நிர்மலா ராகவன்

உழைப்பும் சவாலும்

உத்தியோகத்திற்கான பேட்டி ஒன்றில்:

“இந்த வேலையில் சேர்ந்தால், நீங்கள் கடுமையாக உழைக்க வேண்டியிருக்குமே!” என்று சவால்விட்டார் அதிகாரி.

“கடுமையான உழைப்பு யாரையும் சாகடித்தது கிடையாது!” இப்படிச் சொன்னவருக்கு வேலை கிடைத்தது.

`முயற்சி செய்கிறேன்,’ என்று சொல்லியிருந்தால், அது அரைமனதான பதிலாக இருந்திருக்கும் — `பார்க்கலாம்,’ என்று தட்டிக்கழிப்பதுபோல்.

ஒரு குறிப்பிட்ட வேலையைச் செய்ய ஒத்துக்கொள்பவர், `சரி,’ அல்லது `இப்போது முடியாது,’ என்று கூறினால், அவர் முழுமனதுடன் அதில் ஈடுபடுவார் என்ற நம்பிக்கையாவது எழும்.

`எனக்கு அவனைவிடத் திறமை அதிகம். படிப்பிலும் நான் அவனை மிஞ்சியவன்! அவனுக்கு என்னமோ அதிர்ஷ்டம்!’ என்று தன்னை மிஞ்சிவிட்ட ஒரு நண்பனைப் பார்த்துப் பொருமுகிறவர்களைப் பார்த்திருப்பீர்கள்.

அறிவும் திறமையும் முக்கியம்தான். ஆனால், அவற்றை முழுமையாக வெளிக்காட்ட கடும் உழைப்பு வேண்டாமா?

சிலர் ஒரு காரியத்தை ஆரம்பிப்பார்கள். ஆரம்பித்த வேலை நீண்டுகொண்டே போனால், `இதற்கு என்னதான் முடிவு!’ என்ற அலுப்பு ஏற்படும். அப்போது அரைகுறையாக, எப்படியோ செய்து முடிக்கத் தோன்றிவிடும்.

வேலை செய்யும் தருணங்களை ரசித்தால், செய்பவருக்கு மகிழ்ச்சி கிட்டும். எடுத்த காரியமும் சிறப்பாக அமையும்.

பிடிக்கிறதோ, இல்லையோ, செய்துதான் ஆகவேண்டும் என்ற நிலை வரும்போது, முழுமனதுடன் ஈடுபட்டால் செவ்வனே செய்து முடிக்க முடியும்.

படைப்பவர் ரசித்துச் செய்தால்தான் பிறருக்கு மகிழ்ச்சி ஏற்படும். சமையல், இசை, எழுத்து – எதுவாக இருந்தார் என்ன!

“சமைப்பது என்றால் எனக்கு வெறுப்பு! மிளகாய் நெடியால் தும்மிக்கொண்டே, எதற்கு அந்த வேலை!” என்று அலுத்துக்கொள்வாள் என் தோழி ஒருத்தி.

அவள் சமைத்ததை அன்றாடம் சாப்பிட வேண்டியிருக்கும் குடும்பத்தினரிடம் பரிதாபம்தான் எழுந்தது எனக்கு.

“நான் எத்தனை வருடங்களாக எழுதுகிறேன்! எனக்கு ஒரு பட்டம்கூடக் கிடைக்கவில்லை,” என்று என்னிடம் குறைப்பட்டார் ஒரு பத்திரிகை ஆசிரியர்.

பரிசுகளும், பட்டங்களும் பெறலாம் என்ற நோக்கத்துடன் எழுத ஆரம்பித்தால் அந்த இலக்கே சரியில்லை. எத்தனை கால அனுபவம் இருந்தாலும், புதிய விஷயங்களைக் கற்று, காலத்திற்கேற்ப எழுதுவது ஒருபுறமிருக்க, எழுதும்போதே மகிழ்ச்சியாக உணர்ந்தால்தான் ஒருவரது படைப்பு சிறப்பாக அமையும். எழுதுபவரது மகிழ்ச்சியும் பிறரை போய்ச்சேரும்.

எடுத்த காரியத்தை ஒரு சவாலாக ஏற்று, விடாமுயற்சியுடன் ஈடுபட்டால் வெற்றி கிடைக்கும்.

வாழ்க்கைத்துணையைத் தேர்ந்தெடுப்பதும் ஒரு சவால் என்று நினைத்து, அதன்படி செயல்படுகிறார்கள் சிலர்.

இது அறிவுடைமையா, முட்டாள்தனமா?

கதை

சரவணன் ஒரு பெண்ணை மணந்தான். காதல் வயப்பட்டு அல்ல. அவள்மேல் பரிதாபப்பட்டு. அவளுக்கு ஏதோ வியாதி. `நம்மை விட்டால் வேறு யார் இவளை மணக்கப்போகிறார்கள், பாவம்!’ என்று எண்ணினான்.

மணந்தபின், நோஞ்சானான அவளுடைய உருவத்துக்கும் மனதிற்கும் எந்த சம்பந்தமும் இல்லையென்று.

கணவனை வார்த்தைகளாலேயே துளைத்தாள் — தான் கிடைத்தற்கரிய பிறவி, அதனால்தான் இந்த முட்டாள் தேடிவந்து மணந்தான் என்றெண்ணியவளாக. `எந்த விஷயத்திலும்’ ஒத்துழைக்கவில்லை.

மிகவும் குழப்பத்திற்கும் வருத்தத்திற்கும் ஆளான சரவணன் என்னிடம் ஆலோசனை கேட்டபோது, “மனைவியாகத் தன் கடமையைச் செய்ய மறுப்பவளுடன் எதற்குச் சேர்ந்து வாழவேண்டும்? இவளை விவாகரத்து செய்ய வேண்டியதுதான்!” என்றேன்.

“அது பாவமில்ல?” என்று குழம்பியவனிடம், “உங்கள் சந்தோஷம் மட்டும் முக்கியமில்லையா? உங்களுக்கு இன்னும் இளமை இருக்கிறது. ஒரு நல்ல பெண்ணாகப் பார்த்து, இன்னொரு கல்யாணம் செய்துகொள்ளுங்கள். எத்தனை காலம் இப்படியே நொந்துபோய் இருப்பீர்கள்?” என்றேன் வற்புறுத்தலாக. வேறு வழி தெரியவில்லை.

அப்படியே செய்தான். சில மாதங்களுக்குப்பின், “நீங்க சொன்னபடி செய்தேன். இப்போ ரொம்ப மகிழ்ச்சியா இருக்கேன், ஆன்ட்டி,” என்று தெரிவித்தான்.

பெண்கள் இவ்வளவு சீக்கிரம் திருமண வாழ்வை முறித்துக்கொள்ள மாட்டார்கள்.

உயிர் போகும் நிலையில் காப்பாற்றப்பட்டு, அந்த மாது மறுவாழ்வு நிலையத்தில் இருந்தபோது சந்தித்தேன்.

சுமார் முப்பது வருடங்கள் கணவரிடம் வன்முறையைத் தவிர வேறு எதையும் அனுபவித்திராதவள், “அவர் மாறுவாருன்னு பொறுமையா இருந்தேங்க,” என்றாள். அப்போதும் அவளுக்கு அடுத்து என்ன செய்வது என்ற தெளிவு இருக்கவில்லை.

தன்னம்பிக்கையை இழந்தவர்களிடம் எந்த ஆற்றலையும் எதிர்பார்க்க முடியாது. அவர்களுக்குச் சவால் என்ற வார்த்தைக்குச் சரியான அர்த்தம் தெரியவில்லை என்றே தோன்றுகிறது.

கதை

கெண்டகி fried சிக்கன் நிறுவனத்தை ஆரம்பித்தபோது, கர்னல் ஸாண்டர்ஸ் என்பவருக்கு 67 வயது. அதற்குமுன், தெரு ஓரத்தில் ஒரு சிறிய உணவுக்கடை வைத்திருந்தார். வேறு ஒருவர் அப்பண்டத்தை விற்றபோது, அதில் குறை கண்டுபிடித்து, அதைவிடச் சிறப்பாகத் தயாரித்து, பெரும் வெற்றி பெற்றார்.

இளம்வயதில் பண்ணையாளாக, பஸ் கண்டக்டராகப் பணி புரிந்திருந்த ஒருவர் தனது 88-வது வயதில், உலகிலேயே இரண்டாவது இடத்தைப் பிடித்த துரித உணவுச் சங்கிலியின் (fast food chain) நிறுவனராக எப்படி ஆனார்?

தன் திறமையில் அவருக்கு நம்பிக்கை இருந்தது. பிறர் பாராட்டாவிட்டாலும், பின்வாங்காது தன் இலக்கைக் குறிவைத்துச் சென்றார்.

கடுமையாக உழைக்கப் பயந்து, பின் வருத்தப்படுவது எதற்காக? வழியில் எத்தனையோ தவறுகள் வந்திருக்கலாம். அவைகளிலிருந்து சரியான வழி எது என்று கற்றிருப்பார்.

பிறர் பொறாமைப்படுவதற்காகப் பெருமைப்படவேண்டுமே அல்லாது, பயந்துவிடக்கூடாது என்று புரிந்திருப்பார்.

`கிட்டத்தட்ட தொண்ணூறு வயதிலும் தன் அனுபவங்களையும், திறமையையும் கொண்டு சாதித்திருக்கிறாரே, இவருக்கெல்லாம் உடலில் அப்படி ஒரு பலமா!’ என்ற பெருவியப்பு எழுகிறதா?

மனிதனோ, மிருகமோ, என்றென்றும் ஆரோக்கியமாக இருப்பது என்பது நடக்காத காரியம். இது புரியாது, உடல்நலம் பாதிக்கப்பட்டால், தன்னைப் பார்த்துத் தானே பரிதாபப்பட்டுக்கொண்டு இருந்தால் யாருக்கு நஷ்டம்?

ஒருவருக்கு இடுப்புவலி. மருத்துவர் slip disc என்று ஏதோ பெரிய பெயர் சொல்ல. மனிதர் பயந்துவிட்டார். அதன்பின், உடல்நிலை சரியானபோதும், மாடிப்படிகளில் ஏற பயம்.

மிகக் கனமான சாமான்களைத் தூக்க முடியாது என்றால் நியாயம். நடக்கவே பயந்தால்?

இப்போதெல்லாம் வியாதியைப்பற்றிப் பேசுவது நாகரிகமாக ஆகிவிட்டது.

முன்பெல்லாம், வயது முதிர்ந்த பெண்கள் சந்தித்துக்கொள்ளும்போது, “சௌக்கியமா?” என்று விசாரிப்பார்கள். இப்போது அந்த முகமன், “என்னென்ன மருந்து சாப்பிடுகிறீர்கள்?” என்று மாறிவிட்டது.

தான் தன் உடல் உபாதையைப்பற்றி விவரிக்க, அடுத்தவர் அனுதாபம் காட்டவேண்டும் என்பதுதான் அவரது எதிர்பார்ப்பு. அதனால், உடல்நிலை சீராகிவிடுமா என்றெல்லாம் நீங்கள் கேட்கக்கூடாது.

நாம் ஒவ்வொரு முறையும் நமக்கு வந்த, ஆனால் இப்போது சரியாகிவிட்ட, நோயைப்பற்றி ரசனையுடன் விவரித்தால் கேட்பவர்களுக்கு எப்படி இருக்குமோ, நம் உல்லாசம் பறிபோய்விடும்.

ஒரு சிலர், தாம் ஆரோக்கியமாக இருந்தாலும், தமக்குத் தெரிந்தவர்கள், உறவினர்கள் ஆகியோரின் உடல்நிலைக் குறைபற்றி விவரிப்பார்கள்.

`நமக்கு இப்படியெல்லாம் நேரவில்லேயே!’ என்ற நிம்மதியாலா?

அல்லது, தம் ஆரோக்கியக் குறைவை சில நொடிகளாவது மறப்பதற்காகவா?

எனக்குப் புரியத்தானில்லை.

நாங்குநேரி வாசஸ்ரீ

பாடல் 65

மனங்கொண்டக் கண்ணும் மருவில செய்யார்
கனங்கொண்(டு) உரைத்தவை காக்கவே வேண்டும்
சனங்கள் உவப்பன செய்யாவும் செய்க
‘இனங்கழு வேற்றினார் இல்’. 

பழமொழி – ‘இனங்கழு வேற்றினார் இல்’

பக்கத்துவீட்டிலிருந்து பலத்த சத்தம். எட்டிப் பார்த்தேன்.

எல பொசகெட்ட பயலே. சொல்லிக்கிட்டே இருக்கேன் நீ உம்பாட்டுக்கு போய்க்கிட்டிருந்தா எப்டி? ஆளு மட்டும் பனமரம் கணக்கா வளந்து நிக்க. உங்க சித்தப்பந்தான் புத்திகெட்டு அலையுதாம்னா உனக்கெங்கல போச்சு புத்தி. அவன் பேச்சக்கேட்டு மண்டை கொளம்பி கிளம்பி போயிடுச்சோ. இங்ஙனகூடி அரிவாளத் தூக்கிட்டுத் திரிஞ்ச…. பொறவு உனக்கும் எனக்கும் ஒட்டுமில்ல ஒறவுமில்லனு சொல்லிப்புடுவேன். கஞ்சிகுடிக்க நாளமுன்னயும் வாசப்படி மிதிக்கவொட்டாம ஆகிப்போவும். நாதியத்து தெருவுல நிப்ப. மரியாத கெட்டுப்போவும். போலீஸ் கேசு ஆகிப்போச்சுதுன்னா குடும்பத்தோட நாண்டுகிட்டு நிக்க வேண்டியதுதான். வரமுறை தெரியாம சிலுப்பிக்கிட்டு அலையாத. ஆமாம்… சொல்லிப்புட்டேன். தலைமுடியை கொண்டையிட்டுக்கொண்டே கத்திக்கிட்டிருக்கா வெள்ளைச்சீல ஆச்சி.

இந்தக் கிராமத்தில் பெரும்பாலும் இந்தச் சத்தங்கள் சாதாரணம்தான். ஒண்ணு வயல்வரப்பு பிரச்சினையா இருக்கும். இல்ல மாடு பயிர மேஞ்சிருக்கும். ஆனா இவங்க பிரச்சின வேற மாதிரியில்ல தோணுது. சரி பொடிநடையா போயி பெட்டிசன் சீனுகிட்ட விசாரிச்சா சேதி தெரிஞ்சுபோகும்.

என்னய மாதிரி அரசாங்க வேலை பாத்துட்டு ரிடையர்மெண்ட் கு அப்பறம் கிராமத்துல குடியேறினவங்களுக்கு எந்தப்பிரச்சினையும் இல்ல. மாசம் பொறந்தா பென்சன் வரும்.அத வச்சி காலத்த கழிச்சிர வேண்டியதுதான். பாவம் இந்த உழைப்பாளிகள்.

மழை பெய்யலேன்னா பிரச்சினை. அதிகமா பெய்தா பிரச்சினை. பூச்சிகளால பிரச்சினை. இப்ப புதுசா வெட்டுக்கிளியாலயும் பிரச்சினையாம். நேத்துதான் பொலம்பிக்கிட்டிருந்தா இந்த ஆச்சி. இப்ப இந்தக் கத்து கத்திக்கிட்டு நிக்கறா. அவளோட செல்வத்திருமகனுக்கு சரியா படிப்பு வரல. அவனும் விவசாயந்தான் பாக்கறான். மூக்குக்கு மேல கோபம் மட்டும் வந்திரும். ஊர்ல இருக்குற எல்லாப் பிரச்சினையையும் தலைக்கு மேல போட்டுக்கிட்டு முன்னால போய் நிப்பான். இப்ப அப்டி என்னத்த இழுத்துண்டு வந்து நிக்கறானோ தெரியல. சீனு வாசத்திண்ணையிலதான் உக்காந்திருக்கான். மெதுவாக பேச்சுகுடுத்தேன். சீனு விஷயத்தைக் கக்க ஆரம்பிச்சான்.

அது ஒண்ணுமில்ல. நம்ம சீனித்தேவர் பொண்ணு அதான் டவுண் காலேஜ்ல படிக்கறாளே அவ நம்மஊர் பஸ்டாண்டுல நின்னு யாரோ ஒரு பையன்கூட பேசிண்டிருந்தா போல. அதுக்குத்தான் ஊரே இந்தக் குதி குதிக்கிறது.

சமஞ்ச பிள்ள இப்டிச் செய்யலாமா. குனிஞ்ச தலநிமிராம காலேஜுக்கு போனேம் வந்தேம்னு இருக்காம இப்டி எங்க குடும்ப மானத்த வாங்கிப்புட்டாளேன்னு அவர் சம்சாரம் வாசல்ல நின்னு புலம்பிக்கிட்டு இருந்தாங்க. உள்ள சொக்காரன், பங்காளினு ஒரு கூட்டமே அந்தப்பொண்ண சிபிஐ ரேஞ்சுல விசாரிச்சிண்டிருக்கா. அதுல உங்க பக்கத்து ஆத்துப் பிள்ளையாண்டான் அரிவாள வேற எடுத்துண்டு போறான். என்ன நடக்கப் போறதோ.

அக்கம்பக்கத்துல கூடப்படிக்கிற ரெண்டு பொண்ணுகளும் போய் அந்தப்பையனும் நாங்களும் ஒரே பாடத்த எடுத்துப் படிக்கறதால பாட சம்பந்தமா ஏதோ கேட்டான். அவ்வளவுதான்னு சொல்லியும் யாரும் கேக்கறதா இல்ல.

ஏண்டா சீனு ‘இனங்கழு வேற்றினார் இல்’ ங்கற பழமொழியக் கேள்விப் பட்டிருக்கியோ. இது பழமொழி நானூறுல முன்றுரை அரையனார் சொன்னது. அதுல அவர் அரசனா இருந்தாலும் பெரும்பாலான மக்கள் சொல்லறதக் கேக்காம என் சட்டம் இப்டித்தான் சொல்றது அதன்படிதான் நடப்பேன்னோ அல்லது எதுத்து நிக்கற எல்லாரையும் கழுவிலேற்றி கொன்னுடுவேன்னோ சொன்னதா யாருமில்லனு சொல்லியிருக்கார். சட்னு ஞாபகம் வந்ததால சொன்னேன்.

இந்த மாதிரி சட்டத்தைக் கையில எடுத்துண்டு எடுத்தேன், கவிழ்த்தேன்னு நடந்துக்கிறவாகிட்ட என்னன்னு போய்ப் பேச. அதுக்காக சும்மா உக்காந்து பாத்துண்டும் இருக்க முடியாது. நான் பேசிக்கொண்டேபோக…

சொந்தப்பொண்ண சந்தேகத்தின் பேர்ல கவுரக்கொலையெல்லாம் பண்றது தப்புனு தேவர்கிட்ட எடுத்துச் சொல்லற தைரியம் உங்க பக்கத்து ஆத்து ஆச்சிக்குத்தான் உண்டு. வாரும் சட்னு போய் ஆச்சியக் கூட்டிண்டு வரலாம். சீனு சொல்ல நானும் எழுந்து கிளம்பினேன்.

பாடல் 66

புன்சொல்லும் நன்சொல்லும் பொய்யின்(று) உணர்கிற்பார்
வன்சொல் வழியராய் வாழ்தலும் உண்டாமோ?
புன்சொல் இடர்ப்படுப்ப தல்லால் ஒருவனை
‘இன்சொல் இடர்ப்படுப்ப தில்’.

பழமொழி- ‘இன்சொல் இடர்ப்படுப்ப தில்’

உம் பொண்ணு ஜனனிக்காக இங்க வந்ததில நிறைய பேரோட நிறம் வெளுக்கறது தெரியுது. சொல்லிக்கொண்டே நடந்து கொண்டிருக்கிறார் என் கணவர்.

அம்மா… அப்பாவ அங்கயெல்லாம் போகச் சொல்லாதீங்க. அந்த சிடுமூஞ்சி ஹெச் எம் பாத்தாங்கன்னா கேள்வி கேட்டே உண்டு இல்லனு பண்ணிடுவாங்க.

மகளின் ஆதங்கத்துக்குப்பின் கவனிக்க ஆரம்பிச்சேன். இவர் எதுக்கு குட்டி போட்ட பூனை மாதிரி சுத்திக்கிட்டு இருக்காரு. போகிற போக்குல ஏதோ துணியில சாயம் வெளுத்தமாதிரி நிறம் வெளுக்குதுனு வேற சொல்றாரு. நாம இங்க வந்த வேலைய கவனிக்காம எதுக்கு இப்ப இந்த நடை. ,

யோசித்துக்கொண்டிருக்கும்போதே கதவைத் திறந்து வெளியில் வந்த அந்த மஞ்சள் புடவைக்காரி. ..ஜனனி 10 ‘பி’ உள்ள வாம்மா. நாற்காலியிருந்து எழுந்த என்னை இப்ப ஸ்டூடன்ட் மட்டும்தான் உள்ள வரணும். நாங்க கூப்பிடும்போது நீங்க வந்தா போதும். ஜனனியோட அப்பா வந்திருக்கார் இல்ல. கன்பார்ம் செய்துகொண்டு உள்ளே சென்றுவிட்டாள். கதவும் அடைக்கப்பட்டுவிட்டது.

சாவகாசமா ஜனனி அப்பா வந்து விசாரிக்கிறார். பொண்ண எங்க. நீ மட்டும் உக்காந்திருக்க.

அவளை உள்ளே கூப்பிட்ட தகவலைச் சொன்னவுடன் சரி எழுந்திரு. ஒரு ரவுண்ட் இந்த ஸ்கூல சுத்திக்காட்டறேன். சொல்லிக்கொண்டே நடக்க ஆரம்பித்துவிட்டார். பக்கத்து நாற்காலிகள் எல்லாம் விநோதமாக எங்களைப் பார்க்க ஆரம்பித்தன.

தலையெழுத்து. இந்த மனுசன்கூட. ஜனனி இரண்டாம் வகுப்புலேந்து இங்கதான் படிக்கறா. பாதிக்குமேல கட்டிடங்கள் என் கண் முன்னாலதான் கட்டினாங்க. இந்த ஸ்கூலோட மூல முக்கு எல்லாம் எனக்கு நல்லாத் தெரியும். நீங்க தான் ஒருதடவ கூட வந்ததில்ல. சொல்லிக்கொண்டே அவரைத் திரும்ப அழைத்துவர பின்னாலேயே போகிறேன்.

அனைவரின் கண்களும்எங்கள் பக்கம் என்பதால் இப்ப என்ன அவசரம். வந்த வேலய முடிச்சுட்டு குடும்பமா ஊர்வலம் போகலாம். இப்ப வந்து பேசாம இந்த நாற்காலில உக்காருங்க. எப்ப வேணும்னாலும் நம்ம ரெண்டு பேரையும் கூப்பிடுவாங்க. சொல்லிவிட்டு நான் அமர்ந்தேன்.

அதெல்லாம் அரைமணிநேரம் ஆகும் விசாரிச்சிட்டேன். இப்ப ஜனனிக்கு ஒரு டெஸ்ட் குடுத்திருப்பாங்க. அத அவ எழுதி முடிச்சி அதோட ரிசல்ட வச்சிக்கிட்டுதான் நம்மகிட்ட பேசுவாங்க.

பக்கத்து நாற்காலி பேச்சு குடுக்க ஆரம்பித்தது. ஹாய்.. நான் ஸ்வேதாவோட அம்மா.  வேற ஏதாவது ஸ்கூலுக்கு அப்ளிகேஷன் போட்டிருக்கீங்களா. என்ன குரூப் எடுக்கணும்னு டிசைட் பண்ணியிருப்பீங்கயில்ல அதனால கேட்டேன். கேட்டுவிட்டு பதிலை எதிர்பார்க்காமல் அந்த அம்மாள் தொடர்ந்தாள். எங்க ஸ்வேதாவோட ஸ்மார்ட்னஸ்கு அவள நாங்க சட்டப்படிப்புல சேர்க்கலாம்னு இருக்கோம். அந்த சப்ஜெக்ட் இந்த ஸ்கூல்ல இல்லாததால நாங்க வேற இடத்துல அப்ளை பண்ணிட்டோம். இப்ப சும்மா ஒரு பார்மாலிட்டிக்கு வந்திருக்கோம். இவங்க சொல்லப்போறத சீரியசா எடுத்துக்க மாட்டோம்.

அவர்கள் பேசிக்கொண்டே போக என் மனம் மூடிய கதவுக்கு உட்புறம் என்ன நடக்கிறதோ என எண்ணத் தொடங்கியது. ஒவ்வொருத்தர் தங்கள் பிள்ளைகளைப் பத்தி எவ்வளவுதூரம் யோசிச்சு முடிவெடுக்கிறாங்க. நாமளும் இருக்கோமே என சலித்துக்கொண்டு அமர்ந்திருக்கும் என்னை நோக்கி …. ஆமா நான் பேசிக்கிட்டே இருக்கேன்.உங்க ஜனனி என்ன குரூப் எடுக்கப்போறா. மேற்படிப்பு என்ஜினியரிங் தானே. ஸ்வேதா அடிக்கடி சொல்லுவா ஜனனிக்கு கணிதம் புடிக்கும்னு. ஒப்புக்கு நானும் ஆமாம் எனத் தலையாட்டிவிட்டு எழுந்து விட்டேன்.

சொல்லிவைத்தாற்போல் மூடிய கதவு திறக்கப்பட்டு முதலில் எங்களைத் தான் அழைக்கிறார்கள். இந்த மனுசன் எங்கதான் இருந்தாரோ நல்ல பிள்ளைபோல் முதலில் நுழைகிறார். எங்கள் இருவரையும் எதிரே அமரச் செய்து ஜனனியை வெளியில் அனுப்பிவிட்டார் அந்த உளவியலாளர்.

அறையைச் சுற்றி நோட்டமிட்டேன். பள்ளி முதல்வரின் அறை அது. இன்றைய தினத்துக்காக மூன்று மேசைகளில் உளவியலாளர்கள் அமர்ந்திருக்கிறார்கள். ஒரே சமயத்தில் மூன்று பெற்றோர்கள் உள்ளே அனுமதிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். அனைவரும் பரீட்சை எழுதிவிட்டு முடிவுக்குக் காத்திருக்கும் மாணவன் போல் அடக்கமாய் அமர்ந்திருக்கின்றனர்.

எங்கள் முன்னே அமர்ந்திருக்கும் உளவியலாளர் ஜனனி எழுதிய தேர்வின் விடைத்தாளைக் காண்பித்து ஏதோ பேச எத்தனிக்கிறார். அவர் ஆரம்பிக்குமுன் என் கணவர் அதிக அளவு கெட்ட வார்த்தை பேசுகிற பசங்களை நீங்க எப்படி அறிவுரை சொல்லித் திருத்துவீங்க எனக் கேட்கிறார்.

மீண்டும் அங்கிருந்த அனைவரின் கண்களும் எங்களின்மேல். அங்கு மாட்டப்பட்டிருந்த கடிகாரம், சார்ட்பேப்பர் இவைகளெல்லாம் கூட எங்களைப் பார்த்து முறைப்பதுபோல் உணர்கிறேன். அந்த மஞ்சள்புடவைக்காரி கையில் வைத்திருக்கும் லிஸ்டைக் காட்டி உளவியலாளர் காதில் ஏதோ சொல்கிறாள். அதற்குமேல் பொறுக்க முடியாமல் மெதுவான குரலில் கொஞ்சம் சும்மா உக்காந்திருக்கீங்களா. எந்த நேரத்துல எதப் பேசறதுனு தெரியாம. வந்த வேலையைப் பாக்கலாமே என்கிறேன்.

என்னசார் பதிலே இல்ல என எதையுமே காதில் வாங்கிக்காம மீண்டும் கேட்கிறார் என் கணவர்.

நீங்க ஜனனியப் பத்தி சொல்ல வந்ததச் சொல்லுங்க சார். மற்ற விசயத்தைப் பத்தி அப்பறம் பேசலாம். இடைமறிக்கிறேன் நான்.

எங்கள் இருவரையும் பார்த்து நிதானமாக ஆரம்பிக்கிறார் அந்த உளவியலாளர்.

எப்பவுமே நாங்க பசங்களுக்கு அனுபவபூர்வமாதான் உணர்த்துவோம். அறிவுரையாச் சொன்னா ஒரு காதுல வாங்கிட்டு இன்னொரு காது வழியா வெளிய தள்ளிடுவாங்க. அதிகமா வசவுச்சொல் பேசற பசங்க தங்களச் சுத்தி நடக்கறத நல்லா கவனிக்கிறாங்கனு அர்த்தம். அவங்க உபயோகிக்கிற சொற்கள் எல்லாம் வீட்டுக்குள்ள அப்பாவோ அம்மாவோ அல்லது வேறு ஒரு உறவினரோ உபயோகிக்கிற சொற்களாயிருக்கலாம் அல்லது குடியிருக்கிற பகுதியில பேசற பேச்சுக்களா இருக்கலாம். அத முதலில் கவனிப்போம். அப்படிப்பட்ட பசங்களுக்கு உற்ற நண்பர்கள்னு யாரும் அமைய மாட்டாங்க. அது எதனாலன்னு புரிஞ்சிக்காமயே தனித்து இருக்கோங்கிற வருத்தத்தில மேல மேல வகுப்பறையில அடாவடித்தனம் பண்ணுவாங்க.

இந்தப் பசங்கள எங்ககிட்ட கூட்டிக்கிட்டு வரும்போது இனிமையா எப்படிப்பேசணும்னு பயிற்சி குடுப்போம். அதுக்குப்பிறகு இந்த மாதிரி வகுப்பறையில் பேசிப்பாருங்க. பதினைந்து நாள் போதும் உனக்கு ஒரு நல்ல நண்பன் கிடைச்சிடுவான்னு ஊக்குவிப்போம். முதலில் செஞ்சுதான் பார்ப்போமேன்னு தொடங்கற அவங்க ஒருத்தன  புன்மையான சொற்கள் துன்பத்திற் கொண்டு விடுமேயல்லாமல், இனிமையான சொற்கள் ஒரு போதும் துன்பத்திற் கொண்டு விடுவதில்லை அதன் பலன் நல்லதாகவே இருக்கும்னு உணர ஆரம்பிச்சிட்டாங்கன்னா வாழ்நாள் முழுக்க மத்தவங்க மனசுநோகாம இனிமையாகவேதான் பேசுவாங்க.

புரியுது. புரியுது. ‘இன்சொல் இடர்ப்படுப்ப தில்’னு பழமொழியே இருக்கே. இவர் குறுக்கிட நான் தொடையைக் கிள்ளுகிறேன்.

உளவியலாளர் தொடர்கிறார். சார் உங்க மகள் ஜனனி உங்களமாதிரியே புத்திசாலி. தனக்குப் பிடித்தது கணிதப் பாடம் அப்டிங்கறத தெளிவா தெரியப்படுத்தி இருக்காங்க இந்த டெஸ்ட்ல. அதனால அவங்களுக்குப் பிடித்த படிப்பைத் தொடர அனுமதியுங்க. வாழ்த்துக்கள்.

அவர் முடித்துவிட்டார். இவ்வளவுதானா. எனக்கு ஒரே ஏமாற்றம். இரண்டு மணிநேரம் உட்கார்ந்தது இந்த இரண்டு வார்த்தை கேட்கத்தானா. வெளியே வந்தவொடனே இவர் மீண்டும் ஆரம்பிக்கிறார். நம்ம பக்கத்து வீட்டு ரமேஷும் அவர் மனைவியும் தம் பிள்ளையக் கூட்டிக்கிட்டு வந்து வகுப்பாசிரியர் கிட்ட பேசிக்கிட்டு இருந்தாங்க. ரமேஷ் ரொம்ப வருத்தமா சொல்லிக்கிட்டு இருந்தான். எம் பையன் நிறைய கெட்ட வார்த்தைகளை சரளமா உபயோகிக்கிறான். அவன் வகுப்புல இருக்கற பசங்கள கண்டிச்சு வைங்கன்னு. அதுக்கு அந்த ஆசிரியர் இந்த மாதிரி நடக்க வாய்ப்பே இல்ல. உங்க மகன்தான் மத்த பசங்களுக்குக் கத்துக் கொடுக்கிறான். அதப் பத்தி பேசதான் நான் உங்களக் கூப்பிட்டுவிட்டேன். ஒண்ணும் பெரிய பிரச்சினைஇல்ல. எங்க பள்ளியில உளவியலாளர் இருக்கார். அவர் கிட்ட தொடர்ந்து ஒருவாரம் அரைமணிநேரம் அனுப்பினா சரியாயிடும். அதுக்கு உங்க அனுமதி தேவை. அதுக்காகத்தான் கூப்பிட்டுவிட்டேன்னாங்க. நான் நிக்கறத கவனிச்சுட்டு அவங்க திரும்பிப் பாத்ததால வந்துட்டேன். அதனாலதான் இப்ப கேட்டுத் தெரிஞ்சுக்கிட்டேன்.

பாத்தியா அவன் சாயம் எப்டி வெளுத்திருச்சுனு. வீட்டுக்குள்ள இவன் சண்டபோடும் போது சொல்ற வார்த்தைகளத்தான் பிள்ளை பள்ளிக்கூடத்துல சொல்றானோ என்னவோ. என்னவரின் கற்பனைக் குதிரை சிறகடித்துப் பறக்க நான் ஜனனியுடன் மௌனமாய் நடந்தேன்.

திருச்சி புலவர் இராமமூர்த்தி

பாடல்

ஒக்க நெடுநா ளிவ்வுலகி லுயர்ந்த சைவப்  பெருந்தன்மை   
தொக்க நிலைமை நெறிபோற்றித் தொண்டு பெற்ற விறன்மிண்டர்
தக்க வகையாற் றம்பெருமா னருளி னாலே தாணிழற்கீழ்
மிக்க கணநா யகராகுந் தன்மை பெற்று விளங்கினார்.  

பொருள்

இதுபோலவே பலகாலம் இவ்வுலகிலே உயர்ந்த பெருந்தன்மைகள் யாவும் கூடிய நிலையாகிய சைவநெறியினைப் பாதுகாத்துத் திருத்தொண்டு செய்யும் பேறு பெற்று வாழ்ந்த விறன்மிண்ட நாயனார் தமது திருத் தொண்டினுக்குப் பொருந்திய வகையினாலே கணநாயகராகும் நிலைமை யினைப் பெற்றுத் திருவடிநிழற்கீழ் விளங்கினார்.

விளக்கம்

ஒக்க – மேலே கண்ட வகைகளைப் போலவே. பெருந்தன்மை தொக்க சைவநெறி என மாற்றி, யாவையும் தொகுதியாகக் கூடிய நெறி சைவநெறியேயாம் என்பதை அறிந்துகொள்க  இது திருத்தொண்டத் தொகையாற் போந்த நெறி குறித்தது.

நிலைமை நெறி – நிலைமையே இந்நெறியாம் என்க. போற்றி – பாதுகாத்து. துதித்து என்றலுமாம்.

தொண்டு பெற்ற – நெறி போற்றுதலாகிய திருத்தொண்டினைச் செய்யும் பேறு பெற்ற. பெற்ற – “திருக்கூட்டத் தெதிர்முன்பரவு மருள் பெற்றே யிறைவூர் பாதந் தொழப் பெற்றார்“ , “புறகென் றுரைப்பச் சிவனருளாற் பெருகா நின்ற பெரும் பேறு பெற்றார்; மற்றும் பெற நின்றார்“  என்பன, இத்தொண்டினை இறைவ னருளாலே தாம் பெற்றவர். என்பதைஉணர்த்துகின்றன.

“அவனருளாலே அவன்றாள் வணங்கி“ என்பது திருவாசகம்.

தக்க வகை – இவர் செய்து வந்த திருத்தொண்டினுக்குப் பொருந்திய வகை. தகுதியாவது, சரியையாதி வழிகளில் தொண்டு செய்வோர்க்கு உரிய சாலோகம் முதலியனவாகச் சாத்திரங்களிற் கூறிய வகை.

அருளினாலே தன்மை பெற்று – அருளாலே தொண்டு பெற்ற அதனால் அவ்வருளினாலே இறுதியில் இத்தன்மை பெற்று.

மிக்க – மேன்மையான. கணநாயகர் – சிவகணங்களின் தலைவர். தொண்டர்களின் நெறி போற்றி இங்குத் தலைமை பெற்ற தொண்டினுக் கேற்க அங்கும் கணநாயகராயினர் என்பது.

“தூநறுங்  கொன்றை முடியவர் சுடர்நெடுங் கயிலைமால் வரையெய்தி,
மான நற்பெருங் கணங்கட்கு நாதராம் வழித்தொண்டி னிலைபெற்றார்“

என்பது  கணநாத நாயனர் புராண உள்ளுறை.

இப்பாடல் தொண்டர்நெறிகளில் தலைமை பெற்றவர் விறன்மிண்டர் என்பதையும், அவருடைய கடுமையான தொண்டுநெறி அவருக்கு ‘கணநாயகர்’ என்ற உயர்பதத்தை அளித்தது என்பதையும்   குறிக்கிறது.

புலவர் முனைவர் கோ. சுந்தராம்பாள் 
உதவிப்பேராசிரியர், தமிழ்த்துறை 
பான் செக்கர்ஸ் மகளிர் கல்லூரி, 
விளார் புறவழிச்சாலை, 
தஞ்சை மாவட்டம் – 613006. 
மின்னஞ்சல் முகவரி –  egowrisss@gmail.com

இலக்கணமின்றி இலக்கியம் இல்லை…….?

முன்னுரை

‘கொட்டி கிழங்கோ கிழங்கெ’ன்று கூறித் தெருவில் நடந்த வணிகம் அருகிய காலம் இது. எல்லாம் ‘அங்காடி மயம்’ அல்லது ஆன்லைன் மயம். பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு எங்கள் தெருவில் ஒருவர் காலை வேளையில் பற்பொடி விற்பனை செய்தார். அவர் இப்படிச் சொல்லித்தான் விற்பார். எப்படி? ‘பாடாவதி பற்பொடி வேணுமா?’ என்று. ‘பாடாவதி பற்பொடியை யாராவது வாங்குவார்களா?’ என அவரை வினவியபொழுது அவர் சொன்னார் ‘பற்பொடி பாடாவதி அல்ல. பல்லுதான் பாடாவதி. அதுதான் பூச்சிப்பிடித்துக் கெட்டிருக்கும். அதற்குத்தான் இந்தப் பொடி’ என்றார். அவர் சொன்ன விளக்கம் என்னவென்றால் ‘பாடாவதி பல்லுக்குப் பொடி’யாம். ‘பாடாவதி’ என்ற சொல்லைப் பற்பொடிக்கும் அடையாக்கலாம். பல்லுக்கும் அடையாக்கலாம். ஒரு தொடரை வேற்றுமையாகவும் பொருள் விரிக்கலாம். அல்வழியிலும் பொருள் விரிக்கலாம். இரண்டும் இரண்டு தனித்தனிப் பொருளைத் தரும். இதுபோலவே திருக்குறளில் சில சொற்கள், தொடர்கள். இவற்றிற்கு இலக்கண அமைதியைக் கூறுவதன் மூலம் அவற்றின் செம்பொருள் துலங்கவும், குழப்பத்தைத் தவிர்க்கவும் பரிமேலழகர் உரை உதவியிருக்கிறது. அது பற்றிய ஒரு சிறு விளக்கத்தைத் தருவதையே நோக்கமாகக் கொண்டு இக்கட்டுரை அமைகிறது.

ஏன் வேண்டும் இலக்கண விளக்கம்?

இனிமை வேண்டும் என்றால் இலக்கணம் வேண்டும்! ‘காற்றிலேறி விண்ணையும் சாடுவோம் காதற்பெண்கள் கடைக்கண் பணியிலே’ என்பார் பாரதியார். ‘கண்ணின் கடைப்பார்வை காதலியர் காட்டிவிட்டால்’ என்பார் பாரதிதாசன். பாரதிதாசன் வழக்கறிவார். பாரதியார் இலக்கணமறிவார். முன்னவர் வழக்கு நோக்கிக் ‘கடைக்கண்’ என்றார். பின்னவர் இலக்கணமறிந்துக் கண்ணின் கடை என்றார். எது சரி? இரண்டுமே சரி. பின்னதன் பொருளைத்தான் முன்னது தருகிறது. முன்னதன் கருத்தையே பின்னது காட்டுகிறது. இதுதான் இலக்கணம். எப்படி? கடைக்கண் என்று ஒன்றில்லை. ஏனென்றால் முதற்கண், இடைக்கண் என்று வேறு இல்லையாதலால்!. சொல் வழங்குகிறதே எனின் அதன் நோக்கம் கண்ணின் கடைப்பகுதியைக் குறிப்பதே!. எனவே ‘கடைக்கண்’ என்பதன் பொருள் கண்கடை என்பதே!. இது பாரதிக்கும் தெரியும் பாரதிதாசனுக்கும் தெரியும்.  அவரிருவருமே இலக்கணம் அறிந்தவர்கள். இந்த மக்களின் வழக்கும் உணர்ந்தவர்கள். எனவே கடைக்கண் என்பது ‘கண்ணினது கடைப்பகுதி’ என்னும் பொருளைத் தருகிறது. ‘அது’ என்பது ஆறாம் வேற்றுமை உருபு. ‘கண்ணினது கடை’ என்றிருந்தால் நெறி. கடைக்கண் என்றிருந்தால் அதனை முன்பின்னாகக் கொண்டு உருபை இணைத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்பது இலக்கணம். அதனால்தான்,

“நுனிக்கொம்பர் ஏறினார் அஃதிறந் தூக்கின்
உயிர்க்கிறுதி யாகி விடும்”  (476)

என்னும் குறட்பாவில் பயின்றுள்ள ‘நுனிக்கொம்பர்’ என்னும் சொல்லுக்கு இலக்கண அமைதி கூற வந்த பரிமேலழகர்,

‘நுனிக்கொம்பர் என்பது கடைக்கண் என்பதுபோல முன் பின்னாகத் தொக்க ஆறாம் வேற்றுமைத்தொகை’

என்று எழுதுகிறார். கொம்பு என்றால் கிளை. கொம்பினது நுனி என்றால் கிளையினது நுனி என்பது பொருள். இப்படித்தான் பாட்டு இருந்திருக்க வேண்டும். ஆனால் இப்படித்தான் எழுத வேண்டும் என்று திருவள்ளுவரிடம் யாரும் சொல்லமுடியாது. அவர் எழுதியதற்குத்தான் நாம் விளக்கம் தரவேண்டும். எனவே ‘கொம்பினது நுனி’ என்பதைத்தான் ‘நுனிக்கொம்பு’ என்று எழுதியிருக்கிறார். கொம்பில் நுனிக்கொம்பு, இடைக்கொம்பு, கடைக்கொம்பு என்றெல்லாம் பாகுபாடு கிடையாது. ‘நுனிக்கரும்பு’, ‘நுனியிலை’ என்பதற்கும் இது பொருந்தும் ‘வாழையிலையின் அடி’ என்பார் பாரதிதாசன். பரிமேலழகரின் இந்த இலக்கண விளக்கத்தால் ‘கண்ணினது கடைப்பகுதி’, ‘கொம்பினது நுனி’ என்னும் பொருட்தெளிவும் கிட்டுகிறது. கிட்டவே பிற கண்களும் உளவோ? ‘பிற கொம்புகளும் உளவோ என்னும் குழப்பமும் வராமல் தடுக்கப்டுகின்றன. இதுபோன்று திருக்குறள் பரிமேலழகர் உரையில் வரும் சில இடங்களைத் தொடர்ந்து காணலாம்.

ஆறாம் வேற்றுமை பொருள் விளக்கம்

பெயர்ச்சொற்களின் வேற்றுமை பற்றி ஆராய்கிற தொல்காப்பியச் சொல்லதிகாரம் ஆறாம் வேற்றுமைப் பொருள் பற்றி,

“ஆறாகுவதே
அதுவெனப் பெயரிய வேற்றுமைக் கிளவி
தன்னினும் பிறிதினும் ‘இதனது இது’ எனும்
அன்ன கிளவிக் கிழமைத் ததுவே!” தொல் சொல் (79)

என்னும் நூற்பாவில் ஆராய்கிறார். ‘இதனது இது’ என்றால் ‘இதனுடைய உரிமை இது’ என்பது பொருள். ‘கிழமை’ என்றால் உரிமை. திங்களுக்கு உரியது திங்கட்கிழமை என்பதுபோல. இந்த உரிமை இரண்டு வகைப்படும். ஒன்று பொருளிலிருந்து பிரிக்க இயலாத உரிமை. பொருளிலிருந்து பிரிக்கக் கூடிய உரிமை. பிரிக்க இயலாத உரிமைக்குத் தற்கிழமை என்று பெயர். பிரிக்கக் கூடிய உரிமைக்குப் பிறிதின் கிழமை என்று பெயர். ‘பெண்ணினது அழகு’ ‘கண்ணினது பார்வை’ என்னும் தொடர்களில் பெண்ணையும் அழகையும் பிரிக்க இயலாது. கண்ணையும் பார்வையையும் பிரிக்க இயலாது. எனவே இவை தற்கிழமை. ‘பாரியது மலை’, ‘கபிலரது பாட்டு’ என்னும் தொடர்களில் பாரியையும் பறம்பையும் பிரிக்கலாம். கபிலரையும் பாட்டையும் பிரிக்கலாம். எனவே இவை பிறிதின் கிழமை.

இனி இந்தப் பிரிக்க இயலாத தற்கிழமை என்பது ஒன்றுபல குழீஇய தற்கிழமை, வேறுபல குழீஇய தற்கிழமை, ஒன்றியற் கிழமை, உறுப்பின் கிழமை மெய்திரிந்ததாய ஐந்து வகைப்படும்.

பிரிக்கக் கூடிய உரிமைகளாகிய பிறிதின் கிழமை, உடைமைக் கிழமை, முறைமைக்கிழமை, கருவிக்கிழமை, துணைக்கிழமை, கலக்கிழமை, முதற்கிழமை, செய்யுட்கிழமை எனப் பலவகைப்படும். இவற்றை விரிப்பின் பெருகுமெனினும் செய்யுட்கிழமையைப் பற்றிய ஒரு விளக்கம் தரப்படுகிறது.

செய்யுட் கிழமை என்றால் என்ன?

‘கபிலரது பாட்டு’ என்னுந் தொடரில் கபிலரும் அவர் எழுதிய பாட்டும் தனித்தனியாக இருந்து உடைமைப் பொருளை உணர்த்துகிறது. அதனால் இது பிறிதின் கிழமை. இனி, அந்தப் பாட்டு அவர் எழுதியதாலேயே அவர்க்கு அது உடைமையாயிற்று. பாட்டாகிய செய்யுள் அவ்வுடைமைக்குக் காரணமாதலின்  அது செய்யுட்கிழமை ஆயிற்று. எனவே செய்யுட்கிழமை என்பது ஆறாம் வேற்றுமைப் பொருளாகிய உடைமைப் பொருளை உணர்த்தும் இரண்டு முறைகளில் பிறிதின் கிழமையின் வகைகளுள் ஒன்று என்பது பெறப்படும். இந்த அடிப்படையைப் புரிந்து கொண்டால் பின்வரும் பாட்டின் இலக்கண நுட்பத்தைப் புரிந்து கொள்ள இயலும்.

“பொறிவாயில் ஐந்தவித்தான் ஆற்றல் பொய்தீர் ஒழுக்க
நெறி நின்றார் நீடு வாழ்வார்” (6)

என்பது குறட்பா. இந்தக் குறட்பாவிற்கு,

“மெய் வாய் கண் மூக்கு செவி என்னும் பொறிகளை வழியாக உடைய ஐந்து அவாவினையும் அறுத்தானது மெய்யான ஒழுக்க நெறியின்கண் வழுவாது நின்றார், பிறப்பின்றி எக்காலத்தும் ஒரு தன்மையராய் வாழ்வார்.”

என்று பொழிப்புரை எழுதியிருக்கிறார். இந்தப் பொழிப்புரையைத் தொடர்ந்து வரும் விளக்கவுரையில்,

“ஒழுக்கநெறி ஐந்தவித்தானால் சொல்லப்பட்டமையின் ஆண்டை ஆறனுருபு செய்யுட்கிழமைக்கண் வந்தது ‘கபிலரது பாட்டு’ என்பது போல”

என்று ஒரு குறிப்பு வருகிறது. ஐந்தவித்தவன் இறைவன். ஐந்தவித்தான் ஆற்றல் என்றால் ஐந்தவித்தானது ஆற்றல் என்று பொருளன்று. ஐந்தவித்தானால் சொல்லப்பட்ட ஆற்றல் என்பது பொருள். சொன்னவன் ஐந்தவித்தான். சொல்லப்பட்டவை ஐவகை ஆற்றல். இவ்வாற்றல் அவனோடு பிணிக்கப்பட்டது அன்று. பிரிந்து நிற்பது. எனவே ‘ஐந்தவித்தானது’ ஆற்றல்’ என்னும் ஆறாம் வேற்றுமை விரிக்கப்படினும் அது ‘அவனது ஆற்றல்’ என்னும் தற்கிழமையாகாது ‘அவனால் சொல்லப்பட்ட ஆற்றல்’ எனப் பிறிதின் கிழமையாய் நின்றதாம். எதுபோல? ‘கபிலரது பாட்டு’ என்பதுபோல!. ‘கபிலரது பாட்டு’ என்றால் ‘கபிலருடைய பாட்டு’ என்று பொருள் தந்தாலும் அவ்வுரிமைத்தொடர் கபிலரால் எழுதப்பட்ட பாட்டு’ என்று பிறிதின் கிழமையாகத்தான் அமையும். அதுபோல  ‘‘ஐந்தவித்தான் ஆற்றல்’ என்னும் தொடர் ஆறாம் வேற்றுமைக்குரியதாக விரிக்கப்படினும் அது ‘ஐந்தவித்தானது ஆற்றல் எனத்’ தற்கிழமையாக நில்லாது ‘ஐந்தவித்தானால் சொல்லப்பட்ட ஆற்றல்’ எனப் பிறிதின் கிழமைப் பொருளினைத் தருவதைக் காணலாம்.

வேற்றுமை மயக்கம்

‘வேற்றுமை மயக்கம்’ இரண்டு வகைபப்டும். ஒன்று ‘பொருள் மயக்கம்’. மற்றொன்று ‘உருபு மயக்கம்’. வேற்றுமை உருபுகள் தமக்குரிய பொருள் வரையறை எல்லைகளைக் கடந்து வேறொரு வேற்றுமையின் பொருளை உணர்த்தி நிற்பதைப் ‘பொருள் மயக்கம்’ என்பர். பிறிதொரு வேற்றுமை உருபு நிற்க வேண்டிய இடத்தைத் தான் பிடித்துக் கொண்டு அதனை விரட்டி விடுவதை ‘உருபு மயக்கம்’ என்பர். இவ்வாறான மயக்கங்கள் இயல்பானதன்றிச் செயற்கையானதல்ல. புலவனின் உணர்ச்சி வேக வெளிப்பாட்டில் நிகழ்ந்துவிடும் ஒரு விபத்தாகவே கருதப்படலாம். திருவள்ளுவர்,

“உற்றநோய் நோன்றல் உயிர்க்கு உறுகண் செய்யாமை
அற்றே தவத்திற் குரு”. (261)

என்று எழுதியிருக்கிறார். இந்தப் பாட்டிற்குத்,

“தவத்தின் வடிவு உண்டி சுருக்கல் முதலியவற்றால் தம் உயிருக்கு வரும் துன்பங்களைப் பொறுத்தலும் தாம் பிற உயிர்கட்குத் துன்பம் செய்யாமையும் ஆகிய அவ்வளவிற்று”

என்று பரிமேலழகர் பொழிப்புரை எழுதியிருக்கிறார். ‘தவத்திற்கு இலக்கணம்’ (தவத்திற்கு உரு) என்று பாட்டு அமைந்திருக்கிறது. இப்படி அமைந்தால் ‘கு’ என்னும் நான்காம் வேற்றுமை உருபாகிப் பொருள் தெளிவிருக்காது. புலவனுக்குக் கொடுத்தான் என்றால் பெற்றவன் புலவன். தவத்திற்கு உரு என்றால் கொடைப்பொருளால் குழப்பம் உண்டாகும். உண்மையில் தவத்தினுடைய உரு என்றுதான் இருக்க வேண்டும். அதாவது பாட்டில் நான்காம் வேற்றுமை உருபு வந்திருந்தாலும் அது ஆறாம் வேறாம் வேற்றுமைக்குரிய உடைமைப் பொருளை உணர்த்தி நிற்கிறது. இன்னும் தெளிவாகச் சொன்னால் நான்காம் வேற்றுமை உருபு தனக்குரிய கொடைப் பொருளை உணர்த்தாமல் தனக்கு உரிமையல்லாத ஆறாம் வேற்றுமை உடைமைப் பொருளை உணர்த்தி நிற்கிறது. இந்த இலக்கண நுட்பத்தை அறிந்த பரிமேலழகர்,

‘தவத்திற்கு உரு’ என்பது யானையது கோடு கூரிது என்பதனை ‘யானைக்குக் கோடு கூரிது’ என்றாற்போல ஆறாவது பொருட்கண் நான்காவது வந்த மயக்கம்.

என்று இலக்கண விளக்கம் தருகிறார். ‘யானைக்குக் கோடு கூர்மையானது’ என்பது ‘யானையினுடைய தந்தம் கூர்மையானது’ என்பதையே குறிக்கும்.  ஆனால் இலக்கியங்களில் ‘யானைக்குக் கோடு கூரிது’ என்று வருகிறது. அதனைப் போலவே ‘தவத்திற்கு உரு’ என இருந்தாலும் ‘‘தவத்தினுடைய உரு’ என்று கொள்ள வேண்டும் என்று கூறுகிறார். ஒவ்வொரு வேற்றுமைக்கும் தனித்தனிப் பொருள் வரையறை செய்யப்பட்டிருப்பதால் அதனுள் மாற்றம் வந்துவிடக்கூடாது என்னும் மொழிச் செப்பம் காக்கும் முயற்சி இது. வெள்ளாடு மட்டுமன்று வேற்றுமை உருபுகளும் வேலி தாண்டக்கூடாது என்பது இதனால் பெறப்படும்!

பொருத்தம் பொருளிலும் வேண்டும்

‘ஆல், ஆன், ஒடு, ஓடு, உடன்’ என்பன மூன்றாம் வேற்றுமைக்குரிய உருபுகள் ஆகும். இந்த ஐந்து உருபுகளுள் ‘ஆல், ஆன்’ என்னும் இரண்டும் கருவிப்பொருளிலும் கருத்தாப் பொருளிலும் வரும். ‘மழையினால் குளம் நிறைந்தது’, ‘கோலால் எழுதினான்’, ‘இதனான் முடிக்கும்’, ‘கலைஞரால் கட்டப்பட்டது’, ‘சாமிநாத அய்யரால் பதிப்பிக்கப்பட்டவை’ என்பன போல. ‘ஆன்’ உருபு தற்போது வழக்கில் இல்லை’. ‘ஒடு, ‘ஓடு’, ‘உடன்’ என்னும் இரண்டும் உடன்நிகழ்ச்சிப் பொருளில் வரும். ‘அமைச்சரோடு உதவியாளர் சென்றார்’ ‘அமைச்சருடன் ஒப்பந்தக்காரர் சென்றார்’ என்பன போல. இவற்றால் ஐந்து உருபுகள் கொண்ட மூன்றாம் வேற்றுமை மூன்று பொருண்மைகளில் வரும் என்பது தெரியவரும். வந்தாலும் இவ்வைந்து உருபுகளும் மூன்றாம் வேற்றுமைக்குரியனவே என்பதை நினைவில் வைக்க வேண்டும்.

“அறத்தான் வருவதே இன்பம்மற் றெல்லாம்
புறத்த புகழு மில”  (39)

என்ற குறட்பாவிற்கு,

‘இல்லறத்தோடு பொருந்தி வருவதே இன்பமாவது அதனோடு பொருந்தாது வருவனவெல்லாம் இன்பமாயினும் துன்பத்தினிடத்த., அதுவுமேயன்றிப் புகழுடைய அல்ல”

என்று பொழிப்புரை எழுதிய பரிமேலழகர்,

“ஆன் உருபு ஈண்டு உடனிகழ்ச்சிக்கண் வந்தது. ‘தூங்கு கையால்’ ஓங்கு நடை என்புழிப்போல” (புறம் 22)

என்று விளக்கவுரை எழுதியிருக்கிறார். ‘அறத்தான் வருவதே இன்பம்’ என்னும் தொடரில் பயின்று ‘ஆன்’ என்னும் வேற்றுமை உருபு அவர் கவனத்தை ஈர்த்திருக்கிறது. இந்தப் பாட்டில் சொல்லப்படுவது காம இன்பத்தினை. அது இல்லறத்தோடு இணைந்திருக்க வேண்டிய ஒன்று. ‘பிறன்மனை விழைதல்’ காம இன்பம் தருமெனினும் அது துன்பத்தைத் தரும் புகழைத் தராது. இருக்கின்ற புகழை அழிக்கும். இழிவைத்தரும். அந்த வேற்றுமை உருபிற்கு இலக்கண அடிப்படையில் கருவிப்பொருளைக் கொண்டால் ‘இல்லறத்தால் வருவது இன்பம்’ எனப் பொருள் மயக்கம் உண்டாகும். ‘இல்லறத்தோடு பொருந்தி வருவதே காம இன்பம்’ என்னும் பொருள் கிட்டாது. எனவே பரிமேலழகர் ‘ஆன்’ என்னும் கருவிப்பொருள் உருபு உடன்நிகழ்ச்சிப் பொருள் தந்ததாகக் கருதி எழுதுகிறார். சரி, பரிமேலழகருக்காக வேற்றுமை இலக்கணம் மாறுபடுமா? என்றால் அவர் தான் கொண்ட பொருளை மற்றொருவரும் கொண்டிருக்கிறார் என்பதற்கான இலக்கியச் சான்றினைப் புறநானூற்றில் இருந்து எடுத்துக்காட்டுகிறார். அந்த எடுத்துக்காட்டில், யானையின் வரவு கூறப்பட்டுள்ளது. ஆடிவரும் அதன் துதிக்கையும் அசைநடையும் காட்சிப்படுத்தப்படுகின்றன. ஆனால் பாட்டு எப்படி அமைந்திருக்கிறது? ‘தூங்கு கையான் ஓங்கு நடைய’ என்றிருக்கிறது. ‘தூங்கு’ என்றால் ‘தொங்கு’ என்பது பொருள். ‘தொங்குகின்ற கையால் ஓங்கிய நடை’ என்று வராது. நடைக்குக் கை காரணமல்ல. கையொடு நடையாம். ‘கையான் நடை’ என்பதைக் ‘கையொடு நடை’ என மாற்றிப் பொருள் கொள்ள வேண்டும். கொள்ளவே, ‘தூங்கு கையொடு ஓங்கு நடைய’ என்பது பெறப்படும். இங்கே ‘ஆன்’ என்னும் கருவிப்பொருள் உருபு, உடன் நிகழ்ச்சிப் பொருளில் வந்தது. இவ்விரண்டு உருபுகளும் மூன்றனுக்குரியன எனினும் இலக்கியப் பொருள் நுட்பத்திற்காக மாறிய பொருள் தந்து அமைந்திருக்கிறது என்பதைப் பரிமேலழகர் உணர்த்தியிருக்கிறார்.

இங்கே இரு சொல் அங்கே ஒரு சொல்!

உலகவழக்கில் இயல்பாகப் பேசப்படும் சில தொடர்கள் நம் கவனத்தை ஈர்ப்பதுண்டு. ‘பார்த்துக் கேள்’, ‘கேட்டுப் பார்’, ‘போய்ப் பார்’, ‘பார்த்துப் போ’ என்னும் உலகவழக்கினையும் “புலவோர் கீதங்கள் பாடுதல் ஆடுதல் அல்லால் கேட்டறியோம் உனைக் கண்டறிவாரை” என்பது திருவாசகத்தையும் நோக்குதற்குரியன. மேற்கண்ட சொற்களில் ‘பார்த்தல் என்பது ஒரு வினை. ‘கேட்டல்’ என்பது தனிவினை. ஆனால் ஒரு பொருளைத்தான் குறிக்கிறது. திருவாசகத்தில் வரும் ‘கேட்டல்’ என்பது தனிவினை. ‘அறியோம்’ என்பது தனிவினை. பொருளில் ‘உன்னைக் கண்டவர்களை நாங்கள் கேட்டதில்லை’ என்பது மட்டுமே உலகவழக்கிலும் இலக்கிய வழக்கிலும் அமைந்த இது மாதிரியான சொற்கள் ஆழமான கவனத்தைப் பெறுவதில்லை. ஆனால் உரையாசிரியப் பெருமக்கள் இலக்கியத்தின் பொருளாழம் கருதித் தம் நுண்ணோக்கினால் சில இலக்கண அமைதிகளைக் கூறுகின்றனர்.

“இன்னா செய்தாரை ஒறுத்தல் அவர் நாண
நன்னயம் செய்து விடல்” (314)

என்னும் குறட்பாவிற்குப் பொழிப்புரை எழுதிய பரிமேலழகர்,

“தமக்கு இன்னா செய்தாரைத் துறந்தோர் ஒறுத்தலாவது அவர் தாமே நாணுமாறு அவர்க்கு இனிய உவகைகளைச் செய்து அவ்விரண்டனையும் மறத்தல்”

என்று கூறுகிறார். இக்குறட்பாவைச் சொல்லுகின்ற தமிழ்ப்பேராசிரியர் உட்பட அனைவரும் ‘பிறர் செய்த தீமையையும் நாம் செய்த நன்மையையும் மறந்துவிடுதல்’ என்று சரியாகச் சொன்னாலும் ‘மறந்துவிடுதல்’ என்பதற்கான வினைச்சொல் குறட்பாவில் இருக்கிறதா என்பதை எண்ணுவதே கிடையாது. அதாவது அவர்கள் கொள்கின்ற பொருளும் சொல்கின்ற பொருளும் சரியே. அதற்கான சொற்பயன்பாடு குறட்பாவில் இருக்க வேண்டுமல்லவா? இவர்கள் படாத கவலையைப் பரிமேலழகர் பட்டிருக்கிறார். தமது விளக்கவுரையில்,

‘செய்து அவ்விரண்டனையும் மறத்தல்’

என்ற ஒரு தொடரில் தமது உரைநுட்பத்தைப் பதிவு செய்திருக்கிறார். ‘விடல்’ என்பதைப் பகுதிப் பொருள் விகுதியாகக் கொள்ளாமல் அதாவது துணைவினையாகக் (Auxillary verb) கொள்ளாமல் தலைவினையாகவே (principal verb) கொண்டு உரையெழுதுகிறார். ‘செய்து’ என்பது தனி வினையெச்சம். ‘விடல்’ என்பது தொழிற்பெயர். ‘செய்து விடல்’ என்னும் தொடர் ‘செய்து’ என்றும் ‘விடல்’ என்றும் இரண்டாகக் கொள்ளப்பட்டது. இக்குறட்பாவில் ‘ஒறுத்தல்’, ‘விடல்’ என்னுமிரண்டும் தொழிற்பெயர்கள். முன்னது எழுவாய். பின்னது பயனிலை. ‘ஒறுத்தலாவது மறத்தல்’ என இயைத்துப் பொருள் கொள்ளுமாறு அமைந்திருக்கிறது. எனவே ‘விடல்’ என்பதன் பொருள் மறத்தல் என்பதாகும். பரிமேலழகர் இவ்வாறு ‘செய்துவிடல்’ என்பதனை இரு சொல்லாகக் கொண்டு உரையெழுதியிருக்காவிட்டால் ‘பிறர் செய்த தீமையையும் அதற்கு மறுதலையாகச் செய்யப்பட்ட நன்மையினையும்  மறத்தல்’ என்னும் பொருண்மை கிட்டாதாம் என்க.

ஒரு சொல்லை இரண்டாகப் பிரித்துக் காட்டி உரையெழுதிய பரிமேலழகர் வேறு சில இடங்களில் அது போன்ற சொற்களை ஒரு சொல்லாகவே காட்டியிருக்கிறார். அறிவுடையார், ‘உரிமை காரணமாகத் தம் நண்பர் செய்யும் பணியினை அச்செயலது தன்மை நோக்கி விரும்பி ஏற்றுக் கொள்வார்’ என்னும் பொருள்பட அமைந்த திருக்குறள்,

“விழைதகைமை வேண்டியிருப்பர் கெழுதகையான்
கேளாது நட்டார் செயின்” (804)

என்பதாகும். இதற்குத்,

“தம் கருத்தை நட்டார் உரிமையால் கேளாது செய்தாராயின் அச்செயலது விழையப்படும் தன்மை பற்றி அதனை விரும்புவர் அறிவுடையார்”

என்று பொழிப்புரை எழுதிய பரிமேலழகர், தமது விளக்கவுரையில் நடத்தியிருக்கும் சொல்லாராய்ச்சியில்,

“வேண்டியிருப்பர் என்பது எழுந்திருப்பர் என்பதுபோல ஒரு சொல் நீர்மைத்து”

என்று எழுதிக் காட்டுகிறார். ‘வேண்டுதல்’ என்றால் ‘விரும்புதல்’. ‘இருப்பர்’ என்றால் ‘வினையின்றி வாளா இருத்தல்’ ‘வேண்டியிருப்பர்’ என்பதற்கு இவ்வாறு பிரித்து உரைகண்டால் அவர் விரும்புவாரா? விரும்பி இருப்பாரா? என்னும் மயக்கம் ஏற்படும் இதனைக் களையவே ‘வேண்டியிருப்பர்’ என்னும் அச்சொல்லை ‘ஒருசொல் நீர்மைத்து’ என எழுதுகிறார். எதுபோல? ‘எழுந்திருப்பர்’ என்பதுபோல. ‘எழுந்திருப்பர்’ என்பதில் ‘எழுதல்’ ஒரு வினை. ‘இருத்தல்’ அதன் துணைவினை. ‘யானை எழுந்திருக்கும்’ என்றால் ‘யானை எழும்’ என்றுதான் பொருளே தவிர, ‘யானை முதலில் எழும். அப்புறம் இருக்கும்’ என்று பொருளன்று. அதுபோல ‘எழுந்திருப்பர்’ என்றால் ‘எழுவர்’ என்ற ஒருபொருளைத்தான் தரும். அதுபோலவே ‘வேண்டியிருப்பர்’ என்றால் ‘விரும்புவர்’ என்னும் ஒரு பொருளைத்தான் தரும் என்பது பரிமேலழகர் விளக்கம். ‘எழுந்திருப்பர்’ என்பது ‘எழுவர்’ எனப் பொருள்படுமிடத்து ஒருசொல் நீர்மைத்து. இங்கே ‘வேண்டியிருப்பர்’ என்பது ‘விரும்புவர்’ என்னும் பொருள்படுவதால் இதுவும் அதுபோல ஒருசொல் நீர்மைத்து. இதே விளக்கத்தைச்,

“சிறுபடையான் செல்லிடம் சேரின் உறுபடையான்
ஊக்கம் அழிந்து விடும்.” (498)

என்னும் குறட்பாவுக்குப்,

“பெரும்படையுடைய அரசன் ஏனைச் சிறுபடையானை அழித்தல் கருதி அவன் புகலைச் சென்று சேருமாயின் அவனால் தன் பெருமை அழியும்”

எனப் பொழிப்புரை எழுதிய பரிமேலழகர் விளக்கவுரையில்,

“‘அழிந்துவிடும்’ என்பது ‘எழுந்திருக்கும்’ என்பதுபோல ஒருசொல்.”

எனக் கூறியிருப்பதை நோக்குக. ‘எழுந்திருக்கும்’ என்பது ‘எழும்’ என்று பொருள்படுவதுபோல ‘அழிந்து விடும்’ என்பது ‘அழியும்’ எனப் பொருள்பட்டு ஒரு சொல்லாகும்.

நிறைவுரை

மொழியிலக்கணம் அதற்கானதன்று. நமக்கானது. ‘கத்தி கொண்டு ஓடினான்’ என்பதற்கும் ‘கத்திக்கொண்டு ஓடினான்’ என்பதற்குமான வேறுபாடு ஓர் ஒற்றெழுத்தேயெனினும் பெயர்ச்சொல்லையும் வினைச்சொல்லையும் வேறுபடுத்திக் காட்டுவது காண்க. ‘இலக்கியம் கண்டதற்கே இலக்கணம்’ என்பது உண்மையே. ஆனால் அவ்விலக்கியத்தின் உள்ளடக்கத்தை முழுமையாகப் புரிந்து கொள்ள இலக்கணப் புலமை இன்றிமையாத ஒன்று என்பது மேற்கண்ட பதிவுகளால் புலனாகலாம். பரிமேலழகர் இவ்வாறு விளக்கியன அவர் திறன் காட்டுதற்கன்று குறட்பாவின் பொருள் திறன் புலப்படுவதற்கே! உண்மையில் இலக்கணமின்றி இலக்கியம் இல்லை என்பது உண்மையே!

(தொடரும்…)