Blog

— கார்த்தி ராஜூ.

கரியமேகம் கண்ணீர் விடத் தொடங்கிய போது கார்த்திக் அந்தப் பேருந்தில் ஏறி இருந்தான். கூட்டம் என்றும் சொல்ல முடியாது … அதே சமயம் காலி என்றும் சொல்ல முடியாது. ஒரு மிதமான கூட்டம். ஜன்னலோர இருக்கையாய் தேடி அமர்ந்தான் கார்த்திக். வண்டி கிளம்பத் தொடங்கியதும் மேகம் கண்ணீர் விடத்தொடங்கிய நேரமும் சரியாய் இருந்தது. அந்த சாரல்களிடம் ஒவ்வொன்றாய் நலம் விசாரித்து பேசி கொண்டிருந்தான். அந்த சாரல்களுக்கும் அவனுக்கும் ஏற்பட்ட நட்புப்பிணைப்பு வண்டியின் மேல் கூரையில் இருந்து ஒழுகிய துளிகளுக்கு இடம் கொடுத்துத் தள்ளி உட்காரச் செய்தது. இம்முறை அவன் நினைவுகள் ஒவ்வொரு மைல்களாய் அவனோடு பயணிக்கத் தொடங்கின.

சிறு வயதுக் குறும்புகள்…..வாத்தியாரிடம் செய்த சில்மிஷங்கள்…. நண்பனுக்காக வாங்கிய தண்டைனைகள்…. சொல்லாத காதல்கள்…..மறைக்கப் பட்ட உணர்வுகள்…..காயம் பட்ட இதயம் …என தன் கட்டுபாட்டை இழந்து அது பயணிக்கத் தொடங்கியபோது நடத்துனர் பயணச்சீட்டிற்காக அவனருகே வந்து நின்றார்.

“சார் … குருவம்பட்டிக்கு ஒரு டிக்கெட் குடுங்க …” சில்லறை வாங்கிவிட்டு மனதிற்குள் எதோ ஒன்றை நினைத்து பெருமூச்சு விட்டு சாய்ந்து படுத்தான். அலுவல் விஷயமாக அந்த கிராமத்திற்கு அவன் சென்றாலும் மனது மட்டும் அவன் விட்டுச் சென்ற சொந்தங்களை எண்ணிக் கொண்டிருந்தது. சிறு வயதில் கோபப்பட்டு வீட்டை விட்டு ஓடி வந்து, சென்னைக்கடற்கரையில் தஞ்சம் புகுந்தவன், பால்ய ஞாபகங்களை தவழ விட்டான்.

தினமும் காலை டீக்கடையிலும் மாலை சுண்டல் விற்பதற்கும் சென்று விடுவான் கார்த்திக். அவனுக்கு வழக்கமான வாடிக்கையாளர்கள் அந்த கடற்கரைக்கு வரும் முதியவர்களும் பகுதி நேர காதலர்களும் தான்.

“சுண்டல்………. சுண்டல்……… சுவையான சுண்டல்!“

“சார் சுண்டல் சார்”….”மேடம் சுண்டல் மேடம் !“

“பத்து ரூபாய்க்கு குடுப்பா …!”

“இந்தாங்க சார்…… அம்மா நீங்களும் வாங்கிகங்க…”

“இந்தா சார்…இன்னொன்னு ….சும்மா ஜமாய்ங்க..!”

இப்படித்தான் வருடத்தில் 365 நாட்களும் கழியும் கார்த்திக்குக்கு. அந்த கடற்கரைக்கு குழந்தைகளோடு வரும் பெற்றோரையும், அவர்கள் அந்த குழந்தையை கொஞ்சும்போது அவனுக்கு ஏக்கமாய் வருகிற கண்ணீர்த் துளிகள் கடலில் சேர்ந்ததால்தான் என்னவோ கடல்நீரும் உப்பு கரிக்குது போலும்.

அன்றும் வழக்கம் போல் வேலையை முடித்து விட்டு ஒரு படகின் ஓரமாய் உட்கார்ந்தான் கார்த்திக்.

“வளையல், பொம்மை வாங்கிறிங்களா சார்?” என சென்னைக்கே உரித்தான பாணியில் ஒரு பெண் குரல்.

திரும்பிப் பார்த்தால் கருமையும் மாநிறமும் சேர்ந்த கலைவையாய் எண்ணெய் வைக்காத தலையோடு, கையில் வளையல்களோடும் கூடையில் பொம்மைகளோடும் பதினாறு பதினைந்து வயது சிறுமி.

“இல்லைமா…வேணாம் … நானே சுண்டல் விக்கிறவன்…எனக்கு எதுக்கு வளையல் பொம்மை எல்லாம்?”

இதை கேட்ட அந்தப் பெண் முகம் வாடி அழ தொடங்கி விட்டாள்.

“ஏ புள்ள …இந்தா புள்ள ….ஏன் அழுவுற?”

“சாயங்காலம் ஆகிப் போச்சு, இன்னும் நான் எதுவுமே விக்கல….எங்க அம்மா என்னைக் கொன்னுடுவாங்க !”….என்றாள் விக்கலுடன்.

அவள் அழகில்லை என்றாலும் அந்த வெகுளித்தனம் அவனுக்கு பிடித்திருந்தது,

“இந்தா இருபது ரூபா …கொண்டு போய் உங்க ஆத்தா கிட்ட குடு”

சற்று தயங்கி அந்தக் காசை வாங்கியவள் சின்னதாக சிரித்துவிட்டு ஓடினாள்.

“நாளைக்கு இதே இடத்துக்கு வாங்க…காச கொடுத்துடறேன்.”…..புன்னகையோடு அவள் சந்தோஷப்பட்டதை எண்ணி தானும் சந்தோஷப்பட்டான்.

மறுநாள் அதே இடத்தில், அதே சந்திப்பு …ஆனால் இந்த முறை சற்று நெருக்கத்துடன். அவள் பெயர் பாத்திம்மா. மற்றபடி அவர்களுக்குள் எல்லா விஷயங்களும் ஒத்துப் போயின. வாழ்கையை புதிதாக பார்க்க ஆரம்பித்தான் கார்த்திக். தனக்கு ஒரு புது சொந்தம் கிடைத்ததை எண்ணி மகிழ்ந்தான். இப்படியே இரண்டு மாதங்கள் ஓடின…ஒரு நாள் வழக்கம் போல் அவர்கள் பேசிகொண்டு இருக்கையில் அவள் அம்மா அவளை அடித்து இழுத்துச் சென்றவள்தான்…பின்பு அந்த கடற்கரையில் கண்ணனுக்கு எட்டிய தூரம் வரை அவள் தென்படவில்லை. இருந்த ஒரு சொந்தமும் விட்டுப் போனதை எண்ணிக் கடலிடம் அழுது முறையிடுவான் கார்த்திக். பின்னாளில் முட்டி மோதி பத்திரிகையில் எதோ எடுபிடி வேலை பார்த்து இப்போது ஒரு ஒரு சின்ன ரிபோர்டர் ஆக இருக்கிறான்.

அருகம்பட்டிதான் கார்த்திக்கின் சொந்த ஊர். குருவம்பட்டியிலிருந்து ஒரு மூன்று கிலோமீட்டர். இயற்கை வளம் செழிக்கும் இடம். விவசாயத்திற்கு ஏற்ற இடம். பயணிகள் நிழற்குடையாய் நின்ற பனைமரங்களும் வெயிலில் கருகி போன துணை மரங்களும், அங்கே ஓடி விளையாடி திரிந்த தும்பிகளும், கலெக்டரிடம் மனு கொடுத்து ஏற்படுத்திய மின் கம்பிகளும், சில்மிஷமாய் சிரித்து பறக்கும் சிட்டுக்குருவிகளும், சின்னதாய் காக்கைகள் குளியல்கள் போடும் அருவிகளும், புழுதி படிந்து வெறிச்சோடிய சாலைகளும் அமைதியாய் விடியும் காலைகளும் என அங்கே ஒரு ஒட்டு வீட்டில்தான் கார்த்திக் வசித்து வந்தான். இப்போதும் அவனுக்கு தன் பெற்றோரை பார்க்க மனம் வர வில்லை… வண்டி தேநீர் இடைவேளையில் நின்று கிளம்பியது. வருடங்கள் பல கடந்தாலும் நினைவுகள் மட்டும் தூறலாய் கார்த்திக்கின் இதயத்தில் சொட்டிக் கொண்டிருந்தது…..முற்று பெறாமல். ஜன்னலின் ஓரம் தலை சாய்த்து கண்ணாடியிடம் காதோரமாய் அது சொல்லும் ரகசிய நினைவுகளை கொண்டு தன் பயணத்தை மீண்டும் ஓட விட்டான்… பின்னால் யாரோ கத்தும் சத்தம் கேட்டது …திரும்பி பார்த்தான்.

“அஞ்சலி ….அழுவாதம்மா… அம்மா உனக்கு எல்லாம் வாங்கி தரேன் …” என்று ஒரு தாய் எட்டு வயது பெண் குழந்தையை சமாதானம் செய்து கொண்டிருந்தார். மரத்துப்போன மனம் வலிக்கத் தொடங்கியது. தலையை திருப்பி நன்றாகச் சாய்ந்து பெருமூச்சு விட்டுக் கண்களை இறுக மூடி ஐந்து வருடம் பின்னோக்கிச் சென்றான்.

“அஞ்சலி “……ஆயுளுக்கும் மறக்க முடியாத பெயர்….. அவன் ஊரை விட்டு செல்லும் சமயம் அவனின் கை பிடித்து “என்னால முடியல கார்த்தி….எனக்கு வாழவே புடிக்கல …. என்ன எங்கயாவது கூட்டிட்டுப் போய்டு …” என்று அவள் கதறிய வார்த்தைகளும் கண்ணீரும் அவன் காதோரம் ஒலித்தும் இதயத்தில் இன்றும் வலித்துக் கொண்டு இருக்கின்றன. காதலிக்க ஜாதி வேண்டாம் என்று அவள் சொன்னாள். அவள் குடும்பமோ கல்யாணத்திற்கு ஜாதி வேண்டும் என்று அவனை பிரித்து அவளை வேறு ஊரில் கட்டிக் கொடுத்தனர். அவளை அவள் கணவன் துன்புறுத்திக் கொன்ற விஷயம் அவனுக்கு மட்டும்தான் தெரியும். ஊருக்கு அதன் பெயர் “காரணமில்லாத் தற்கொலை“.

கார்த்திக்கின் கண்களோடு சறுக்கி விளையாடும் கண்ணீர் துளிகள் இன்று முட்டாளாய் அவனை பார்த்தது. அவன் உடலோடு ஒட்டிய அவள் உயிர் பிரியப் போகிறேன் எனக் கதறுகிறது. வார்த்தைகள் மௌனமொழி பேசுகின்றன. அவள் தந்த நினைவு பரிசுகளை பொக்கிஷமாய் இதயத்தினுள் பூட்டி வைத்திருந்தான் கார்த்திக். அவன் மனங்கள் அவள் ரணங்களால் அலங்கரிக்க பட்ட போதும், அதன் உயிர் அவளுடன் வாழ்ந்த நொடிகளை கொண்டு தத்தளிக்கிறது! வலிகளில் லயித்துத் துவண்டு போன அவன் இதயம் அவள் சென்ற பாதையை தேடி அலைகிறது. ஒவ்வொரு நிமிடமும் அவன் மூச்சு உள்ளேறும் பொழுதெல்லாம் அவள் கூந்தல் வாசத்தையும் அவள் மூச்சுக் காற்றும் சுவாசித்து உயிர் வாழ்ந்து கொண்டிருந்தான். இப்பொழுது அது இல்லை என அவன் மூளை உணர்ந்தாலும்….. இதயம் மறுக்கின்றது.

இந்த நொடி உடனே முடிய வேண்டும். சதைகள் பிசைந்து நரம்புகள் முறுக்கி உடல் ஊனமாய் பேச முடியாமல் கண்ணீரை மட்டுமே மொழியாகக் கொண்டு இனிமேலும் கார்த்திக்கால் பேச முடியாது, மரணம் என்ற சொல்லின் அர்த்தம் அவள் பிரிவில் உணர்ந்தான் கார்த்திக். எதிர்பார்ப்பில்லா அன்பு அவள் தந்து அரவணைத்த பொழுது இருந்த மகிழ்ச்சி இப்போது அவள் இல்லை எனத் தெரிந்ததும் சுக்கு நூறாய் ஆனான். அவள் பேசிய வார்த்தைகள் மட்டும் அவன் காதில் ஒலித்து கொண்டிருந்தது. ஒவ்வொரு நொடியும் யுகமாய் ஓடி கொண்டிருந்தது. இமைகள் விலகாமல் ஒரே இடத்தை வெறித்து பார்த்து கொண்டிருந்தான் கார்த்திக்.

மழை நின்று, லேசாக வெட்கம் விட்டு முகில்களுக்குள் முக்காடு போட்டு மறைந்திருந்த சூரியன் எட்டி பார்த்தது. இதமான நேரம். என்ன தோன்றியதோ தெரியவில்லை சட்டென்று வண்டியை நிறுத்தச் சொல்லி இறங்கியவன், கையிலிருந்த பையை இறக்கி வைத்து பெருமூச்சு விட்டுத் தனக்குத் தானே சிரித்து கொண்டான். குருவம்பட்டி ஐந்து கிலோமீட்டர் என பொறிக்கப்பட்டிருந்த மைல்கல் சிறிதுநேரம் தன்னை சிம்மாசனமாய் கருதி கொள்ளும் படி கேட்டது. அந்த மைல்கல் அவன் காலடி கிடந்தது கெஞ்சியதிற்காக அதன் மேல் உட்கார்ந்து இளைப்பாறினான். கண்ணுக்கெட்டிய தூரம் சேறும் சகதியும் மட்டுமே கம்பளம் விரித்து காத்திருந்தது. நடக்க தொடங்கினான். அப்போது பத்து ஆடுகளை மேய்த்துக்கொண்டு ஒரு பெரியவர் அவ்வழி சென்றார்.

“ஐயா … குருவம்பட்டிக்கு இந்த வழியா போக முடியுமா???“

“என்னது …??“

“ஐயாஆஆ….. குருவம்பட்டிக்கு இந்த வழியா போக முடியுமானு கேட்டேன்…” இந்த முறை சத்தமாக ….

“ம்ம்ம்ம் போலாம் …போலாம் …”

“நீங்க எந்த வழியில போறீங்க…??

“நான் அருகம்பட்டிக்கு போகணும் ….இந்த வழியா தான் போறேன் …”

“சரி வாங்க ஐயா … நடந்துகிட்டே பேசுவோம் .சரி…. நீங்க ஏன் இந்த வயசுல இப்பிடி கஷ்டப்படறிங்க… வீட்ல உக்காந்து நல்லா சாப்பிடலாம்ல….”

“எனக்கும் ஆசை தான் … ஒத்த புள்ள … கண்ணே மணியேன்னு வளத்தேன்… …அப்பன் மகன் ஒறவு என்ன தண்ணில எழுதுன மாறியா… ஒடனே சலசலத்து போறத்துக்கு…..அது காத்து மாரி… சில சமயம் உன்னத் தடவி கொடுக்கும் பல சமயம் பொரட்டி எடுக்கும் …. அதே சமயம் காத்து இல்லைனாலும் நாம மூச்சு நின்னு போவும் ….. என்னாத்த சொல்ல … கஷ்டப்பட்டு நெலத்த வித்து அவன படிக்க வச்சா……தீடீர்னு ஒரு நாள் பொண்ண கண்ணாலம் கட்டிகினு வந்தான் .. “

“இனிமே எனக்கு உங்க கூட வாழப் பிடிக்கல…. என் பொண்டாட்டிக்கும் இந்த எடம் புடிக்கல … நாங்க கெளம்புறோம்னு சொல்லிட்டு எங்கள அனாதயா விட்டுட்டு போய்டான்யா ……” என்று முடிக்கும் போதே அவர் கண்களில் கண்ணீர் லேசாக எட்டி பார்க்கத் தொடங்கியது. கார்த்திக்கிற்கு அவன் குடும்பம் பற்றிய நினைவுகள் அவனை தீண்டத் தொடங்கியது. அவரை சமாதானம் செய்து இருவரும் ஒரு வழியாக குருவம்பட்டியை அடைந்தனர்.

“தம்பி நீங்க கேட்ட ஊரு வந்துருச்சு ….”

“ம்ம்ம் ரொம்ப நன்றிங்க அய்யா” இப்போது காற்று மெதுவாக சில்லென வீசத் தொடங்கியது. மீண்டும் பெரியவர் லேசாக அழத் தொடங்கினார்.

“அய்யா… என்னாச்சு?”

“இல்ல தம்பி ….என் பையனுக்கு குளிர் காத்துனா ஒத்துக்காது… இப்போ எங்க கஷ்டப்படுதோ என்னவோ …” என்றார் விசும்பலுடன்.

இதற்கும் மேலும் கார்த்திக்கு மனம் பொறுக்க முடியாமல் மனதிற்குள் அழுதே கொண்டே “கவலைப் படாதிங்க அய்யா … எல்லாம் உங்க பையன் நல்லவே இருப்பார்…. நானும் உங்களோடவே அருகம்பட்டிக்கு வரேன்”

“தம்பி …உங்களுக்கு எதோ ஒரு முக்கியமான வேலை இருக்குனு சொன்னிங்க …”

“பெத்தவங்கள சந்தோஷ படுத்துறத விட வேற என்ன பெரிய வேலை இருக்க முடியும்” என மனதில் சொல்லி கொண்டு அந்த பெரியவரோடு தனது சொந்த ஊரை நோக்கி நகர்ந்தான் கார்த்திக். ஆனால் அவன் தேடல் மட்டும் அங்கயே முடிவுற்றது.

— கார்த்தி ராஜூ.

நள்ளிரவு ஒரு மணி.

மெலிதான தென்றல் வீசும் பொழுது, விகாஷா வீட்டுக் கதவை யாரோ தட்டும் சத்தம் கேட்கவே, கதவை திறந்து பார்த்தாள். யாரும் இல்லை…… கதவை மூட முற்பட்ட போது வாசலின் கிழ் ஒரு போஸ்ட் கார்டு இருந்தது . அதை குனிந்து எடுத்து கதவை சாத்திவிட்டு சோபாவினில் அமர்ந்து அதை படிக்க ஆரம்பித்தாள்…….

“சொர்க்கம் உங்களை அன்புடன் வரவேற்கிறது !!“ என அவள் முடிக்கும் முன்பே அவள் தொண்டை பகுதி கத்திக்கு பலியாகி இருந்தது .

அங்கே அவள் வீட்டில் ரத்தகரை படிந்த “அந்த” கைகள் தன்னை தண்ணீரில் சுத்தப்படுத்தி கொண்டிருந்தன !!!

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………..

மறுநாள் மாலை …

”அப்பா என்னோட தொப்பிய பாத்திங்களா அப்பா ??“ என்றான் வருண்.

“ஹாஹாஹா…. ஏன்டா … இன்ஸ்பெக்டர், நீயே உன் தொப்பி காணோம்னு கம்ப்ளைன்ட் பண்ணு … போ …” என சிரித்தார் வைத்யநாதன்.

“ம்ம்ம்ம்… கிடைச்சிருச்சி…அப்பா …. டிவிய ஆன் பண்ணுங்க ….”

“பிரபல செய்தி வாசிப்பாளர் விகாஷா தன்னுடைய வீட்டில் மர்மமாக கொலை செய்யப்பட்டார்“

“ஒ மை காட் !! …..என்னப்பா இது ??…..” என்றான் வருண்.

“எனக்கும் தெரிலப்பா …. நீ ஏதோ ஈவ்னிங் மீட்டிங்குக்கு அவசரமா போகணும்னு சொன்னியே ….??”

“ஆமாப்பா…. மறந்துட்டேன் … நான் கிளம்புறேன்.”

அடுத்த நிமிடம் தனது அப்பாச்சி வண்டியில் பறந்தான் வருண். ஐந்து வருடங்களுக்கு முன்பு தான் வருண் இன்ஸ்பெக்டர் ஆனான். இளமை வயதிற்கேற்ப அந்த மிடுக்கும் துடுக்கும் எப்போதும் அவனிடம் இருக்கும். வண்டி நேராக பெசென்ட் நகரில் உள்ள ஒரு காபி ஷாப்பில் நின்றது. உள்ளே பயத்துடனே தான் வாங்கி வந்த வெள்ளை ரோஜா பூச்செண்டை மறைத்து கொண்டு சென்றான்.

“ஏன் லேட்..?? னு நான் கேக்க மாட்டேன்” என்றாள் வீணா.

“சாரிடா செல்லம் … வழக்கம் போல தொப்பிய மறந்துட்டேன் … அண்ட் திஸ் இஸ் பார் யு ….” என வெள்ளை ரோஜா பூக்களை நீட்டினான் ..!

“ம்ம்ம்ம்… எதாவது பண்ணி என்னை ஈசியா கவுத்துடற…” என அழகாகச் சிரித்தாள். இரண்டு வருட காதல் அது !

“சரி வீணா … ஸ்டேஷன்ல ஒரே டென்ஷன் …சிட்டில ஃப்ரிகுவன்டா அடுத்தடுத்து சில முக்கியமான ரௌடிகள் கொலை செய்யப்பட்டுருக்காங்க…. இதுல சில முக்கியமான பிரபலங்களும் அடக்கம். அதப் பத்திதான் பேச ஏ.சி இன்னிக்கு மீட்டிங் வச்சிருக்கார்”

“ஆமா வருண் … இன்னிக்கு காலைல நியூஸ் பார்த்தியா…?? … விகாஷாவையும் கொன்னு இருக்காங்க. எனக்கு ரொம்ப பயமா இருக்கு வருண் … உனக்கு எதாவது ஆகிடுச்சினா..??” என மெல்ல விசும்பினாள்.

“ஹே…. ரிலாக்ஸ்” …. என அவள் கைகளைப் பற்றி மெதுவாக முத்தமிட்டான்…….. “எனக்கும் எதுவும் ஆகாது .. சரி நான் கெளம்புறேன், நேரம் ஆச்சி …!! அப்புறமா மீட் பண்ணலாம்” என கிளம்பினான் வருண்.

வீணா வளர்ந்து வரும் ஒரு பத்திரிக்கையாளர். மிகவும் மென்மையானவள். வருணை உண்மையாக நேசிப்பவள். அவள் அப்பா அம்மா இறந்து பல ஆண்டுகள் ஆகின்றது. தனியாக ஒரு வீட்டில் குடிபெயரும் பொழுது தான் வருண் அறிமுகமாகி காதலானது என வீணாவின் வாழ்க்கை சின்னதாக வருணுக்குள் அடங்கி விட்டது.

மாலை இரவு பொழுதாக உருமாற, ஸ்கூட்டியில் தனியாகச் சென்று கொண்டிருந்த போது ஒரு ஆள் அரவமற்ற தெருவில் ஒரு நாற்பது வயது மிக்க ஒருவன் உடம்பில் காயங்களோடு தள்ளாடி அவள் ஸ்கூட்டி முன் விழுந்தான் .

“ஒ மை காட்…!!… சார்… யார் நீங்க ?? உங்களுக்கு என்னாச்சி …??”

“சொல்றதுக்கு நேரமில்ல … சீக்கிரமா என்னை ஒரு பாதுகாப்பான இடத்துக்கு கூட்டிட்டுப் போங்க …” எனக் கெஞ்சினான் அவன்.

சற்றும் தாமதிக்காமல் வீணா அவனை தன் வீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்றாள். அவனுக்குத் தேவையான எல்லா வசதிகளையும் செய்து கொடுத்து முதலுதவியும் செய்து படுக்க வைத்தாள்.

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………..

”டியர் ப்ரெண்ட்ஸ்… நான் உங்கள எதுக்கு இந்த மீட்டிங்குக்கு கூப்பிட்டு இருக்கேன்னு உங்களுக்கே தெரியும் …மொதல்ல சைனா பாஸ்கர், அப்புறம் ரியல் எஸ்டேட் ஓனர் கார்த்திகேயன், ஆட்டோ விமல்,…. நேத்து ….. விகாஷா…”

அனைவரும் ஏ சியை உன்னிப்பாக கவனித்து கொண்டிருந்தனர்.

“ரௌடிங்க சாகறது நமக்கும் பப்ளிக்கும் நல்லது தான். பட் அவங்க கூட வேற சிலரும் சாகுறாங்களே… அதுவும் இது எல்லாமே ஒரே மாதிரி சாவு அல்ல. ஒரு மர்டர், ஒரு விபத்து, ஒரு தற்கொலைனு காரணம் வித்தியாசமா இருந்தாலும் பதில் ஓரே மாதிரி தான் இருக்கு“

“அதுவும் இல்லாம கொலை பண்றவனோட ஆர்டரும் நமக்குத் தெரியல. நாளைக்கு அந்த லிஸ்ட்ல நான் இல்ல…. ஏன் நம்ம வருண் கூட இருக்கலாம்.”

வருணனுக்கு வியர்க்க ஆரம்பித்ததும் அவனின் மொபைல் போன் சிணுங்க ஆரம்பித்தது”

“எக்ஸ்க்யுஸ் மீ …..” என மீட்டிங் அறையை விட்டு வெளிய வந்தான்.

“என்ன வருண் மீட்டிங்ல இருக்க போல .. சீக்கிரமே விகாஷா கூட உன்னை அனுப்பி வைக்கிறேன் …!!” என்று கரகரகுரலில் சிரிப்புடன் ஓசை வந்தது.

“டேய் .. நீ யாருடா …” …. என கேட்கும் போது போன் கட் ஆகியது.

மீண்டும் உள்ளே வந்து “சார்… “ இஃப் யு டோன்ட் மைன்ட் … எனக்கு ஒரு அர்ஜன்ட் வொர்க் இருக்கு … அத முடிச்சிட்டு நான் சீக்கிரமா வந்துடறேன் …”

“ம்ம்ம்….டேக் யுவர் டைம்….பட்… பி சீரியஸ்…!!!” என்றார் ஏ.சி.

“தேங்க்யு சார் ..” என வேகமாகக் கிளம்பி அந்த நம்பரை ட்ரேஸ் செய்தான். அது ஒரு இறந்து போனவருடைய பெயரில் இருந்தது. திருப்பி அழைத்தாலும் “ச்விட்ச் ஆப்“ என வந்தது. வருணுக்கு ஏதும் புலப்படவில்லை. நேராக விஷாகா வீட்டிற்கு சென்றபோது அங்கே போலிஸ் பாதுகாப்பு இருந்தது. தன்னை அவர்களிடம் அடையாளப்படுத்திக் கொண்டு உள்ளே சென்ற போது, ஒரு முடியும் நிலையில் உள்ள சிகரட் துண்டு இருந்தது. சில்லென்று இருந்தது. சோதனை செய்யும் போது அதை யாரும் கவனிக்க வில்லை போலும். அதே போல் கழுத்தறுக்க பட்ட வெட்டு இடமிருந்து வலமாக இருப்பதை கவனித்த வருண் குற்றாவாளி கண்டிப்பாக இடதுகை பழக்கம் உடையவன் என யூகித்தான். அதற்கு மேல் அவனுக்கு எந்த தடையுமும் கிடைக்கவில்லை. வெளியே கிளம்பி வரும் பொழுது அங்கே ஒரு முப்பது வயது இளைஞன் போலீசிடம் பேசி கொண்டிருந்தான்.

“அடுத்த மாசம் விகாஷவ கல்யாணம் பண்ணலாம்னு இருந்தேன் சார்…! இப்படி ஆகிடுச்சே சார்…!!” என அந்த இளைஞன் அழுதான். மெதுவாக அவனை கடந்த வருண் அவன் காலடியில் வேண்டுமென்றே தன் கையிலிருந்த முழு சிகரட்டை கீழ போட்டதும் அந்த இளைஞன் தனது இடது கையால் எடுத்து வருணிடம் கொடுத்தான். மெதுவாக அவனைப் பற்றி வெளியில் விசாரித்ததில் அவன் சரியான குடிகாரன் என்றும் விஷாகாவின் மாமா மகன் என்றும் தெரியவந்தது. வெளிநாட்டில் இருக்கும் விஷாகாவின் பெற்றோருக்கு விஷயம் தெரிவிக்க பட்டது.

………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

“இப்பவாது சொல்லுங்க… நீங்க யாரு …?? ஏன் இந்த மாதிரி அடிபட்டுச்சி ??“ என்றாள் வீணா.

“என் பேரு குமார், நான் ஒரு பிரைவேட் டிடக்டிவ் ஏஜண்ட். எனக்கு பிடிக்காதவங்க கிட்ட மாட்டிகிட்டேன் …அதான் … கொஞ்சம் தண்ணி கொடுங்க”

“இந்தாங்க குமார்”…. க்ளாசை பிடிக்கமுடியாமல் கீழ குமார் விட்ட போது சட்டேன்று அதை பிடித்தாள் வீணா. பாத்து குமார் …நீங்க ரெஸ்ட் எடுங்க……நான் போய் சாப்பாடு எடுத்து வைக்கிறேன்.

வருணுக்கு போன் செய்தாள்.

“வருண் உன்கிட்ட சீரியசான மேட்டர் ஒன்னு சொல்லணும். சீக்கிரம் கெளம்பி என் வீட்டுக்கு வா…”

“ம்ம்ம்ம்…” பைவ் மினிட்ஸ். மெதுவாக அறைக் கதவை திறந்து குமார் என்ன செய்கிறான் எனப் பார்த்தாள் வீணா. குமார் படுக்கையில் இல்லை என்றதும் அதிர்ந்தாள். தன் பின்பக்கத்திலிருந்து சிகரட் வாசனை வரவே திரும்பி பார்த்தாள் .

“சாரி வீணா … ரொம்ப குளிருது … அதான்“

“ம்ம்ம்… பரவால்ல” என சமாளித்தாள். வெளியே இருந்து உள்ளே வருண் வரும் சத்தம் கேட்டது. உள்ளே வந்ததும் குமாரையும் வீணாவையும் பார்த்து அதிர்ச்சியானான். அதை புரிந்து கொண்ட வீணா நடந்த கதை எல்லாவற்றையும் அவனிடம் தனியாக ஒப்பித்தாள். இருப்பினும் வருணுக்கு குமார் மீது ஏதோ சந்தேகம் இருப்பது போலத் தோன்றியது.

“சரி வாங்க சாப்பிடலாம்…” என்றான் வருண்.

“இருங்க குளிச்சிட்டு வரேன் …” என்றான் குமார்.

மூன்று பெரும் டைனிங் டேபிளில் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்த படி அமர்ந்தனர். குமாரின் ஒவ்வொரு அங்க அசைவுகளையும் வருண் கண்காணித்துக் கொண்டிருந்ததில் அந்த இடக்கை பழக்கம் மற்றும் வெள்ளை சிகரட் தப்பாமல் இருந்தது. ஆனால் இவனுக்கும் அந்த கொலை செய்யப்பட்டவர்களுக்கும் என்ன சம்பந்தம் என வருணால் யூகிக்க முடியவில்லை.

மூவரும் தனித்தனி அறையில் உறங்கினர். நேரம் நள்ளிரவை தண்டிச் செல்லும் வேளையில்… மெதுவாக வருணின் அறைக் கதவு திறக்கப்பட்டது.

“வா … இக்பால் … உனக்காகத்தான் வைட்டிங்..” என வருண் சிரித்தபோது அங்கே விளக்குகள் ஆன் செய்யபட்டிருந்தது .“இந்தா நீ செட் பண்ணி வச்சிருந்த ஒட்டு கேக்குற மைக்கு”

இக்பாலுக்கு வியர்த்தது….

“சரி … விகாஷவ கொன்ன சரி….. ஆனா ஏன்டா உங்க ஆளுங்களையும் கொன்னு இருக்க …. பெரிய புடுங்கி ஆகலாம்னா…??”

“டேய் நான் குமார் இல்ல இக்பால்னு எப்படிடா கண்டு புடிச்ச ..??”

“குளிக்கப் போனியே …. உன் முதுகல ஏதோ பச்சை குத்தி வச்சிருந்தியே … அத வச்சி தண்டா என் வெண்ணை… சரி இப்போ சொல்லு … விஷாகவ ஏன் கொன்ன …?? அதுவும் இல்லாம என்னை வேற போட வந்துருக்க…..?!”

“டேய் உன் ஆளு கூட இருந்து உன்ன வேவு பாக்கலாம் தண்டா நடிச்சி வீடுக்குள்ள வந்தேன்… இப்போ அதை நான் கேக்கணும் …எதுக்குடா எங்க பசங்கள போட்டிங்க?? எங்க அண்ணனுக்கு மட்டும் தெரிஞ்சிது……….”

“ம்ம்ம்ம் நானும் உங்க அண்ணனத் தாண்டா தேடிட்டு இருக்கேன்“ என்று அந்த அறையில் துப்பாக்கியுடன் உள்ளே நுழைந்தாள் வீணா.

வருணும் இக்பாலும் ஒரு நிமிடம் உறைந்து போயினர்.

“வீணா ?? என்ன இது ??”

வருண் ………. இக்பால் உன்னை வேவு பாக்க வந்தான. நீ……. எல்லா கொலையும் பண்ணது அவன்னு நெனச்சிட்டு இருக்க … அவன்….. நீ தான் பண்ணனு நினச்சிட்டு இருக்கான். ஆனா எல்லாத்தையும் பண்ணது நான் தான் !!!!”

வருணுக்கு வார்த்தைகளே வர வில்லை !!

ஒரு வருஷம் முன்னாடி ஒரு பதிமூணு வயசுப் பையன் காணோம்னு உன்கிட்ட ஒரு தம்பதி வந்தாங்க தெரியுமா …?? அவங்க என் அம்மா அப்பா…. காணாமப் போனது… என் ரெண்டாவது தம்பி … ஆனா நீ ஒரு போலீசா அலட்சியமா அதை பொருட்படுத்தாம விட்டுட்ட….. என் தம்பிய கடத்துனவங்க என் அப்பா அம்மாவையும் மொத தங்கச்சியையும் லாரி ஏத்தி கொன்னுட்டாங்க … அப்பவும் நீ போலீசா வரல …… ஏன்னா… காசுக்காக அதுல நீயும் உடந்தையாகிட்ட…. உடனே ஒரு முடிவுக்கு வந்தேன் … உன்னையும் இந்த குழந்தைகளை கடத்தி விக்கற கும்பலோட மொத்த நெட்வோர்க்கையும் அழிக்கணும்னு… ஆனா அது என்னால தனியா முடியாதே …. ஏனா உனக்கு தான் எல்லா விஷயமும் தெரியும் …. அதனால தான் உன்னை காதலிக்கிற மாறி நடிச்சேன்.”

“அண்ட் இன்னொரு விஷயம்… எனக்கு ஆம்பிடேக்ஸ்ட்ரஸ்…. புரில்ல …. என்னால ரெண்டு கையாலும் வேலை செய்ய முடியும்… உங்கள திசை திருப்ப தான் விகாஷாவ லெப்ட் ஹாண்ட்ல கொன்னேன் … அண்ட் சந்தேகம் வரக்கூடாதுன்னு தான் ஒரு சிகரட் துண்டப் போட்டு வச்சேன் … அந்த விகாஷாவும் அந்த நெட்வொர்க்ல முக்கியமானவ. மத்தவங்கள அவங்க அவங்க வீக்னஸ்க்கு ஏத்த மாதிரி கொன்னேன்….. இயற்கையா மாத்தினேன். நீ மீட்டிங்கில இருக்கும் போது போன்ல வாய்ஸ் மாத்திப் பேசுனதும் நான் தான். இப்போதைக்கு இந்த குழந்தை கடத்தல் நெட்வொர்க்ல இருக்கற கடைசி ரெண்டுபேர்… ஒன்னு இக்பால் … இன்னொன்னு அவங்க அண்ணன்…”

“உன்னையும் சும்மா விட மாட்டேன் வருண் … என வில்லத்தனமாக சிரித்து கொண்டே இருவரையும் நோக்கி துப்பாக்கியால் குறி வைத்தாள்… மூன்று பேர் கைகளிளும் துப்பாக்கி ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து கொண்டிருந்தது .

துப்பாக்கியின் ட்ரிகரை இக்பாலை நோக்கி அழுத்தினாள் வீணா. துப்பாக்கி சுடவில்லை. இக்பால் சிரித்தான்.

“இது இப்போ நான் சிரிக்க வேண்டிய நேரம் வீணா…. “ என்று தன் உடம்பில் உள்ள ஒரு பட்டனை ஆன் செய்தான். ”இது டைமிங் மனித வெடிகுண்டு… இன்னும் ஒரு நிமிஷத்துல எல்லாரும் சாகப் போறோம்” இப்போது வீணாவுக்கு அதிர்ச்சி …. அதே சமயம் வருண் சுதாரித்துக் கொண்டு வேகமாக அந்த அறைக் கதவைத் திறக்க முயன்றான்.

“வருண் …செல்லம் … ரொம்ப ஸ்மார்ட்டாக இருக்கலாம்னு பாக்காத …. எல்லா கதவும் பூட்டியாச்சி…. இந்த ரூம விட்டு எங்கயும் போக முடியாது. இன்னும் முப்பது செகண்ட் தான் இருக்கு” என சிரித்தான் இக்பால்.

வருணும் வீணாவும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டனர். இருவரும் வேகமாக சென்று இக்பாலை இடித்தபோது அவன் சுவரில் அடிபட்டு மயக்கமடைந்தான் .

“வீணா நான் சொல்ற மாதிரி கேளு … இந்த பாம் கொஞ்சம் வித்தியாசமா இருக்கு … இதை பத்தி நான் இண்டர்நெட்டில் படிச்சிருக்கேன். கண்டிப்பா இந்த நீல வயர்தான் டைமிங்க கட்டுப்படுத்தும். ஆனா இத நாம ரெண்டு முனைகளில் இருந்தும் ஒரே நேரத்தில கட் பண்ணனும்“ என்று முடிக்கும் போது அங்கே பத்து நொடிகளே இருந்தது. இப்போது அவள் சம்மதிப்பது போல் இருந்தது வருணுக்கு.

“ரெடி …. ஒன்… டூ … த்ரீ…. கட்” அங்கே அந்த பாம் செயலிழுந்து போய் இருந்தது.

“தாங்க்ஸ் வீணா …” என பெருமூச்சு விட்டான் வருண்.

“அவ்ளோ சீக்கிரம் உன்ன சாக விட்ருவனா.. வருண் ??” என்று இக்பால் கையிலிருந்த துப்பாக்கியை எடுத்து வருண் நெற்றியில் வைத்தாள் வீணா.

“அரஸ்ட்…. தேம்…”… என்று உள்ளே நுழைந்தார் ஏசி…… யாருக்கும் ஏதும் புலப்பட வில்லை. இக்பாலை அரஸ்ட் செய்து ஜீப்பில் ஏற்றினார் ஏ.சி.

“கேஸ் ரொம்ப கிரிடிக்கல்னால நான் உன்ன மீட்டிங்ல இருந்து பாலோ பண்ணிட்டு இருக்கேன் வருண். ஒரு பப்ளிக் கூட கோஆபரேட் பண்ணாம அநியாயமா ஒரு குடும்பத்தோட சாவுக்குக் காரணம் ஆகிட்டீங்களே. எனிவேஸ்…..ஐ யாம் சாரி வருண் … யு ஆர் சஸ்பெண்ட்டட் பார் சிக்ஸ் மந்த்ஸ். அண்ட் யு…. என்னதான் நீங்க தப்பு பண்ணி இருந்தாலும் … யு ஹவ் காட் தி ரைட் கைஸ்….”… இக்பாலோட அண்ணனை நாங்க பாத்துறோம். யு டோன்ட் வொர்ரி …”

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

சில வாரம் கழித்து இக்பாலும் அந்த குழந்தைகள் கடத்தும் மொத்த நெட்வொர்க்கில் உள்ள எல்லோரும் அழிக்கப்பட்டர்கள் என்ற செய்தி வருணுக்கு சந்தோஷமாய் இருந்தாலும் …. வீணா தன்னை விட்டு பிரிந்தது வருனால் தாங்க முடியவில்லை.

அன்று இரவு உறங்காமல் புரண்டு படுத்து கொண்டிருந்தான் .

யாரோ கதவு சத்தம் கேட்டது. வெளிய கதவை திறந்து பார்த்தால் யாரும் இல்லை. கதவை மூடப் போகும் போது கீழ ஒரு போஸ்ட் கார்ட் இருந்தது.

“சொர்க்கம் உங்களை அன்புடன் வரவேற்கிறது”

“பிரபல போலிஸ் இன்ஸ்பெக்டர் வருண் குழந்தை கடத்தும் கும்பலுடன் தொடர்பு வைத்திருந்ததால் மர்மாக முறையில் கொலை செய்யப்பட்டார்“ என தலைப்புச் செய்தி ஓடிக் கொண்டிருந்தது. வீணா அங்கே சந்தோஷமாகத் தன் புது பணிக்காக பெங்களூர் சென்று கொண்டு இருந்தாள்.