறந்த முருக பக்தர்கள். பல காலம் குழந்தை இல்லாத அவர்களுக்கு முருகன் அருளால் மிக வலிமையான, புலிக்குட்டி போன்று வீரமும், அழகும் மிக்க ஆண் குழந்தை பிறந்தது. பிறக்கும்போதே கையில் தூக்க முடியாத அளவிற்குத் திண்ணமாக இருந்த காரணத்தினாலேயே அக்குழந்தைக்கு  திண்ணன் என்று பெயர் வைத்தனர். அவனுக்கு தங்கள் குல மரபிற்கேற்ப வில், அம்பு, ஈட்டி, வாள் முதலான போர்ப் பயிற்சிகளைக் கற்றுக் கொடுத்தார்கள். பதினாறு வயது நிரம்பிய வீர இளைஞனாக வளர்ந்து நின்ற திண்ணனை, தந்தைக்கு வயதான காரணத்தால் நாடாளும் தலைமைப் பதவியை அவனுக்கு அளித்தனர்.

ஒரு நாள் திண்ணன், தன் நண்பர்களான காடன், நாணன் ஆகியவர்களுடன், வேடர் கூட்டம் புடைசூழ காட்டிற்கு வேட்டையாடச் சென்றான். சிங்கங்களும், புலிகளும் அவர்களின் குத்தீட்டியாலும், குறுவாளாலும் பலியாயின. அப்போது ஒரு அதிசயமும் நடந்தது. அங்கு திண்ணனுடைய வலையை அறுத்துக்கொண்டு பன்றி ஒன்று தப்பி ஓடியது. வேட்டை நாய்களும் பிடிக்க முடியாமல் தப்பியோடி விட்டது. வெகு தூரம் துரத்திச் சென்ற வேடர்களும் அதைப் பிடிக்க முடியாமல் களைத்துப்போய் நின்றுவிட்டனர். ஆனால் திண்ணன் மட்டும் கற்களையும், முட்களையும், பாறைகளையும் பாராமல் உறுதியோடு மலைகளின் மீதும் நிற்காமல் ஓடித் துரத்திக் கொண்டிருந்தான். நாணன், காடன் என்ற அவனுடைய மெய்க்காப்பாளர்கள் மட்டும் அவனைப் பின்தொடர்ந்தனர். அந்தப் பன்றியும் காற்றினும் அதிக வேகத்துடன் பறந்தோடிக் கொண்டிருந்தது. ஆனாலும் திண்ணன் அதனினும் வேகமாக ஓடி அதைப் பிடித்துவிட்டான். பின்தங்கியிருந்த நாணனும், காடனும் வந்து சேர்ந்து, தங்கள் தலைவனின் ஆற்றலைக் கண்டு வியந்து அவனது வீரத்திற்குத் தலைவணங்கினர். தன் குறுவாளால் வெட்டி வீழ்த்திய அதைக் கூறு போட்டு சமைத்து, ஓடிய களைப்பும், பசியும் மேலிட சமைத்து உண்ண முற்பட்டனர். அந்தப் பன்றியை நெருப்பில் சுட்டுத் திண்ண முடிவெடுத்தார்கள். திண்ணனும் உண்டு முடித்த பின்பு தண்ணீர் அருந்த வழியுள்ளதா என்ற ஐயம் ஏற்பட நாணனிடம் கேட்கிறான். நாணனும் அருகில் உள்ள தேக்கு மரத் தோப்பைக் கடந்தால் அங்கு பொன்முகலி எனும் ஆறு ஓடுகிறது என்பதைத் தான் பலமுறை வேட்டையாடச் சென்ற அனுபவத்தினால் கூறியதைக் கேட்டு மகிழ்ந்தான். பின்னர் அந்த பன்றியைத் தூக்கிக் கொண்டு பொன்முகலி ஆற்றை நோக்கிச் சென்றனர். ஆற்றங்கரையில் வைத்து அதனைச் சுட்டு தின்று, ஆற்று நீரைப் பருகிக் கொள்ளலாம் என்று சென்றனர்.

செல்லும் வழியில் அங்கு வானளாவ உயர்ந்து நிற்கும் திருக்காளத்தி மலையைப் பார்த்து ஆச்சரியப்பட்டு நின்றான் திண்ணன். அருகில் அழகான பொன்முகலி ஆறு ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது. திண்ணனார் அந்த அழகில் மெய்மறந்து நிற்பதைக் கண்ட நாணன், அம்மலையின் மீது இருக்கும் குடுமித்தேவர் பற்றி கூறுகிறான். ஏனோ அந்தப் பெயரைக் கேட்டவுடன் திண்ணனாருக்கு ஒரு பேரின்ப உணர்வு ஏற்பட்டது. மலையேறிய அவர் அங்கு குடுமித் தேவரின் திருவுருவ மேனியைக் கண்டவுடன், அன்பினால் அப்படியே கட்டித்தழுவி, தன்னை மறந்து ஆடிப் பாடினார். ஆண்டவனுக்கு ஏதாவது படையல் வைக்க வேண்டும் என்று உள்ளம் துடித்தது. தான் வேட்டையாடிய பன்றியை, காடன் தீமூட்டி பக்குவமாக சுட்டு வைத்திருந்தான். ஓடிச் சென்று அதை ஒரு கையிலும், மறு கையில் வில் இருந்ததால், பூக்களைப் பறித்து அதைத் தன் தலையில் செருகிக்கொண்டும், தண்ணீர் வேண்டுமே அதனை தன் வாய் நிறைய நிறைத்துக்கொண்டும் ஓடி வந்தான் திண்ணன். ஆண்டவன் மீது இருந்த அதீத அன்பினால், தம் வாய் நீரை அபிசேகமாகவும், தலையில் செருகி இருந்த மலரை அலங்காரமாகவும், பன்றி இறைச்சியை படையலாகவும் வைத்து வழிபட்டு,  இரவு முழுவதும் வில்லுடன் காவலும் புரிந்தான். மீண்டும் அடுத்த நாள் குடுமித் தேவருக்காக உணவு தேடப் புறப்பட்டான். இறைச்சியைத் தேடிக் கொணர்ந்து அதைத் தீயில் வாட்டி, சுவைத்துப் பார்த்து நல்ல பகுதிகளைத் தேர்ந்தெடுத்து அவற்றை தொன்னையில் சேர்த்துக் கொண்டு குடுமித் தேவரைக் காண ஓடோடிச் சென்றார். தன்னிலை மறந்து இறைவன் மீது பித்தாக மாறி நின்ற திண்ணனாரின் செயல் நாணனுக்கும், காடனுக்கும் ஆச்சரியத்தை ஏற்படுத்தியது. நாடு திரும்பும் எண்ணமே இல்லாமல் அங்கேயே சுற்றிக்கொண்டிருக்கும் திண்ணனாரைப் பற்றி அவருடைய பெற்றோரிடம்  சொல்லி ஆவண செய்ய வேண்டும் என்று திரும்பிச் சென்றனர். ஆனால் திண்ணனார் மட்டும் தம் செயலை நிறுத்தும் எண்ணம் சற்றும் இல்லாமல் இருந்தார். இப்படியே சில நாட்கள் தொடர்ந்தது. பகலில் உணவு தேடிக் கொண்டுவருபவர், இரவில் வனவிலங்குகள் வந்து இறைவனைத் துன்புறுத்தக் கூடுமோ என்ற அச்சத்தில் வில் அம்புடன் இரவு முழுவதும் காவல் காத்துக்கொண்டிருந்தார்.

ஆண்டவருக்கு அனுதினமும், ஆகம முறைப்படி பூசைகள் செய்துவந்த சிவ கோசரியாருக்கு இது பேரதிர்ச்சியாக இருந்தது. இறைவன் மீதிருந்த இறைச்சியையெல்லாம் நீக்கி சுத்தம் செய்து பூசை செய்துவிட்டு, மனம் நொந்து புலம்பலானார். ஆண்டவன் அன்று இரவு சிவ கோசரியார் கனவில் தோன்றி திண்ணனாரின் அன்பு வெளிப்பாட்டை அடுத்த நாள் காலை மரத்தின் பின்னால் மறைவாக நின்று கவனிக்கும்படி கூறி மறைந்தார்.

அன்று ஆறாவது நாள். திண்ணனாரின் அன்பு மிகுதியை சிவ கோசரியாருக்கும், உலகிற்கும் காட்ட முடிவெடுத்து, தம் வலக் கண்ணிலிருந்து இரத்தம் கொட்டும்படி செய்தார். உடனே பதறிப்போன திண்ணன், அதைத் துடைத்து தனக்குத் தெரிந்த பச்சிலைகளைப் பறித்து வந்து களிம்பிட்டும் பார்த்தார். ஆனால் அப்பொழுதும் இரத்தம் நிற்கவில்லை. அப்போது அவருக்கு தெய்வ சங்கல்பமாக, ‘ஊனுக்கு ஊன்’ என்ற பழமொழி நினைவிற்கு வர, உடனே சற்றும் தயங்காது, தம் வலக்கண்ணை, அம்பினால் அகழ்ந்து எடுத்து அதை அப்படியே ஆண்டவனின் கண்ணில் அப்பினார். இரத்தம் வருவது நின்றுவிட்டது. மகிழ்ச்சியில் துள்ளிக் குதித்தார் திண்ணனார். அத்தோடு விட்டானா அந்த ஆண்டவன். இல்லையே. தம் இடக்கண்ணிலும் இரத்தம் பொங்கச் செய்தார்.  தம் இடக்கண்ணையும் எடுத்து அங்கு பொருத்த வேண்டும் அப்பொழுதான் அந்தக் கண்ணில் வரும் இரத்தமும் நிற்கும் என்று புரிந்து கொண்டவர், உடனே சற்றும் தயங்காமல், அடுத்த கண்ணை தோண்டி எடுப்பதற்குத் தயாரானார். தன்னுடைய இன்னொரு கண்ணையும் எடுத்துவிட்டால் ஆண்டவனின் இடக்கண் இருக்கும் இடத்தைச் சரியாகக் காண முடியாதே என்பதால், அடையாளத்திற்காக தம் காலின் பெருவிரலை குருதி பொங்கும் ஆண்டவனின் கண் மீது ஊன்றிக் கொண்டு அம்பினால் தம் கண்ணைப் பெயர்க்க ஆயத்தமானார். அப்போது திருக்காளத்தியப்பர், ‘நில்லு கண்ணப்பா’ என்று மூன்று முறை கூறி அவரைத் தடுத்தாட்கொண்டார். வேதங்கள் முழங்க, தேவர்கள் பூமாரிப் பொழிந்தனர். அன்பே சிவமாக நின்றார் திண்ணப்பனார்!

இதனைக் கண்ட சிவகோசரியார் திண்ணப்பனாரின் பக்தியில் மெய்மறந்து போனார். அன்று முதல் திண்ணப்பர், கண்ணப்ப நாயனார் ஆனார் என்பது வரலாறு. இன்றும் ஆந்திர மாநிலத்தில், கடப்பை மாவட்டத்தில், புல்லம் பேட்டை வட்டத்தில் பொத்தப்பி என்ற சிற்றூர் உள்ளது.  குண்டக்கல் – அரக்கோணம் தொடர்வண்டிப் பாதையில் உள்ள இராசம்பேட்டையின் அருகில், உடுக்கூர் என்று பெயர் மாறி இருக்கிறது உடுப்பூர் என்ற சிற்றூர்.

மங்குல் வாழ் திருக் காளத்தி

  மன்னனார் கண்ணில் புண்ணீர்

தங்கணால் மாற்றப் பெற்ற தலைவர்

  தாள் தலைமேற் கொண்டே

கங்கை வாழ் சடையார்

  வாழும் கடவூரில் கலயனாராம்

பொங்கிய புகழின் மிக்கார் திருத்

  தொண்டு புகலல் உற்றேன். 

கண்ணப்ப நாயனார் புராணம் கூறும் கருத்து

மாணிக்கவாசகர்,

கண்ணப்பன் ஒப்பதோர் அன்பின்மை கண்டபின் 

என்னப்பன் என்னொப்பில் என்னையும்ஆட் கொண்டருள 

கண்ணப்பனுக்கு ஈடான அன்பு தன்னிடம் இல்லாவிட்டாலும் கூட இறைவன் தன்னையும் ஆட்கொண்டருளியதாகத் திருகோத்தும்பியில் குறிப்பிடுகின்றார்.

நிலத்திற் றிகழ்திருக் காளத்தி யார்திரு நெற்றியின்மே

னலத்திற் பொழிதரு கண்ணிற் குருதிகண் டுண்ணடுங்கி

வலத்திற் கடுங்கணை யாற்றன் மலர்க்கண் ணிடந்தப்பினான்

குலத்திற் கிராதனங் கண்ணப்ப னாமென்று கூறுவரே

திண்ணன் சாமியிறங்கி இருந்தான் என்று அவனது நண்பர்கள் கருதும் அளவிற்கு குடுமிமலைத் தேவனுடன் ஒன்றரக் கலந்திருந்தார் என்பதனை,

தேவுமால் கொண்டான் இந்தத் திண்ணன் மற்றிதனைத் தீர்க்கல்/ ஆவதொன்றறியோம் தேவராட்டியை நாகனோடு மேவிநாங்கொணர்ந்து தீர்க்கவேண்டும்…

என நாணன் சொல்வதாக சேக்கிழார் பெருமானின் பாடலடிகள் உறுதிப்படுத்துகின்றன.

குழந்தை பிறக்கவேண்டி நாகனும் அவனது மனைவியும்,

ஊனமில் பலிகள் போக்கி உறுகடன் வெறியாட்டோடும் ஆன அத் திங்கள் செல்ல முருகன் அருளால் திண்ணன் பிறக்கிறான். அவனது பிறப்பே இறையருளால் நிகழ்வதைத் தெளிவாக்குகிறார் சேக்கிழார்.

அவனுடைய செயலெல்லாம் நமக்கினியவாம் என்றும் சிவகோசாரியார் கனவில் இறைவனே சொல்லுவதாகக் குறிப்பிடுவது, ‘அன்பே சிவம்’ எனும் திருமூல நாயனாரின் கூற்றுக்கு உறுதியளிப்பதைக் காணலாம்.

″அன்பும் சிவமும் இரண்டென்பர் அறிவிலார்

அன்பே சிவமாவ தாரும் அறிகிலார்

அன்பே சிவமாவ தாரும் அறிந்தபின்

அன்பே சிவமாய் அமர்ந்திருந் தாரே″ – திருமூலர் திருமந்திரம்

இடந்த கண்ணப்பன் கணைகொள் கண்ணப்பன் நற்ற மிழ்வல்ல ஞானசம் பந்தன் நாவினுக் கரையன் நாளைப்போ வானுங் கற்ற சூதன்நற் சாக்கியன் சிலந்தி கண்ணப் பன்கணம் புல்லனென் றிவர்கள் குற்றஞ் செய்யினுங் குணமெனக் கருதுங் கொள்கை கண்டுநின் குரைகழல் அடைந்தேன் பொற்றி ரள்மணிக் கமலங்கள் மலரும் பொய்கை சூழ்திருப் புன்கூர் உளானே.

எனும் திருவாசகத்தின் மூலம் அறியலாம்.

கலைமலிந்த சீர்நம்பி கண்ணப்பர்க் கடியேன் – சுந்தரர் தேவாரம்

பட்டினத்தடிகள்,

வாளால் மக அரிந்து ஊட்ட வல்லேன் அல்லேன்மாது சொன்ன சூளால் இளமை துறக்க வல்லேன் அல்லேன்தொண்டு செய்ய நாளாறிற் கண்ணிடந்து அப்ப வல்லேன் அல்லேன்நானினிச் சென்று ஆளாவது எப்படியோ திருக்காளத்தியப்பனுக்கே.

வேடுவர் இயல்பைக் ‘கொடுகு வெஞ்சிலை வடுக வேடுவர் விரவ லாமைசொல்லித் திடுகு மொட்டெனக் குத்திக் கூறைகொண் டாறலைக்குமிடம்’

என வரும் சுந்தரர் திருவாக்காலும் அறியலாம். அத்தகைய குணம் படைத்த வேடுவரையும் இறையன்பு நல்வழிக்காட்டியமை விளங்கச் செய்கிறது.

பக்தியில், சிவனுக்காக, இரு கண்களையும் தோண்டி எடுத்தவர். அன்புப் பெருக்கால் மாமிசத்தையும் இறைவருக்குப் படைத்தவர். பித்தேறி தன் கண்ணினை அப்பி கண்ணப்பன் ஆனவர்.

சுந்தரர் எழுதிய திருத்தொண்டத்தொகை தொகை நூலெனவும், பெரிய புராணத்தை விரிநூலெனவும் சைவசமயம் மொழிகின்றது.

திருத்தொண்டத்தொகையில் கலை மலிந்த சீர் நம்பி கண்ணப்பன் என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

மாணிக்கவாசகரும் ‘கண்ணப்பன் ஒப்பதோர் அன்பின்மை கண்டபின்’ என்று நெகிழ்கிறார்.

போதுவர் மீண்டு செல்வர் புல்லுவர் மீளப்போவார்/காதலின் நோக்கி நிற்பர் கன்றகல் புனிற்றாப் போல்வர்/நாதனே அமுது செய்ய நல்லமெல் இறைச்சி நானே / கோதறத் தெரிந்து வேறு கொண்டிங்கு வருவேன் என்பார்.

திருச்சிற்றம்பலம்