Blog

  • இந்த வார வல்லமையாளர்!

    மார்ச் 16, 2015

    இவ்வார வல்லமையாளர்
    வல்லமைமிகு முனைவர் ந. சுந்தரம் அவர்கள்

     

    Dr. N. Sundaram. retired Professor of Hindi 1

    மேனாள் மாநிலக் கல்லூரி இந்திப் பேராசிரியர் முனைவர் ந. சுந்தரம் அவர்கள் தன் 80ஆவது வயதில் 1ஆம் திருமுறையை இந்திக்கு மொழிபெயர்த்து முடித்து நூலாக்கியுள்ளதைப் பாராட்டி அவரது பணியைப் போற்ற விரும்பி, அவரை வல்லமை இதழின் இவ்வார வல்லமையாளராக அறிவித்து வல்லமைக் குழுவினர் மகிழ்கிறோம். அவரது தொடர் மொழிபெயர்ப்புப் பணியில் இப்புதிய சாதனையை குழுவினரின் பார்வைக்குக் கொண்டுவந்த வல்லமையின் எழுத்தாளரும் வாசகருமான மறவன்புலவு க. சச்சிதானந்தன் அவர்களுக்கு எங்கள் நன்றியைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறோம்.

    கன்னட மொழியைத் தாய்மொழியாகக் கொண்ட ந. சுந்தரம் அவர்கள், பெரியகுளத்தைச் சேர்ந்த புரோகிதர் ஒருவரின் மகனாக ஓர் எளிய குடும்பத்தில் பிறந்தவர். பள்ளி நாட்களில், 15 வயதிலேயே தனது தந்தையை இழந்தவர். நூற்பாலை ஒன்றில் பணிபுரிய இவரது தாய் கோவைக்குச் சென்றுவிட, பள்ளிப்படிப்பை முடிக்கும் பொருட்டு பெரியகுளத்திலேயே இவர் தங்க நேர்ந்தது. பெரியகுளத்தின் இந்திப் பிரச்சார சபாவில் தங்குவதற்கு இடமும், நூலகப் பணியும், அங்கே இந்தி கற்கும் வாய்ப்பும் இவருக்குக் கிடைத்தது.

    நடமாடும் நூலக ஊழியராக வாசகர்களின் வீடுகளுக்கு தமிழ் வார இதழ்களான கல்கி, ஆனந்த விகடன் ஆகியவற்றைக் கொண்டு சேர்க்கும் பணிக்காக மாதம் பத்து ரூபாய் ஊதியம் பெற்றார். அத்தொகை இவரது பள்ளிக் கட்டணத்திற்குப் பெரிதும் உதவியது. கல்கி, தேவன் ஆகியோரின் கதைகளை பிற வாசகர்களுக்கும் முன்னரே தனக்கு படிக்கும் வாய்ப்பு கிடைத்ததை மகிழ்சிகரமான அனுபவமாகக் கூறும் இவர் தேவனின் துப்பறியும் சாம்பு பாத்திரத்தின் ரசிகர். இவரது பள்ளித் தோழர்களில் ஒருவர் மேஜர் சுந்தரராஜன். அவருடன் இந்தி நாடகங்களில் நடித்துள்ளார். இவர் நூர்ஜகானாகவும், மேஜர் ஷாஜகானாகவும் ஒரு இந்தி நாடத்தில் நடித்துள்ளார்.

    ந. சுந்தரம் அவர்கள் இந்தியில் முதுகலை பட்டம் பெற்ற பிறகு, புதுக்கோட்டை மன்னர் கல்லூரியில் விரிவுரையாளராகப் பணியேற்றார். அங்கு இவர்தம் வாழ்வின் திருப்புமுனைக்குக் காரணமான சமஸ்கிருதப் பேராசிரியர் புதுக்கோட்டை ஏ. ஸ்ரீனிவாச ராகவன் அவர்கள் இவரை இந்தியில் முனைவர் ஆய்வு மேற்கொள்ளப் பணித்தார். தமிழ், இந்தி ஆகிய இரு மொழி இலக்கியங்களிலும் ஆண்டாள், மீரா ஆகியோரைப் பற்றி ஒப்பிலக்கிய ஆய்வு செய்ய வழிகாட்டியதுடன், திவ்யப்பிரபந்தத்தை படிக்கச் சொல்லி பக்தி இலக்கியத்தின் சுவையையும் அறிய வழிவகுத்தார்.

    கோதை ஆண்டாளின் திருப்பாவை, நாச்சியார் திருமொழி ஆகியவற்றை இந்தியில் மொழி பெயர்ப்பது ஒரு சவாலாக அமைந்தது இவருக்கு. தமிழ் சொல்லிற்கு ஈடான சமஸ்கிருத சொற்கள் எளிதில் கிடைப்பது போல இந்தியில் அமையாத பொழுது, பேராசிரியர்கள் சிலரின் உதவியுடன் இந்தி மொழிபெயர்ப்பை மேற்கொண்டு வெற்றிகரமாக ஆய்வை முடித்தார். ஃ போர்ட் நிறுவனம் ஒருங்கிணைத்த மொழியியல் கோடைப்பள்ளிகளில் பத்தாண்டுகள் மொழியியல் பயின்றார். அக்காலங்களில் திருக்குறளையும், பாரதியார் பாடலையும் இந்தியில் மொழி பெயர்த்தார்.

    இவரது வழிகாட்டியான சமஸ்கிருதப் பேராசிரியர் புதுக்கோட்டை ஏ. ஸ்ரீனிவாச ராகவன் அவர்கள் வைணவ இலக்கியமான திவ்யப்பிரபந்தத்தை இந்தியில் மொழி பெயர்த்திருந்தாலும், தமிழ்ச் சைவஇலக்கியங்கள் இந்தியில் மொழிபெயர்க்கப்படாமல் இருந்தன. சாந்திநிகேதனின் விஸ்வபாரதி பல்கலைக்கழகம் மொழிபெயர்ப்பிற்காக இவரை அணுகியபொழுது, மகிழ்ச்சியுடன் அவ்வாய்ப்பை ஏற்று திருவாசம், அப்பர், சுந்தரர், சம்பந்தர் பாடல்களை இந்தியில் மொழி பெயர்த்து நூலாக வெளியிட்டுள்ளார்.

    மொழிபெயர்ப்பை ஒரு தார்மீகக் கடமையாகச் செய்யும் இவர், தமிழக முதல்வர் மு. கருணாநிதியின் “ஒரே ரத்தம்” நூலையும், அதிலுள்ள இந்திக்கு எதிரான கருத்துகளையும் சற்றும் பிசகாமல் அப்படியே இந்தியில் மொழிபெயர்த்த விதம் நல்ல வரவேற்பைப் பெற்றதுடன், இவரது மொழிபெயர்ப்பின் நெறிகளை வெளிப்படுத்தி புகழ் சேர்க்கும் விதத்தில் அமைந்தது.

    ராதா என்ற பாத்திரம் ஒரு கருத்துருவாக்கம், ஒரு கற்பனைப் பாத்திரம், பண்டைய இலக்கியங்களில் ராதா என்ற குறிப்பு இல்லை, பாகவதத்தில் “அநாயா ராதிதோ”என்ற அன்பைக் குறிக்கும் குறிப்பு மட்டுமே உள்ளது, ராதா என்ற பெயர் காணப்படவில்லை என்று கூறும் ந. சுந்தரம் அவர்கள், ஆழ்வாரின் நப்பிண்ணையுடன், பிற்கால இந்தி இலக்கியங்களில் காணப்படும் ராதாவை ஒப்பிட்டு ஒப்பிலக்கிய ஆய்வும் செய்துள்ளார்.

    Dr. N. Sundaram. retired Professor of Hindi

    இவர் எழுதியுள்ள 40 நூல்களில் 25 நூல்கள் மொழி பெயர்ப்பு நூல்களாகும். ஒரு மொழியின் இலக்கியத்தை அதன் அழகு குறையாமல் மற்றொரு மொழிக்கு மொழிபெயர்ப்பது ஒரு சவாலான செயலாக இருப்பினும், அதை இவர் மிகவும் விரும்புகிறார்.

    இதுவரை இவர் இந்திக்கு மொழி பெயர்த்துள்ள திருமுறைகள் விவரம்:

    1 ஆம் திருமுறையை இவர் இந்திக்கு மொழிபெயர்த்து முடித்து நூலாக்கியுள்ளார்.

    2 ஆம் 3 ஆம் திருமுறைகளை இவர் இந்திக்கு மொழிபெயர்ப்பது தொடர்கிறது.

    4, 5, 6 திருமுறைகளை இவர் இந்திக்கு மொழிபெயர்த்து, பாட்னாவில் உள்ள நாளந்தா திறந்தவெளிப் பல்கலைக்கழகம் அவற்றை நூலாக வெளியிட்டுள்ளது

    7 ஆம் திருமுறையை இவர் இந்திக்கு மொழிபெயர்த்து, வார்தாவில் உள்ள மகாத்மா காந்தி அறநிலையம் அதனை நூலாக வெளியிட்டுள்ளது

    8 ஆம் திருமுறை திருவாசகத்தை இவர் இந்திக்கு மொழிபெயர்த்து, கொல்கத்தா சாந்திநிகேதன், விசுவ பாரதிப் பல்கலைக்கழகம் அதனை நூலாக வெளியிட்டுள்ளது

    10ஆம் திருமுறையை இவர் இந்திக்கு மொழிபெயர்த்து, அதனை தில்லிப் பதிப்பாளர் ஒருவர் வெளியிட்டுள்ளார்.

     

    எண்பது வயதிலும் தளரா ஆர்வத்துடன் தமிழ் நூல்களை இந்திக்கு மொழிபெயர்த்து தமிழ்ப்பணியாற்றும் பேராசிரியர் சுந்தரம் அவர்களைப் போற்றுவதுடன், அவரது 2 ஆம் 3 ஆம் திருமுறைகளை இந்திக்கு மொழி பெயர்க்கும் முயற்சியை வல்லமைக் குழுவினர் பாராட்டி வாழ்த்துகிறோம்.

     

    **************************************************************************************
    வல்லமையாளருக்குப் பாராட்டுகள்!!!
    தங்களுடைய ஆக்கப்பூர்வமான பங்களிப்பினைத் தொடர்ந்திட
    வல்லமை மின்னிதழ் அன்பர்களின் மனம் நிறைந்த வாழ்த்துகள்!!!

    **************************************************************************************

     

    தகவல்களும், படங்களும் தந்துதவிய இந்து நாளிதழுக்கும், கட்டுரை ஆசிரியர் சுகந்தி கிருஷ்ணமாச்சாரி அவர்களுக்கும் நன்றி.
    The language bond, SUGANTHY KRISHNAMACHARI, November 4, 2010, The Hindu
    http://www.thehindu.com/books/the-language-bond/article868614.ece

     

    முனைவர் ந. சுந்தரம் (Dr. N. Sundaram)அவர்களை தொடர்பு கொள்ள:
    தொலைபேசி: 0091 9444896916
    மின்னஞ்சல்: drnsundaram@gmail.com

    Share
  • போய்-போய் எனப்படுபவன் (தென்னாப்பிரிக்கச் சிறுகதை)

    – காஸே மொட்ஸிசி

    தமிழில் – எம்.ரிஷான் ஷெரீப்

     

              களவாக மதுபானக் கடையொன்றை நடத்தி வந்த எஸ்தர் ஒரு விபச்சாரியாகவும் இருந்தாள். அவளது மகன் போய்-போய் இடது காலில் ஒரு குறையுடனே பிறந்திருந்தான். ஆயினும் கூட, பத்து வயதாகும்போதே தனது வாழ்க்கையைக் கொண்டு செல்ல போய்-போய் பணம் உழைக்க ஆரம்பித்திருந்தான். அவன், நகரத்தில் பத்திரிகை விற்பதில் ஈடுபட்டிருந்தான். தேனீயைப் போல பணத்தை சேமித்து ஒளித்து வைத்திருந்த அவனுக்கு ஒரு வருடத்துக்குப் பிறகு நீளக் காற்சட்டையும், காற்றுப் புகாத பல வர்ண ஆடைகளையும் வாங்கிக் கொள்ள முடிந்தது. நீண்ட காற்சட்டையும், பல வர்ணங்களிலான மேற்சட்டையும் உடுத்து, ஊன்றுகோலின் துணையுடன் நடமாடும் அவனுக்கு, தான் ஒரு வளர்ந்த மனிதனாகியிருப்பது போன்ற உணர்வு தோன்றியது.

              எஸ்தர் தனது புதல்வன் குறித்து பெருமைப்பட்டாள். தனது ஒன்பது வயதில் போய்-போய் பள்ளிக்கூடப் படிப்பை நிறுத்திவிட்ட போதிலும் அவள் அதற்காகக் கவலைப்படவில்லை. ஏனெனில், அறிவைத் தேடிச் செல்லாமலேயே தனது மகனுக்கு வெற்றிகரமான வாழ்க்கையொன்றைக் கொண்டுசெல்ல முடியுமென அவள் நம்பினாள்.

              காலம் செல்லச் செல்ல போய்-போய் மூளை குழம்பிப்போன ஒருவனின் நிலைக்கு ஆளானான். தனது மகன் குறித்து எஸ்தருக்குள் இருந்த பெருமையெல்லாம் படிப்படியாகக் குறையத் தொடங்கியது. அவள் தனது மகனைக் குறித்து சந்தேகப்பட ஆரம்பித்தாள்.

              “மாஸேலோ, என்னோட பையன் மூடத்தனமான கேள்விகள் நிறையக் கேட்டுக் கேட்டு என்னைத் தொந்தரவு பண்றான். அவனோட தலைக்குள்ள என்ன புகுந்திருக்குன்னு எனக்குப் புரியல”

              எஸ்தர் தனது அயல்வாசிப் பெண்ணொருத்தியிடம் கூறினாள். எஸ்தர் மிகவும் கவலைக்குள்ளாகியிருப்பதை அறிந்த மாஸேலோ அவளைத் தேற்ற முயற்சித்தாள்.

              “இந்த வயசுல எல்லாப் பசங்களுமே இப்படித்தான். போய்-போய் பற்றி சொல்ல இருப்பதுவும் அவ்வளவுதான். என்னுடைய பசங்களைப் பற்றி சொல்ல இருப்பதும் அவ்வளவுதான்” என அவள் மிருதுவாகக் கூறினாள்.

              “அம்மா”

              “சொல்லு போய்-போய்?”

              “அம்மாவுக்குத் தெரியுமா? ஜோஹன்னர்ஸ்பர்க் ஸ்டேஷனிலிருக்குற படிக்கட்டுக்கள் ஓடுமாம்.”

              “ஆமாம். அது ‘Escavator – அசையும் படிக்கட்டுக்கள்’ என்று அழைக்கப்படுது.”

              என எஸ்தர் விளக்கினாள். அவளைச் சந்திக்க வரும் அநேகமான வாடிக்கையாளர்கள் அவளுக்கு அந்தச் சொல்லை சொல்லிக் கொடுத்திருந்தனர். சிலவேளை அந்தச் சொல்லை சொல்லிக் கொடுத்தது மெற்றிக் பரீட்சைக்குத் தோற்றவிருக்கும், மார்பில் மயிரடர்ந்த இள வயது மாணவனாக இருக்கலாம் என ஞாபகங்களைக் குடைந்தபடி யோசித்தாள்.

              “கீழே போகும் படிக்கட்டுகளும் தனியாக உள்ளது”

              “ஆனா, நான் முன்னாடி சொன்ன படிக்கட்டுகள் எப்பவும் மேலேயே போகுதாம். எனக்கு மேலே போற படிக்கட்டில் ஏறி கீழே போக முடியாதா?”

              “எனக்குத் தெரியல”

              “அம்மா முயற்சித்துப் பார்த்திருக்கியா?”

              “எனக்குத் தெரியாது. வாயை மூடிட்டிரு”

              “நான் முயற்சித்துப் பார்க்கப் போறேன்”

              போய்-போய் மேலே செல்லும் படிக்கட்டு நெடுகவும் கீழே இறங்க முயற்சித்ததோடு அது செய்யக் கூடிய ஒரு வேலைதானென அறிந்துகொண்டதில் அதிக பூரிப்புக்குள்ளானான். ஒரு புறம் மாத்திரமே வாகனங்கள் செல்லவேண்டிய பாதையில் வெற்றிகரமாக எதிர்ப்புறத்தில் வாகனத்தை ஓட்டிய சாரதிக்கு ஏற்படும் உற்சாகம் போய்போய்க்குள்ளும் ஏற்பட்டது.

              “அம்மா, எங்களுக்கு போலிஸ்காரன்கள் எதுக்கு?”

              “எங்களுக்கு போலிஸ்காரன்கள் மட்டுமில்ல. போலிஸ்காரிகளும் இருக்கிறாங்க”

              எஸ்தர் தனது மகனின் அடுத்த கேள்வியை எதிர்பார்த்தபடி கூறினாள்.

              “எங்களுக்கு அவங்க எல்லாம் எதுக்கு?”

              “மனுஷங்களக் கைது செய்ய”

              “நான் போலிஸ்காரனாகப் போறேன்”

              போய்-போய் கைவிலங்குச் சோடியொன்றையும் போலிஸ் ஊதியொன்றையும் கண்டெடுத்தான். அவற்றை எங்கு, யாரிடமிருந்து பெற்றுக் கொண்டானென்பது பரம ரகசியமாக இருந்தது. போலிஸ் ஊதியை ஊதுவதன் மூலம் போய்போய் எவ்வளவு திருப்தியடைந்தான்?! அவ்வாறே அந்த ஓசையைக் கேட்டு எஸ்தர் எவ்வளவு திகிலடைந்தாள்?!

              “நான் போலிஸ்காரன். குசினியில் கள்ளச்சாராயம் குடிக்கிற மனுஷங்களை நான் கைது செய்யப் போறேன்”

              போய்-போய் தனது கண்களிலிருந்து கடமையின் ஒளியைச் சிந்தியவாறு எஸ்தரிடம் கூறினான்.

              “நான் உங்களைக் கைது செய்றேன்”

              தனது பாத்திரத்தில் மதுபானத்தை அருந்தியபடி, நரைத்த தலையுடனிருந்த ஒருவரிடம் சென்ற போய்போய் கூறினான்.

              “சரி. கைது செய்”

              பையனுக்கு மகிழ்ச்சி தரும் எண்ணத்தில் வயதான அம் மனிதர் கூறினார். அத்தோடு தனது இரு கரங்களையும் நீட்டினார். கை விலங்குகளேறின.

              அதற்கு இரண்டு மணித்தியாலங்களுக்குப் பிறகும் கை விலங்குகளை அகற்றுமாறு போய்-போயிடம் கெஞ்சிக் கொண்டிருந்த தலை நரைத்த மனிதரைக் காணக் கூடியதாக இருந்தது. முதல்தடவையே போய்போய் அதற்கு ஐந்து சிலிங் காசுகள் கேட்டிருந்தான். இப்பொழுது திரும்பவும் அதையே கேட்டான். தலை நரைத்த மனிதர் கோபத்துக்குள்ளானார்.

              “நீ இதைக் கழற்றலன்னா நான் உனக்குக் காலால…”

              அவர் வாக்கியத்தை முடிக்கும் முன்பே போய்-போய் தனது ஊன்றுகோலினால் அவரது நரைத்த தலையைத் தாக்கினான். ‘எஸ்தர்’ என அவர் ஓலமிட்டார். அவரது கண்களிலிருந்து கண்ணீர் பெருக்கெடுத்தது. தலையிலிருந்து சில இரத்தத் துளிகள் சிந்தின.

              தலை நரைத்த மனிதன் தர வேண்டிய பணத்தை எஸ்தர் கொடுத்தாள். கை விலங்குகள் அகற்றப்பட்டன.

              “நானொரு போலிஸ்காரன்” எனக் கத்தியபடி போய்போய் வீட்டிலிருந்து தெருவுக்கு ஓடினான்.

              “நான் இனி ஒருநாளும் இந்த வீட்டுக்குக் குடிக்க வரமாட்டேன்”

              தலை நரைத்த மனிதன் கூறினார்.

              அதற்குப் பிறகு காலக்கிரமத்தில் எஸ்தரின் மதுபான வாடிக்கையாளர்களது எண்ணிக்கை குறையத் தொடங்கியது. அவளது ஆண் நண்பர்களது வருகையும் படிப்படியாகக் குறைந்தது. போய்-போயின் நடவடிக்கைகளே அதற்குக் காரணமாக அமைந்தது. நள்ளிரவில் படுக்கையறைக்கு ஓடிவரும் போய்-போய், எஸ்தருக்கருகில் படுத்துக் கொண்டிருப்பது எவராயிருந்தபோதிலும் தனது ஊன்றுகோலால் தாக்கினான்.

              “இந்த வீட்டுல தேவைக்கும் அதிகமாக பூச்சிகள் இருக்கு”

              என ஒருநாள் போய்-போய் தனது தாயிடம் கூறினான். எஸ்தர் பதிலளிக்கவில்லை. தனது மகன் நொண்டியவாறே வீட்டிலிருந்து வெளியேறிப் போவதைக் கவலையுடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

              சில நிமிடங்களுக்குப் பிறகு ஒரு டசினளவு தீப்பெட்டிகளை வாங்கி எடுத்துக் கொண்டு போய்-போய் திரும்ப வந்தான். வாங்கொன்றில் அமர்ந்த அவன் தீப்பெட்டியொன்றைத் திறந்து தீக்குச்சியொன்றை வெளியே எடுத்தான். அதை எரித்த அவன் அதிலிருந்து எழுந்த நெருப்பைப் பார்த்துச் சிரித்தான். தீக்குச்சிகள் தீரும்வரைக்கும் அவன் அக் காரியத்தையே தொடர்ந்தபடி இருந்தான். அது முடிந்ததும் அடுத்த தீப்பெட்டியை எடுத்தான். சொற்ப நேரத்துக்குப் பிறகு பன்னிரண்டு தீப்பெட்டிகளும் முடிந்திருந்தன.

              “இப்ப என்கிட்ட பன்னிரண்டு சவப்பெட்டிகள் இருக்கு”

              வெற்றுத் தீப்பெட்டிகளை அவாவோடு பார்த்தவாறு போய்போய் மேலும் கூறினான்.

              “நான் இன்னிக்கு பன்னிரண்டு பூச்சிகளைப் பிடிச்சு கொன்னு பார்க்கப் போறேன்”

              அன்று பன்னிரண்டு பூச்சிகள் கொன்று புதைக்கப்பட்டன.

              மறுநாள் பலகைத் துண்டுகளையும், ஆணிகளையும் கொண்டு ஏதோ செய்துகொண்டிருந்த மகனை எஸ்தர் கண்டாள். அவன் அப்பொழுது மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தான் என்பதால் அவனுடன் கதைக்க விரும்பாவிடினும் கூட, அவளால் கதைக்காமலிருக்க முடியவில்லை. அவள் தனது மகன் செய்துகொண்டிருக்கும் வேலை குறித்து விசாரித்தாள்.

              “நான் டொப்ஸிக்கு ஒரு சவப்பெட்டி செய்றேன்”

              டொப்ஸி, அக் குடும்பத்தின் வளர்ப்புப் பிராணியான நாய்க்குட்டி. வார்த்தையால் விபரிக்க முடியாதளவு பீதியோடு எஸ்தர் வினவினாள்.

              “ஆனா நாய்க்குட்டி செத்துப் போகலையே?!”

              “அது செத்துப் போன மாதிரி நேற்று ராத்திரி ஒரு கனவு கண்டேன்”

              அவளுக்கு ஆறுதலாக இருந்தது.

              “அது ஒரு கெட்ட கனவு. அது இன்னும் சாகல”

              டக்.டக்.டக். சுத்தியலின் ஓசை கேட்டது.

              “அப்படீன்னா நான் அதைக் கொல்லணும். நான் இந்தப் பெட்டியில அதைப் போட்டுப் புதைக்கணும்”

              எஸ்தர் நாயைத் தேடிக் களைத்தாள்.

              “டொப்ஸி..டொப்ஸி..டொப்ஸி..டொப்ஸி..டொப்ஸி”

              நாயைக் கண்டுபிடித்த எஸ்தர் அதனைப் பாதுகாக்க வேண்டி அலெக்ஸாண்ட்ரியாவிலிருந்த தனது மாமா ஒருவரின் வீட்டுக்கு அதனை எடுத்துச் சென்றாள்.

              அவள் திரும்பவும் தனது வீட்டுக்கு வரும்போது இரவு ஒன்பது மணியிருக்கும். கதவு மூடித் தாழிடப்பட்டிருந்தது. அவள் கதவைத் தட்டினாள்.  ஜன்னல் வழியே பார்த்து போய்-போய் கத்தினான்.

              “இது என்னோட வீடு.. போயிடு”

              “போய்போய் இது நான். உன்னோட அம்மா”

              “போ..போயிடு.. என்னோட அம்மா இன்னும் பிறக்கல”

    **********************

    எழுத்தாளர் பற்றிய குறிப்பு :

     

    காஸே மொட்ஸிசி

     rishaa

             கரோபோ மோசெஸ் மொட்ஸிசி (Karobo Moses Motsisi ) என்ற இயற்பெயரைக் கொண்ட காஸே மொட்ஸிசி தென்னாபிரிக்காவைச் சேர்ந்த ஊடகவியலாளரும் எழுத்தாளரும் ஆவார்.

     

              1932 ஆம் ஆண்டு, ஜோஹன்னர்ஸ்பர்கில் பிறந்த இவர், அங்கேயே கல்வி கற்று பின்னர் சிறிது காலம் தென்னாபிரிக்காவின் கௌதெங்க் மாகாணத்திலுள்ள ப்ரிடோரியா எனும் நகரத்தில் ஆசிரியராகக் கடமையாற்றியுள்ளார். அத்தோடு ‘ட்ரம் (Drum) இதழில் ஊடகவியலாளராகப் பணியாற்றியதோடு ட்ரம் (Drum), த கிளாசிக் (The Classic), த வேர்ல்ட் (The World) ஆகிய இதழ்களில் தொடர்ச்சியாக எழுதி வந்துள்ளார். 

     

              1977 ஆம் ஆண்டு, தனது 45 ஆவது வயதில் காலமான இவரது படைப்புக்களையெல்லாம்  ஒன்று சேர்த்து ‘ராவன்’ பதிப்பகமானது, 1978 ஆம் ஆண்டு ‘காஸே & கோ (Casey & Co)’ எனும் முழுத் தொகுப்பாக வெளியிட்டுள்ளது.

    Share
  • அடியோடு புகை ஒழிப்போம்!

    -எம். ஜெயராம சர்மா – மெல்பேண்

    வண்டி இழுப்பாரும் வயல்வேலை செய்வாரும்
    வாயிலே சுருட்டுவைத்து வகைவகையாய் புகைவிடுவார்
    சண்டித்தனம் செய்வாரும் சமையல்வேலை செய்வாரும்
    சளைக்காமல் சுருட்டதனை தம்பாட்டில் சுவைத்துநிற்பர்!

    வங்கிகளைப் பார்த்தாலும் வைத்தியரைப் பார்த்தாலும்
    அங்குமே சுருட்டுவகை அமோகமாய் இடம்பிடிக்கும்
    தங்கிநிற்போம் எனவெண்ணித் தனியாக மரமொதிங்கின்    cigar
    அங்கிருந்து பலபேரும் அமர்ந்திருந்து புகைத்துநிற்பர்

    பார்க்கிலும் புகைத்துநிற்பர் பஸ்ஸ்டாப்பிலும் புகைத்துநிற்பர்
    போக்குவரத்தில் எல்லாம் புகைவிட்டே கொன்றொழிப்பர்
    நீக்கமற புகைப்பதிலே நீள்சுகத்தைக் கண்டதனால்
    பார்க்குமிடம் எல்லாம் பயமின்றிப் புகைத்துநிற்பர்!

    பேருந்தில் ஏறியதும் பெரும்சிரிப்பைத் தந்தபடி
    பெரியதொரு பைக்கற்றைப் பிரித்துமே எடுத்திடுவார்
    வெள்ளையாய்த் தலைநீட்டும் வெண்சுருட்டை அணைத்தெடுத்து
    விதம்விதமாய் வாயில்வைத்து விட்டிடுவார் புகையனைத்தும்!

    ஊதிவிடும் புகையனைத்தும் உட்கார்ந்து இருப்போரின்
    மூக்காலே உட்புகுந்து மூச்சுக்குழல் வரைசெல்லும்
    உட்புகுந்த புகையாலே உபாதைகொண்டு நிற்போரை
    ஓரக்கண்ணால் பார்த்தபடி உறிஞ்சிநிற்பார் புகைவிட்டோர்!

    பணிமனைக்குச் சென்றாலும் பலபேரும் புகைத்துநிற்பார்
    பணிபார்க்க வருவோர்கள் தலைசுற்றி அங்குநிற்பார்
    துணிவாக எடுத்துரைக்க யாருமே வரமாட்டார்
    துணிவாகப் புகைவிடுவோர் பணிமனையை நிரப்பிடுவார்!

    புகைகக்கும் வண்டியிப்போது போயுமே நாளாச்சு
    புகைவிடுவோர் கூட்டத்தால் வண்டியிப்போ புகையாச்சு
    ஏறிவிடும் கூட்டமதை எவருமே பார்ப்பதில்லை
    தாறுமாறாய்ப் புகைவிட்டு தத்தளிக்கச் செய்துநிற்பார்!

    படித்தவரின் கைகளிலும் பாமரரின் கைகளிலும்
    அடுக்கடுக்காய்ச் சுருட்டுவகை அமர்ந்துமே இருக்கிறது
    நடிக்கின்றார் கைகளிலும் படம்பிடிக்கின்றார் கைகளிலும்
    நாகரிகச் சுருட்டுவகை நளினமுடன் அமர்கிறது!

    காலைமாலை பார்க்காமல் கணக்கின்றிப் புகைபிடிக்கும்
    காளையரின் மத்தியிலே கன்னியரும் சேர்ந்துகொண்டார்
    நாலுவேளை குடிப்பதற்குக் கஞ்சியின்றி இருப்பாரும்
    நரகமாம் சுருட்டதனை நாளுமே குடித்துநிற்பார்!

    பாடசாலை செல்வோரும் படிப்பிக்கும் ஆசானும்
    பாங்காகச் சுருட்டையெலாம் பைகளிலே வைக்கின்றார்
    கிடைக்கின்ற நேரமெலாம் எடுத்ததனைக் கையில்வைத்துத்
    துடுக்கெனவே வாயில்வைத்துத் துள்ளுநடை போடுகிறார்!

    மங்கலமாம் நிகழ்ச்சிகளில் வந்திருக்கும் பலபேர்கள்
    வாயிலே சுருட்டைவைத்து வட்டமாய்ப் புகைவிடுவார்
    அங்கிருக்கும் குழந்தைகளை அன்பான தாய்மாரை
    வந்திருக்கும் யாரையுமே மனத்திலவர் கொள்வதில்லை!

    நோயிலே தாய்படுத்து நூறுமுறை இருமிநிற்பார்
    பாயிலே தாயோடு பால்குடித்துத் தூங்கும்பிள்ளை
    யாரையுமே பொருட்டெனவே தன்மனதில் நினையாது
    வாயிலே சுருட்டோடு வலம்வருவார் அவ்வீட்டார்!

    இருமுகின்ற நோயாளி இருதயத்தைச் சோதிக்கும்
    எங்களது வைத்தியரும் இருமலுடன் சோதிப்பார்
    சோதித்த பின்னாலே துண்டெடுத்து மருந்தெழுதிச்
    சுவைத்திடுவார் சுருட்டதனைச் சுருண்டுநிற்பான் நோயாளி!

    நம்வாயில் சுருட்டிருப்பின் நாகரிகம் எனநினைப்பார்
    நலன்கெட்டுப் போகையிலே நாகரிகம் என்னசெய்யும்?
    நலன்வருமே எனவெண்ணி நாம்செய்யும் வேலையெலாம்
    நாளடைவில் நம்சுகத்தை நசுக்கியே விட்டுவிடும்!

    பலபோதைச் சரக்குகளைப் பதப்படுத்திக் கலந்தெடுத்துப்
    பற்பல உத்திகொண்டு பாங்காக உட்செலுத்தி
    விதம்விதமாய்ச் சுருட்டையெல்லாம் விளம்பரத்தின் ஊடாக
    விற்கின்றார் சந்தைகளில் விறுவிறுப்பு வெளிப்படவே!

    அதைவாங்கிக் குடிப்பவர்கள் அடிமை நிலைக்காளாகி
    வதைபட்டு வதைபட்டு வாழ்க்கையினை இழக்கின்றார்
    இதையாரும் உணராமல் இன்னுமே வாங்கிவாங்கி
    சிதையிலே போகும்படி சீரழந்தே நிற்கின்றார்!

    காலையிலே சுருட்டடித்தால் களைப்பெல்லாம் நீங்குமென்றும்
    வேலையிலே புகைவிட்டால் விறுவிறுப்பாய் இருக்குமென்றும்
    நாளதுமே எண்ணியெண்ணி நன்றாகப் புகைத்துவிடின்
    நாளாக நாளாக நம்முடம்பு படுத்துவிடும்!

    புகைப்பிடிக்கும் யாவருக்கும் பலநோய்கள் வருமென்று
    பொழுதெல்லாம் பிரசாரம் நடக்குதிப்போ நாடெல்லாம்
    புகைப்பிடித்தால் கேடென்னும் விளம்பரத்தை ஒட்டுபவர்
    புகைப்பிடித்தே ஒட்டுவதால் போதனையால் என்ன பலன்?

    குடியோடு புகையும்சேர்ந்து குடிகளை அழிக்குதென்று
    குடிகளே உணரும்போதே குடியோடு புகையும்போகும்
    துணிவுடன் எழுந்துவாரீர் தூயதைச் சமைப்போம்நாங்கள்
    அணியென ஒன்றுசேர்ந்து அகற்றுவோம் புகைத்தல்தன்னை!

    குடியோடு புகைசேர்ந்து குடியனைத்தும் குலைக்கிறது
    அடியோடு அதையொழித்து ஆனந்தம் பெற்றுநிற்போம்
     படுகுழியில் வீழ்த்துகின்ற பாதகனைக் களைந்தெறிந்தால்
    விடிவெள்ளி எம்வாழ்வில் விரைவெனவே தோன்றிவிடும்!

     

    Share
  • ஒற்றை இதயம் எத்தனைக் காயம்?

    -கவிஞர் காவிரிமைந்தன்

    அன்பின் அலைகள் தவழ்ந்து கிடந்தால்
    இன்ப நிலை தோன்றும்!
    ஆசை அலைகள் துள்ளி எழுந்தால்
    அடங்குதல் முறையாகும்!
    எங்கே மனிதன் எல்லைக்குள்ளே
    தன்னை வகுக்கிறான்?
    எல்லைகள் அங்கே மீறும்போது                             heart
    தொல்லைப் படுகின்றான்!

    சொல்லத் தெரிந்த மொழியிலெல்லாம்
    சொல்லிப் பார்க்கின்றான்!
    சொல்லாததுவே அதிகமென்று
    பின்னர் நினைக்கின்றான்!
    காலையில் எழுவதும் மாலையில் விழுவதும்
    கதிரவன் கணக்காகும்!
    கண்ணுக்குள்ளே கண்ணைவைப்பது
    கற்பனைச் செயலாகும்!

    காட்சிப் பிழைகள் கண்ணில் தோன்றும்
    காலத்தின் கட்டாயம்!
    கனவுகள் கலைவது காலையில் எழுந்தால்
    நிஜங்கள் தெளிவாகும்!
    தொட்டது எங்கே… விட்டது எங்கே…
    தொடர்ச்சி இங்கில்லை!
    புள்ளிகள் வைத்த கோலத்திலும்கூட
    புணர்ச்சிகள் கிடையாது!

    எனக்குள் நானே எழுப்பும் கேள்விகள்
    எல்லாமிங்கே அனுபவங்கள்!
    எண்ணிப் பார்த்து இன்னும் நடந்தால்
    எதிர்காலம் சுகமாகும்!
    கண்ணில்வழியும் நீருக்குமட்டும்
    களங்கங்கள் கிடையாது!
    மன கங்கை வழியும் நேரத்திலே
    மௌனங்கள் உடையாது!

    ஒற்றை இதயம் எத்தனை காயம்
    மனிதன் சுமக்கின்றான்!
    அத்தனைக்கும் காரணமறிந்து
    தனியே சிரிக்கின்றான்!
    எண்ணத் தேரில் கண்ணனை வைத்தால்
    வாழ்க்கைச் சீராகும்!
    எடுத்துச் சொன்ன கீதையின் சாரம்
    வாழ்க்கை நெறியாகும்!

    என்ன சாதியில் பிறந்தாய்
    என்பது கேள்வியில்லை!
    என்ன சாதிக்கப் பிறந்தாய் என்பதைத்
    தெளிந்தால் வாழ்க்கையில் தோல்வியில்லை!
    ஒவ்வொரு நாளும் உனக்களித்த
    இறைவனின் பரிசாகும்!
    உணர்ந்து நடந்தால் மனிதா
    உனைத்தானே உலகே வழி கேட்கும்!

     

    Share
  • கற்பதெப்போ?

    -கவியோகி வேதம்

    வானவில் வளைவில் எழும்ஏழ் நிறங்களை
    வாகாய்க் குழைப்பவன் நீயா?
    கூனல் இளம்பிறைச் சில்லில் அழகினைக்
    கூட்டும் சிற்பியும் நீயா?

    வண்ணத்துப் பூச்சியின் ‘ றெக்கையைப்’ பிடித்தே
    வர்ணம் தீட்டுவோன் நீயா?
    சுண்ணம் தீட்டாது புறாவினில் வெண்மையைச்
    சுடரவே விட்டவன் நீயா?

    என்னஓர் விந்தையும் இஃதுபோல் செய்யாமல்
    எத்தனாய்ப் பீற்றல்கள் நெய்பவனே!
    சின்னதோர் வேலைக்கும் ஊழல் பெரிதாய்ச்
    செய்திடும் தன்னல மானிடனே!

    மேகம் கறுக்கையில் மயில்நடம் ஆடியே
    மெலிதாய் மகிழ்வினை ஊட்டுதல்போல்
    தாகம்கொள் ஏழைக்கு நீரேனும் தந்துநீ
    தளர்ச்சி குறைத்துக் களித்ததுண்டா?

    பாதையில் போகையில் வாகனம் மோதினால்
    பார்த்துநீ ‘அவரை’யே காத்ததுண்டா?
    சோதனைச் சிக்கலில் மாட்டிய ஏழைக்குச்
    சுணங்கா(து) உதவிகள் செய்ததுண்டா?

    பாம்பினைக் கண்டதும் ஓயாமல் கத்தும்
    பருத்த குரங்கதன் செய்கையைப்போல்,
    தேம்பிப் புலம்பிடும் பாட்டிபோல் பேசும்நீ
    ‘தேவனாய்’ உயர்–வழி என்றுகற்பாய்?

     

    Share
  • இணைந்த இதயங்கள் …

    —கலைமகள் ஹிதாயா.

    “வாழ்கையில் துன்பம் வருவது இயற்கை அதை நான் மறுக்க வில்லை. ஆனால் தொடர்ந்து துன்பம் தான் வாழ்க்கையாகி விட்டாள்…வாழ்வதில் என்னடி அர்த்தம்….?”

    “பரீனா, வாழ்க்கை பூராகவும் நீ துன்பத்தைத் தான் அனுவிக்க வேண்டுமென்று இறைவன் தலையில் எழுதியிருந்தால், அதை நானோ, நீயோ தடுத்து நிறுத்த முடியுமா என்ன? “ஓடும் நதி வழியே ஒருத்தி மட்டும் விதி வழியே” என்று கவிஞர் கண்ணதாசன் எழுத எண்ணினாராம். ஆமாம், விதி வழி என்ற ஒரு வழி இருக்கத்தான் செய்கிறது. அதனை ‘இறைவழி’ என்று அழைத்தாலும் பிழை இல்லை என்றே எண்ணுகிறேன். எனவே, எந்த நேரத்தில் எது வந்தாலும் மனப்பூர்வமாக ஏற்றுக்கொண்டு வாழ்வது தாண்டி வாழ்க்கை. ஆகவே நாம் தான் நாம் மனத்தைப் பண்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும்.”

    அப்போ, காலமெல்லாம் கண்ணீர் வடித்துக் கொண்டு அவரோடு வாழ்வதற்காகவே என்னை அவரையே திருமணம் செய்யும் படி சொல்கிறாய்”…? பரீனா பரிதாபமாகக் கேட்டாள்.

    “என் உடலில் என் உயிர் உள்ளவரை என்னிதயத்திலிருந்து எந்தச் சக்தியாலும் உன்னைப் பிரிக்கவே முடியாது….உன்னைத் தவிர வேறு ஓர் ஆடவனின் நிழல் கூட என்னில்படுவதை ஒரு போதுமே விரும்பமாட்டேன் என்று, அன்று ஞாயிற்றுக் கிழமை பல்கலைக்கழக கேட்போர் ஹோல் மண்டபத்தில் வைத்து நஜீமிடம் சொன்னவற்றை இன்று கனவாக நினைத்து மறந்து போய் பேசுகின்றாய் என்று நினைக்கின்றேன். அன்று இதயத்திலே பாசம் படரும் போது சத்திய வாக்கை பனித் துளியாக தூவினாயே … நட்பு மலர் காதலாக செழித்து இல்லற வாழ்வில் நறுமணம் நல்லறமாக வீசவேண்டுமென்று எதிர் பார்த்தாயே … ஆனால் அது இன்று உனக்கெங்கே ஞாபகத்துக்குவரப் போகுது எல்லாமே காற்றோடு காற்றாக பறந்துவிட்ட தூசியாகிவிட்டதே” இர்பானா கிண்டலாகப் பேசினாள்.

    “இர்பானா, என் என் நிலைமையை உணராமல் ஏண்டி இப்படியெல்லாம் பேசுகின்றாய். “

    “நீ தான் பரீனா உன் நிலைமையை உணராமல் மூடத்தனமாக நிதானமிழந்து பேசுகிறாயா? பரீனா, கொஞ்சம் சிந்தித்துப்பார். நஜீம் வசதியாக இருந்த போது அவருக்கு காதலியாக இருந்து விட்டு இப்போ நீ ஓர் டாக்டராக மாறிவிட்டாய் என்பதற்காக அவரை விட்டு விலகி வாழ்கிறாயே மரம் விட்டு மரம் தாவும் குரங்குக்கும் உனக்கும் என்னடி வித்தியாசம்.”

    இர்பானா சொன்ன ஒவ்வொரு வார்த்தைகளும் பரீனாவின் உள்ளத்தை கரையான் அரிப்பது போல அரித்தது. பல்கலைக் கழக படிப்பை முடிந்தவுடன் திருமணம் செய்து கொள்ளத் துடியாத் துடித்தவர்களை பெற்றோர் பிரித்து வைத்தார்கள். பரீனா பெற்றோரின் கட்டுப் பாட்டுக்குளிருந்து மட்டக்களப்பு ஆதார வைத்தியசாலையில் டாக்டராக பணி புரிந்து கொண்டிருந்தாள். நஜீம் எதிர்புகளுக்கிடையில் பெற்றோரின் கட்டுப்பாடுகளை உடைத்தெறிந்து விட்டு தனிமையில் வாழத் தொடங்கினான்.

    நஜீம் கல்முனை உவெஸ்லி உயர்தரப் பாடசாலையில் ஆசிரியராகப் பணிபுரிந்தான். பரீனா நஜீம் இருவருக்கிடையில் கடிதத் தொடர்புகளுமின்றி ஒருவர் நினைவில் ஒருவர் வாழத் தொடங்கினார்கள். இன்பமே நிறைந்திருந்த அந்த இளஞ்ஜோடிகளின் இதயத்தில் திடீரென்று ஒரு நாள் துன்பம் தடவிப் பார்த்தது. நஜீம் பரீனாவின் தற்காலிகப் பிரிவு தாங்கமுடியாமல் அல்சரா புகைப்பதில் பெரிதும் ஈடுபாடு கொண்டான். இதன் விளைவு வயிற்றில் புண்களை உருவாக்கியது. திரும்பத் திரும்ப புகைத்ததால் அல்சராக் கூடி கடுமையாக பாதிக்கப்பட்டான். இதனால் அவதிப்பட்டுக் கொண்டிருந்த நஜீமை அவனது பெற்றோர் உடனடியாக மட்டக்களப்பு ஆதார வைத்தியசாலையில் சிகிச்சை பெறுவதற்காக அனுமதித்தார்கள்.

    பரிசோதனை செய்வதற்காக வார்ட் நோக்கி வந்த பரீனா நஜீமின் நிலைமையை அறிந்து மனவேதனைப்பட்டாள். பனித் துளிகளைப் போல் கண்ணீரை தூவினாள். நண்பி என்ற முறையில், இர்பானாவிற்கு தன்னால் இயன்ற உதவிகளையெல்லாம் செய்து வந்தாள் பரீனா. தன்னோடு ஓர் தாதியாகவும் சேர்த்துக் கொண்டாள். நஜீம் மீது உயிரையே வைத்திருந்த பரீனா, அவரது கீழ்த்தரமான இந்தச் செயலை நினைத்து நினைத்து இரவு நேரங்களில் தலையனையை ஈர மாக்குவதுடன் சுடுமணலில் துடிக்கும் புழுவைப் போல் துடித்தாள்.

    உடல் உணர்ச்சிகளை கட்டுப்படுத்த முடியாத நஜீம் அவள் காதைப் பிடித்து கட்டிலுக்கு அழைக்கும் போதெல்லாம் அவனது மூளைக்கு அதிகம் வேலை கொடுக்கக்கூடதென்பதற்காக விலகிப் போவாள். சில நேரங்களில் தன்னையும் மறந்து நஜீம் மீது கோபமடைவாள். நாளமையில் அவனது உடல் நிலை பரீனாவிற்கு தாங்க முடியாத துயரத்தையும், சிந்தனைகளையும் ஏற்படுத்தியது. தன் வாழ்க்கை சோகமான வரலாறாகிவிட்டதாக நினைத்தாள். கடைசியில் நஜீம் நினைவை விட்டு விலகி தனிமையில் வாழ முடிவெடுத்தாள்.

    “இர்பானா நீ என்ன சொன்னாலும் சரிடி; நான் எடுத்த இந்த இறுதி முடிவை நான் ஒரு போதும் மாற்றிக்கவே மாட்டேன்டி”.

    “பரீனா …..இப்பத்தாண்டி தெரியுது ….உன் நஜீமை விட்டு விட்டு எதுக்காக நீ ஓர் இறுதி முடிவு எடுத்துள்ளாய் என்பது. எப்படியாவது நஜீம் மூளைக்கு அதிகமான வேலை கொடுக்காமல் அவரை பழைய நிலைக்கு மாற்ற வேண்டுமென்ற என்ற எண்ணம் உனக்கு இருக்கு. தானும் மாற வேண்டுமென்ற எண்ணம் அவருக்கும் உண்டு. இவர் இனி பிழைத்து மனிதராக மாட்டாரோ என்று நீ நினைத்து இப்படி ஓர் முடிவை எடுத்துக் கொண்டாயோ? “

    “அப்படியொரு எண்ணம் என் மனதில் இருந்திருந்தால் எப்பவோ நான் அவரைவிட்டு விலகி என் பெற்றோர் பேசி பிடிவாதமாக கட்டிக் கொள்ளும்படி கூறும் சொந்த மச்சானை திருமணம் செய்திருப்பேன். இத்தனை வருடகாலமாக இவருக்காக நான் இப்படி வாழ்ந்திருக்கவே மாட்டேன்”.

    பரீனா சொல்லி முடித்து தலை நிமிர,  தாதி ஒருவர் வந்து அழைத்தாள். பரீனா எழுந்து சென்று நஜீமை பார்க்கச் சென்றாள்.

    நஜீம், “பரீனா, என்னை மன்னித்துக் கொள்ளுங்கள் என் வருத்தம் நல்லாச் சுகமாகி விட்டது. வீட்டுக்குச் செல்ல ஆசைப்படுகின்றேன். என் டிக்கட்டை வைத்தியசாலையிலிருந்து கட் பண்ணி விடுங்கள்”.

    சற்று நேர மௌனத்திற்குப் பின் பரீனா சொன்னாள் “நஜீம் வசதியான குடும்பத்தில் பிறந்த நீங்கள் சந்தோசமாக வாழ்ந்திருக்கலாமே? நான் உங்களுக்கு என்ன துரோகமா செய்தேன். இப்பே நீங்களாகவே நோயை தேடிக் கொண்டீர்களே”

    திடீரென்று பரீனா … பரீனா … என அழைக்கும் அழைப்பை கேட்டுத் திரும்பினாள்….அழைத்தவள் இர்பானா .

    ” என்னடி வந்திட்டியா?”

    “ஆமாடி “

    “எப்படி நஜீம் வருத்தமெல்லாம்?” இர்பானா கேட்டாள்.

    “கொஞ்சம் பரவாயில்லை இர்பானா “

    “பரீனா நஜீம் பாவம்டி, உன் பிரிவைத் தாங்க முடியாமல்தாண்டி அவர் இந்த நிலைக்கேத் தள்ளப்பட்டார். நீதாண்டி அவருக்கு நோய் ஏற்படக் காரணமாக அமைந்தவள்”

    இர்பானாவை முறைத்துப் பார்த்தாள் பரீனா, அவள் கண்கள் மட்டுமல்ல உள்ளமும் கண்ணீர் வடித்தது.

    “இதோ கேள் பரீனா….நஜீம் என் உடன்பிறந்த தம்பியடி. என் பெற்றோருக்கு இவன் மட்டுந்தாண்டி ஆண் செல்வம். என் தாய் இவனை கண்ணை இமை காப்பது போல் காத்து வந்தாள். என் தாய் காலமாக தந்தை இன்னும் ஓர் பெண்ணை திருமணம் செய்து கொண்டவர், இவனையும் கூடவே கூட்டிச் சென்று இந்த நிலைமைக்கு படிக்கவைத்தார். நான் என் சிறிய தாயிடம் இணைந்து கொண்டேன். அதனால் எங்கள் இருவரது பாசங்களும் பிரிவில் வாடியது என் தம்பியின் தரத்திற்கும், என் ஏழ்மையின் நிலைக்கும் இடைவெளிகள் பல…. அதனால்தாண்டி பரீனா என் தம்பியிடம் நான் யார் என்பதை காட்டிக் கொள்ளவில்லை. உன் மனதை விட மேலாக என் மனம் வேதனைத்தீயில் எரிந்து கொண்டிருக்கிறது.”

    “இர்பானா…..அப்போ நீ என் மைனியாடி….? ஏண்டி இத்தனை வருடமும் என்னிடம் மறைத்தாய்….” இறுக கட்டிப் பிடித்துக் கொண்டு இர்பானாவின் தலையை தடவிக் கொண்டே அழுதாள்.

    “இர்பானா என் வாழ்க்கையில் தான் துன்பமும்,வேதனையும் நிறைஞ்சிருக்கின்னு நினைச்சுக்கிட்டிருந்தேன். அது உன்னுடைய வாழ்க்கையிலேயும் நிறைஞ்சிருக்கு என்பதை இப்போ நான் தெரிஞ்சுக்கிட்டேன். இன்னும் சொல்லப் போனால், துன்பத்தின் மத்தியில் தான் இன்பமே உண்டு என்பதையும் புரிஞ்சுக்கிட்டேன்……இனிமேல் என்னவரை….ஆமாம், உன் ஆசைத் தம்பி நஜீமை விட்டுப் பிரிந்து ஒரு நிமிடம் கூட விலகி வாழவே மாட்டேன்னம்மா உறுதி”

    கன்னத்தில் கொட்டிக் கொண்டிருந்த கண்ணீர் துளிகளை துடைத்துக்கொண்டே பரீனா இர்பானாவை அழைத்துக் கொண்டு நஜீமை பார்க்கச் சென்றாள். இர்பானா நஜீமை கட்டியணைத்துக்கொண்டு ஆனந்தக் கண்ணீர் வடித்தாள் நஜீம் ஒன்றும் புரியாது விழித்தான்.

    பரீனா விடயத்தை விபரமாகச் சொன்னாள். இருவர் கண்களிலும் கண்ணீர் வழிடிந்தோடின. அது ஆனந்தக் கண்ணீர்தான்.

    இர்பானா நஜீமிடம், ” தம்பி, பரீனா ஓர் பெயர் பெற்ற தரமான டாக்டர். இறைவன் துணையால் அவள் உன் நோயை சுகப்படுத்துவாள். முதலில் நீ என்னில்லம் போக வா……இரவைக்கே உங்கள் இருவரையும் நான் மனப்பூர்வமாக இணைத்து வைக்கின்றேன்”, என்று அன்போடு அழைத்தாள். பக்கத்து வீதியில் அமைந்திருந்த ஹோட்டலில் இருந்து வானலை ஊடாக….,
    நல்வாழ்த்து நான் சொல்வேன்………
    நல்லபடி வாழ்கவென்று….
    கல்யாணக் கோயிலிலே
    கணவன் ஓர் தெய்வம்மா……
    எனும் பாடல் தவழ்ந்து கொண்டிருந்தது.

    Share
  • குறளின் கதிர்களாய்…(63)

    -செண்பக ஜெகதீசன்

    களித்தானைக் காரணங் காட்டுதல் கீழ்நீர்க்
    குளித்தானைத் தீத்துரீஇ யற்று. (திருக்குறள்:929 – கள்ளுண்ணாமை)

    புதுக் கவிதையில்…

    விளக்கு வைத்துக்
    குளத்தில் விழுந்தவனைத்
    தேடிடும்
    வீணான செயல் போன்றதே,
    காரண காரியம் காட்டி
    அறிவுரை சொல்லிக்
    குடிகாரனைத்
    திருத்த முயல்வதும்…!

    குறும்பாவில்…

    குடித்தவன் திருந்தச்சொல்லும் அறிவுரையும்,
    குளத்துநீரில் விழுந்தவனைத் தேடக்
    கொளுத்திடும் பந்தமும் பயனில…!

    மரபுக் கவிதையில்…

    குளத்து நீரில் விழுந்தவனைக்
       கண்டு பிடித்துக் கரையேற்ற
    விளக்கு கொளுத்தித் தேடுதல்போல்
       வீணாம் செயலது ஏதுமில்லை,
    அளவை மிஞ்சிக் குடிப்பவர்க்கே
       அறியக் காரணம் சொன்னாலும்
    இளகி மனமது திருந்தாரே,
       இதுவும் அதுபோல் வீண்தானே…!

    லிமரைக்கூ…

    விழுந்தவனை விளக்குடன்தேடிப் பயனில்லை நீரில்,
    குடித்தவனைக் காரணம் பலசொல்லித்
    திருத்திவிடப் பார்ப்பதிலும் பலனேதுமில்லை பாரில்..!

    கிராமிய பாணியில்…

    தேடாத தேடாத
    தண்ணிக்குள்ள தேடாத,
    உழுந்தவனக் கண்டுபுடிக்க
    வெளக்குவச்சித் தேடாத,
    பந்தம்வச்சித் தேடுனாலும்
    பலனேதும் கெடயாதே…

    அதுபோல,
    சொல்லாத சொல்லாத
    காரணமெல்லாஞ் சொல்லாத,
    கள்ளுகுடிச்சவன் திருந்தமாட்டான்
    காதுலயும் வாங்கமாட்டான்,
    சொல்லாத சொல்லாத
    நல்லவார்த்த சொல்லாத…

    தேடாத தேடாத
    தண்ணிக்குள்ள தேடாத…!

     

    Share
  • தனிமை!

    -மெய்யன் நடராஜ், இலங்கை

    வாலிபத்தைத் தின்று தீர்த்து 
    வயோதிகத்தின் நுழைவாயிலில் நின்று 
    வரவேற்புச் செய்கிறது தனிமை! 

    ஞாபகச் சிறகசைத்து 
    அண்டங்கள் தாண்டிப் 
    பறக்கத்தொடங்கி விட்டது அது! 

    நிழலின் கரம் பிடித்து 
    நெடுந்தூரம் போன பின்னும் 
    இளைப்பாற இடம்தேடி 
    ஏக்கத்தில் தவிக்கத் தொடங்கியும் விட்டது! 

    துயரங்களின் சுரம் பிரித்துத் 
    துக்கங்களால் இசை அமைத்துத் 
    தோல்வியின் பாடல்களும் 
    பாடிக் கொள்கிறது! 

    இதயத்தைச் சுட்டெரிக்கும் 
    வாழ்வின் அவஸ்தைகளோடு 
    விடைகள் இல்லாத கேள்விகளின் 
    பாரம் சுமந்து 
    புன்னகை தொலைத்து 
    நாளையைப் பற்றிய போராட்டங்களோடு 
    புறப்பட்டுப் போகிறது! 

    மௌனத்தின் புலம்பல்களோடு 
    மயானத்தை தழுவத் துடித்து 
    ஊமையாய் ஊர்வலம் போகிறது ஒரு 
    ஊதாரித் தனிமை!

     

    Share
  • தாய்மை (2)

    ஜெயஸ்ரீ ஷங்கர்

    lfopy_199381

    தாய்மை தாங்கும் அச்சாணி
    வெறும் கவிதைக்குள்
    அடங்கி விடுமா தாய்மை…?

    உதிரம் பகிர்ந்த உறவுகளின்
    உணர்வை ஆணிவேராக
    இதயம் புகுந்து ஊன்றி
    விழுதுகள் மண் தொடும்
    நங்கூரம் தாய்மை..!

    இளமையில் இனிமையானது
    முதுமையில் தனிமையானது
    கடமையில் மேன்மையானது
    பொறுமையில் பூமியானது
    தூய்மையான கருணையே தாயானது..!

    சுழலும் பூமிக்கு அச்சாணி
    தவிக்கும் இதயத்தின் தோணி
    இலக்கில் உயர்த்தும் ஏணி..
    குடும்பத்தைக் காக்கும் ஜீவ ஊருணி..!

    மேன்மை கண்ட தாய்மை
    மென்மை கொண்ட பதுமை
    வறுமை இடத்தும் பெருமை
    கொள்ளும் அவள் அருமை
    மங்கை கொண்ட மகுடம் தாய்மை ..!

    கொட்டிக் கொடுத்தாலும்
    கிட்டாத சிம்ஹாசனம்
    அடையாளம் இல்லாத
    ஆத்மீக ரகசியம்..தாய்மை ..!

    வெடித்த பாறையில் பச்சிலை போல்
    விரிந்த வானத்தின் கார்மேகம் போல்
    பொங்கும் கடலின் தொடர் அலைபோல்
    இறைவன் தந்த சீதனம்..தாய்மை..!

    உன்னதத்தை உன்னதத்தால் உன்னதமாக்கும்
    உருவுக்குள் அடங்கி விடாது
    உணர்வுக்குள் முடங்கி விடாது
    கவிதைக்குள் வீழ்ந்து விடாது…தாய்மை ..!

    உயிருக்குள் உயிராக
    உலகுக்கே உயிராக
    பெருஞ்ஜோதியின் வரமான
    பெருங்கருணையல்லவா..தாய்மை ..!

    Share
  • படக் கவிதைப் போட்டி – 4

    பவள சங்கரி

    அன்பிற்கினிய நண்பர்களே!

    வணக்கம். கண்ணையும், கருத்தையும் கவரும் படமொன்றைக் கண்டவுடன் உங்கள் உள்ளத்தில் கவிதை ஊற்றெடுக்கும் திறமை கொண்டவரா நீங்கள்?

    16483711086_5e9d5432f1_z

     

     

    நித்தி ஆனந்த் எடுத்த இந்தப் படத்திற்கு ஒரு கவிதை எழுதுங்கள். இதனை நம் வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பு ஆசிரியர் திருமதி சாந்தி மாரியப்பன் தேர்ந்தெடுத்து அளித்துள்ளார்.

    இந்த ஒளிப்படத்திற்கு ஏற்ற கவிதையை நல்ல தலைப்புடன் பின்னூட்டமாக இடலாம். ஒருவரே எத்தனை கவிதைகள் வேண்டுமானாலும் எழுதலாம். வரும் சனிக்கிழமை (21.03.2015) வரை உங்கள் கவிதைகளை உள்ளிடலாம். அவற்றில் சிறந்த கவிதையை முனைவர் அண்ணாகண்ணன் தேர்வு செய்வார். ஒவ்வொரு வாரமும் சிறந்த கவிஞர் ஒருவர் தேர்ந்தெடுக்கப்படுவார். ஒருவரே பல முறை பங்கு பெறலாம். இவ்வாய்ப்பு சிறந்த கவிஞராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்படும் கவிஞர்களுக்கும் உண்டு. 12 மாதமும் தேர்வுபெறும் ஒளிப்படக் கலைஞர் / கவிஞர்களிலிருந்து ஆண்டின் சிறந்த கலைஞரும், கவிஞரும் தேர்வு பெறுவார்கள். ஒளிப்படத்திலிருந்து தாக்கமும் தூண்டுதலும் பெற்று எழும் அசல் படைப்புகளை ஊக்குவிப்பதே இதன் நோக்கம். இது, கவிஞர்களையும் கலைஞர்களையும் கண்டறிந்து ஊக்குவிப்பதற்கான அடையாளப் போட்டி; வெற்றி பெறுபவர்களுக்குப் பரிசளிப்பு இருக்காது; பாராட்டு மட்டுமே உண்டு. ஆர்வமுள்ளவர்களைப் பங்கு பெற அழைக்கிறோம்.

     

     

    Share
  • இழக்கக் கூடாததை இழந்தவர்களாய்!

    -கலைமகள் ஹிதாயா ரிஸ்வி

    உண்மை என்று நம்பியதற்காக
    வெற்றி பெறுவதற்குமுன்
    தீர்த்து விடவா
    இத்தனைப் பட்டாசுகளையும்
    தீர்த்துக் கட்டினாய்?

    தீமைகள்
    நல வழிப்பட்டதென்று
    எமது
    தியாக வரலாற்றின்
    தீர்வுகள்
    இருண்ட சாம்ராஜ்யங்கள்! 

    நமது
    சாவகாசங்கள்
    புஸ்வாணங்களும்
    பட்டாசுகளுந்தான்!
    அதனால்தான்
    நமது பட்டுக்களின் மேல்
    இச்சை தீர்க்கிறான்
    பக்கத்து வீட்டான்! 

    எட்டிப் பாருங்கள்
    எத்தனை யுவதிகள்
    இழக்கக் கூடாததை இழந்தவர்களாய்!

    பொத்திப் பொத்தி வளர்த்தானே
    நம் சகோதரன் – இன்று
    புட்டுக் கொண்டு வருவது
    வீரத்தின் விரல்கள் மட்டுமல்ல
    கதுப்புகளை நனைக்கும் கண்ணீரும்தான்! 

    கட்டுப் போட்டானே
    அச்சம், மடம், நாணம் என்று
    கசக்கிப் போட்டானே – கயவன்
    இச்சை கொண்ட மிருகம் என்று! 

    அமைதி காக்க அத்தாட்சிப் பத்திரங்கள் அதற்கு
    ஏந்தி வந்தான் துப்பாக்கியந்திரங்கள் -இந்தத்
    தப்பான தாத்பரியங்களுக்குத்
    தார்மீகத்தில்
    தியாகத் தீட்சைகள்! 

    அமைதி  ஒப்பந்தங்கள் – இவை
    அரசியல் தீப்பந்தங்ள் – அதில்
    நாம் இழந்தது உரிமைகளல்ல
    இராஜ தந்திரங்கள்
    இராணுவ ரகசியங்கள்! 

    தட்டி எழுப்பியவனே – எம்மைத்
    தட்டி உறங்க வைத்து விட்டுக்
    குரல் வளையை அறுத்துக்
    குருதி குடிக்கின்றான்! 

    காந்தியத்தின் தாயகமே
    கோர வெறியர்களை – நீயும்
    கொள்கைக் கொத்தர்களென்று
    கௌரவிக்கின்றாயே?!

    ஓ…!
    “கொல்” கைக் கொத்தர்கள்
    சேர்ந்து துகிலுரியும்
    கிருஸ்ண பரமாத்மாக்கள்!  

     

    Share
  • படக் கவிதைப் போட்டி – 3இன் முடிவுகள்

    அண்ணாகண்ணன்

    சிலை வணக்கம் புரியும் சிறுவனின் மனத்தில் புகுந்து, கலை மணக்கும் கவிதை வடித்த அன்பர்களுக்கு வாழ்த்துகள். புதுவை சரவணன் எடுத்த நிழற்படத்தின் சாரத்தை நிஜப் படமாய் எழுத முயன்றீர்கள்.

    16720185552_5ebd517bcb_o

    தெய்வத்தை வணங்கும் தெய்வம் என்று முகநூலில் ராமன் ஜனனியும் ஒரு தெய்வம் கடவுளை வணங்குகிறது…! என்று வேலுச்சாமியும் வர்ணித்தது, இந்தப் படத்திற்கான அழகிய தலைப்பு.

    வீட்டுச் சிக்கல்களையும் நாட்டுச் சிக்கல்களையும் சொந்தச் சிக்கல்களையும் தீர்க்க, இந்தச் சிறுவன் கடவுளை வேண்டுவதாக, கவிஞர்கள் அடுக்கிய விதத்தைக் கண்டோம். அதில்

    எப்போதும் இதையே பேசிடாமல்
    என்னை அவர்கள் கொஞ்சிடணும்

    என எஸ்.பழனிச்சாமியும்

    உன்னை வேண்டுவேன் படைத்தவனே
    உலகினில் வேண்டாம் அனாதைகளே…!

    என செண்பக ஜெகதீசனும் தீட்டிய வரிகளை ரசித்தேன்.

    எனினும் ஒரு முழுக் கவிதை என்ற அளவில் பார்க்கையில், பி.தமிழ்முகிலின் படைப்பு என்னை அதிகம் கவர்ந்தது.

    ஓட்டின் இடுக்கில் சின்னஞ்சிறு கூட்டில்
    சிட்டுக்குருவியும் குஞ்சுகளும்
    சுகமாய் தான் வாழனும்
    பூனையிடமிருந்து காத்திடனும் சாமியே!

    கோழிக் குஞ்சையும் வாத்து குஞ்சையும்
    பருந்து காக்கையிடம் இருந்து
    பத்திரமா காக்க வேணும் – அவையும்
    என் கண் முன்னே சிறகடிச்சு பறக்கனும்!

    கன்றுக் குட்டியும் ஆட்டுக் குட்டியும்
    என்னைக் கண்ட மறு நொடியே
    துள்ளி ஓடி வந்திடனும்
    அன்புடன் நானும் அணைத்திடனும்!

    சின்னச் சின்ன ஆசைகளின்
    சின்னஞ்சிறு பட்டியலிது
    பட்டியல் வளரும் வேளைதனில்
    பட்டென்று சொல்லிடுவேன் உன்னிடமே!

    பொய் பொறாமை புரட்டும் தான்
    என் மனதை அண்டாது காத்திடனும்
    அன்பும் பண்பும் எந்நாளும்
    குறையாது நானும் வாழ்ந்திடனும்!

    நாளும் உன்னைச் சந்தித்தே
    நலமும் கேட்டு மகிழ்ந்திடுவேன்
    நலமும் வளமும் உலகமெலாம்
    நிலைத்திடவே வேண்டிடுவேன்!

    இவற்றைச் சின்னஞ்சிறு ஆசைகளாகப் பார்த்தாலும் அர்த்தம் உண்டு. அதே நேரம், குறியீடுகளாகப் பார்த்தாலும் பொருள் உண்டு. மேலும் கடவுளை நலம் கேட்பது ஓர் அழகு என்றால், தனக்காக வேண்டாமல், உலகமெலாம் நலமும் வளமும் நிலைத்திட வேண்டுவது, இன்னும் அழகு. வேண்டும் என்பதன் பேச்சு வழக்கு வேணும் என்றே இருக்க வேணும். மூன்று சுழியை இரண்டு சுழியாக்கினாலும், கவிதை அம்சத்துக்காக, இந்த வாரத்தின் சிறந்த கவிஞராகப் பி.தமிழ்முகிலைத் தேர்ந்தெடுக்கிறேன்.

    அத்தனை பேரும் கடவுளை வேண்டுகையில், கடவுளே குழந்தையிடம் உரையாடுவது போல் மாற்றி யோசித்ததோடு மட்டுமின்றி,

    குட்டிச்செல்லமே…!
    கூடவே நானிருப்பேன் – உன்
    குட்டித்தோழனாக…!

    எனக் கடவுளைக் குட்டித் தோழனாக்கிய தனுவை இந்த வாரத்தின் குறிப்பிடத்தக்க கவிஞராக அறிவிக்கிறேன்.

    தமிழ்முகிலுக்கும் தனுவுக்கும் பாராட்டுகள். பங்கேற்ற அனைவருக்கும் வாழ்த்துகள்.

    Share
  • நான் அறிந்த சிலம்பு – 157

    -மலர் சபா

    மதுரைக் காண்டம் – 04. ஊர் காண் காதை

    அங்காடி வீதி

    இரண்டு உருளையுடைய வண்டிகள்,
    மூடு வண்டிகள், அழகிய தேர் கொடிஞ்சி,
    உடலுக்குத் தேவையான கவசம்,                                      weapons.
    அனைவராலும் விரும்பப்படும்
    மணிகள் பதிக்கப்பெற்ற அங்குசங்கள்,
    தோலால் செய்யப்பட்ட கைகளுக்கான உறைகள்,
    இடுப்பில் அணியும் கச்சை உடைகள்,
    வளைதடிகள், வெண் சாமரங்கள்,
    பன்றிமுகக் கேடயங்கள்,
    சிறிய கேடயங்கள்,
    காட்டின் உருவம் பொறித்த கேடயங்கள்,
    குத்தும் கோல்கள்…

    செம்பு மற்றும் வெண்கலப் பொருட்கள்,
    கயிற்றால் முடிந்த பொருட்கள்
    நெட்டிப் புல்லால செய்யப்பட்ட மாலைகள்,
    ஈர்வாள் முதலிய கருவிகள்,
    தந்தத்தைக் கடைந்து செய்த வேலைப்பாடுகள்,
    வாசம் மிக்க புகைக்கான பொருட்கள்,
    பல வகைச் சாந்துகள்,
    பூவால் கட்டப்பட்ட மாலைகள்…

    இந்தப் பொருட்கள் அனைத்தும்
    ஒன்றுக்கொன்று வேறுபாடு தெரியாதபடி
    அனைத்தும் தம்முள் கலந்து கிடக்கின்ற
    அங்காடி வீதிகள்…

    இவ்வீதிகள் அரசரும் கண்டு மகிழும் வண்ணம்
    செல்வச்செழிப்பை உடையனவாய் இருந்தன.
    இவ்வீதிகளைக் கண்டுகொண்டே
    கோவலன் சென்றான்.

    அடிப்படையாக அமைந்த சிலப்பதிகாரத்தின் வரிகள் இங்கே: 168 – 179

    http://ilakkiyam.com/sangailakkiyam/23-tamil/iyal/sangailakkiyam/pathinenmerkanaku/ettuthogai/pura-nanooru/1134-oorkankathai–

    படத்துக்கு நன்றி: கூகுள்

    Share
  • காதல் இனிது!

    -ஆர். எஸ். கலா

    இரு கண் நோக்கியதும் ஒரு ஈர்ப்பு
    இரு இதயம் இடம் மாறியதும் ஒருவித வியர்ப்பு
    இரு மனமும் இணைந்ததும் ஒருவிதத் தவிப்பு
    இரு வீட்டாரும் சம்மதித்ததும் ஒரே குதூகலிப்பு!

    இருகரம் இணைந்ததும் இல்லறம்
    இரு உடல் இணைந்ததும் இன்பம்
    இரு உயிர்களும் ஓர் உயிரானதும்
    விருப்பு வெறுப்பு சமபங்கு!

    காதல் என்னும் நாடகம் அரங்கேற்றம்
    கண்டது கணவன் மனைவியாக மேடையிலே
    தனிமையில் நோக்கிய கண்கள் இரண்டும்
    கைகோத்தது உறவினர் முன்னிலையிலே!

    முக்கனியும் செங்கரும்பும் என்ன இனிமை
    இக்குடும்பத்தில்  இனியது இனியது காதல் அல்லோ
    இவர்கள் இருக்கும் இடத்தில் பொழிந்து
    விடும் காதல் மழை அல்லோ!

    கனியான காதல் இனிப்பாகும்
    கலையாத கனவாய்  நிலையாகும்
    கணவன் கண்ணுக்கு நிலவாக மனைவியும்
    மனைவி நெஞ்சத்தில் சிலையாகக் கணவனும்
    காதல் காவியம் படிக்கலாம் இல்லறத்தில்
    படிப்படியாக!

    நம்பிக்கை என்னும் செடியில்
    பூக்கும் காதல் மலர் கொடுக்கும்
    இனிய காதல் கனியை இறுதி மூச்சை
    நிறுத்தி இறைவன் யாராயினும்
    இருவரில் ஒருவரை  அழைக்கும் வரை!

     

    Share
  • அந்தமானைக் காண வாருங்கள்!

    -ரா. பார்த்தசாரதி

    அந்தமானின்  அழகே  அழகு அதன் இயற்கை அழகைப் பருகு
    தென்னையும், கமுகும் ஒன்றோடுஒன்று கைகோர்த்து நிற்கும்
    கடலின் நடுவே நிற்கும் தீவாய்  நமக்குக் காட்சி  அளிக்கும்
    மனிதனின்   மனஅமைதிக்கு ஓர் உறைவிடமாய் இருக்கும்!   andaman

    வெள்ளி அலை மேலே  துள்ளி விளையாடும் கயல்கள்
    கடல் அடியில் சென்று  கடல் இனங்களைக் காணும் மக்கள்
    நீச்சல் தெரியாதவன் கூடக் கடல் அடியில் நடை போடுகிறான்
    அங்கே தன்னைச் சுற்றி வரும் மீன்களைக் கண்டு களிக்கின்றான்!

    சிறு படகும் இயந்திரப் படகும் பயணிக்கும் மக்கள்  கூட்டம்
    மனிதனுக்கு இயற்கை அழகை  மகிழ்வுடன் காண ஓர்  நாட்டம்
    கடலோரக் கவிதைகள் எழுத  மனிதனுக்கோர்  கண்ணோட்டம்
    காண்பதைக் கவிதை ஆக்குவதே  கவிஞனுக்குக் கொண்டாட்டம்!

    அந்தமான்  சிறையில் நமது தியாகிகள் பட்ட துன்பம்
    இதனைப் பொருட்காட்சியாக அமைத்த  விதம்
    சுதந்திரத்திற்காக அவர்கள்  சிந்திய ரத்தமும், தியாகமும்
    இன்று அதனை நினைக்காவிட்டால் நம் மனம் கலக்கமுறும்!

    சுற்றுலாப்  பயணிகள் கடற்கரையினைக் கண்டு களிக்கும் தீவு
    இரு தீவானாலும் ஒன்றில் பழங்குடியினர் வாழும் தீவு
    தேசத் தியாகிகள் பட்ட துன்பங்களைச் சித்தரிக்கும் தீவு
    நாட்டைவிட்டுத் தள்ளி இருப்பினும் தனித்தன்மை கொண்ட தீவு!

     

    Share