Blog

எம். ஜெயராமசர்மா – மெல்பேண்

மனித வாழ்வுக்கு ஒரு அர்த்தம் இருக்கின்றது. மனித வாழ்வு ஒரு புனித வாழ்வு. மனிதப் பிறவி ஒரு புனிதப் பிறவி. ” மனிதப் பிறவியும் வேண்டுவதே இந்த மாநிலத்தே” என்றார் அப்பர் அவர்கள். ” மண்ணில் நல்ல வண்ணம் வாழலாம் ” என்றார் சம்பந்தப் பெருமான். ” புவனியிற் போய்ப் பிறவாமையில் நாள்நாம் போக்குகின்றோம் அவமே ” எனத் தேவர்கள் கவலைப்பட்டுச் சொல்லுவதாக மணிவாசகப் பெருமான் கூறுகின்றார். இப்படியெல்லாம் சொல் லும் அளவுக்கு… இந்தப் புவியும், அதில் வாழும் மனிதவாழ்வும் போற்றப்படு கின்றது. அந்தப் போற்றுதலுக்கு ஏற்ப எமது வாழ்வு அமைகின்றதா? அந்தப் போற்றுதலுக்கு உரித்துடையவர்களாக இருக்கின்றோமா ?

எங்கே போகின்றோம்? என்ன செய்கின்றோம்? என்ன சிந்திக்கின்றோம்? எதுவே ஒரு திட்டமில்லாது இருக்கின்றது. கண்டதே காட்சி!கொண்டதே கோலம்! என்று வாழ்கின்றோம். அங்கொரு கண்ணும் இங்கொரு கண்ணுமாக இருக்கின்றோம். முழங்காலுக்கும் மொட்டத் தலைக்கும்முடிச்சுப் போடமுயல்கின்றோம். கரும்பிருக்க இரும்பைக் கடித்துப் பார்க்கின்றோம். கனியிருக்கக் காய் கவர்ந்து உண்ணுகின்றோம்.

சிங்கத்தைவிட்டுச் சிறுநரியைப் பிடிக்கின்றோம். எங்களுக்குப் புரியவில்லை! தெரியவில்லை! திகைப்பு ! ஒரே மலைப்பு !சாந்தியில்லை… சமாதானம் இல்லை… அன்பு ஒளிந்துகொண்டுவிட்டது. அறம் வெளியே வர மறுக்கிறது. அஹிம்சை ஹிம்சையாகி நிற்கிறது. மன்னிக்கும் இயல்பு மறந்தே விட்டது. கல்வி காசாகி விட்டது. குருபக்தி கருகியேவிட்டது. கல்விக் கூடங்கள் காசுக் கூடங்களாகி   விட்டன. பெரியவரைக் காண்பதே பெரிய விஷயமாகிவிட்டது. சின்னத்தனம் எங்கும் சிரித்து நிற்கிறது. மனத்தில் இருட்டு! வழியில் திருட்டு! பார்க்குமிடங்க ளெல்லாம் படுகுழிகள் மயம் ! எங்கே போகின்றோம் ?

கோவில்கள் கட்டப்படுகின்றன. கும்பாவிஷேகங்கள், மண்டலாபிஷேகங்கள் நடக்கின்றன. இலட்சார்ச்சனை, கோடியார்ச்சனை, மகாயாகம், சாந்திஹோமம், சங்காபிஷேகம், திருவிழாக்கள் என்று பல்வேறு நிகழ்ச்சிகள் இடம் பெறுகின்றன..இவற்றால் பலன் உண்டா? பலன் வந்ததா? இதையெல்லாம் ஏன் சொல்லுகிறேன் என்றால்…எங்கள் வாழ்வில் “சமயம் சமயமாக இல்லாது போய்விட்டமையேயாகும்”. சமயத்தை நாங்கள் யாருமே சரிவர அறியவில்லை. சமயத்துக்கான மனப்பாங்கைச் சரியாக வளர்த்துக் கொள்ளவும் இல்லை. ஒருகணம் யோசித்தால்…சமய வாழ்வையே வாழவில்லை! ஆண்டவன் சன்னிதானத்தில் அனைவரும் சமம்தானே? நாம் அப்படி நடக்கின்றோமா? உயர்வு, தாழ்வு, பதவி, அந்தஸ்து காட்டப்படுவது முறைதானா?

“ஆவுரித்துத் தின்றுழலும் புலையரேனும்” என்று அப்பர்பாடிய அந்த அருள் வாக்கை மறந்துவிட்டோம். “கண்ணப்ப னொப்பதோர் அன்பின்மை கண்டபின்’ என மணிவாசகர் கண்ணப்பரைப் போற்றிய அன்பினை உணரவும் காட்டவும் தவறிவிட்டோம்.”பட்ட கட்டையிற் பகற்குருடு போகுது ” என்ற தத்துவத்தின் தாத்பரியத்தையும் அறவே மறந்து விட்டோம்.

விளைவு … சமயம் சமயமாக இல்லை. எங்கள் சமயவாழ்வு சமய வாழ்வாக இல்லை. உண்பது, உடுப்பது, உறங்குவது, உல்லாசமாக வாழ்வது சமயவாழ்வா? “ஆடையணிகலன் ஆடம்பரங்கள் ஆண்டவன் விரும்புவ தில்லை—அங்கொரு கண்ணும் இங்கொரு கண்ணும் ஆலய வழிபாடில்லை.” தன்னல மறுப்பு சமயத்தின் உட்கிடை. பொதுநலம் ஓம்புதல் சமயத்தின் உன்ன தம்.

நான் வாழ வேண்டும். எனது குடும்பம் வாழ வேண்டும். எனக்கு எல்லாம் வரவேண்டும். நானே பெரியவன். மற்றவன் எக்கேடு கெட்டாலும் அதைப்பற்றி எனக்கென்ன? பணம்..பதவி..அந்தஸ்து..மற்றவனைவிட எனக்கும் எனது       குடும்பத்துக்கும் மட்டுமே வந்துசேரவேண்டும். இதுதான் சிந்தனை. இதுதான்   இன்றைய வழிபாட்டில் காணப்படுகின்றது. இதுதான் இன்றைய மனிதனின் மனப்பாங்காகவும் இருக்கிறது.

இதை எப்படிச் சமயவாழ்வு என்று எடுக்கலாம்? சம்பந்தரும் அப்பரும் யாருக்காக வாழ்ந்தார்கள்? இறைவனிடம் தமது சொந்த சுகத்துக்காக எதையும் கேட்டனரா? மண்ணில் நல்லவண்ணம் வாழவேண்டும். அப்படி வாழ்வதற்குக் கழுமலத்தில் பெண்ணின் நல்லாளொடு இருக்கின்ற எம்பெருமான் துணை நிற்பார். அந்தப் பெருமானை வழிபடுவோம் வாருங்கள் என அடியவர்களுக்கு வழிகாட்டி நின்றார். அப்பர் முதலானோர்… சமயவாழ்வு , சைவம் தழைக்கத் தமது வாழ்க்கையையே தியாகம் செய்து நின்றார்கள். முதன் மந்திரிப் பதவியியும் அதனால் வரும் ஆடம்பர வாழ்வும் வாய்த்திருந்தபோதும் அவற்றை உதறிவிடுகிறார் மணிவாசகப் பெருமான். பெரியபுராணம் காட்டும் அடியார்கள் தமக்காக வாழாத பெரியவர்கள். சந்தனமாக, மெழுகுவர்த்தியாக வாழ்ந்தவர்கள்.

“கூடும் அன்பினில் கும்பிடலேயன்றி வீடும்வேண்டா விறலினர்” என்று அவர்களை எமக்கெல்லாம் அடையாளம் காட்டுகின்றார் சேக்கிழார் அவர்கள்.

ஆலயம் என்பது ஆன்மா லயிக்கின்ற இடமாகும். எல்லா வற்றையும் மறந்து ஆன்மா இறைவனை நினைக்கும் இடமாகும். அங்கே லயிப்பு இருக்கிறதா? லயிப்பதில் எம் மனம் நாட்டம் கொள்கிறதா? ஆலயத்தில்தான் எத்தனை வாக்குவாதங்கள்? ஆலயத்தில்தான் எத்தனை அந்தஸ்துச் சண்டைகள்.. நீயா..நானா ..பெரியவன்! எனக்கா — உனக்கா இந்த ஆலயத்தில் முதல் மரியாதை? எனக்குப் பரிவட்டமா? அல்லது உனக்குப் பரிவட்டமா? சுவாமி புறப்படும் முன்னர் நீ தேங்காய் உடைப்பதா? நான் உடைப்பதா? என்று பலரது மண்டைகளே உடைபடுவதைக் காண்கின்றோம்! இவைகள் பொருந்தக் கூடியனவா? இதுதான் சமயவாழ்வா? நாம் எங்கே போகின்றோம்?

வாழ்க்கைக்கு ஒரு நோக்கம் தேவை. நோக்கம் இல்லாத வாழ்வு அர்த்தமற்ற வாழ்வாகும். வாழ்வுக்கு அர்த்தம் ஊட்டி நிற்பதே சமயவாழ்வுதான். சமயத்தை ” மதம் ” என்ற பெயராலும் அழைக்கின்றோம். மனிதனிடம் காணப்ப டுகின்ற ’மதத்தை ‘ அகற்ற உதவுங் காரணத்தால்தான் இப்படி ஒருபெயர் சூட்டப்பட்டதோ என்று கூட எண்ணத்தோன்றுகின்றது. ஆனால் மதத்தை அகற்றுவதற்கு ஏற்பட்ட ஒரு அமைப்பானது…மனிதனிடம் மதத்தை ஊட்டுவதற்குக் காரணியாக்கப் பட்டுவிட்டது. மதவாதிகளால், மதவெறியர்களால் இந்த நிலை தோற்றுவிக்கப்பட்டுவிட்டது.

சிலுவை யுத்தம், இந்து முஸ்லீம் கலவரம், பாபர்மசூதி விவகாரம், அயர்லாந்து இங்கிலாந்துப் பிரச்சினை யாவும் ..மதவெறிபிடித்தவர்களின் வெறியாட்டங்களையே காட்டிநிற்கின்றது. இது வரலாறாகி நிற்கின்றது. உலகில் பல மதங்கள் காணப்படுகின்றன. மதங்களின் சடங்குகள் ஆசாரங்கள் வேறுபட்டனவாக இருக்கலாம். ஆனால்… எந்தச் சமயமாவது; அநீதியை, அறம் அல்லாதவற்றை, ஒழுக்கத்துக்குப் புறம்பானவற்றைச் செய் என்று சொல்லுகிறதா என்றால் .. இல்லை என்றுதான் விடை வரும். “அன்புதான் இன்ப ஊற்று…அன்புதான் இதய ஜோதி…அன்புதான் அரவணைக்கும் தாரகமந்திரம் “.

அன்பின் முக்கியத்துவத்தையே எல்லாச் சமயங்களும் வற்புறுத்துகின்றன. எங்கள் சைவமும் அன்பைப் போற்றுகின்றது.”அன்பும் சிவமும் இரண்டல்ல.அன்பும் சிவமும் ஒன்றே” என்பது எங்கள் சமயத்தின் பெருந்த த்துவமாகும். இறைவன் அன்பு வடிவானவன். அன்புடையார்க்கு ஆண்டவன் அருகில் வருவான். அருளைத் தருவான் என்று எங்கள் சமயமும், சமயப் பெரியோரும் கூறுகின்றனர். இன்று உலகத்தில் அருகிக் காணப்படுவது என்ன வென்றால்; அதுதான் “அன்பு “. மனித வாழ்வில் அன்புத்தேவை இல்லாமல் போய்விட்டது. அன்புக்காக ஏங்குவோர் அநேகர். அன்பைக் காட்டுவார் யார்? அவர்கள் அன்புக்காய் ஏங்குகிறார்கள்! அவர்களது தாகம்தான் தணிக்கப் படுவதாகவில்லை.

ஏக்கம், ஏமாற்றம், மனக்கவலை, மலிந்துகிடக்கிறது. பாதுகாப்பு, அன்பு, காருண்யம், இரக்கம் ஒறுத்துவிட்டது. எங்கும் ஒரே அந்தகாரம், குழப்பம், பதட்டம், பேராசை, பொறாமை, முரட்டுத்தனம் மலிந்துவிட்டது. உலகாயதம் உருக்கொண்டுவிட்டது. உலகம் அதன் கைப்பொம்மையாகிவிட்டது. விஞ்ஞானம், தொழில்நுட்பம் வளர்ந்து வளர்ந்து வருகிறது என்பது உண்மைதான். மனித வாழ்வில் பல செளகரியங்கள் ஏற்பட்டுள்ளன என்பதும் உண்மைதான்.

ஆனால் மனித மனங்களில் மட்டுந்தான் செளகரியங்களோ செளஜன்யங் களோ ஏற்பட்டதாகத் தெரியவில்ல. வாய்ப்புகள், வசதிகள் மனதில் கூடக்கூட மனங்களில் நல்ல மாற்றங்களும் ஏற்படவேண்டும். ஆனால் மாறாக உள்ளது. விரிவடைய வேண்டிய மனங்கள் சுருங்கிவிட்டன. நேராக இருக்க வேண்டிய மனங்கள் கோணலாகிவிட்டன.மனங்களில் நிறைவு தோன்ற மறுக்கிறது.கிடை த்ததற்கு மேலாக இன்னும் இன்னும் வேண்டும் என்று மனம் பேராசை கொள்ளு கிறது. மேலும் கிடைப்பதற்கு– அது ; என்ன வழியானாலும் பரவாயில்லை என்று எண்ணுகிறது. இதனால் செய்யக்கூடாததை எல்லாம் செய்கிறது. மனித மனத்தில் வெறி ஏற்பட்டுவிட்டது. வெறிவந்தால் அங்கே நெறி அழிந்துவிடும்.

நெறி அழிந்தால் அங்கே முறை தவறிவிடும். முறை தவறிவிட்டால் வாழ்க்கை வாழ்க்கையாக அமையாது. இதனையே இன்று நாளாந்தம் காண்கின்றோம்.

இறை நம்பிக்கை குறைந்து தனது செயற்பாடுகளில் முற்றும் முழுதான நம்பிக்கை வந்துவிட்டது. எனவே எதுவும் செய்து எதையும் பெறலாம் என்ற முனைப்பு ஏற்பட்டுவிட்டது. இராவணர்கள், சூரர்கள், ஹம்சர்கள், இரணியர்கள் மலிந்துவிட்டார்கள். யாரை யார் திருத்துவது? யாருடைய சொல்லை யார் யார் கேட்பது? இறைத் தியானம் கலைந்துவிட்டது. லெளகீகம் மேலோங்கிவிட்டது.

“பொருளில்லார்க்கு இவ்வுலகம் இல்லை” என்பதைமட்டும் பார்த்தவர்கள்…..”அருளில்லார்க்கு அவ்வுலகம் இல்லை” என்பதை பார்க்க மறந்து விட்டனரோ அல்லது மறுத்துவிட்டனரோ தெரியவில்லை!

போதைவஸ்து, பொருள்கடத்தல், இலஞ்சம், ஊழல், மோசடி இவற்றால் பணம் சம்பாதிப்பது இன்று சாதாரணமாகிவிட்டது. பணத்தைச் சம்பாதிக்க   வேண்டும். உலகாயத வாழ்வை வாழவேண்டும்.பாவமாவது! புண்ணியமாவது! கடவுளா? சாமியா? தானமா? தர்மமா? நீதியா? நியாயமா? உண்மையா? நேர்மையா? ….. எதைப் பற்றியும் எள்ளளவும் கவலையே இல்லை. பணம் பண்ணுவது ஒன்றே குறிக்கோள். முடிவில் காண்பது என்ன? விரக்தி! வேதனை! பயங்கரம்!

பாரததேசத்திலே பல மகான்களும்,துறவிகளும் வாழ்ந்திருக்கிறார்கள். அவர்கள் அளவுக்கு நாங்கள் போகவேண்டும் என்பதில்லை. மனத்தளவிலே ஓரளவுக்காவது துறவுநிலை தேவைதானே? எங்கள் மனவெழுச்சிகள் மாற்றம் உறவேண்டும். மாற்றப்படவேண்டும்! எங்கள் சிந்தனைகள் செல்லும்திசை திருப்பப்படவேண்டும்.எங்களின் செயற்பாடுகளில் தூய்மை துலங்கிட வேண் டும். இவற்றுக்குச் சமயவாழ்வுதான் துணைபுரியும்.சமய நெறிகள்தான் வழி காட்டும். இறையுணர்வுதான் நல்வழி இட்டுச்செல்லும்.

கோவில்கள் சோழர்காலத்தில் சமூக நிறுவனங்களாக விளங்கின. ஆதுரர்சாலையாக, கலைக்கூடமாக, கல்விச்சாலையாக, நீதித்தலமாக, என்று பலநிலைகளில் விளங்கின.ஆன்மீகம் கலந்ததாக நீதி, ஆன்மீகம் கலந்ததாக கலைகள், ஆன்மீகம் கலந்ததாக பொருளாதார நடவடிக்கைகள் இருந்தன.

அரசன் முதல் ஆண்டி வரை கோவிலையே நினைத்தார்கள். கோயிற்பணி செய்வதையே தமது வாழ்வின் பெரும்பயன் என எண்ணினார்கள். ஆண்டவனுக்குச் செய்யும் பணியே பெரியது என்று நினைத்தார்கள். கனவும் நினைவும் கோவில் பற்றியதும், ஆன்மீகம் பற்றியதுமாகவே இருந்தது. இதனால் சோழ சாம்ராஜ்ஜியம் பரந்து விரிந்து வளர்ந்தது. கலைகள் வளர்ந்தன. காவியம், ஓவியம், சிற்பம், கட்டிடம் யாவும் உன்னத நிலைக்கு வந்தன. திருமுறைகள் வகுக்கப்பட்டன. திருத்தொண்டர் புராணம் உருப்பெற்றது.

இன்றோ எங்கள் கோவில்களில் உரிமைச் சண்டைகள் ஒருபுறம். நிர்வாகச் சண்டைகள் ஒருபுறம்.திருவிழாச் சண்டைகள் ஒருபுறம். அந்தஸ்துச் சண்டைகளும் ஒருபுறம். பூசைபண்ணுவதில் கூடச் சண்டைகள் நடக்கின்றன.

இவையெல்லாம் தேவைதானா? கோவில்கள்…பிரச்சனைகளின் கூடமாகமாறி நீதிமன்றம் வரை சென்றுவிட்டதைக் காண்கின்றோம். ஒரு காலத்தில் நீதித் தலமாக விளங்கிய கோவில்கள் எங்களின் போக்கால் எள்ளிநகையாடும் விதத்திற்கு நிலைக்களனாகிவிட்டது.

இதற்குக் காரணம் என்ன? எங்களது சிந்தனைகள் சமயச்சிந்தனைகளில் இருந்து வேறு நிலைக்குச்சென்றதும்… திருவிழாக்கள் களியாட்டமாக மாற் றப்பட்டதும்… அவசியமான காரியங்கள் கைவிடப்பட்டு ஆடம்பரங்கள் இடம் பிடித்துக்கொண்டதுமே ஆகும்.

சமயச் சடங்குகள் முக்கியத்துவம் அற்றன என்றொரு மாயை ஏற்பட்டதும், சமயமே அர்த்தமற்றது என்ற நாத்திகவாதம் தலைதூக்கியதும், புராணங்களுக்கும், இதிகாசங்களுக்கும்,வேதங்களுக்கும், ஆகமங்களுக்கும், வித்தியாசமான அர்த்தங்கள் கற்பித்து மக்கள் மத்தியில் விதைக்கப் பட்டமையுமேயாகும்.

ராமகிருஷ்ணபரமஹம்சர், சுவாமி விவேகானந்தர், ரமண மகரிஷி போன்ற வழிகாட்டிகள் இல்லாத நிலையுமாகும். யாவும் கொம்யூட்டர் மயமாகிவிட்டது. எங்கும் விஞ்ஞானம்.மெய்ஞ்ஞானம் வழிகாட்ட உகந்தது அல்ல என்ற வாதம் கவர்ச்சியாக அமைந்ததும் ஆகும்.ஆன்மீகத்தின் பெயரால் சமயத்தின் பெயரால் கடவுளின் பெயரால் பல போலிகள் நடத்தும் கபட நாடகங்கள் உண்மைச் சமயத்தின் உருவத்தைக் உருக்குலைத்துவிட்டது.

சமயம் – அரசியல் லாபங்களுக்கு இடமாக்கப்பட்டது. அரசியல்வாதிகள் சமயத்தலைவர்களாக முற்பட்டனர். புனிதம் கெட்டது. தூய்மை அகன்றது. மக்களுக்கு…..பாதுகாப்பு – எது எனத்தெரியாத ஒரு நிலத்தோற்றம் பெற்றுவிட்டது. அரசியல் தலைவர்களா? ஆன்மீகத் தலைவர்களா? யார் உயர்ந்தவர்கள் / யார் உண்மையானவர்கள் ? என்னும் அளவுக்குச் சமயவாழ்வை அரசியல் வாழ்வும், ஆடம்பர வாழ்வும் … உருக்குலைத்துவிட்டன. மக்களும் கவர்ச்சிகளுக்குத் தங்களைப் பறிகொடுத்து விட்டனர். கவர்ச்சியினால் பகுத்தறிவும், பக்குவமும் மக்களைவிட்டு அகலத்தொடங்கிவிட்டது.பகுத்தறிவற்ற தன்மை… படாடோபத்துக்கே வழி சமைத்துவிட்டது. எங்கே போகிறோம் என்று தெரியாத ஒரு மயக்க நிலையைத் தோற்றுவித்துவிட்டது.

இந்த மயக்க நிலையால் சுயநலமே மேலோங்கியது.பிறர்நலம் பேணல் என்பது மறக்கப்பட்டது. மற்றவர் துயர் துடைப்பது என்பது அவசியம் அற்றதாக ப்பட்டது. இறைபக்தி எள்ளி நகையாடப்பட்டது. கோவில் தரிசனமே பெரிதாகக் கொள்ளப்படாத ஒரு நிலை ஏற்பட்டது. இதனால் கண்டது என்ன? அமைதி குலைந்தது. சாந்தி நிலை தடுமாறுகிறது. அன்பு விலை ஏறிவிட்டது. அஹிம்சை யைப் பார்க்கவே முடியாது போய்விட்டது. குடும்ப உறவு சீரற்றதாகிவிட்டது. கல்விக்கூடங்களில் அமைதியில்லை.கலைகளில் காணப்பட்ட தெய்வீகத் தன்மை தரம் இறங்கிவிட்டது. வாழ்க்கை இயந்திர மயமாகிவிட்டது.

இதனால் எங்கே போகிறோம் என்பதை அறியாது, உணராது, திட்டமிடாது போவதுபோலவே இருக்கின்றது. இந்த நிலை மாற்றப்படவேண்டும். ”குறிக்கோள் இலாது கெட்டேன்” என்னும் நிலைக்கு வந்துவிடக்கூடாது. எப்படியும் வாழலாம் என்ற நிலை மாற்றப்பட்டு, “இப்படித்தான் வாழவேண்டும்” என்னும் நிலை உருவாகவேண்டும். அதற்குச் சமயவாழ்வுதான் உகந்தது. எனவே…எங்கே போகிறோம் என்று உணர்ந்து தெளிந்து அறிந்து எங்கள் வாழ்க்கையை அமைக்கவேண்டும். அதுவே “மண்ணில் நல்லவண்ணம் வாழும் வாழ்வாகும்”. அதுவே “வையத்துள் வாழ்வாங்கு வாழும் வாழ்வாகும். ” இதனை ஏற்படுத்தும் சக்தி இறைபக்தி யாகும். இறைபக்தியுடனான சமயவாழ்வை வாழ்ந்து எங்கள் குறிக்கோளை அடைவோமா?

விசாலம்

என் பள்ளியில் வருடாந்திர பரிசு விழாவின் போது ஓரு வித்தியாசமான நடனம் வைக்க எண்ணி மூங்கில் நடனம்  ஒன்றைத்தயாரிக்க முயற்சித்தோம்  {bamboo dance}. இதற்காக நாகாலாந்து பெண்மணியை அழைத்தோம். அவள் தில்லியில் இருந்ததால் எங்கள் பள்ளிக்கு வர ஒப்புத்துக்கொண்டு நடனம் சொல்லிக்கொடுக்கவும் ஆரம்பித்தாள். அவளிடம் பழகியதில் நாகாலாந்தின் மக்கள், கலாச்சாரம் பற்றி பல விஷயங்கள் தெரிந்துக்கொண்டேன்.  அவள் எனக்கு நல்ல தோழியும் ஆனாள். அவள் சொன்னதில் சில பகுதிகளை இங்கு எழுதுகிறேன். அவளது பெயர் என் வாயில் நுழையவில்லை. ஆதலால் அவளை ரீமா என்று பெயரிட்டு அழைத்தேன்.

“ரீமா, உங்கள் இடத்தில்  எது மிகவும் பெயர் போன இடம்? எங்கு எல்லோரும் வருகை தருகிறார்கள்?”

“அதுவா … முதலில் கோஹிமாவைச் சொல்லலாம்.”

“உங்களைப் பார்க்க கொஞ்சம் சீனா, கொஞ்சம் ஜப்பான்  மக்களின் சாயல் தெரிகிறதே. “

“இல்லை இல்லை. நாங்களும் பாரதத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் தான் என்று எங்கள் முன்னோர்கள் சொல்லி கேள்விபட்டிருக்கிறேன். இந்தியர்களைப் போலவே  எங்களுக்கும் மந்திரம், பூஜை,  இசை எல்லாம் உண்டு. நாட்டுப்பாடல்கள் அதிகமாக பாடுவோம். எங்கள் ஊரில் எங்கள் முன்னோர்கள் இருந்த இடத்தில் 12 அடி நீளம் 4 அடி அகலம் கொண்ட ஒரு கல் வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. இதைப் பற்றி கேள்விப்பட்டதில்லையா மேடம்?”

“இல்லையே! ஏன் அந்தக் கல்லில் என்ன விசேஷம்?”

“கேஸாகேனோமா என்ற குடியிருப்பு பகுதியில் இந்தக் கல்லைக் காணலாம். இந்தக் கல்லுக்கு கிடைக்கும் மரியாதை அபாரம். மக்கள் தினசரி இங்கு வந்து பயபக்தியுடன் கண்களை மூடியபடி தியானித்து பின் காணிக்கை செலுத்துவர். வீட்டிற்கு வரும் விருந்தாளிகளையும் இங்கு அழைத்து வந்து அவருக்காக ஆசிகள் வேண்டி மந்திரங்களை படிப்பார்கள்.”

“ரீமா,  இது ரொம்பவே இன்டெரெஸ்டிங், இன்னும் இந்தக் கல்லைப் பற்றி  சொல்லு.”

“எங்கள் முன்னோர்கள் காலத்தில் இந்தக்கல்லுக்கு ஒரு மேஜிக் சக்தி இருந்ததாம். காலையில் இந்தக்கல்லின் மேல் நெற்மணிகளைப் பரப்ப  மாலையில் அது இரண்டு பங்காக வளர்ந்து விடுமாம். இந்தக்கல்லை வைத்தவர்கள் இதைப்பயன்படுத்திக்கொண்டார்களாம்.  அந்தக் கதையைச் சொல்லட்டுமா?”

“ஆஹா! இதைத்தான்  நான் எதிர்ப்பார்த்தேன். சொல்லு.”

“நாகர்களின் பாரம்பரிய வரலாறு இது. அவர்களின்  ஆதி முன்னோருக்கு மூன்று பிள்ளைகள் இருந்தனர். அவர்களுக்கு திருமணம் ஆனது  குடும்பத்தைக் காப்பாற்ற  விவசாயம் கைக்கொடுத்தது. அப்போதுதான் ஒரு கல் அவர்கள் கண்ணில் பட்டது. அந்தக் கல்லில் மந்திரம் உருவேற்றப்பட்டதால் அதில் ஒரு மாதிரி தெய்வ சக்தி இருந்தது . இதை அந்தப் பிள்ளைகள் கண்டுபிடித்தனர். ஒரு நாள் அந்தக் கல்லின் மேல் காலையில் தானியங்களைக் காய வைக்க  மாலையில் அது இரண்டு மடங்கு அதிகமாகி இருந்தது. இதைக் கண்டப்பின் தினமும் அந்த மூன்று சகோதரரும் போட்டிப்போட்டுக்கொண்டு  அந்தக் கல்லின் மீது தானியங்களைப் பரப்ப ஆரம்பித்தார்கள். இதனால் அவர்களுக்குள் சண்டை வராமல் இருக்க அந்த மூன்று பிள்ளைகளும் ஒரு அட்டவணைப் போல் போட்டுக்கொண்டு அதன் பிரகாரம் அவரவர்கள் முறை வரும் போது தானியங்களைப் பரப்பி அதை இரட்டிப்பாக ஆக்கிக்கொண்டனர் ஆனாலும் பேராசை யாரை விட்டது! தானியங்களுக்கு பதிலாக செல்வத்தை வைக்க ஆரம்பித்தனர். அதுவும் இரு மடங்கு ஆனது. அவர்கள் நடுவே போட்டியும் சண்டையும் வந்தது. அவர்களது தந்தை இதைப் பார்த்து நொந்துப் போனார். பின்னர் அந்தக் கல்லினால் தானே  ஒற்றுமை குறைந்து சண்டை வருகிறது என்று அந்தக்கல்லை நெருப்பில் போட்டார். இதனால் அந்தக் கல்லில் விரிசல் உண்டானது. அந்தக் கல்லின் ஒளியும் குறைந்தது. அந்தக் கல்லில் இருந்த ஆத்மா சுவர்க்கத்திற்கு போய்விட்டது. கல்லுக்கு இருந்த மேஜிக் சக்தியும் போய்விட்டது.”

“அப்புறம் என்ன ஆச்சு? அந்தப் பிள்ளைகள் என்ன செய்தார்கள்?”

“அவர்கள் மூன்று திசைகளில் தனித்தனியே சென்று பிரிந்து விட்டனர். அவர்கள் வழி வந்த மலை வாசிகளே அங்காமா, சேமா, லோத்தா போன்றவர்கள். அவர்கள் பலவேறு நாக மக்களை உண்டுபண்ணினர். ஒரு நாள் அந்தக்கல்லில் திரும்ப  தெய்வீக அம்சம் திரும்பும் என்ற நம்பிக்கை வைத்திருக்கின்றனர்  அந்த  மக்கள்.”

“வந்தால் நன்றாக இருக்கும் இல்லயா ரீமா? நானும் அதில் என் ரூபாய் நோட்டுக்களை அடுக்கவா?” என்று சொல்லி சிரித்தேன்.

“இன்னும் கேள். இதைத் தவிர அந்தக் கிராமத்தில் ஒரு ஸ்பெஷல் மரம் இருக்கிறது. அங்கு பறவைகளுக்கு ஆண்டு விழா நடைப்பெறும் இது எப்படி இருக்கு?”

“அட  பறவைகளுக்கு ஆண்டு விழாவா? கேட்கவே ஜாலியாக இருக்கிறதே!”

“ஆம் அந்த மரத்தில் ஆயிரக்கணக்கான  பறவைகள் வாழ்ந்து வருகின்றன.  டிசம்பர் மாதம் இந்த விழா நடக்கும். நாகர்களின் யாராவது ஒருவன்  தான் ஒரு மகானாக மிகச்சிறந்தவனாக ஆக வேண்டும் என்றால் அவன் அந்த மரத்திலிருந்து ஒரு பறவை பிடித்து வரவேண்டும். அப்படி செய்தால்தான் அவனுக்கு வழிபாடு செய்ய அதிகாரம் கிடைக்கும் அந்த அதிகாரமும் மிகுந்த மரியாதையுடன் ஒரு சடங்கு போல் நடத்தப்படும். எங்களது  விசேஷ  நாட்களில்  எங்கள்  அருகில் குடியிருக்கும் நண்பர்கள் எல்லோருக்கும் விருந்து வைக்கும் பழக்கம் எங்களிடம் உண்டு.”

“ஆமாம் ரீமா  நாங்களும் முக்கிய பண்டிகையின் போது பல உறவினர்கள் கூடி கொண்டாடி மகிழ்வோம். ஆனால் இந்த வழக்கம் கிராமத்தில்தான் இன்னும் நிலைத்து நிற்கிறது. நகரத்தில் எல்லாம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மறைந்து வருகிறது .”

“எங்கள் கிராமத்தவருக்கு விருந்து வைத்தப்பின் அது ஒரு  ஸ்பெஷல் தினம் என்பதை அறிவிக்க ஒரு கல்லை அங்கே நிறுத்தப்படுகிறது. இந்தக்கல் நாட்டும் பழக்கம் இப்போதும் தொடருகிறது. விருந்தோம்பல் என்பது எங்களுக்கு மிக முக்கியம் . நாங்கள் எந்த அன்னியரையும் மனம் திறந்து வரவேற்போம். பணிவிடையும் செய்வோம்.”

“ஆரியர்களுக்கும் நாகர்களுக்கும் வெகுகாலத்திற்கு முன்பாகவே  நெருங்கிய  தொடர்ப்பு  இருந்திருக்க வேண்டும் ஆரியர்கள் போலவே  நீங்களும்  திருவிழாக்களை மந்திரம். இசை, நாட்டுப்படல்களுடன் கொண்டாடுகிறீர்கள். நாங்கள் சில இடங்களில் சுயம்புவாக வரும் கல்லில் சிவலிங்கத்தையும், மாரியம்மனையும், பிள்ளையாரையும், அனுமாரையும் காண்கிறோம். அங்கு பூஜையும் செய்கிறோம். நீங்களும் மந்திரத்துடன் பிரதிஷ்டை செய்யும்  கல்லை தெய்வரூபமாக பார்க்கிறீர்கள். எல்லா இடங்களிலும் செயல்படும் விதம் வித்தியாசமாக இருக்கிறதே தவிர நம்பிக்கை மூலதனமாக இருக்கிறது இல்லையா?”

“ஆம் எல்லாமே நம்பிக்கையின் மேல் தான்  நடக்கிறது.  முன்பு ஜப்பானிய போரில்  ஜப்பானிய படை கோஹிமாவிலும் வந்தது பாரத சிப்பாய்களில் இருந்த வீர நாகர்கள்  அணி திரண்டு  அவர்களை மேலே வரமுடியாமல் செய்து விட்டனர். அவர்களும் எப்படியாவது முன்னேறி விடவேண்டும் என்று பிரயத்தனம் செய்தனர். ஆனால்  நாகர்கள்  அவர்களைத் தடுத்து நிறுத்திவிட்டனர். அந்த மகிழ்ச்சியில் வெகு தூரத்திலிருந்து ஒரு கல்லை எடுத்து வந்தனர் அதை மணிப்பூர். பீமாபூர் சந்திக்கும் நாற்சந்திக்கு இடையே நிறுவப்பட்டு இருக்கிறது. அதில் ஒரு வாசகமும் எழுதப்பட்டிருக்கிறது,

“நீங்கள் உங்கள் வீடு செல்லுங்கள். நாங்கள் உங்களுக்கு அடிக்கடி சொல்வது இதுவே. நீங்கள் நாளை உயிரோடு வாழ நாங்கள் இன்றே விடுதலை வழங்குகிறோம்.”