நீயே மாயை தானோ ?

சக்தி சக்திதாசன்

சுப்ரமணிய பாரதி தமிழ் மொழியின் ஒளிவிழி, இந்திய சுதந்திர இயக்கத்தின் தீவிர குரல், கவிதையின் சிந்தனையோடு சுடரொளி வீசும் சித்தராய் திகழ்ந்தவர்.

அவரது எழுத்துக்கள் வெறும் இலக்கியப் பொக்கிஷமல்ல.

அவை மனித வாழ்வின் ஆழமான உணர்வுகளையும், அறிவின் நுண்ணிய விசாரணைகளையும் ஒரே நேரத்தில் வெளிப்படுத்தும் வல்லமை கொண்டவை.

பாரதி ஒரு கவிஞராக மட்டுமல்ல, ஒரு தத்துவஞானியாகவும், சமூக சீர்திருத்தவாதியாகவும், ஆன்மீகப் புரிதல்களைக் கொண்ட சிந்தனையாளராகவும் விளங்கினார்.

அவரது கவிதைகள், குறிப்பாக “நிற்பதுவே, நடப்பதுவே…” எனத் தொடங்கும் இந்தப் பாடல், உலகம் பற்றிய மாயை உணர்வையும், உண்மை பற்றிய ஆழமான கேள்விகளையும் எழுப்புகிறது.

பாடலின் சுருக்கமாக அது மாயை, உண்மை, காண்பது  எனக் குறிப்பிடலாம்.

இந்தக் கவிதையில் பாரதி, நாம் காணும் உலகம், அதன் இயக்கங்கள், அதன் ஒளிகள், அதன் ஒலிகள்இவை அனைத்தும் உண்மையா அல்லது மாயையா என்ற கேள்வியை எழுப்புகிறார்.

“நிற்பதுவே, நடப்பதுவே, பறப்பதுவே…” என்ற வரிகளில், இயற்கையின் இயக்கங்களைப் பார்த்து, அவை சொற்பனமா எனக் கேட்கிறார்.

“வானகமே, இளவெயிலே…” என்ற வரிகளில், இயற்கையின் அழகையும், அதன் நிஜத்தையும் சந்தேகிக்கும் வகையில் எம்மைச் சிந்தனச் சுழலுக்குள் தள்ளுகிறார்.

“கால மென்றே ஒரு நினைவும்…” என்ற வரிகளில், காலம், நினைவுகள், காட்சிகள் அனைத்தும் அவற்றின் நிலைத்தன்மையின் கேள்விகுறிகள் என காட்டுகறார்.

– இறுதியில், “காண்பதுவே உறுதிகண்டோம்…” எனக் கூறி, உண்மை என்பது காணப்படுவதில் தான் இருக்கிறது என்கிறார்.

காண்பது என்பது உணர்வின் வெளிப்பாடு மட்டுமல்ல, அறிவின் ஒளி.

பாரதியின் சிந்தனையின் தன்மை இந்தக் கவிதை, பாரதியின் தத்துவப் பாணியை நன்கு பிரதிபலிக்கிறது.

அவர் மாயை என்ற தத்துவத்தை, வேதாந்தத்தின் அடிப்படையில், ஆனால் தமிழில் எளிமையாகக் கூறுகிறார்.

உண்மை என்பது எதிலிருந்து தோன்றுகிறது,

எதை நாம் உணர்கிறோம், எதை நாம் நம்புகிறோம் இவை அனைத்தையும் சிக்கலான கேள்விகளாக எழுப்புகிறார்.

காட்சி என்பது உண்மைதானா?

அல்லது அது ஒரு மனதின் உருவாக்கமா? என்ற கேள்வி, அறிவியல் சிந்தனையையும், ஆன்மீக விசாரணையையும் ஒன்றிணைக்கிறது.

பாரதியின் மொழி எளிமை, ஆழம், இசை  என அனைத்தையும் பிரதிபலிக்கிறது.

பாரதியின் மொழி, இசைபோல ஒலிக்கிறது.

“சொற்பனம்தானோ?” என்ற கேள்வி, ஒரு பாசமிகு புலம்பலாகவும், ஒரு சிந்தனையின் சுழற்சியாகவும் ஒலிக்கிறது.

“வானகமே, இளவெயிலே…” என்ற வரிகள், இயற்கையின் அழகை சித்தரிக்கின்றன, ஆனால் அதற்குள் மறைந்திருக்கும் மாயையை வெளிக்கொணர்கின்றன.

“காண்பது சக்தியாம்…” என்ற முடிவுரை, பாரதியின் தத்துவக் கோட்பாட்டின் உச்சமாகும்.

காண்பது என்பது உணர்வின் வெளிப்பாடு மட்டுமல்ல, அது நம்முள் உள்ள சக்தியின் வெளிப்பாடாகவும் பார்க்கப்படுகிறது.

இன்றைய காலத்தில் பாரதியின் பாடல், இக்கால இளைஞர்களுக்குப் பாரதி ஒரு வழிகாட்டி.

உலகம் மாறிக்கொண்டிருக்கிறது.

உண்மை, பொய், மாயை, நம்பிக்கை இவை அனைத்தும் குழப்பமாக இருக்கின்றன.

ஆனால் பாரதி, “காண்பது சக்தியாம்” என்கிறார்.

அதாவது, நாம் உணர்வதிலேயே நம்முடைய நிஜம் இருக்கிறது.

இது ஒரு உணர்வின் தத்துவம், ஒரு அறிவின் வெளிச்சம், ஒரு மனதின் சுதந்திரம்.

பாரதி, தமிழின் தாய்மொழி வழியாக, உலகின் ஆழமான உண்மைகளை எளிமையாகக் கூறியவர்.

“நிற்பதுவே…” எனத் தொடங்கும் இந்தப் பாடல், மாயை, உண்மை, காட்சி, அறிவு ஆகியவற்றின் சிக்கலான உறவுகளை நம்மிடம் சிந்திக்க வைக்கிறது.

இது ஒரு கவிதை மட்டுமல்ல, ஒரு தத்துவப் பயணம்.

பாரதியின் பார்வையில், உண்மை என்பது காணப்படுவதில் இருக்கிறது.

அந்தக் காட்சி நித்தியமாம்.

எம்மிடையே தோன்றி வாழ்ந்து மறைந்த மகாகவி பாரதியாரின் வாழ்வைக்கூட  நிற்பதுவே, நடப்பதுவே, பறப்பதுவே எனும் அவரது பாடலின் ஒரு விளக்கமாகப் பார்க்கலாம்.

மகாகவி பாரதியார் அதுகூட மாயை தோற்றம் தானோ?