Blog

  • குரு பெயர்ச்சி பலன்கள்: (28.05.2013 முதல் 12.06.2014 வரை)

    காயத்ரி பாலசுப்பிரமணியன்

    இந்த ஆண்டு, குரு பகவான் மே 28-ம் தேதி, வைகாசி மாதம் 14-ஆம் தேதி, செவ்வாய்க்கிழமை இரவு 9.03 மணியளவில், ரிஷப ராசியிலிருந்து மிதுன ராசிக்குப் பெயர்ச்சியாகிறார்.
    12 ராசிகளுக்கு உரிய பலன்கள் கொடுக்கப்பட்டுள்ளன. அனைவரும் குருவின் அருளைப் பெற, கீழே கொடுக்கப்பட்டுள்ள துதிப் பாடலைப் படித்து வரவும்.

    மறைமிகு கலை நூல் வல்லோன் வானவர்க் கரசன் மந்திரி
    கறைசொரி கற்ப கப்பொன் னாட்டினுக் கதிப னாகி
    நிறைதனஞ் சிவிகை மண்ணி நீடுபோ கத்தை நல்கு
    மிறையவன் குருவி யாழ னிருமலர்ப் பாதம் போற்றி.

    அனைவருக்கும் பிரகஸ்பதி என்று அழைக்கப்படும் குரு பகவான் வளம் பல நல்கட்டும்!

    மேஷ ராசி: இது நாள் வரை 2-ல் இடத்தில் இருந்து ஏற்றமான வாழ்வு தந்த குரு பகவான், இந்த பெயர்ச்சி மூலம் 3-ம் இடத்திற்கு மாறுகிறார்.
    மாணவர்கள் பிறர் சொல்லும் கருத்துக்களிலிருந்து நன்மை தீமையை அலசி நல்லதை மட்டும் எடுத்துக் கொள்வதன் மூலம் அனுகூலமான பலன்களை அடையலாம். வெளியூர்களுக்கு செல்லும் வியாபாரிகள் உணவு பழக்கத்தில் கட்டுப்பாடாய் இருந்தால், மருத்துவச் செலவுகளை ஓரளவிற்கு கட்டுக்குள் வைக்க இயலும். பெண்கள் வாழ்க்கைத் துணையின் நலனில் அக்கறை காட்டி வாருங்கள். இல்லத்தின் இனிமை குறையாமலிருக்கும். பொது வாழ்வில் இருப்பவர்களுக்கு பல நேரங்களில் உழைப்பு அதிகமாகவும், அதற்கான பலன் குறைவாகவும் இருக்கும். பதவியில் உள்ளவர்கள் பதவி உயர்வுக்கு சிறிது காலம் காத்திருக்க வேண்டியிருக்கும். அதிக தடவைகள் அலைந்தபின், வியாபாரிகளுக்கு வர வேண்டிய தொகை கையில் கிடைக்கும். சுய தொழில் புரிபவர்களுக்கு செலவுகள் அதிகம் என்பதால், சேமிப்புக்கு அதிக தொகை ஒதுக்க இயலாத நிலை இருக்கும். நேரான பாதையில் சிந்தனையைத் திருப்பினால், நிறைவான வாழ்க்கை நிலைத்திருக்கும்.

    ரிஷப ராசி : இது வரை உங்கள் ராசியிலிருந்த குரு, இப்பொழுது 2-ம் இடத்தில் அமர்கிறார். பொது வாழ்வில் இருப்பவர்கள் வெளி வட்டார பழக்கங்களை பயனுள்ளதாக ஆக்கிக் கொள்வார்கள். பூர்வீகச் சொத்தில் நிலவிய வில்லங்கங்கள் நீங்கி சுமூகமான முடிவுகள் ஏற்படும். தொழில் விரிவாக்கத்தால் வியாபாரிகள் விரும்பிய லாபம் கையில் வந்து சேரும். இது வரை பெண்களுக்கு தலைவலியாய் இருந்தவர்கள் மனம் மாறி, உங்களுடன் உறவாட வருவார்கள். நல்ல சுற்றமும், நட்பும் உடனிருந்து தரும் ஊக்கத்தால், கலைஞர்களுக்கு நல்ல வாழ்க்கை அமையும். கை வேலையில் ஈடுபட்டுள்ளவர்கள் தங்கள் திறமைகளை வளர்த்துக் கொள்ள எடுக்கும் முயற்சிக்குத் தக்க பலனிருக்கும். மாணவர்களுக்கு நண்பர்களிடையே நீண்ட நாளாய் நிலவி வந்த பகை விலகி உறவுகள் மீண்டும் சுமூகமாகும். பணியில் இருப்பவர்களுக்கு தெளிவான சிந்தனையும், தீர்க்கமாக முடிவெடுக்கும் ஆற்றலும் பெருகும். சுய தொழில் புரிபவர் கள் தங்கள் திறமை மேல் நம்பிக்கை வைத்து செயலாற்றும் காரியங்கள் நல்ல விதமாக முடியும்

    மிதுன ராசி : இது வரை 12-ல் இருந்த குரு பகவான், இந்தப் பெயர்ச்சிமூலம் உங்கள் ராசியில் அமர்கிறார். வியாபாரிகள் அசையாச் சொத்துக்களில் அதிக மூதலீடுகளைத் தவிர்ப்பதுடன், நம்பிக்கைக்கு உகந்தவர்களை பங்காளிகளாகச் சேர்த்துக் கொண்டு செயலாற்றினால், வியாபாரம் ஓரளவு லாபகரமாய் அமையும். மாணவர்கள் நண்பர்களுக்கு, பணம் தருவதில் கவனமாய் இருந்தால், நட்பு நிலை நன்றாக இருக்கும். சில நேரங்களில் தேவையற்ற அலைச்சலும், இடமாற்றமும் பெண்களின் அமைதியை கெடுக்கும் . பணியில் இருப்பவர்களுக்கு சக பணியாளர்க ளிடமிருந்து அதிக ஒத்துழைப்பை பெற இயலாத சூழல் நிலவும். பொது வாழ்வில் இருப்பவர்கள் அமைதியாக தங்கள் பணிகளை செய்து வந்தால், அனைத்தும் சீராகவே நடக்கும். பொருப்பில் இருப்பவர்கள் தேவையற்ற இடங்களில் வீண் பேச்சுக்களைத் தவிர்த்தல் வேண்டும். கலைஞர்கள் தீய பழக்க வழக்கங்களுக்கும் கூடா நட்புக்கும் கும்பிடு போட்டு விட்டு விலகுவது நல்லது.

    கடக ராசி : இது நாள் வரை 11-ம் இடத்தில் அமர்ந்து கொண்டு நற்பலன் பலவற்றைத் தந்து கொண்டிருந்த குரு பகவான் இந்த பெயர்ச்சி மூலம், உங்கள் ராசிக்கு 12-ம் இடத்தில் அமர்கிறார். நிதானத்துடன் செயல்பட்டால், எதிலும் அதிக சிக்கல் இராது. மாணவர்கள் உடனிருந்து தொல்லை தருபவர்களிடமிருந்து விலகி இருங்கள். வியாபாரிகள் புதிய முதலீடுகளில் கவனாமாய் இருந்தால், இழப்புகள் குறையும் வேலை தேடிக் கொண்டிருப்பவர்கள் வெளி மாநிலங்களில் வேலையில் அமர்வார்கள். கலைஞர்கள் தேடி வரும் வளர்ச்சி வாய்ப்புகளை கவனத்துடன் செயல்படுத்தினால் வளமான வாழ்வு அமையும். வீடு, மனை, வாகனம் வாங்கும் முயற்சிகளில் நிதானம் தேவை. பொது வாழ்வில் இருப்பவர்கள் உண்மையே பேசினாலும், இடம் பொருள் அறிந்து பேசினால், அதிக நன்மை பெறலாம். பெண்கள் இதமாக நடந்து கொண்டால், குடும்பத்தில் சண்டை சச்சரவு தலை காட்டாமலிருக்கும்.

    சிம்ம ராசி : இது வரை உங்கள் ராசிக்கு 10-ல் இருந்த குரு பகவான், இந்த பெயர்ச்சி மூலம், 11-ம் இடத்தில் அமர்வதால், இது வரை மனதில் இருந்த கலக்கம், குழப்பம் யாவும் விலகுவதால் தெளிவான சிந்தனையுடன் களமிறங்குவீர்கள். வியாபாரிகள் வராமல் இருந்த பணத்துக்காக வருத்தப்பட்ட காலம் இனி இராது. பெண்கள் புதிய சொத்து மற்றும் நகை வாங்கி எதிர்காலவளத்தை ஸ்திரப்படுத்திக் கொள்வார்கள். முன்னேற முடியவில்லையே என்று வருந்தியவர்களுக்கு பொன்னான வாய்ப்புகள் வரும். பொது வாழ்வில் இருப்பவர்கள் அவ்வப்போது தொல்லை கொடுக்கும் எதிரிகளை தங்கள் தைரிய நடவடிக்கையால் ஒடுக்கி விடுவார்கள். பணியில் இருப்பவர்கள் தங்களுடைய தனிப்பட்ட சாதுர்யத்தால் கடினமான காரியங்களையும் எளிதில் முடித்து, அனைவரின் பாராட்டையும் பெறுவார்கள். மாணவர்கள் தூசி படிந்து கிடந்த தங்கள் திறமைகளை வளப்படுத்தி மீண்டும் ஒரு வலம் வருவார்கள். குழந்தைகள் பெறக்கூடிய பெருமையால் உங்கள் அந்தஸ்து உயரும்.

    கன்னி ராசி : உங்கள் ராசிக்கு 9-ம் இடத்திலிருந்த குரு பகவான் இந்த பெயர்ச்சி மூலம் 10-ம் இடத்திற்கு மாறுகிறார். தனியார் துறையில் பணி புரிபவர்களுக்கு, உழைப்பிற்கேற்ற ஊதியம் இல்லை என்ற குறை இருக்கும். பெண்கள் நம்பிக்கை , தெய்வ பலம் இரண்டையும் பக்க பலமாக வைத்துக் கொண்டால், வெற்றியும், மதிப்பும் உங்களைத் தேடி வரும். சுய தொழில் புரிபவர்கள் பேசும் வார்த்தைகளில் இனிமையை சேர்த்துக் கொண்டால், உங்களின் கோரிக்கைகள் நிறைவேறுவது எளிதாகும். வியாபாரிகள் கடையில் உள்ள பொருள்களின் பாதுகாப்பை அதிகரிப்பதில் கவனம் செலுத்துதல் அவசியம். பணி சுமை கூடுவதால், வேலையில் இருப்பவர்களுக்கு எரிச்சலும், அசதியும் அவ்வப்போது வந்து போகும். மாணவர்கள் மன உறுதியுடன் செயல்பட்டால், பிரச்னைகள், தடைகள் ஆகியவற்றைத் தாண்டி வெற்றியின் பக்கம் உறுதியாக செல்ல இயலும். கலைஞர்கள் ஆடம்பரச் செலவுகளை சுருக்கிக் கொண்டால், பற்றாக் குறையை ஓரளவு சமாளித்துவிட முடியும்.

    துலா ராசி : உங்கள் ராசிக்கு 8-ல் இருந்த குரு தற்பொழுது 9-ம் இடத்தில் அமர்ந்துள்ளார். பிரிந்த உறவுகளும், நட்பும் திரும்ப வந்து சேர்வதுடன் உங்கள் வளர்ச்சிக்கு குடும்ப உறுப்பினர்கள் தோள் கொடுத்து உதவும் நிலை உருவாகும். மங்கல காரியங்களின் பொருட்டு புதிய இடங்களுக்குச் செல்லுதல், புதிய மனிதர்களை சந்தித்தல் என்று பெண்களுக்கு பொழுது மகிழ்ச்சியாகச் செல்லும். அயல்நாடு செல்ல முயன்று கொண்டிருப்பவர்களின் முயற்சிக்கு நல்ல பலன் கிடைக்கும். மாணவர்கள் ஆர்வத்துடன் படித்து சிறந்த தேர்ச்சியும், பரிசுகளும் பெற்று மகிழ்வார்கள் . கணினியை இயக்கும் இடங்களில் பணி புரிபவர்களுக்கு விசேஷ சலுகைகளும், வாய்ப்புகளும் வந்து சேரும். தொழில் வளர்ச்சிக்கான நிதி உதவி பெற விரும்புவர்களுக்கு தக்க சமயத்தில் கிடைக்கும் உதவியால், தொழில் வளம் ஏற்றமான பாதையை நோக்கிச் செல்லும். கலைஞர்களுக்கு ஆடை, ஆபரணச் சேர்க்கைக்கு குறைவிராது. வரும் வாய்ப்புக்களையும் சரியான முறையில் பயன்படுத்திக்கொண்டால், வியாபாரிகளின் எதிர் காலம் வளமானதாக அமையும்.

    விருச்சிக ராசி : இது நாள் வரை 7-ல் இடத்தில் இருந்து ஏற்றமான வாழ்விற்கு பொறுப்பேற்ற குரு பகவான், இந்த பெயர்ச்சி மூலம் அஷ்டம குருவாய் அமரப் போகிறார். பெண்கள் குடும்பத்திலுள்ள மூத்தோரை கலந்தாலோசித்து எல்லா செயல்களிலும் ஈடுபட்டால் நிச்சயம் முன்னேற்றம் உண்டு. வியாபாரிகள் பங்குதாரர்களிடையே இருக்கக் கூடிய உரசலை இதமான அணுகுமுறையால் சரி செய்வது நல்லது. பொது வாழ்வில் இருப்பவர்கள் விதண்டாவாதத்தை தவிர்த்தால், உங்கள் நிம்மதியும், பிற்ர் நிம்மதியும் குலையாமல் இருப்பதுடன்,நினைத்த வண்ணம் செயல்கள் நடைபெறுவதில் எந்தத் தடையும் இராது. வியாபாரிகள் பங்குச் சந்தையில் அளவான முதலீடு செய்வது புத்திசாலித்தனம். மாணவர்கள் யாரையும் குற்றம் சாட்டிப் பேச வேண்டாம், மற்றும் தங்களை புகழ்பவர்களை நல்லவர்கள் என்று நம்பி உங்கள் சொந்தப் பிரச்சனைகளை அவர்களிடம் கொட்ட வேண்டாம். கலைஞர்கள் .சீரான உணவுப் பழக்க வழக்கம், தேவையான உடற்பயிற்சி -இந்த இரண்டையும் கடைபிடித்து வர, ஆரோக்கியம் நன்றாக இருக்கும்.

    தனுசு ராசி:  இந்த பெயர்ச்சி மூலம் குரு பகவான் உங்கள் ராசியிலிருந்து 7-ம் இடத்திற்கு சென்றுள்ளார். குடும்ப நிர்வாகத்தை கவனிக்கும் பெண்களுக்கு உறவுகளும்போட்டிப்போட்டுக் கொண்டு உதவுவதால், மகிழ்ச்சியும், மன நிறைவும் உண்டாகும். மனதி ல் இருந்த பின்னடைவும், இறுக்கமும் மாறுவதால், பொது வாழ்வில் இருப்பவர்கள் புதிய திட்டங்களில் ஆர்வத்துடன் இறங்குவார் கள் .. நண்பர்கள் நட்பை பலப்படுத்தும் வகையில் நடந்து கொள்வதால், மாணவர்கள் அதிக உற்சாகத்துடன் வலம் வருவார்கள். பணிபுரிபவர்களுக்கு, வேலை செய்யும் இடங்களில் நல்ல செல்வாக்கும் மரியாதையும் இருக்கும் . சுய தொழில் புரிபவர்கள் தங்களின் அயராத உ ழைப்பால் உன்னதனமான நிலையை அடைவார்கள் . பரிசுப் பரிமாற்றம், விருந்து என்று கலைஞர்கள் மகிழ்வாக இருப்பார்கள். கொடுக்க வேண்டிய கடன்கள் சிக்கலின்றி முடிவது போல், வரவினங்களும் தடையின்றி வருவதால், வியாபாரிகளுக்கு புதிய முதலீடுகளின் விரிவாக்கத்திற்கு தேவையான பணம் கிட்டும்.

    மகர ராசி : இந்த பெயர்ச்சி மூலம் குரு பகவான் உங்கள் ராசியிலிருந்து 6-ம் இடத்திற்கு மாறியுள்ளார். வியாபாரிகள் எதிர்பாராத மாற்றத்திற்கு ஈடு கொடுத்து தன் வேலைகளை முடிக்க வேண்டி இருக்கும். பணியில் உள்ளவர்கள், நெருக்கடியான சூழலுக்கு நடுவில், தங்கள் திறமையை மூலதனமாக வைத்து நல்ல பெயரைத் தக்க வைத்துக் கொள்வார்கள். மாணவர்கள் எவ்வளவுக்கெவ்வளவு முயற்சியைப் போடுகின்றார்களோ, அவ்வளவுக்களவு, நல்ல பலன்கள் வந்து சேரும். .குடும்ப அமைதியை நிலை நிறுத்த, பெண்கள் சாதுரியமாக செயல்பட வேண்டும். தீய பழக்கத்திலிருந்து தள்ளி நின்றால், கலைஞர்களுக்கு வெற்றி நடை போடுவது எளிதாகும். முதியவர்கள் தங்கள் ஆரோக்கியத்தின் மீது கவனம் வைப்பது அவசியம். சுய தொழில் புரிபவர்கள், அரசுக்கு செலுத்த வேண்டிய தொகையினை உரிய காலத்தில் செலுத்தி விட்டால், அவர்களைத் தேடி வரும் சலுகைகள் சீராக வந்து கொண்டிருக்கும். பொது வாழ்வில் உள்ளவர்கள், எந்த சூழலிலும், பக்குவமாக நடந்து கொள்வதே புத்திசாலித்தனம்.

    கும்ப ராசி : இது நாள் வரை 4-ல் இருந்த குரு பகவான், இந்தப் பெயர்ச்சி மூலம் 5-ம் இடத்தில் அமர்கிறார். பொது வாழ்வில் இருப்பவர்களுக்கு வாழ்வில் பல நல்ல மாறுதல்கள் இருக்கும். பிரிந்திருந்த உறவுகளும், குடும்பமும் இணைவதால், பெண்களுக்கு மகிழ்ச்சி பெருகும். குழந்தைககளின் மேல் படிப்பு, வேலை ஆகியவை அதிக சிரமமின்றி அவர்களின் விருப்பப்படி நிறைவேறும். வாகனம், ஆடை, ஆபரணச் சேர்க்கைக்கான வாய்ப்பு கூடி வருவதால், கலைஞர்கள் தனி உறசாகத்துடன் வளைய வருவார்கள்.. சுய தொழில் புரிபவர்கள் இது வரை அனுபவித்த பொருள் கஷ்டம், மனக் கஷ்டம் யாவும் நீங்கிவிடும் . சிறு தொழிலில் ஈடுபட்டுள்ளவர்கள் உடலும், மனமும் வலிமை பெறுவதால், புதிய முயற்சிகளில் துணிவுடன் இறங்குவதுடன், நினைத்த ஆதாயமும் கிடைக்கப் பெறுவார்கள். சுய தொழில் புரிபவர்களுக்கு தொழிலில் ஏற்பட்ட தேக்கம் நீங்குவதால் கூடுதல் லாபத்தை எதிர்பார்க்கலாம்.

    மீன ராசி: இது நாள் வரை 3-ல் இருந்த குரு,இந்த பெயர்ச்சி மூலம், 4-ம் வீட்டுக்கு செல்கிறார். பெண்கள் பொருளாதார நிலையில் சற்றே ஏற்ற இறக்கங்களை சந்திக்க வேண்டியிருக்கும். மாணவர்கள் பொறுமை என்னும் தாரக மந்திரத்தை கடை பிடித்தால், சிறப்பான பலன்களை பெறுவீர்கள். தொழில் நிமித்தம் சிலர் அடிக்கடி பிரயாணங்களை மேற் கொள்ளும் நிலை இருப்பதால், உடல் நலனை நன்கு பேணிக்காப்பது நல்லது. பத்திரம் எதிலும் கையெழுத்து போடும் முன் தகுந்த ஆலோசனையை மேற்கொள்ளுங்கள். பணியில் இருப்பவர்கள் பண விவகாரங்களில் பிறர்க்கு ஜாமீன் தருவதையும், பிறரை நம்பி முக்கிய பொறுப்புகளைத் தருவதையும் தவிர்த்தால், சஞ்சலம், வீண் சங்கடம் ஆகியவற்றில் சிக்காமல் நிம்மதியாய் காலம் செல்லும். வியாபாரிகள் வாக்கில் நிதானமாக இருப்பதன் மூலம் வரும் வரவுகளை தக்க வைத்துக் கொள்ள இயலும். கலைஞர்கள் ஏமாற்றங்களைக் கண்டு சலிப்படையாமல், முழு சக்தியையும் உழைப்பில் போட்டால், வெற்றி உங்கள் வாசல் தேடி வரும்.

    Share
  • கடற்கரை நினைவுகளில்……….

    எஸ் வி வேணுகோபாலன்

    என் கடந்த காலத்தைத்
    துணைக்கு அழைத்து வந்திருக்கிறேன்
    இன்றைய கடற்கரைக்கு…

    உறுத்துகின்றது மணல்
    நிறைவேற்றத் தவறிய வாக்குறுதிகளால் நிரம்பி –
    பேரோசை எழுப்பும் அலைகளின்
    கண்டனத்தை
    அமைதியோடு ஏற்றுக் கொள்கிறது மனம்

    கைகளில் தட்டுப்படும்
    உடைபட்ட கிளிஞ்சல்களின்
    விட்டுப் போன பகுதிகளைத்
    தேடுகிறது பேதை உள்ளம்
    இழந்த நட்புகளின் எஞ்சிய நினைவுகளில்

    அப்போது திமிராய் மிதித்துத்
    தகர்த்த மலைக் கோவில்களைத்
    திரும்ப மீட்டெடுத்து எழுப்பினாலும்
    யாரிடம் தர என ஏங்குகிறது இதயம்

    வறண்ட உதடுகளைத் திரும்பத் திரும்ப
    ஈரப்படுத்தித் தோற்கும் நாவைப் போல்
    தீண்டும் நுரையலைகளின்
    சுழிப்பு அழித்துப் போட்ட
    பெயர் ஒன்றை
    எழுதிவைத்த மண் எந்தப் பக்கம்
    எனத் தேடுகின்றன கண்கள்

    உப்புக் காற்றின் சில்லென்ற நேயம்
    கழுவி விடுகிறது கன்னங்களை
    ரணங்களை ஆற்றுப் படுத்தும் காலத்தைப் போலவே

    நீரோடு சேர்ந்து கருத்துவிடும்
    இரவின் வெளிச்சத்தில்
    விடை சொல்லி எழுகையில்
    கைக்குட்டை திருடியிருக்கும்
    மணல் துகள்களை உதறி
    அவ்விடத்திலேயே பத்திரப் படுத்தி
    மீள்கிறேன்

    தடயம் பதிந்திருக்கும்
    தோழமை நினைவுகளையும்…

    **********

    Share
  • எண்ணத்தால் வாழ்வு வரும்!!!

     

    -பார்வதி இராமச்சந்திரன்

     

    நாம் பெத்த ஓவியமே

    நடந்து வரும் பூந்தேரே

    பூதலத்து ராசாவே

    புன்சிரிக்கும் ரோசாவே

    எம்மடியில அதிசயமா

    வந்துதிச்ச சூரியரே

    பொன்னான ஒன் வாழ்வு

    கண்ணு முன்ன தோணுதய்யா!!

     

    தங்கத்தால் அரமணையாம்

    தகதகக்கும் கோவுரமாம்

    கருந்தேக்குக் கதவுகளாம்

    கண்மூடா காவலுண்டாம்

    கோட்டை மதிலு தாண்டி

    கோமகனார் வாசலிலே

    காத்திருக்கும் கோடி சனம்

    கண்ணார உனைப் பார்க்க‌

     

    வெள்ளியிலே வீதிகளாம்

    வீதியெல்லாம் ரத்தினமாம்

    முத்து நவரத்தினத்தைக்

    கொட்டி அங்கே விப்பாகளாம்

    முத்தத்தில் (முற்றத்தில்) முந்நூறு

    முழுப்பவளக் கோலமிட்டு

    மாணிக்கம் நிறைப்பாராம்

    மகராசன் வருகைக்கு

     

    கண்ணா உன் முகம் பாத்தா

    காணாத வாழ்வு வரும்

    கங்கை  வீட்டு வாசல் வரும்

    கனவெல்லாம் நனவாகும்

    கலகலன்னு நீ சிரிச்சா

    மளமளன்னு முத்துதிரும்

    தங்கமே நீ நடந்தா..

    தங்கத்தேரு ஆடி வரும்.

     

    எட்டடிக் குடுசக் குள்ள‌

    ஏந்தான் பொறந்தோமின்னு

    என்னைக்கும் நெனக்காதே

    எந் தங்க ராசாவே!!

    இருளெல்லாம் வெடிஞ்சு வரும்

    ஏழைக்கும் காலம் வரும்

    எம் மகனே நீ  நெனைக்கும்

    எண்ணத்தால் வாழ்வு வரும்!!!

     

    படத்துக்கு நன்றி: https://encrypted-tbn2.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcS7_Wnk2Ekn0w5GnNsEmAEzw0KFuFBVXHrW96B46kDXkF0uJcuDSg

     

    Share
  • எங்க ஊரு சந்தெ

    நடராஜன்கல்பட்டு

    எங்கெ ஊருன்னு நான் எப்பொவுமே சொல்லிக்கிறது திருச்சி பக்கத்துலெ இருக்குற பொன்மலை தாங்க.  ஏன்னா அந்த ஊருலெ தான் நான் பொறந்தது லேந்து இருபது வயசு வரெ இருந்துருக்கேன்.

    அந்த நாளுலெ, அதாங்க ஒரு எண்பது வருசத்துக்கு முன்னெ, வெள்ளெக் காரன் நம்ம நாட்டெ ஆண்டுகிட்டு இருந்த காலத்துலெ, எங்க ஊருலெ தான் இந்தியாவுலேயே பெரிய ரயில்வே தொழிற்சாலை இருந்துதுங்க.  அங்கெ இந்தியா பூராலேந்தும் ப்ராடு கேஜு, மீட்டர் கேஜு, நேரோ கேஜு எஞ்சினுங்க, பயணிங்க போற பொட்டீங்க எல்லாம் ரிப்பேருக்கு வருங்க.  ஒரு விசேசம் அந்த நாளுலெ எங்க ஊருலெதான் மூணு வித எஞ்சினுங்க, வண்டிங்க, அதுக்கான லயனுங்க இதுகளெப் பாக்க முடியும்.

    எங்க ஊருக்குப் பொன்மலைனு ஏன் பேரு வெச்சாங்க தெரியுமா?  ஆங்கிலேயருக்கும் பிரஞ்சுக் காரனுக்கும் சண்டெ நடெந்த போது பிரெஞ்சு தளபதி டூப்ளேயோட சோல்ஜருங்க எங்க ஊருலெ இருக்குற மலெயோட குகைலெ ஓளிஞ்சிகிட்டாங்க.  அவுங்களெத் தொரத்திகிட்டு வந்த கிளைவோட, அதாங்க வெள்ளெக் காரனோட தளபதி, ஆளுங்க குகெலெ ஒளிஞ்சு கிட்ட இருந்த சோல்ஜருங்களெ கொன்னு அந்த இடெத்தெக் காலி பண்ண போது அவங்க ஒளிச்சு வெச்சிருந்த தங்கக் காசுங்க அங்கெ கெடெச்சுதான்.  அதுனாலெ அந்த மலெய்க்குப் பொன் மலென்னு பேரு வெச்சங்களாம்.

    மலெ அடிவாரததுலெ பொன்னேஸ்வரி அம்மன் கோவிலும், மலெயோட கால் பங்கு ஒயரத்துலெ முருகன் கோவிலும் இருக்குங்க.   அந்த முருகன் கோவில் பக்கத்துலெயே ஒரு குட்டி மொட்டெ மலெ.  கோவிலுக்குப் போயிட்டு அந்த மொட்டெ மலேலெ கொஞ்ச நாளி குந்தி அரெட்டெ அடிச்சூட்டுதான் ஊட்டுக்குத் திரும்புவோம் நாங்க.  அங்கெ எங்கெ பேரெக் கூட பதிச்சிருக்கோம்.  தேடினா ஆயிரத்துலெ ஒண்ணா எங்க பேரும் கெடெய்க்கலாமுங்க.

    கோவில உட்டு வெளியெ வந்தோம்னா ஒரு சதுரக் கெணறு.  கொஞ்சமா பதினெஞ்சு இருபது அடி ஆழம்தான் இருக்கும்.  கைப்பிடி சுவரெல்லாம் கெடெயாதுங்க.  எட்டிப் பாத்தா தண்ணி, நீரு கலந்த பாலு கலருலெ இருக்குங்க.  அந்தத் தண்ணியெ குடிச்சீங்கன்னா மெய்யாலுமே பாலு குடிக்கிறீங்களோன்னு சந்தேகம் வருங்க.  அவ்வொளோ தித்திப்புங்க (அதே கலருலெ தண்ணியெ 1965லே பங்களூருலெ பன்னேர்கட்டா போற வளிலெ இருந்த சுந்தர் ராஜ் என்பவரோட ஊட்டுக் கெணத்துல பாத்திருக்கேங்க.)  பக்கத்து ஊருங்களான பொமைலைப் பட்டி, கொட்டைப் பட்டி கிராமங்களுக்குப் பூரா குடி தண்ணி அந்தக் கெணத்துலேந்து தான் எடுத்து கிட்டுப் போவாங்க. (நாப்பது வருசத்துக்கு முன்னெ ஒரு வாட்டிப் போனேங்க எங்க ஊருக்கு.  அந்தக் கெணெத்தெ எட்டிப் பாத்தா பாறெதான் தெரிஞ்சுது.  எங்க ஊடும் பாழடெஞ்ச ஊடு மாதிரி இருந்தீச்சு.

    எங்க ஊட்டுலேந்து பாத்தா எதுத்தாப்புல ஏரோபிளேனுங்க இறங்கறதும் ஏறுறதும் தெரியுங்க.  ஏன்னா ஒரு மைலு தொலவுலெ ரன்வேங்க.  அதுல உலக யுத்தம் நடந்த நாளுலெ ஏரோபிளேனுங்க நிறுத்தி வெச்சிருப்பாங்க.  கிட்டெ போயி பாக்கலாமுங்க.  ஏன், அதுங்கள்லெ ஏறிக் கூட பாக்கலாமுங்க.  நான் ரெண்டு மூணுக்குள்ளெ ஏறிப் பாத்துருக்கேனுங்க பக்கத்துலெ நின்னு கிட்டு இருந்த சோல்ஜரு கிட்டெ சொல்லீட்டு.  ‘ஆர்டெமிஸ், ஆஸ்ற்றேயியா’ ன்னு பேருங்க அதுங்க ரெண்டுக்கும்,

    சரி அதெல்லாம் உடுங்க.  மெயின் மேடருக்கு வருவோங்க, அதான் சந்தெய்க்கு வருவோங்க.

    எங்க ஊருலெ வாராவாரம் ஒரு சந்தெ கூடும்.  ஆனா அதெ விட முக்கியமான சந்தெ மாசா மாசம் ஒண்ணாந் தேதியும், பதினஞ்சாந் தேதியும் ஒர்க் ஷாப்பு வாசலுலெ கூடுற சந்தெய்ங்க.  அந்த ரெண்டு தேதிங்கள்லெ ஒர்க் ஷாப்புலெ சம்பளம் தருவாங்க.  அதுனாலெ தான் அந்த ரெண்டு நாளு சந்தெ கூடுறது.  இந்த சந்தேலெ பாருங்க ஊட்டுக்கு வேணுங்கெற துணி, மணி, அரிசி, பருப்பு, காய் கறி, சோப்பு, சீப்பு, கண்ணாடி, அலுமினிய, இரும்பு, பித்தாளெ பத்திரங்க இப்பிடி எல்லா ஜாமானுங்களுமே கெடெய்க்குங்க,

    எங்க அப்பாரு ஒரு சோப்பு ஃபேக்டரி வெச்சிருந்தாரு. சிம்மா சோப்பு ஒர்க்ஸ்னு பேரு அதுக்கு.  அவரு பண்ணுற துணி தோய்க்கிறெ சோப்பு ரொம்பப் பிரபலங்க மார்கெட்டுலெ.  அந்த சந்தெலெ நாங்களும் கடெ வெச்சிருப்போம் ஒரு கண்ணாடி தள்ளு வண்டிலெ.  அரெ மணிலெ வித்துப் போயிடும் வண்டிலெ கொண்டாந்த சரக்கு பூரா.

    எங்க கடெய்க்குப் பக்கத்துலெ தரெலெ ஆறுக்கு எட்டுலெ ஒரு ஜமுக்காளத்துலெ கடெ பரெப்பி இருப்பாரு ஒருத்தரு.  அது ரொம்ப ரொம்ப விசேஷ மான கடெய்ங்க.  வாங்க அதெப் போயி பாக்கலாம்.

    “ஓடிவா…ஓடிவா….. ஒங் கஷ்டம் என்னவானாலும் ஒடிவா……இருக்கு அதுக்கு மருந்து எங்கிட்டெ..”  “டக…டக…டக…” இது அவர் ஒரு கொட்டாங்கச்சி டமாரத்தில் எழுப்பும் ஒலிங்க.

    தயங்கித் தயங்கி வருகிறார் ஓமக் குச்சி வடிவமும் சோவின் தலையையும் கொண்ட ஒருவர்.

    “என்னையா?  மயிரு வளறணுமா?  வாங்கித் தேயி இந்தத் தைலெத்தெ.  பத்தே நாளுலெ வளர ஆரம்பிக்கும் பாரு ஒம் முடி.  சின்ன பாட்டிலு எட்டணா.  பெரிய பாட்டிலு ஒரு ரூவா.  சட்டுனு வாங்கு.  பட்டுனு தேயு.  வளருது பாரு ஒம் முடி.  சோதனெ பண்ணதையா இந்தத் தைலம்.  பத்தே நாளுலெ முட்டைக்கெ மயிரு முளெச்சுதுன்னா பாத்துக்க.”

    “பெரிய பாட்டிலே குடுங்க.”

    அடுத்து வருகிறார் கரடியா? மனிதரா? என்று சந்தேகிக்கும் படியான செந்தில் போல ஒரு ஆளு.

    “என்னையா?  ஒடம்புலேந்து ஒனக்கு மயிரு கொட்டணுமா?  அதுக்கும் இருக்குது எங்கிட்டெ தைலம்.  சின்ன பாட்டிலு எட்டணா.  பெரிய பாட்டிலு ஒரு ரூவா.”

    “ஆமாங்க.  சட்டெ போடாமெ வெளிலெ கெளெம்பவே முடியறதில்லீங்க.  தெருவுலெ சுத்துற குறும்புப் பசங்க, ‘டேய் கரடி வருதுடா’ ன்னு கிண்டல் பண்ணுறானுவ.”

    “சின்ன பாட்டிலா இல்லெ பெரிய பாட்டிலா?”

    “பெரிசே குடுங்க.  அது தான் என் பெரிய ஒடம்புக்குப் பத்து நாளெய்க்கு வரும்.”

    “டக… டக…. டக…. ஓடிவா….. ஓடிவா… ஒங் கஷ்டம் எதுவானாலும் ஓடிவா.  இருக்குது எங்கிட்டெ மருந்து அதுக்கு.  டக…டக…டக…”

    “ஒடெம்பெல்லாம் அரிச்சுப் புடுங்குதுங்க.  சொறிஞ்சு சொறிஞ்சு ஒடெம்பே புண்ணாயிப் போயிடுதுங்க.  அதுக்கு எதுனா……”

    “இருக்கு அதுக்கும் எங்கிட்டெ தைலம்.  சொறியோ, சிரங்கோ, கரப்பானோ, படையோ எதுவானாலும் பத்தே நாளுலெ பறந்து போயிடும் இந்த எண்ணெயெத் தடவினையானா.  சின்ன பாட்டில் எட்டணா.  பெரிய பாட்டிலு ஒரு ரூவா.  எடு காசெ.  எது வேணும் ஒனக்கு?”

    “பெரிசே குடுங்க,  அப்பொ தானே பத்து நாளெய்க்கு வரூம்?”

    “ஆமாம்.  இந்தா புடி.  டக… டக…. டக…. ஓடிவா….. ஓடிவா… ஒங் கஷ்டம் எதுவானாலும் ஓடிவா.  இருக்குது எங்கிட்டெ மருந்து அதுக்கு.  டக…டக…டக… அடுத்த சந்தைக்கு வர மாட்டார் சாயபு.  ஹைதராபாத் போறாரு அவரு.”

    பதினைந்து நாட்களுக்குப் பிறகு கூடுகிறது மீண்டும் சந்தை.  எங்கள் கடைக்குப் பக்கத்துக் கடை அதே சகல வியாதி நிவாரணி மருந்துக் கடை!

    (கதையல்ல.  கற்பனையல்ல.  கட கட கட… அக்மார்க் நிஜம் இது.)

    (சந்தை படங்கள் இணையத்தில் இருந்து)

    Share
  • தாகம் தீர்க்காத நதிகள்

     

    சச்சிதானந்தம்

     

    கொதிகலன் போலுலகைக் கதிரவன் காயவைக்க,

    மதிமுகம் சுமந்தோடிக் குளிர்ந் திருந்த,

    நதிகளின் ஊற்றுக்கண் குருடாகிக் காய்ந்திருக்க,

    விதியென நொந்துசெத்து மனிதனும் வீழுகின்றான்!

     

    வனங்கொண்ட வளங்களை தினந்தினம் அழிக்க,

    பணங்கொண்ட மமதையில் பசுமையைப் பழிக்க,

    சினங்கொண்ட மரங்களின் சாபத்தால் இப்போது,

    குணங்குன்றி ஆறுகள் நீரின்றி வறண்டன!

     

    மலர்களை, மீன்களைச் சுமந்த நதிகள்,

    மணல்வெளிப் பாதையாய் அனல்கக்கி நிற்க,

    மதகணைக் கதவெங்கும் தேனீக்கள் கூடுகட்ட,

    மலைத்தேனால் நிறைந்திருக்கும் எம்மாற்று வளங்காணீர்!

     

    ஆற்றங்கரை அரசமரம் நீரின்றிச் சாக,

    அங்குவாழும் பிள்ளையாரும் நாவறண்டு வாட,

    அழகுகங்கை சூடியவன் சடைவறண்ட கோலத்தால்,

    அகிலமெங்கும் தாகத்தில் தவித்துறைந்து நிற்கிறதே!

     

    மாதம் ஒரு செடி நடுவோம்,

    மேகஞ் சூல் கொள்ள வைப்போம்,

    மாரித் துளி பூக்க வைத்து,

    மண்ணு லகைக்  காத்திடு வோம்!

    Share
  • வைகாசி அனுஷம்- பவ சங்கர தேசிக மே சரணம்!

    -சு.ரவி

     

    வணக்கம் வாழியநலம்!

    சென்ற 25ஆம் தேதி வைகாசி அனுஷம்.

    காஞ்சி காமகோடி பீடத்தை அலங்கரித்த ஜகத்குரு ஸ்ரீ சந்திரசேகர சரஸ்வதி மஹாஸ்வாமிகளுடைய ஜயந்தி தினம்.

     

    ஆதிசங்கரரின் மறுஅவதாரம், அன்னை காமாக்ஷியே குரு உருவில் புரிந்த அனுக்ரஹம், நமது காஞ்சி மாநகரின் பாக்கியம் என்று பலகோடி மாந்தர் மதித்துப் பணியும் ஸ்ரீமஹாஸ்வாமிகளுடைய  பாதகமலங்களுக்கு நமஸ்காரங்கள்.

    “ஜகத்குரு” என்ற அடைமொழிக்கு, ” இந்த ஜகமே எனக்கு குரு” என்று விளக்கமளித்த எளிமை.

    பீடமேறிய தனது ஆரம்பநாட்களில் ஒருபயணத்தின் போது, ஆற்றங்கரையில், பொய்பேசிய தன் 6 வயதுத் தம்பியைத் திருத்தும் முகமாக, சத்தியத்தின் உயர்வு பற்றி எந்த வேதமும், உபநிஷத்துக்களும், புராணங்களும் சொல்லியதை விடஅற்புதமாகவும், எளிமையாகவும் விளக்கிய 8 வயது குடியானவச் சிறுமியைத் தனது குருமார்களில் ஒருவராக ஏற்றுக்கொண்டதாக ஒப்புக்கொண்ட நேர்மை;

    ஆன்மபரிசுத்தி எனும் அக்னியில் புடம்போட்டு ஞானக் கனலாகவும், கருணைப் புனலாகவும் விளங்கிய  மேன்மை;

    பாரத தேசத்தின் பல்வேறு பகுதிகளுக்கும் தமது திருவடி தோயத் தோய நடந்து விஜயம் செய்து இந்துமதத்தின் உயிர்மூச்சை, உள்ளுறை ஒளியை அணையாது காத்துக் கொடுத்த மஹான், தமது விஜயங்களின் போது “மேனா” வின் பின் நடந்து செல்லும் காட்சி

    இந்த மஹான் வாழ்ந்த காலத்தில் நாமும் வாழ்ந்தோம் என்ற நினைப்பே நம்மைப் புனிதமாக்கிவிடும்.

     

    கருணையே வடிவான அன்னையும், கண்டித்து வழிநடத்தும் தந்தையும், தானே முன்னுதாரணமாய் நடந்து காட்டி உபதேசிக்கும் குருவும் ஒரு வடிவாய் வந்துதித்த பேரருளாளரின் ஆழ்ந்த தியானக் கோலம்.

    ஐந்து சுடர்களுக்கு நடுவே ஒருகால் ஊன்றித் தவம் செய்யும் அன்னை காமாக்ஷியும், காமகோடி பீடத்தை அலங்கரிக்கும் காஞ்சிமாமுனிவரும் வேறு வேறல்ல என உணர்த்தும் தவக்கோலம். (தற்செயலாக ஒரு அடியவருக்குக் கிடைத்த தரிசனம் இது).

    ஸ்ரீ மஹாஸ்வாமிகள் வாழ்க்கையில் நடந்த பலசம்பவங்கள் ஒரு குரு எப்படி இருப்பார் என்பதை நமக்கு உணர்த்த வல்லவை.

    நான் கேட்டறிந்த ஒரு நிகழ்ச்சி.

    திண்டிவனத்துக்கு அருகே ஆலக்கிராமம் என்றஒரு சிறு கிராமம். அங்கு ஸ்வாமிகள் செல்லும் போது பிற்பகல் ஆகிவிட்டிருந்தது.

    சிலநாட்களாகப் பெய்து வந்த கடும் மழை காரணமாக, வீடு, வாசல், பொருட் சேதமடைந்து துயருற்ற ஏழைக் குடியானவ ஜனங்கள் ஸ்வாமிகளைத் தரிசிக்கக் கூட்டமாக வந்திருந்தனர்.ஸ்வாமிகள் அம் மக்களுக்கு மடத்தின் சார்பாக உதவும்நோக்குடன் உடனிருந்த மடத்து நிர்வாகியிடம் அவர்களுக்கு வேட்டி, துண்டு, சேலைகள் வழங்க ஏற்பாடு செய்யக் கூறினார்.

    முகாம் வந்த இடத்தில் மடத்தின் கைவசம் ஸ்டாக் இல்லாததால் திண்டிவனம் சென்றுதான் வாங்கி வரவேண்டும். பெய்துகொண்டிருந்த மழைகாரணமாகப் போதுமான துணிமணிகள் வாங்கிவரத் தாமதமாகிவிட்டது. பின்னர் அவற்றைக் குடியானவர்களுக்கு ஸ்வாமிகள் தமது திருக்கரங்களால் வழங்கி முடிக்கும்போதுமாலைப்பொழுது சாய்ந்து இரவு ஆகிவிட்டது. மனநிறைவோடு எழுந்த ஸ்வாமிகளிடம் நிர்வாகி,

    ” ஆனால் பெரியவாளுக்கு சந்திரமௌளீஸ்வரர் பூஜைக்குத்தான் நேரமாயிடுத்து” என்றார்.

    அவரை ஏறிட்டு நோக்கிய ஸ்வாமிகளோ “சந்திரமௌளீஸ்வரர் பூஜை முடிஞ்சாச்சு” எனச் சொல்லிவிட்டு உள்ளேசென்றார்.

    நம்மைக் கரையேற்றுவதற்காகத் தாம் தவவாழ்வு வாழ்ந்த மஹான் கரைஏறிவரும் காட்சியும்,

    உண்மையான சந்திரமௌளீஸ்வரர் பூஜை எது என உணர்த்தியவர் பூஜை செய்யும் கோலமும்,

    யோகிராஜராக, ருத்ராக்ஷ கிரீடத்துடன் நிற்கின்ற தரிசனமும்..

     

    கோட்டோவியங்களாக…

     

    ஒரு கருத்தை விளக்கி உபதேசிப்பதில் ஸ்ரீமஹாஸ்வாமிகள் தனித்து ப்ரகாசித்தார்.நான் படித்த இரண்டு உதாரணங்கள்:

    1. அம்பாளுடைய லலிதா ஸஹஸ்ரநாமத்தில் அம்பாளுக்கு ‘அபர்ணா’ என்றொரு நாமம்.  வழக்கமாக இந்த நாமத்திற்கு ‘ கடும்தவம் செய்கையில் இலைகளைக் கூடச் சாப்பிடாமல் தவமிருப்பவள்’ என்றுபொருள் கொள்வர்.

    ஸ்ரீ மஹாஸ்வாமிகளோ, ” தவம் செய்கையில் இலைகளற்ற கொடிபோல் காட்சி தருபவள்” என்று அற்புத விளக்கம் அளித்தார்.

     

    2. ஸ்ரீ ராமானுஜர் வரலாற்றில், சைவம் தழுவிய சோழமன்னனின் கட்டளைக்காக, ஸ்ரீ. ராமானுஜருக்குப் பதிலாக மன்னனைச் சந்தித்த அவரது சீடர் ஸ்ரீ கூரத்தாழ்வார் பற்றிய நிகழ்ச்சி. மன்னன் “சிவாத் பரதரம் நாஸ்தி ( சிவத்திற்கு மேல் ஏதுமில்லை)” என்றெழுதிய ஓலையில்  பரம வைணவரான அவரைக் கையெழுத்திடுமாறு பணிக்க, அவர் அவ்வோலையில்

    ” அஸ்தி த்ரோணம் அதஃபரம்” என்றெழுதி கையொப்பம்  இட்டார். “சிவம்” என்பது சிவனைக் குறிப்பதல்லாமல் ‘ஆழாக்கு போல ஒரு முகக்கும் அளவையும் குறிக்கும். ஸ்ரீ கூரத்தார் அதை சிலேடையாக்கி  அதை விட ‘த்ரோணம்’ என்ற முகக்கும் கருவி பெரியது எனப் பொருள்படும் வாக்கியத்தை எழுதினார் என்பர்.

    ஸ்ரீமஹாஸ்வாமிகள் ” சோழமன்னன் எந்த நோக்கத்தோடு சிவனுக்கு மேல் ஒன்றுமில்லை என கூரத்தாழ்வானை ஒப்புக் கொள்ளக் கட்டாயப் படுத்தினானோ- ஆனால் மஹா ஞானியும், பண்டிதனும், பாகவதனும் ஆன கூரத்தாழவான் வேடிக்கைக்காகக்கூட சிவ தூஷணை தவனிக்கப் பதில் அளித்திருக்க மாட்டார். எனவே இதற்கு வேறு பொருள் இருக்கவேண்டும் எனத்தோன்றியது.

    சிவலிங்கத்தை அலங்கரிக்கும் போது, அதன் உச்சியில் விலவ இலைகளிச் சூடுவர். ஆம், “த்ரோணம்” என்றால் வில்வம் என்றும் பொருள்படும்.    ” சிவனுக்கு மேலே ஒன்றுமில்லை” என்பதற்குப் பரம பாகவதனான கூரத்தாழ்வார் ” அதற்கு மேலே வில்வம் இருக்கிறது” என்று பொருள்படத்தான்மாற்றுரைதிருப்பார்”  என்று விளக்கி உள்ளார்.

     

    மஹான்கள் பார்வையே தனி.

     

    அவர்கள் பூஜை செய்யும் போது அந்த அந்த மந்திரங்களின் அதிதேவதைகள் நேர்வந்து அவற்றை ஏற்கும்.

     

    அன்னாரது ஜயந்தியை ஒட்டி, அடியேனது கோட்டோவியங்களை என் காணிக்கையாக்குகிறேன்!

     

    ” பவ சங்கர தேசிக மேசரணம்! “

    Share
  • அன்பே அழகானது – 1

    ராஜ்ப்ரியன்

    சாந்தமும், அமைதியும் குடிகொண்ட பிரபலமான குழந்தை ஏசு மெட்ரிக்குலேஷன் பள்ளி பிரின்ஸ்பல் நாற்பத்தியெட்டு வயது சிஸ்டர் சில்வியா கண் கண்ணாடியை கழட்டி வைத்தபடி சொன்னதும் எதிரே அமர்ந்திருந்த சுதா புன்னகையுடன்  நன்றி மேடம் என்றாள்.

    எங்க பள்ளியை விட பிரபலமான பள்ளிங்க இங்க இருக்கு. நீங்க நல்லா படிச்சியிருக்கிங்க. உங்க தகுதிக்கு காலேஜ்கள்ளயே நல்ல சம்பளத்துக்கு வேலை கிடைக்கும்மே அங்கயெல்லாம் போகாம குறைந்த சம்பளத்துக்கு இங்க டீச்சரா வேலைக்கு சேர என்ன காரணம் ?

    என்னோட சின்ன வயசுல இந்த ஸ்கூல்ல படிக்கணம்ன்னு ஆசை. அப்ப முடியல. இப்ப வேலை பாக்க வேண்டிய நிலை வந்ததும் இங்க சேரணம்ன்னு ஆசைப்பட்டன். விளம்பரத்த பாத்து அப்ளே பண்ணேன் என சுதா சொன்னபோது மெல்ல புன்னகைத்த சிஸ்டர் சில்வியா, நீங்க எய்த் டூ டென்த் ஸ்டூடன்ட்க்கு கெமிஸ்ட்ரி க்ளாஸ் எடுங்க.

    சரிங்க மேடம்.

    தன் இருக்கையில் இருந்து எழுந்த சிஸ்டர் சுதாவிடம் வாங்க என அழைத்தார்.

    மேடம் ஒரு நிமிஷம். உங்ககிட்ட ஒரு கேள்வி கேட்டா தப்பா எடுத்துக்கமாட்டிங்களே ?.

    தெரியாததைத்தான் கேள்வியா கேட்பாங்க. அதல என்ன தப்புயிருக்கு. கேளும்மா என்றார் சிரித்தபடியே ?.

    ஸ்கூல்ல எல்லாரும் இங்கிலிஷ்ல தான் பேசணம்ன்னு வெளியில சொன்னாங்க. நீங்களே தமிழ்ல பேசறிங்களே.

    ஆங்கிலம் கத்து தர்றோம் இல்லன்னு சொல்லல. ஆனாலும் இங்க தாய்மொழிக்கு அதிக முக்கியத்துவம் உண்டு. வெளிநாட்லயிருந்து வந்த கால்டுவெல் தமிழ் கத்துக்கிட்டு தமிழைப்பத்தி சிறப்பா நூல்கள் எழுதனாரு. ஆப்படியிருக்கும் போது நம்ம மொழிய நாம பேசலன்னா நல்லாயிருக்கும்மா. முதல்ல தாய்மொழிக்கு முக்கியத்துவம், அதுக்கப்பறம் தான் பிறமொழி. மெட்ரிக்குலேஷன் ஸ்கூல்ங்கறதால இங்கிலிஸ்ல தான் பேசுவாங்கன்னு வெளியில இருக்கறவங்க நினைக்கறாங்க. அப்படியெல்லாம் இல்ல பசங்களுக்கு ஆங்கிலத்த கற்று தர்றோம், தாய் மொழிய உணர வைக்கறோம் என்றவர் போகலாம்மா என கேட்டார் சுதா தலையாட்டியதும் நடக்க தொடங்கினார். அலுவலக வாயிலில் நின்று டேவிட் என அழைத்தார். வந்துட்டன் மேடம் என குரல் தந்தப்படி 40 வயதான டேவிட் பவ்யமாக வந்து நின்றார். சுதா இவர் ஆபிஸ் பியூன் டேவிட் என அறிமுகப்படுத்தியவர், டேவிட் இவுங்க சுதா புது அப்பாய்மெண்ட் 8 டூ 10 கெமிஸ்ட்ரி க்ளாஸ் எடுக்கபோறாங்க. இவுங்களுக்கான டைம்டேபிள் கம்ப்யூட்டர் ரூம்ல இருக்கும் பிரிண்ட் அவுட் வாங்கி வாங்க எனச்சொல்லிவிட்டு நடந்தார்.

    ஸ்டாப் ரூம்க்குள் நுழைந்த சிஸ்டரை கண்டு அனைவரும் எழுந்து நின்றனர். தன் பின்னால் நின்ற சுதாவை சுட்டிகாட்டி எம்.எஸ்.சி. எம்.பிஎல் முடிச்சியிருக்காங்க. நம்ம ஸ்கூல்க்கு கெமிஸ்ட்ரி டீச்சரா அப்பாய்மென்ட் பண்ணியிருக்கு. நீங்க இவுங்களுக்கு ஒத்தொழைப்பு தரனும் என்றவர் சுதா பக்கம் திரும்பி இதான் ஸ்டாப் ரூம், டைம் டேபிள் தரச்சொல்றன், போய் உட்காருங்க குட் லக் எனச்சொல்லிவிட்டு தன் அறையை நோக்கி நடந்தார்.

    சுதா காலியாக இருந்த இடத்தில் அமர அருகில் இருந்த ஒரு ஆசிரியை ஹாய், ஐயெம் மாலதி. இங்கிலிஷ் டீச்சர் என அறிமுகமானார்.

    நீங்க என்ன ஊர் ?.

    இதே ஊர் தான் காந்தி நகர்ல இருக்கன்.

    எங்க படிச்சிங்க ?.

    திருச்சியில எம்.எஸ்.சியும், பெரியார் யுனிவர்சிட்டியில எம்.பில் பண்ணன்.

    அப்பா என்ன பண்றாரு ?

    பிஸ்னஸ் பண்றாரு.

    இதுக்கு முன்னாடி எங்கயாவது வேலை பாத்திங்களா?.

    இல்ல.

    ஏன் ?.

    சும்மா தான் எங்கயும் முயற்சி பண்ணல.

    மாலதி மேடம் அவுங்க இப்பத்தான் வந்துயிருக்காங்க. அதுக்குள்ள அவுங்கள ஏன் ராக்கிங் பண்றிங்க விடுங்க என ப்ரியா சொல்ல அந்த அறையே சிரிப்பால் அதிர்ந்தது.

    ஏன் மேடம் கலாய்க்கறிங்க. புதுசா வந்துயிருக்காங்க. அவுங்களப்பத்தி உங்களுக்கும் தெரியாது. உங்க மனசுல இருக்கற கேள்வியையும் தான் நான் கேட்கறன் தெரிஞ்சிக்கிட்டா பழகா ஈசியா இருக்கும்மில்ல அதுக்குத்தான் கேட்கறன் என்றார்.

    நீங்க கேளுங்க மேடம் என சுதா சொன்னதும்

    கல்யாணமாகிடுச்சா

    என கேட்டதும் சுதா அமைதியாகி சுதாவின் முகம் சுருங்கி கண்ணீல் நீர் கோர்த்தது. இதை பார்த்த மாலதிக்கு சுதா பற்றி அறிந்துக்கொள்ள வேண்டும் என்ற ஆர்வம் அதிகமானது.

    தொடரும்……………

    Share
  • பாரதியின் வேத முகம் – 12

     

    -சு.கோதண்டராமன்

    நம்புவதே வழி

    இஸ்லாமிய வேதம் குர் ஆன் பல இடங்களில் அல்லா மேல் ஈமான் கொள்ளுங்கள் என்று நம்பிக்கையை வலியுறுத்துகிறது. கிருத்துவர்களின் பைபிளும் பல இடங்களில், விசுவாசியுங்கள் என்று நம்பிக்கையை முதன்மைப்படுத்துகிறது. ஆனால் இந்து மதமோ அந்த அளவுக்கு நம்பிக்கையை வலியுறுத்துவதாகத் தெரியவில்லை.

    வேதம் தனி மனித சிந்தனைக்குக் கொடுத்துள்ள சுதந்திரம் வேறு எங்கும் காணக் கிடைக்காதது. வேதத்தை ஒப்புக் கொள்ளாதவரைப் பாவி என்றோ காபிர் என்றோ இந்துக்கள் இகழ்வதில்லை. மாறாக புதிய சிந்தனைகளை வரவேற்று அவற்றின் உண்மைகளை ஆராய்ந்து அவற்றில் உள்ள நல்லனவற்றை ஏற்றுக் கொண்டு தன்னை மாற்றிக் கொண்டு வந்திருக்கிறார்கள். ஒரே வேதத்திற்கு சங்கரர் ஒரு விதமாகவும் ராமானுஜர் ஒரு விதமாகவும் மத்வர் ஒரு விதமாகவும் விரிவுரை எழுதியுள்ளனர். அவரவருக்கு எது சரி என்று படுகிறதோ அதை ஏற்றுக் கொள்ளவும் அதன்படி நடக்கவும் பிறப்புரிமை பெற்றவன் இந்து. கடவுள் இல்லை என்று சொல்பவனையும் வேத மதம் வெறுப்பதில்லை. இன்றைய பெரியார் மட்டுமல்ல, முற்காலத்தில் வாழ்ந்த ஜாபாலி என்ற முனிவரின் கருத்துகளும், சார்வாகர்கள் என்றழைக்கப்பட்ட நாஸ்திகர்களின் கருத்துகளும் இந்து சமய இலக்கியத்தில் இடம் பெற்றுள்ளன.

    வேதம் நம்பிக்கையை வலியுறுத்துகிறதா? சாதாரண மக்கள் வழக்கில் நம்பினவருக்கு நடராசா, நம்பாதவருக்கு யமராசா என்று சொல்லப்படுகிறது என்றாலும் வேதத்தில் எந்த இடத்திலும் இந்த வேதம் சொல்வதை நம்புங்கள். நம்பினால் தான் கடைத்தேறுவீர்கள், இல்லாவிட்டால் நரகத்துக்குப் போவீர்கள் என்ற மிரட்டல்கள் காணப்படுவதில்லை.

    இத்தகைய சூழ்நிலையில் பாரதியின் இரு வரிகள் நமக்குப் புதிராக உள்ளன. முதலாவது, சக்தியைக் கும்பிடுமாறு தன் மனத்துக்கு அறிவுறுத்தும் இடத்தில்

    நம்புவதே வழி என்ற மறை தனை

                    நாம் இன்று நம்பி விட்டோம் என்கிறார்.

    இன்னொரு பாடலில்

    நம்பினோர் கெடுவதில்லை நான்கு மறைத் தீர்ப்பு

                    அம்பிகையைச் சரண் புகுந்தால் அதிக நலம் பெறலாம்

    என்கிறார்.

    வேதம் நம்பிக்கையை வலியுறுத்துவதாக அல்லவா கூறுகிறார். உண்மையா? தேடினால் கிடைப்பது சிரத்தை பற்றிய ஒரு சூக்தம். ரிக்வேதம் பத்தாவது மண்டலம் 151வது சூக்தம்.

    சிரத்தை என்பது அடைய வேண்டிய லட்சியத்தில் உறுதியும் அதை அடைவதற்கான வழியில் முழு முனைப்புடன் ஈடுபடுவதையும் குறிக்கும். செய்யும் ஒவ்வொரு சிறு செயலும் தன் இறுதி நோக்கத்துக்குப் பயன்படுமா என்று ஆராய்ந்து பயன்படக்கூடிய எந்த சிறு செயலையும் விடாமல் செய்வதும் பயன் தராத எந்த சிறு செயலையும் செய்யாதிருப்பதும் இதில் அடங்கும். இதில் நம்பிக்கை எங்கே வந்தது?

    ஆதி சங்கரர் சிரத்தை என்பதற்கு நம்பிக்கை என்றே பொருள் தருகிறார். இறைவன் ஒருவர் உண்டு என்பதில் சந்தேகம் இல்லாத தெளிவான மனத்துடன் இருப்பதே நம்பிக்கை என்கிறார். அதுவே சிரத்தையின் அடிப்படை. குறிக்கோளில், அதாவது இறைவனிடத்தில், நம்பிக்கையும் அதை அடையும் வழியாகிய, குருவின் வார்த்தைகளில் நம்பிக்கையும் தான்.

    ஒரு உதாரணம் பார்ப்போம். ஒருவன் ஒரு புதிய ஊருக்குச் செல்ல விரும்புகிறான், ஒருவரிடம் வழி கேட்கிறான். அவன் அதில் நம்பிக்கையோடு பயணம் செய்ய வேண்டும். கொஞ்ச நேரம் சென்ற பின் இந்தப் பாதை சரியானது தானா? நமக்குச் சொன்னவர் சரியாகத் தான் சொல்லி இருப்பாரா? நாம் போய்ச் சேருவோமா என்று ஐயுறுதல் கூடாது.

    நம்பிக்கை இன்றி, சந்தேகம் தன்னை ஆட்கொள்ள அனுமதிப்பவன் அழிவான் என்கிறது கீதை. (ஸம்சயாத்மா விநச்யதி)

    இந்த சிரத்தை, அதாவது குறிக்கோளில் உறுதியும் செயல்பாட்டில் சந்தேகம் மற்றும் குறை இல்லாத வினைத் திட்பமும், ஒரு தேவியாக உருவகப்படுத்தப்பட்டு வேதத்தில் போற்றப்படுகிறது. அதன் சுருக்கமான மொழி பெயர்ப்பு இதோ:-

    சிரத்தை இறைவனின் தலையில் உள்ளது. அதைச் சொற்களால் போற்றுவோம். சிரத்தையே, கொடுப்போருக்கும் கொடுக்க விரும்புவோருக்கும் விரும்பிய பலன்களைக் கொடுப்பாயாக. (சிரத்தையோடு செய்தால் விரும்பிய பலன் கிடைக்கும்.) தேவர்கள் அசுரர்களுடன் இட்ட போரில் சிரத்தையைக் கைக் கொண்டனர். வெற்றி பெற்றனர். (நோக்கத்தில் வெற்றி பெற வேண்டுமென்ற) இதய தாகத்தால் சிரத்தை அடையப்படுகிறது. சிரத்தையால் செல்வம் அடையப்படுகிறது. சிரத்தையைக் காலையிலும் நண்பகலிலும் மாலையிலும் வணங்குகிறோம். சிரத்தா தேவியே, எங்களுக்கு சிரத்தையைக் கொடு.

    இந்தக் கருத்துகளைத் தான் பாரதி ஒரு வரியில் கூறுகிறார்.

                    நம்பினோர் கெடுவதில்லை நான்கு மறைத் தீர்ப்பு.

    சிரத்தையை, அதற்கான இதய தாகத்தை, அடைவது எப்படி? அவன் அருளாலே அவன் தாள் வணங்கி என்பது போல சிரத்தையை அடைய சிரத்தை என்னும் அம்பிகையைத் தான் வணங்க வேண்டும். சிரத்தா தேவியே, எங்களுக்கு சிரத்தையைக் கொடு என்று தான் அந்த ரிக் வேத சூக்தம் நிறைவடைகிறது. பாரதியும் அதையே எதிரொலிக்கிறார்.

    அம்பிகையைச் சரண் புகுந்தால்

                    அதிக நலம் பெறலாம்.

     

                    நம்புவதே வழி என்ற மறை தனை

                    நாம் இன்று நம்பி விட்டோம்.

     

    Share
  • ஐயப்பன் கீர்த்தனைகள்-கேட்க,ரசிக்க…

    -சு.ரவி

    வணக்கம், வாழியநலம்,

    ஒரு மாறுதலுக்கு இம்முறை ஒலிவெளிப் பயணம்.

    ( ஓவியத்தை விட்டுக்கொடுக்கமுடியாமல், என்னை ஆட்கொண்ட சபரிகிரீசன், நெய்ப்பிரியனின் ஓவியம் பார்க்க, ரசிக்க..)

    என் சபரிமலைப் பயணங்களை இசைப்பயணங்களாக மாற்றியதில் பெரும்பங்கு

    என்நண்பன் V.K நாராயணனையே சாரும்.

    1980- 2000 களில் சபரிமலைப்பயணங்களின் போது, வழிநடையில் நாராயணனின் ராக ஆலாபனைகளைத் தொடர்ந்த இசைப்பாடல்களாகவோ, என்னில் உதித்த பாடல்களின் இசைவடிவங்களாகவோ உருவெடுத்த பாடல்கள் இவை.

    பலவருடங்களுக்கு முன் ஒரு மதியப்பொழுதில் என் இல்லத்தில் ஒரு MONO டேப் ரெகார்டரில் சுருதிப்பெட்டியுடன் நாராயணனின் குரலில் பதிவு செய்யப்பட்ட பாடல்களை வலைத்தளத்தில் ஏற்றி, அந்த இணைப்பைக் கீழே தருகிறேன்.

    http://archive.org/details/Su.raviIyyappanKeerththanaikal

    3 Track களில் உள்ள இந்தப் பாடல்களைப் பற்றிய சிறு குறிப்புகள் வருமாறு:

    ( பத்துப் பாடல்கள் உள்ளதால், பாடல்களின் முழுவரிவடிவங்களுக்குப் பதில்

    இவை உருவான பின்னணிகளிப் பற்றிய குறிப்புகளை மட்டும் தருகிறேன்)

     

    1. என்மனம் ஆனந்தக் கூத்தாடுதே- கமாஸ் ராகம்:

    பெரிய குருஸ்வாமி திருச்சியில் இருந்ததால் கட்டுநிறை திருச்சியில்.

    ராக்ஃபோர்ட் எக்ஸ்பிரஸில் திருச்சிக்குச் செல்லும் போது கமாஸ் ராகத்தில்

    நாராயணன் ஆரம்பித்த பல்லவி விழுப்புரம் வருவதற்குள் நிறைவு செய்யப்பட்டு இசைவடிவமும் பெற்றது.

    சரணத்தில் வரும் சூசித ராகமுத்திரைக்கு ( சுகமா சுகமா என) inspiration கொத்தமங்கலம் சுப்புவின் தில்லானாமோகனாம்பாள் நாவலில் வரும் ‘கமாஸ்’ கிட்டாவையர் சொல்லும் dialog.

     

    2. மழைச்சாரல் வரவேற்குது- அம்ருதவர்ஷிணி ராகம்

    சபரி மலையிலிருந்து திரும்பும் வழியில் வேனில் அச்சங்கோவில் செல்கிறோம்.இயற்கைஎழில்கொஞ்சும்

    வனப்பகுயதியில், அச்சங்கோவில் மலை மீது வேன் செல்லும்போது பூந்தூரலாக மழை பன்னீர் தெளிக்கின்றது.

    பஞ்சுப் பொதிகளாக மேகங்கள் தவழ்கின்றன. நாராயணனின் உற்சாகக் குரலில் அம்ருதவர்ஷிணி ராகம் பீறிட்டுவர

    பாடல் பிறந்து சன்னிதானம் சேர்வதற்குள் நிறைவடைகிறது, வன் புலியேறும் ராவுத்தனுக்குக்.காணிக்கையாக!

     

    3.’உனைக் காணும் வரை கண்கள் மூடாது- ஷண்முகப்ரியா ராகம்

    மற்றுமோர் ஜனவரி மாதம் சபரிமலைப் பயணம். சென்னையிலிருந்து வேன் ஒன்றில் நாங்கள் 12 ஐயப்பன்மார் திருச்சிக்குப் போய்க்கொண்டிருந்தோம். நள்ளிரவு. பாடல்கள் ஓய்ந்து அவரவர் கண்ணயரும் தருணம்.ஓட்டுனருக்கு அருகில் உறங்காமல் மௌனமாக நான்.

    பின்ஸீட்டிலிருந்து ஓர் ஐயப்பன் ” என்ன, சு.ர. தூங்கிட்டியா” என்று குரலெழுப்ப, அவருக்கு விடையாக ஷண்முகப்ரியாவில் எழுந்த பதில்.

    சரணத்தில் ‘நினைப் பாட’ என்ற வரிகளை ஒவ்வொரு சரண முடிவிலும் நிரவல் செய்து பாடுமாறு அமையப்பெற்றபாடல்.

     

    4. சரீர வீணை தன்னிலும் சங்கீதம் கேட்குது-அமீர்கல்யாணி ராகம்

    1987/88 வருடம் என்று நினைவு. எண்ணூர்ஃபவுண்டரி நிறுவனத்தில் பணி. ஒருநாள்காலை 8:00 மணிக்கு நணபன் க.ரவி தொலைபேசியில் அழைத்தான்.

    ” சு.ர, ‘அமரத்வனி- 2’ கேஸட்- ஐயப்பன் மீது- இன்று ஒலிப்பதிவு- நணபன் K.S ராஜகோபால் பாட, என் இசையில் சங்கீதா நிறுவனம் தயாரிக்கிறது. 9: 30 க்கு மறுபடி அழைக்கிறேன்.நீ ஒரு பாடல் தயார் செய்து தா”

    அமீர் கல்யாணியில் அப்போது உருவான பாடல்.

    பாடலை முழுவதும் ஃபோனில் கேட்ட க.ரவி, பாடலின் இறுதியில் அமைந்த சந்தப் பகுதியைப் பாடுவது கடினமாக இருக்கும் எனக்கருதி வேறு பாடலைக் கேட்க, தர்பாரி கானடாவில் ” பூதமைந்தும்” என்ற பாடலை அளித்தேன்.

    கேஸட்டில் இடம் பெறாவிடினும், நாராயணனின் குரலில் எங்கள் ஐயப்பன் பஜனைகளில் இப்பாடல் இடம் பெறும்.

     

    5.வானவர் போற்றிட- பூர்விகல்யாணி ராகம்

    கர்நாடக சங்கீதம்(வீணை) பயில்கையில், கீர்த்தனைகள் கற்றுக்கொள்ள ஆரம்பித்த காலகட்டம். நாராயணனை ராக அலாபனை செய்யச்

    சொல்லி நான் பயணத்தின் போது உருவாக்கிய முதல் கீர்த்தனை. இப்பாடலிலும், இதனை அடுத்து உருவாக்கிய தோடி ராகக்

    கீர்த்தனையிலும் பல்லவி, அநுபல்லவி, மத்யமகாலம், சரணங்கள், மத்யம காலம் என்ற ஃபார்மேட்டில், ‘குருதாஸ’ எனற

    முத்திரையும், ராகமுத்திரையும் அமைந்துள்ளன.

     

    6. உனையொருகணம் நினைவதும்- மலயமாருதம் ராகம்

    தரிசனம் முடித்து, மலையிலிருந்து திரும்புகிறோம். நண்பன் க.ரவி ” பாடல் தொட்டுத்திறக்குமா நுழைவாயிற் கதவங்கள்”

    என்ற கவிதையை ஆசுகவியாகப் பொழிந்தான். சுகமாக வீசிய மலயமாருதமும், கவிதையும், ஐயனின் தரிசன அனுபவமும் உள்ளுருக்க, மலயமாருதத்தில் உருவான பாடல். 99% குறில்களால் அமைந்த பாடல்.

     

    7. அஹங்காரத்திரை அறுபடுமோ- சுப பந்துவராளி ராகம்

    மஹனீயர் தியாகைய்யரின் ‘தெரதீயகராதா’ கீர்த்தனை கொடுத்த உந்துதல் இந்த சுபபந்துவராளி.

    சரணத்தில் வரும் கருத்துக்கு Inspiration கவிமணி மொழிபெயர்த்த உமர்கய்யாம் வரிகள்

    ” அங்கவ் வயனும் இருக்க ஒட்டான்”-

    அங்கே பிரமனும் இருக்க விடமாட்டான் – இங்கே யமனும் தங்க விடமாட்டான்” என்கிற யதார்த்த உண்மை.

    நாராயணன் ஒரு சுபபந்துவராளி ஸ்பெஷலிஸ்ட்- செம்மங்குடி மாமாவின் ‘ஸ்ரீ சத்ய நாராயணம்:” வழி…

     

    8. நெஞ்செலாம் நின் ராஜ்யம்- ரஞ்சனி ராகம்

    பாடலின் இறுதியில் வரும் சிட்டை ஸ்வரம் நாராயணனின் கற்பனை. ‘ரஞசனி’, நாராயணனுக்கு மிகவும்

    நெருக்கமான ராகம். இதில் திருமதி.ரஞ்சனிநாராயணனுக்கு விருப்பம்தான்!

     

    9. தவத்தில் நிலைத்த தயைவடிவம்- சிந்துபைரவி ராகம்

    அந்த வருடப் பயணத்தில் எங்களுடன் என் லேலண்லட் தோழன் கிருஷ்ணன் சேர்ந்து கொண்டான்.

    (T.K.S. சகோதரர்களில் இரண்டாவது சகோதரர் திரு. டி.கே. முத்துஸ்வாமி அவர்களின் இரண்டாவதுமகன் கிருஷ்ணன். அற்புதமான குரல்வளம் – இவனுக்காக, அந்த கால ஹிந்தி, தமிழ்ப்படப் பாடல்களின் மெட்டில் இயற்றிக்கொடுத்த ஸ்வாமி பாடல்கள் பல. எங்களுடன் ஒருமுறையே மலைக்கு வந்த கிருஷ்ணன் இன்று மறைந்துவிட்டான்).

    எருமேலியில், ஒரு கீர்த்தனை எப்படி உருவாகிறது என்ற அவன் கேள்விக்கு விடையாக, நாராயணன் பாட, சிந்துபைரவியில் உருவான கீர்த்தனை.

    ( இதே பயணத்தில் திரும்பும் போது, கிருஷ்ணன் ‘ஹரிவராஸனம்’ HUM செய்ய, அதே மெட்டில் “விரியும் வானெலாம்’ பாடல் பிறந்தது வேறு அனுபவம்)

     

    10. நினைத்ததுமே மெய்சிலிர்க்குதையா- ரீதிகௌள ராகம்

    நாராயணன், க.ரவி ஆகியோருடன் கட்டுநிறைக்காகத் திருச்சிக்கு ராக்ஃபோர்ட்டில் இரவுப் பயணம்.

    எங்களை மிகவும் ஈர்த்த ரீதி கௌள ராகத்தில், நாராயணன் இந்தப் பாடலின் ஆரம்ப வரிகளைப் பாட

    க.ரவியும், சு.ரவியும் மாறி,மாறி ஆளுக்கொரு வரி எனப் பாடி நிறைவு செய்த பாடலிது.

    ( இதன் தொடர்ச்சி ஒரிஜினல் கேஸட்டின் மறுபகுதிக்குப் போய் விட்டதால், நான் பிற்பாடு Up-Load செய்ய இருக்கும்

    இழையில் கேட்கலாம்)

    Share
  • பெற்றோர்

     

    பி.தமிழ் முகில் நீலமேகம்

     

    தட்டுத் தடுமாறி மெல்ல
    எட்டு எடுத்து வைக்கையிலே
    பட்டுக் கரம் தா என்
    கட்டித் தங்கமே என்றேந்தி
    எட்டி வைக்கும் அடிகளுக்கெல்லாம்
    தட்டிக் கொடுத்து உற்சாகமூட்டி
    எட்டுத் திக்கு சென்றாலும்
    கட்டி ஆள்வாய் உலகையே
    நாட்டிடுவாய் வெற்றிக் கொடியையே !!!
    என்று
    உற்சாகமூட்டும் அன்னை தந்தை
    உற்ற துணையாய் இருக்கையிலே
    உன்னத நம்பிக்கை  மலையென
    உள்ளமதில் எழுந்து நிற்க
    உலகையே கைப்பற்றி விட்டது போன்றொரு
    உயர் எண்ணம் உள்ளமதில் குடியேற
    உள்ளங்கையில் தவழ்ந்தாடும் வெற்றி மாலைகள் !!!

    Share
  • புத்தகங்கள் சூழ்ந்த வீடு

    வாசிப்பின் மோகம் குறையாது மாடத்தி !

    எஸ் வி வேணுகோபாலன்

    கணையாழி இதழில் சுஜாதா எழுபதுகளின் இறுதியில் “வேண்டாம்” என்ற தலைப்பில் பதினாறு சீர் கழி நெடிலடி ஆசிரிய விருத்தம் என்று போட்டுக் கவிதை ஒன்றை எழுதி இருந்தார். “காலையிலே எழுந்திருந்தால் செய்தித் தாளில், கற்பழிப்புச் செய்திகளைப் படிக்க வேண்டாம் / காப்பித் தூள் கடன் வாங்கும் மனைவி கண்ணில் காத்திருக்கும் நீர்த் துளியை மதிக்க வேண்டாம்..”என்று போகும் அதை வெளியிட்ட ஆசிரியர், அதற்குப் பதிலாக “வேண்டும்” என்ற தலைப்பில் கவிதைகளை வரவேற்று எழுதி இருந்தார். எல்லோரும் வேண்டும் என்று தானே எழுதுவார்கள் என்று எண்ணிய நான், மறுபடியும் வேண்டாம் என்ற தலைப்பில் எழுதிய கவிதை இப்படித் தொடங்கியது:

    கணையாழி விற்றிருந்தால் வாங்க வேண்டாம்
    கைதவறிக் கிடைத்தாலும் படிக்க வேண்டாம்
    காசிருக்கும் வரை நூலாய் வாங்கிப் போட்டுக்
    கடை கடையாய் கால் விலைக்குத் துறக்க வேண்டாம்..

    ஆனாலும் புத்தகங்களை வாங்கித் தள்ளும் தீராத ஆசையும், வாசிப்பின் தணியாத தாகமும் நின்ற பாடில்லை. புத்தகங்கள் சூழும் வாழ்க்கை எப்படி உருக் கொண்டது என்று துல்லியமாய்ச் சொல்லத் தெரியவில்லை என்றாலும், அதன் நீர்க் கோலம் ஒன்று இப்படி கண் முன் நிற்கிறது…

    எட்டாம் வகுப்பில் நுழைய இருந்த நேரம் எனது தாய் வழி பாட்டனார் – வாலாஜாபாத் இந்து மத பாடசாலையின் புகழ் மிக்க தலைமை ஆசிரியராக விளங்கியவர் – தமது பணி ஓய்வுக்குப் பின் குடியேறியிருந்த காஞ்சிபுரத்திற்கு என்னை அழைத்து அங்கே அவரோடு தங்கிப் படிக்கச் செய்திருந்தார். பள்ளிக்கூடம் திறக்க இருந்த சில நாட்களுக்குள் அவர் மாரடைப்பால் காலமானது எனது வாழ்வின் இரண்டாவது அதிர்ச்சி…இரண்டரை வயதில் தாயைப் பறிகொடுத்த முதல் அதிர்ச்சிக்குச் சிகிச்சையை தமது அன்பால் பொழிந்து இதமளித்த அந்த மாமனிதர் வைத்திருந்த ஆளுயர மர அலமாரியின் பெரிய அறைகள் எதை இழுத்தாலும் அவற்றில் புத்தகங்கள் நிறைந்திருந்தது. சின்னஞ்சிறு கதைகள், சுதந்திர வேள்வியில் தியாகம் புரிந்தோர் கதைகள், வாசித்து வாசித்து அட்டை வெளிர் மஞ்சளாக ஆகியிருந்த நாலாயிர திவ்விய பிரபந்தம், யாரோ காலண்டர் அட்டை போட்டுப் பளபளக்க வைத்திருந்த கம்ப ராமாயணத்தின் முதல் மூன்று காண்டங்கள் அடங்கிய அற்புத புத்தகம்…..

    புத்தக வாசிப்பையும், நூல்களை நோக்கிய ஒரு வெறியையும் என்னை விட நான்கு வயது மூத்தவரான எனது அண்ணன் எஸ் வி ரங்கராஜனிடம் தான் நான் பழக்கிக் கொண்டிருக்கவேண்டும். என்ன வகையான புத்தகம் என்றாலும் கையில் எடுத்துப் புரட்டாமல் இருக்க அவரால் முடியாது. வீட்டிற்குள் ஒரு சேர புத்தகங்களை வைத்திருக்க முடியும் என்பதை காஞ்சிபுரம் தெற்கு மாட வீதி உணர்த்தியது என்றால், ரங்கசாமி குளத்தருகே (இன்றும் இயங்கிக் கொண்டிருக்கும்) மாவட்டக் கிளை நூலகம் கொத்துக் கொத்தாகப் புத்தகங்களைப் பார்த்த முதல் இடமாக இருந்தது. வேலூர் மாவட்ட நூலகம், எனது முந்தைய பள்ளிக்கூடத்தின் நேரெதிரே இருக்க விடுமுறைக்குத் தந்தை வீட்டுக்கு வேலூர் செல்லும் ஒவ்வொரு முறையும் எனது அனைத்து விடுமுறை நாட்களையும் நான் அங்கே தான் கழிக்க விரும்பினேன். தண்ணீர் வைத்திருக்கும் டிரம், சங்கிலி பிணைத்திருக்கும் பித்தளை தம்ளரின் பிரத்தியேக வாசத்தோடும் தொண்டைக் குழிக்குள் இறங்கிய நீர் இன்னும் நினைவுக் காப்பகத்தில் இருக்கிறது. ஆனாலும் எனக்கான நூல் சேகரிப்பைத் தொடங்கும் தாகம் என்னைக் கல்லூரி நாட்கள் வரை காத்திருக்க வைத்தது. அதற்கான உண்டியலில் முதலில் விழுந்தவை பள்ளி நாட்களில் தவறாது எனக்குக் கிடைத்து வந்த பரிசு புத்தகங்கள்.

    சென்னை மாநகரில் புகுமுக வகுப்பில் சேர பாட்டியின் அரவணைப்போடு மேற்கு மாம்பலத்தில் தாய்மாமன் வீட்டை வந்தடைந்த போது, எனது கவிதைகள் வெளியாகியிருந்த சிற்றிதழ்களையும், பரிசு நூல்களையும், எப்படியோ சேர்ந்திருந்த சில புத்தகங்களையும் ஒரு நீல நிற பெட்டிக்குள் உடைகளோடு சேர்த்து அடைத்து வைத்திருப்பேன். எனது சொந்த நூலகம் அந்தக் கைப்பெட்டிக்குள் தான் பிறப்பெடுத்தது. கோவையில் முதுநிலை கல்விக்காக மீண்டும் தந்தையோடு சென்று சேர்ந்தபோது டெபுடி கலெக்டர் என்ற அவரது அந்தஸ்து காரணமாகக் கிடைத்திருந்த பெரிய தனி வீட்டின் மாடியில் எனக்கு ஒரு தனியறையும், புத்தகங்களுக்காக சுவரில் அடித்து மாட்டிவைக்கும் ஒரு மர ஷெல்ஃபும் வாய்த்தது. கல்லூரிப் புத்தகங்களுக்கான இடம் தான் என்றாலும், அதில் மெதுமெதுவாகக் குடியேறத் தொடங்கின எனது வாசிப்பு வசந்தங்கள். அப்போதும் சிற்றிதழ்களே அதிகமிருந்தன, அழகியசிங்கர், ஸ்ரீதர்-சாமா ஆகியோர் என்னையும் உள்ளடக்கி நடத்திவந்த மலர்த் தும்பி பத்திரிகையில் வரும் படைப்புகளை எடுத்து எடுத்துப் படித்தபடி தான் வேதியல் பாடத்தின் மேற்கல்வியை மேற்கொண்டிருந்தேன். கோவை வானொலி நடத்திய நிகழ்ச்சிகள், இலக்கிய கூட்டங்கள் இவற்றோடு பாலகுமாரன், மாலன், சுப்ரமணிய ராஜூ எல்லோரும் எழுத்தாளர் சாவியோடு வந்து கலந்து கொண்டிருந்த கூட்டத்தில், சில உணர்ச்சிகர பேச்சுக்களைக் கேட்டபிறகு நூல் வாசிப்பின் வேகம் கூடியது. கணையாழி உள்ளிட்டுச் சில இதழ்களின் தொடர் வாசகன் ஆனேன். பெரிய அளவில் நூல்கள் வந்தடைய எனது சொந்த நிதி நிலைமை அனுமதித்திருக்கவில்லை.

    இடமாற்றலில் எனது தந்தை தருமபுரிக்குச் சென்றுவிடவும், கோவையில் அரிசி மண்டி வைத்திருந்த நண்பர் ஒருவர் முன் என்னை நிறுத்தினார் தந்தை. அவரோ, தாம் அரிசி மூட்டைகள் வைத்திருந்த அறை ஒன்றில் எந்த வாடகையும் இல்லாமல் நான் குடியிருக்கலாம் என்று அனுமதித்தார். அந்த அறைக்குள் எனக்கு முன்பே நான்கு பெருச்சாளிகள் என்னைப் போலவே வாடகை கொடுக்காமல் குடியிருந்தது எனக்குப் பின்னர் தான் தெரியவந்தது. அவற்றிடமிருந்து என்னையும், எனது நூல்களையும் தற்காத்துக் கொள்ள இருபத்து நான்கு மணி நேரமும் டியூப் லைட் எரியவிட்டிருப்பேன் (அந்த அறைக்குள் சன்னல்கள் கிடையாது !). வங்கியில் வேலை கிடைத்து திருத்தணி அருகில் வங்கனூர் என்ற சிற்றூரில் குடியேறியபோது எப்படியோ அந்த நீலப்பெட்டி என்னோடு வந்துவிட்டிருந்தது. தரையிலேயே புத்தகங்களை அடுக்கி வைக்கத் தொடங்கினேன். தருமபுரி பேருந்து நிலையம் அருகில் முதன்முறை பார்க்க நேர்ந்த நியூ செஞ்சுரி புக் அவுஸ் கடைக்குள் வேதியல் பற்றிய 107 கதைகள் என்ற தலைப்பிலான ஆங்கிலப் புத்தகம் தான் முதலில் கண்ணில் பட்டது. அதன் எழுத்து நேர்த்தியும், அசத்தல் சித்திரங்களும் சோவியத் வாசிப்புலகை நோக்கி ஈர்த்தது. முன்னதாக பதினோராம் வகுப்பு விடுமுறையின்போது வேலூரில் அண்டை வீட்டில் அஞ்சல் ஊழியர் சங்கத் தலைவர் சி எஸ் பஞ்சாபகேசன் அவர்களது குடும்பத்தோடு ஏற்பட்ட நெருக்கம், அவரது இளைய மகள் சி பி மல்லிகா பத்மினி என் வசம் வாசிக்கக் கொடுத்த மக்சீம் கார்க்கியின் தாய் நாவலின் நினைவுகளைப் புதுப்பித்துக் கொண்டேன். வங்கனூரில் உள்ளூர் மாணவரகள் பலர் மாலை நேரங்களை என்னோடு கழிக்க அவர்களது பாடப் புத்தகங்களோடு வந்து விடுவார்கள். கணிதம், ஆங்கிலம், தமிழ், அறிவியல் என பல்வேறு பாடங்களில் அவர்களது ஐயங்களைத் தீர்க்க உதவியபடி, அவர்களுக்கு வாசிப்புப் பழக்கம் ஊட்ட எனது நூலகம் இப்போது கொஞ்சம் விரிவடைத் தொடங்கியிருந்தது. ஆனாலும் அது தரைமீதே கொலுவிருந்தது.

    இடமாற்றல் கேட்டுச் சென்னைக்குக் குடிபெயர்ந்த போது, மீண்டும் தந்தையின் நிழலில் வந்து இளைப்பாறிய பொழுதில், வாடகை வீட்டில் எனது நூல்களை மீண்டும் நீலப் பெட்டிக்குள் அடைத்து வைத்திருந்தும் இடம் காணாது சுவர் அலமாரியில் திணித்து நிரப்பியிருந்தேன். தங்கை ஆண்டாள் (இன்றும்) வீட்டின் சிறந்த வாசகி. விரைந்து சொந்தமாக வாங்கிய எளிமையான சிறுவீட்டில் புத்தகங்கள் கம்பீரமாக வரிசையாக எனது பார்வைக்கு எப்பொழுதும் அடையாளம் காட்டியபடி அடுக்கப் பட்டிருந்தன. அந்த வரிசை, நியூ செஞ்சுரி தயவில் மிக மிக மலிவான விலையில் நீண்டு கொண்டு சென்றது. சோவியத் நூல்களோடு, தமிழ்நாடு அறிவியல் இயக்கத்தின் போருக்கு விடை கொடுப்போம் போன்ற அழகு நூல்களும், வேறு தமிழ் பதிப்பக நூல்களும், அதிகமாகக் கவிதை நூல்களும் என்னிடம் சேரத் தொடங்கிய நேரத்தில் திருமணம் நிகழவும், அதற்கு முந்தைய சந்திப்புகளில் எனக்கும் எனது வாழ்க்கை இணை தோழர் ராஜேஸ்வரி இருவருக்கும் இடையேயான உரையாடலில் பரஸ்பரம் படித்திருந்த புத்தகங்கள், வீட்டில் வைத்திருக்கும் நூல்கள் முக்கிய இடம் பெற்றிருந்தது. நீரோடு நீர் போல நாம் சேருவோம் என்று எங்கள் புத்தகங்கள் கலந்த வீட்டில் நாங்களும் அன்போடு குடியேறினோம். எங்கள் குடும்பத்தின் இன்னொரு பேசும் உறுப்பினராக நூல்கள் வளர்ந்தன.

    எனது மாமனார் குடும்பம் பம்மல் பகுதியில் வாங்கியிருந்த காலி மனையில் கட்டிய வீட்டில் மாடியில் தனியறையும், நூல்களுக்கான சிறப்பு சுவர் அலமாரியும் ஏற்பாடு ஆனது. அந்தப் பெரிய நூலகத்தில், எனது சேகரிப்போடு, மைத்துனி கங்காபாய், அவரது கணவர் தோழர் நடராஜன், மைத்துனர் கவிஞர் மா குருமூர்த்தி ஆகியோர் வாங்கியிருந்த புத்தகங்களும், (மாமனார் மாத்ருபூதம் அவர்கள் பள்ளிக் காலத்தில் பெற்றிருந்த அருமையான பரிசுப் புத்தகங்களும், அகராதிகளும்) இரண்டறக் கலந்துவிட்டிருந்தன. எல்லாம் இடதுசாரி இயக்க சிந்தனைப் பரப்பில் வளர்ந்தவர்கள். ஆதலால் சில புத்தகங்கள் இரண்டு, மூன்று கூட தட்டுப்படும். வாசிப்பு தளம் விரிவடைந்து வரும் அதே வேகத்தில், எப்போது எல்லாம் வாசிப்போம் என்ற பெருமூச்சும் எழுந்த காலங்கள் அவை. சுவர்ப் பல்லிகளின் சீழ்க்கை ஒலி கூட இது பற்றிய பழிப்பு தானோ என்று நான் எண்ணுவதுண்டு. இத்தனைக்கும், ஜோல்னாப் பை புத்தகங்களோடு தான் வீட்டை விட்டு வெளியேறும், கூடுதல் கனத்தோடுதான் இரவு மீளும் என்றானது. ஒரு கட்டத்தில், குழந்தைகளுக்காக என்று நூலகம் அடுத்த கட்டம் சென்றது. என் பி டி, சி பி டி புத்தகங்களின் வசீகர மயக்கத்தில் ஆங்கிலமும், தமிழுமாய் சொல்லச் சொல்லத் திகட்டாத கதைப் புத்தகங்கள் ஜாம் ஜாம் என்று உடன் பயணம் செய்யத் தொடங்கின.

    அதற்கு முன்னும், பின்னும் சென்னை மாநகரில் ஆறே முறை தான் வீடு மாற்றினோம். (அதில் ஒற்றை அறை மட்டுமே இருந்த ஒரு சிறு வீட்டில் பரணில் ஏற்றிவிட்ட புத்தக மூட்டையைப் பார்த்து அரற்றியே எட்டு மாதங்கள் கடந்து போனது…). வீடு மாற்றும் நேரத்தில், அடேங்கப்பா, புத்தக மூட்டைகளைத் தொடுகிற வரை எல்லாம் மங்களகரமாகப் போய்க் கொண்டிருக்கும். அந்த இடத்தில் கை வைக்கிற போது சுற்றி நின்று ஒவ்வொருவராகப் பேச ஆரம்பிப்பார்கள். புது இடத்தில் இத்தனை இடம் கிடையாது…எதற்கு மூட்டை மூட்டையாய்க் குப்பைகளை எடுத்துக் கொண்டு. இப்போதே உட்கார்ந்து கழித்துக் கட்டுங்கள்..என்று. அதிலும் குறும்பு நிறைந்த கண்களோடு மைத்துனர் குருமூர்த்தி சொல்லிக் கொண்டே போவதை மறக்க முடியாது. ‘ஐந்தாவது மாநாட்டு அறிக்கை, அதைத் தூக்கிப் போடுங்க, அப்புறம் ஆறாவது மாநாட்டிலும் அதே அறிக்கையைத் தான் எழுதி வைப்பீங்க, இதென்ன புத்தகம், பெரிஸ்த்ரோய்க்கா? கொர்பச்சேவே எல்லாத்தையும் வித்துட்டு அமெரிக்கா போய்ட்டாரு, கழுதையத் தூக்கி வீசுங்க, புதிய கல்விக் கொள்கையா, அது பழையதாய்ப் போய் வருஷமாச்சு, எதுக்கு இத்தனை ஃபிரண்ட்லைன் ? அவங்க ஆபீஸ்ல இருந்து வந்து கேப்பாங்கன்னா?…’ அப்படியே அள்ளி எடுத்துக் காப்பாற்றி ஒவ்வொன்றையும் அடுத்த வீட்டுக்குக் கொண்டு சேர்ப்பது பெரும் பாடு.

    மாம்பலத்தில் இருந்து தற்போது இருக்கும் கோடம்பாக்கம் சொந்த இல்லத்திற்கு வந்த போது, வேறு எந்த அறைக்கும் கொடுத்த கவனத்தைப் போல் பல மடங்கு அக்கறையோடு எனக்காகப் புத்தக அலமாரியை வடிவமைத்திருந்தார் தோழர் ராஜி. அது நிறைந்தாலும், அட்டைப் பெட்டிகளில் வந்திறங்கிய புத்தகங்கள் குறைந்தது மாதிரி தோன்றவில்லை. பெண் விடுதலை, சிறுகதைத் தொகுதிகள், அதிகாலையின் அமைதியில், முதல் ஆசிரியர், வீரம் விளைந்தது, உண்மை மனிதனின் கதை, தாய், மாதவராஜ், தமிழ்செல்வன் கதைகள், பிரளயனின் சந்தேகி, என் ராமகிருஷ்ணன் அவர்கள் எழுத்தில் பல தலைவர்களின் வாழ்க்கை வரலாறு, கப்பற்படை எழுச்சி, நினைவுகள் அழிவதில்லை,……….என பெருகிய நூல் நதியை அணை கட்டி யார் தடுப்பது. துணிக்காக ஒதுக்கப் பட்டிருந்த இடத்திலும் தஞ்சம் புகுந்தன நூல்கள். ஆனாலும் ஜோல்னாப் பை கனத்தே தான் வீடு மீண்டு கொண்டிருந்தது.

    திடீரென்று சுவர் அலமாரியைத் திறந்தால், நான்கு ஐந்து ஜோல்னாப்பைகள் அப்படியே இடத்தை அடைத்துக் கொண்டிருக்க, புத்தகங்களும் வகை தொகையில்லாமல் துணி வரிசையிலும் ஒண்டிக் கொண்டிருக்கும். ஏம்ப்பா, இன்னிக்கு ஒரு நாள் சீக்கிரம் வந்து இந்த அலமாரியை ஒழித்துச் சுத்தமா அடுக்கி வச்சிருங்க என்று குரல் வரும். ஒரு பத்து மணிக்கு சாவகாசமாக அந்த அறைக்குள் நுழைந்து புத்தகக் கட்டுக்களை இழுத்துக் கீழே வீழ்த்தினால், பை பையாய்ப் புத்தகங்கள், கவர் கவராய்ப் புத்தகங்கள் சரிந்து விழுந்து இடத்தை நிரப்ப, ஜவுளிக் கடையில் இறைத்துப் போட்ட துணிகளை மடிக்க உட்காருபவனாக அமர்வேன். அடுக்க வேண்டியது, ஒழிக்க வேண்டியது…எல்லாம் ஐந்து நிமிடத்தில் அகன்று விட, எடுத்த புத்தகத்தில் பிடித்த பக்கத்தை எடுத்து அந்த வரிகள் அங்கே தான் இருக்கின்றனவா, இடம் பெயர்ந்துவிட்டதா என்று படிக்க ஆரம்பித்தால் அதற்கு முடிவேது…தோழர் ராஜி அறைக்குள் எட்டிப் பார்த்து, என்னப்பா முடிக்கலையா மணி ரெண்டு (நள்ளிரவைக் கடந்து..) என்பார்…தோ..இன்னும் கொஞ்சம் தான் என்று அவரது தலை மறைந்ததும் வாசிப்பு தொடரும் மறுபடியும். அப்படியே நூல்களை வாரி எடுத்து நாற்காலிகள் மீதும், பெரிய ஜூட் பையிலும், துணிக்கடை பிளாஸ்டிக் உறைகளிலும் நிரப்பி சுவர் ஓரமாக நிறுத்திவிட்டு, அடுத்த நாள் முடித்துவிடலாம் என்ற பொய்யான வாக்குறுதியை அளித்துவிட்டு அன்றாட ஓட்டம்.

    ஆனாலும், தவறாது புத்தகக் கண்காட்சியில் ஆஜர். ஒரு நண்பரிடம் கேட்டேன், நீ தான் போன ஆண்டு சந்தித்தபோது இனிமேல் நூலே வாங்க மாட்டேன், வாங்கியதையே படிக்க முடியவில்லை என்று சொன்னாயே, எங்கே இங்கே என்றேன். குடியை நிறுத்திவிட்டேன் என்று சொல்லும் ஒருவன் கடைக்கு அடுத்த நாள் போய் நின்றபோது, போதை மறந்து விடக் கூடாது என்று வந்ததாகச் சொல்வது மாதிரி தான் என்றார்.

    தேர்வு செய்யப்பட்டிருக்கும் தனது விருப்ப நூல்களை ஆர்வத்தோடு படிக்கும் மகள் இந்து (இரா.நடராசனின் ரோஸ் புத்தகத்தை எவ்வளவு விலை கொடுத்தாலும் தர மாட்டாள் ), அன்றன்று வாங்கிய புதிய புத்தகங்களை அன்றே ஒயிலாய் சாய்ந்து உட்கார்ந்து ஆசை தீர வாசிக்கும் மகன் நந்தா, இரண்டு கைகளாலும் புத்தகத்தை ஏந்திப் பிடித்துக் கொள்ள இயலாத படிக்கு இடது கை, தோள்பட்டை செயலற்ற நிலையிலும் நூல்களை வாசித்துத் தள்ளிக் கொண்டிருக்கும் மாமியார் கோமதி அம்மாள் (பிரசுரமாகும் எனது எழுத்து அனைத்தின் முதல் வாசகர் அவர்), படிக்க நேரமற்றுப் போக வைக்கும் அன்றாட நச்சரவை சபித்தபடி ரயில் பயணத்திற்குப் புத்தகத்தைத் தேக்கிக் கொள்ளும் மனைவி ராஜி எல்லோரும் வாசிப்புச் சூழலை வளப்படுத்திக் கொண்டிருப்பவர்கள்.

    நூல்களை அடுக்கி வைக்கவோ, எதையாவது எடுக்க எண்ணி கை வேறொன்றின் மேல் படவோ நேரும்போது விரிவது புத்தகங்கள் மட்டுமா, அது எப்போது வாங்கியது என்ற நினைவின் பின்னோட்டம், அதை வாசிக்கத் தொடங்கிய அந்தப் பொழுது, அதில் இன்னும் பத்திரமாக இருக்கும் பிடித்த வரிகள் எல்லாமும் ஒரு மறு ஒளிபரப்பாக மனத்தில் ஓடுவதை யார் தான் தடுக்க முடியும்..உங்களுக்கு அறிமுகமான இலக்கிய வீதி தான் என்றாலும் சில வீடுகளில் அதிகம் உரிமையோடு அடிக்கடி நுழைவீர்கள், சிலவற்றைக் கடக்கும் போது வெளியில் இருந்தபடி குரல் கொடுத்துப் பார்த்துவிட்டு நகர்வீர்கள், வேறு சிலவற்றை அடுத்த முறை வரும்போது உள்ளே எட்டிப் பார்க்கலாம் என்று வேகமாகக் கடந்து போவீர்கள் தானே, புத்தக வீதியும் அப்படியே தான் இருக்கிறது. படித்தவை, மீண்டும் படித்தவை, தொடாது வைத்திருப்பவை, முன்னே இருந்த நிலையில் இருந்து மக்கிய பக்கங்களோடு நைந்து போயிருப்பவை…என்று!

    ஆனாலும் வாசிப்பின் மோகம் குறையாது பெருகுவதே வாழ்க்கையை இனிமையாக்கிக் கொண்டிருக்கிறது. தீக்கதிர் இலக்கியச் சோலையில் வெளியான எனது இந்த சுய விமர்சனக் கவிதை அதைத் தான் பேசுகிறது:
    நூல்களோடு…….

    வாங்க விடுபட்ட புத்தகங்களிடம்
    இன்னும் கால அவகாசம் கேட்கிறேன்

    உறங்கவிடாது அலைக்கழித்தவற்றோடு
    தொடரும் உறவுகளையும்
    உறக்கத்தை ஊட்டியவற்றிடம்
    கருணையையும் கேட்கிறேன்

    காலத்தின் இரக்கம் மறுக்கப்பட்டு
    நைந்துபோன நூல்களிடம்
    மன்னிப்பு கோரி மன்றாடுகிறேன் –
    கவனமற்றுக் கையாளப்பட்டவற்றிடமும்!

    பல்வரிசையில் காணாமல் போன பல் போல்
    உருவப்பட்டுக்
    களவாடப்பட்ட நூல்களிடம்
    யாசிக்கிறேன் அவற்றின் மீட்சியை

    பைகளைக் கிழித்துக் கொண்டு நிறைந்தும்
    மேசை முழுக்க இறைந்தும்
    வானொலிப் பெட்டிக்கும்
    தொலைக்காட்சிப் பெட்டிக்கும்
    காதுகள் முளைத்ததாய்
    அவற்றருகே அடைந்து கொண்டும்

    இன்னும்
    தொலைபேசி உட்கார்ந்திருக்கும்
    சுவர்ப் பலகையில் குடியேறியும்

    பெரிய வாசக தோரணையைக்
    கொடுத்துக் கொண்டு
    கண்ணாடிக் கதவறைக்குள்ளிருந்தவாறு
    (தண்ணீர் குடிக்க
    எழும்
    ஒவ்வொரு நள்ளிரவிலும் )
    என்னை நியாயம் கேட்டுக் கொண்டும்

    கிடக்கும் எண்ணற்ற நூல்களிடம்
    முன்வைக்கிறேன்
    வாசிப்பிற்கான
    நிரந்தர கால நீட்டிப்புக்
    கோரிக்கை விண்ணப்பத்தை –

    வெட்கத்தோடும்
    விடமுடியாத தாகத்தோடும்………..

    ***********

    நன்றி ; புத்தகம் பேசுது இதழ்

    Share
  • இந்த வார வல்லமையாளர்!

    திவாகர்

    சென்னை தாம்பரம்-பீச் இடையேயான லோகல் ரயிலில் பிஸியான நேரத்தில் பிரயாணிப்பவர்கள் அதுவும் நின்று கொண்டே பிரயாணம் செய்பவர்கள் மிகவும் சிரமப்படுவார்கள்தான். ஆனால் இந்த சிரமத்தைப் போக்கும் மருந்தாக அவ்வப்போது சில பாடல்கள் கேட்கும். கண்ணிழந்தவர் ஓரிருவர் பக்தி பாடலோ அல்லது ஜனங்களுக்கு மத்தியில் புகழ்பெற்ற சோகப்பாடல்களில் ஒன்றையோ பாடிக் கொண்டே பிச்சை எடுப்பார்கள். பிரயாணிகள் அவர்களுக்கு உதவுகிறார்களோ இல்லையோ அவர்கள் பாடல்களை இவர்கள் உதடுகளும் நிச்சயம் முணுமுணுக்கத்தான் செய்யும். பிரயாணப் பொழுது எத்தனை சிரமமாக இருந்தாலும் மனம் திசை திருப்பப்பட்ட நிலையில் சிரமத்தை பொருட்ப்படுத்தமாட்டார்கள். இப்படி ஆரம்பகால மாணவப்பருவத்தில் இப்படி ரயிலில் நான் கேட்ட ஒரு பாடல் ‘மண்ணானாலும் திருச்செந்தூரில் மண்ணாவேன்.. எனும் செவிக்கினிய, மனதுக்கினிய செந்தமிழ்ப் பாடல்.

    நான் வெகு நாட்கள் வரை இது ஏதோ திரைப்படப்பாடல் என்றுதான் நினைத்திருந்தேன். பின்னொருநாள் நண்பன் கொடுத்த டி.எம்.எஸ் பாடிய.முருகர் பாடல் தனிப்பாடல்கள் மூலம்தான் உண்மையை அறிந்துகொண்டேன். என் மனதைக் கொள்ளை கொண்ட அந்தப் பாடல் எத்தனையோ பேருக்கு ஆழ்ந்த ஆறுதலையும் பக்தியையும் கொடுத்திருக்கத்தான் வேண்டும் என நான் எனக்குள்ளேயோ சொல்லிக் கொள்வதுண்டு.. டி.எம்.எஸ் இன் முருகர் பாடல்கள் இன்றளவும் இயற்கையான, எளிமையான பக்தி பாடல்களாகவே இருப்பது மட்டுமல்லாது பாமரர் மத்தியிலும் புகழடைவதென்பது அவருக்கு முருகர் கொடுத்த வரம் போலும். உள்ளம் உருக வைக்கும் முருகைய்யாவின் பாடல்கள் பட்டி தொட்டியெங்கும் பரபரப்பாக விற்பனையானது ஆச்சரியமல்ல வென்றும், அதன் காரணம் டி.எம்.எஸ் எனும் மக்கள் கலைஞனின் குரல் வண்ணத்தால் என்பதை அறுதியிட்டுச் சொல்லலாம்.

    இதோ இந்த வாரம் டி.எம்.எஸ் பற்றி அஞ்சலிக் கட்டுரையை சமூக ஆர்வலர் திரு வேணுகோபாலன் உணர்ச்சிகரமாக எழுதி இருக்கிறார்

    டி எம் எஸ் என்பது ஒரு குரல் மட்டுமல்ல. நான்கு பத்தாண்டுகளை, சில நூறு திரைப்படங்களை, அடுத்தடுத்த தலைமுறைகளை அப்படியே கட்டி ஆண்ட இசை சிம்மம். எப்படித் தான் அவர் நடிகர்களுக்கு ஏற்பத் தமது குரலில் மாற்றங்களைக் கொண்டு வர முடிந்தது என்பது பலரும் வியந்து நோக்கிய விஷயம். நடிகர்களின் காலப் போக்கிற்கு ஏற்ற நெளிவு சுளிவுகளையும் கூட அவர் தமது குரலில் ஏற்றிக் கொண்டார். எத்தனை காலம் தான் ஏமாற்றுவார் என்ற (மலைக்கள்ளன்) பாடலின் தொனி வேறு. நான் ஆணையிட்டால் அது நடந்து விட்டால் (எங்க வீட்டுப் பிள்ளை) பாடலின் தொனி முற்றிலும் வேறு. தாழையாம் பூ முடிச்சு (பாகப் பிரிவினை) பாடிய காலம் வேறு, சுமை தாங்கி சாய்ந்தால் (தங்கப் பதக்கம்) காலம் வேறு.

    பாடலைப் பாடுவது மட்டிலும் அல்ல பாட்டுக்கான பாவத்தைப் பிடிப்பது மட்டிலும் கூட அல்ல, வாயசைக்கும் நடிகரின் திறன், அவரது உடல் மொழி, அந்தக் கதா பாத்திரத்தின் சமூக அடையாளம்….இவை எல்லாவற்றையும் தனது குரல் ஒரு ஒட்டுமொத்தக் குறியீடாக உணர்த்தி விட வேண்டும் என்று ஒரு பயிற்சி மேற்கொண்டார் போலும். இதனால் தான் அவர் – ஆத்திரம், அன்பு, கோபம், காதல், வீரம் சோகம், என எந்த உணர்ச்சியைக் காட்டும் பாடலையும் எடுத்துப் பாடும் திறமையைப் பெற்றிருந்தது.

    கம்பீரம் பொங்கும் பாடல்களை மிக அனாயாசமாகப் பாட முடிந்த அவருக்கு, மெலிதான குரலில் அரவணைப்பாக இசைக்கவும் தெரிந்திருந்தது. கர்ணன் படத்திற்காக அவர் பாடிய (ஆனால் படத்தில் இடம் பெறாத) மகாராஜன் உலகை ஆளலாம் என்பதில் ஒலிக்கும் அவரது குரலுக்கும், சித்திரம் பேசுதடி என் சிந்தை மயங்குதடி (சபாஷ் மீனா) என்பதன் குழைவுக்கும் எத்தனை வேறுபாடு ! சோதனை மேல் சோதனை போதுமடா சாமி (தங்கப் பதக்கம்) என்ற தன்னிரக்கம் மிகுந்த ஒரு பாடலுக்கும், அச்சம் என்பது மடமையடா (மன்னாதி மன்னன்) போன்ற நெஞ்சு நிமிர்த்தும் ஒரு பாடலுக்கும் எத்தனை மாறுபாடு.

    துயரம் பொங்க ஒலிக்க வேண்டிய பாடல்களை அவர் வெளுத்துக் கட்டினார். நினைந்து நினைந்து நெஞ்சம் (சதாரம்), நான் உன்னை அழைக்கவில்லை, ஒரே பாடல் உன்னை அழைக்கும் (எங்கிருந்தோ வந்தாள்), தேவனே என்னைப் பாருங்கள் (ஞான ஒளி), ஆட்டுவித்தால் யார் ஒருவர் (அவன் தான் மனிதன்), அம்மம்மா தம்பி என்று நம்பி (ராஜபார்ட் ரங்கதுரை) என்று பெரிய பட்டியல் உண்டு. ஓர் இசைக் கருவி இழைத்துத் தரும் சோகத்தை அவரது குரலினுள் குரலாக ஒரு ரசவாதம் செய்து அந்த அனுபவத்தை ரசிகர்களுக்கு அவரால் வழங்க முடிந்தது.

    கர்நாடக சங்கீத ஞானம் இருந்ததால், ராகங்கள் கொஞ்சும் இசைப் பாடல்களை அவர் தூக்கலான குரலில் இசைக்க முடிந்தது. வசந்த முல்லை போலே (சாரங்கதாரா), ஏரிக்கரையின் மேலே (முதலாளி), முல்லை மலர் மேலே (உத்தம புத்திரன்), சின்னஞ்சிறிய வண்ணப் பறவை (குங்குமம்), மாதவிப் பொன் மயிலாள் (இரு மலர்கள்) என கிறங்க வைக்கும் குரலில் அவர் கலக்கிய பாடல்களில், கே வி மகாதேவன் அவர்களின் இசை நுட்பத்தில் விளைந்த ‘பாட்டும் நானே பாவமும் நானே’ (திருவிளையாடல்) பாடல் ஓர் அற்புதக் கொடை ! கர்நாடக சங்கீதத்தில் பாடத் தொடங்குமுன் சுருதி சேர்த்துக் கொள்ள, ஸ ப ஸ பிடிப்பது என்று முக்கிய தொடக்கம் ஒன்று உண்டு. அதை, ஒரு இசையறிவு அற்ற பாமரன் எத்தனை கொனஷ்டை வேலைகளைச் செய்து பாடுவானோ (விறகுவெட்டி பாத்திரம்) அப்படி பாடியவாறே ஸ ப ஸ சுருதியில் அதை அமைத்துத்தான் அந்தப் பாடலை டி எம் எஸ் தொடங்குவார். சிரிப்பில் உண்டாகும் ராகங்களே என்ற எம் எஸ் விசுவநாதனின் (எங்கிருந்தோ வந்தாள்) அரிய பாடலில் பி சுசீலாவும் டி எம் எஸ்சும் சங்கீத சிரிப்பு சிரிப்பது வித்தியாசமான அனுபவம்.

    பட்டுக்கோட்டை கல்யாணசுந்தரம் என்ற ஒப்பற்ற கவிஞர் மிகக் குறுகிய காலமே திரையுலகில் பங்களிப்பு செய்ததில், அவரது பொருளடர்த்தி மிகுந்த பாடல்களின் உயிர்த் துடிப்பாக ஒலித்தது டி எம் எஸ் குரல். தூங்காதே தம்பி தூங்காதே, திருடாதே, சின்னப் பயலே சின்னப் பயலே ஆகியவை காலத்தால் அழியாதவை. அதைப் போலவே, தியேட்டரில் ஒரு காலத்தில் ரசிகர்களை துள்ளாட்டம் போட வைத்த சத்தியமே லட்சியமாய்க் கொள்ளடா (நீல மலைத் திருடன்), எத்தனை காலம் தான் ஏமாற்றுவார் (மலைக்கள்ளன்) போன்றவை ஒரு ரகம் என்றால், எழுபதுகளில் கொடி கட்டிய அடி என்னடி ராக்கம்மா (பட்டிக்காடா பட்டணமா), அம்மாடி பொண்ணுக்குத் தங்க மனசு (ராமன் எத்தனை ராமனடி) வரிசையில் சிலவற்றை இரண்டு எதிரெதிர் உணர்வுகளின் விளிம்பில் பாடியவை இன்னொரு விதம்.

    சிவாஜி, எம் ஜி ஆர் இருவருக்காக மட்டுமல்ல- ஜெய்சங்கருக்காகவும் அவர் நிறைய பாடினார். நாகேஷ், முத்துராமன், ரவிச்சந்திரன், சிவகுமார்…. என பல நடிகர்களுக்கும் ஒலித்த அவரது குரல், தனக்குப் பல பாடல்களை எழுதிய கண்ணதாசனுக்காகவும் கூட (ஒரு கோப்பையிலே என் குடியிருப்பு, பரமசிவன் கழுத்தில் இருந்து.) ஒலித்தது.

    கிராமப்புறக் கதைகளுக்கான தெம்மாங்கு பாடல்களும், துள்ளாட்டப் பாடல்களும் அவருக்கு நிறையவே வாய்த்திருந்தன. மணப்பாறை மாடு கட்டி (மக்களைப் பெற்ற மகராசி) பாடல் எல்லாக் காலத்திற்குமான ஒன்று. மேற்கத்திய பாணியில் சாந்தி திரைப்படத்தில் அவர் பாடிய ‘யாரந்த நிலவு…’ அவரது இன்னொரு பரிமாணத்தை எடுத்துச் சொன்னது. எந்தக் குரலோடும் இணைந்து, தனது தனித்துவத்தைப் பதிக்கும் திறம் அவரது தனித்தன்மையாக இருந்தது. ‘இது மாலை நேரத்து மயக்கம் ‘ (தரிசனம்) போன்ற எல் ஆர் ஈஸ்வரியின் கிறக்கம் மிகுந்த பாடல்களானாலும், காதலின் பொன் வீதியில் (பூக்காரி) போன்ற எஸ் ஜானகியின் கொஞ்சும் குரல் ஒலிக்கும் பாடல்களானாலும், முத்துக்களோ கண்கள் (நெஞ்சிருக்கும் வரை) போன்ற இழையும் குரலெடுக்கும் பி சுசீலாவோடு இணைந்து ஒலித்த பாடல்களானாலும் அவரது குரல் எப்போது வந்து கலக்கும், எந்த ஒரு மிதப்பில் வசீகரிக்கும் என்று எதிர்பார்க்க வைக்கும்….

    திரைப்படப் பாடல்களில் மட்டுமல்ல, பக்திப் பாடல்களிலும் எண்ணற்ற ரசிகர்களின் உள்ளங்களில் நிறைந்துவிட்டவர் அவர். புல்லாங்குழல் கொடுத்த மூங்கில்களே ஒலிக்காத இசைக் குழு ஏது தமிழகத்தில் ! முருகர் பாடல்களுக்கு அவரைப் போல் உள்ளம் கரைய வைத்தவர்கள் யார்….அழகென்று சொல்லுக்கு முருகா, உள்ளம் உருகுதையா, மண்ணானாலும் திருச்செந்தூரில், முத்தைத் திரு பத்தி…இந்தப் பாடல்களை அவர் தமக்கென்று அமைத்துக் கொண்ட அசத்தலான ஒரு பாணியில் பாடி கேட்பவர் மனங்களை மயக்கிக் கொண்டிருந்தார். சில படங்களில் நடிக்கவும் செய்தார்.

    அவரது பாடல்களை உற்றுக் கேட்கும்போது, ‘ன்’ என்ற எழுத்தை அவர் அதற்குமுன் ஒரு ‘ல்’ சேர்த்து தினுசாக உச்சரிப்பதைக் கண்டு பிடிக்க முடியும். ஒன்று என்ற சொல்லை அவர், (உனது விழியில் என்ற பாடலில், உயிர் கொண்ட ஓவியம் ஒன்று என வரும் இடத்தில்) ஒல்ன்று என ஸ்டைலாக ஒலிப்பதைக் கேட்க முடியும். இன்று என்பது இல்ன்று எனவும், வந்து என்பதை வல்ந்து எனவும் அவர் பாடுவதைக் கேட்க முடியும்.

    டி எம் எஸ் மறைந்தாலும் அவர் பாடிய பாடல்கள் என்றுமே நம் மனதை விட்டு மறையப்போவதில்லைதான். இந்த வேளையில். மனதுக்கு இதமாக இப்படி ஒரு அஞ்சலிக்கட்டுரையை எழுதிய திரு வேணுகோபால் அவர்களை இந்த வார வல்லமையாளராக தேர்ந்தெடுக்கிறோம். திரு வேணுகோபால் அவர்களுக்கு,, வல்லமையாளருக்கு எம் வாழ்த்துகள்.

    கடைசி பாரா: மலர்சபா அவர்களின் ’நான் அறிந்த சிலம்புப் பாடல்’

    மயக்கத்தையுடைய மாலைப்பொழுதே!

    நின் கொடுமைதான் காணச் சகியாமல்
    நிலமகளும் கண் மூடிக்கொண்டனள்;

    நீ மட்டும் வந்திடுவாய் ஆயின்,
    எம் தலைவர் வாராதிருப்பார் ஆயின்,
    யாம் மட்டுமின்றி இவ்வையமே
    இங்ஙனம் துன்புறுமன்றோ..
    மாலையே! நீ வாழ்வாயாக!

     

    Share
  • மனிதனுக்குள் இப்படி ஒரு மிருகமா?

    நாகேஸ்வரி அண்ணாமலை

    உலகம் முழுவதும் பெண்களுக்கு இழைக்கப்படும் கொடுமைகள் பற்றிய செய்திகள் வந்துகொண்டேயிருக்கின்றன. சரி, இனி பெண்களுக்குப் பாதுகாப்பு அளிக்கப்படும், அவர்களுக்கு இழைக்கப்படும் கொடுமைகள் தொடராது என்று நினைத்து முடித்தால் இன்னொரு கொடுமை பற்றிய செய்தி வருகிறது. டில்லியில் 2012 டிசம்பரில் ஓடும் வேனில் மருத்துவ மாணவிக்கு நடந்த கொடுமை பற்றிப் பத்திரிக்கையில் படித்து அதிர்ந்து போனதோடு இனி கண்டிப்பாக அரசும் காவல்துறையும் ஏதாவது செய்து பெண்களைக் காப்பாற்றுவார்கள் என்று நிம்மதி அடைய முடியவில்லை. இந்தியா முழுவதும் கொதித்து எழுந்து அரசியல்வாதிகள் விழித்தெழுந்து இம்மாதிரிக் கொடுமைகள் நிகழாமல் தடுக்க சட்டம் இயற்றினர். அதன் பிறகும் தொடர்ந்து அப்படிப்பட்ட செய்திகள் வந்துகொண்டிருக்கின்றன. இனி இப்படிப்பட்ட கொடுமைகள் நடக்காது என்று நினைத்ததிற்கு மாறாக செய்திகள் வந்த வண்ணமாக இருக்கின்றன. பத்திரிக்கைகள்தான் இந்தச் சம்பவங்களை மிகைப்படுத்துகின்றனவா அல்லது இத்தனை குற்றங்கள் நடைபெறுகின்றனவா என்று அனுமானிக்க முடியவில்லை.

    இம்மாதம் அமெரிக்காவில் ஓஹையோ மாநிலத்தில் உள்ள க்ளீவ்லேண்ட் ஊரில் இன்னொரு கொடுஞ்சம்பவம் நடந்திருப்பது தெரிய வந்தது. அதுவும் தொழில்நுட்பத்திலும் வளத்திலும் சிறந்து விளங்கும் அமெரிக்காவில் இப்படி நடக்க எப்படி அனுமதித்தார்கள் என்று நினைத்து மண்டை காய்ந்ததுதான் மிச்சம்.

    2002-லிருந்து 2004 வரை ஒரு கொடியவன் மூன்று பெண்களைக் கடத்திக்கொண்டுபோய் ஒரு பாழடைந்த வீட்டில் பதுக்கிவைத்து அவர்களுக்குப் பல கொடுமைகள் புரிந்திருக்கிறான். அந்தப் பெண்களில் ஒருத்தி இவனுடைய மகளின் நெருங்கிய தோழி. மனைவியை பல முறை அடித்து அவளுடைய உடம்பில் பல வகையான காயங்கள் ஏற்படுத்திக் கடைசியில் அவள் இவனிடமிருந்து விவாகரத்து பெற்றிருக்கிறாள். இந்த வழக்கில் தீர்ப்புக் கூறிய நீதிமன்றம் அவனுடைய குழந்தைகளைப் பார்க்கக் கூட இவனுக்கு அனுமதி வழங்கவில்லை. அப்படியும் குழந்தைகளை அவ்வப்போது மனைவியிடமிருந்து கடத்திக்கொண்டு வந்திருக்கிறான். இவனுடைய மகளின் தோழியைக் கடத்திவந்த பிறகு இவனுடைய மகளே அது பற்றி ஒரு உரையில் குறிப்பிட்டிருக்கிறாள். அவனுடைய மகன் அது பற்றிப் பத்திரிக்கையில் எழுதியிருக்கிறான். இவர்கள் இருவருக்கும் இந்தக் கொடுமையைச் செய்தவன் தங்கள் தந்தைதான் என்று தெரியாது.

    பத்து வருடங்களுக்கும் மேலாக இந்தப் பெண்களை இந்தக் கொடியவன் அடைத்துவைத்திருந்தது அவனுடைய சகோதரர்களுக்குக் கூடத் தெரியாதாம். அடைத்துவைக்கப்பட்ட வீட்டின் அருகில் வசித்துவந்தவர்களுக்கும் தெரியாதாம். அவர்களிடம் அந்தப் பக்கம் போகும்போதும் வரும்போதும் ‘ஹலோ’ சொல்லிவிட்டு சுமுகமாகப் பேசிவிட்டுப் போவானாம். ஆனாலும் அவர்களுக்கு இவன் மூன்று பெண்களைப் பத்து வருடங்களாக அடைத்துவைத்திருக்கும் விஷயம் தெரியாதாம். பக்கத்து வீட்டில் யார் வசிக்கிறார்கள், என்ன நடக்கிறது என்ற விஷயங்கள் எப்படித் தெரியாமல் போகும், அதுவும் பத்து வருடங்களுக்கு. மூன்று பெண்களில் ஒரு பெண்ணோடு பெற்றுக்கொண்ட ஒரு பெண் குழந்தையைத் தன்னோடு தன் உறவினர் வீடுகளுக்குக் கூட்டிச் சென்று தன் பேத்தி என்று உறவினர்களுக்கு அறிமுகப்படுத்தி வைப்பானாம். அவன் எப்போது அந்தப் பெண்ணைப் பெற்றெடுத்தான் என்று எப்படி அந்த உறவினர்களுக்கு தெரியாமல் போயிற்று? அவன் அப்படி ஒன்றும் பல ஏக்கராக் கணக்கில் விஸ்தீரணமுள்ள வீட்டில், பல காத தூரத்திற்கு அக்கம்பக்கம் யாரும் இல்லையென்ற இடத்தில் வசிக்கவில்லை. எப்படி இவனுடைய தினசரி நடவடிக்கைகளை அதுவும் பத்து வருடங்களுக்குக் கவனிக்காமல் விட்டார்கள்? ஒருவர் அந்தரங்கத்தில் (privacy) இன்னொருவர் தலையிடக் கூடாது என்ற கொள்கையை இத்தனை தூரம் கொண்டுபோக வேண்டுமா?

    இந்தக் கொடூரச் செய்தியை ஜீரணித்துக்கொள்வதற்குள், அமெரிக்காவில் பெண்களின் நலனுக்காகப் பாடுபட்டுவரும் ஒரு பெண் பிரேசில் போன்ற நாடுகளில் பெண்களுக்கு எதிரான குற்றங்கள் நடப்பதில்லை என்று சொல்லி வாய் மூடும் முன் அந்த நாட்டிலேயே இந்தியாவில் நடந்தது போன்ற ஒரு கொடூரச் செயல் நடந்ததாகச் செய்தி வந்திருக்கிறது. உலகில் என்ன நடக்கிறது? திடீரென்று மனிதர்களில் சிலர் மிருகங்களாக மாறிக்கொண்டிருக்கிறார்களா? இந்தக் கொடூரங்கள் இனியும் நடக்காமல் இருக்க என்ன செய்யலாம், எப்படிச் செய்யலாம் என்று நெஞ்சு குமுறுவதைத் தவிர ஒன்றும் செய்ய முடியவில்லையே என்ற கையாலாகாத்தனம் ஏற்கனவே இருக்கும் சோகத்தை இன்னும் அதிகரிக்கிறது.

    எழுதுவதற்கே கை கூசும் இன்னும் பல சம்பவங்கள் உலகம் முழுவதும் தொடர்ந்து நடந்துகொண்டிருக்கின்றன.

    கடைசியாக இறைவனைத்தான் நாடுகிறேன். நான் தினசரி இறைவனிடம் எனக்காகக் கேட்கும் வரங்களில் இன்னொன்றாக ‘இறைவா, உலகில் இனி ஒரு போதும் எந்தப் பெண்ணிற்கும் இத்தகைய கொடுமைகள் நடக்கக் கூடாது’ என்ற வரத்தையும் சேர்த்துக்கொள்வதைத் தவிர வேறு எந்த வழியும் புலப்படவில்லை.

    Share
  • முன்னைப் பிறவியில்… (கவிதைக்கதை)

     

    மாதவன் இளங்கோ

     

    Author’s Note:

    சில சந்திப்புகள் நம் மனதிற்கு இனிமையானதாக அமையும்; சில சந்திப்புகள் நம்மை சிந்தனையாளர்களாக மாற்றும்; சில சந்திப்புகள் நம்மை முட்டாள்களாக்கும்; சில சந்திப்புகள் நம் வாழ்க்கைப் பாதையை  சற்று மாற்றும்; சில சந்திப்புகள் வாழ்க்கையையே புரட்டிப் போட்டுவிடும். சில சந்திப்புகள் சில மணித்துளிகளே நீடித்தாலும், நம் மனதில் ஒரு பெரும் கொந்தளிப்பை ஏற்படுத்தி விடும். அப்படிப்பட்ட ஒரு சந்திப்பு தான் ‘முன்னைப் பிறவியில்..’ எழுத உந்துதலாக அமைந்தது.

    ஒரு வியாழக்கிழமை மாலை. ப்ரசல்சு மாநகரத்தின் நார்டு (வடக்கு) ஸ்டேஷன். லூவன் நகரம் செல்வதற்காக, இரயிலுக்காகக் காத்திருந்த போதுதான் நான் மேலே கூறிய அந்த ‘கொந்தளிப்பு’ சந்திப்பு நிகழ்ந்தது. அந்த மனிதர், ‘நீங்கள் தமிழரா?’ என்று கேட்டதில் ஆரம்பித்த உரையாடல் ஒரு இருபது நிமிடம் நீடித்தது. சில நிமிட உரையாடலாக இருந்தாலும் என்னை வெகுவாய் பாதித்து விட்டது – தமிழனாக அல்ல; வெறும் மனிதனாகவே!! இன்னும் சொல்லப்போனால் அவர் பகிர்ந்துகொண்ட விதத்தில், மொழியே புரியவில்லை என்றாலும் கூட, எங்களருகே அமர்ந்து கொண்டிருந்த ஃப்ளம்மியரின் மனதிலும் அது ஒருவித கிளர்ச்சியை உண்டு பண்ணியிருக்கக் கூடும்.

    பெல்ஜியத்தின் பிரெஞ்சு பகுதியிலுள்ள லியாஷே (Liege) நகருக்கு செல்லும் இரயிலுக்காக அவர் காத்திருந்தார். நானும் அதே இரயிலில் சென்று இடையில் வரும் ஃப்ளம்மிய நகரான லூவனில் (Leuven) இறங்க வேண்டும். வண்டியிலும் அவர் பேச்சு தொடர்ந்தது. நான் அமைதியாக அவரருகே அமர்ந்து அவர் கூறுவதை எல்லாம் கேட்டுக் கொண்டிருந்தாலும், என் மனது மட்டும் அடங்காமல் ஆர்ப்பரித்துக் கொண்டிருந்தது.

    ‘காலம் நிச்சயம் மாறும்; விடியல் பிறக்கும்!’ என்று கூறிவிட்டு , லூவன் நகரில் இறங்கிய என் மனதில் ஏராளமான எண்ண ஓட்டங்கள், கேள்விகள், கொந்தளிப்புகளை ஏற்படுத்திவிட்டு அவர் விடைபெற்று இரயிலோடு சென்று விட்டார். அப்போது  வேறொரு சமயத்தில், வேறொரு இடத்தில் நடந்த நிகழ்வு ஒன்று நினைவுக்கு வர, இவையிரண்டையும் இணைத்துப் பார்க்கையில் ‘முன்னைப் பிறவியில்..’ பிறந்தது.

    வீட்டிற்கு வந்தவுடன், அதே வேகத்தில், அதே மனநிலையில் ஒரு இருபத்து ஐந்து நிமிடத்தில் எழுதியதைத்தான் இன்று நான் உங்களுடன் பகிர்ந்துகொள்ள விரும்புகிறேன்.

    இதோ… முன்னைப் பிறவியில்… 

    …

    …

    இம்மையில்,

    என் பெயர் வேதநாயகம்.

     

    காதலில் விழுந்து,

    திருமணம் முடிந்து,

    ஐந்து ஆண்டுகளோடிய பின்னும்

    மழலை இல்லை வீட்டினிலே!

     

    முதல் குழந்தை, கருவிலே மரித்தது!

    இரண்டாவது, இறந்தே பிறந்தது!

    மூன்றாவதோ, பிறந்து இறந்தது!      

     

    உற்றார் உறவினர் –

    துரத்தி அடித்தனர்!

    மருத்துவம் பாரென்றனர்!

    கருக்காவூர் போவென்றனர்! 

    திருமலை நடவென்றனர்!

    தானம்புரி என்றனர்!

     

    அவர்தம் பரிகாசப்

    பேச்சுகளைக் கேட்டுக்கேட்டு,

    நாணிக் குறுகினோம்,

    நானும் என் மனையாளும்!

    ஓடி ஒளிந்தோம்.

    உற்றார் உறவினரின்,

    தொடர் பறுத்தோம்!

     

    ‘மூலகாரணம் அறிந்திடல்’

    முக்கிய மென்றார்,

    நண்பர் ஒருவர்.

    அவர் நாடச் சொன்னது

    ‘நாடி சோதிடம்‘!

     

    ‘நாடி‘ நாடித்

    தேடி ஓடினேன் –

    வைத்தீசுவரன்கோவில்!   

     

    ஓலைகள் பல அலசியபின்

    சோதிடர் சொன்னார் என்னிடமே:

    “முன்னைப் பிறவியில் நீ,

    ‘அந்தத் தீவினில்’ பிறந்தவன்!

    பந்துக் களுடன் கூட்டாய், 

    செய்தாய் பல நீ உயிர்வதைகள்.

    அதற்கு விலையே,

    இப்பிறவியிலே உனக்கு

    இத்தனை சித்ரவதைகள்!”

     

    சோதிடர் சொன்னதை நான்,

    துளியும் நம்பவில்லை!

    வீடு திரும்பினேன்.

    நாடி சோதிடத்தை,

    நம்பி ஓடுபவர்கள்

    அனைவருமே அவிவேகிகள்,

    என்றெண்ணிச்

    சிறிது கண்ணயர்ந்தேன்.

     

    கனவிலே,

    கடல் கடந்து சென்றேன்.  

    அங்கே, பச்சை உடையணிந்த

    வெறிபிடித்தக் கூட்டமொன்று,

    வளைத்துப் பிடித்தது –

    சில அப்பாவி மக்களை!

    அதில் ஆடவர் சிலர்,

    பெண்டிர் பலர்,

    நிறைமாதக் கர்ப்பிணிகள் சிலர்! 

    சிறார்களோ பலர்.

     

    “பிடித்தோம்!” என்றும்,

    சிக்கினர்!”  என்றும்,

    கொக்கரித்தது,

    அந்தப் பச்சை உடையணிந்தக் கூட்டம்!

     

    அதோ!

    அந்த கூட்டத்தின் தலைவன்!

    அவன் என்னைப்போல்!

    அது நானா?

    எனக்கு என் நண்பர்கள்

    வைத்த பெயர் ‘சாந்த சொரூபி‘ அன்றோ?!

    ஆனால், அந்தக் கொடூர முகம்?

    அதில் குடிக்கொண்டிருந்த வெறித்தனம்!

    அது நிஜமாய் நான் தானா?

    ஆம்! நானே தான்!

    அந்தச் சிரிப்பு…

    அந்த அசுரச் சிரிப்பு?

    அதற்குச் சொந்தக்காரன்?

    அதுவும் நானே தான்!

     

    பெண்களை, சிறார்களை

    மட்டும் விட்டு விட

    ஆடவர் வேண்டினர்! 

    கர்ப்பிணிகளை மட்டும் விட்டு விட

    பெண்டிரும் கதறித் துடித்தனர்!

    ஒன்றும் புரியா மழலைகளோ,

    ஒளிந்து அழுதன – 

    சேலையின் மறைவில்!

    அனைவரையும் விட்டு விட,

    கிழவர்கள் சிலர் – என்

    காலில் விழுந்து மன்றாடினர்!  

     

    நான் தந்த பதிலோ,

    சிரிப்பு மட்டும் தான்!

    ஏளனச் சிரிப்பு!

    இடிச்சிரிப்பு!

     

    சில நிமிடங்களில்,

    வெடிச்சிரிப்பு மறைந்தது,

    வெறித்தனம் புகுந்தது,

    வெறிச்சிரிப்பானது!

    கண்கள் சிவந்தது,

    வானம் பார்த்தோம்,

    உரக்கக் கத்தினோம்!   

     

    வெட்டிச் சாய்த்தோம்

    ஆடவர் கைகளை – பின்

    அவர்தம் கால்களை – அதன் பின்

    அவர்தம் தலைகளை!

     

    சிட்டுக் குருவிகளைப்  போல்,

    சுட்டு வீழ்த்தினோம் – அவர்தம்

    சிறார்களை!

    ஓடி விளையாடும் வயதில்,  

    அவர்தம் உடல்களில் – எம்

    துப்பாக்கிக் குண்டுகள்

    விளையாடின!

     

    கதறினர் பெண்டிர் – அவர்

    கண்களில் நீர் வற்றும் வரை!

    அழுகுரல்கள் நிறைந்த

    அந்த அவல ஓசை,

    எங்கள் செவிகளில்

    ‘தேனினு மினிய’ 

    நாதமாய் ஒலித்தது!

     

    சபித்தனர் எங்களை:

    “நீங்கள் கொன்று குவித்த

    அவைகள் –

    எம் பிள்ளைகள் அல்ல!

    உம் பிள்ளைகள்!

    அவைகளுக்கும் இது நேரும்!

    அதுவரை, நீங்கள்

    எங்களைக் கொன்று விட்டுப் போங்கள்!

     

    இங்கே புதைக்கப்படும்,

    ஒவ்வொரு உடலும்,

    விதைகள்!

    அவைகள் மரமாய் வளர்ந்து

    உங்களைச் சாய்க்கும் நாள் வரும்!

    அதுவரை, நீங்கள்

    எங்களைக் கொன்று விட்டுப் போங்கள்!

     

    நிராயுதபாணிகளை நிர்வாணப்படுத்திச்

    சுட்டுக் கொல்லும்

    உங்களை, உங்கள் பாவங்களே

    ஆயுதங்களாய் மாறித்

    தாக்கி அழிக்கும்!

    அதுவரை, நீங்கள்

    எங்களைக் கொன்று விட்டுப் போங்கள்!

     

    ‘நாய்நிலைக்கும் கீழ்நிலை

    எம்நிலை’ கண்டு

    கொக்கரிக்கும் நீவீர் – நாளை

    உம்நிலை மாறுகையில்

    கதறி வீழ்வீர்கள்!!

    அதுவரை, நீங்கள்

    எங்களைக் கொன்று விட்டுப் போங்கள்!

     

    இயற்கை தந்த மண்ணை ஆள,

    இன்றெம்மைக் கொல்லும் உம்மை

    இனிதாய் வாழவிடுமா இயற்கை?

    இந்நிலத்தை அதன் சீற்றமே,

    சிதைத்தெறியும் நாள் தூரமில்லை!

    அதுவரை, நீங்கள்

    எங்களைக் கொன்று விட்டுப் போங்கள்!

     

    ஆம்! எம் மக்களின்

    சதை தின்று,

    எம் குஞ்சுகளின்

    குருதி குடித்த உம்மை, 

    அந்தக் கடல் குடிக்கும் நாள் வரும்!

    அதுவரை, நீங்கள்

    எங்களைக் கொன்று விட்டுப் போங்கள்!

     

    உங்கள் ஒவ்வொரு கொலைக்கும்,

    உங்கள்  சந்ததி விலை கொடுக்கும்!

    ஏன்! இன்னொரு பிறவி

    என்று ஒன்று இருப்பின்,

    நீங்களே அதற்கு விலை கொடுப்பீர்கள்!

    அதுவரை, நீங்கள்

    எங்களைக் கொன்று விட்டுப் போங்கள்!

     

    நீங்கள் கொன்று குவித்த

    அவைகள் –

    எம் பிள்ளைகள் அல்ல!

    உம் பிள்ளைகள்!

    அவைகளுக்கும் இது நேரும்!

    அதுவரை, நீங்கள்

    எங்களைக் கொன்று விட்டுப் போங்கள்!”

     

    “எம் பிள்ளைகளா?

    ஹா ஹா ஹா” என

    மீண்டும் அதிபயங்கரமாய்,

    அசுரத்தனமாய்ச் சிரித்தோம்!

     

    கொலைவெறி, காமவெறியும் ஆனது!

    பேதை முதல்

    பேரிளம்பெண் வரை  

    ஆளுக்கு ஒன்றாய்ப் பகிர்ந்து,

    இழுத்துச் சென்றோம்!

    கதறக் கதறச்

    சூறையாடினோம்!

    சூறையாடிய பின்

    சிதைத்தோம்

    சுட்டு வீழ்த்தினோம்!

     

    அங்கே பாரென்றான் தோழன்!

    அவன் காட்டிய திசையில்,

    கர்ப்பிணிப் பெண்ணொருத்தி,

    மடிந்து கிடந்தாள்!

    வயிற்றினில் சுட்டேன்!

    சுட்டுச் சிரித்தேன்!

     

    சிரித்தேன்! சிரித்தேன்!

    இடியெனச் சிரித்தேன்!

     

    அந்த வயற்காட்டை, 

    இடுகாடாய், சுடுகாடாய்,

    பூலோக நரகமாய், 

    மாற்றிக் காட்டி இருந்தோம்!

    எங்கள் சாதனைகளைக் கண்டு

    குதூகலித்தோம்!

     

    வானத்தில் வட்டமிடும்,

    வல்லூறுகளாய்ச் சுற்றிப் பார்த்தோம்!

     

    எங்கெங்கு காணினும்

    உடையில்லா உடல்கள்!

    சிதைக்கப்பட்ட உறுப்புகள்!

    அறுபட்ட தலைகள்!

    அவற்றினூடே ஓடிய

    குருதி ஆறு!

     

    “ஹா ஹா ஹா!”

    மீண்டும் சிரித்தேன்!

    உடல்களின் மீதேறிக் குதித்துத்

    தாண்டவ மாடினோம்!

     

    திடீரென,

    நிலை தடுமாறி

    கீழே விழுந்தேன்,

    ஆவென்று கத்தி,

    ‘விழித்தேன்‘!

     

    “ஓ! அது கனவா?”

     

    இதயம் இரைத்தது,

    தேகம் நடுங்கியது,

    தலை கனத்தது,

    கண்களில் கண்ணீர்

    வழிந்து ஓடியது!

     

    ஆயிரமாயிரம் எண்ணங்கள்

    ஆணிபோல் என் நெஞ்சில்

    அறைந்ததாய் உணர்ந்தேன்!

     

    “எனக்குள் இப்படி ஒரு மிருகமா?”

     

    “ஐயோ! அந்தக் குழந்தைகள்!!!”

     

    “முன்தினப் பிறவியில்,

    நான் கொன்றது,

    அவர்கள் எவருடைய

    குழந்தைகளையோ அல்ல!

    என்னோடு இன்று 

    வாழ்ந்திருக்க வேண்டிய

    என் குழந்தைகளே!”

     

    “எந்த இனத்தை அழித்துக்

    கொக்கரித்தேனோ,

    அதே இனத்தில்

    இன்று நானா?”

     

    “இனமென்ற குறுகிய

    வட்டத்திற்குள் நான்

    சிக்க வேண்டாம்!

    அவர்களெல்லாம் மனிதர்களல்லவா?

    வெறும் மனிதனாகவே,

    வெட்கித் தலை குனிகிறேன்!” 

     

    “அந்த இரத்த பூமி!”

     

    “அந்த உடல்கள்!”

     

    “பொசுக்கப்பட்ட அந்த பொடியன்கள்!”

     

    “அந்த கதறல்கள்!”

     

    என்றோ செய்த

    என் குற்றங்கள்          

    என் கண்முன்னே

    படமாய் ஓடின!

     

    கதறிக் கதறிக்

    கடவுளை வேண்டினேன் –

    “வேண்டாம் எனக்கு

    பெண் குழந்தைகள்!

    ஏனெனில், அவர்கள்

    கண்டிப்பாய்ச் சூறையாடப்படுவார்கள்!”

     

    மீண்டும் வேண்டினேன் –

    “இன்னொரு பிறவி இருப்பின்,

    நானும் பெண்ணாய்ப்

    பிறந்திடல் வேண்டாம்!

    ஏனெனில், நானும்

    நிச்சயமாய் சூறையாடப்படுவேன்!”

     

    “கடவுளே“

    என்று மீண்டும் கத்திக் கதறினேன் !

     

    ஓடி வந்தாள் மனையாள்!

    என்னவென்று கேட்டாள்,

    பதறியபடி!

     

    “அந்தத் தீவினில்

    குழந்தைகளையுமா கொன்றார்கள்?”

    என அதிர்ச்சியுடன் கேட்டேன்.

     

    “தீவிரவாதம் பேசாதீர்,” என்றாள்!

     

    சிந்தித்தேன் –

    “கொடூரக் கொலைகளை

    எதிர்த்து இந்த மண்ணில்

    கொடுக்கப்படும்

    குரல்களெல்லாம் ,

    தீவிரவாதத்தின் குரல்களாக

    மாற்றிக்காட்டியது

    யார் குற்றம்?”  

     

    என்னவென்று மீண்டும் வினவினாள்

    என் மனையாள்.

    அதற்கு பதிலாய்,

    நான் தந்தேன் உபதேசம்,

    அவளுக்கு மட்டுமல்ல,

    என் முன்னைப்பிறவி சக மிருகங்களுக்கும்:

    “நீ விதைக்கும் ஒவ்வொன்றையும்,

    நீ அறுவடை செய்தே ஆகவேண்டும்!

    நீ கொலைகாரன் என்றால்,

    நீ கொல்வது மற்றவரை அல்ல!

    உன்னையே தான்!

    நீ செய்வது கொலையல்ல,

    தற்கொலை!

    ஏனெனில்,

    நீ கொல்லும் ஒவ்வொரு முறைக்கும்,

    நீ ஒருமுறை கொல்லப்படுவாய்!    

     

    முன்னைப் பிறவியில் நான் மிருகம்!

    என் கொலைகளுக்கு விலையாய்,

    இம்மையில் நானே அந்த

    மிருகம் தின்ற ஆடாய்!

     

    ஏ, இம்மை மிருகங்களே!

    அங்கிருந்தவன்,

    இங்கிருந்து பேசுகிறேன்!

    ஆடாதீர்! ஆவீர்கள் ஆடுகளாய்!

    யாரும் ஆக்கவேண்டியதில்லை!

    நீங்களாகவே ஆவீர்கள்!“

      

    ‘பழிக்குப் பழி’

    சரியான பதிலல்ல!

    ‘கண்ணுக்குக் கண்’

    சரியான பதிலல்ல!

    ‘கொலைக்குக் கொலை’

    சரியான பதிலல்ல!

    ஆனால்,

    இயற்கைக்குக்

    கண்ணனையும்,

    நியூட்டனையும்,

    தெரிந்த அளவிற்கு,

    காந்தியம் தெரியாது!

     

    ‘ஊழிற் பெருவலி யாவுள?’

     

     

     

    Share
  • அந்த நேரம்…

    செண்பக ஜெகதீசன்

    மேலே வானத்து மேகங்களுக்கு

    மேலைக் கடல்விழும் சூரியன்

    மேலாய்த்

    தங்கநிறம் தடவிவிடும் நேரம்..

     

    குஞ்சுப் பறவைக்கு இரைதேடிய

    தாயின்

    காட்டைத் தாண்டிய பயணம்

    கூட்டில் முடியும் நேரம்..

     

    பிஞ்சுக் குழந்தைகள்

    பள்ளிப் பையெனும் பாரமிறக்க

    வீட்டில் வந்து

    விடுதலையாகும் நேரம்..

     

    கண்கள் பேசியதைக்

    காரியமாக்கிட,

    இரவின் வருகைக்கு

    இணைபிரியா

    காதல் உலகம்

    காத்திருக்கும் நேரம்..

     

    கடவுள் தோட்டத்து

    மணிமலரின் வாசம்

    ஓசையாய்

    வெளிவந்திடும் நேரம்..

     

    இது,

    இரவும் பகலும் இணைந்திடும்

    மணவிழா-

    மாலையாகிய நேரம்…!

     படத்துக்கு நன்றி

      http://www.hiren.info/desktop-wallpapers/natural-pictures/sunset_kauai_hawaii    

    Share