Blog

 

 

திவாகர்

 

கோம்டி கொஞ்சம் யோசனை செய்துவிட்டு பேப்பரை எடுத்துக்கொண்டு குறிப்புகள் எழுதிக் கொண்டாள். பிறகு தன் கைப்பையோடு எதிர்வீடான கல்யாண் வீட்டுக்குக் கிளம்பினாள். அவள் அம்மா எதிரே வந்தாள்.

 

“ஏண்டி கோமதி? இன்னிக்கும் கிலினிக் பங்க் அடிக்கப் போறியா?”

 

“பாக்கலாம்மா.. எதிர்வீட்டுக்குதான் போறேன்.. வேலை இல்லேன்னா வந்துடறேன்.. ஆனாலும் என்ன உனக்குக் கிலினிக்லேர்ந்து கலக்ஷன் வந்துடறது இல்லே..”

 

“அது சரிடி.. அந்த கல்யாண் போட்டோவை ஏண்டி இங்க க்லினிக்ல மாட்டி வெச்சுருக்கே..”

 

“கல்யாண் போட்டோவை கல்யாண்னு ஏன் பாக்கறே? அவன் பல்லைப் பாரும்மா.. பல் ஆஸ்பத்திரிக்கு பல்லழகன் போட்டோ இல்லையேன்னு தேடிண்டிருந்தேன்.. இவன் மாட்டினான். இப்பதான் கிலினிக்குக்குக் களையே வந்திருக்கு.”

 

“ஆனாலும் ரொம்ப மோசம்டி நீ.. சீக்கிரம் வந்து சேரு.”

 

கல்யாண் வீடு. சுந்தர் கையைப் பிசைந்துகொண்டே உட்கார்ந்திருக்கிறான். கல்யாண் முகம் சற்று கோபமாக இருப்பதை அங்கு வந்த கோம்டி பார்க்கிறாள்.

 

“என்ன கல்யாண்.. இவர் என்ன சொல்றார்.. ஏதாவது புதுத் தகவல் கொடுக்கிறாரா? அது சரி, இன்னிக்கு வொர்க்கிங்க் டே ஆச்சே.. ஆஃபீஸ் இருக்குமே.. ரொம்ப பிஸியான ஆளாச்சே..”

 

அவளின் கிண்டல் வார்த்தைகள் புரிந்தாலும் அவன் ஒன்றும் பதில் சொல்லவில்லை. கல்யாண் பேசினான்.

 

“கோம்டி! இன்னிக்கு இன்ஸ்பெக்டர் மோகன் இவனை ஸ்டேஷனுக்கு வரச் சொல்லி இருந்தாராம். போயிருக்கான். (சுந்தரைப் பார்த்து) சுந்தர்! நீயே சொல்லுடா அங்க என்ன நடந்ததுன்னு.”

சுந்தர் ஸ்டேஷனில் நடந்ததை விவரிக்கிறான்.

 

போலிஸ் ஸ்டேஷன்

இன்ஸ்பெக்டர் மோகன் சாந்தமாகத்தான் விசாரிக்கிறார்.

 

“மிஸ்டர் சுந்தர்.. நீங்க முதல்ல உங்களை விசாரிக்கறச்சே உங்க மாமாவை கொலை செஞ்ச நாள்லேர்ந்து ஒரு வாரம் முன்னாடி வரைக்கும் பார்க்கலேன்னு சொன்னீங்க.. ஆனா அவர் கார்ல நீங்க அந்தக் குழந்தைங்க ஆசிரமத்துக்கு கொலை நடந்ததுக்கு இரண்டு நாள் முன்னாடி அழைச்சிட்டு வந்ததாக அந்த ஆசிரமம் மேனேஜர் தகவல் கொடுத்திருக்கார். பாலபாலிகா ஆசிரமம் இல்லையா அத்தோட பேரு. இதை ஏன் எங்களுக்குச் சொல்லலே?”

 

சுந்தர் அசரவில்லை. அவனும் நிதானமாகவே பதில் சொன்னான்.

“கரெக்ட்தான் சார். ஆனா எங்க மாமா எங்கிட்ட ஒரு சத்தியம் வாங்கி இருக்காரு சார். அதாவது பாலபாலிகா ஆசிரமத்துக்கு அவர் நிறைய நிதிஉதவி பண்றார் சார். ‘இதை ரகசியமா வெச்சுக்கணும்டா சுந்தர்.. தருமகாரியமெல்லாம் வெளியில தம்பட்டம் அடிச்சுக்கக்கூடாது. ஒரு கை செய்யறது இன்னொரு கைக்குத் தெரியக்கூடாது.. அதனால யார்கிட்டயும் எந்த சமயத்துலயும் சொல்லக்கூடாதுடான்னு சத்தியம் வாங்கினார். நான் தர்மகாரியம் பண்றது ஊருலகத்துக்குத் தெரியணுங்கறது அவசியம் இல்லடா.. அதனாலதான் சொல்றேன்.’ அப்படின்னார். நீங்க சொல்லுங்க இன்ஸ்பெக்டர்.. நான் சத்தியத்தை மீறமுடியாம அப்படி சொன்னேன். ஆனா இதுல ஒண்ணும் பெரிய பொய்யோ அல்லது பெரிய விஷயமே இல்லையே சார். அதனாலே நானும் பெரிசா எடுத்துக்கலே.”

 

“சரி, உங்களுக்குப் பெரிய விஷயம் இல்லேதான் சார். ஆனா கொலைங்கிறது ரொம்பப் பெரிய விஷயம்.”

 

சுந்தர் கெஞ்ச ஆரம்பித்தான்.

 

“சார் அது பெரிய விஷயம்தான் சார்.. ஆனா என் நிலைமையைப் பாருங்க சார்.. மாமா சத்தியம் வாங்கினது எப்படி எல்லார் முன்னாடியும் சொல்லறதுன்னு தெரியலே.. அதனால அந்த சமயத்துல அப்படிச் சொல்லிட்டேன்.”

 

“ஏன் மிஸ்டர் சுந்தர்.. தரும காரியத்தை வெளில சொல்லறதுல என்ன இருக்கு? போகட்டும்.. நீங்க எத்தனை மணிக்கு அங்க போனீங்க? எத்தனை மணிக்கு அவரை வீட்ல விட்டுட்டு அவர் காரை எடுத்துப் போனீங்க எங்கிற விவரமெல்லாம் ஒரு ஸ்டேட்மெண்ட் எழுதிக் கொடுங்க.. ஆசிரமம் விஷயம் தவிர வேற எங்கேயாவது போனீங்களான்னு கூட அதையும் எழுதுங்க. அதாவது நீங்க சம்பந்தப்பட்டது, அல்லது வேற யார் சம்பந்தப்பட்டதா இருந்தாலும் எழுதுங்க.. அப்பறம் உங்களுக்கு யார் மேலேயாவது சந்தேகம் இருக்கா?”

 

“ஸார்.. எனக்கு யார் மேலயும் சந்தேகம்லாம் இல்லே சார்..”

 

“சரி, அன்னிக்குக் காலைல வைத்தீஸ்வரன் கோயில் போனேன்னு சொன்னிங்க இல்லையா.. இங்கிருந்து எத்தனை மணிக்குக் கிளம்பினீங்க.. உங்களுக்கு எத்தனை மணிக்கு கொலை பத்திய முரளி கால் வந்தது வைத்தீஸ்வரன் கோயிலிலேர்ந்து எத்தனை மணிக்குக் கிளம்பினீங்க.. இந்த டீடெயிலும் ஸ்டேட்மென்ட்ல கொடுத்துடுங்க..”

 

சுந்தர் எழுதிக்கொடுத்து வந்தான்.

 

 

கல்யாண் வீடு

 

அதை வீட்டுக்கு வந்து கல்யாணிடம் சொல்லுகையில் அவனுக்குக் கோபம் வந்தது. இந்த விஷயத்தை ஏன் முன்னமே தன்னிடமோ இல்லை கோம்டிக்கோ சொல்லவில்லை என்று கோபமாக சொல்லிக் கொண்டிருந்தான்.

 

“சுந்தர் போலீஸ் ஸ்டேஷன் வந்தது பற்றி இன்ஸ்பெக்டர் மோகன் என்னிடம் பேசினார் கல்யாண். இவர் கொடுத்த ஸ்டேட்மென்ட் விஷயம்லாம் எனக்குத் தெரியும். இன்ஸ்பெக்டர் எங்கிட்டே என்ன கேட்டார்னு எவ்வளோ தூரம் சுந்தரோட ஸ்டேட்மென்ட் உண்மைன்னு விசாரிக்கணும்னு சொன்னார். நானே இன்னிக்கு சாயந்திரம் இவர் ஆஃபீஸுக்குப் போகலாம்னு இருந்தேன். எனிஹவ், நீங்க இங்கே வரவழைச்சது கூட நல்லதுதான். ஏன்னா இங்கதானே கொலை நடந்தது?”

 

சுந்தர் கோபமாகப் பார்த்தான்.

“அப்போ நான் இந்தக் கேஸுல இன்வால்வ் ஆகியிருக்கேன்னு சொல்லறிங்களா மேடம்.?. நான் உங்கள்ட்ட கொஞ்சம் மாத்திச் சொன்னது உண்மைதான். ஆனா மாமா எங்கிட்டே சத்தியம் வாங்கினதாலே இதெல்லாம் வெளியே சொல்லமுடியலே.”

 

அவள் சிரித்தாள்.

“என்ன சுந்தர்.. வெளியே சொல்ல வெட்கப்படவேண்டிய விஷயமா இது? உங்களுக்கு ஒரு விஷயம் சொல்லட்டுமா.. நீங்க ஆரம்பத்திலேர்ந்து அதிகம் பொய்தான் பேசறிங்க..  அதனால உங்க மேலே சாதாரணமாகவே இன்ஸ்பெக்டருக்கு ஏற்பட்ட மாதிரி எனக்கும் சந்தேகம் ஏற்படுது..”

 

“பொய்யா.. அப்போ நான் சொன்னது எல்லாமே பொய்னு குற்றம் சொல்லறிங்களா.. கல்யாண்! அநியாயம்டா இது!”

 

“ஏண்டா  ஏற்கனவே பொய் சொல்லிதானே இப்போ வரைக்கும் மாட்டிண்டு இருக்கே? இதோ பார்.. எனக்கு உண்மை தேவை. அதனால இன்ஸ்பெக்டருக்கும் கோம்டிக்கும் ஏற்படற அதே சந்தேகம் எனக்கும் இருக்குடா..”

 

கோம்டி புன்னகையை விரிவு செய்தாள்.

“சரி, கொலை நடந்த அன்னிக்கு நீங்க எங்க இருந்தீங்க?”

 

“நான் உண்மையைத்தான் சொல்லறேங்க.. நான் வைத்தீஸ்வரன் கோயில்லதான் இருந்தேன். மாமா காருலதான் போனேன்.”

 

“சரி, அதுக்கும் முதல் நாள் அதாவது கொலை நடந்ததுக்கு முதல் நாள் எங்க இருந்தீங்க?”

 

“மாமா கார் சர்வீஸ்க்கு விட்டுட்டு ஆஃபீஸ் போனேங்க.. மறுபடியும் மத்தியானம் கூட அங்கேதான் போனேன். அவங்க கொடுத்த சர்வீஸ் ரசீது கூட கார் உள்ஷெல்ஃப்ல வெச்சுருக்கேன். நீங்க வேணுமின்னா செக் பண்ணிக்கலாம்”

 

ரவியிடம் திரும்பினாள்.

“ரவி அந்த சர்வீஸ் ரசீதைக் கொஞ்சம் எடுத்துவரமுடியுமா?” என்று கேட்டவள் அவனருகே காதில் இன்னொன்றையும் சொன்னாள்.

 

“சரி, கார் சரியாக சர்வீஸ் பண்ணாங்களா.. மிஸ்டர் சுந்தர்?”

 

“அடுத்த நாள் ரொம்பதூரம் போயிட்டு வரணுமேன்னு ஒரிஜினல் சர்வீஸ் டீலர்கிட்டே விட்டுட்டுதான் நானும் நல்லாவே சர்வீஸ் பண்ணனும்னு சொன்னேன். வண்டி சூபரா இருந்தது.”

 

“ஓகே மிஸ்டர் சுந்தர்.. கொலை நடந்த நாளுக்கு முதல் நாள் காரை சர்வீஸுக்கு விட்டீங்க. அதுக்கும் முதல் நாள்தான் கந்தசாமியை அழைச்சிண்டு பாலபாலிகா ஆசிரமம் போனீங்க இல்லையா?!”

 

“ஆமா.. ஆமா.. நீங்க சொல்லறது அப்படியே கரெக்ட்..”

 

“இதையும் ஸ்டேட்மென்ட்ல எழுதி போலீஸுக்குக் கொடுத்தீங்க இல்லே?”

 

“ஆமா.. அவங்க எல்லாத்தையும் கேட்டாங்க.. எதுக்கு வம்புன்னு கார் சர்வீஸ் ஒரு சில்லி மேட்டர்னா கூட அதையும் சேர்த்துதான் ஸ்டேட்மெண்ட்ல எழுதினேன்.”

 

ரவி உள்ளே வருகிறான். கையில் உள்ள பேப்பரை கோம்டியிடம் தருகிறான்.

 

“சுந்தர் சொன்னது உண்மைதான் கார் சர்வீஸ் பண்ணது வாஸ்தவம்தான். ரசீதை நல்லா பாரு கோம்டி.” என்று ஒரு நம்பரைக் காண்பித்தான்.

 

“மிஸ்டர் சுந்தர்.. இப்பதான் சொன்னீங்க.. கார் சர்வீஸ்லாம் சில்லி மேட்டர்தான்.. இருந்தாலும் போலிஸ் ஸ்டேட்மென்ட்ல அப்படியே அதைப் பத்தியும் எழுதியிருக்கேன்னு.. ஆனா மிஸ்டர் சுந்தர்.. கார் சர்வீஸ் மேட்டர் சில்லி மேட்டர் இல்லன்னு நான் சின்ன ப்ரூஃப் தரட்டுமா? நீங்க எதையுமே சீரியஸா எடுத்துக்கலே..”

 

சுந்தர் பயந்தான் சற்று. அவளை பரிதாபமாகப் பார்த்தான். அவள் குரல் கொஞ்சம் கடுமையாக வந்தது.

 

“சென்னைலேர்ந்து வைத்தீஸ்வரன் கோயில் போயிட்டு வர கிட்டதட்ட 500 கி.மீட்டராவது ஆகும் இல்லையா.. ஆனா இந்தக் கார் இப்போ வரைக்கும் அதாவது சர்வீஸ் பண்ண தினத்திலேர்ந்து இன்னிக்கு இப்போது வரைக்கும் இந்த ஒரு வாரத்துல நூறு கிலோ மீட்டர் கூட ஓடல. இத்தனைக்கும் இந்தக் காரை நேத்து ஒரு தடவை கல்யாண் யூஸ் பண்ணி முப்பது கிலோமீட்டராவது போயிருப்பாரு.. சர்வீஸ் பண்ணின போது உங்க கார் ஸ்பீடோ மீட்டர்ல உள்ள கார் ரன்னிங்க் ரீடிங்க் இந்த ரசீதுல பேனால அழகா தெளிவா எழுதியிருக்கான். அந்த ரீடிங்க்லேர்ந்து நூறு கிலோமீட்டர் கூட அதிகமா இந்த கார் ஓடலேன்னு இப்போ கல்யாண் கார்ல பார்த்த அதே ரீடிங்க் மார்க் சொல்லுது. ஸோ நீங்க கொலை நடந்த அன்னிக்கு வெளிலே ரொம்ப தூரம்லாம் போகலே.. ஆனா அப்படி போனா மாதிரி பொய் ஸ்டேட்மென்ட் போலீஸ்கிட்ட கொடுத்திட்டு அதையே எங்க காதுலயும் சொல்லி போலீஸுக்குக் கொடுத்த பூவையும் எங்களுக்கும் சேர்த்தே சுத்தியிருக்கீங்க.. நீங்க இனிமேயும் பொய் சொல்லாம உண்மையை சொன்னீங்கன்னா நீங்க எப்படி தப்பிக்கலாம்னு வழியை நாங்க சொல்லுவோம். இல்ல.. முயலுக்கு மூணு கால்தான்னு முரண்டு பிடிச்சீங்கன்னா இதோ இப்படிப்பட்ட ப்ரூஃப் உங்களை அழகாக் காட்டிக் கொடுத்துடும். ஏற்கனவே உங்கமேல சந்தேகத்துல இருக்கற போலீஸ்கிட இந்த மாதிரி சின்ன விஷயம் ப்ரூஃபா கிடைச்சிடுச்சுன்னா அதை வெச்சுண்டு அவங்க அடிக்கற அடியில நீங்கதான் கொலையாளிங்கறதும் அவங்க  வெளிக்கொண்டு வந்துடுவாங்க.. அப்புறம் உங்க இஷ்டம்..”

 

கோம்டி சொல்லச் சொல்ல ஆச்சரியம் அதிக அளவாய்க் காண்பித்து கல்யாண் அவளைக் கையைப் பிடித்துக் குலுக்கினாலும் சுந்தர் தன் தலையைப் பிடித்துக் கொண்டே அப்படியே சோபாவில் சாய்ந்தான். ரவி இப்போது சுந்தரைப் பார்த்தான். அருகே சென்றான்.

 

“இப்போ இன்னொரு உண்மையும் சொல்லணுமே.. கல்யாணோட பெரியப்பா கொடுத்த அந்த பத்து லட்சம் ரூபாயை சிதம்பரத்துல நீங்க கொண்டு போய் கொடுக்கலியே.. அந்தப் பணத்தை எங்கே வெச்சிருக்கீங்க.. அதையும் சொல்லணும்..”

 

சுந்தர் தன் தலையில் அடித்துக் கொண்டு அழுதான்..

“கல்யாண்.. நான் என்னவெல்லாமோ நினைச்சு உங்கிட்டே எல்லா விஷயமும் சென்ட்ரல் ரயில்வே ஸ்டேஷன்லயே உன்னைப் பாக்கறச்சே சொல்லலாம்னுதாண்டா இருந்தேன்.. இந்தக் கொலை நடந்த முதல் நாளே நான் தீர்மானம் பண்ணது என்னன்னா அடுத்த நாள் காலைல ஸ்டேஷனுக்கு வந்து அங்கேயே உன்னை உக்காத்தி வெச்சு எல்லா விஷயத்தையும் சொல்லிட்டுதான் இங்க மாமா வீட்டுக்கு அழைச்சுட்டு வரணும்னுதாண்டா.  உனக்குப் பெரிய துரோகம் பண்ணிட்டார்டா.. உனக்கு மட்டுமில்லே.. எனக்கும் சேர்த்துதாண்டா சொல்லறேன். ஐய்யோ.. வேணாம் வேணாம்னு நான் எத்தனையோ முறை சொல்லியும் மாமா கேட்கலியேடா.. அவருக்கென்ன? செய்யறதெல்லாம் செஞ்சிட்டு அவர் பாட்டுக்கு போய்ச் சேர்ந்துட்டார்.. இப்போ யாருடா அவர் செஞ்ச பாவத்துக்கெல்லாம் அனுபவிக்கறது..” அழுதான் அவன்,

 

கல்யாண் கடுமையாகப் பேசினான். “பச்சதாபப்பட்டு அழுதா போதுமா சுந்தர்.. இப்போ வரைக்கும் நீ பொய் சொல்லித்தான் வந்திருக்க.. இன்னும் கூட நீ என்ன நடந்ததுன்னு சொல்லறதுக்கு மனசு உனக்கு வரல்லே..”

 

“இல்லடா.. இல்லே.. நான் சொல்லப் போகறது கொஞ்சம் டெலிகேட்டான விஷயம்டா.. வெளியில தெரிஞ்சா ரொம்ப கேவலமா நினைப்பாங்க.. (கோம்டியை காட்டி) இவங்க முன்னாடி சொல்லறதுக்குக் கூட கூச்சமா இருக்கு.. ஆனா இப்போ வேற வழி தெரியலே.. கல்யாண்.. உன்னோட மாமா ஒரு குரூரமான மெண்டாலிடி உள்ளவர்டா.. ரொம்ப ரொம்பகாலமா இப்படித்தான் இருக்கார். குரூரம்னு சொன்னா கூட அதுக்கு அர்த்தம் இல்லை. இன்னும் மேல.. உனக்கு எப்படி சொல்லறதுன்னு தெரியலே..”

 

கோம்டி சற்று நிதானமாகவே கேட்டாள். “ உங்க மாமா பெரிய பெண் பித்தர்.. அதத்தானே சொல்ல வரீங்க..”

 

தலையை அசைத்தான். “சாதாரண ஸ்த்ரீ வெறியன் இல்ல மேடம்.. எப்படிச் சொல்றதுன்னே தெரியல. அவர் ஒரு சைகோபாத் செக்ஸ் வெறியர்.”

 

“உங்களுக்கு எப்போ தெரிய வந்தது இந்த விஷயம்?”

 

“நாலு மாசமாவே தெரியும் மேடம். ஒரு நாள் சாயங்காலம் ஆஃபீஸ்லேர்ந்து கிளம்பறச்சே மாமா ஃபோன் வந்தது.  ஆடிட்டர் அர்ஜெண்டா சில பேப்பர் டைப் பண்ணனும்னு சொல்லி சில அப்ளிகேஷன் ஃபார்ம் லிங்க் அனுப்பிச்சிருந்தார். அதை கம்ப்யூட்டர்லயே பார்த்து சரியா அந்த காலம்ன் பார்த்து டைப் செய்யணும். இதெல்லாம் முரளியும் செய்வான். ஆனா ரெண்டு மூணு நாளா அவன் வரல்லே.. ஆளும் கிடைக்கலே. அப்போ என்னைக் கூப்பிட்டார். நான் இங்க வந்தேன்.  கம்யூட்டரைக் காமிச்சு அந்த லிங்க் எடுத்து ஃபார்ம் ஃபில் பண்ணி ப்ரிண்ட் அவுட் எடுக்கணும்டா.. அதைப் பண்ணு.. பேப்பர்ல சைன் பண்ணினா ஆடிட்டர் நேரயே  நாளைக்காலைல இன்கம்டாக்ஸ் ஆஃபீஸ்ல கொடுத்துடுவார்டா’ன்னு எனக்குச் சொன்னார். நானும் கம்ப்யூட்டர்கிட்டே உட்கார்ந்து இதையெல்லாம் செஞ்சுண்டுருக்கறச்ச இவர் ஹால்ல தன் ஃபோனை   நோண்டிண்டிருந்தார். நான் முதல்ல அத சரியா கண்டுக்கலதான். கம்ப்யூட்டர் வேலை முடிச்சு பிரிண்ட் அவுட்லாம் எடுத்து அவர்கிட்ட கையெழுத்து வாங்கணும்னு கொஞ்சம் அவர்கிட்டே நிதானமாத்தான் போனேன்.”

 

அவன் நினைவுகள் அந்த நாளிரவு நிகழ்ச்சிக்குத் தாவின. இதே ஹால்தான். மாமா சோபாவில் வெகு சீரியஸாக ஃபோனில் ஏதோ பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். சுந்தர் கையில் பேப்பர்களுடன் மெதுவாக ‘என்ன போட்டோ அது’ என்று ஒரு ஆவலில் அவர் பின்னால் நின்று அவருக்குத் தெரியாமல் எட்டிப் பார்த்தான். எல்லாமே பெண்களின் நிர்வாணப் படங்கள். அதிர்ச்சியில் நிலைமை தெரியாமல் கத்தி விட்டான். அவன் கைகளிலிருந்த பேப்பர்கள் சிதறி கீழே விழுந்தன.

 

“மாமா! என்ன இதெல்லாம்? அதுவும் நீங்களா இப்படி?”

 

மாமாவும் இவன் திடீரென வந்து கத்திக் கேட்டதும் அதிர்ச்சி அடைந்தார். அந்த அதிர்ச்சியில் அவசரமாக எழுந்து கொள்ளும்போது தடாலென அவர் கையிலிருந்த ஃபோன் ஏடாகூடமாக கீழே விழுந்து இரண்டாக விரிந்து போனது. அவசரமாக கீழே விழுந்த ஃபோனை எடுத்து அந்த இரண்டுப் பகுதிகளையும் சேர்க்கையில் அது வேலை செய்யாமல் ரிப்பேரானது தெரிய வந்தது. ஆத்திரம் வந்தது மாமாவுக்கு. சுந்தர் பக்கத்தில் வந்து ஆத்திரத்துடன் ‘பளாரென’ அவன் கன்னத்தில் அறைந்தார். சுந்தர் கன்னத்தைத் தடவியபடி அப்படியே நின்றான்.

 

மாமா கொஞ்சம் நிதானத்துக்கு வந்தார். ஒரு கையில் ஃபோனைப் பார்த்துக் கொண்டே அவனைப் பார்த்தார்.

தொடரும்

திவாகர்

 

கோம்டி வீடு

 

“கல்யாண்! இன்னும் தூங்கலியா?”

 

அவன் பெருமூச்சு விடுவது அவளுக்குக் கேட்கிறது. “தூங்கறது இருக்கட்டும். இன்னும் சாப்பிடக்கூட இல்லே.”

 

“முரளி அங்கே இருக்காரா?”

 

“இல்லே அவன் நங்க நல்லூர் அவன் வீட்டுக்குப் போயிட்டான். அவனுக்கென்ன.. அவன் மனசுல இருந்த அத்தனைக் கஷ்டத்தையும் இறக்கி எனக்குக் கொடுத்துட்டு போயிட்டான். அது இருக்கட்டும்.. உங்களுக்கு முரளி சொல்றதெல்லாம் எப்படி படறது?”

 

“ம்ம்.. சொல்றேன்.. நீங்க என்ன பண்ணுங்க முதல்ல போய் சாப்பிட்டுட்டு வந்து பேசுங்க..

 

“இல்லல்ல.. என் எதிர்லயேதான் சாப்பாட்டை வெச்சிருக்கேன்.. ஆனா ஏறத்தான் மாட்டேங்குது.. நீங்க பேசுங்க கோம்டி. உங்க பேச்சைக் கேட்டுண்டே சாப்பிடறேன். ஆனா ஒண்ணுங்க உங்க மூளை அபாரமா வேலை செய்யுது.”

 

“சரி, சாப்பிட்டுண்டே கேளுங்க. முரளி கொலை செய்ய வாய்ப்பிருந்தும் சரியான காரணங்கள் இருந்தும் அவன் கொலை செய்யலேன்னுதான் நினைக்கிறேன். ஆனா முரளி சித்ரா பௌர்ணமியன்னிக்கு நடந்ததுன்னு சொன்னது உண்மையாக இருந்தாலும் அதுக்கப்பறம் துப்பாக்கியை உங்க பெரியப்பா எடுத்தது.. வாய்ச்சவடாலா பேசினது.. சுட்டாலும் சுடுங்க ஆனா.. இனிமே பிரியாவை சந்திக்க கண்டிப்பா வீட்டுக்கு அவரை வரவேணாம்னு சொன்னதெல்லாம் கொஞ்சம் இடிக்குது. உங்க பெரியப்பா அவ்வளோ ஈஸியா எந்த விஷயத்தையும் விடறவர் கிடையாது ”

 

கல்யாண் பதில் ஏதும் சொல்லவில்லை.. ‘ம் ம்’ என்று மட்டும் சொன்னான்.

 

“சரி, பெரியப்பாவோட இந்த மாதிரியான பொம்பிளை ஃபோபியோ இன்னும் எங்கெல்லாம் பரவி இருக்குன்னு கண்டுபிடிக்கணும்.. அதே போல சுந்தர் எதுக்காக சிதம்பரம் போய் பிரியா வீட்டுல பத்து லட்சம் கொடுத்து இதுல இன்வால்வ் ஆனான்.. அவனுக்கு இந்த பெரியப்பாவோட லீலைகள் எவ்வளோ தூரத்துக்குத் தெரியும்.. அல்லது ஜஸ்ட் பெரியப்பாவோட கோரிக்கை மேலே பணம் கொரியர் மூலமா கொடுக்கறது போல போனானான்னும் தெரியணும்.. அவன் இந்தக் கொலைல சம்பந்தம் இருக்கான்னு பாக்கணும்.. எதுக்குன்னா அவன் டிடாச்மென்ட் எங்கிற பேருல அவனை இந்த விசாரணை சர்க்கிள்லேர்ந்தே தவிர்க்கப் பாக்கறான். அதனாலதான் சந்தேகம் வருது. ஆனா அவனோ அந்த சமயத்துல ஸ்பாட்’ல இல்லங்கறது எவ்வளோ தூரம் உண்மை.. அவன் முதல்லயே சிதம்பரமோ வைத்தீஸ்வரன் கோயில் போகாம இங்கேயே இருக்கறதுக்குக் கூட சான்ஸ் இருக்கு. அப்படியே சிதம்பரம் போனா கூட அவன் பணத்தைக் கொடுத்தானாங்கறது கூட கண்டுபிடிக்கணும். அதனால முரளிக்குத் தெரியாம சிதம்பரம் போகணும். அப்படி போகறதுக்கு முன்னாடி காலைல நான் சுந்தர்கிட்டே பேசணும்.. எப்படி பொன்னம்மாவோட சித்ரா பௌர்ணமி விஷயம் முரளியைப் பேச வெச்சதோ அதுமாதிரி சிதம்பரம் ரஞ்சிதாவோட அம்மாவும் பெரியப்பா கொடுத்த பத்துலட்ச ரூபாய் விஷயமும் சுந்தரைப் பேசவைக்கும்னு நினைக்கிறேன். இன்னும் ரவி வேற என்னன்ன விஷயம்லாம் சொல்லப் போறானோ.. அவன் சுந்தரை ஃபால்லோ பண்ணிட்டிருக்கான்.  கல்யாண்.. நீங்க சாபிட்டுட்டுப் படுங்க..  நாளைக்கான விஷயத்தை நாளைக்குப் பாத்துக்கலாம்.. ஒவ்வொரு நாளும் புதுப்புது விஷயம் கிடைச்சாலும் கொலைக்கான நேரடியான விவரம் கிடைக்கலே. முரளிகிட்டே கொஞ்ச நாள் ஜாக்கிரதையா பழகுங்க..”

 

அவன் உம் உம் என சொன்னதிலிருந்து சாப்பிடுகிறான் என்பது புரிந்தது.

 

“சரி சாப்பிடுங்க.. நான் நாளைக்கு மத்யானமா உங்களைப் பாக்கறேன்.. குட் நைட்.”

 

என்று சொல்லிவிட்டு ஃபோனைக் கட் செய்தாள். “பாவம்.. பெரியப்பா இவ்வளோ பெரிய காமாந்தகன்னு தெரிஞ்சவுடனே அப்செட் ஆயிட்டான்.. சாதாரண காமாந்தகன் இல்லடா மகா அயோக்கியத்தனமான காமப் பிசாசுன்னு தெரிஞ்சா இவன் என்ன செஞ்சுப்பானோ.. அடடா.. இந்த சுமதியைப் பற்றி கல்யாண்கிட்ட கேட்கலையே.. சரி, நாளைக்குப் பார்த்துப்போம்.. ஆனா முரளி சுமதியைப் பத்திப் பேசறச்சே ஒண்ணும் சொல்லலியே.. பார்க்கணும் நாளைக்கு..”

 

என வாய்விட்டுச் சொன்னவள் கண்ணை மூடிப் படுக்க ஆரம்பித்தாள். அதற்குள் இன்னொரு ஃபோன் வந்தது. ரவிதான் பேசினான். அவன் அவளிடம் ஏதோ சொல்லச் சொல்ல நிதானமாகக் கேட்டாள்.

 

‘தேங்க்ஸ்டா ரவி, எனக்கு எப்பவுமே சுந்தர் மேல சந்தேகம் உண்டுதான்.. நீ சொன்னபடி அந்தம்மா பேரு என்ன சொன்னே சூடாமணி இல்லே.. அவங்க நம்பர் அனுப்பு. நான் பேசறேன், அத்தோட அந்த ஆசிரமத்துப் பெயர் சொல்லமாட்டேன்.. இந்த போலீஸ் பேரைச் சொல்லி பேசவெச்சுட்டா போச்சு. எதுக்கும் இன்ஸ்பெக்டர் மோகன்கிட்ட சொல்லி சுந்தர்கிட்டே பேசச் சொல்றேன். ஆனா போலீஸ் ரொம்ப விசாரிக்காது. அவங்களுக்கு இந்தக் கேஸ் எப்போ முடிக்கலாம்னுதான் இருக்கு,,  டோண்ட் வொர்ரி.. குட் நைட்.’ ஃபோனை வைத்தாள்.

 

அடுத்த நாள் காலை பதினோறு மணியளவில் எக்ஸ்ப்ரஸ் மால் இரண்டாவது மாடி.. கூடவே தோழி சாந்தியுடன் ஒரு கடையில் நுழையப் பார்த்தவள் சட்டென அந்தக் கடை வாயிலில் நின்று நிதானித்தாள். சாந்தி கவனித்தாள் அவளை.

 

“என்னடி அப்படியே நின்னுட்டே..”

 

“இருடி.. உள்ளே கல்யாண் இருக்கான்”

 

“யாரு அந்த பல்லழகனா? இருக்கட்டுமே.. பார்த்தா நல்லதுதானே.. சிரிச்சாதான் கஷ்டம்..”

 

“இல்லடி.. நீ கொஞ்சம் பின்னாடி வா.. உள்ளே போகாம வெளியே கண்ணாடி மூலமா பாருடி.. அவன் கூட யாருன்னு பாக்கணும்.. அந்த பொம்பிளை யாருடி.. இன்னும் மூஞ்சியைக் காமிக்கலே,, பின்னாலே திரும்பிப் பார்த்தாதான் தெரியும்.. ஒருவேள இவதான் பிரியாவா.. அவன் அண்ணின்னு நினைக்கிறேன்..”

 

“யாரு.. அந்த முரளி பொண்டாட்டின்னு சொன்னியே.. அவளா இவ..?”

 

“இருக்கலாம்.. ஆனா இவன் எதுக்காக இவளை அழைச்சுண்டு வரணும்? ஹேய் அவ திரும்பிப் பாக்கறா.. இவளா.. இவ நம்ம சுமதி இல்லே.? அட, அதோ பாருடி உங்கண்ணன் ரவி கூட அவன் கூட  எதையோ டிரெஸ் எடுக்கிறான். அட, ரவி எவ்வளோ உரிமையோட அவளைத் தொட்டு டிரஸ் மேட்ச் பண்றான் பாருடி! ”

 

“ஆமாண்டி நம்ம சுமதியேதான்.. ரவியும் கல்யாணும் சுமதிக்குத் ஏற்கனவே தெரியுமா?”

 

“பார்த்து ரொம்ப நாளாச்சு. எஸ்.. திஸ் இஸ் சுமதி.. அட இவளா.. அவங்க பெரியப்பா இந்தப் பொண்ணை இன்னும் விடலியா? இவ விஷயம் எவ்வளோ தூரம் கல்யாணுக்குத் தெரியும்? இவளோட விஷயம் தெரியும்னா இவனுக்கு அப்போ நம்ம கிலினிக்ல நடந்த விஷயம் தெரியுமா? ரவிக்கு எவ்வளோ விஷயம் தெரியும்? அல்லது தெரியாதது மாதிரி நம்மகிட்டயே நடிக்கிறாங்களா? இவகிட்ட இன்ஸ்பக்டர் வேற போகச் சொல்லி பேசச் சொன்னாருடி.. அது வேற யாரோ சுமதின்னு நினைச்சுண்டிருந்தேன். இவளுடைய கதைதான் நமக்குத் தெரியுமே.. கல்யாண்கிட்டே சுமதி எப்படி மாட்டினா.. அன்னிக்கு இன்ஸ்பெக்டர் இவளை சந்தேகமா பேசறச்சே கல்யாண் சுமதிக்கு சப்போர்ட்டா பேசினானே..  (அப்போது அவர்கள் மூவரும் பில் கவுண்டர் அருகே வருகிறார்கள்) “யேய் சாந்தி!. பாருடி நிறைய வாங்கியிருக்காங்க.. அவ பரம்பரைக்கும் மேலே வரும். ஏய் அவன் வர்றாண்டி.. கொஞ்சம் நம்மளை மறைச்சுக்கலாம். கல்யாணுக்கு மட்டுமில்லே.. சுமதிக்கும் நம்மளைத் தெரியுமே.. ரவியையும் கூப்பிடாதே.. நான் இப்போ அவங்களை பார்க்க விரும்பலே.”

 

என்று சொன்ன கோம்டி தன் தோழியுடன் அடுத்துள்ள கடையின் உள்ளே நுழைந்தாள். கல்யாணும் ரவியும் கூட வந்தப் பெண்மணியும் தன்னைக் கடந்த உடன் அவர்களறியாமல் பின் தொடர்ந்தாள். கீழே வந்தவுடன் அவன் ஃபோனில் அழைக்க சில நிடங்களில் அங்கே ஒரு ஊபெர் டாக்ஸி வந்தது. அதில் மூவரும் பின் சீட்டில் அமர்ந்து கொள்ள அந்த வண்டி போகத் தொடங்கியது.

 

சாந்தியும் கோம்டியும் வேடிக்கை பார்த்தாலும் கோம்டி ஏனோ அவர்களை அதற்கு மேலும் பின் தொடர விரும்பவில்லை.

“சரிடி.. சீக்கிரம் உன் டிரஸ் செலக்ஷனை முடிச்சுடலாம்.. எனக்குக் கொஞ்சம் வேலை இருக்கு. போகணும்.”

 

கோம்டி வீடு (க்லினிக்) மதிய வேளையில் கோம்டி தனியாக உட்கார்ந்து குறிப்பு எடுத்துக் கொள்ளும்போது அவளுக்கு ஃபோன் வருகிறது.

 

கல்யாண் பேசினான்.

“கோம்டி! வீட்டுலதானே இருக்கீங்க.. உடனே நம்ம வீட்டுக்கு வந்தால் சுந்தருடன் பேசலாம்! ரவியும் இங்கதான் இருக்கான்.” .

 

ஒரு நிமிடம் யோசித்தாள். “சரி, இப்போ மணி ரெண்டாகுது.. அரை மணி நேரம் லேட்டானா பரவாயில்லையா? வருகிறேன்..  அவர் அங்க இருப்பாரா.. ஏதாவது மீடிங்க்னு போயிடுவாரா?” என்றாள்.

 

“இல்லே.. இருக்க வெக்கிறேன்.” ஃபோனை வைத்தான்.

 

அவள் இன்னொருவருக்கு ஃபோன் செய்தாள். “எப்படி இருக்கீங்க சூடாமணி அம்மா? சௌக்கியமா இருக்கீங்களா? எனக்கு உங்க நம்பரை சென்னை போலீஸ் இன்ஸ்பெக்டர் மோகன் உங்க ஊர் போலீஸ் மூலமா வாங்கிக் கொடுத்தார். நாம ஃபோன்லயே பேசலாமா.. இல்லே நேர வந்தா பேசுவீங்களா? எப்படி சௌகரியம்? இப்போ நான் தனியா இருக்கேன். என் பக்கத்துல யாரும் கிடையாது.. ஆனா சிதம்பரம் எனக்குத் தெரியாத ஊரு. யாராவது தெரிஞ்ச போலீஸைத்தான் துணைக்கு அழைச்சுட்டு வரணும்..”

 

“ஐய்யய்யோ இதுக்கெல்லாம் எதுக்கு இவ்வளவு தூரம் சிரமத்தோட வரணும்? உங்களுக்கு என்ன தேவையோ சொன்னீங்கன்னா பதில் சொல்லிடறேம்மா.. உங்க பேரு?”

 

“என் பேரு கோம்டி.. இது வாட்ஸப் கால்தான்.. இதையே வீடியோ காலா மாத்தி பேசலாமா? உங்களுக்கும் என் மேல நம்பிக்கை வரும்..”

 

வீடியோவில் அந்த சூடாமணி வந்தாள்.

“சரி, இருக்கட்டும்.. நான் நேரா விஷயத்துக்கு வரேன் சூடாமணி..  உங்களுக்கு கந்தசாமியை எவ்வளோ வருஷமா தெரியும்?”

 

“எந்த கந்தசாமிம்மா?” அப்பாவி போல முகத்தை வைத்துக் கொண்டு கேட்டாள் சூடாமணி.

 

“இதோ பாருங்க சூடாமணி.. நான் முடிஞ்சவரைக்கும் உங்களையும் உங்க பொண்ணு பிரியாவையும் காப்பாத்ததான் முயற்சி பண்றேன்.. நீங்க கோ ஆபரேட் பண்ணலேன்னா சிதம்பரம் போலீஸ் துணையோட உங்களை சென்னை அழைச்சுட்டுவந்து போலீஸ் ஸ்டேஷன்ல வெச்சுதான் விசாரிப்பாங்க.. உங்க இஷ்டம்..”

 

அவள் கை எடுத்து கும்பிட்டாள். “அம்மா இல்லேம்மா.. எனக்கு எதுக்கும்மா வீண்தொந்தரவெல்லாம். அந்த கந்தசாமியைப் பத்தி பேசவே வேணாம்னுதான் அப்படிச் சொன்னேன்மா.. நான் திருச்சில இருக்கறச்சே பழக்கம்மா அவர். அங்க ஒரு பெரிய அனாதைக் குழந்தைங்க காப்பகம்னு இருக்கு. அங்க பல வருஷமா வேலை பார்த்தேன்மா. ஏன்னா புருஷன் குடிகாரன்.. அவனையும் பாத்துக்கணும்.. அதுக்காக அந்த காப்பகத்துல கிட்டத்தட்ட மானேஜர் மாதிரி வேலை. அங்க கந்தசாமி அடிக்கடி வருவார். குழந்தைங்க மருத்துவச் செலவையெல்லாம் ஏத்துப்பார். அதுவும் பெண்குழந்தைங்கன்னா அடிக்கடி வெளியே அழைச்சுண்டு போய் ஊரெல்லாம் சுத்திக் காண்பிப்பார்.  அப்போதான் பழக்கம்மா.. அந்தக் காப்பகத்துலேர்ந்து மேல்படிப்பு படிக்க வெக்கிறேன்னு சில பொண் குழந்தைகளை தன்னோட செலவுல மெட்ராஸ்ல தெரிஞ்ச ஹாஸ்டல்ல வெச்சுப் படிக்க அனுப்பி வெச்சாரு. எங்க வீட்டுக்கு வந்து என் பொண்ணைப் பார்த்தார். அடிக்கடி வர ஆரம்பிச்சாரு.. அவருக்கு அப்பவே வயசு அம்பத்து அஞ்சோ அறுபதோ கூட இருக்கும். ஒருதடவை நான் வீட்ல இல்லாதப்ப என் பொண்கிட்ட மயக்க மருந்து கொடுத்து அத்துமீறிட்டார்மா. அவளுக்கு வயசு இருபதுதான்மா.. காலேஜ் ஃபைனல் வருஷம் போயிண்டிருந்தா.. எனக்கு இந்த விஷயம் தெரிஞ்சவுடனே சத்தம் போட்டேன்மா.. அவரு பயமுறுத்தினாரு. நாங்கல்லாம் பணக்காரங்க இல்லம்மா.. அடுத்த வாரமே நாங்க வேலையை விட்டுட்டு வீட்டைக் காலி பண்ணிண்டு எங்க ஊரு சிதம்பரம் வந்துட்டோம். ஆனாலும் அவரு விடலே.. என் பொண்ணு ரொம்ப முரண்டு பிடிச்சா.. அழுதாம்மா.. ஆனா பணம் பத்தையும் செய்யும்.. அவரு எங்க மூஞ்சில பணத்தை அள்ளி வீசினார்மா.. நாங்க வேற வழியில்லாம பொறுக்கிக்கினோம்..” அவள் அழுதாள். அழுதபடி இருந்தவள் புடவைத் தலைப்பால் முகத்தைத் துடைத்தபடி பேசினாள்.

 

“புரியுது.. மேலே சொல்லுங்க சூடாமணி”

 

“இந்த உலகத்துல எப்படி பிறந்தாலும் ஏழையா பொறக்கக்கூடாதம்மா.. அப்படி ஏழை வீட்ல பொறந்தாலும் அழகான பொண்ணா பொறக்கக்கூடாதும்மா.. அதனால் இத்தனையும் அனுபவித்தோம். பணம்தான்மா குற்றம் செஞ்சது. அந்தப் பணம் எங்க வாழ்க்கை சுகமா போறதுக்குத் தேவை. என் பொண்ணு நல்லா படிச்சவ.. ஆனா அவ இவரை மனசார ஏத்துக்கலை. ஆனா இந்த மாதிரி கொடுமை அவளுக்கு பிடிக்கலை.. வேற வழியில்லாம வயசு வித்தியாசம் ஜாஸ்தியானாலும் பரவாயில்லே.. இந்தாளைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கிறேன்னு சொல்லச் சொன்னா.. இவரும் அப்படி பண்றேன்னு ஒரு வருஷகாலம் அப்படியே சொல்லிச் சொல்லி ஏமாத்தினாரும்மா. என் பொண்ணு ஒத்துக்காம சண்டை போட்டா.. எழுதி வெச்சுட்டுத் தற்கொலை பண்ணிப்பேன்னு அழுதா.. வேற வழியில்லாம அவரே ஏற்பாடு பண்றேன்னு சொல்லி அவர் உறவுக்கார பையனுக்குக் கல்யாணம் பண்ணி வெச்சார்மா.

 

“மிஸ்டர் முரளிதானே அவர் பேரு?”

 

“ஆமாம்மா.. ஆனா அத்தோட விட்டாரா.. நாலஞ்சு மாசத்துக்கு மாசத்துக்கு முன்னாடி இங்க வந்தாரு. கலியாணம் பண்ணிய பொண்ணைத் திரும்பவும் எங்கிட்டயே அனுப்பறேன்னு சொல்லி அஞ்சு லட்சம் பணம் கொடுத்தாரு. இனிமே பிரியாவைத் தானே பாத்துக்கறேன்னும் சொல்லிட்டுப் போயிட்டாரு. இது நடந்தவுடனே என் பொண்ணுக்கு ஃபோன் போட்டுப் பேசினேன்மா. அந்த ஆள் கொடுத்த பணத்தைத் திருப்பிக் கொடுத்துடுன்னு தெளிவா சொல்லிடுத்து. பிரியா இப்போ மகிழ்ச்சியா கல்யாணம் ஆகி முழுகாம இருக்குது.. அதனால அவளே சொல்லிட்டா.. ‘இனிமே அந்தாளு பத்தி எந்தப் பேச்சும் தேவையில்லே.. அந்தாளைப் பத்திப் பேசினா அம்மா பொண்ணு உறவைக் கூட கட் பண்ணிடுவேன். ஜாக்கிரதை.. ன்னு கண்டிப்பா சொல்லிட்டாம்மா’ என் பொண்ணு. நான் அப்படியே சந்தோஷமா இரும்மா’ன்னு சொல்லிட்டேன்மா.. அவ்வளவுதான்.. அதுக்கப்பறம் நாங்க கந்தசாமியோட எந்தத் தொல்லையுமில்லாமதான் இப்போவரைக்கும் இருக்கோம். போனவாரம் அந்த ஆளை யாரோ கொலை பண்ணிட்டாங்கன்னு சொல்லி மூணாம் நாள் போலீஸ்க்காரன் வந்து சொல்லிட்டு ரஞ்சிதான்னு இங்க யாராவது இருக்காங்களான்னு கேட்டாங்க.. அப்படி யாரும் இல்லே.. இந்த கந்தசாமி என் பொண்ணை அப்படித்தான் கூப்பிடுவாருன்னு தெரியும்.. ஆனாலும் ரஞ்சிதா புஞ்சிதா உறவெல்லாம் போனவுடனே அந்தப் பேருல என்ன இருக்குன்னு அப்படி சொல்லிட்டோம்.. இவ்வளவுதான்மா..”

 

“சூடாமணி! உனக்கு கந்தசாமி போனவாரம் அதாவது கொலை நடந்த அன்னிக்கு மத்தியானம் பத்துலட்சம் அனுப்பிச்சாரா? யாராவது வந்து கொடுத்தாங்களா?”

 

“ஐய்யய்யோ..  அப்படியெல்லாம் ஒரு பைசா வாங்கல்லம்மா.. எப்போ என் பொண்ணு சொல்லிடுத்தோ.. அப்பவே அந்தக் கந்தசாமி உறவுல்லாம் போயிடுச்சும்மா.. ஆறு மாசம் முன்னாடி கொடுத்த அஞ்சு லட்சம் பணம் கூட அப்படியே வெச்சுருக்கேன்மா.. சந்தர்ப்பம் வரச்சே திருப்பிக் கொடுக்கணும்னுதான். அப்படிப்பட்டவ எதுக்கும்மா அவங்கிட்டே நான் பணம் வாங்கணும்? எங்க குலதெய்வம் சாட்சியா, என் பொண்ணுக்குப் பொறக்கப்போற குழந்தை மேல சாட்சியா சொல்லறேன்மா.. சத்தியமா ஒரு பைசா நான் வாங்கலே.. அப்படி பணம் கொடுக்கவும் யாரும் வரல்லேம்மா” அவள் அழுதுகொண்டே தன் கையை தலைமேல் வைத்துப் பேசினாள்.

 

“சரி சூடாமணி.. எனக்கு இன்னொரு விஷயம் தெரிஞ்சாகணும். திருச்சிலேர்ந்து பொண்குழந்தைகளை மெட்ராஸ் அனுப்பிவெச்சு படிக்க வெப்பார்னு சொன்னியே.. அந்த இடம் சென்னையில இப்போ எங்க இருக்குன்னு சொல்லமுடியுமா?”

 

“முடியும்மா.. ஆனா அந்த ரிகார்ட் திருச்சிலதான் இருக்கு. எனக்கு அந்தப் பொண்ணுங்க பேரெல்லாம் நல்லாவே ஞாபகம் இருக்கு.  நான் எல்லா விவரமும் கேட்டு வாட்ஸ் ஆப்’லியே கொஞ்ச நேரத்துல அனுப்பறேன்மா.. எதுக்கும்மா.. எல்லாரும் சின்னக் குழந்தைங்கம்மா.. என்னா வயசு 12, 13 இருக்கும் இப்போ..”

 

“இருக்கட்டும் ஒரு விசாரணைக்குதான்.. நீ விவரம் அனுப்பு.. வேற ஏதாவது கேள்வி கேட்கணும்னா நான் உன்னைக் கூப்பிடறேன். சரி வெச்சுடு..”

 

தொடரும்

 

திவாகர்

 

“மாமா உங்களை எதிர்த்து எப்போதுமே பேசாதவன் நான். நீங்க வந்து இந்தப் பொண்ணு கழுத்துல தாலி கட்டுடா’ன்னீங்க.. நான் யோசிக்காம கட்டினேன். என் எதிர்கால வாழ்க்கையைப் பத்திக் கூட யோசிக்காம நீங்க சொன்னதைத்தான் செஞ்சேன். ஆனா அவளோடு குடும்பம் நடத்தக்கூடாதுன்னு நீங்க ஒரு வார்த்தை சொல்லலே.”

 

“டேய்.. டேய் என்னடா சொல்லறே?”

 

“ஆமாம் மாமா.. தாலி கட்டின ஒரு பெண்ணை நான் கூட்டிண்டு வீட்ல ஒத்தரை ஒத்தர் தனியாவா பாத்துண்டிருக்க முடியும்..? பிரியா அழகான பொண்ணு. அத்தோட அறிவுள்ள பொண்ணு.. நான் ஒரு முட்டாள்.. உங்க வளர்ப்புல வளர்ந்தவன் இல்லே.. வேறெப்படி இருக்கமுடியும். நாய் மாதிரி நன்றி உள்ளவனாகத்தான் இருக்கமுடியும். அந்த நாயாதான் அவள் பின்னாடி அன்னிக்குப் போனேன். ஆனா பிரியா படிப்படியா என்னை மாத்தி எனக்குப் புத்திமதி சொல்லி நாயா இருந்த என்னை ஒரு மனுஷனா ஆக்கினா.. ‘

 

முரளி கொஞ்சம் நிறுத்தினான். பெருமூச்சு விட்டான். கோபம் அதிகமாக இருந்த மாமாவிடம் நெருங்கி கொஞ்சம் நிதானமாகப் பேசினான்.

 

‘நீங்க அப்பப்போ இங்க வீட்டுக்கு வரட்டுமா வரட்டுமான்னு கேக்கற போதெல்லாம் நான் வேணாம்.. வேணாம் மாமான்னு தடுத்தேன். ‘இப்போ ரஞ்சிதா இல்லே மாமா அவ பிரியாமுரளி’ன்னு பேரை மாத்திண்டான்னு சொன்னேன். நீங்க கண்டுக்கவே இல்லை.. எந்த எழவானாலும் பேரை வெச்சுக்கட்டுமே..ன்னு அலட்சியமா சொன்னீங்க.. ஆனாலும் குடும்பம்னு வந்துட்டா ஒரு ஆண்மகன் தன் குடும்பத்துக்கு எப்போதுமே விசுவாசமா உண்மையா இருக்கணுமா இல்லையா.. பிரியாவே ஒரு வார்த்தை சொன்னா.. ‘நான் மாமாவோட பலவந்தப்படுத்தப்பட்டு வேறே வழி தெரியாம பைத்தியம் மாதிரி அவஸ்தைப்பட்டேன். வாஸ்தவம்தான். ஆனா இப்போதான் கணவன் மனைவி உறவுங்கிறது என்ன ஒரு அழகான உறவுன்னு புரியுது. இதோ பாருங்க.. உங்களுக்கும் எனக்கும் அது என்ன காரணத்தாலோ கல்யாணம்னு ஒண்ணு நடந்திடுச்சு. இப்போ காலம் மாறிடுச்சு. இரண்டு மனம் ஒத்துப் போறவங்கதான் கணவன் மனைவியா ரொம்ப நாள் வாழமுடியும். அப்படி ஒத்துப் போகலைன்னா டைவோர்ஸ் வாங்கிண்டு அவரவர் பாதைல நடக்கணும். இதுக்கு இப்போ சமூக அங்கீகாரம் கூட பலமா கிடைச்சாச்சு. பெண்களும் பழைய மாதிரி இல்லாம சுயமா சிந்திச்சு மானத்தோட மரியாதையோட செயல் படற காலம் இது. இப்போ என்ன? கொஞ்ச நாள் உங்க மாமா கூட ‘லிவ் இன்’ மாதிரி இருந்தேன். ஆனா கலியாணம் பண்ணிக்காம இருந்தேன். இப்போ பிரிஞ்சாச்சு. அதாவது இது கூட டைவோர்ஸ் மாதிரித்தானே.. ஒரு டைவோர்ஸியான என்னை நீங்க ரிஜிஸ்டர் விவாகம் பண்ணிண்டீங்க.. இப்போ சட்டப்படி கணவன் மனைவி.. நான் என் கணவன்கிட்டே உண்மையா இருப்பேன். அப்படியே நீங்களும் இருந்தீங்கன்னா நம்ம புது வாழ்க்கையை தென்றல் போல ஆனந்தமா கழிப்போம்’ன்னு சொன்னா மாமா.”

 

“அடேய் பைத்தியக்காரா.. நீ நிஜமாவே லூஸாடா.. அவ அப்படி சொன்னா நம்பிடுவியா? டேய்.. ஒரு தற்காலிகமா அரேஞ்ச்மென்ட் தேவை.. அதுக்காக உன்னை அப்படி அவளுக்கு கல்யாணம் செஞ்சு வெச்சேன். இப்போ அவ ஆடற நாடகப் பேச்சைக் கேட்டுட்டு நீ அவ காலடில போய் விழலாமாடா.. டேய்.. பொம்பளை பேச்சை எல்லாம் மதிக்கலாமாடா.. மதிச்சா நம்மை மிதிச்சுடுவாங்கடா.. மடையா.. இப்போ என்ன ஆச்சு.. எங்க போய் ஒளிஞ்சுண்டா.. வரச் சொல்லுடா நான் அவளுக்குப் பாடம் சொல்லிக் கொடுக்கறேன். ரெண்டு வேளை சோத்துக்கு வழியில்லாத குடும்பம் அது…. அந்தக் குடும்பத்துக்கு இவளுக்காக லட்சம் லட்சமா செலவு பண்றேண்டா.. வரச் சொல்லுடா அவளை.. இல்லே நான் போய் இழுத்து வரேன்.”

 

“மாமா.. அவ ஆஸ்பத்திரிக்குப் போயிருக்கா..”

 

“ஆஸ்பத்திரியா.. எதுக்கு?”

 

“மாமா..“ என்று இழுத்தான். “குடும்பம் நடத்துறேன்னு சொன்னேன் இல்லே.. அதான் அவளுக்கு இப்போ மூணாவது மாசம்..”

 

“புரியுதுடா.. “

 

கந்தசாமி கோபத்தோடு பின் கையைக் கட்டிக்கொண்டு அங்குமிங்கும் நடந்தார். கொஞ்ச நேரம் வரை பேசாமல் அப்படி நடந்தவர் ஏதோ முடிவுக்கு வந்தவர் போல முகத்தை வைத்துக்கொண்டு முரளியின் அருகே சென்றார்.

 

“முரளி, இன்னிக்கு நீ ஆஸ்பத்திரிக்குப் போகாதே.. ஆனா நாளைக்குப் போகற.. போயிட்டு அவளோட வயித்தை க்லீன் பண்ணிடறே.. புரியுதா.. எனக்கும் புரியுது.. பஞ்சும் நெருப்பும் பக்கத்துல இருந்தா எரியத்தான் செய்யும்.  நான் ஒரேயடியா உங்களை நம்பியது என் தப்புதான். ஆனா இது உனக்கு இது கடைசி எச்சரிக்கை.. இனிமே அவகிட்டே நெருங்காதே.. ஒரு மாசம் போகட்டும். அவ ரெஸ்ட் எடுக்கட்டும். அவளை அவ ஊருக்கே அனுப்பிச்சிடலாம். அவங்கம்மா ஒழுங்கா எங்கிட்டே அனுப்பிடுவாங்க.. நீ என்ன பண்றே.. அவ ஊருக்குப் போன உடனே அதைக் காரணம் காட்டி ஒரு டைவோர்ஸ் அப்ளிகேஷன் போட்டா டைவோர்ஸ் வாங்கித் தரேன். அதுக்கப்பறம் நல்ல குடும்பத்துல பார்த்து உனக்கு ஜாம் ஜாம்னு கல்யாணம் பண்ணி வெக்கறது என் பொறுப்பு.. ஆனா ஒண்ணு இந்த விஷயம் யாருக்கும் அதாவது முக்கியமா சுந்தருக்கோ அல்லது கல்யாணுக்கோ தெரியவே கூடாது.. சரியா?”

 

முரளி ஒன்றும் சொல்லவில்லை. பெரியப்பா வீட்டை விட்டு வெளியே போனார்.

 

நினைவுகள் திரும்பின. மறுபடியும் கல்யாண் வீடு

 

கல்யாண் தலையை ஆட்டினான், “ச்சே.. இதுவும் ஒரு வாழ்க்கையாடா.. டேய் முரளி, பயப்படாம சொல்லு. நீ இதுக்கப்பறம் அவர் எல்லை மீறக்கூடாதுன்னு கொலை பண்ணிட்டியா? சொல்லுடா.. தயங்காம சொல்லு.. அன்னிக்கு ராத்திரி நடந்தப்பறம் அவரால சும்மா இருக்கமுடியாதே.. வஞ்சம் கொண்ட பாம்பு மாறி அலைஞ்சாராடா.. சீச்சீ கேக்கவே அருவறுப்பா இருக்குடா..”

 

முரளி இதைக் கேட்டதும் காதை மூடிக்கொண்டான்.

“டேய் கல்யாண்.. நான் ஏண்டா அவரைக் கொலை பண்றேன்.. இல்லைடா நான் ஸத்தியமா எங்கம்மா மேலே சத்தியமா நான் கொலை பண்ணலே..”

 

“அப்போ பிரியா பண்ணிட்டாளாடா?”

 

“ஐய்யய்யோ அவ பேரை இழுக்காதேடா.. அவ மனசுல தங்கம்டா.. ரொம்ப ஸாஃப்ட் கூட.. நிஜமாவே சொல்லறேன்.. அவ பழசு எல்லாத்தையும் மறந்து புது வாழ்க்கை வாழணும்னுதானே ஆசைப்படறவ. அவ எதுக்குடா கொலை பண்றா?”

 

கோம்டி குறுக்கிட்டாள்.

“அப்போ நீங்களும் இல்லே.. பிரியாவும் இல்லேன்னு கச்சிதமா சொல்லறீங்க.. ஆனா இந்தக் கதையை போலீஸ் கேட்டாக்க இந்த கேஸ் ஃபைலை ஈஸியா மூடிடுவாங்க மிஸ்டர் முரளி.. கொலைப் பழியை உங்க ரெண்டு பேர் மேலயும் போட்டுட்டு நீங்க ரெண்டு பேரும் வஞ்சம் வெச்சு செஞ்சுட்டாங்கன்னு எப்படியாவது சொல்லி ஜெயில்ல போட்டுடுவாங்க”

 

“ஐய்யோ அப்படியெல்லாம் பயமுறுத்தாதீங்க கோம்டி..”

 

“பின்னே எப்படித்தான் இதை சால்வ் பண்றது? சரி, அதுக்கப்பறம் உங்க மாமா எப்படி பிஹேவ் பண்ணினார். அதைச் சொல்லுங்க உங்க மனைவி இந்த விஷயத்தை எப்படி டீல் பண்ணாங்க?”

 

“மேடம்! அதுக்கப்பறம் ஒரு மாசம் கழிச்சு என்னை மறுபடியும் இவன் பெரியப்பா பிரியாவைப் பத்தி கேக்கறச்சே நான் கண்டிப்பா சொல்லிட்டேன்.” அவன் நினைவுகள் மறுபடியும் பின்னோக்கிச் சென்றன.

 

கந்தசாமியின் வீடு.

 

“இதோ பாருடா முரளி! உனக்கும் எனக்குமுள்ள உறவு ரொம்ப பாசமானது. இதுல பொண்ணுங்க மத்தில புகுந்து குழப்பக்கூடாது. நீ இன்னமும் அவளை ஊருக்கு அனுப்பலே. ஏன் அனுப்பலே? அத முதல்ல செய்யு! அதுக்கப்பறம் எனக்குத் தெரிஞ்ச வக்கீல்கிட்ட நான் பேசறேன்.. டைவோர்ஸ் வாங்கிடணும்.. இந்தக் கல்யாணமே என் சுய நலத்துக்காக ஒரு வியாபாரம் போல பண்ணி வெச்சுட்டேன்.. அதனால உனக்கு இன்னொரு பொண்ணு பார்த்துட்டேன். மாரேஜ் பீரோ மூலம்தான் பார்த்தேன். எல்லாமே நல்லா அமைஞ்சிருக்கு. அவளைக் கல்யாணம் பண்ணிண்டு சுகமா இரு., சரிதானா?”

 

“மாமா.. இனிமே கல்யாணம் எல்லாம் நான் செஞ்சுக்கறதா இல்லே.. அதோட நான் பிரியாவை டைவோர்ஸ் பண்றதாவும் இல்லே.. இது முடிஞ்சு போன விஷயம். இதைப் பத்திப் பேசி நமக்குள்ள ஒரு பிரச்சினையை உருவாக்கிக் கொள்ள வேணாம் மாமா..”

 

“என்னடா பெரிய பிரச்சினை..   டேய் மடையா.. உனக்கு எத்தனை தடவை சொல்வேன். அவ என் ஆள்டா.. எனக்காக என்னோட சௌகரியத்துக்காக வேண்டி நீ அதுக்கு ஒத்துழைப்புக் கொடுப்பேங்கிற நம்பிக்கையில இந்தக் கல்யாணம் நடந்ததுடா.. இதோ பார்.. நீ என்ன பிரச்சினையை எதிர்பார்க்கறே? ரஞ்சிதா ஏதாவது தற்கொலை பண்ணிக்குவா இல்லே கோர்ட்டுக்குப் போவா.. இப்படில்லாம் பிரச்சினை எதிர்பாக்கறியா? நீ கவலைப்படாதேடா.. நான் அவளை உன் வாழ்க்கைல புகுத்தினவன்.. நானே அவளை வெளியே கிளப்பிடறேன். அப்பறமா நீ புதுக் கல்யாணம் பண்ணிண்டு சந்தோஷமா இரேண்டா..”

 

“இல்ல மாமா! இனிமே எனக்கு லைஃபே என் பிரியா’தான்னு உங்கள்ட்ட எத்தனையோ தடவை சொல்லிட்டேன். இப்பவும் சொல்லறேன்.. பிரியாதான் என் பொண்டாட்டி..  பழசையெல்லாம் ஒரேயடியா மறந்துடுங்க.. அவ வயசு என்ன.. உங்க வயசு என்னன்னு நினைச்சுப் பாருங்க.. சட்டப்படி கூட எங்களுக்குதான் சாதகமா இருக்கு.  நீங்க இந்த விஷயத்தை மறக்கத்தான் வேணும். இல்லன்னா நான் கல்யாண்கிட்டயோ இல்லே வேற இடத்திலயோ ஏன், பிரியாவே சொல்லற மாதிரி போலீஸ்கிட்டயோ மத்யஸ்தம் செஞ்சுக்கப் போவேன்.. சொல்லிட்டேன்.. நீங்க இந்த விஷயத்தைப் பத்தி பேசறதோ இல்லே எங்க வீட்டுக்கோ வரவேணாம்.”

 

“என்ன மறுபடியும் சொல்லு.. கல்யாண்கிட்ட மத்யஸ்தம் போவியா.. போலீஸ்கிட்ட போவியா? அடேய்.. அடேய்.. என்னையே பயமுறுத்தறியாடா.. என்னைப் பத்தி உனக்கு என்னடா தெரியும்.. இதோ பார்.. யார்கிட்டே பேசறேன்னு தெரிஞ்சுதான் பேசறியா? நான் பொல்லாதவன்,, ரொம்ப ரொம்ப ரொம்ப பொல்லாதவன்..  நீ கல்யாணைப் பாக்கறதுக்கு இல்லே போலீஸ்கிட்ட போகறதுக்கு முன்னாடியே உன்னை சுட்டுப்போட்டு நம்ம தோட்டத்துலயே புதைச்சுடுவேன்.” என்றவர் கோபத்துடன் தன் பீரோவிலிருந்து கைத்துப்பாக்கியை எடுக்கிறார்.

 

“சொல்லுடா.. சொல்லு.. இப்போ சொல்லு.. உனக்கு அந்த கேடுகெட்ட ரஞ்சிதா முக்கியமா இல்லே நான் முக்கியமா? சொல்லுடா..”

 

முரளி கலங்கினாலும் அவரிடம் வருகிறான்.

“மாமா.. நீங்க வளர்த்தீங்க.. உங்களுக்கு உரிமை இருக்கு.. என்னைக் கொன்னு போட்டுப் புதைச்சுடுங்க.. என்னைக் கல்யாணம் பண்ணின பிரியாவுக்கு கடைசி வரைக்கும் அவ மானத்தை பெருமையை காக்க போராடித்தான் செத்தேன்னு ஒரு திருப்தியும் இருக்கும். உங்க பேச்சைக் கேட்டு கட்டின பொண்டாட்டியையே அதுவும் என் பிரியாவை கூட்டிக்கொடுக்கற கேவலமான வாழ்க்கையே எனக்கு வேணாம்.. அப்படி ஒண்ணு ஆச்சுன்னா நான் தற்கொலைதான் பண்ணிப்பேன்.. அதனால உங்க கையாலே சாகறதுல எனக்குப் பயமே இல்ல.. சுடுங்க மாமா..”

 

அவன் அழுகிறான். மாமாவுக்கு வெறுப்பு வருகிறது..

 

“அடச்சீ போடா.. போடா.. என் கண் முன்னால இனிமே வராம எங்கயாவது போடா.. வாழ்க்கையும் வியாபாரமும் ஒண்ணுதாண்டா.. போ.. போ..”

 

நினைவுகள் மறுபடி கல்யாண் இல்லத்தில்

 

“நான் அன்னிக்கு அப்படி தைரியமா அப்படி சொல்லிட்டுப் போயிட்டேன். வீட்டையும் காலி பண்ணி நங்க நல்லூர்ல ஒரு வீடு பார்த்து அங்க நாங்க செட்டில் ஆயிட்டோம். பத்து நாள் ஆச்சு.. மாமாவுக்கு ஜுரம் வந்து படுத்துட்டாராம். பொன்னம்மாவை வெச்சு எனக்கு ஃபோன் பண்ணினார். சுந்தரும் வரச் சொன்னான். அவனுக்கு இந்த விஷயம்லாம் கொஞ்சமும் தெரியாதுன்னா கூட மாமா உடல் சுகமில்லேன்னு தெரிஞ்சு வந்திருக்கிறான். நானும் போனேன். கையைப் பிடிச்சுண்டுட்டார். “கல்யாண் வரணும்டா.. அவன் வந்துட்டா அவனுக்கு பொறுப்பெல்லாம் கொடுத்துட்டு நான் பாட்டுக்கு காசி ராமேஸ்வரம் போயிடறேன்’னு சொன்னார். கல்யாண் வர்றவரைக்குமாவது என்னை அடிக்கடி வந்து பாத்துக்கச் சொன்னார். ‘வளர்த்த பாசம் கூப்பிடுதுடா.. வாடா’ அப்படின்னு அழுதார். அவ்வளவுதான்.. நான் வழக்கப்படி எங்க ஆஃபீஸ் விட்டவுடன் சாய்ங்காலம் இங்க கிண்டில வந்து பார்த்துட்டு அவரோட ஷேர் சமாசாரம்லாம் சொல்லுவார்.. அதை இங்க கம்ப்யூட்டர்ல காமிப்பார்.. நானும் சில திருத்தங்களை நோட் பண்ணிட்டுப் போயிடுவேன், ஆனா சாப்பாடெல்லாம் கூட உட்கார்ந்து சாப்பிடறதில்லே.. கொலை நடந்த அன்னிக்கு வாக்கிங்காக அதிகாலைல வரச் சொன்னார். ரெண்டு பேரும் வாக்கிங்க் போனோம். அப்படி போகறச்சேதான் நடந்ததெல்லாம் மறந்துட்டேன்.. கல்யாண் நாளைக்குக் காலைல வர்றான். சுந்தர்கிட்ட கார் இருக்கு.. ரெண்டு பேரும் போய் அவனை அழைச்சிண்டு வாங்க.. அவனோட பேருல தாத்தாவோட சொத்தை எழுதணும்.. உனக்கும் சுந்தருக்கும் கூட என் சொத்துலேர்ந்து கொஞ்சம் பங்கு தரச் சொல்லி கல்யாண்கிட்டே பேசறேன். உங்க மூணு பேரை விட்டா எனக்கு யார் இருக்காங்க..” அப்படில்லாம் பேசினார். இனிமே பிரியா விஷயத்துல தான் குறுக்கே வரமாட்டேன்னு சொன்னாரு. ‘சாயங்காலம் ஆஃபீஸ் விட்டதும் வாடா.. இன்னும் நிறையப் பேசணும் உங்கிட்டே’ அப்படின்னு. தலையாட்டிட்டு நான் வீட்டுக்குப் போயிட்டு டிபன் சாப்பிட்டுட்டுதான் ஆஃபீஸ் போனேன். சாயங்காலம் ஆறரை மணிக்கு சாதாரணமா இங்க வீட்டுக்குள்ளே நுழையறச்சே வீடு உள்ளே தாள் போடாம மூடிண்டிருந்தது. என்னடா இதுன்னு உள்ள நுழைஞ்சு பார்த்தா மாமா ரத்த வெள்ளத்துல ஹால்ல கிடக்காரு. உடனேயே போலீஸ்க்கு ஃபோன் போட்டுச் சொன்னேன். அவ்வளவுதான்.. அவரை யாரோ அஞ்சு அஞ்சறை வாக்குல கொலை பண்ணியிருக்காங்கன்னு போஸ்ட் மார்ட்டத்துல சொல்லறாங்க. நான் ஆறரை மணிக்குதான் இங்கே நுழைஞ்சேன். எனக்கு ஒரே ஒரு உறுத்தல் என்னன்னா இந்த கலியாண ஒப்பந்தமும் பிரியாவோட பழைய கதையும் வெளில தெரிஞ்சா அனாவசியமா எங்க மேல பழி வந்துடுமேன்னுதான் பயந்தேன்.”

 

“ஸோ.. அந்தப் பழி வராதவாறு சுமதி மேல இன்ஸ்பெக்டர்கிட்ட திருப்பி விட்டீங்க இல்லே? சரி, இந்த சுமதி யாரு?” கோம்டி நிதானமாகவே கேட்டாள்.

 

“தெரியாதுங்க உண்மையில.. ஆனா எங்க மாமாவை ஒரு தடவை அங்க அழைச்சுண்டு போனேன். என்னைக் காருலயே இருக்க வெச்சுட்டு ஏதோ பேசிட்டு வந்தார்.. வீட்டுக்குத் திரும்பி வர வழியிலே திரும்பவும் சுமதி வீட்டுக்கு காரைத் திருப்பி விடச் சொன்னார். அங்க அவ வீட்ல என்ன நடந்ததோ தெரியலே.. ரொம்ப இறுக்கமான முகத்தோட வந்தார். இன்னும் சொல்லப் போனா சித்ரா பௌர்ணமி அன்னிக்கு பிரியா மேல எவ்வளோ கோபம் இருந்ததோ அந்த கோபமான முகத்தை அவர்கிட்டே அன்னிக்குப் பார்த்தேன். எங்கிட்டயே சொன்னார்.. “இந்த பொம்பளங்க எப்பவுமே இப்படித்தாண்டா..”ன்னு சொன்னார். நான் ரொம்ப விசாரிக்கலே.. திரும்பவும் எங்க பிரியா விஷயம் எடுத்துடுவாரோன்னு பயந்துட்டேன். ஆனா சுமதிகிட்டேயும் இவர் வம்பு வெச்சிருக்கணும்டா கல்யாண்.. அதனாலதான் இன்ஸ்பெக்டர்கிட்ட சொன்னேன். எனக்கு என்னன்னா இந்த மனுஷன் எங்கியாவது அடிபடணும்னு மனசுக்குள்ளயே ஆசை இருக்குடா.. எனக்கும் பிரியா சுமதி மாதிரி பெண்கள் கனெக்ஷன் நிறைய வெச்சுருக்கார்னு சந்தேகம் வந்ததுடா.. யாராவது கோபத்துல சுட்டுப் போட்டுருப்பாங்கன்னுதான் நினைக்கிறேன்.”

கோம்டி தன் கை வாட்சைப் பார்த்துக் கொண்டாள். எழுந்து கொண்டாள்.

 

“சரி மிஸ்டர் முரளி உங்க விஷயம் முடிஞ்சவரைக்கும் வெளியே வராம பாத்துக்கறோம். ஆனா வேற எந்த விஷயம் கிடைச்சாலும் எங்கிட்டே முதல்ல சொல்லணும்.”

 

கல்யாண் சற்று இடிந்துபோன நிலையில் இருந்ததைக் கவனித்தாள் கோம்டி.

 

“என்ன சார்.. உங்க பெரியப்பா பத்தி யோசிக்கிறீங்களா..  எல்லாத்தையும் எல்லாரையும் விசாரிக்கணும்.. இன்னும் என்னென்ன விஷயம்லாம் வரப் போகுதோ.. நான் வரட்டா?” கொஞ்சம் பரிவோடுதான் சொன்னாள்.

 

அவன் தலையசைத்தான். அவள் எதிரில் உள்ள தன் இல்லத்துக்குச் சென்றாள்..

 

இரவு படுக்கப் போகுமுன் ஒருமுறை கல்யாணுக்கு ஃபோன் செய்தாள்.

தொடரும்