Blog

திவாகர்

 

கோம்டி கோபமாகச் சொன்னாள். சுந்தர் எழுந்தான்.

“நான் கல்யாண் என் அண்ணங்கிற ஒரு உரிமைல சொன்னேன். எனக்கு மனசாட்சிக்கு விரோதமில்லாம என் மனசுல இருக்கறதை அப்படியே சொல்லிட்டேன். நிஜமாவே என் மன பாரம் இறங்கிடுச்சு இப்போ. நான் ஸ்டேட்மென்ட் இன்னிக்கு ராத்திரிக்குள்ள எழுதறேன். இனிமே என்னால நடந்ததை மறைக்கமுடியாதுதானே.. இப்போ நான் சொன்ன உண்மையை அப்படியே எங்க வேணும்னாலும் சொல்லமுடியும். நான் வரேண்டா கல்யாண்.. நாளைக்கு என் ஸ்டேட்மெண்டோட வரேன். பார்ப்போம் மேடம் கோமதி!”

 

“நான் கோம்டி!”   என்றாள் அவள் சற்று கோபத்துடன். “இன்னும் ஒரே ஒரு கேள்வி மிஸ்டர் சுந்தர்.. இப்போ மாமாவோட அந்த ஆபிள் மொபைல் யார்கிட்டே இருக்கு.?”

 

“அது ரொம்ப குழப்பமா இருக்கு மேடம். அதை நான் அப்பறமா மாமா கையிலே பார்க்கவே இல்ல.. நானும் அவரை எத்தனையோ தடவை அதப் பத்தி கேட்கலாம்னு பார்த்தேன். ஆனா மாமா சந்தர்ப்பம் கொடுக்கவே இல்லை.”

 

“ஓ! ஆச்சரியமா இருக்கே.. அந்த ஃபோனைப் பத்தித் தெரிஞ்சவர் ரெண்டு பேர். ஒருத்தர் உங்க மாமா.. இன்னொண்ணு நீங்க.. ஆனா நீங்க சொன்ன அத்தனை விஷயங்களுக்கு ஆதாரம் அந்த ஃபோன்.. அது வேணுமே. இந்த ப்ரூஃப் இல்லேன்னா மாமா பேருல நீங்க இட்டுக்கட்டின கதையா போயிடும் மிஸ்டர் சுந்தர்.. அந்த ஆபிள் மொபைல் எங்க போச்சுங்கறதைக் கண்டுபிடிக்கணும்.”

 

அவன் தலையாட்டிக்கொண்டே சென்றுவிட்டான்.

 

கல்யாண் வெறுப்புடன் சொன்னான்.

“பாருங்க.. அவனோட மனசு பாரம் இறக்கிட்டானாம். எனக்குத் தலையே வெடிச்சுடும் போல இருக்கு. ”

 

“முரளியும் சரி, சுந்தரும் சரி, எல்லா விஷயமும் சொன்னாங்க.. ஆனா கொலையைப் பத்தியே சரியாப் பேசலை.. ரெண்டு பேர் மேலயும் தனித்தனியாவே கேஸ் போட்டாக் கூட அவங்க ரெண்டு பேருமே தனித்தனியாவே கொலை பண்ணாங்கன்னு போலீஸால் ப்ரூவ் பண்ணமுடியும். ஆனா இறந்தது ஒத்தர்தானே.. ரொம்ப கன்ஃபூஷன்ல போயிண்டுருக்கே மிஸ்டர் கல்யாண்.”

 

‘சரிதான்’ எனச் சொல்லி சிரித்தான் ரவி. “கோம்டி.. நீ ஒண்ணு பண்ணலாம்.. இவங்க ரெண்டுபேருக்குமா டாஸ் போட்டுப் பார்த்துட்டு தலை விழுந்தா அவனே குற்றவாளின்னு சொல்லி ஈஸியா ப்ரூவ் பண்ணிடலாம். இந்த கேஸும் முடிஞ்சாமாதிரிதான்.”

 

கல்யாண் கன்னத்தில் கை வைத்து உட்கார்ந்திருந்தான். அதே சமயம் கோம்டி மொபைலில் நிறைய மெஸேஜ் வரும் சப்தங்கள் கேட்டதால் தன் மொபைல் ஃபோனை எடுத்துப் பார்த்தாள். வந்த மெஸேஜ்களைப் படித்து விட்டு கல்யாணைப் பார்த்தாள்.

 

“கல்யாண்! இன்னிக்கி லஞ்ச்சுக்கு முன்னாடி நான் ஸ்டேஷன் போயிருந்தேன். அங்க இன்ஸ்பெக்டர் மோகனோட பேசினேன்..”

 

போலீஸ் ஸ்டேஷன்.

 

“சீக்கிரம் இந்தக் கேஸ் விஷயத்துல ஒரு முடிவுக்கு வரணும். நீங்க என்னென்ன கண்டுபிடிச்சிங்க? அந்த சுமதியைப் பாத்தீங்களா? கந்தசாமியோட ஃபோன் ரொம்ப ஓல்ட். அதுல இருக்கற நம்பர்லாம்  நமக்குத் தெரிஞ்சவங்க நம்பர்தான்.. இந்த ஸ்மார்ட் ஃபோன் காலத்துல இப்படியும் ஒரு ஓல்ட் ஃபேஷன் மனுஷனான்னு ஆச்சரியப்பட்டேன். அவர் உலகம் ரொம்ப சிறிசு போல இருக்கு. இந்த ஃபோன் நம்பர்லாம் நமக்கு உபயோகப்படாது. இந்தாங்க சிதம்பரம் ஃபோன் நம்பர். நாங்க இன்னும் பேசல. நாங்க பேசினாலும் சரியா சமாதானம் கிடைக்காது. அந்தம்மா பேரு சூடாமணி. அங்க ரஞ்சிதான்னு யாரும் இல்லே.  நீங்க வேணா பேசிப் பாருங்க..”

 

“தேங்க்ஸ் சார். நான் பேசறேன். இந்த விவகாரத்துல இன்னும் ரெண்டு நாள்ல நமக்கு ஒரு தெளிவு கிடைக்கும்னு நான் நம்பறேன். பார்ப்போம்.”

 

“உங்களுக்கு இதுவரை கிடைச்ச தகவல்ல ஏதேனா லீட் கிடைச்சுதா? இவனாதான் கொலைகாரனா இருக்கலாம்னு சந்தேகப்பட்டா கூட சொல்லுங்க.. நான் அவனை எஸ்கேப் ஆகாம இருக்கறதுக்கு ஒரு போலீஸை அனுப்பிச்சு கண்காணிக்கச் சொல்லிடறேன்..”

 

“இன்னும் ரெண்டு நாள் போகட்டும் சார்.. நானே கேட்கிறேன். இந்த சூடாமணியும் சரி, வேற யாராக இருந்தாலும் அவங்களை விசாரிக்கறச்சே ஒருவார்த்தை ‘இன்ஸ்பெக்டர் மோகன்’ இந்தக் கேஸ்ல ரொம்ப கவனமா இருக்கார்னு நான் சொல்லலாமா சார்.. போலீஸ்ங்கற ஒரு வார்த்தை அவங்களை பொய்யைக் கம்மியா பேச வைக்கும்.. பொய்யை கம்மியா பேசறச்சே உண்மைங்க கொஞ்சம் ஜாஸ்தி வரும்.. அதனாலதான் கேட்கறேன்”.

 

“கோமதி..” இன்ஸ்பெக்டர் பேசுமுன் ஞாபகப்படுத்துகிறாள்.

 

“இல்ல சார்! கோம்டி..”

 

“கோம்டி! உங்க மேல நம்பிக்கை ஜாஸ்தியா இருக்கு. நீங்க தாராளமா போலீஸ்ங்கிற வார்த்தையையும் இன்ஸ்பெக்டர் மோகன் விசாரிக்கச் சொல்றார்ங்கிற வார்த்தையையும் யூஸ் பண்ணிக்கலாம். ஆனா எனக்கு எல்லாத் தகவல்களையும் அப்படியே சொல்லணும்..”

 

“நிச்சயமா சார்.. எப்படியானாலும் ஃபைனல் அதாரிடியே நீங்கதானே..?”

 

“எஸ்.. தேங்க் யூ.!”

 

மறுபடியும் நிகழ்காலத்துக்கு வருகிறாள் கோம்டி. கல்யாண் வீடு

 

கல்யாண்! நான் இங்க வரும்போதே சூடாமணிகிட்டே பேசிட்டுதான் வந்தேன். அப்பதான் தெரிஞ்சது.. சுந்தர் அந்தப் பணத்தை அவளுக்குத் தரலேங்கறது.. ஆனா இந்த சூடாமணி திருச்சில குழந்தைங்க ஆசிரமத்தை சூபர்வைசரா பார்த்துட்டு வரச்சே இந்த கந்தசாமி, ஸாரி, உங்க பெரியப்பா அவளோட சினேகிதம் வெச்சிருக்கார். ஆசிரமத்துக்கு நிறைய ஹெல்ப் பண்றவர் போல. சூடாமணியோட பொண்ணு பிரியாவை அவள் இஷ்டத்துக்கு விரோதமா பணிய வெச்சிருக்கார், முரளி சொன்னாப்பல அதே கதையைத்தான் சூடாமணியும் சொன்னாள். ஆனா பிரியா விஷயத்தை விட இன்னொரு முக்கியமான விஷயம் என்னன்னா இந்த சூடாமணியை கன்வின்ஸ் பண்ணி குழந்தைங்க சில பேரை சென்னைல படிக்கவெக்கறேன்னு இங்க பாலபாலிகா ஆசிரமத்துக்கு அனுப்பி வெச்சு படிக்க வெச்சிருக்கார். ஆனா இங்கயும் அந்த ஆசிரமத்துக்கு இவர் டொனேஷங்கிற பேருல கொடுத்து இவரோட காம லீலையை செஞ்சிருக்க வாய்ப்புண்டு.”

 

“ஆனா சுந்தர்தானே இவர் இங்க வர்றதுக்கு முன்னாடிலேர்ந்து அந்த ஆசிரமத்து விஷயம் இவர் சார்பா பார்த்ததா சொன்னான். இவனுக்கு எவ்வளோ தூரம் சம்பந்தம்னு தெரியலியே கோம்டி!”

 

ரவி குறுக்கிட்டான். பாலபாலிகா ஆசிரமத்தில் சமீபத்தில் ஒரு பெண் காணாமல் போய்விட்டதாக அந்த மேனேஜர் என்னிடம் சொன்னார். அதன்பின் நான் யார் யார் எப்படி எப்படி அங்கே வருகிறார்கள் யார் உதவி செய்யறாங்க எல்லாம் கேட்கறச்சேதான் இந்த சிதம்பரம் சூடாமணி விஷயம் கிடைச்சுது. இப்போ இந்தம்மா இந்த ஆசிரமத்தோட சம்பந்தம் இல்லேன்னாலும் காணாமப் போன விஜயாவை திருச்சிலேர்ந்து சென்னைக்கு கந்தசாமி, சாரி, கல்யாண் பெரியப்பா வற்புறுத்தி அனுப்பிவெச்சாராம். சூடாமணி இதுக்கு முன்ன திருச்சில ஆசிரமத்துல வேலை பண்றச்சே அங்கிருந்து மேல படிக்க வைக்கிறதுக்காக இந்த பாலபாலிகா ஆசிரமத்திலே ஒரு ஒப்பந்தம் வெச்சிருக்காங்க, அதனால கந்தசாமியும் இங்க நிறைய உதவி பண்ணுவாராம். அப்பப்ப வருவாராம். சுந்தரையும் அழைச்சுண்டுதான் வருவாராம். இதெல்லாம் இந்த பாலபாலிகா ஆசிரமம் மூலமா செரிஞ்சதைத்தான் கோம்டிகிட்டே சொன்னேன்.’

 

“சுந்தரோட வேலை ஒண்ணும் பெரிசா இங்க இல்லேன்னு நினைக்கிறேன். மனசாட்சிக்குப் பயப்படறவன்னு தெரியுது. ஆனாலும் கொலை நடந்த அன்னிக்கு இவன் சொல்லற விஷயம் கன்வின்ஸிங்கா இல்லே. முரளியைப் போல் இவன் அவராலே ஏதும் பாதிக்கப்படலே என்றாலும் தன்னோட மாமா இப்படிப்பட்டவரான்னு அவனுக்கு அதிர்ச்சி. அதுலயும் திருச்சிலேர்ந்து வந்த ஒரு சிறுமியை ரொம்ப பாசமாப் பார்த்துருக்கான். அவளுக்கு எல்லா உதவியும் செய்திருக்கான். அந்தச் சிறுமியை இவனோட மாமாவே காமலீலைக்கு உபயோகப்படுத்தியது இவனுக்குப் பிடிக்காம போய் இவன் கொலை பண்ணியிருக்க வாய்ப்புண்டு.. சந்தேகம்தான் படலாம். நிரூபிக்க முடியாது.. இப்போ முரளி மேல உள்ள சந்தேகம் இன்னும் அப்படியே இருக்கு. போலீஸ் முரளியையும் ஈஸியா ஃப்ரேம் பண்ணி அரெஸ்ட் பண்ணலாம்.”

“என் பெரியப்பா கொலைன்னு பார்க்காம, சாதாரண மூணாவது ஆளாப் பார்த்தேன்னா உங்களோட அறிவு பிரமாதமான அறிவு கோம்டி. ஆனா இந்த கொலைச் சம்பவத்தை அப்போது சாயங்காலம்  நடந்த சம்பவத்தை எப்படி இந்த ரெண்டு பேரோடு இணைக்கமுடியும்? எப்படிக் கொலை பண்ணி இருக்காங்கன்னு போலீஸால சொல்லமுடியும்.? இணைப்பு வரல்லியே..”

 

“நல்ல கேள்வி! இவ்வளோ தூரம் வந்திருக்கோம்.. இன்னும் கொஞ்சதூரம் வந்தோம்னா விடை கிடைக்காம போகாது. ஆனா ஒண்ணு சொல்லலாம் மிஸ்டர் கல்யாண்! எத்தனைதான் உங்க சொந்த பெரியப்பா கொலையாச்சேன்னு நினைச்சாலும் உங்க பரிதாபத்துக்கோ இல்லை பாசத்துக்கோ கொஞ்சமும் பொருத்தமில்லாத ஒரு கொடூர ஆத்மா அவர். அதனால உங்க துக்கத்தை விடுங்க.. இந்தக் கேஸுல இன்னும் ரெண்டு மூணு பேரை விசாரிக்கணும். (அப்போது அவள் மொபைலில் ஃபோன் வர எடுக்கிறாள்). அவளே பேசுகிறாள்.

 

“ஹேய் சாந்தி.. எதிர்வீட்லதான் இருக்கேன்..  நீ எப்போ வரே? ஓ.. வந்துட்டியா.. இரு வரேன்..” என்று சொல்லியவள் கல்யாணிடம் சொல்லிக் கொண்டு கிளம்புகிறாள்.

 

ரவியோட தங்கை சாந்தி இப்போ வீட்டுக்குதான் வந்திருக்கா.. நான் கிளம்பறேன்..

 

வீட்டில் காத்திருந்த சாந்தியுடன் அவள் வண்டியில் இருவரும் வெளியே கிளம்புகிறார்கள். உட்கார்ந்துகொண்டே கோம்டி அவளிடம் சொல்கிறாள்.

 

“சைதாப்பேட்டைல பாலபாலிகா ஆசிரமம் போகணும்.. இதோ இந்த அட்ரஸ்’டி..”

 

பாலபாலிகா ஆசிரமத்தில் வண்டியை நிறுத்த இருவரும் உள்ளே நுழைகிறார்கள். அங்கு ஒரு வயதானவர் இருக்கிறார். அவரிடம் பேசுகிறார்கள்.

 

“நாங்க போலீஸ் டிபார்ட்மென்ட்லேர்ந்து வரோம். உங்கள்ட்ட சில கேள்விகள் கேட்கணும், அதுவும் கந்தசாமி விஷயமாதான் பேச வந்தோம். நீங்க பெரியவர். எங்களுக்கு ஒத்துழைப்பு கொடுப்பீங்கன்னு தெரியும். இந்த மாதிரி பாலபாலிகா ஆசிரமம் இலவசமா நடத்தறதே  இந்த காலத்துல ரொம்ப கஷ்டம்தான். ஆனா நீங்க சக்ஸஸ்ஃபுல்லா நடத்தறது ரொம்ப சந்தோஷம்.”

 

“உட்காருங்கம்மா.. நேத்து கூட ஒருத்தர் இப்படித்தான் வந்தார்.. ஆனா கடைசிவரைக்கும் போலீஸ்னு ஒரு வார்த்தை சொல்லலே.. நீங்க வந்திருக்கீங்க..எங்க ஆசிரமத்துக்கு ரொம்ப உதவி பண்ணினவர் கந்தசாமி.. ரொம்ப வருஷமா அவர் உதவி பண்ணிண்டு வரார். அவரோட ஏஜண்ட் மூலமா முதல்ல உதவி பண்ணார். இப்ப மூணு வருஷமா அவரே சென்னை வந்துட்டார்.. அப்பப்ப வருவார். பணம் கொடுப்பார்.. நல்ல மனுஷனை யாரோ சுட்டுட்டாங்க.. அதுதான் வருத்தமா இருக்கு.”

 

“ஏஜண்ட்ன்னு சொன்னீங்களே.. அவர் பேரு சுந்தர் இல்லையா?”

 

“ஆமாங்க.. அவரு ஆறேழு வருஷமா இங்க ஆசிரமத்துக்கு அக்கௌண்ட் ஃப்ரீயா எழுதித் தருவார். அவரே ஃபைனான்ஸ்லாம் பார்த்துக்குவார். அப்பப்ப டொனேஷன் வாங்கித் தருவார். ஆடிட்டிங்க் செய்து தருவார். இங்க இருக்கற இன்மேட்ஸ் எல்லாருக்கும் ஏதாவது புதுசா அவர் செலவுல ஏதாவது வாங்கித் தருவாரு.! எங்களுக்கும் நம்பிக்கையான ஆளு தேவை இல்லையா.. கந்தசாமியோட உறவு வேற.. காசு வாங்காம செய்யறாரு”

 

“அது சரி, உங்க ஆசிரமத்து லேடஸ்ட் ரசீது புக் கொஞ்சம் காமிக்க முடியுமா?”

 

“இருக்குங்க.. ஆனா அந்த மேஜை டிராயர் சாவி சுந்தர்கிட்ட இருக்கு. அவர் வந்துதான் எடுக்கமுடியும்மா.. எல்லாம் பக்காவா வெச்சிருப்பார்மா..”

 

“சரி, சுந்தர் எப்ப வருவாரு?”

 

“அவர் ஒரு வாரமா வரல்லேம்மா.. கடைசியா அவங்க மாமா கந்தசாமியை அழைச்சுண்டு வந்தார். அதுக்கப்பறம் வரல்லே.. மாமா போயிட்டாரு இல்லையா.. ரொம்ப பிஸியா இருப்பார்.”

 

“ஓ! அப்போ கடைசி தடவையா கந்தசாமி வந்தாரு இல்லையா.. அப்ப அவர் கூடவே சுந்தரும் இங்க இருந்தாரு இல்லையா?

 

“ஆமாம்மா கூடவே இருந்தாரு.”

 

“அப்போ மாமா எதுக்காக வந்தார் அன்னிக்கு.. பணம் கொடுக்க வந்தாரா? இல்லே வேற விஷயம் பேசினாரா?”

 

அந்தப் பெரியவர் தயங்கினார். பின்னர் மெதுவாகப் பேசினார்.

 

“ஒரு நாலு மாசம் முந்தி ஒரு சின்ன அசம்பாவிதம் நடந்து போச்சும்மா. விஜயான்னு ஒரு பதிமூணு வயசுப் பொண்ணு. காணாமப் போயிடுச்சு. எப்படிக் காணாமப் போயிடுச்சுன்னா அந்தப் பொண்ணுக்கு கொஞ்சம் மூளைல ஒரு சின்ன ஆபரேஷன் பண்ணினா தெளிவாகிற வியாதி வந்திருக்கு. ஆனா ஆபரேஷனுக்கு அதிகப் பணம் தேவைப்படுது. அன்னிக்கு கந்தசாமி இந்தப் பொண்ணையும் இன்னும்  ஒரு மூணு பொண்ணுங்களை பீச்சுக்குக் கூப்பிட்டுண்டு போனார்மா. அப்பப்ப பண்றதுதான். சுந்தருக்கு இந்தப் பொண்ணு மேலே ரொம்பப் பாசம். அவரும் நிறைய இப்படி செய்வாரு. ஆனா ராத்திரி திரும்ப வரச்சே அந்த விஜயா வரல்லே.. மீதி மூணு பொண்ணுங்களையும் கொண்டு வந்து அழுதாரு. மெரீனா பீச்சுல இந்த நாலு பேரும் விளையாடிக்கிட்டிருந்தாங்க.. கந்தசாமி கடற்கரைல உட்கார்ந்து வேடிக்கைப் பார்த்திண்டிருந்தார். நைட் வந்ததனாலே விளையாடற பொண்ணுங்களையெல்லாம் கூப்பிட்டு போதும் வாங்க போகலாம்’னு சொல்லியிருக்கார். மூணு பொண்ணுங்க வந்தாங்க.. நாலாவது விஜயாவை ஆளைக் காணோம். உடனே எல்லாரும் தேடினாங்க.. கிடைக்கலே.. கந்தசாமி ரொம்ப வருத்தப்பட்டாரு.. எங்க போயிடுச்சோ அந்த பொண்ணு.. ஒண்ணுமே தெரியாத பொண்ணாச்சேன்னு அழுதாரு, பாவமா இருந்தது.. நான் அவரை சமாதானப்படுத்தி எங்க போயிடுங்க.. அதுவே வருதான்னு பார்க்கலாம். இல்லைன்னா என்ன பண்ண முடியும்? ஏற்கனவே இப்படி மூணு பேரு இந்த ஆசிரமத்துல காணாமப் போயிட்டாங்க. அத்தோட நாலாவதா சேர்த்துக்க வேண்டியதுதான்னு சொல்லிட்டேன்..”

 

“ஓ! அப்போ அந்த விஜயாப் பொண்ணு நாலு மாசம் முன்னாடி காணாமப் போயிடுச்சு. மீதி வந்த பொண்ணுங்க அந்தப் பொண்ணைப் பத்தி எதுவும் சொல்லலியா..?”

 

“அவங்களும் தேடியிருக்காங்கம்மா.. கிடைக்கலே தாத்தான்னு சொன்னாங்க.. பாவம் அந்தப் பொண்ணு..”

 

தன் மொபைல் ஃபோனைத் திறந்து ஒரு போட்டோவைக் காண்பித்தாள்.

“பாருங்க.. இந்தப் பொண்ணுதானே விஜயா?”

 

“ஆமாம்மா.. இந்தப் பொண்ணுதான்.. கந்தசாமி கம்ப்ளெயின் உங்கள்ட்ட கொடுத்தாராம்மா.. அந்தப் பொண்ணுக்கு ஒரு வியாதி.. மூளை சம்பந்தப்பட்டது.. சுந்தர் அந்தப் பொண்ணுக்கு மெடிகல் டொனேஷன் வாங்கணும்னு ரொம்ப முயற்சி பண்றாரு.. அதுக்காக எடுத்த போட்டோ இது.”

 

“அது இருக்கட்டும். போனவாரம் சுந்தரும் கந்தசாமியும் சேர்ந்து வரச்சே என்னவோ நடந்ததுன்னு ஆரம்பிச்சிங்க இல்லையா.. என்ன நடந்தது?”

 

“இந்த விஜயா பேருதான்மா அவங்க பேசிக்கிட்டாங்க.. பெரியவர் கோபப்பட்டாரு, அடிக்கடி அந்தப் பொண்ணு பேரைச் சொல்லி எதுக்குடா என்னை மிரட்டறேன்னு சுந்தர்கிட்ட கோபமா கேட்டாரு.. சுந்தர் ஏதோ திருப்பிச் சொன்னாரு. என்ன சொன்னாருன்னு ஞாபகம் இல்லே.. ஆனா நான் சுந்தர்கிட்டே ‘விடுங்க தம்பி.. அவருதான் எல்லா இடத்துலயும் தேடினேன்னு சொன்னாரு இல்லையா அப்படின்னு சொன்னேன். கந்தசாமி உடனே அழ ஆரம்பிச்சுட்டாரு.. போதும்டா எனக்கு இந்த தண்டனை.. எத்தனை பேரைன்னு சமாளிப்பேன் நான்? எல்லாத்துக்கும் நான் பிராயச்சித்தம் பண்ணிடறேண்டா.. நீ அதுக்கு மாத்திரம் ஹெல்ப் பண்ணுடா’ன்னு கெஞ்சினாரு..”

 

‘உங்களுக்கு தனிப்பட்ட முறைல கந்தசாமி மேல இந்த விஜயா விஷயமா ஒரு சந்தேகமும் வரலியா?’

தொடரும்

திவாகர்

 

 

“டேய்.. இதுல என்னடா பார்த்தே.. நான் என்னத்தைப் பார்த்தேன்னு நீ பார்த்தே?.. சொல்லுடா.. சொல்லு.. என்ன பார்த்தே..”

 

“மாமா இது அநியாயம். ஃபோன்ல பார்த்துண்டு இருந்தது நீங்க.. ஆனா, என்னைப் போய் எப்படி அப்படி கேட்கலாம். அதுவும் அசிங்கமான படங்க.. அதனால கொஞ்சம் ஷாக்காயிட்டேன். ஆனா கீழே போட்டது நீங்கதானே?”

 

சட்டென சமாளித்தார்.  “டேய் சுந்தர்.. அது ஒண்ணுமில்லேடா.. இந்த வாட்ஸப்ல ஏதோ அப்படி இப்படின்னு ஃபோட்டோ இமேஜ் வந்தது.. வாட்ஸ் அப்லே இதெல்லாம் சகஜம்.. அதெல்லாம் அழிச்சிட்டிருந்தேன்.. நீ பார்த்துட்டே போலருக்கு. சரி சரி.. இப்போ ஃபோன் உடைஞ்சு போச்சே.. உனக்குத் தெரிஞ்ச ரிப்பேர்க்காரன் இருக்கானா? ஆனா இது ஆபிள் ஃபோன்.. அவன் ஏஜென்ஸிதான் ரிப்பேர் பண்ணுவான். அவனுக்கு ஃபோனைக் கொடுத்தா அவனும் உன்னை மாதிரி ஏதேனா ஏடாகூடமான படத்தைப் பார்த்துட்டு உங்க மாமா இப்படிபட்டவராடான்னு கேட்டாலும் கேட்பானேடா.. அத்தோட ரொம்ப இம்பார்ட்மென்ட் விஷயம்லாம் வெச்சிருக்கேன். சில காண்டாக்ட் நம்பர்லாம் இருக்கு. இந்த ஃபோன் எங்கிட்ட இருக்கறதே யாருக்கும் தெரியாதுடா. இந்த ஃபோன்லேர்ந்து யாருக்கும் ஃபோன் கூட பண்ணமாட்டேன்.. ”

 

சுந்தர் எதுவும் பேசவில்லை. கன்னத்தைத் தடவியபடி இருந்தான். அவர் சுந்தரின் கன்னத்தின் அருகே வந்து கன்னத்தைத் தடவிக்கொடுத்தார்.

 

“நான் எப்பவுமே உன்னை அடிச்சதில்லே.. என்ன இருந்தாலும் இன்னொரு தகப்பன் பெத்த பிள்ளை நீ.. என் சொந்த மகனா நினைச்சு அடிச்சுட்டேன்.. தப்புதான்..”

 

“மாமா அப்படி சொல்லாதீங்க.. உங்களுக்கு எல்லா உரிமையும் என் மேல இருக்கு. விவரம் தெரியாம வந்து எட்டிப் பார்த்தது என் தப்புதான். மாமா.. இந்த மாதிரி ஆபிள்மொபைல் எல்லாம் நானே ரிப்பேர் செய்வேன் மாமா..  நான் சரி பண்ணிக் கொடுத்துடறேன்.. ரூம்ல இதுக்கான ஸ்பெஷல் டூல்கிட் இருக்கு. எனக்குக் கொடுங்க.. அலுங்காம நலுங்காம மேல கூட ஒரு புது கவர் போட்டு புதுசாவே கொடுத்துடறேன்.”

 

மாமா யோசித்தார். “சுந்தர்.. இது அப்படியில்லேடா. சில லேவாதேவி கேஷ் கணக்கெல்லாம் அவங்கவங்க பேருல எழுதி ரகசியமா வெச்சுருக்கேன். நாளைக் காலைல ஆடிட்டர் இங்க வருவாரில்லையா.. அவர்கிட்டே இதெல்லாம் காண்பிச்சு அட்ஜஸ்ட் பண்ணனும்.” என்றவர் கீழே கிடந்த ஆடிட்டர் பேப்பரையெல்லாம் பொறுக்கி கையில் அடுக்கி வைத்துக் கொண்டு பேசினார்.

 

“இந்த பேப்பர்லாம் அந்தக் கணக்கோடு பார்த்து ஃபைசல் பண்ணனும்டா.. நீ ஒண்ணு பண்ணேன்.. அடையாறுலதான் உன் ரூம் இருக்கு. போய் அந்த டூல்கிட் கொண்டு வந்துடு. நீ இங்கயே நைட் சாப்ட்டுக்கலாம். அப்படியே இங்கேயே ரிப்பேரும் பண்ணிடு. மேல கவர் நாளைக்கு கடைல வாங்கி புதுசா போட்டுக்கலாம். நாளைக்கு வரச்சே நீயா புதுக் கவரை வாங்கிவந்துடேன்..”

 

“சரி மாமா” என்று சொன்னவன் கடகடவென தன் பைக்கில் கிளம்பினான்.

 

மறுபடியும் தற்போதைய நிலைக்கு வந்தான் சுந்தர். அவனையே கல்யாணும் கோம்டியும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர்.

 

“நான் என் ரூமுக்குப் போய் ஆப்பிள் ஃபோன் ரிப்பேர் டூல்கிட் எடுத்துட்டு அப்படியே வர வழியிலே ஒரு ஃபோன் சேஃப்டி அப்பர்கவரும் வாங்கிண்டு வீட்டுக்கு வந்தேன். மாமா ரொம்பவே பரபரப்பா வாசல்லியே எனக்காகக் காத்துண்டிருந்தார். இதுக்குப் போய் இவ்வளவு டென்ஷன் ஆகறாரே’ன்னு கூட நினைச்சுண்டேன்.. ஹால்லயே அவர் ஃபோன் எடுத்து ரிப்பேர் பண்ணேன். என் பக்கத்துலேயே இருந்தார்.”

 

மறுபடியும் அவன் நினைவுகள் வலம் வந்தது. மாமா வீட்டில் அவர் நிம்மதியற்று நின்று கொண்டிருக்க சுந்தர் மொபைல் முழுவதையும் அக்கு வேறாக ஆணி வேறாக கழட்டினான். உள்ளே எதையோ கொஞ்ச நேரம் நோண்டினான். சில பாகங்களைத் துணியால் துடைத்து வாயால் ஊதினான். பிறகு பத்திரமாக அதை வைத்துவிட்டு ஃபோனை மறுபடியும் சேர்த்து வைத்து பழைய நிலைக்குக் கொண்டு வந்து சார்ஜிங்க் செய்து ஆன் செய்தான். கருநிறம் சூழ நடுவில் வெள்ளையாய் ஆபிள் படம் வெளி வர ஃபோன்  திறக்க ஆரம்பித்தது.

 

“மாமா இதுக்கு ஓபனிங்க் பாஸ்வேர்ட் வெச்சிருக்கீங்களா?”

 

“எதுக்குடா.. பாஸ்வேர்ட்   நான் அதெல்லாம் வெக்கிறதில்லேடா.. ஓபன் பண்ணா வந்திருமே.. ”

 

“சரி மாமா.”

 

“அவன் மொபைலைத் திறக்க முயற்சிக்கிறான்,, முதலில் ஆபிள் படம் சின்னதாக வந்து முழுவதுமாக முடிந்ததும் அதன் மேல் சேஃப்டி கவரை ஒட்டினான். அப்படி ஒட்டும்போதுதான் சடாரென ஒரு வண்ணப் படமாக அந்த ஃபோனில் வர அப்படி வந்தது என்னவோ ஒரு பெண்ணின் முழு நிர்வாணப்படம். அதை ஆஃப் செய்து புதிதாக வாங்கிவந்த பிளாஸ்டிக்கண்ணாடி கவரை ஒட்டிச் சட்டென அந்த ஃபோனை மாமாவிடம் கொடுத்துவிட்டான்.”

 

“ஆஹா.. ரொம்ப தேங்க்ஸ்டா.. வா வா சாப்பிடலாம்..”

 

 

 

 

 

இருவரும் சாப்பிடும்போது அவன் மெல்லக் கேட்டான். அவன் கை சோற்றைப் பிசைந்து கொண்டே இருந்தது. சாப்பிடாமல் பேசினான்.

“மாமா.. தப்பா நினைச்சுக்காதீங்க.. நான் கேக்கறேன்னு.. இப்போ நான் பார்த்த படத்தோட முகம் கொஞ்ச நாள் முன்னாடி நம்ம பால பாலிகா ஆசிரமத்துலேர்ந்து காணாமப் போன ஒரு சின்னப் பொண்ணு முகம் போல இருக்கு.. மாமா எனக்கென்னவோ சோறு ஏறமாட்டேங்குது மாமா.. அது சின்னக் குழந்தை மாதிரி தெரியுது..”

 

“என்னடா சொல்லறே.. எதுனா கற்பனை பண்ணி மனசுல விபரீதமா நினைக்காதே..”

 

“விபரீதமா அப்படி எதுவும் இல்லேன்னா ஹாப்பிதான் மாமா.. ஆனா அந்த முகம் மட்டும் அப்படியே அந்த சின்னப் பொண்ணோட முகம்தான்.. நான் அப்பர் கவரை ஒட்டறச்ச நல்லா பார்த்தேனே”

 

“எதுவும் உளறாதடா”

 

“உளறல மாமா.. நாலு வருஷமா அந்தப் பொண்ணைப் பார்த்துண்டே வரேனே.. நீங்க திருச்சிலேர்ந்து ஒன்பது வயசுப் பொண்ணா அனுப்பிச்சிங்களே.. சென்னையில நான் இருக்கேன்னு எனக்குதானே சொல்லுவீங்க.. புதுத்துணியெல்லாம் எடுத்துக் கொடுத்திருக்கேன்.. எக்ஸிபிஷன் வந்தா அழைச்சுண்டு போவேன்.. குழந்தை மாதிரி வருமே.. நான் கல்யாணம் பண்ணிண்டு குழந்தையைப் பெத்துண்டேன்னா இந்த மாதிரி பொண்பிள்ளையா பிறக்கணும்னு நினைச்சுப்பேன் மாமா..”

 

“இதெல்லாம் ஏண்டா இப்போ சொல்லறே?”

 

“இப்போ அந்தப் பொண்ணை இப்படிப் போட்டோவுல பாக்கறது கஷ்டமா இருக்கு மாமா..”

 

மாமா உறுமினார். “டேய்.. உன்னை நான் இங்க கூப்பிட்டது தப்பா போச்சு.. வெளில போய் எதுனா கன்னா பின்னான்னு இது மாதிரி உளறி வெக்காதே.. எனக்கு நீ பாடம் நடத்துறியா?”

 

“எனக்கு ஏதோ வித்தியாசமா படறது மாமா.  இந்த மாதிரி படம்லாம் இப்படிப் பாக்கறதுக்குன்னே நிறைய பேர் பணம் கொடுத்துப் பாப்பாங்களாம். சமீபத்துல ஒரு கேஸ் பேப்பர்ல நியூஸா வந்தது. அரபு நாடுகளுக்குக் கூட இந்த மாதிரி போட்டோ அனுப்பிச்சு அந்த சாம்பிள் காமிச்சு அந்தப் பொண்ணையே விக்கறதாவும் அவனை அரெஸ்ட் பண்ணி போஸ்கோ சட்டத்துல உள்ளே தள்ளினதாவும் நியூஸ் படிச்சேன்.”

 

“இப்போ எதுக்குடா இதெல்லாம் சொல்லறே?”

 

“இந்த மாதிரி போட்டோ வெச்சிருந்தாலும் அவங்களை அரெஸ்ட் பண்றதுக்கு போலீஸுக்கு உரிமை இருக்கு. அதனால எதுனாச்சும் போட்டோ இருந்தாலும் அதை ரிமூவ் பண்ணிடுங்க மாமா..”

 

“சுந்தர் எனக்குத் தெரியும். எதை எப்படி ஹாண்டில் பண்ணனும்னு. நீ சின்னப் பையன். உனக்கு வேண்டாத விஷயத்துல தலையிடாதே.. புரியறதா?”

 

“மாமா எனக்கு ஏன் வீண் வம்புன்னு என்னால அப்படி விட முடியலே.. ஏன்னா அதுக்குக் காரணம் அந்தப் பொண்ணுதான்.. வேணாம் மாமா.. இப்போ அந்தப் பொண்ணு கூட ஆசிரமத்துல இல்லே. காணாமப் போனவ திரும்ப வரவே இல்லை. அவளுக்கு  ஏதாவது  ஏடாகூடமா ஆகக்கூடாது மாமா”

 

அவன் எழுந்துவிட்டான். சாப்பிடவில்லை. மாமா யோசித்தார். தன் அறைக்குப் போனார். பீரோவைத் திறந்து ஒரு கட்டு பணம் எடுத்து வந்தார்.

 

“இதோ பார்.. இந்த பணம் உனக்கு லஞ்சமா தரலே.. பாசத்தோடு தரேன். உன் மனசு கவலையா இருக்கு. எங்கயாவது கோவா கீவான்னு போயிட்டு வா..  நாம அப்பறமா பேசலாம் இதப் பத்தி.”

 

“வேணாம் மாமா இந்தப் பணமெல்லாம்..”

 

“டேய்.. உன்னை வளர்த்தவன் நான். எனக்குத் தெரியும்.. யாருக்கு என்ன கொடுக்கணும்.. எது கொடுக்கக்கூடாதுன்னு.. போடா.. நாலு நாள் லீவு போடு.. மனசுல எந்த விஷயத்தையும் அப்படியே வெச்சுக்காதே..  போய் வாழ்க்கையை நல்லா எஞ்சாய் பண்ணு..”

 

என்று சொன்னவர் அவன் பாக்கெட்டில் அந்த  நோட்டுக் கட்டைச் செருகினார். அவனைத் தட்டிக் கொடுத்தார்.

 

திரும்பவும் தற்காலத்துக்கு வந்தான் சுந்தர்.

 

கல்யாண் தலையில் கை வைத்துக் கொண்டான். கோம்டி மௌனமாகக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தாள். சுந்தர் சொல்லிக் கொண்டிருந்தான்.

 

“இப்படித்தான் ஆரம்பிச்சது இந்த விவகாரம். எப்போ மாமா எனக்கு இதெல்லாம் புரிஞ்சு போயிடுச்சுன்னு நினைச்சாரோ என் வாயை மூட அப்பலேர்ந்து எனக்குப் பணமழை பொழிய ஆரம்பிச்சதுடா கல்யாண். முதல்ல நான் மாமாவுக்கு புத்திமதி சொன்னவன். ஆனா மாமா இந்த விஷயத்துல ரொம்ப நல்லா ஊறிப் போனவர்னு தெரிஞ்சவுடனே என்னாலே எதுவும் பண்ணமுடியலே..”

 

“அப்போ நீங்களும் உடந்தையாதான் பிற்பாடு இந்த மாதிரி வேலையெல்லாம் செஞ்சீங்களா? நல்லா பணக்காரரா மாறியிருப்பீங்களே!”

 

“சத்தியமா நான் இந்த மாதிரி வேலையெல்லாம் மனசால கூட நினைச்சுப் பண்ணமாட்டேன் கல்யாண். என் தப்பு என்னன்னா நான் இந்த விஷயத்தை வெளியில சொல்லமுடியாத நிலையில இருந்தேன். ஆனா அதுக்குன்னு அவருக்கு நான் உடந்தையா மட்டும் நிச்சயம் இல்லே. மாமா கூட அதுக்கப்பறம் நான் அவர்கூட இருக்கறவரைக்கும் இந்த மாதிரி வேலை செய்யலேன்னுதான் நான் நினைக்கிறேன். எனக்குத் தெரிஞ்சதைத்தான் சொல்றேன்.”

 

“முரளிக்கும் இந்த விஷயம் தெரியுமோ..” கல்யாண் கோபத்தோடு கேட்டான்.

 

“இந்த விஷயம் அவனுக்குத் தெரியாது.. ஆனா முரளிக்கும் மாமாவுக்கும் வேற ஏதோ சின்ன தகராறு இருக்குன்னு தெரியும்.. அதை ரெண்டு பேருமே எங்கிட்ட சொல்லாதனதாலே நானும் கேட்டுக்கலே.. ஆனா சமீப காலமா முரளி அடிக்கடி வர்றது இல்லேங்க்கிறதாலே நான் அப்பப்ப மாமாவுக்குக் கார் டிரைவரா மாறினேன். ஆசிரமத்துக்குப் போவோம். ஆனா மாமா எனக்கு மாசம் பொறந்தா ஒரு லட்ச ரூபாய் கொடுத்திண்டு வந்தாரு. எனக்குக் கொடுத்த ஒரு லட்ச ரூபாயும் நான் ஆசிரமத்துக்கே கொடுத்துட்டேன். வேணுமின்னா நீங்க அங்க போய் செக் பண்ணிக்கலாம்.”

 

‘ஒஹோ..’

 

கல்யாணின் குரல் கொஞ்சம் கேலியாக ஒலித்தது.

 

“இன்னும் அந்த பத்து லட்ச ரூபாய் விஷயம் சொல்லலியே.” கோம்டி ஞாபகமூட்டினாள்.

 

“அதுவும் சொல்லதான் வரேன். கொலை நடந்ததுக்கு மூணு  நாளைக்கு முன்னாடி  நான் அவரை ஆசிரமத்துக்கு அழைச்சிட்டுப் போயிட்டு வீட்டுக்கு வந்தோம்.  இல்லையா.. என்னை உள்ளே கூப்பிட்டார். பத்து லட்ச ரூபாய் பணக்கட்டு கொடுத்து சிதம்பரத்துல ஒரு விலாசத்துல கொடுக்கச் சொன்னார். இதுதான் கடைசின்னு ஏதோ ஒரு வார்த்தை ஒரு காகிதத்துல எழுதினாரு. விலாசம் கூட எழுதினார்.   ரஞ்சிதான்னு ஒரு பொண்ணு பேரு. எனக்கு மகா கோபம் வந்தது. இவ்வளோ சொல்லியும் அவர் மாறலே.. நான் அவர்கிட்டே அந்த பணம் வாங்கினேன். அந்த அட்ரஸ்ஸை தூக்கிக் குப்பைல போட்டேன். அடுத்த நாள் வண்டியை சர்வீஸுக்கு விடறதுக்கு முன்னாடி அந்த பத்து லட்ச ரூபாய் அப்படியே பாலபாலிகா ஆசிரமத்துக்கு டொனேஷனா பாங்க்ல டெபாசிட் பண்ணிட்டேன். நீங்க போய் அங்க செக் பண்ணிக்கலாம்.”

 

சுந்தர் மிகவும் ஆயாசமாகச் சொன்னான்.

 

“அவ்வளவுதான் நடந்தது. நான் கடைசி வரைக்கும் மாமாவைக் காப்பாத்ததான் முயற்சி பண்ணினேன்.. ஆனா முடியலே.. இந்த ஆள் மாறவே மாட்டாருன்னு..”

 

“அதனால அன்னிக்கு சாயங்காலம் அஞ்சு மணிக்கே வீட்டுக்கு வந்து மாமாவை கொலை பண்ணிட்டீங்களா?”

 

நிதானமாகக் கேட்டாள் கோம்டி. உடனடியாக அவன் அழுதான்..

“இல்லை நான் அவரைக் கொலை செய்யலே.. அவர் எப்படி கொலையானார்னும் எனக்குத் தெரியாது. கொலை நடந்த அன்னிக்கி நான் சென்னைலயே இருந்தேன். பைத்தியக்காரனா பார்க்’லே சுத்திட்டு இருந்தேன்…”

 

“நான் நம்பமுடியாது சுந்தர்.. நான்னு இல்லே.. போலீசும் நம்பாது.?”

 

“இல்ல.. ஆசிரமம் போகலாமான்னு கூட பார்த்தேன். ஆனா எனக்கு அங்க போக அப்போ இஷ்டம் இல்லே.. ஏன்னா நான் சிதம்பரம் போயிருக்கணும்னு நினைச்ச வேளையில ஆசிரமத்துக்கு போயிருந்ததைப் பத்தி மாமா கேள்விப்பட்டாருன்னா இன்னும் திட்டுவாரு. பார்க்’லேர்ந்து பஸ்ல காளிகாம்பா கோயிலுக்குப் போனேன். அதுக்கப்பறம் மகாபலிபுரத்துல ஒரு ரிஸார்ட்க்குப் போய் தண்ணியடிச்சு அங்கே போய் உட்கார்ந்து யோசித்தேன், மனசுல மறுபடி மறுபடி அந்தப் பொண்ணு போட்டோ வந்து மனசைக் குழப்பிக்கிட்டே இருந்தது…”

 

ரவி நிதானமாக கேட்டான். ‘ஸோ.. அப்படிக் குழம்பின மனசோட நேரா வீட்டுக்கு வந்து மாமாவைப் போட்டுத் தள்ளிட்டீங்களா? இப்படித்தான் போலீஸ் முடிவா கேட்டு உங்க மேல குத்தம் சுமத்தி இந்தக் கேஸை முடிச்சுடுவாங்க மிஸ்டர் சுந்தர்.!’

 

‘ஐய்யோ.. நான் சத்தியமா அவரைக் கொலை பண்ணலே.. அந்த நேரத்துல நான் அந்த ரிசார்ட்ல இருந்ததுக்கு என் டெபிட்கார்ட் பேமென்ட் ஏன் அங்க இருக்கற சிசி டிவி கேமரா கூட சாட்சியா இருக்கு.’

 

“ஓ!! அந்தச் சின்னப்பொண்ணுன்னு உங்க மாமா ஃபோன்ல பார்த்தீங்களே.. அந்தப் பொண்ணு இப்போ எங்கே இருக்குது.. சொல்ல முடியுமா?” கோம்டி கேட்டாள்.

 

“அந்தப் பொண்ணை நானும் தேடறேன்.. யாரோ தெரிஞ்சவங்க கிட்டே கொடுத்து வளர்க்கறாரு மாமா.. அப்படிங்கறது என் யூகம்.

 

‘ஆனா ஆசிரமத்து ரிகார்ட்ல அந்தப் பொண்ணு காணாமப் போயிடுச்சுன்னு இருக்கு.” ரவி சொன்னதும் விழித்தான் சுந்தர்.

 

சுந்தர் மௌனமாக இருந்ததால் கோம்டி இன்னொரு கேள்வி கேட்டாள்.

 

“சரி.. நீங்க எந்த தைரியத்துல நீங்களா முடிவு செஞ்சு அந்த பத்து லட்சத்தை ஆசிரமத்துக்குக் கொடுக்கலாம். இந்தக் கொலையே நடக்கலே.. ஒருவேளை உங்க மாமா அந்த ரஞ்சிதாவுக்கு ஃபோன்ல பேசி அந்தப் பணம் வந்துதான்னு கேட்டு அது வரலைன்னு தெரியறச்சே அவர் கோபப்படுவார் இல்லையா.. எந்த நினைப்புல அப்படி செஞ்சீங்க.. ஒருவேளை மாமாவோட இந்தக் கொடூர முடிவை நீங்க முன்கூட்டியே எதிர்பார்த்தீங்களா?”

 

“ஐய்யோ.. அப்படியெல்லாம் இல்லங்க.. இந்த விஷயத்துல அவர் கேள்வி கேட்பாருன்னு நான் எதிர்பார்த்தேன்.. அப்படி கேட்டாருன்னா அந்த ரஞ்சிதா விஷயத்தைக் காமிச்சு அவரைத் திருப்பி நாலு வார்த்தை கேட்டு, நீங்க திருந்தவே மாட்டீங்களான்னு நல்லா திட்டிட்டு அதுக்கப்பறம் பாலபாலிகா ஆசிரமத்துக்கு நான் கொடுத்த பத்து லட்சத்தைக் காமிக்கலாம். அத்தோட இந்த விஷயத்தையெல்லாம் கல்யாண்கிட்டே சொல்லிட்டு அன்னியிலேர்ந்து அவரோட சகவாசத்தையும் உறவையும் ஒரேயடியா அறுத்துக்கலாம்னு மனசுல வெச்சிருந்தேன். ஆனா அவர் கொலையானது எனக்கு அதிர்ச்சிதான்.”

 

“சரி, நீங்க இந்தக் கொலையைச் செய்யலேன்னு வெச்சுக்கலாம். அப்போ யார் செஞ்சிருக்கலாம்?. இவ்வளோ நெருக்கத்துல உங்க மாமாவைப் படிச்சவர் பழகினவர் நீங்க.. உங்களுக்கு என்ன தொணறதோ அதைச் சொல்லுங்க..”

 

“எனக்குத் தோணறது என்னென்னா இவரால கொடுமையா அவதிப்பட்ட எந்தப் பொண்ணோ அல்லது பொண்ணோட சொந்தமோ இவரைக் கொலை பண்ணியிருக்கலாம்னுதான் மனசுல பட்டது..”

 

“நீங்க அப்புறம் மாமாகிட்ட பேசலியா?”

 

“நான் கடைசியா அவருக்கு ஃபோன்ல பேசினப்போ கொலை நடந்த அன்னிக்கு நாலு மணிக்குப் பேசினேன். அவர் கொடுத்த பத்து லட்சம் கொடுத்தாச்சுன்னு சொன்னவுடனே ‘சுந்தர் ரொம்ப ரொம்ப தேங்க்ஸ்ன்னு கொஞ்சம் வருத்தமான குரல்ல சொன்னார். அதுதான் கடைசி.”

 

“அதாவது அவரோட  நோகியா பழைய ஃபோன்ல பேசினீங்க இல்லையா?”

 

“ஆமாம். அது இப்போ போலீஸ் கையிலதான் இருக்கு. செக் பண்ணிக்கலாம்.”

 

“சரி மிஸ்டர் சுந்தர்.. நீங்க இதுவரை சொன்னதை நான் ரிகார்ட் பண்ணியிருக்கேன். அதனால நீங்க புதுசா ஒரு போலீஸ் ஸ்டேட்மென்ட் தயார் பண்ணி அதுல உண்மையை அப்படியே எழுதுங்க..  இன்னும் கொலையாளி யார்னு தெரியலே.. கொலைக்கான மோடிவ் கூட தெரியலே.. பார்ப்போம்.”

 

“கொலைகாரன் யாரா இருந்தா என்ன? அவன் செஞ்சது சரின்னு தெரிஞ்சிடுத்து இப்போ. இப்படிப்பட்டவரெல்லாம் உயிரோடு வாழத்தான் வேணுமா?”

 

“எங்கிட்டே இப்படிச் சொன்னதை போலீஸ்கிட்ட சொல்லாதீங்க மிஸ்டர் சுந்தர்.”

 

தொடரும்

 

 

 

 

திவாகர்

 

கோம்டி கொஞ்சம் யோசனை செய்துவிட்டு பேப்பரை எடுத்துக்கொண்டு குறிப்புகள் எழுதிக் கொண்டாள். பிறகு தன் கைப்பையோடு எதிர்வீடான கல்யாண் வீட்டுக்குக் கிளம்பினாள். அவள் அம்மா எதிரே வந்தாள்.

 

“ஏண்டி கோமதி? இன்னிக்கும் கிலினிக் பங்க் அடிக்கப் போறியா?”

 

“பாக்கலாம்மா.. எதிர்வீட்டுக்குதான் போறேன்.. வேலை இல்லேன்னா வந்துடறேன்.. ஆனாலும் என்ன உனக்குக் கிலினிக்லேர்ந்து கலக்ஷன் வந்துடறது இல்லே..”

 

“அது சரிடி.. அந்த கல்யாண் போட்டோவை ஏண்டி இங்க க்லினிக்ல மாட்டி வெச்சுருக்கே..”

 

“கல்யாண் போட்டோவை கல்யாண்னு ஏன் பாக்கறே? அவன் பல்லைப் பாரும்மா.. பல் ஆஸ்பத்திரிக்கு பல்லழகன் போட்டோ இல்லையேன்னு தேடிண்டிருந்தேன்.. இவன் மாட்டினான். இப்பதான் கிலினிக்குக்குக் களையே வந்திருக்கு.”

 

“ஆனாலும் ரொம்ப மோசம்டி நீ.. சீக்கிரம் வந்து சேரு.”

 

கல்யாண் வீடு. சுந்தர் கையைப் பிசைந்துகொண்டே உட்கார்ந்திருக்கிறான். கல்யாண் முகம் சற்று கோபமாக இருப்பதை அங்கு வந்த கோம்டி பார்க்கிறாள்.

 

“என்ன கல்யாண்.. இவர் என்ன சொல்றார்.. ஏதாவது புதுத் தகவல் கொடுக்கிறாரா? அது சரி, இன்னிக்கு வொர்க்கிங்க் டே ஆச்சே.. ஆஃபீஸ் இருக்குமே.. ரொம்ப பிஸியான ஆளாச்சே..”

 

அவளின் கிண்டல் வார்த்தைகள் புரிந்தாலும் அவன் ஒன்றும் பதில் சொல்லவில்லை. கல்யாண் பேசினான்.

 

“கோம்டி! இன்னிக்கு இன்ஸ்பெக்டர் மோகன் இவனை ஸ்டேஷனுக்கு வரச் சொல்லி இருந்தாராம். போயிருக்கான். (சுந்தரைப் பார்த்து) சுந்தர்! நீயே சொல்லுடா அங்க என்ன நடந்ததுன்னு.”

சுந்தர் ஸ்டேஷனில் நடந்ததை விவரிக்கிறான்.

 

போலிஸ் ஸ்டேஷன்

இன்ஸ்பெக்டர் மோகன் சாந்தமாகத்தான் விசாரிக்கிறார்.

 

“மிஸ்டர் சுந்தர்.. நீங்க முதல்ல உங்களை விசாரிக்கறச்சே உங்க மாமாவை கொலை செஞ்ச நாள்லேர்ந்து ஒரு வாரம் முன்னாடி வரைக்கும் பார்க்கலேன்னு சொன்னீங்க.. ஆனா அவர் கார்ல நீங்க அந்தக் குழந்தைங்க ஆசிரமத்துக்கு கொலை நடந்ததுக்கு இரண்டு நாள் முன்னாடி அழைச்சிட்டு வந்ததாக அந்த ஆசிரமம் மேனேஜர் தகவல் கொடுத்திருக்கார். பாலபாலிகா ஆசிரமம் இல்லையா அத்தோட பேரு. இதை ஏன் எங்களுக்குச் சொல்லலே?”

 

சுந்தர் அசரவில்லை. அவனும் நிதானமாகவே பதில் சொன்னான்.

“கரெக்ட்தான் சார். ஆனா எங்க மாமா எங்கிட்ட ஒரு சத்தியம் வாங்கி இருக்காரு சார். அதாவது பாலபாலிகா ஆசிரமத்துக்கு அவர் நிறைய நிதிஉதவி பண்றார் சார். ‘இதை ரகசியமா வெச்சுக்கணும்டா சுந்தர்.. தருமகாரியமெல்லாம் வெளியில தம்பட்டம் அடிச்சுக்கக்கூடாது. ஒரு கை செய்யறது இன்னொரு கைக்குத் தெரியக்கூடாது.. அதனால யார்கிட்டயும் எந்த சமயத்துலயும் சொல்லக்கூடாதுடான்னு சத்தியம் வாங்கினார். நான் தர்மகாரியம் பண்றது ஊருலகத்துக்குத் தெரியணுங்கறது அவசியம் இல்லடா.. அதனாலதான் சொல்றேன்.’ அப்படின்னார். நீங்க சொல்லுங்க இன்ஸ்பெக்டர்.. நான் சத்தியத்தை மீறமுடியாம அப்படி சொன்னேன். ஆனா இதுல ஒண்ணும் பெரிய பொய்யோ அல்லது பெரிய விஷயமே இல்லையே சார். அதனாலே நானும் பெரிசா எடுத்துக்கலே.”

 

“சரி, உங்களுக்குப் பெரிய விஷயம் இல்லேதான் சார். ஆனா கொலைங்கிறது ரொம்பப் பெரிய விஷயம்.”

 

சுந்தர் கெஞ்ச ஆரம்பித்தான்.

 

“சார் அது பெரிய விஷயம்தான் சார்.. ஆனா என் நிலைமையைப் பாருங்க சார்.. மாமா சத்தியம் வாங்கினது எப்படி எல்லார் முன்னாடியும் சொல்லறதுன்னு தெரியலே.. அதனால அந்த சமயத்துல அப்படிச் சொல்லிட்டேன்.”

 

“ஏன் மிஸ்டர் சுந்தர்.. தரும காரியத்தை வெளில சொல்லறதுல என்ன இருக்கு? போகட்டும்.. நீங்க எத்தனை மணிக்கு அங்க போனீங்க? எத்தனை மணிக்கு அவரை வீட்ல விட்டுட்டு அவர் காரை எடுத்துப் போனீங்க எங்கிற விவரமெல்லாம் ஒரு ஸ்டேட்மெண்ட் எழுதிக் கொடுங்க.. ஆசிரமம் விஷயம் தவிர வேற எங்கேயாவது போனீங்களான்னு கூட அதையும் எழுதுங்க. அதாவது நீங்க சம்பந்தப்பட்டது, அல்லது வேற யார் சம்பந்தப்பட்டதா இருந்தாலும் எழுதுங்க.. அப்பறம் உங்களுக்கு யார் மேலேயாவது சந்தேகம் இருக்கா?”

 

“ஸார்.. எனக்கு யார் மேலயும் சந்தேகம்லாம் இல்லே சார்..”

 

“சரி, அன்னிக்குக் காலைல வைத்தீஸ்வரன் கோயில் போனேன்னு சொன்னிங்க இல்லையா.. இங்கிருந்து எத்தனை மணிக்குக் கிளம்பினீங்க.. உங்களுக்கு எத்தனை மணிக்கு கொலை பத்திய முரளி கால் வந்தது வைத்தீஸ்வரன் கோயிலிலேர்ந்து எத்தனை மணிக்குக் கிளம்பினீங்க.. இந்த டீடெயிலும் ஸ்டேட்மென்ட்ல கொடுத்துடுங்க..”

 

சுந்தர் எழுதிக்கொடுத்து வந்தான்.

 

 

கல்யாண் வீடு

 

அதை வீட்டுக்கு வந்து கல்யாணிடம் சொல்லுகையில் அவனுக்குக் கோபம் வந்தது. இந்த விஷயத்தை ஏன் முன்னமே தன்னிடமோ இல்லை கோம்டிக்கோ சொல்லவில்லை என்று கோபமாக சொல்லிக் கொண்டிருந்தான்.

 

“சுந்தர் போலீஸ் ஸ்டேஷன் வந்தது பற்றி இன்ஸ்பெக்டர் மோகன் என்னிடம் பேசினார் கல்யாண். இவர் கொடுத்த ஸ்டேட்மென்ட் விஷயம்லாம் எனக்குத் தெரியும். இன்ஸ்பெக்டர் எங்கிட்டே என்ன கேட்டார்னு எவ்வளோ தூரம் சுந்தரோட ஸ்டேட்மென்ட் உண்மைன்னு விசாரிக்கணும்னு சொன்னார். நானே இன்னிக்கு சாயந்திரம் இவர் ஆஃபீஸுக்குப் போகலாம்னு இருந்தேன். எனிஹவ், நீங்க இங்கே வரவழைச்சது கூட நல்லதுதான். ஏன்னா இங்கதானே கொலை நடந்தது?”

 

சுந்தர் கோபமாகப் பார்த்தான்.

“அப்போ நான் இந்தக் கேஸுல இன்வால்வ் ஆகியிருக்கேன்னு சொல்லறிங்களா மேடம்.?. நான் உங்கள்ட்ட கொஞ்சம் மாத்திச் சொன்னது உண்மைதான். ஆனா மாமா எங்கிட்டே சத்தியம் வாங்கினதாலே இதெல்லாம் வெளியே சொல்லமுடியலே.”

 

அவள் சிரித்தாள்.

“என்ன சுந்தர்.. வெளியே சொல்ல வெட்கப்படவேண்டிய விஷயமா இது? உங்களுக்கு ஒரு விஷயம் சொல்லட்டுமா.. நீங்க ஆரம்பத்திலேர்ந்து அதிகம் பொய்தான் பேசறிங்க..  அதனால உங்க மேலே சாதாரணமாகவே இன்ஸ்பெக்டருக்கு ஏற்பட்ட மாதிரி எனக்கும் சந்தேகம் ஏற்படுது..”

 

“பொய்யா.. அப்போ நான் சொன்னது எல்லாமே பொய்னு குற்றம் சொல்லறிங்களா.. கல்யாண்! அநியாயம்டா இது!”

 

“ஏண்டா  ஏற்கனவே பொய் சொல்லிதானே இப்போ வரைக்கும் மாட்டிண்டு இருக்கே? இதோ பார்.. எனக்கு உண்மை தேவை. அதனால இன்ஸ்பெக்டருக்கும் கோம்டிக்கும் ஏற்படற அதே சந்தேகம் எனக்கும் இருக்குடா..”

 

கோம்டி புன்னகையை விரிவு செய்தாள்.

“சரி, கொலை நடந்த அன்னிக்கு நீங்க எங்க இருந்தீங்க?”

 

“நான் உண்மையைத்தான் சொல்லறேங்க.. நான் வைத்தீஸ்வரன் கோயில்லதான் இருந்தேன். மாமா காருலதான் போனேன்.”

 

“சரி, அதுக்கும் முதல் நாள் அதாவது கொலை நடந்ததுக்கு முதல் நாள் எங்க இருந்தீங்க?”

 

“மாமா கார் சர்வீஸ்க்கு விட்டுட்டு ஆஃபீஸ் போனேங்க.. மறுபடியும் மத்தியானம் கூட அங்கேதான் போனேன். அவங்க கொடுத்த சர்வீஸ் ரசீது கூட கார் உள்ஷெல்ஃப்ல வெச்சுருக்கேன். நீங்க வேணுமின்னா செக் பண்ணிக்கலாம்”

 

ரவியிடம் திரும்பினாள்.

“ரவி அந்த சர்வீஸ் ரசீதைக் கொஞ்சம் எடுத்துவரமுடியுமா?” என்று கேட்டவள் அவனருகே காதில் இன்னொன்றையும் சொன்னாள்.

 

“சரி, கார் சரியாக சர்வீஸ் பண்ணாங்களா.. மிஸ்டர் சுந்தர்?”

 

“அடுத்த நாள் ரொம்பதூரம் போயிட்டு வரணுமேன்னு ஒரிஜினல் சர்வீஸ் டீலர்கிட்டே விட்டுட்டுதான் நானும் நல்லாவே சர்வீஸ் பண்ணனும்னு சொன்னேன். வண்டி சூபரா இருந்தது.”

 

“ஓகே மிஸ்டர் சுந்தர்.. கொலை நடந்த நாளுக்கு முதல் நாள் காரை சர்வீஸுக்கு விட்டீங்க. அதுக்கும் முதல் நாள்தான் கந்தசாமியை அழைச்சிண்டு பாலபாலிகா ஆசிரமம் போனீங்க இல்லையா?!”

 

“ஆமா.. ஆமா.. நீங்க சொல்லறது அப்படியே கரெக்ட்..”

 

“இதையும் ஸ்டேட்மென்ட்ல எழுதி போலீஸுக்குக் கொடுத்தீங்க இல்லே?”

 

“ஆமா.. அவங்க எல்லாத்தையும் கேட்டாங்க.. எதுக்கு வம்புன்னு கார் சர்வீஸ் ஒரு சில்லி மேட்டர்னா கூட அதையும் சேர்த்துதான் ஸ்டேட்மெண்ட்ல எழுதினேன்.”

 

ரவி உள்ளே வருகிறான். கையில் உள்ள பேப்பரை கோம்டியிடம் தருகிறான்.

 

“சுந்தர் சொன்னது உண்மைதான் கார் சர்வீஸ் பண்ணது வாஸ்தவம்தான். ரசீதை நல்லா பாரு கோம்டி.” என்று ஒரு நம்பரைக் காண்பித்தான்.

 

“மிஸ்டர் சுந்தர்.. இப்பதான் சொன்னீங்க.. கார் சர்வீஸ்லாம் சில்லி மேட்டர்தான்.. இருந்தாலும் போலிஸ் ஸ்டேட்மென்ட்ல அப்படியே அதைப் பத்தியும் எழுதியிருக்கேன்னு.. ஆனா மிஸ்டர் சுந்தர்.. கார் சர்வீஸ் மேட்டர் சில்லி மேட்டர் இல்லன்னு நான் சின்ன ப்ரூஃப் தரட்டுமா? நீங்க எதையுமே சீரியஸா எடுத்துக்கலே..”

 

சுந்தர் பயந்தான் சற்று. அவளை பரிதாபமாகப் பார்த்தான். அவள் குரல் கொஞ்சம் கடுமையாக வந்தது.

 

“சென்னைலேர்ந்து வைத்தீஸ்வரன் கோயில் போயிட்டு வர கிட்டதட்ட 500 கி.மீட்டராவது ஆகும் இல்லையா.. ஆனா இந்தக் கார் இப்போ வரைக்கும் அதாவது சர்வீஸ் பண்ண தினத்திலேர்ந்து இன்னிக்கு இப்போது வரைக்கும் இந்த ஒரு வாரத்துல நூறு கிலோ மீட்டர் கூட ஓடல. இத்தனைக்கும் இந்தக் காரை நேத்து ஒரு தடவை கல்யாண் யூஸ் பண்ணி முப்பது கிலோமீட்டராவது போயிருப்பாரு.. சர்வீஸ் பண்ணின போது உங்க கார் ஸ்பீடோ மீட்டர்ல உள்ள கார் ரன்னிங்க் ரீடிங்க் இந்த ரசீதுல பேனால அழகா தெளிவா எழுதியிருக்கான். அந்த ரீடிங்க்லேர்ந்து நூறு கிலோமீட்டர் கூட அதிகமா இந்த கார் ஓடலேன்னு இப்போ கல்யாண் கார்ல பார்த்த அதே ரீடிங்க் மார்க் சொல்லுது. ஸோ நீங்க கொலை நடந்த அன்னிக்கு வெளிலே ரொம்ப தூரம்லாம் போகலே.. ஆனா அப்படி போனா மாதிரி பொய் ஸ்டேட்மென்ட் போலீஸ்கிட்ட கொடுத்திட்டு அதையே எங்க காதுலயும் சொல்லி போலீஸுக்குக் கொடுத்த பூவையும் எங்களுக்கும் சேர்த்தே சுத்தியிருக்கீங்க.. நீங்க இனிமேயும் பொய் சொல்லாம உண்மையை சொன்னீங்கன்னா நீங்க எப்படி தப்பிக்கலாம்னு வழியை நாங்க சொல்லுவோம். இல்ல.. முயலுக்கு மூணு கால்தான்னு முரண்டு பிடிச்சீங்கன்னா இதோ இப்படிப்பட்ட ப்ரூஃப் உங்களை அழகாக் காட்டிக் கொடுத்துடும். ஏற்கனவே உங்கமேல சந்தேகத்துல இருக்கற போலீஸ்கிட இந்த மாதிரி சின்ன விஷயம் ப்ரூஃபா கிடைச்சிடுச்சுன்னா அதை வெச்சுண்டு அவங்க அடிக்கற அடியில நீங்கதான் கொலையாளிங்கறதும் அவங்க  வெளிக்கொண்டு வந்துடுவாங்க.. அப்புறம் உங்க இஷ்டம்..”

 

கோம்டி சொல்லச் சொல்ல ஆச்சரியம் அதிக அளவாய்க் காண்பித்து கல்யாண் அவளைக் கையைப் பிடித்துக் குலுக்கினாலும் சுந்தர் தன் தலையைப் பிடித்துக் கொண்டே அப்படியே சோபாவில் சாய்ந்தான். ரவி இப்போது சுந்தரைப் பார்த்தான். அருகே சென்றான்.

 

“இப்போ இன்னொரு உண்மையும் சொல்லணுமே.. கல்யாணோட பெரியப்பா கொடுத்த அந்த பத்து லட்சம் ரூபாயை சிதம்பரத்துல நீங்க கொண்டு போய் கொடுக்கலியே.. அந்தப் பணத்தை எங்கே வெச்சிருக்கீங்க.. அதையும் சொல்லணும்..”

 

சுந்தர் தன் தலையில் அடித்துக் கொண்டு அழுதான்..

“கல்யாண்.. நான் என்னவெல்லாமோ நினைச்சு உங்கிட்டே எல்லா விஷயமும் சென்ட்ரல் ரயில்வே ஸ்டேஷன்லயே உன்னைப் பாக்கறச்சே சொல்லலாம்னுதாண்டா இருந்தேன்.. இந்தக் கொலை நடந்த முதல் நாளே நான் தீர்மானம் பண்ணது என்னன்னா அடுத்த நாள் காலைல ஸ்டேஷனுக்கு வந்து அங்கேயே உன்னை உக்காத்தி வெச்சு எல்லா விஷயத்தையும் சொல்லிட்டுதான் இங்க மாமா வீட்டுக்கு அழைச்சுட்டு வரணும்னுதாண்டா.  உனக்குப் பெரிய துரோகம் பண்ணிட்டார்டா.. உனக்கு மட்டுமில்லே.. எனக்கும் சேர்த்துதாண்டா சொல்லறேன். ஐய்யோ.. வேணாம் வேணாம்னு நான் எத்தனையோ முறை சொல்லியும் மாமா கேட்கலியேடா.. அவருக்கென்ன? செய்யறதெல்லாம் செஞ்சிட்டு அவர் பாட்டுக்கு போய்ச் சேர்ந்துட்டார்.. இப்போ யாருடா அவர் செஞ்ச பாவத்துக்கெல்லாம் அனுபவிக்கறது..” அழுதான் அவன்,

 

கல்யாண் கடுமையாகப் பேசினான். “பச்சதாபப்பட்டு அழுதா போதுமா சுந்தர்.. இப்போ வரைக்கும் நீ பொய் சொல்லித்தான் வந்திருக்க.. இன்னும் கூட நீ என்ன நடந்ததுன்னு சொல்லறதுக்கு மனசு உனக்கு வரல்லே..”

 

“இல்லடா.. இல்லே.. நான் சொல்லப் போகறது கொஞ்சம் டெலிகேட்டான விஷயம்டா.. வெளியில தெரிஞ்சா ரொம்ப கேவலமா நினைப்பாங்க.. (கோம்டியை காட்டி) இவங்க முன்னாடி சொல்லறதுக்குக் கூட கூச்சமா இருக்கு.. ஆனா இப்போ வேற வழி தெரியலே.. கல்யாண்.. உன்னோட மாமா ஒரு குரூரமான மெண்டாலிடி உள்ளவர்டா.. ரொம்ப ரொம்பகாலமா இப்படித்தான் இருக்கார். குரூரம்னு சொன்னா கூட அதுக்கு அர்த்தம் இல்லை. இன்னும் மேல.. உனக்கு எப்படி சொல்லறதுன்னு தெரியலே..”

 

கோம்டி சற்று நிதானமாகவே கேட்டாள். “ உங்க மாமா பெரிய பெண் பித்தர்.. அதத்தானே சொல்ல வரீங்க..”

 

தலையை அசைத்தான். “சாதாரண ஸ்த்ரீ வெறியன் இல்ல மேடம்.. எப்படிச் சொல்றதுன்னே தெரியல. அவர் ஒரு சைகோபாத் செக்ஸ் வெறியர்.”

 

“உங்களுக்கு எப்போ தெரிய வந்தது இந்த விஷயம்?”

 

“நாலு மாசமாவே தெரியும் மேடம். ஒரு நாள் சாயங்காலம் ஆஃபீஸ்லேர்ந்து கிளம்பறச்சே மாமா ஃபோன் வந்தது.  ஆடிட்டர் அர்ஜெண்டா சில பேப்பர் டைப் பண்ணனும்னு சொல்லி சில அப்ளிகேஷன் ஃபார்ம் லிங்க் அனுப்பிச்சிருந்தார். அதை கம்ப்யூட்டர்லயே பார்த்து சரியா அந்த காலம்ன் பார்த்து டைப் செய்யணும். இதெல்லாம் முரளியும் செய்வான். ஆனா ரெண்டு மூணு நாளா அவன் வரல்லே.. ஆளும் கிடைக்கலே. அப்போ என்னைக் கூப்பிட்டார். நான் இங்க வந்தேன்.  கம்யூட்டரைக் காமிச்சு அந்த லிங்க் எடுத்து ஃபார்ம் ஃபில் பண்ணி ப்ரிண்ட் அவுட் எடுக்கணும்டா.. அதைப் பண்ணு.. பேப்பர்ல சைன் பண்ணினா ஆடிட்டர் நேரயே  நாளைக்காலைல இன்கம்டாக்ஸ் ஆஃபீஸ்ல கொடுத்துடுவார்டா’ன்னு எனக்குச் சொன்னார். நானும் கம்ப்யூட்டர்கிட்டே உட்கார்ந்து இதையெல்லாம் செஞ்சுண்டுருக்கறச்ச இவர் ஹால்ல தன் ஃபோனை   நோண்டிண்டிருந்தார். நான் முதல்ல அத சரியா கண்டுக்கலதான். கம்ப்யூட்டர் வேலை முடிச்சு பிரிண்ட் அவுட்லாம் எடுத்து அவர்கிட்ட கையெழுத்து வாங்கணும்னு கொஞ்சம் அவர்கிட்டே நிதானமாத்தான் போனேன்.”

 

அவன் நினைவுகள் அந்த நாளிரவு நிகழ்ச்சிக்குத் தாவின. இதே ஹால்தான். மாமா சோபாவில் வெகு சீரியஸாக ஃபோனில் ஏதோ பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். சுந்தர் கையில் பேப்பர்களுடன் மெதுவாக ‘என்ன போட்டோ அது’ என்று ஒரு ஆவலில் அவர் பின்னால் நின்று அவருக்குத் தெரியாமல் எட்டிப் பார்த்தான். எல்லாமே பெண்களின் நிர்வாணப் படங்கள். அதிர்ச்சியில் நிலைமை தெரியாமல் கத்தி விட்டான். அவன் கைகளிலிருந்த பேப்பர்கள் சிதறி கீழே விழுந்தன.

 

“மாமா! என்ன இதெல்லாம்? அதுவும் நீங்களா இப்படி?”

 

மாமாவும் இவன் திடீரென வந்து கத்திக் கேட்டதும் அதிர்ச்சி அடைந்தார். அந்த அதிர்ச்சியில் அவசரமாக எழுந்து கொள்ளும்போது தடாலென அவர் கையிலிருந்த ஃபோன் ஏடாகூடமாக கீழே விழுந்து இரண்டாக விரிந்து போனது. அவசரமாக கீழே விழுந்த ஃபோனை எடுத்து அந்த இரண்டுப் பகுதிகளையும் சேர்க்கையில் அது வேலை செய்யாமல் ரிப்பேரானது தெரிய வந்தது. ஆத்திரம் வந்தது மாமாவுக்கு. சுந்தர் பக்கத்தில் வந்து ஆத்திரத்துடன் ‘பளாரென’ அவன் கன்னத்தில் அறைந்தார். சுந்தர் கன்னத்தைத் தடவியபடி அப்படியே நின்றான்.

 

மாமா கொஞ்சம் நிதானத்துக்கு வந்தார். ஒரு கையில் ஃபோனைப் பார்த்துக் கொண்டே அவனைப் பார்த்தார்.

தொடரும்