Blog

என்னதான் இருக்கிறது வேதத்தில்?– 53

–சு. கோதண்டராமன்.

வேதப் புதிர்கள் சில

புதிர்களைத் தீர்ப்பதில் ஆர்வம் கொண்டவர்களுக்கு வேதம் ஒரு வைரச் சுரங்கம். வேதத்தில் உள்ள நூற்றுக்கணக்கான புதிர்களில் சில மட்டும் இங்கே தரப்பட்டுள்ளன:-

முட்டையிலிருந்து கோழியா, கோழியிலிருந்து முட்டையா- இது நீண்ட நாள் பிரச்சினை. வேதத்தில் உள்ள இது போன்ற ஒரு புதிர்- தக்ஷன் அதிதியிடமிருந்து பிறந்தான். அதிதி தக்ஷனிடமிருந்து பிறந்தாள். 10.72.4

ஒரு கால் உள்ளவன் இரு காலனைத் தாண்டிப் போகிறான். இரு காலன் முக்காலனை வெல்கிறான். இரு காலன் கூப்பிட்டால் நான்கு காலன் வருகிறான். ஐங்காலர் நின்று பார்க்கின்றனர். 10.117.8

சோமன் தோத்திரங்களால் தூண்டப்பட்டு ஏழு நதிகளை மகிழ்விக்கிறார். அவை ஒரு கண்ணை வளர்க்கின்றன. 9.9.4

தனியாகச் சஞ்சரிக்கும் ஒருவர் ஆறு பாரங்களைச் சுமக்கிறார். பசுக்கள் உயர்ந்த உண்மையை அடைகின்றன. மூன்று உலகங்கள் மேலே உள்ளன. அவற்றில் ஒன்று தெரிகிறது, இரண்டு மறைந்துள்ளன. 3.56.2

இந்த இனிய தலை நரைத்த புரோகிதருடைய மூன்று சகோதரர்களில் நடுவர் மின்னல். மூன்றாமவர் நெய் முதுகு உடையவர். இங்கு நான் ஏழு புத்திரர்களை உடைய தலைவனைப் பார்க்கிறேன். 1.164.1

அவர்கள் ஒற்றைச் சக்கரம் உள்ள தேருக்கு ஏழு குதிரைகளை இணைத்தனர். ஏழு பெயருடையதை ஒரு குதிரை சுமந்து செல்கிறது. மூன்று அச்சுகளை உடைய அழியாத சக்கரம் அது. எல்லா உலகங்களும் அதில் நிலைபெற்றுள்ளன. 1.164.2

மூன்று தாய்மார்களையும் மூன்று தந்தைகளையும் தனியே சுமக்கிறார் அவர். அவர்கள் அவரைத் துன்புறுத்துவதில்லை. வானின் உச்சியில் அவர்கள் பேசுகிறார்கள். எல்லோருக்கும் தெரிந்த பேச்சு, எவரையும் கட்டுப்படுத்தாத பேச்சு. 1.164.10

இவர்கள் ஆண்கள் என்று சொன்னார்கள். ஆனால் இவர்கள் பெண்கள். கண்ணுள்ளவன் பார்க்கிறான். இல்லாதவன் அறியமாட்டான். அறிவாளியான பிள்ளை அறிவான். இதைப் புரிந்து கொண்டவன் தந்தையின் தந்தை ஆவான். 1.164.16

அந்த மரத்தின் உச்சியில் அழகிய இறக்கையுள்ள பறவைகள் இனிமையை உண்கின்றன. அவை அங்கே தங்கி முட்டை இடுகின்றன. அந்தப் பழம் இனியது என்று சொல்கிறார்கள். தந்தையை அறியாதவன் அதை அறியமாட்டான். 1.164.22

நான்கு கொண்டைகள் கொண்ட அழகிய இளம்பெண் நெய்யினால் பளபளக்கும் முகத்துடன் அறிவை அணிந்து கொள்கிறாள். அவளிடத்தில் வலிமையுள்ள பறவைகள் இரண்டு வந்து அமர்ந்தன. அங்கு தான் தேவர்கள் தங்கள் பங்கைப் பெற்றுக் கொள்கின்றனர். 10.114.3

April 24, 2015
வீடு பெற நில்!

வீடு பெற நில்!

ஒரு அரிசோனன்

ஸ்ரீநிவாசின் உரிமையாளர் உள்ளே நுழைந்தார். அங்கு பல வீட்டு உரிமையாளர்கள் குழுமி இருந்தார்கள்.

   “வாங்க ஸ்ரீநிவாஸ், எப்படி இருக்கீங்க!” என்று வரவேற்றாள் காமாட்சி[காமாட்சி நிலைய உரிமையாளர்]. அவர்களின் பெயர் தெரியாததால், இனிமேல் அனைவரையும் அவர்களின் வீட்டுப் பெயராலேயே குறிப்பிடுவோமே!

   “என்னத்தைங்க சொல்லறது? பொழுதுபோய் போழுதுவந்தால் இங்கே வந்து நாம பேசறோம். அலுத்துக்கறோம். வேற என்னாங்க சொல்றது!” அலுத்துக்கொண்டார் ஸ்ரீநிவாஸ்.

   “அண்ணாச்சி, ஏன் அலுத்துக்கறீக? இங்கே வந்து பேசுனாத்தானே வீட்ட ஒழுங்கா வச்சுக்கத் தாவலை!” என்றார் அப்துல்லா.

   “நீங்க சொல்றது சரித்தான் பாய்! ஆனா, வீட்ட ஒழுங்க வச்சுகனுமின்னு புது வீட்ட கட்டாம இருக்காகளே! அப்படி இருந்தா புள்ள குட்டிகளுக்குக் குடி இருக்க வீடு கிடைக்குமா?” என்று தன்பங்கு குறையைச் சொன்னார் தேவநாயகம்.

   “ஏங்க, வாடகை வீடு கிடைக்காதா?” என்று அப்பாவித்தனமாக ஒலித்தது ஒரு இளம் குரல்.

   அனைவரும் தலையைத் திருப்பிப் பார்த்தால், சுரேஷ் என்ற ஒரு சிறுவன் நின்றுகொண்டிருந்தான். அவன் முகத்தைக்கண்ட அனைவருக்கும் சிரிப்பு வந்தது.

   “நீ எங்கே இங்கே வந்தே?” ஒருமித்த குரல் எழுந்தது.

   “நானும் ஒரு வீட்டுக்குச் சொந்தக்காரன்தானே! கேள்வி கேட்கக்கூடாதா?” மழலை துள்ளி விளையாடியது.

   “ஆமாம், இவன் எங்கே இங்கே வந்தான்?” ஒரு முணுமுணுப்பு எழுந்தது.

   “வரவேண்டிய வேளை வந்தால் வரவேண்டியதுதானே! கேள்வி கேட்டால் நாமும் பதில் சொல்லவேண்டியதுதானே!” என்று ஸ்ரீநிவாஸ் சொல்லிவிட்டுத் திரும்பிப்பார்த்தால், சுரஷ் மாயமாக மறைந்துவிட்டிருந்தான்.

   “எங்கே போயிட்டான் இந்தப் பிள்ளையாண்டான்? கேள்வி கேக்கவேண்டியது, அப்பறம் பதில் சொல்லறதுக்குள்ள ஓடிப்போயிடவேண்டியது!” அம்புஜம் மாமியின் குரலில் எரிச்சல் இருந்தது.

   “விட்டுத்தள்ளுவீகளா மாமி. சின்னப்புள்ள, புதுவீடு, அதுதான் அடிக்கடி ஓடிப்போகுது.” என்றார் அப்துல்லா.

   “ஆமாம். விட்டுத் தள்ளுங்க!” என்று அப்துல்லா சொல்வதை ஆமோதித்தார் தேவநாயகம்.

   “சொல்லுங்க, ஏன் வாடகை வீட்டுல இருக்கக் கூடாது?”

   மீண்டும் அதே குரல், சுரேஷ்தான்!

   “சுரேஷ் கண்ணா. ரூல் அப்படித்தாண்டா! எல்லோரும் சொந்த வீட்டில இருக்கணும்தானே சட்டம்! அதை நம்ப எப்படி மாத்த முடியும்?” புதுக் குரல் ஒலித்தது. சுரேஷின் அம்மா சரஸ்வதியுடையதுதான் அது.

   “சரிம்மா!” பழையபடியும் மறைந்துவிட்டான் சுரேஷ்.

   தூரத்தில் கூக்குரல் ஒலித்தது. அனைவரும் அப்பக்கம் திரும்பினார்கள். நூற்றுக்கணக்கான பேர்கள் – உருவம்கூடச் சரியாகத் தெரியாத தூரத்தில் நின்றுகொண்டு – கூக்குரல் இட்டுக்கொண்டிருந்தார்கள்.

   “யாருங்க அவங்க? ஏன் இப்படிக் கத்தறாங்க?” காமாட்சி கேட்டாள்.

   தொண்டையைச் செருமிக்கொண்டார், புதிதாக உள்ளே நுழைந்த வரதராஜுலு.

   “அவங்கல்லாம் வீடு இல்லாதவங்க! புதுசா வீடு கிடைச்சாத்தானே குடிபோகமுடியும்? அதுதான் இங்கே நிக்கறாங்க!”

   அவர்கள் பார்க்கப்பார்க்க, வீடில்லாதவர்கள் கூட்டம் பெருகிக்கொண்டே போவதாக அவர்களுத் தோன்றியது.

   “ஏன் அவா கும்பல் ஜாஸ்தியாப் போயிண்டே இருக்கு?” அம்புஜம் மாமி குரல் ஒலித்தது.

   “இப்பத்தான் புத்சா வூடு கட்றது கொறஞ்சு பூட்டுதே மாமி! தெரியாத்த மாறி கேக்குறே!” பின்னால் இருந்த முனியாண்டி உரக்கக் கத்தினான்.

   “எல்லாம் சோம்பேறித்தனம், சொயநலமுங்க! தங்களோட வீட்டை நல்லப் பாத்துக்கணும்னு வீடு கட்டமாடேங்கராணுவ! ஆனாப்பாருங்க, நான் நாலு வீடு கட்டினேனுங்க!” என்றார் அப்துல்லா.

   “உங்கமாதிரி இருக்கறவங்க கொஞ்சப்பேருதானுங்க.” இது ஸ்ரீநிவாஸ்.

   “எங்க தாத்தா பத்து வீடு கட்டினார். எங்க அப்பா அஞ்சு கட்டினார். நானும் எங்களவரும் ரெண்டுதான் கட்டினோம்.” அன்புஜம் மாமி கணக்குச் சொன்னாள்.

   “எனக்கும் ரெண்டு வீடுதாங்க.” தேவநாயகம் செய்ந்து கொண்டார்.

   “அந்தக்காலத்துல நிறைய வீடு கட்டணும்கற ஆசை இருந்துது. கட்டினாங்க. சரியாப் பராமரிக்க வசதி இல்லை. அதுனால எல்லா வீடும் ஸ்ட்ராங்கா இல்லை. ஒரு சிலதான் நிலைச்சு நின்னுது. இப்ப அப்படியா? நம்ம வீட்டையும், நாம கட்டின வீட்டையும் நிறைய நாள் இருக்கும்படி பாத்துக்கறோம். அதுனால ரெண்டு வீடுக்குமேல கட்ட வசதி இல்லாம போறது.” ஸ்ரீநிவாஸ் விளக்கம் கொடுக்க முனைந்தார்.

   “அதோட மட்டுமில்லீங்க. கலியாணம் ஆனவங்கதான் வீடுகட்டலாம்னு வேற சொல்றாங்க. போறாததுக்கு, பொறக்கற ஒரொரு குழந்தைக்கும் ஒரு வீடு கட்டிக்கொடுக்கணும்னும் ரூல் போட்டாச்சு.” காமாட்சி தனக்குத் தெரிந்ததைச் சொன்னாள்.

   “இது பிற்போக்குத்தனம். திருமணம் செய்துகொண்டுதான் வீடு கட்டவேண்டுமா? இப்படிப்பட்ட பிற்போக்குத்தனமான, பகுத்தறிவுக்கு ஒப்பாத சட்டதிட்டங்களால்தான் நாடு முன்னேறாமல் நிற்கிறது. மேலை நாடுகளில் இப்படிப்பட்ட சட்டங்கள் இல்லை. அதனால்தான் அங்கு வீட்டுப் பற்றாக்குறை இல்லை!” என்று சிங்கமாக முழங்கினார் சிங்காரவேலர்.

   “அதுசரி, அங்கே ரெண்டுபேர் சேர்ந்து வீட்டைக் கட்ட ஆரம்பிக்கறாங்களாம். வேண்டாம்னா இடிச்சுப் போட்டுப் போயிடறாங்களாமே?” என்று வினவினார் தேவநாயகம்.

   “இங்கிட்டு மட்டும் என்ன வாழுதாம்? கண்ணாலம் கட்டாம வூட்டக் கட்ட ஆரம்பிச்சுடறாங்க. அப்பால, சட்டத்துக்குப் பயந்துகினு இடிச்சுத்தள்ளிடறாங்க. இன்னும் சிலபேரு கட்டின வூட்டை வுட்டுட்டு ஓடியே போயிடறாங்க.” முனியாண்டி தூரத்தில் இருந்து கத்தினான்.

   “இடிக்கறதுக்கு அது பரவயில்லைக! யாராவது வந்து குடி இருக்கலாமில்ல!” இது அப்துல்லா. அதை தேவநாயகமும், ஸ்ரீநிவாசும் ஆமோதித்தார்கள்.

   “அதனால்தான் இந்த மூடத்தனமான, குருட்டுத்தனமான சட்டதிட்டங்கள் ஒழிக்கப்படவேண்டும், உடைத்தெறியப்பட வேண்டும் என்கிறேன். விரைவிலேயே ஒரு போராட்டமும் நடத்தலாம் என்று இருக்கிறேன்.” மேடைப்பேச்சுத் தொனியில் மீண்டும் முழங்கினார் சிங்காரவேலர்.

   “ஊரோட ஒத்து வாழவேணும், இல்லையா! இப்படி எதுக்கெடுத்தாலும் போராட்டம், போராட்டம்னா எப்படி? சட்டம் போட்டவங்க இதெல்லாம் தெரியாமலா போட்டிருக்காங்க. நினைச்சவங்க நினச்ச்போதேல்லாம், கண்ட இடத்திலே, ஒரு விதிமுறை இல்லாம விடுகட்டினா அதுக்கு வேண்டிய வசதிகளை ஏற்படுத்திக் கொடுக்கவேண்டாமா?” என்று கனிந்த குரலில் கேட்டார் கல்யாணராமன்.

   “ரெண்டுபேர், ரெண்டுபேர்னா, என்னைமாதிரி ரெண்டுசின்னப்பசங்க வீடுகட்டலாமா?” திடுமென்று அங்கேவந்து குதித்து, கேள்வியைக் கேட்ட சுரேஷ் ஓடியே போய்விட்டான்.

   “என்னது, இந்தக் குழந்தை திடும்திடும்னு வந்து நின்னு, கேள்வியைக் கேட்டுட்டு ஓடியே போயிடறது!” என்று முகத்தை தோளில் இடித்துக்கொண்டாள் அம்புஜம் மாமி.

   “சும்மா குழந்தையைத் திட்டதீங்க, மாமி. அதுக்கென்ன தெரியும்? குட்டியும், நாயும் குடிபோன இடத்தை விட்டு வருமா?” என்று சமாதானம் சொன்னார் வரதராஜூலு.

   “ஆமாம்! என்னைத் திட்டாதீங்க மாமி. மாமா, நீங்களே சொல்லுங்க. என்னைமாதிரிச் சின்னப்பசங்க ஏன் வீடு கட்டுக்கூடாது?” கல்யாணராமனின் கையைபிடித்து உலுக்கினான் சுரேஷ்.

   “அதுக்கு வயசு வரணும். நீ சின்னப்பையன் இல்லையா. உனக்கு வீடு கட்டத் தெரியாது.” என்று இருக்கும் இடத்திலிருந்தே சுருக்கமாகச் சொன்னார் ஸ்ரீநிவாஸ்.

   “சொல்லித்தந்தா கட்டிடப் போறேன்!” என்று சிரித்த சுரேஷ், வழக்கப்படி கண்ணிமைக்கும் நேரத்திற்குள் காணாமல்போய்விட்டான்.

   தூரத்தில் ஒரு பனிபடர்ந்த மலையின்மேலே கண்ணைப்பறிக்கும் வெளிச்சத்தில் எதோ ஒன்று தெரிந்தது. உருவம் புலப்படாத பலர் அந்த மலையின் மீது ஏறிச் சென்று கொண்டிருந்தார்கள். சிலர் அங்கிருந்து உருண்டு விழுந்து கூட்டமாக நின்று கத்திக்கொன்றிருந்தவர்களுடன் சேர்ந்து கொண்டார்கள். அவர்களில் பலர் எங்கோ போவதும், அதற்கும் அதிகமானவர் அங்கு வந்து சேர்ந்து கொள்வதுமாக இருந்தது.

   இதை வியப்புடன் பார்த்த சரஸ்வதி, “ஏன் அந்த மலையில் ஏறிப்போகிறார்கள்? ஏன் உருண்டு விழுகிறார்கள்?” என்று கேட்டாள்.

   “அதுங்களா! அந்த மலைமேலதாங்க ஒரு பெரிய நகரம் இருக்குது. அங்கே ரொம்ப வசதியான வீடுக இருக்காப்பல. தோட்டம், துரவு, மத்த வசதிக்கெல்லாம் கொறச்சலே இல்லீக. அங்கிட்டு வீடு எத்தன காலமானாலும் அப்படியே புதிசா இருக்குமாங்க.” என்று சொன்னார் அப்துல்லா.

“நீங்க போய் பாத்திருக்கீங்களா?”

      இல்லை என்பதுபோல தலையைக் குறுக்கவாட்டில் ஆட்டினார்.

   “நாம் இங்கு வீட்டை எப்படி வைத்துக்கொள்கிறோம் என்று கணக்கு எடுக்கப்படுகிறது. அதைப் பொறுத்து அங்கு வீடுகள் கொடுக்கப்படுகின்றன. வீட்டை ஒழுங்காக வைத்துக்கொள்ளாமல் பாழடையவோ, சேதமாகவோவிட்டவர்கள் உருட்டித் தள்ளப்படுகிறார்கள்!” என்று தனக்குத் தெரிந்ததைத் சொன்னார் தேவநாயகம்.

      “உங்களுக்கு எப்பாடித் தெரியும்?” இந்தமுறையும் கேள்வியை எழுப்பியவர் சிங்காரவேலர்தான்.

   “புஸ்தகத்திலே படிச்சிருக்கேன்.”

   “எந்தப் புத்தகம்?”

   “எங்கிட்ட இருக்கற புத்தகம்.”

   “உங்ககிட்டே இருக்கிறது என்பதால் அது உண்மையா? அதில் எழுதி இருப்பதை நாங்கள் ஒப்புக்கொள்ள வேண்டுமா?” சிங்காரவேலர் அதட்டும் குரலில் கேட்டார்.

   “மாமா, நீங்க எதையும் ஒப்புக்க மாட்டேங்கறீங்களே! எதை ஒப்புக்குவீங்க?” பின்னாலிருந்து சுரேஷ் கேட்டது சிங்காரவேலரைத் திடுக்கிடவைத்தது.

   “நான் என் அறிவையும், கண்ணால் காணுவதையும், காதால் கேட்பதையும், தகுந்த சான்றுகளுடன் சொல்வதையும்தான் ஒப்புக்கொள்வேன். அதுசரி, நீ என்ன பெரிய மனிதன்மாதிரி என்னைக் கேள்வி கேட்கிறாய்?” அவர் குரல் உஷ்ணமாக இருந்தது. ஒரு சிறுவன் தன்னை மடக்குவது மாதிரி கேள்வி கேட்பதா என்ற எரிச்சலலும், கோபமும் அவர் குரலில் கலந்திருந்தன.

   “தம்பி சரியாத்தானே கேக்குறான். நீ ஏன் சாரு சும்மா வெடய்க்கிறே! யாரு எதைச் சொன்னாலும் நீதான் குறுக்கே வந்து அது சரியில்லே, இது சரியில்லேங்கறே. நீதான் சொல்லேன், பாப்பம். அந்த மலைகப்பால என்னதான் கீது?” முனியாண்டி தூரத்தில் இருந்து கத்தினாலும் எல்லோரின் காதிலும் அது ஒலிக்கத்தான் செய்தது.

   “ஆமாம். சொல்லுங்க!” பல குரல்கள் ஒலித்தன.

   “அங்கே போய்ப் பார்க்காதவரை நாம் ஒன்றும் சொல்ல முடியாது. நாம் காண்பதெல்லாம் வெறும் மனப் பிரமை. கண்ணைக்கூசும் வெளிச்சம் பலவிதமான இல்லாத தோற்றங்களை உண்டுபண்ணுகிறது.” சிங்காரவேலர் தான் சொல்வதுதான் சரி என்பதுபோன்ற திட்டவட்டமான் குரலில் அறிவித்தார்.

   “ஒரு விதத்திலே அப்துல்லா சொன்னதோ, தேவநாயகம் சொன்னதோ சரியாக இருக்கலாம். அதுனால, நாம அங்கே என்ன இருக்குன்னு மனசை ஒருநிலைப்படுத்தி யோசித்தால் எல்லாம் விளங்கும்.” என்றார் கல்யாணராமன்.

   ”நீங்க என்ன சொல்றேள்?” என்று கேட்டாள் அம்புஜம் மாமி.

   “நீங்க சொல்றது புதிர்போடறமாதிரி இருக்கு.” இது சரஸ்வதி.

   “ஒண்ணைப் பார்க்காதாதுனாலே அது இல்லேன்னு நம்ம சிங்காரவேலர் சொல்றார். அந்த மலைலே ஏறி வெளிச்சத்திலே போய் மறையரவங்க யாரும் திரும்பி வரதாக் காணோம். மலைலேந்து உருண்டு விழறவங்க தூரத்திலே வீடு வேணும்கற கூட்டத்தில கலந்துடறாங்க. அதைப் பார்த்து நாம நம்ம மனசுக்குத் தோணினதைச் சொல்றோம்.” என்று அனைவர் சொன்னதையும் சுர்க்கிச் சொன்னார் வரதராஜுலு.

   “நான் மேலே சொல்றேன்.” என்று துவங்கினார் ஸ்ரீநிவாஸ். “மலைக்கு மேல என்ன இருக்குன்னு தெரியாம வெளிச்சம்தான் நம்ம கண்ணை மறைக்குது. அந்தக் கூச்சம் தெரியாம இருக்க ஒரு நல்ல கருப்புக்கண்ணாடியை மாட்டிக்கிட்டா அங்கே என்ன இருக்கும்னு தெரியும் இல்லையா?”

   “அது மட்டும் போதுமா? இங்கேந்து பார்த்தா தெரியற விஷயமா இது?” சரஸ்வதியிடமிருந்து கேள்வி பிறந்தது.

   “ஒரு பைனாகுலர் இருந்தா…”

   “ஏன்? நாமளும் அந்தக் கூட்டத்தோட சேந்துக்கினு போய்ப்பாத்தாத்தான் இன்னா கொறஞ்சா பூடும்?” முனியாண்டியின் குரல் காதில் விழுந்த அடுத்தகணமே சுரேஷின் குரல் பெரிதாகக் கேட்டது.

   “பை, பை, அம்மா, மாமா, மாமி, எல்லோருக்கும், பை,பை. நான் வரேன். உங்க எல்லோரோட வீடுகளும் இடிஞ்சு போயிடுத்து. பை, பை!” உற்சாகமாகக் கையை ஆட்டிவிட்டு ஒடி மறைந்தான் சுரேஷ்.

   முனியாண்டி மட்டும் மலையில் ஏறும் கும்பலில் இருந்தான். மற்றவர்கள் வீடில்லாமல் கூச்சலிடும் கும்பலில் தாங்கள் இருக்கக் கண்டார்கள்.

“டாக்டர்! கார் ஆக்சிடென்ட்லேந்து கொண்டுவந்தவங்கள்ல இந்தப் பையன் சுரேஷ் மட்டும்தான் பிழைச்சுக்கிட்டான். அவனுக்கு வைட்டல் சைன்ஸ் போயிட்டுபோயிட்டு வந்துட்டே இருந்திச்சு. நினைவும் வந்துவந்து போயிட்டே இருந்துது. கண்ணைத் திறந்துட்டான். இப்ப அவனது எல்லாம் ஸ்டெடியாக ஆயிடுச்சு. இதயத் துடிப்பு, சுவாசம் எல்லாம் நார்மல்.” என்று நர்ஸ் டாக்டரிடம் தொலைபேசியில் சொன்னாள்.

   “மத்தவங்க.?...”

   “ஆக்சிடென்ட் ஆன மினிபஸ்லேந்து கொண்டுவந்த அத்தனை பெரும்…. பேரைப் படிக்கறேன், டாக்டர் – ஸ்ரீநிவாஸ், காமாட்சி, அப்துல்லா, தேவநாயகம், அம்புஜம், முனியாண்டி, சரஸ்வதி, கல்யாணராமன், வரதராஜுலு, சிங்காரவேலர் – இவங்க யாரும் பிழைக்கலை. ஒரு நிமிஷம் முன்னாலேதான் ஒருத்தருக்கு அப்பரம் ஒருத்தரா சில செகண்ட்ஸிலேயே போயிட்டாங்க…”

***

April 24, 2015
ஏழையின் அந்த(ப்)புரம்!

-பா. ராஜசேகர்

நாலடிச் சுவரு வச்சு
நாற்பது ஓலை மேஞ்சு!
சின்னதாக் கதவு வச்சுத்
தரையிலே சாணிபூச!!

நிலவு வந்து ஒளிகொடுக்க
இயற்கையாகக் குளிரடிக்க!
படுத்தா கால் தடுக்கும்
நிற்கையில தலையிடிக்கும்!!

அன்புக்குப் பஞ்சமில்ல
அழகுக்கு இணையுமில்ல !
ஊருக்கு ஒதுக்குபுறம்
அது எங்க கிராமப்புறம் !!

April 24, 2015
காலம்! (2)

மீ. விசுவநாதன்

சின்னப் பருவத்தில் சேதிசொன்ன வெண்ணிலவே
இன்றும் எனக்கு(ள்) இனிக்கிறது ; என்னதான்
விஞ்ஞானம் கொக்கரித்து விண்ணிற்கே போனாலும்
மெஞ்ஞான என்னிலவே மேல். (11) 10.01.2015

பழவண்டி தள்ளுபவன் பாடுதான் பட்டுக்
கிழவண்டி யானாலும் கீர்த்தி முழமும்
குறையாமல் பேசுகிறான் ; கோடீஸ் வரனோ
அறைக்குள் அடங்கிய ஆள். (12) 11.01.2015

எல்லாமே நன்றாய் இசைவுடனே கற்றாலும்
வல்லானை இப்போதே வாயார மெல்லுவதே
நல்லோர்க் கழகாகும் ; நம்பாத பேருள்ளும்
துல்லியமாய்த் தோன்றும் துணை. (13) 12.01.2015

விதவிதமாய்க் “கார்கள்” வியாபார(ம்) ஆகும்
புதுமையென சக்கரங்கள் போடா ததோடுமோ ?
வாழ்வுமே அப்படித்தான் ! மாற்றங்கள் கோடியாம் ;
ஊழ்வினை மாறாத ஊற்று.. (14) 13.01.2015

வெயில், மழை, சூறை, வெளிவானம் ,சோலை
மயில்,குயில், ஆறு ,மனதில் பயிலும்
மவுனம் , கவிதை மடியில் கடவுள்,
பவுர்ணமி எல்லாம் பரம். (15) 14.01.2015

வெல்ல(ம்) ,அரிசி ,விரும்பும் கரும்புடன்
கல்யாண மஞ்சள், கனிகளும் எல்லோர்க்கும்
நல்லின்பம் கூட்டிடும் நாளிது பொங்கலாம் !
சொல்கிறேன் வாழ்த்துச் சுகம். (16) 15.01.2015

அரும்பும் கதிரோன், அழகாம் இருட்டு,
விரும்பும் பொருளாய் வெளிச்ச அருளாய்
திரும்பும் திசையெலாம் தெய்வ முணர்ந்தால்
கரும்பும் கசப்புமோர் கண். (17) 16.01.2015

“நிலமண் ணடி,கல் , நிலக்கரி , வைரம்”
பலநிலைப் பக்குவத்தில் பாடம் பலவகை !
காலம் நமக்காகக் கற்றுத் தருகின்ற
கோலவகை என்றுதான் கொள். (18) 17. 1.2015

கிருஷ்ணப் பருந்தும் கிளியைத் துரத்தும்!
சிருஷ்டி இதுதான் ; சிறப்பும் பெருமையும்
கற்றுத் தருவது காலக் கடவுளென
உற்றுநீ பார்த்தே உயர். (19) 18. 1.2015

“தமிழ்த்தாத்தா” பற்றி தரமான பேச்சை
அவைக்களித்தார் கீழாம்பூர் ; ஆஹா சுவைச்சத்து !
இன்றைய காலம் இனிதாகச் சென்றதற்கு
நன்றி உரைக்குமென் நா. (20) 19. 1.2015

April 24, 2015
இங்கிலாந்திலிருந்து ஒரு மடல்…..(146)

–சக்தி சக்திதாசன்.

அன்பினியவர்களே !

அன்பான வணக்கங்கள்.

மூன்று வாரங்களின் பின்னே இம்மடல் வழியாக உங்களைச் சந்திப்பதில் ஆறுதல் அடைகின்றேன்.

எதற்கிந்த இடைவேளை? எனும் எண்ணம் உங்களுக்கு ஏற்படலாம் காரணம் இருக்கிறது .

எனது மனைவியின் தந்தை, எனது மாமனார் தனது 87வது வயதில் சென்னையில் ஏப்ரல் மாதம் 2ம் திகதி காலமானார்.

அவரது இறுதிச் சடங்குகளில் கலந்து கொள்வதற்காக சென்னை சென்று கடந்த ஞாயிறு காலை லண்டன் திரும்பினோம்.

ஏ. எஸ். ராமஸ்வாமி ஐயர் !

ஆமாம் அவர் தான் எனது மாமனார்… இல்லை… எனது தந்தையின் மறைவின் பின்னால் எனது தந்தை எனும் ஸ்தானத்தில்இருந்தவர்.

தமிழகத்தில் திருநெல்வேலி மாவட்டத்தில் உள்ள ஆழ்வார் திருநகரி எனும் ஊரில் 1927ம் ஆண்டு சுப்பிரமணியம் ஐயருக்கும், அம்மாளு அம்மாளுக்கும் மூத்த மைந்தனாகப் பிறந்தார்.

அந்நாளில் தங்கப்பதக்கம் பெற்று சட்ட வல்லுநராகத் தேறி அரசாங்கப் பணிபுரிந்த சுப்பிரமணி ஐயரின் மறைவுக்குப்பின்னால் தனது தம்பியுடன் தாயாரின் ஊரான கடையநல்லூரில் அமைந்துள்ள கிருஸ்ணாபுரத்தில் வாழ்ந்து வந்தார்.

வாழ்வில் பல சிரமங்களுக்கு ஊடாக, தனது விடாமுயற்சியாலும் தாயாரின் அன்பான வழிகாட்டுதலினாலும் கல்வியில்தேர்ச்சி பெற்று இந்திய வெளிநாட்டுச் சேவையான Indian Foreign Service இல் பணியாற்றினார்.

பிரெஞ்சு, ஸ்பானிய மொழிகளில் தேர்ச்சி பெற்றிருந்த இவர் இந்திய வெளிநாட்டுத் தூதரகங்கள் பலவற்றில் உயர்அதிகாரியாகப் பணியாற்றினார்.

1987ம் ஆண்டு தனது பணியிலிருந்து ஓய்வு பெற்றார். 1994ம் ஆண்டு தனது மனைவியைப் பறிகொடுத்தார்.

தனது அந்திமக்காலம் வரை தனது கால்களிலேயே நிற்க வேண்டும் என்பதில் மிகுந்த சிரத்தை கொண்டிருந்தார்.

எனது எழுத்துக்களை மிகவும் விரும்பிப் படிக்கும் அவரின் வேண்டுகோள் எனது படைப்பான தமிழ்ப்பூங்கா எப்போதும்வெளிவரவேண்டும் என்பதுவே.
எனது நூல்களில் ஒன்றான “கண்ணதாசன் ஒரு காவியம் ” வெளியீட்டின் போது என்னால் பங்குபெற முடியாத போது எனதுசார்பாக அவ்விழாவில் கலந்து கொண்டு மறைந்த அமரர் கே . பி. பாலச்சந்தர் அவர்களிடமிருந்து அந்நூலைப் பெற்றுச்சிறப்பித்தார்.

பொறுமைக்கு ஒரு முழு உதாரணமாகத் திகழ்ந்தவர் எனது மாமனார். நான் அவரது மகளைக் கைப்பிடித்த நாளிலிருந்துஅவர் மறைந்த காலம் வரை எமக்கிருவரிடையே இருந்த அன்பில் எப்போதுமே மாசு படிந்ததில்லை.

இதனை அவர் மறைவதற்கு சிலநாட்களுக்கு முன்னால் தொலைபேசியில் அவர் என்னிடம் கூறியபோது என்னையறியாமல் என் கண்களில் இருந்து நீர் வழிந்தோடியது.

தன் தந்தையின் மீது அளவு கடந்த பாசம் வைத்திருந்தவள் என் மனைவி மைதிலி. ஒவ்வொரு வருடமும் இங்கிலாந்திலிருந்து மூன்றுவார கால விடுமுறையில் ஓடோடிச் சென்று தன் தந்தைக்கு தன் கைகளினால் அவருக்குப்பிடித்தவற்றை ஆக்கிக் கொடுப்பதையே தனது முக்கிய பணியாகக் கொண்டிருந்தாள்.

இம்முறையும் கடந்த ஜனவரி மாதம் எனது மாமனாருடன் ஒரு மூன்று வார காலம் மிகவும் மகிழ்வாகக் களித்திருந்தோம்.

தெய்வத்துடன் இணைந்து விட்ட பொறுமைத் திலகமாம் என் மானாரின் ஆத்மசாந்திக்காய் பிரார்த்திப்பதோடு அவரின்அன்பான ஆசியுடன் வழிகாட்டுதலும் தொடர்ந்து எனக்குக் கிடைக்க வேண்டும் என அவர்தம் பாதம் பணிந்துவேண்டுகிறேன்.

பொறுமைக்கு உதாரணமாய் திகழ்ந்த
புண்ணிய சீலனாம் அயோத்தியின்
இராமபிரானின் வழியில்
பொறுமையின் பெருமையைக் காத்த
இராமஸ்வாமியின் மருமகனாய்
கிடைத்திட்ட பாக்கியத்தை நானும்
கிளர்ந்திட்ட உணர்வுகளின் வழி
உணர்ந்திட்ட பொழுதென்று அறிந்தேன்
புலர்ந்திட்ட நாட்கள் அனைத்தும்
புகட்டிட்ட பாடங்கள் எல்லாம்
புகுத்திட்ட அனுபவங்கள் எனக்கு
கற்பித்த பாடங்கள் ஆயிரம்
தெரிந்திட்ட நிகழ்வுகளில் நானும்
தெளிந்திட்ட பொழுதில் எல்லாம்
மறைந்திட்ட என் மாமனார் மூலம்
மனதினில் உறைந்திட்ட அறிவு ஆயிரம்
எதையும் தாங்கிடும் இதயம் என்பார்
அதையும் வாழ்வில் நான் கண்டிட்டது
இருவராம் என் தந்தையும் மாமனாரும்
தந்தை எனும் ஒளி வாழ்வில் மறைந்து
இருளான மனம் மீண்டும் ஒளி கொண்டது
மாமனார் எனும் பெரு ஒளிவிளக்கினால்
இன்றதுவும் அணைந்தது என்று நான்
மயங்கிய பொழுது எங்கிருந்தோ அசரீரியாய்
எப்போதும் என்றும் உன் மனதில் ஒளியாய்
நாமிருப்போம் என்று இருகுரல் ஒலியாய்
மாமனாரும் தந்தையும் கூறினரே
அன்பினுமினிய மாமனாரின் பாதம் பணிந்து
ஆசி வேண்டியே அவரின் ஆத்மசாந்திக்காய்
பிரார்த்திக்கிறேன்.

மீண்டும் அடுத்த மடலில்
அன்புடன்
சக்தி சக்திதாசன்

http://www.thamilpoonga.com
http://www.facebook.com/sakthi.sakthithasan

April 24, 2015
ஐந்து கை ராந்தல் (10)

வையவன்

நந்தவனத்தில் வெளிவந்த அட்டைப்படச் சிறப்புச் சிறுகதைக்கு வாசகர் கடிதம் ஏராளமாக வந்திருந்தது.
அந்தப் பத்திரிகை அலுவலகம் வந்திருந்த கடிதங்களை ஒரு கட்டாகக் கட்டி அவனது முகவரிக்கு அனுப்பியிருந்தது.
ஓஹோ வென்று புகழ்ந்து வந்திருந்த கடிதங்கள் அவனைப் பயமுறுத்தின.

நாலைந்து கடிதங்கள் நாசூக்காகக் குறை கூறியிருந்தன. ஆசிரியர் முயற்சித்தால் மேல் நாட்டு எழுத்தாளர் தரத்துக்கு உயரலாம் என்று ஒரு கடிதம் ஆரூடம் கூறியது.

மீண்டும் மீண்டும் அந்தக் கடிதங்களைப் படித்தான் சிவா.
புகழ் ஒரு போதை என்பது பளிச்சென்று உறைத்தது. தன்னையறியாது கர்வம் தனக்குள் முளைவிடுவதை சிவா கவனித்தான்.

எது எழுத்தாளனுக்கு மட்டுமின்றி, மனிதனுக்குக் கூட அத்தியாவசியமோ அந்த மென்மையான உணர்வுகளின் மீது பிறரது பாராட்டுக்கள் ஒரு பட்டுப் போர்வை போர்த்தின. ஒரு தங்கச் சிம்மாசனத்தில் தனிப்பீடமிட்டு ஒதுக்கின.

முதல் கதை வெளிவந்த நாலைந்து வாரத்திற்குள் அவன் எழுதி எழுதித் திரும்பி வந்திருந்த பழைய கதைகளை வெவ்வேறு பத்திரிகைகளுக்கு அனுப்பி வைத்தான்.

நான்கே மாதத்திற்குள் அவன் கதைகள் எட்டு பிரசுரமாகி விட்டன.

ஒவ்வொன்றும் வெற்றி முரசு கொட்டிக் கொண்டு வெளிவந்தன. வரவேற்கப்பட்டன. போதாததற்கு மூன்று பத்திரிகைகளில் அவன் புகைப்படம் வேறு பிரசுரிக்கப்பட்டு விட்டது.

தெருவில் போகும்போது அவனை சுட்டிக்காட்டி இன்னார் என்று யாராரோ பேசிக் கொண்டார்கள்.
புகழ் முதலில் கூச்சப்படுத்தியது; பிறகு கர்வமூட்டியது.

அப்புறம் அதில் ஒரு சுகம் தென்பட, அடிக்கடி அந்த சுகத்திற்கு மனம் ஏங்கலாயிற்று.
சட்டென்று ஒருநாள் சிவா உறக்கத்திலிருந்து விழிப்பது போல் உதறிக் கொண்டு சுய உணர்வு பெற்றான்.

‘விடுதலை பெறுக’

அண்செட்டியில் வெற்றிவேல் முன்னிலையில் கேட்ட அந்த வாசகம் பளீரென்று மனசில் சுடர் வெளிச்சமாகப் பரவிற்று.
பாபா ஓம்கார்நாத்தின் மகன் நான். என் அம்மா திருப்பத்தூரில் முதலியார் ரைஸ் மில்லில் தவிடு விட்டுக் கொண்டிருக்கிறாள்.

புகழே நீ ஒரு புழுதி மாதிரி என் மீது படிந்து என்னை நாசமாக்கி விடாதே; விலகி நில்’
என்று மனசிற்குள் அவன் ஒரு கட்டளை இட்டான்.

இந்த ‘ஸ்பாட் லைட்’ ஜாஜ்வல்யத்திலிருந்து ஓடிப் போய் உண்மையின் எளிமையை தரிசிக்க வேண்டும் போலிருந்தது.
அவன்நேராக அம்மாவைப் பார்க்கத் திருப்பத்தூர் போனான்… பாங்கிலிருந்து எல்லாப் பணத்தையும் அவளுக்குக் கொடுக்க எடுத்துக் கொண்டு.

ஒற்றை அறையுள்ள அந்த சின்ன வாடகை வீட்டில் கிழிந்த பாயில் அழுக்கான தலையணையில் படுத்துக் கொண்டு, நெல் மிஷினிலிருந்து அம்மா வரும்வரை காத்திருந்த போது புகழின் மயக்கம் சுத்தமாய்க் கலைந்து விட்டது.
இன்னும் நான் பழைய சிவாதான்.

அப்பாடா… இது எத்தனை ஆறுதலாக இருக்கிறது!
வரும்போதே “எப்படா வந்தே?” என்று கேட்டுக் கொண்டே நுழைந்தாள் தாட்சாயணி.

உடல் மெலிந்து, முகமெல்லாம் தவிடு படிந்திருக்க சாயம் போன சேலையில் அவளைக் காண நெஞ்சு நைந்தது. கண்ணிலும் உதட்டிலும் பாசம் பூரித்தது.

“அரை மணி நேரம் ஆச்சும்மா”
“ஏண்டா எளைச்சுப் போயிருக்கே”
அவன் சிரித்தான்.

“என்னடா சிரிக்கறே?”
“என்னடா சிரிக்கறே?”
“எந்த அம்மாவுக்கும் தன் பிள்ளை எளைச்சிருக்கற மாதிரியே தான் தோணுமா?”

“அம்மாங்கள்ளாம் அசடுண்ணு சொல்றியா…”
“நீ எப்பிடிம்மா இருக்கே?”

அவன் அவள் கேள்விக்கு பதிலளிக்காது மடக்கினான்.
“எனக்கு என்ன..நான் நல்லாத்தான் இருக்கேன்”

“தான் எளைச்சிருக்கப்ப மகன் எளைச்சிருக்கறதை கண்டுபிடிக்க வேற யாராலே முடியும்?”
“அசடுண்ணு சொல்றே அப்ப…”
“நீ அசடானா நான் கசடாயிருப்பேம்மா.”

“போதும் நிறுத்துடா” என்று அவன் மேலே புகழ்ந்து விட இடம் தராது, முகம கை கால் கழுவி வர வெளியே புழக்கடைக்குப் போனாள். திரும்பியபோது சிவா…

“ஒரு மாசத்துக்கு முன்னாடி நான் பாபா ஓம்கார்நாத்தை சந்திச்சேன்” என்று கூறினான்.
அம்மா முகத்தைத் துடைத்துக் கொண்டு நெற்றியில் குங்குமம் வைக்கப் போனாள்.

“யாரது… பெரிய மகானா?”

“பெரிய மகான் தான். எல்லோரும் பேசிக்கிட்டாங்க. எனக்கு அப்படித் தோணலே.”
அவள் நெற்றியில் குங்குமம் வைத்துக் கொண்டு திரும்பினாள்.
“ஏன்?”

“நான் சாமியாராய் போகிறேன்னு தன் மனைவிகிட்டே விடுதலை வாங்கிட்டுப் போனவர் ஒரு மகானா… அவருக்கு விடுதலை கொடுத்தாளே அந்த அம்மா ஒரு மகானா?”

அம்மாவின் முகம் அதிர்ச்சியடையும் என்று சிவா எதிர்பார்த்தான். மாறாக ஓர் அமைதி வந்தது.
“அவரைப் பாத்தியா?”
“பாத்தேன்.”
“பேசினியா…”

“சூடு குடுக்கறாப்பிலே! ஓடி வந்தவர் மகானாகிட முடியாதுண்ணு சொன்னேன்.”
“அதை அப்புறமா பேசலாம்… நீ கொஞ்சம் சாப்பிடறியா… காலைலே வடிச்ச சோறு தான் இருக்கு. புளிக்கொழம்பு.”
“எனக்குப் பசிக்கலேம்மா… நீ சாப்பிடு.”

தந்தையைப் பற்றி அம்மா ஆர்வமாக விசாரிப்பாள் என்று எண்ணியதற்கு ஏமாற்றமாயிருந்தது.
“நல்லா சொன்னியே… ஒனக்கு புளிக்கொழம்பு புடிக்காது இல்லே. இரு வேற சோறு வடிச்சு ஒரு பருப்புக் கொழம்பு வக்கிறேன்.”

தான் சாப்பிடாமல் அவள் சாப்பிட மாட்டாள் என்று உணர்ந்தான்.

“அடுப்பை மட்டும் பத்த வச்சுக் கொடுத்துட்டு இப்படிவாம்மா… அந்தப் பழைய சாதத்தையே நான் தக்காளியும் வெங்காயமும் அரிஞ்சு போட்டு மசாலா சாதம் பண்ணிடறேன்” என்று எழுந்தான்.

“எனக்கு என்ன வேலையாம்…? நீ உக்காருடா” அம்மா அடுப்பு பற்ற வைக்கும் வேலையில் இறங்கினாள்.
“நான் யாருக்கோ தான் சமைச்சுப் போட்டிருக்கேன். ஒனக்கு ஏம்மா போடக் கூடாது? இன்னிக்கு நாந்தான் சமைப்பேன்” என்று சிவா பிடிவாதமாகச் சொன்னான்.

“சரி, உன் இஷ்டம்! தக்காளியும் வெங்காயமும் இருக்கு; அரிஞ்சு தர்றேன்” என்று தாட்சாயணி அரிவாள் மணையை எடுத்தாள்.

அடுப்பு பற்றிக் கொண்டது. வாணலி காயட்டும் என்று அதைத் தூக்கி அடுப்பின் மீது வைத்தான்.
அம்மா தக்காளி அரியலானாள்.

“நீ லெட்டரிலே எழுதவே இல்லையே”

அப்பாவைப் பார்த்ததைப் பற்றிச் சொல்கிறாள் என்று சட்டென்ஙறு இயைவுபடுத்திக் கொண்டான் சிவா.
“இது எழுதற விஷயம் இல்லேம்மா… சொல்ல வேண்டியது… கேட்க வேண்டியது?”
“எப்படியிருக்கிறார்?…”

“வெள்ளை வெளேர்ணு மார் வரைக்கும் தாடி… தலை சுத்தமா நரைச்சிருக்கு. சாந்தியா… சௌக்கியமா இருக்கிறார். அவருக்கென்ன… கோடீஸ்வர சிஷ்யர்கள்! அமெரிக்காக்காரன்… கர்நாடகத்துக்காரன்… இப்படி”

அவள் சிறிதும் பாதிக்கப்படாமல் தன் வேலையில் மூழ்கியிருந்தாள். ஒருமுறை அவனை நிமிர்ந்து பார்த்தாள். அவன் மனசை ஊடுருவி அவன் குத்தலுக்கும் கிண்டலுக்கும் முற்றுப்புள்ளி வைப்பது போன்ற பார்வை அது.
“நீ என்ன கேட்டே… அவர் என்ன சொன்னார்?”

‘நீங்க ஏன் ஓடினீங்கன்னேன்… நதி ஓடுகிறதுன்னு சொன்னாரு. தப்பி ஓடறது ஞானமில்லேன்னேன்… இலை பழுத்தால் உதிரும்னார். நான் விடலே. சொல்லாமே ஓடி வந்தீங்களேன்னு குத்திக் காட்டினேன். விடுதலை பெற்றதுன்னாரு. யாரிடம்னு கேட்டேன். பெற வேண்டியவரிடம்ணு சொன்னாரு.”

அவள் மௌனமாகக் கேட்டுக் கொண்டாள். அந்த வார்த்தைகளை எண்ணிப் பார்க்கிறவள் மாதிரி சற்று நேரம் கண்ணிமைகளை மூடினாள்.

வாணலி காய்ந்துவிட சிவா எண்ணெய் ஊற்றினான். தாளித்து விட்டு அரிந்த தக்காளி வெங்காயத்தைக் கொட்டினான்.
“அப்புறம் என்ன சொன்னாரு?”

“விடுதலை பெறுகன்னாரு.”
மசாலா சாதத்தைக் கிளறி விட்டுக் கொண்டே அம்மா மௌனமாக உட்கார்ந்திருப்பதைத் திரும்பித் திரும்பிப் பார்த்தான் சிவா.

அவள் தியானிக்கிறாளா?
யோசிக்கிறாளா…
வருந்துகிறாளா…
பழங்கணக்கைப் புரட்டுகிறாளா… ஒன்றும் புரியவில்லை.

அவன் தன்னையே பார்ப்பதை ஒரு குறுகுறுப்பினால் உணர்ந்து தாட்சாயணி சிவாவைத் திரும்பிப் பார்த்தாள்.
“என்னடா பாக்கறே?”
“நீ அப்பாவுக்கு அனுமதி கொடுத்தியாம்மா?”
தாட்சாயணி அவன் கண்களைப் பார்த்தவாறே பதில் சொன்னாள்.

“ஆமாம்.”
“ஏம்மா… ஒன்னாலே எப்பிடிம்மா அப்படி ஒரு அனுமதி கொடுக்க முடிஞ்சது?”

தாட்சாயணி அவனுக்கு நேர் மேலே மாட்டியிருந்த கிருஷ்ணன் படத்தை நிமிர்ந்து பார்த்தாள். ஒரு பெருமூச்சு விட்டாள்.
“சிவா அவர் மகான் தான்! தாலி கட்டி மறுமூச்சு விருந்துக்கு வந்தப்பவே அவர் என்னன்னு கண்டுபிடிச்சுட்டேன். பதிமூணு வருஷம் என்னோட அவர் பொழச்ச பொழப்பு இருக்கே.. உங்ககிட்டே காட்டின பாசம் இருக்கே… எல்லாம் நெல்லுக்கு மேலே உமி மாதிரி.”

சிவா, முதன் முறையாக தன் தந்தையைப் பற்றி தாய் பேசுவதைக் கேட்டான்.
“இப்படிப் பொறப்பட்டுப் போறவர் ஏம்மா கல்யாணம் பண்ணிகிட்டார்!”

“அவரா பண்ணிகிட்டாரு? பையன் அடிக்கடி தியானம் பண்ணிகிட்டு உட்கார்ந்திருக்கானேன்னு என் மாமியாரும் மாமனாரும் பண்ணி வச்சாங்க.”

அவர் ஏன் குழந்தை பெற்றுக் கொண்டார் என்ற கேள்வி அவன் தொண்டை வரை வந்தது. ஆனால் கேட்கவில்லை.
“எனக்குத் தெரிஞ்சு அவரா விரும்பி எந்தக் காரியமும் செய்யல்லே”

கேட்க முடியாத கேள்விக்குச் சொல்ல முடியாத பதிலை அம்மா சொல்லி விட்டாள்.
சிவா திரும்பி மசாலா சாதத்தை அடுப்பிலிருந்து இறக்கினான்.

“என்னிக்கோ ஒருநாள் அவரு பொறப்பட்டுப் போயிடுவாருன்னு மட்டும் எனக்குத் தெரியும். அதை ஒவ்வொரு நாளும் நான் எதிர்பார்த்துட்டே இருந்தேன்.”
சிவா அதைக் கற்பனை செய்து பார்த்தான்.

ஒவ்வொரு நாளும்…
இன்றுதானா… இல்லை நாளையா… இன்றில்லை. அம்மாடா… அது இன்றில்லை.
ஒருவேளை நாளையாக இருக்குமோ?

இப்படியே பதின்மூன்று வருடங்கள். அவனுக்கு முதுகு சிலிர்த்தது.

“அவர் எப்படிப் போவாருன்னு நான் நெனச்சு நெனச்சு பாத்திருக்கேன். அதுக்கெல்லாம் வித்தியாசமா என்னையே அவர் அனுமதி கேட்பார்னு மட்டும் எதிர்பார்க்கலே. கேட்டார்.”
“நீ பேசாம போய் வாங்கன்னு சொல்லிட்டியா?”

“இல்லே… எனக்கு பதில் சொல்லுங்க. நான் எப்படி ஜீவிக்கறதுன்னு கேட்டேன். அவர் இதோ இந்த கிருஷ்ணன் படத்தைக் காட்டினார். பட்டுன்னு எனக்கு ஒரு தைரியம் வந்தது. போற வழிக்கு பாறாங்கல்லா நான் இருக்க வேண்டாமேன்னு தோணிச்சு. தடுத்து நிறுத்தியிருக்க முடியுமா?”

தாட்சாயணி சிவாவுக்காக ஒரு தட்டை எடுத்து வைத்தாள். ‘அம்மாவோடு ஒன்றாக உட்கார்ந்து சாப்பிட்டு எத்தனை நாளாயிற்று?’

சிவா இன்னொரு தட்டை எடுத்து அவள் முன்னால் வைத்தான்.
“நீ மொதல்லே சாப்பிடுடா”

“ரெண்டு பேருமே சாப்பிடலாம்மா”

அவள் வாணலியிலிருந்த சாதத்தை ஒரு போகணியில் கொட்டி முதலில் அவனுக்குப் பரிமாறிக் கொண்டே சொன்னாள்.
“அழுது ஆர்ப்பாட்டம் பண்ணி அணைகட்டி நிறுத்தியிருக்கலாம். எத்தனை நாளைக்கு அது முடிஞ்சிருக்கப் போவுது?”

அவள் தனக்குப் பரிமாறிக் கொள்ளாததை சிவா கவனித்தான். அன்னக்குத்தியை எடுத்து சாதத்தை அள்ளி அவள் தட்டில் போட்டான்.

காலையில் அவள் மிஷினுக்குப் போவதற்காக வெகு சீக்கிரம் விழித்து அவனுக்காகச் சமைக்கத் தொடங்கியிருந்தாள். சிவாவின் தூக்கம் கலைந்து விடக்கூடாதே என்பதற்காக ஓசைப்படாமல் காரியங்களைச் செய்வது அரைத் தூக்கத்தில் அவனுக்குத் தெரிந்தது.

அவன் எழுந்து உட்கார்ந்தான்.
“ஏம்மா, இவ்ளோ காலையிலே?”
“மிஷினுக்குப் போகணுண்டா”

“இனிமே நீ மிஷினுக்குப் போக வேணாம்”
“எதை நம்பி என் கைத்தொழிலை விட்டுடச் சொல்றே?”
“நான் எழுதறேம்மா… அதுலே காசு கெடைக்குது”

“எழுத்து நிரந்தரமில்லேப்பா. ஒனக்கு பர்மனெண்டா ஒரு வேலை கெடைக்கட்டும். நான் விட்டுடறேன்.”
சிவாவிற்கு தாமு சொன்னது நினைவு வந்தது. எழுத்தை நம்பிவிடாதே!
“அம்மா, உன்னை ஒண்ணு கேக்கணும்னே இங்கே வந்தேன்?”

“என்னடா அது?”
“ஒரு மோட்டார் ஒர்க்ஷாப்.. நான் இருக்கிறேனே… அந்த வீட்டுக்காரருடையது. அந்த ஒர்க்ஷாப் மானேஜரா இருக்கச் சொல்லி கூப்பிடறாரு.”

“ஏன்… அவருக்கு என்ன?”
“அவர் மதனபள்ளிக்குப் பேபாயிடறாராம்.”
“அப்ப ஒர்க்ஷாப் அங்கே எதுக்கு?”

அதற்கு சிவாவால் தெளிவான பதிலைச் சொல்ல முடியவில்லை.

அதற்கு என்ன பதில் சொல்வது என்று யோசிக்கும் போதுதான் சிவாவுக்கு தாமுவின் விருப்பத்திற்கு இசைவாக இயங்க வேண்டிய கருவியாகத் தன்னை அவன் பயன்படுத்துகிறானோ என்று தோன்றியது.

“நல்லா வளந்துட்ட தொழிலை ஏன் விடணும்ணு நெனக்கிறார்!”
“…….”
“அப்ப அவருக்குக் கட்டுப்பட்டுதான் நீ இருக்கணும். உன்னாலே அப்படி இருக்க முடியாதே”
‘உனக்காக எதற்கும் கட்டுப்பட்டு நான் இருப்பேன்’ என்று நினைத்தான் சிவா.
அவன் மௌனமாக இருப்பதைக் கண்டு தாட்சாயணி தொடர்ந்தாள்.
“எதையும் யோசிச்சுச் செய்.”

காலையிலிருந்து மாலை வரை யந்திரம் அரைத்துக் கொட்டும் அரிசியில் தவிடு புடைக்கும் அம்மா… யந்திரத்துக்கும் ஒரு முதலாளிக்கும் கட்டுப்பட்டிருக்கும் அம்மா… தான் ஒருவரிடம் கட்டுப்படுவதை விரும்பாத அதிசயத்தை சிந்தித்துக் கொண்டே சிவா எழுந்து பாயைச் சுருட்டினான்.

“எந்தத் தொழில் செஞ்சாலும், எங்கே உத்தியோகம் பண்ணினாலும் யாருக்காவது கட்டுப்பட்டு தானேம்மா ஆகணும்!”
அரிசி கழுவிக் கொண்டே அம்மா பதிலளித்தாள்.

“அது மெய்தான்! நீயா விரும்பி மனசார ஏத்துகிட்டா நீ எதுக்கும் கட்டுப்பட்டதா ஆகாது. வேற நிர்ப்பந்தத்துக்காக எதையாவது ஏத்துகிட்டா அது என்னிக்குமே ஒரு சுமைதான்.”

அண்செட்டியில் சின்னாற்றங்கரையின் ஓரத்தில் ஆலமரத்தடியில் கேட்ட அந்த வாசகம் இரண்டாவது முறையாக மீண்டும் நினைவு வந்தது.

‘விடுதலை பெறுக.’
அவன் குளித்து விட்டு வெற்றிவேலைப் பார்த்து வரக் கிளம்பினான்.

April 24, 2015
என்ன நடக்கிறது?

– சுரேஜமீ

என்ன நடக்குது எங்கள் நாட்டிலே
எதிரெதிர் வருபவனும் தாக்கவும் அவனவனை
ஏட்டினைப் படித்திடிணும் எவனுக்கும் அறிவுமில்லை
ஏகிட்ட கல்வியென்றும் எதுசரியெனவும் இல்லை
இருப்பவன் நம்பிடவும் மறுப்பவன் பரப்பிடவும்
இருக்குது சுதந்திரமே இயம்பவும் செய்திடடா!
கருத்தெதிர் கருத்தினையும் விதைத்திடு முடிந்தவரை
கருத்தினில் கொள்பவரைக் கொண்டாடு அடிபற்றி
திணித்திட உனக்குமில்லை உரிமையும் துளியுமடா!
தின்பவன் உணர்வதில்தான் உணவின் அருமையடா!

பழமையிலும் உண்டு நலன்விளை சேதிகளும்
பண்பினை வளர்ப்பதற்கும் பேரினம் வாழ்வதற்கும்
சொல்வண்ணம் நடந்திட்டால் சேரினம் சேர்ந்திடுமே
செந்தமிழ் நடைபழகிச் சிந்தனைச் சிறகேறி
வம்பினை வளர்ப்பதென்றும் நற்றமிழர் மறபன்று
வள்ளுவம் வழிவந்த வான்புகழ் தமிழினத்தில்
வேண்டாம் சாதியென வேண்டுவ உரைத்திட்டும்
வீணில் வளர்த்ததுவும் வெறியர்கள் செயலன்றோ!
பேதங்கள் பார்ப்பதுவும் வேதங்கள் செய்ததென்றால்
ஓதவும் மறுத்திருந்தால் ஒற்றுமை நிலைத்திருக்கும்!

வானமும் வையகமும் அனைவர்க்கும் சமமென்றால்
வானவர் மட்டுமிதை எப்படி மறுத்திடுவார்?
நாயனார் கதைபடித்தும் நாயகன் அறியாமல்
நானிலம் சண்டையிட்டால் நாமும் அழிந்திடுவோம்
நம்பிக்கை கொள்வதுவும் நம்மை உயர்த்திடவே
நமக்குள் பிரிவறுத்து நாளும் மகிழ்ந்திடவே
அவரவர் நம்பிக்கை அவரவர் தனிவிருப்பம்
அடுத்தவன் மறுப்பதற்கு அவனென்ன ஆண்டவனா?
அழிப்பது எனவந்தால் இயற்கையும் ஆண்டவனே
அடக்கிடு சீற்றங்களை அவரவர் மட்டினிலே
அறிவினைப் பயிர்செய்ய ஆற்றலும் பெருக்கிடலாம்
அகிலமும் அறுவடையாய்ப் போற்றியே வாழ்ந்திடலாம்!

அரசியல் மதங்கடந்து சாதியும் வேரறுத்து
அறிந்திடு சரியெதென்று ஆவன செய்வதற்கு
எவனும் தலைவனென்று ஏகிட மறுத்துவிடு
அவனவன் குடும்பத்தை ஏற்றுதல் நீயுங்கண்டு
அன்பைக் காட்டிடவே உனக்கவன் தலைவனென்றால்
அன்பாய் உனைநம்பி வந்தவர் என்செய்வார்?
அனுதினம் யோசித்து வாழ்க்கையை உயர்த்திவிடு
ஆனந்தமாய் வாழ்ந்து அனைவரும் இன்புறவே!

April 24, 2015
பூமி வெப்பம் தடுப்போம் !

-பா. ராஜசேகர்

பிண்டம்
நடமாடும்
ஐம்புலன்கள்
வரமாகும் !

அண்டம்
உருண்டோடும்
பஞ்சபூதங்கள்
விதியாகும் !

நீர் நிலம்
காற்று
ஆகாயம்
நெருப்பு
அதுவன்றோ ?

நீரின்றி
அமையாது
உலகு என்பர் !

நெருப்பின்றி
விழையாது
என்பேன் !

வெயிலுக்குக்
குடை கண்ட
மனிதனே !

உலகுக்குக் குடைதந்த
இறைப் பரிசு
ஓசோன் அன்றோ ?

விஞ்ஞானம்
படைத்தவனே
மெய்ஞ்ஞானம்
மறந்ததென்ன ?

இறைவனின்
படைப்பெல்லாம்
இவ்வுலகைக்
காத்து நிற்கும்!

மனிதா உன்
படைப்பெல்லாம்
இயற்கையை
அழிப்பதென்ன ?

ஓசோனில்
ஓட்டைகண்டு
இவ்வுலகை
எரிப்பதென்ன ?

வெப்பம் தடுப்போம் !
உலகைக் காப்போம் !!

April 24, 2015
கடல் கடந்தும் தமிழன் கலை மிளிர்கிறது!

தமிழ்த்தேனீ

அயல் நாட்டில் தமிழ் நாடகம் நடத்தி இந்தியாவுக்கு நன்கொடை அளிக்கும் தமிழர்கள்!

கடல் கடந்தும் தமிழன் கலை மிளிர்கிறது!

இயல் இசை நாடகம் என்னும் முத்தமிழில் மக்களின் உணர்வுக்கு விருந்தாகத் திகழ்வது செவிக்கு இசையும் வசனங்களும் கண்ணுக்கு விருந்தாக நாட்டியம், நடிப்பும். ஒளி ஒலி ஆகிய எல்லாம் சேர்ந்த கலவையாக நமக்கு விருந்தளிப்பது நாடகக் கலையே.

நவீன விஞ்ஞான உலகிலே கைவிரல் சொடுக்கிலே தொலைக் காட்சி நிகழ்ச்சிகள், தொலைத் தொடர்கள், திரைப்படங்கள் என்று கண் முன்னால் விரிந்து.கையெதிரே சுவையான நொறுக்குத் தீனிகளும் அமைந்து நம்மை வீட்டை விட்டு நகரமுடியாமல் செய்து சுகவாசிகளாக்கி வைத்திருக்கும் இந்த நாட்களில் வெளியே இருக்கும் வாகன நெரிசலில் சிக்கி அரங்கத்துக்கு சென்று நாடகம் பார்க்கும் ஆவலைத் தகர்த்துவிட்டது.

அதனால் இந்தியாவில் தமிழ்நாட்டிலேயே நாடகம் சற்று நலிந்து போயிருக்கிறது என்பது உண்மை அப்படிப்பட்ட நாடகக் கலைக்கு புத்துயிரூட்டும் பணியை தொடர்ந்து பத்தாண்டுகளாக அமெரிக்காவில் செய்கிறார்கள். அதுவும் குறிப்பாக இந்தியாவிலிருந்து இங்கே அமெரிக்காவுக்கு வந்து தங்கள் பணிகளையும் திறமையாக நிர்வகித்துக் கொண்டே நாடகக் கலையையும் வளர்க்கிறார்கள் தமிழர்கள்.

இண்டஸ் கிரியேஷன்ஸ்
www.IndusCreations.org

இந்தியாவையும் India அமெரிக்காவையும் U.S. இணைத்து Indus Creations இண்டஸ் கிரியேஷன்ஸ் என்று பெயர்கொடுத்து நல்லுறவு வளர்த்து தமிழ்நாடகம் போடுகிறார்கள். இப்படி நாடகக் கலையை நம் தமிழர்கள் அமெரிக்காவில் வளர்க்கிறார்கள் என்பது ஆச்சரியம்! ஆனால் உண்மை. இவர்களே திட்டமிட்டு நடத்தும் இந்த நாடகங்களில் இருந்து வந்த வருவாயிலிருந்து இதுவரை நம் இந்திய நாட்டில் இயங்கும் பல தொண்டு நிறுவனங்களுக்கு கிட்டத் தட்ட ஒரு கோடி ரூபாய் நன்கொடையாக அளித்திருக்கிறார்கள்.

நாடகத்தில் இன்டஸ் குழுவினர்

சியாட்டில் மாகாணத்தில் மைக்ரோசாப்ட், கூகிள்,மற்றும் அமேசான் போன்ற அலுவலகங்களில் பணிபுரியும் இந்திய நாட்டு பொறியாளர்கள் இளைஞர்கள் யுவதிகள் ஆகியோரை இணைத்துக்கொண்டு சியாட்டில் எனும் மாகாணத்தில் “இண்டஸ் கிரியேஷன்ஸ்” என்னும் அமைப்பை உருவாக்கி அதன் மூலமாக தொடர்ந்து 10 ஆண்டுகளாக தமிழ் நாடகங்களை நடத்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

கடல் கடந்தும் தமிழன் கலை மிளிர்கிறது

இண்டஸ் கிரியேஷன்‌ஸ்” குழுவினர் கதை எழுதுவது மட்டும் அல்லாமல், அசத்தலான நடிப்பு, இசை மற்றும் வியக்க வைக்கும் அரங்க வடிவமைப்பு மூலமாக மக்களை வசீகரிக்கின்றனர். இவர்கள் முழு நீள நகைச்சுவையில் இருந்து, உணர்ச்சிப் பெருக்கெடுத்தோடும் கதைகள் வரை பலவிதமான கதைகளைக் கையாண்டுள்ளனர். 2007ஆம் ஆண்டு அரங்கேறிய சுஜாதா அவர்களின் “கடவுள் வந்திருந்தார்” என்ற நாடகத்தில் ஒரு அயல் கிரக விண்கலம் சுற்றி வந்து அரங்கில் இறங்கி மக்களை வாயைப்பிளக்க வைத்தது. 2009ஆம் ஆண்டில் அரங்கேறிய “லண்டன் எக்ஸ்பிரஸ்” நாடகம் மக்களை வயிறு வலிக்க சிரிக்க வைத்தது மட்டும் அல்லாமல் ஒரு விமான நிலையத்தையே அரங்கில் கொண்டு நிறுத்தி மக்களை வியக்க வைத்தது.

2011ஆம் ஆண்டில் நடந்த “சக்கரவியூகம்” எனும் நாடகம் சிரிப்பும் மர்மமும் கலந்து ரசிகர்களை அடுத்து வரப்போவது என்ன என்று ஆவலுடன் நுனி நாற்காலியில் உட்காரவைத்தது. 2012ஆம் ஆண்டில் நடந்த “உள்ளே வெளியே” நாடகத்தில் இரண்டு அடுக்கு மாளிகையை அரங்கில் அமைத்தது மட்டுமின்றி, பாதியில் மொத்த அரங்கைப் பின்புறமாகத் திருப்பி அங்கு நடக்கும் கதையைக் காட்டிய தருணத்தில், பார்ப்போர் சிலர் மயங்கி விழாத குறை தான். சில நாடகங்களில் காட்சிகளை மேடைக்குப் பதிலாக, காண்போர் மத்தியில் நடத்தி, எதிர்பாராத ஆச்சரியத்தை ஏற்படுத்திவிடுகின்றனர். சமீபத்தில் நடந்த “நினைத்தாலே நடக்கும்” நாடகத்தில் கதை செல்லும் பாதையை மக்களின் கூற்றுக்கு ஏற்ப மாற்றி அமைத்து, அவர்கள் நினைத்ததை, மேடையில் நடித்துக் காட்டினர்.

மாடியுடன் கூடிய சுய அரங்க வடிவமைப்பு

மேலும் மேடை அரங்கத்தையும் இவர்களே திட்டமிட்டு உருவாக்கி வர்ணங்கள் தீட்டி,ஓவியங்கள் வரைந்து தட்டிகள் செய்து நிர்வகிக்கிறார்கள்,இசை இவர்களே அமைக்கிறார்கள், ஒலி ஒளி மற்றும் மேடை நிர்வாகம் உட்பட அனைத்து கலைகளையும் இவர்களே வடிவமைக்கிறார்கள் , அரங்க வடிவமைப்பு போன்றவைகளும் செய்கிறார்கள். அரங்க நிர்மாணம் செய்கிறார்கள். தொடர்ந்து பத்து ஆண்டுகளாக மிக வெற்றிகரமாக நடத்தி வருகிறார்கள் கடல் கடந்தும் தமிழன் கலை மிளிர்கிறது.

நாடகத்தில் ஒரு தந்திரக் காட்சி

இண்டஸ் குழுவினரின் அரங்கம் நிறைந்த ரசிகர்கள்

மேலும் நம் நாட்டில் உள்ள பல கிராமங்களை தத்தெடுத்து பலருக்கு வேலை வாய்ப்புகளை வழங்கி பொதுத் தொண்டு செய்து வருகிறார்கள். கடல் கடந்து வந்து பணி செய்தாலும் நம் நாட்டை மறக்காமல் தமிழையும் நம் கலைகளையும் வளர்க்கும் இவர்களைப் பாராட்டி ஊக்கம் அளிப்பது ஒவ்வொரு இந்தியரின் கடமையாகும்.

இதுவரைஅரங்கேற்றப்பட்ட நாடகங்கள்

சிதம்பர ரகசியம் – June 2015

இண்டஸ் குழுவினரின் தொடர் முயற்சியால் ஒன்பது ஆண்டுகள் வெற்றிகரமாக இயங்கி இந்த 2015 ஆம் ஆண்டு வெற்றிகரமான பத்தாம் ஆண்டாக மலர்ந்து “சிதம்பர ரகசியம்” என்னும் நாடகத்தை அரங்கேற்ற உழைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள் இந்த இண்டஸ் குழுவினர். வரும் ஜூன் மாதம் 19ம் தேதியும் 20 ம் தேதியும் இரு முறை அரங்கேறவுள்ளது இந்த “சிதம்பர ரகசியம்”

கீழே கொடுக்கப்பட்டுள்ள தொடுப்புகளைச் சொடுக்கிப் பாருங்கள், இவர்களின் திறமை புரியும்! வாழ்த்துவோம், பாராட்டுவோம்!!

அன்புடன்
தமிழ்த்தேனீ
rkc1947@gmail.com http:thamizthenee.blogspot.com

இண்டஸ் கிரியேஷன்ஸ்
www.IndusCreations.org

இண்டஸ் கிரியேஷன்ஸ் Facebook தளம்
https://www.facebook.com/induscreations

இண்டஸ் கிரியேஷன்ஸ் YouTube தளம்
http://www.youtube.com/induscreations2010

இண்டஸ் கிரியேஷன்ஸ் சில புகைப்படங்கள்
Indus Creations photos

சில காட்சிகள்
https://www.youtube.com/watch?v=fmXk-MPRyWE
அரங்க நிர்மாணம்
https://www.youtube.com/watch?v=c_FMJ7sIpw0

ரசிகர்களின் விமர்சனம் https://www.youtube.com/watch?v=7VkFdyfmnz0

Attachments area
Preview YouTube video London Express : Indus Creations tamil play : 2009

London Express : Indus Creations tamil play : 2009
Preview YouTube video Time Lapse – Indus Creations – Chakravyugam

Time Lapse – Indus Creations – Chakravyugam
Preview YouTube video Indus Creations – Chakravyugam 2011 – Audience Feedback

Indus Creations – Chakravyugam 2011 – Audience Feedback

April 24, 2015
அவன், அது, ஆத்மா! (9)

மீ.விசுவநாதன்

அத்யாயம்: ஒன்பது

“தீதும் நன்றும் பிறர்தர வாரா”

அவனுக்கு ஒவ்வொரு நேரத்திலும் ஒவ்வொரு நிகழ்ச்சியே குருவாக இருந்து அவனை வழிநடத்தி வருகிறது என்பதை அவன் நம்புகிறான். இளமைக் காலத்தில் கல்லிடைக்குறிச்சி கிராமத்தில் அவனது வாழ்க்கை அமைந்ததை அவன் எப்பொழுதும் பெருமையாகவே எண்ணுகிறான். அது அவனது அறியாமையைக் கேலிசெய்தும், அவனை அறிவுடையோனாக ஆக்கியதுமான நல்ல தருணங்கள். அந்த இளமை வெள்ளத்தில் அவனை அடித்துச் செல்லாமல் அதிலே எதிர்நீச்சல் போடவைத்தது. நிறை குறைகளைக் கற்றுக் கொடுத்தது. களவும் கற்றுக் கொடுத்து அதன் தண்டனையும் பெற்றுத் தந்து அவனுக்கு தர்ம நியாயங்களைப் புரியவைத்தது. அவனுக்குத் தீது வராமல் தடுக்க அவனை அணைத்தபடி ஒரு கை எப்போதும் இருந்து கொண்டே இருக்கிறது. அது காலம் அவனுக்குக் கொடுத்த நன்கொடை.

சிறுவயதில் அவன் கூட்டுக் குடும்பத்தில் ஆனந்தமாகவே வாழ்ந்தான். அவன் சிரித்தாலும் அழுதாலும் கவனித்துக் கனிவு காட்ட தத்தா, பாட்டி, அப்பா, அம்மா, சித்தப்பா, அத்தை, அக்கா, மாமா என்றும், அவனுக்குக் கற்றுக் கொடுக்கும் ஆசிரியர்கள், அன்பான மனிதர்கள், நண்பர்கள் என்றும் நிறைய உறவுகள் இருந்தன. அவன் தைரியமாக சிவன்கோவில் காளைபோல வலம்வந்தான்.

“வாழைக்காய் விற்று கற்ற படிப்பு”

ஐந்தாம் வகுப்பு முடிந்து அவனுக்குக் கோடை விடுமுறை துவங்கிய நேரம். ஆதிவராகப் பெருமாள் கோவிலில் சித்திரைத் திருநாள் துவங்கியது. அந்தத் திருவிழாவை அவன் ரொம்பவே எதிர்பார்த்திருப்பான். பதினோரு நாட்களும் கொண்டாட்டம்தான். கண்ணாடிச் சப்பரம், சிங்கவாகனம், அனுமார் வாகனம், நாகவாகனம், கருடசேவை வண்டிச் சப்பரம், அன்ன வாகனம், யானை வாகனம், மூடு பல்லக்கு, கோரதம் (இன்றும் இரண்டு காளை மாடுகள் பூட்டி இழுத்து வருகிறார்கள்), குதிரை வாகனம், எட்டுமுக்குச் சப்பரம், புன்னை மரவாகனம், தேரோட்டம், தீர்த்த வாரிக்குத் தாமிரபரணிக்குச் சென்று நீராடுதல், மதியம் பெருமாள் கோவிலில் வெளிப்பிராகாரம் அடைத்து கிராம போஜனம், இரவில் வான வேடிக்கையுடன் ஸ்ரீ லக்ஷ்மீபதி தாயாருடன் அழகான பூப்பல்லக்கில் வீதி உலா வருதல் என்று ஒவ்வொரு நாளும் கோலாகலமாகவே இருக்கும்.

அந்த வருடம் ஆராட்டு உற்சவம் முடிந்து அடுத்ததினம் ரகுவின் வீட்டு நடையில் கோவிலில் இருந்து கொடுவரப்பட்ட நான்கு பெரிய வாழை மரங்களை வைத்திருந்தார்கள். நல்ல பெரிய பெரிய வாழைப் பூவும், காய்களும் அதில் இருந்தன. ரகுவும், சங்கரும் இன்னும் சில நண்பர்களும் அந்த வாழைக்காய்களை எடுத்து அவனிடமும், ராமு என்ற ராமுக்கிளியிடமும் ஆளுக்குப் பத்து வாழைக் காய்களைத் தந்து , ஒரு பைசாவுக்கு ஒரு வாழக்காய் என்று விற்று வருமாறு அனுப்பி வைத்தனர். அதில் கடலை மிட்டாய் வாங்கித் தின்னலாம் என்றனர். ராமுக்கிளி வைத்தியப்பபுரம் தெருவிலும், அவன் குத்துக்கல் தெருவிலும் “வாழக்காய்…வாழக்காய்” என்று கத்திக்கொண்டே சென்றனர். அவன் குத்துக்கல் தெருவில் “காவன்னா லக்ஷமையர்” வீட்டில் ஐந்து வாழக்காய் விற்று ஐந்து காசு வாங்கிக் கொண்டான். மீதி ஐந்து காய்களைக் கையில் வைத்துக் கொண்டு “வாழக்காய்…வாழக்காய்” என்று கத்திக் கொண்டே சென்றான். அப்பொழுது அந்தத்தெருவில் அவனுக்குச் சித்தப்பா (சின்னம்பிச் சித்தப்பா) சைக்கிளில் வந்து கொண்டிருந்தார். அவனருகில் வந்து,” இது எங்க இருந்தது? யாரு விக்கச் சொன்னா?” என்று கேட்டார். அவன் பயந்து கொண்டே,”ரகு, சங்கர்” என்றான். அவர் உடனே அவனது இடது கன்னத்தில் ஓங்கி ஒரு அறை கொடுத்து,”இது கோவில் சொத்து….இத்தத் தொடக்கூடாது..எந்த ஆத்துக்கெல்லாம் இதக் கொடுத்தாய்…வா காட்டு” என்று அவன் கழுத்துப் பகுதியைப் பிடித்துத் தள்ளியபடி வந்தார். அவன் வீட்டைக் காட்டினான். அவர் அந்த வீட்டுக் காரர்களிடம் விபரம் சொல்லி, ஐந்து பைசாவைத் திரும்பத் தந்து வாழைக் காய்களை வாங்கி அவன் கழுத்தில் தொங்க விட்டபடி ரகுவின் வீட்டிற்குக் கூட்டி வந்தார். இதற்குள் ராமுக்கிளி வைத்தியப்பபுரம் முடுக்கு வழியாக குத்துக்கல் தெருவுக்குள் நுழைத்தான். சித்தப்பா, ராமுக்கிளியையும் பிடித்து வந்தார். ரகுவின் அப்பா அவர் வீட்டு நடையில் நின்றிருந்தார். சித்தப்பா அவரிடம்,”அண்ணா…கண்ணன் இந்த வாழைக் காய்களை எடுத்துவிட்டான்…இது கோவிலச் சேந்தது ..நான் இவனைக் கண்டிக்கறேன்…” என்ற பொழுது “சின்னம்பி ….கொழந்தைகள் எதோ விளையாட்டாச் செஞ்சுடுத்து..விட்டுடு…” என்று ஆதிவராக மாமா சொன்னார். அதற்கு சின்னம்பிச் சித்தப்பா,”அண்ணா…இத இப்ப கண்டிக்காம விட்டுட்டேன்னா பிற்காலத்துல இவன்தான் கஷ்டப் படுவான். அப்பறம் இவனைத் திருடன்னு எல்லாரும் சொல்லுவா…நீ தாப்பா நெனச்சுக்காதே…பணக்காரா எது செஞ்சாலும் ஊர் எதுவும் பேசாது…இல்லதவாளப் பேசும்…” என்று சொல்லிவிட்டு நேராக அவனுக்குப் பக்கத்து வீடான “ஐம்பத்தி ஐந்தாம் எண்” வீடு வாசல் ஜன்னல்க் கம்பியில் சாய்த்து அவனது இருகைகளையும் கம்பியோடு கட்டினார். அவனது இரண்டு கன்னங்களிலும் தலையை வாரிக்கொள்ளும் சீப்பினால் மாற்றி மாற்றி அடித்தார். ஒவ்வொரு முறையும்,”மற்றவா பொருளுக்கு ஆசைப் படாதே” என்று சொல்லிச் சொல்லி அடித்தார். அவனுக்கு அம்மாவும்,” சின்னம்பி அவன நானா அடி…ஊர்ப் பொருளுக்கு ஆசைப் படாதேன்னு சொல்லி அடி…” என்று அவள் பங்குக்கு அடித்தாள். தெருவில் போவோர் வருவோரெல்லாம் பார்த்துக்கொண்டே சென்றது அவனுக்கு அவமானமாக இருந்தது. கொஞ்ச நேரம் சென்ற பிறகு அவனுக்குச் சித்தப்பா சாப்பாடு ஊட்டி விட்டார். ஊட்டும் பொழுதே,”இப்படிச் செய்யாதே கோந்தே….நீ நன்னா இருக்கணும்னுதான் ஒன்ன அடிச்சேன்…” என்று என்னைக் கட்டிக்கொண்டார். சின்னம்பிச் சித்தப்பாவின் அன்பும், நேர்மையும், கண்டிப்பும் அவனுக்குப் பிடித்திருந்தது. அவர்மீது ஒருநாளும் அவன் கோபம் கொண்டது கிடையாது. அந்தச் சித்தப்பாவையும், அம்மாவையும் அவன் எப்பொழுதுமே நினைத்துக் கொண்டுதான் இருக்கிறான். அவர்கள் அன்று கண்டிக்கவில்லையானால் அவனுக்கு இன்று ஏது அமைதி?. இதுதான் கூட்டுக் குடும்ப வலிமை. ஒருகை அடிக்கும் மறுகை அணைக்கும்.

பெருமாள் கோவில் திருநாள் முடிந்ததும், அவனும், அவனுக்கு நண்பர்களான ரகு, சங்கர், நீலகண்டன், சுரேஷ், குட்டிச்சங்கர், மூர்த்தி, சன்னதித்தெரு கண்ணன், கபாலி, கிச்சன், SV, RV, NR, பிரபு, இராஜாமணி, ராமு (ராமுக்கிளி என்று செல்லமாக அழைப்போம்) இன்னும் பல நண்பர்களும் சேர்ந்து பெருமாள் கோவில் உற்சவம் போலவே பதினோரு நாட்கள் சுவாமி வைத்து பூஜை செய்து விளையாடுவார்கள். நீலகண்டன் வீட்டில் இருந்து சுவாமி, அம்பாள், அனுமார், கருடசேவை போன்ற வாகனக்களும், பூஜை சாமான்களும் எடுத்து வருவான். அதை ரகுவின் வீட்டு நடையில் (எம்.ஆர்.ஆதிவராஹ ஐயரின் வீடு) வைத்து பூஜை செய்து குத்துக்கல்தெரு, மேலமாடத்தெரு, வடக்கு மாடத் தெரு, தெற்கு மாடத்தெரு, சன்னதித்தெரு என்று தினமும் சுவாமி புறப்பட்டு ஊர்வலமாகச் சென்று மீண்டும் ரகுவின் வீட்டிற்கே வந்து சுவாமிக்கு நெய்வேத்யம், தீப்பராதனைகள் எல்லாம் விமர்சையாக நடத்துவார்கள். குழந்தைகளை வைத்துத் தள்ளிக்கொண்டு போக பச்சை வண்ணத்தில் ஒரு வண்டி ரகுவின் வீட்டில் இருந்தது. அதில்தான் “பூப்பல்லக்கு அலங்காரம்” செய்வார்கள். குழந்தைகளை உற்சாகப் படுத்தவே “சிண்டாப் பாட்டி” (ரகுவின் அப்பா வழிப் பாட்டி ) சுவையான நெய்வேத்தியங்கள் செய்து தருவாள்.

ரகு மிக நன்றாக நாடகங்கள் எழுதுவான். திருவிளையாடல் படத்தின் தாக்கத்தில் “பர்பியாடல்” என்றொரு நாடகம் சிவராத்திரி அன்று போட்டான். அதில் கதா பாத்திரங்கள் எல்லாம் பருப்பு, உளுந்து, சக்கரை என்றுதான் இருக்கும். நல்ல நகைச்சுவையான அந்த நாடகம் ரகுவின் பக்கத்து வீட்டுத் திண்ணையில்தான் நடந்தது. ரகுவும் அவனும்தான் சென்னையில் “வசந்தா மேன்ஷன்” விடுதியில் அறை எண் பதிமூன்றில் தங்கி இருந்தனர். எத்தனை உயர்ந்த பதவிகளில் இருந்தாலும் ரகுவின் சாத்வீக குணமும், ஒழுக்கமும், பண்பும், பணிவும் அவனுக்கு இன்றும் ஆதர்சமாகத்தான் இருக்கிறது. நல்ல நட்பு வரமல்லவா…

“G. R. நாராயணன் சார்”

அவனுக்கு ஐந்தாம் வகுப்பில் ஆங்கிலப் பாடம் கற்றுத் தந்தவர் “G. R. நாராயணன் சார்”. கண்டிப்பும், ஒழுக்கமும் நிறைந்த சீலர். மிக அழகாக ஆங்கில இலக்கணங்களைப் புரிய வைப்பார். மாணவர்களின் முழுக் கவனமும் அவரிடம் இருக்கும்படிப் பார்த்துக் கொள்வார். ஆங்கில உச்சரிப்பு சரியாக வரும்வரை விடமாட்டார். “திஸ் இஸ் அ பில்லர்” என்று சொல்லி “பில்லர்”ல் “ர்” உச்சரிப்பு இல்லாமல் சொல்லச் சொல்வார். அந்த வகுப்பறையில் ஒரு பெரிய தூண் இருக்கும். அதைக் காட்டி பல்வேறு விதமாக “திஸ் இஸ் அ பில்ல” என்று ஒவ்வொரு விதமாகக் கற்றுத்தருவார். முன்பெல்லாம் ஐந்தாவது வகுப்பில்தான் ஆங்கிலப் பாடம் துவங்கும். ஆங்கிலத்தில் “அட்ஜெக்டிவ்” (உரிச்சொல்) எப்படி, எங்கு வரும் என்று அவர் கூறும் உதாரணங்களே அருமையாக இருக்கும். ஓரளவுக்கு அவனுக்கு ஆங்கிலம் தெரிகிறதென்றால் அது அவர் போட்ட பிச்சைதான். அவரும் அவன் வசித்து வந்த அதே தெருவில்தான் வசித்து வந்தார். அவன், வீட்டில் ஏதேனும் முரண்டு பிடித்தால் அவனுக்கு அம்மா G. R. சாரிடம் சொல்லறேன் என்றுதான் அவனை அடக்குவாள். அவர் தினமும் காலையில் ஆறரை மணிக்கு ஆத்தங்கரைக்குக் குளிக்க அவனது வீட்டைக் கடந்துதான் செல்வார். அந்த நேரம் அவன், வீட்டுத் திண்ணையில் அமர்ந்து கொண்டு அவர் கற்றுத்தந்த பாடங்களை உரக்கப் படிப்பான். அவர் அவனைப் பார்த்து ஒரு புன்னகை செய்தபடியே செல்வார். அது அவனுக்கு ஏதோ பரிசு கிடைத்த மகிழ்ச்சியாக இருக்கும். அவன் பிற்காலத்தில் சென்னையில் இருந்து ஊருக்குத் திரும்பும்பொழுது ஒவ்வொரு முறையும் அவரைப் பார்த்து நமஸ்கரிப்பான். அவனை அவர் மனம் குளிர ஆசீர்வதிப்பார். நிறையப் படி. படிப்பதர்க்கென்று நேரத்தை ஒதுக்கிகொள் என்று மிகுந்த வாஞ்சையுடன் சொல்வார். அவரது இளைய மகன் N. R. அவனுக்கு நண்பன். சில மாதங்கள் சென்னையில் அவனோடு திருவல்லிகேணியில் விடுதியில் சேர்ந்து தங்கி இருக்கிறான். இப்பொழுது மும்பையில் “ராம சுப்ரமணிய சாஸ்த்ரிகளாக” இருக்கிறான். மன்னிக்கவும் இருக்கிறார். ஊரில் சாஸ்தா கனபாடிகளிடம் வேதம் கற்றுக் கொண்டபலன் இன்று சௌகர்யமாக இருக்கிறேன் என்று சொல்வார். நண்பர்கள் சந்தோஷமாக இருப்பதைப் பார்க்க அவனுக்கு எப்போதுமே பிடித்திருந்தது.

(23.04.2015) இனியவன் அடுத்த வாரம் வருவான் ……….

படங்கள் உதவி: K.V. அன்னபூர்ணா

April 24, 2015
ஊருக்கும் தெரியாது யாருக்கும் புரியாது …

— கவிஞர் காவிரிமைந்தன்.

ஊருக்கும் தெரியாது யாருக்கும் புரியாது – கவிஞர் மருதகாசி… மாடப்புறாவிற்காக…

மக்கள்திலகம் எம்.ஜி.ஆர். நடித்த மாடப்புறா… அதிகமாக பரிச்சயமில்லாத ஒருசில திரைப்படங்களில் இதுவும் ஒன்று! என்றாலும் வழக்கமாக எம்.ஜி.ஆர் படங்களில் பாடல்கள் ஹிட் ஆவது இதிலும் உண்மையாகவே தோன்றுகிறது!

ஊருக்கும் தெரியாது… யாருக்கும் புரியாது … பல்லவி தருகின்ற குரல் சற்றே வித்தியாசமாகப் பட.. யார் பாடுகிறார் என்று உற்றுக்கேட்டால்… அட… பக்திப்பாடல்களில் புகழ்பெற்ற சூலமங்கலம் ராஜலட்சுமியின் குரல்… அதிகமாக திரைப்பாடல்கள் பாடியிராத காரணத்தால் சற்று கவனமுடன் கேட்கவேண்டியிருந்தது. எனினும் கனகச்சிதமான குரல்… கருத்தையள்ளும் பாடல்!

ஊருக்கும் தெரியாது யாருக்கும் புரியாது
உன்னை எண்ணி கனவு கண்டு உள்ளம் ஏங்குவது
ஊருக்கும் தெரியாது யாருக்கும் புரியாது

வித்தியாசமான கதையமைப்பில் அக்கதைக்கேற்ற கருவைச் சுமந்துவருகிற பாடலாய் அமைந்தாலும் மக்கள் நெஞ்சில் அதிகம் வலம் வராத பாடாகவே இருக்கிறது!

காண்பதெல்லாம் உன் உருவம்
கேட்பதெல்லாம் உனது குரல்
கண்களை உறக்கம் தழுவாது
அன்புள்ளம் தவித்திடும் போது

காதல் நெஞ்சில் எழுகிறபோது அதை சொல்லவும் முடியாமல்… சொல்லாமல் இருக்கவும் முடியாமல்… தவிக்கிற தவிப்பையும் தந்துசெல்கிற கவிஞர் மருதகாசியின் பாடல்! திரையிசைத்திலகம் கே.வி.மகாதேவன் அவர்களின் இசையில்… சுகம்தரும் வசந்தமாக வீசுகிறது…

படம்: மாடப்புறா
பாடல்: மருதகாசி
இசை: கே.வி.மகாதேவன்
குரல்: சூலமங்கலம் ராஜலட்சுமி, டி. எம். சௌந்தரராஜன்
காணொளி: https://youtu.be/ff2Xtqty4p4

https://youtu.be/ff2Xtqty4p4

ஊருக்கும் தெரியாது யாருக்கும் புரியாது
ஊருக்கும் தெரியாது யாருக்கும் புரியாது
உன்னை எண்ணி கனவு கண்டு உள்ளம் ஏங்குவது
ஊருக்கும் தெரியாது யாருக்கும் புரியாது
உன்னை எண்ணி கனவு கண்டு உள்ளம் ஏங்குவது
ஊருக்கும் தெரியாது யாருக்கும் புரியாது

உன்னுடனே நான் இருக்கும்
என்னுடனே நீ இருக்கும்
உன்னுடனே நான் இருக்கும்
என்னுடனே நீ இருக்கும்
உண்மையை உலகம் அறியாது
உண்மையை உலகம் அறியாது
உன்னை இன்றி வாழ்க்கை ஏது

ஊருக்கும் தெரியாது யாருக்கும் புரியாது
உன்னை எண்ணி கனவு கண்டு உள்ளம் ஏங்குவது
ஊருக்கும் தெரியாது யாருக்கும் புரியாது

காண்பதெல்லாம் உன் உருவம்
கேட்பதெல்லாம் உனது குரல்
காண்பதெல்லாம் உன் உருவம்
கேட்பதெல்லாம் உனது குரல்
கண்களை உறக்கம் தழுவாது
கண்களை உறக்கம் தழுவாது
அன்புள்ளம் தவித்திடும் போது

ஊருக்கும் தெரியாது யாருக்கும் புரியாது
உன்னை எண்ணி கனவு கண்டு உள்ளம் ஏங்குவது
ஊருக்கும் தெரியாது யாருக்கும் புரியாது

April 24, 2015
பழமொழி கூறும் பாடம்

– தேமொழி.

பழமொழி: நனி வெந்நீர் இல்லம் சுடுகலாவாறு

இறப்பச் சிறியவர் இன்னா செயினும்
பிறப்பினால் மாண்டார் வெகுளார் – திறத்துள்ளி
நல்ல விறகின் அடினும் நனிவெந்நீர்
இல்லம் சுடுகலா வாறு.

(முன்றுறையரையனார், பழமொழி நானூறு)

பதம் பிரித்து:
இறப்ப சிறியவர் இன்னா செயினும்
பிறப்பினால் மாண்டார் வெகுளார் திறத்து உள்ளி
நல்ல விறகின் அடினும் நனி வெந்நீர்
இல்லம் சுடுகலாவாறு

பொருள் விளக்கம்:
இழிந்த குணத்தை தனது இயல்பாகக் கொண்டவர்கள் துன்பத்தைத் தரும் செயல்களைச் செய்தாலும், மேன்மையான பண்புகளைத் தனது இயல்பாகக் கொண்டவர் அதற்காகாக அவரிடம் சினம் கொள்ள மாட்டார்கள். (இது எவ்வாறு எனில்) நன்கு கவனத்துடன் தேர்ந்தெடுத்த சிறந்த விறகுகளைக் கொண்டு அடுப்பெரித்துக் காய்ச்சினாலும், கொதிக்கும் வெந்நீரால் வீட்டை வேகவைக்க இயலாது என்பதைப் போன்றதாகும்.

பழமொழி சொல்லும் பாடம்: சிறுமதி கொண்டோர் செய்யும் கேடுகள் குறித்து அவர்மேல் சீற்றம் கொள்ளாதிருப்பது பண்பிற் சிறந்தோர் இயல்பு.

April 24, 2015
என்று விடியும் விவசாயிகளின் வாழ்க்கை?

பவள சங்கரி

தலையங்கம்

மனித இனத்துக்கே அன்னமிடும் விவசாயிகள் இப்படி வெந்து வேதனையில் சாகலாமா? நாடு தாங்குமா? விஞ்ஞானமும், அறிவியலும் வளர்ந்துகொண்டிருக்கிறது என்று மார் தட்டிக்கொண்டிருக்கும் இக்காலகட்டத்தில் நம்மோடு, நம் வயிறு நிரம்ப உழைக்கும் ஒரு இனம் இப்படி அழிந்து வருவது உணவு விசயத்தில் தன்னிறைவு பெற்றுள்ள நம் நாட்டிற்கு நல்லதா? இந்த நிறைவு நிலைக்குமா? இப்படி பல கேள்விகள் இன்று மக்களிடம் எழ ஆரம்பித்துவிட்டன. விவசாயிகளின் தற்கொலை விவகாரம் தொடர்ந்த வண்ணம் உள்ளது. நேற்றும் நம் தலைநகர் தில்லியில் தொழிலதிபர்களுக்கு ஆதரவான நில உரிமைப்படுத்தும் சட்டம் எதிர்ப்பு தெரிவித்து ‘ஆம் ஆத்மி கட்சி’ நடத்திய எதிர்ப்புப் பேரணி மற்றும் தில்லி முதல்வர் கேஜரிவால் கலந்துகொண்ட எதிர்ப்புக் கூட்டத்தில் அருகிலேயே மரத்தின் உச்சியில் ஏறி ராஜஸ்தானைச் சேர்ந்த ஒரு விவசாயி தற்கொலை செய்துள்ளார். தொண்டர்கள் தடுப்பதற்கு முயன்றும் பலனின்றி பரிதாபமாக இறந்துள்ளார். விவசாயிகள் தற்கொலை நிகழ்வுகள் அதிகரித்துக்கொண்டே இருக்கிறதேயொழிய குறைந்தபாடில்லை. 1995 ம் ஆண்டிலிருந்து, கிட்டத்தட்ட 3 இலட்சம் விவசாயிகள் தற்கொலை செய்துள்ளனர் என்ற அதிர்ச்சி தகவல் அளிக்கிறது கருத்துக் கணிப்பு. இதில், சட்டீஸ்கர் மற்றும் மேற்கு வங்காளம் ஆகிய மாநிலங்கள் தற்கொலை செய்திகள் வெளியிடுவதை நிறுத்திவிட்டன. நம் இந்தியாவில் மிக மோசமாக பாதிக்கப்பட்ட மாநிலங்கள் மகாராஷ்டிரம், ஆந்திர பிரதேசம், கர்நாடகம், மத்திய பிரதேசம் மற்றும் கேரளா ஆகியவை. போதாதற்கு அனைத்து விவசாயிகளுக்குமே பிரச்சனை தரக்கூடிய நிலங்களை உரிமைப்படுத்தும் சட்டம் வேறு அச்சமேற்படுத்திக்கொண்டிருக்கிறது.

இன்று சக்கரைத் தொழிற்சாலைகள் நலிவுடன் இருக்கின்றனவா அல்லது கரும்பை விளைவிக்கக்கூடிய விவசாயிகள் வளமற்று வாழ்கிறார்களா? சக்கரை விலை வீழ்ச்சி அடைந்துள்ளது. இன்று கிலோவிற்கு ரூ. 8 முதல் 10 வரை விலை இறங்கியுள்ளது. ஆனால் இந்த விலை இறக்கம் முழுமையாக பொதுமக்களைச் சென்று அடைந்துள்ளதா என்றால் இல்லை என்பதுதான் உண்மை. கிலோவிற்கு ரூ. 2 அல்லது 3 தான் பொதுமக்களைச் சென்று சேர்ந்திருக்கிறது. பொதுவாகவே அத்தியாவசியப் பொருட்களின் விலை இறக்கம் என்பது வரவேற்கப்பட வேண்டிய ஒன்றல்லவா. அதாவது நம் ரூபாயின் மதிப்பு அதிகரிக்கிறது என்றல்லவா அர்த்தம். இதைவிடுத்து விலையேற்றம் ஏற்படுத்தும் வகையில் ஆயத்தீர்வுகளையும், இறக்குமதி வரிகளையும் அதிகப்படுத்த அரசு முயல்வது சரியான தீர்வா? சக்கரை ஆலை அதிபர்களுக்கு மட்டுமே பயன் தரக்கூடிய திட்டமாகவே இருக்கிறது. இன்று கரும்பு விளை நிலங்களின் அளவு குறைந்து கொண்டே வருகிறது. முன்பு பெரியார் மாவட்டத்தில் 5 இலட்சம் ஹெக்டேரில் விளைவிக்கப்பட்ட கரும்பு தற்போது மூன்றரை இலட்சமாகக் குறைந்துள்ளது. இன்னும் அதனுடைய அளவு சுருங்கக்கூடிய வாய்ப்பே உள்ளது. இதற்கு இந்த விலை வீழ்ச்சி காரணமல்ல. நாம் எந்த ஒரு பொருளை வாங்குவதென்றாலும் பணம் கொடுத்துத்தானே வாங்குகிறோம். ஆனால் விவசாயிகளிடமிருந்து கரும்பை வாங்கும் போது அதற்குரியத் தொகையைக் கொடுக்காமல் காலந்தாழ்த்துவது ஏன்? தோராயமாக, 22,000 கோடி ரூபாய் விவசாயிகளுக்கு பட்டுவாடா செய்யப்படாமல் நிலுவையில் உள்ளது. இதுதான் விளை நிலங்களின் குறைவிற்குக் காரணம். பணப் பயிர் என்று கூறக்கூடிய கரும்பிற்கே இந்த நிலை. சக்கரை ஆலை அதிபர்கள் பணம் கைக்கு கிடைத்த பின்புதான் சக்கரையை வெளியே அனுப்புகின்றனர். ஆனால் விவசாயிகளுக்கு மட்டும் பணம் தராமல் இழுத்தடிப்பது சரியாகாது. சக்கரை ஆலை அதிபர்களுக்கு மொலாசஸ் மூலமாக ஒரு வருமானம் கிடைக்கும்போது அதற்குரிய ஆயத்தீர்வை அரசு ஏன் குறைக்க வேண்டும். கரும்புச் சக்கை கூட காகிதத் தொழிற்சாலையில் பெருமளவில் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. இப்படி பல வகையிலும் வருமானம் பெறக்கூடிய சக்கரை ஆலைகளை ஒரு சிலர் நலிவடையச் செய்ய அரசு அனுமதிக்கலாமா. அண்டை மாநிலங்களிலிருந்து வரக்கூடிய உபரி சக்கரையும், வெளிநாடுகளிலிருந்து இறக்குமதி செய்யக்கூடிய சக்கரைக்கும் அதிகப்படியான வரி விதிப்பதால் செயற்கையான விலையேற்றம் ஏற்பட வழியாகிறது. அத்தியாவசியப் பொருட்களின் விலை குறைந்தால் நம் ரூபாயின் மதிப்பு கூடி நாட்டின் பொருளாதார உயர்வும் சாத்தியமாகும்.

April 23, 2015
காலடி சங்கரன்

கிரேசி மோகன்

குருவாரம் ஆச்சார்யாள் ஜெயந்தி….
————————————————————-

”காலடி மைந்தனாய் கோவிந்த FATHERரின்
காலடியில் கற்க, கயிலையின் -ஆலடி
சங்கரனே அத்வைதம் ஸ்தாபிக்கத் தோன்றினன்:
இங்கரனே வந்தநாள் இன்று’’

ஹஸ்தாமலக கீதம்….
——————————————————————————–
நொச்சூர் ஸ்ரீவெங்கடராம ஸ்வாமிகளின் ஆங்கில உரையைப்
படித்த பாதிப்பில், தமிழில் வெண்பாக்களாகச் செய்துள்ளேன்….
நொச்சூர் அவர்களின் ஆங்கில முன்னுரையையும் இணைத்துள்ளேன்….
முன்கதையாக….மொழிபெயர்ப்பில் மூலமும் என்மூலம் வந்த கற்பனையும்
இணைந்துள்ளது(ஸ்ரீ பகவான் ரமண உபயம்)….
————————————————————————————-

(காப்பு)
———
‘’அருணா சலர்க்குப்பின், ஆதிசங் கரர்பின்
கருணா கரர்காம கோடி -உருவாய்
அரனா கவந்து அரணா கநின்றோய்
வரனாய்யென் வெண்பாவில் வா’’….கிரேசி மோகன்….
—————————————————————————————–
‘’ஆத்திலொரு கால்வைத்து ஆன்மப்போ ராட்டமாய்
சேத்திலொரு கால்வைத்த ஜீவனவன் -காத்திருக்கான்
காணா(து) ஒளிந்திடும், காணும் அனைத்திலும்
நானார் உணர்வை நினைத்து’’….கிரேசி மோகன்….
—————————————————————————————
முன்கதை சுருக்கம்
————————–

“பித்தான, பேசாத பிள்ளைமுன் அத்வைத
சொத்தான சங்கரர்வி சாரிக்க , -அத்தா
மலகனவன் வாக்கில் மலர்ந்தது கீதம்;
உலககுரு கொண்டார் உவப்பு”

ஆதிசங்கரர் கேள்வி….
————————–

“யார்நீ!, உனக்கிங்(கு) எவர்சொந்தம்!, போவதெங்கே!
பேரென்ன பிள்ளாய் பதிலெனக்கு, -கூறென்று
வித்தை வினவ , விருட்ஷமாய் எழுந்தது
அத்தா மலக அமுது”…..(1)

அத்தாமலகர் பதில்…..
—————————-
“பால்வடியும் பிள்ளை பதிலாதி புங்கவர்க்கு,
“நால்வர்ணம், யக்ஷசுர மேல்வர்ணம், -போல்எவரும்
நானல்ல, இல்லறமோ நைஷ்டிகமோ ஞானியோ
நானல்ல, நானுணர்வே நான்”….(2)….

“காரியமாய் பூமியைக் காத்திடும் காரண
சூரியன்போல், ஐம்பொறிக்கு சுத்தாத்ம-வீரியமே,
அன்னவரே நானதற்கு ஆகாயம் தானுவமை,
எண்ணவரு வோர்க்கு இருப்பு (OR ) எழுத்து”….
(OR)
எண்ணவரு வோர்க்கது ஏய்ப்பு”….
எண்ணவரும் ஏகாந்த மே”….(3)….

“கனலும் கொதிப்புமாய் கட்டிக் கலந்தாற்போல்,
உணர்வுடன் ஆத்துமா ஒன்றி;-புணர்ந்திடும்,
சேதஅ சேதனங்கள் சார்ந்திருக்கும் அவ்வான்ம
நாதனே, என்றுமுள நான்”….(4)….

“ஆடியில் பிம்பமது ஆளுள்ள மட்டுமே
ஜோடியாய் சேர்ந்தாலும் ஜீவனவன், -நாடிக்
கிடப்ப(து) உணர்வின் கிளரொளியை நம்பி,
தொடர்ந்தொளிர்அவ் வான்மாநான் தான்”….(5)….

“முன்னாடி பார்த்த முகம்மட் டுமிருக்கும் –
கண்ணாடி பிம்பங்கள் காட்சிப்பொய் -உன்னாடை –
மேனி ,தனித்தன்மை ,மாயை அதுபோல –
ஞானி உணர்வான்மன் ஞான் “….(6)….

“எண்ணும் மனதை இயக்கும் மனம்யார் ! –
கண்ணுக்குப் பின்னிருந்து காண்கின்ற -கண்ணன்யார் !-
கண்மனம் காணாத கம்பீ ரவுணர்வாம்,
நன்மையா னந்தமே நான்’’ ….(7)….

“கணக்கற்ற பிம்பம் குடநீரில், ஆனால்,
உனக்குற்ற சூரியனோ ஒன்று; -மனக்குற்றம்,
ஒன்றைப் பலவாய் உடைத்தல், உணர்விலே,
நின்றென்றும் நீங்காதோன் நான்”….(8)….

’’அருக்கன் இருக்க அனைத்தும் தெரியும்,
கருக்கல் வருங்கால் காணா(து) -இருக்கும்காண்,
சூரியர்க்கும், கண்ணுக்கும் ஜோதி கொடுக்கும்நான்,
பேரியக்க ஆன்மவொளி பார்’’….(9)….

’’காட்சியொரே காலத்தில் காண்போர் அனைவர்க்கும்,
தீட்ஷண்ய மாக்கும் திவாகரனின் -மாட்சிமைபோல்,
பட்டுப் பலர்புத்தி பேரொளி வீசிடும்
நிட்டைப் பரபிருமம் நான்’’….(10)….

”ஏகபிம்ப பானு எழுச்சியிலாத் தண்ணீரில்,
ஏகமாய் பிம்பங்கள் ஏற்றிடும் -வேகநீர்,
ஆசையின் வேகத்தில் அவ்வான்மா ஜீவன்கள்,
வாசனை நீங்கவொளி வீச்சு’’….(11)….

”மார்த்தாண்டன் சூரியனை மேக அறியாமை
போர்த்தாண்டு கொள்ளும் படுபாவி, -தீர்த்தாண்ட
வர்க்கு ஒளியாய் வெளிவரும் ஆன்மனாய்
நிற்கும் நிரந்தரம் நான்’’….(12)….

’’யாதுமாய் நின்றாலும், ஏதும் அதைத்தொடாது,
ஆதவனே ஒட்டாத ஆகாசமாய், -ஈதுணர்ந்து,
எப்போதும் ஆன்மனாய் எங்கும் நிலைத்தபடி
நிற்போனே நிர்மல நான்’’….(13)….

“செய்யும் முறையால் ஸ்படிக நிறம்மாறும்,
அய்யவுன் புத்தியும் அஃதேபோல், -பெய்யும்,
மதிபிம்பம் ஆடும் நதிநீரில், ஆன்மப்
ப்ரதிம்பம் உன்னாட்டம் போல்”….(14)….

April 23, 2015
கேசவ் வண்ணம் – கிரேசி எண்ணம்

வடபத்ர சாயியாய் வ்ரஜ குலத்தோன் ஆலில் மிதந்தபோது
காலடித் தூளியை உண்ணும் பசு நினைவும், பசி நினைவும்
வர….தன் கட்டைவிரலில் பெருகும் கிருஷ்ண காலாமிருதத்தை(பாதத் தூளியை)
ஆலில் மிதக்கையில் அருந்தினான்….!

’’காலடி சங்கரர் கற்றதை, கோகுலக்
காலடியில் பெற்றது கோமாதா: -காலடித்
தூளியின் உன்னதம் தாமோ தரணுர்ந்து,
ஊழியில் உண்டான் உணவு’’….கிரேசி மோகன்….

April 23, 2015