Author: admin

  • மருத்துவ அறிவியலின் எதிர்காலமும், செயற்கை நுண்ணறிவின் தாக்கமும்

    மருத்துவ அறிவியலின் எதிர்காலமும், செயற்கை நுண்ணறிவின் தாக்கமும்

    முனைவர் நடராஜன் ஸ்ரீதர்
    ஆராய்ச்சி மற்றும் மேம்பாட்டுத் துறை,
    MaGa Tech Gramam Pvt Ltd, சேலம், இந்தியா
    natarajangravity@gmail.com

    முன்னுரை

    மருத்துவத்துறை மிக நெடிய வரலாறு கொண்டது. மனித இனம் தோன்றிய காலம் தொட்டு மருத்துவத்துறையானது மனிதர்களின் அறிவிற்கு ஏற்ப வளர்ந்துள்ளது. வெவ்வேறு காலகட்டங்களில் வந்த அறிஞர்கள் ஆங்காங்கே அவர்களின் அறிவின் வளர்சிக்குத் தக்க வகையில் மருத்துவ அறிவியலானது புதுமைகள் புகுத்தப்பட்டுப் வளர்ந்து வந்துள்ளது. மருத்துவ அறிவியல் துறை வேறெந்தத் துறையையும் விட அதிக கவன ஈர்ப்பைப் பெறும் துறையாகவும் மற்றும் அனைத்து அரசாங்கங்களினால் அதிகமாக செலவழிக்கப்படும் துறையாகவும் இருக்கிறது. ஆங்காங்கே கண்டுபிடிக்கப்படும் அறிவியல் கண்டுபிடிப்புகள் வேறெந்தத் துறைகளையும் விட மருத்துவ அறிவியல் துறையிலேயே அதிகமாக பயன்படுத்தப்பட்டு வருகிறது. இயற்பியல், வேதியியல் கணிதவியல் மற்றும் உயிரியல் ஆகியவற்றில் கண்டறியப்படும்  புதுப்புது அறிவியல் நுட்பங்கள் மருத்துவத் துறையை மேம்படுத்தப் பெரிதும் உதவுகிறது.

    செயற்கை நுண்ணறிவு

    இருபதாம் நூற்றாண்டில் கண்ணிகளின் அறிமுகம் மனித இனத்திற்குப் புதிய உத்வேகத்தை அளித்துள்ளது. கணினிகளில் வரவு மனித இனத்தின் சிந்திக்கும் முறையை புரட்டிப் போட்டுள்ளது. இன்று கணினிகள் இல்லாத துறை என்பதே இல்லாத அளவிற்கு அனைத்துத் துறைகளிலும் கணினிகளின் பங்களிப்பு ஆக்கிரமித்துள்ளது. மிகச் சமீபத்திய முன்னேற்றமாக கணினி அறிவியல் துறையில் செயற்கை நுண்ணறிவு என்பது வளர்ந்து வருகிறது [1]. இத்தகைய  செயற்கை நுண்ணறிவைப் பயன்படுத்தி மனிதனால் எட்ட முடியாத பல்வேறு கணித நுட்பங்கள் மற்றும் கணக்கீடுகள் ஆகியவை  செய்யப்படுகின்றன. கணினிகளின் செயற்கை நுண்ணறிவு  என்பது இயந்திரக் கற்றல், சுயமாகச் சிந்தித்தல், விரைந்து முடிவெடுத்தல், மற்றும் தன்னை மேம்படுத்திக் கொள்ளுதல் ஆகியவற்றை உள்ளடக்கியது. நவீன உலகத்தின் புதிய எண்ணெய் வளம் என மின்னணுத் தகவல்கள்  வரையறுக்கப்படுகின்றன. இத்தகைய தகவல்களை ஒன்றிணைத்து, அவற்றில் கணக்கீடுகள் செய்து ஒரு கணினியானது கற்றுக்கொள்கிறது. இன்றைய உலகத்தில் பெருமளவு இயக்கமானது கணினித்துவம் ஆக்கபட்டதன் விளைவாகத் தகவல்கள் எங்கும் கிடைக்கின்றன. இத்தகைய தகவல்களை ஆங்காங்கே இருக்கும் கணினிகள் தொகுக்கின்றன. இத்தகவல்களைக் கணினியானது ஆய்வு செய்து, வகைப்படுத்தி அதிலிருந்து பல விஷயங்களை கற்றுக் கொள்கிறது. உதாரணமாக ஒரு கண்காணிப்புப் படமி இருப்பதாக வைத்துக் கொள்வோம் இந்த கண்காணிப்புப் படமியில் 24 மணி நேரமும் பெறக்கூடிய தகவல்களை எடுத்துக்கொண்டு ஒரு கணினியானது ஆராயும்போது, எத்தனை நபர்கள் இந்த கண்காணிப்பு படமியில் பதிவாகி உள்ளனர்? எத்தனை வாகனங்கள் பதிவாகியுள்ளன? அத்தகைய வாகனங்களில் எண்கள் என்ன என்ன? மற்றும் மனிதர்களின் முகங்கள் யாவை? ஆகியவற்றை  தனது பிரித்தறியும் திறன் மூலம் ஆய்வு செய்கிறது. இவ்வாறு பெறப்பட்ட தகவல்களைத் தனது நினைவகத்தில் சேமித்து வைத்துக் கொள்கிறது. மீண்டும் அதே மனிதரோ அல்லது  அதே வாகனமோ அப்பகுதியைக் கடக்கும்போது தனது நினைவகத்தில் உள்ள சேமிப்பு தகவல்களின் ஒப்பீட்டிலிருந்து மீண்டும் வரும் தகவலைக் கண்டறிந்து உறுதிப்படுத்திக் கொள்கிறது. இவ்வாறாக இந்த இயந்திரமானது கற்றுக்கொண்டு தகவல்களின் மூலம் தன்னை மேம்படுத்திக் கொள்கிறது. இச்செயல்முறை தொடர்ச்சியாக நடக்கிறது. இதை இயந்திரக் கற்றல் எனலாம். இந்த இயந்திர கற்றலை  அடிப்படையாகக்கொண்டு, விரைந்து முடிவெடுக்கும் திறனானது அந்த கணினிக்குக் கைக்கூடுகிறது.  உதாரணமாக விரும்பத்தகாத ஒரு நபர் வருகிறார் என்றால் அவரது முகத்தை ஆய்வு செய்து வைத்திருக்கும் கணினியிடம், அந்நபர் வரும்போது எச்சரிக்கை மணி எழுப்பும் வண்ணம் கட்டளையிட்டு வைக்கலாம். இவ்வாறான தானியங்கிக் கட்டளையானது அந்நபர் மீண்டும் அலுவலகத்திற்குள் வரும்போது இயல்பாகவே எச்சரித்து விடுகிறது. இதன் மூலம் கணினிக்கு முடிவெடுக்கும் திறனும் வந்து விடுகிறது. மேலும் இவ்வாறான செயல் முறைகள் மூலம் தனது கற்றலையும் மற்றும் முடிவெடுக்கும் திறனையும் தொடர்ச்சியாக புதுப்பித்துக் கொண்டே வருகிறது. இத்தகைய அமைப்பின் தொகுப்பு செயற்கை நுண்ணறிவு என வழங்கப்படுகிறது. இதேபோன்ற  செயல்முறையையானது பல்வேறு இடங்களில், பல்வேறு பயன்பாடுகளில் வழங்கப்பட்டு வருகிறது.

    தானியங்கிச்  சிற்றுந்துகள்

    தானியங்கி சிற்றுந்துகளில் [2] சோதனை ரீதியிலும் மற்றும் வர்த்தக ரீதியிலும் இத்தகைய செயற்கை நுண்ணறிவானது பயன்பாட்டில் இருக்கிறது. இத்தகைய சிற்றுந்துகள் செயற்கைக்கோள்களை அடிப்படையாகக் கொண்ட இருப்பிடக் கருவிகள் மூலம் தமது இருப்பிடத்தை அறிந்து கொள்கிறது. மேலும் புறப்படும் இடம் மற்றும் சென்று சேரும் இடம் ஆகியவற்றை முன் அறிவித்தலின் மூலம் உணர்ந்து கொண்டு இத்தகைய சிற்றுந்துகள் சாலைகளில் இயங்குகின்றன. மேலும் அவை சாலைகளில் செல்லும்போது சாலைகளில் உள்ள பிரிப்புக்கோடுகளைக் கண்டறிந்து  அவற்றின் ஊடாகப் பயணம் செய்கின்றன. சாலைகளில் உள்ள எச்சரிக்கைப் பலகைகளையும் இவை கணித்துக் கொள்கின்றன. சாலைகளின் சந்திப்புகளில் உள்ள நிறுத்தங்களில் விளக்குகளின் வண்ணங்களை இத்தகைய சிற்றுந்துகள் புரிந்து கொள்கின்றன. சிவப்பு, மஞ்சள், பச்சை ஆகிய வண்ணங்களுக்கு ஏற்பத் தமது இயக்கத்தை மாற்றிக் கொள்கின்றன. இவை அனைத்திற்கும் முத்தாய்ப்பாய்ச்  செயற்கை நுண்ணறிவின் மூலம் இயங்கும் இவ்வகையான சிற்றுந்துகள் இயக்கத்தில் உள்ள போது ஏதாவது வாகனமுமோ, விலங்குகளோ குறுக்கே வந்து விட்டால் மிகக் குறுகிய நேரத்தில் முடிவெடுத்து வாகனத்தை நிறுத்தி விடுகின்றன. அல்லது மாற்றுப்பாதையில் திரும்பி விடுகின்றன. இத்தகைய செயல்முறைகள் தொடர்ச்சியாக நடக்கும் போது ஒரு பாதையில் உள்ள வாகனங்களின் ஓட்டம், பாதையில் உள்ள மேடு பள்ளங்கள் மற்றும் நிறுத்தற்குறியீடுகள் ஆகியவற்றை இத்தகைய  செயற்கை நுண்ணறிவுச் சிற்றுந்து கற்றுக்கொண்டு, மிக விரைவாக அந்த பாதைக்குத் தன்னைப் பழக்கப்படுத்திக் கொள்கிறது. எதிர்காலத்தில் மனிதர்களை விட மிகவும் திறம்பட இத்தகைய சிற்றுந்துகள் இயங்கும் எனவும், மேலும் எதிர்காலத்தில் சாலை விபத்துகள் மிக மிகக் குறைந்த எண்ணிக்கையிலேயே நிகழக்கூடிய காலகட்டமும் வரும் என்று செயற்கை நுண்ணறிவு விஞ்ஞானிகள் கூறுகின்றனர்.

    மருத்துவத்துறையில் செயற்கை நுண்ணறிவு

    மருத்துவத் துறையிலும் இத்தகைய செயற்கை நுண்ணறிவைப் பயன்படுத்த முடியும் என்ற விஞ்ஞானிகளின் கருத்து வலுப்பெற்று வருகிறது. மருத்துவத் துறையின் எதிர்காலம் பெரும்பாலும் செயற்கை நுண்ணறிவின் காலமாகவே இருக்கும் என மருத்துவர்கள் கணித்துள்ளனர் [3]. இது கீழ்க்காணும் பல்வேறு வழிகளில் நடைமுறைக்கு வர வாய்ப்புள்ளது.

    தனித்த  மருத்துவ வரலாறு

    இத்தகைய முறையில் ஒரு குழந்தை பிறக்கும் போது அக் குழந்தையைப் பற்றிய விரிவான தகவல்களான  பிறப்பு விவரங்கள், மரபியல் தகவல்கள், ஆரம்பகாலத்  தடுப்பூசிகள், உடல் எடை மற்றும் உயரம் போன்ற அடிப்படை அளவீடுகள்  ஒரு பொதுவான, பாதுகாப்பான, மறைகுறியாக்கம் செய்யப்பட்ட (encrypted) கணினித் தரவுத்தளத்தில் தொகுத்து வைக்கப்படும். இந்தத் தரவுத்தளம் உலகளாவிய அல்லது பிராந்திய அளவிலான சுகாதார அமைப்புகளால் நிர்வகிக்கப்படலாம் [4]. எவ்வாறாக ஒரு குழந்தை பிறந்தவுடன் ஆதார் எண் போன்ற  தேசிய அடையாள எண் கட்டாயமாக்கப்படுகிறதோ, அது போன்றே உலகளாவிய அல்லது தேசிய அளவிலான தனித்துவமான மருத்துவ அடையாள எண்ணும் எதிர்காலத்தில் கட்டாயமாக்கப்படலாம். இந்த எண், ஒரு தனிநபரின் வாழ்நாள் முழுவதும் அவர்களின் மருத்துவத் தகவல்களைப் பாதுகாப்பாக அணுகவும், பகிரவும் உதவும் ஒரு திறவுகோலாகச் செயல்படக் கூடும். இதன் மூலம் அக் குழந்தை வளர்ந்து பெரியவனான பிறகு, உலகின் எந்த மூலையில் இருந்தாலும், ஏதாவது ஒரு மருத்துவ ரீதியிலான சிக்கல் ஏற்பட்டால், அவர்களின் மருத்துவ வரலாற்றை உடனடியாக அணுகி, அந்தக் குழந்தையைக் கண்காணிப்பதும், சிகிச்சையளிப்பதும் எளிதாகிவிடும் என விஞ்ஞானிகள் தெரிவிக்கின்றனர். இந்த பொதுக் கணினியில் தொகுக்கப்பட்ட தகவல்கள், அவ்வப்போது அந்தக் குழந்தை ஏதாவது ஒரு உள்ளூர் கிளினிக் முதல் சிறப்பு மருத்துவமனை வரை எங்கு சென்று காய்ச்சலுக்கு மருந்து எடுத்துக்கொண்டால் கூட, தானியங்கி முறையில் புதுப்பிக்கப்படும். எந்தத் தேதியில் இந்தக் குழந்தைக்குக் காய்ச்சல் வந்தது? உடல் வெப்பம் எவ்வளவு இருந்தது? என்ன அறிகுறிகள் தென்பட்டன? எந்த மருத்துவர் இந்தக் குழந்தைக்கு மருத்துவம் பார்த்தது? அவரது சிறப்பு என்ன? மருத்துவமனையின் பெயர் மற்றும் முகவரி என்ன? மற்றும் எத்தகைய மருந்துகள் (பெயர், அளவு, உட்கொள்ளும் முறை) இந்தக் காய்ச்சலுக்குக் கொடுக்கப்பட்டது? மருந்தின் பக்க விளைவுகள் ஏதும் இருந்ததா? ஆகிய தகவல்கள் இந்த பொதுக் கணினியில் பாதுகாப்பாக ஏற்றம் செய்யப்பட்டுத் தகவல் புதுப்பிக்கப்படும். மேலும், பிற்காலத்தில் இந்தக் குழந்தை வேறு ஏதாவது உடலியல் உபாதைகளுக்காகவோ, ஒவ்வாமை, விபத்துக்  காயங்கள், நாள்பட்ட நோய்கள் காரணமாகவோ மருத்துவத்திற்குச் சென்றாலும் அல்லது மனநல ஆலோசனை பெற முயன்றாலும், இத்தகைய கணினியில் உள்ள தகவல்கள் முழுமையாகத் தொகுக்கப்பட்டு, அந்தக் குழந்தையைப் பற்றிய முழு மருத்துவ வரலாறான  முந்தைய நோய்கள், சிகிச்சைகள், ஒவ்வாமைகள், எடுத்துக்கொள்ளும் மருந்துகள் ஆகியவை  முன்கூட்டியே மருத்துவருக்குக் கிடைத்துவிடும். இது அந்தக் குழந்தைக்கான சரியான, துல்லியமான வைத்தியத்தை உடனடியாகத் தொடங்குவதை எளிதாக்கி விடுகிறது. அவசரகால சிகிச்சைகளில், மயக்கமடைந்த நிலையில் உள்ள ஒருவரின் மருத்துவ பின்னணியை அறிய இது மிகவும் உதவும். விபத்தில் சிக்கியவர் யாரெனத் தெரியாவிட்டாலும், கைரேகை அல்லது கருவிழி ஸ்கேன் மூலம் மருத்துவ வரலாற்றை அணுகி, அவருக்கு இருக்கும் நோய்களை அறிந்து விரைந்து முடிவெடுப்பதற்கான அதிக வாய்ப்புகளை இத்தகைய தகவல்கள் தருகின்றன.

    துல்லியமான நோயறிதல்

    செயற்கை நுண்ணறிவானது, மேம்பட்ட பட பகுப்பாய்வு கணினி முறைகளைப்  பயன்படுத்தி, மருத்துவப் படங்களை (எக்ஸ்-ரே, சிடி ஸ்கேன், எம்ஆர்ஐ, PET ஸ்கேன், அல்ட்ராசவுண்ட் ஆகியவை ) ஆய்வு செய்து, மனிதர்களால், குறிப்பாக ஆரம்ப கட்டங்களில், எளிதில் கவனிக்க முடியாத மிகச் சிறிய மாற்றங்களைக் கூட துல்லியமாகக் கண்டறியும் வண்ணம் திறன் மிக்கதாய் உருவெடுக்கும் [5] . வழமையாக, கதிரியக்கவியல் நிபுணர்கள் இந்தப் படங்களை ஆய்வு செய்து நோய்களைக் கண்டறிவார்கள். செயற்கை நுண்ணறிவு இந்த நிபுணர்களுக்கு ஒரு சக்திவாய்ந்த கருவியாகச் செயல்பட்டு, ஆயிரக்கணக்கான படங்களை நொடிகளில் பகுப்பாய்வு செய்து, நோயின் அறிகுறிகளை மிகத் துல்லியமாகக் சுட்டிக்காட்ட முடியும். உதாரணமாக, நுரையீரல் எக்ஸ்-ரேயில் உள்ள மைக்ரோ அளவிலான கட்டிகளைக் கூட செயற்கை நுண்ணறிவு கண்டறிய முடியும். புற்றுநோய்க் கட்டிகளை ஆரம்ப நிலையிலேயே கண்டறிந்து, கட்டியின் வகை, அளவு மற்றும் பரவல் போன்ற முக்கிய தகவல்களை வழங்குவதன் மூலம் சிகிச்சையை விரைவுபடுத்த முடியும். மார்பகப் புற்றுநோயைக் கண்டறியும் மேமோகிராம்களை பகுப்பாய்வு செய்வதில் செயற்கை நுண்ணறிவு மனித கதிரியக்கவியல் நிபுணர்களை விட அதிக துல்லியத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. நீரிழிவு ரெட்டினோபதி போன்ற கண் நோய்களை ஆரம்பத்திலேயே, பார்வை இழப்பு ஏற்படுவதற்கு முன்பே கண்டறிந்து, லேசர் சிகிச்சை போன்ற முறைகள் மூலம் பார்வை இழப்பைத் தடுக்க முடியும். நரம்பியல் தொடர்பான நோய்களான அல்சைமர் அல்லது பார்கின்சன் நோயின் ஆரம்ப அறிகுறிகளை மூளை ஸ்கேன்களில் கண்டறிந்து, முன்கூட்டியே சிகிச்சை அளிக்க உதவ முடியும்.

    சிகிச்சைக்கான பரிந்துரைகள்

    ஒரு மருத்துவர் ஒரு குறிப்பிட்ட வகையிலான நோய்க்குத் தொடர்ச்சியாக ஒரு குறிப்பிட்ட மருந்துகளைக் கொடுக்கிறார் என்பதை கணினியானது இயந்திரக் கற்றல் மற்றும் ஆழ் கற்றல் (Deep Learning) போன்ற மேம்பட்ட நுட்பங்கள் மூலம் கற்றுக்கொள்கிறது [6]. பெரிய அளவிலான மருத்துவ தரவுத்தொகுப்புகளையம், மருத்துவ வழிகாட்டு நெறிமுறைகள், ஆராய்ச்சிக்  கட்டுரைகள், மில்லியன் கணக்கான நோயாளிகளின் மருத்துவ வரலாறு  ஆகியவற்றைப் பகுப்பாய்வு செய்வதன் மூலம், எந்த நோய்க்கு எந்த மருந்து மிகவும் பயனுள்ளதாக இருக்கும் என்பதைச்  செயற்கை நுண்ணறிவு கற்றுக்கொள்கிறது. உதாரணமாக, ஒரு மருத்துவர் சிறுநீரகப் பிரச்சனை உள்ளவர்களுக்கு,  இத்தகைய மருந்துகளை, அவற்றின் எண்ணிக்கையோ மற்றும் அளவையோ மாற்றம் செய்து கொடுக்கிறார் என்றாலும், அதனையும்  அத்தகைய நோயாளியின் மருத்துவ வரலாற்றைப் படித்து, முந்தைய சிகிச்சைகள், மருந்தின் விளைவுகள் மற்றும் பக்க விளைவுகள் போன்றவற்றை ஆராய்ந்து, நோயின் தன்மையைப் புரிந்து கொண்டு, மருந்தின் அளவைக் கணினியானது கற்றுக்கொள்கிறது. இதன் மூலம் எதிர்காலத்தில் ஒவ்வொரு தனிநபரின் மருத்துவ விவரங்கள், மரபியல் காரணிகள் மற்றும் வாழ்க்கை முறை ஆகியவற்றைக் கருத்தில் கொண்டு, நோய்க்கான மிகச் சரியான மற்றும் பாதுகாப்பான மருந்தை முன்கூட்டியே பரிந்துரை செய்யும் அளவிற்குச்  செயற்கை நுண்ணறிவு வளர்ந்துவிடும் வாய்ப்பு அதிகமாக உள்ளது. மேலும், ஒவ்வொரு நோயாளியின் மரபணு அமைப்பு, அவர்களின் நோய்க்கான தனிப்பட்ட மரபணு காரணிகள், வாழ்க்கை முறை (உணவுப் பழக்கம், உடற்பயிற்சி), சுற்றுச்சூழல் காரணிகள் போன்ற தனிப்பட்ட காரணிகளை ஆயிரக்கணக்கான மற்ற நோயாளிகளின் தரவுகளுடன் ஒப்பிட்டு ஆராய்ந்து, தனிப்பயனாக்கப்பட்ட, துல்லியமான சிகிச்சை முறைகளை வழங்க முடியும். புற்றுநோய் சிகிச்சையில், கீமோதெரபி மருந்துகளைத் தேர்ந்தெடுப்பதிலும், கதிர்வீச்சு சிகிச்சையின் அளவைத் தீர்மானிப்பதிலும் செயற்கை நுண்ணறிவு மருத்துவர்களுக்கு உதவ முடியும்.

    மருந்து கண்டுபிடிப்பு

    புதிய மருந்துகளைக் கண்டுபிடிப்பதிலும், ஏற்கனவே உள்ள மருந்துகளின் செயல்திறனை மேம்படுத்துவதிலும் செயற்கை நுண்ணறிவு  முக்கிய பங்கு வகிக்கிறது [7] . வழமையான  மருந்துக்  கண்டுபிடிப்பு முறைகள் மிகவும் நீண்ட காலமும், அதிக செலவும் பிடிக்கும் செயல்முறையாகும். செயற்கை நுண்ணறிவு இந்த செயல்முறையை வேகப்படுத்துகிறது. பெரிய அளவிலான தரவுத்தொகுப்புகள், ஆயிரக்கணக்கான வேதியியல் கலவைகள், உயிரியல் இலக்குகள், நோய்களின் மூலக்கூறு வழிமுறைகள், மருத்துவ பரிசோதனை முடிவுகள் ஆகியவற்றைப் பகுப்பாய்வு செய்து, புதிய மருந்து மூலக்கூறுகளைக் கண்டறிவதற்கும், எந்தெந்த மூலக்கூறுகள் ஒரு குறிப்பிட்ட நோய்க்கு எதிராகச்  செயல்படக்கூடும் என்பதைக் கணிப்பதற்கும், மருத்துவ பரிசோதனைகளை வடிவமைத்து விரைவுபடுத்துவதற்கும் செயற்கை நுண்ணறிவு உதவுகிறது. கொரோனா வைரஸ் போன்ற பெருந்தொற்று நோய்களுக்கு எதிரான தடுப்பூசிகள் மற்றும் மருந்துகளை விரைவாகக் கண்டுபிடிப்பதில் செயற்கை நுண்ணறிவு முக்கியப் பங்காற்றி வருகிறது.

    நோய்த் தடுப்பு மற்றும் பொது சுகாதாரம்

    செயற்கை நுண்ணறிவு, பெரிய அளவிலான சுகாதாரத் தரவுகளை – நோயாளிகளின் மருத்துவப் பதிவுகள், சமூக ஊடக தரவுகள், பயணத் தகவல்கள், சுற்றுச்சூழல் தரவுகள் – ஆய்வு செய்து, தொற்று நோய்கள் பரவுவதைக் கண்காணிக்கவும், எந்தெந்த பகுதிகளில் நோய்கள் பரவ வாய்ப்புள்ளது என்பதை முன்கூட்டியே கணித்து எச்சரிக்கை செய்யவும் உதவுகிறது [8] . ஒரு புதிய வைரஸ் பரவத் தொடங்கும்போதே, அதன் பரவல் வேகத்தையும், பாதிக்கப்படக்கூடிய பகுதிகளையும் செயற்கை நுண்ணறிவு மூலம் கணிக்க முடியும். பெரிய அளவிலான சுகாதாரத் தரவுகளை ஆய்வு செய்து, நோய்கள் பரவுவதற்கான காரணிகளையும், வாழ்க்கை முறை காரணிகள், சுற்றுச்சூழல் மாசுபாடு போன்ற ஆபத்து காரணிகளையும் கண்டறிய முடியும். இதன் மூலம், பொது சுகாதார அதிகாரிகள் நோய்த் தடுப்பு நடவடிக்கைகளான தடுப்பூசி முகாம்கள், விழிப்புணர்வு பிரச்சாரங்கள் ஆகியவற்றைத் திட்டமிட்டுச் செயல்படுத்த முடியும். எதிர்காலத்தில் ஏற்படக்கூடிய தொற்றுநோய் அபாயங்களை முன்கூட்டியே அறிந்து கொள்ளவும், அதற்கான தடுப்பு நடவடிக்கைகளைத் தயார் செய்யவும் செயற்கை நுண்ணறிவு உதவும்.

    புதிய எல்லைகள் மற்றும் தொழில்நுட்ப முன்னேற்றங்கள்

    மருத்துவத் துறையில் செயற்கை நுண்ணறிவின் பயன்பாடு தற்போதுள்ள நிலையைத் தாண்டி, கற்பனைக்கு எட்டாத பல புதிய வாய்ப்புகளையும், தொழில்நுட்பங்களையும் நோக்கி நகர்ந்து கொண்டிருக்கிறது. ஏற்கனவே நாம் விவாதித்த அம்சங்களைத் தாண்டி, எதிர்காலத்தில் செயற்கை நுண்ணறிவு மருத்துவத் துறையில் மேலும் புரட்சிகரமான மாற்றங்களை ஏற்படுத்தும் சில முக்கிய வழிகளானவை இங்கே விவரிக்கப்படுகிறது.

    திரவ உயிர்மருத்துவம் (Liquid Biopsy)

    செயற்கை நுண்ணறிவு, இரத்த மாதிரிகள், சிறுநீர் அல்லது உமிழ்நீர் போன்ற உடல் திரவங்களில் உள்ள நோய் குறிப்பான்களைக்  (biomarkers) கண்டறிந்து நோய்களை ஆரம்ப நிலையிலேயே கண்டறிய உதவும் [9] . பாரம்பரிய பயாப்ஸி முறைகள் ஆக்கிரமிப்புத்  தன்மை கொண்டவை. மேலும் அவை சில நேரங்களில் ஆபத்தானவை. திரவ உயிர்மருத்துவம், ஆக்கிரமிப்பு இல்லாத மற்றும் வலியற்ற முறையில் நோய்களைக் கண்டறிய உதவுகிறது. உதாரணமாக, புற்றுநோய்க் கட்டியிலிருந்து வெளியேறும் சிறிய டிஎன்ஏ துண்டுகளை இரத்தத்தில் கண்டறிந்து, புற்றுநோயை ஆரம்ப நிலையிலேயே கண்டறிய முடியும். இத்தொழில்நுட்பம், நோயின் முன்னேற்றத்தைக் கண்காணிக்கவும், சிகிச்சையின் விளைவுகளை மதிப்பிடவும் உதவும்.

    செயற்கை உயிரியல் மற்றும் உயிர் அச்சிடுதல் (Synthetic Biology and Bioprinting)

    செயற்கை நுண்ணறிவு, செயற்கை உயிரியல் மற்றும் உயிரியல் அச்சிடுதல் தொழில்நுட்பங்களுடன் இணைந்து, சேதமடைந்த திசுக்கள் மற்றும் உறுப்புகளை ஆய்வகத்தில் உருவாக்க உதவும் [10]. இந்தத் தொழில்நுட்பம், உறுப்பு தானம் கிடைக்காமல் காத்திருக்கும் நோயாளிகளுக்கு ஒரு புதிய நம்பிக்கையை அளிக்கும். செயற்கை நுண்ணறிவு, உயிரியல் அச்சிடும் செயல்முறையை மேம்படுத்தவும், உருவாக்கப்படும் உறுப்புகளின் தரம் மற்றும் செயல்பாட்டை உறுதிப்படுத்தவும் உதவும். உதாரணமாக, செயற்கை நுண்ணறிவின் உதவியுடன், ஒரு நோயாளியின் சொந்த செல்களிலிருந்து முழுமையான செயல்பாட்டுடன் கூடிய சிறுநீரகம் அல்லது கல்லீரல் போன்ற உறுப்புகளை உருவாக்க முடியும்.

    அறுவை சிகிச்சையில் நுண்ணறிவும் ரோபோக்களும்

    கேன்சர் போன்ற வியாதிகளை மருத்துவ ரீதியில் தீர்ப்பதற்கான சாத்தியக்கூறுகளை கணிப்பதில் செயற்கை நுண்ணறிவு உதவுகிறது [11] . ஒரு குறிப்பிட்ட வகை புற்றுநோய்க்கு, பல்வேறு சிகிச்சை முறைகள் இருக்கும்போது, செயற்கை நுண்ணறிவு அந்தந்த சிகிச்சை முறைகளின் வெற்றி வாய்ப்புகளை, நோயாளியின் தனிப்பட்ட மருத்துவத் தரவுகளின் அடிப்படையில் கணித்து, மருத்துவர்கள்  சிறந்த முடிவுகளை எடுக்க உதவுகிறது. மருத்துவர்கள் செய்யும் அறுவை சிகிச்சைகளையும் இத்தகைய செயற்கை நுண்ணறிவு கற்றுக்கொள்கிறது. ரோபோட்டிக் அறுவை சிகிச்சை அமைப்புகள், மருத்துவரின் கைகளின் இயக்கங்களை துல்லியமாகப் பின்பற்றிச்  செயல்பட செயற்கை நுண்ணறிவைப் பயன்படுத்துகின்றன. எளிமையான அறுவை சிகிச்சைகள் முதல் மிகக் கடினமான, நுட்பமான அறுவை சிகிச்சைகளான  இதய அறுவை சிகிச்சை, நரம்பியல் அறுவை சிகிச்சை, சிறுநீரக அறுவை சிகிச்சை போன்றவை வரை செயற்கை நுண்ணறிவு ஊட்டப்பட்ட ரோபோக்களின் உதவிகொண்டு மிகச் சுலபமாகவும், அதிக துல்லியத்துடனும் முடித்து விட முடியும் என மருத்துவ உலகம் நம்புகிறது. ரோபோட்டிக் அறுவை சிகிச்சைகள் குறைந்த தழும்பு, குறைந்த இரத்த இழப்பு, தொற்று அபாயம் குறைவு மற்றும் விரைவான குணமடைதல் போன்ற நன்மைகளை வழங்குகின்றன. மருத்துவர்கள் சிக்கலான அறுவை சிகிச்சைகளை அதிக துல்லியத்துடன் செய்யவும், நீண்ட நேரம் ஒரே நிலையில் நின்று அறுவை சிகிச்சை செய்வதால் ஏற்படும் உடல் சோர்வைத் தவிர்க்கவும் ரோபோட்டிக்ஸ் உதவுகிறது.

    மருந்து விநியோகத்தில் நானோ தொழில்நுட்பம் – இலக்கு அடிப்படையிலான சிகிச்சை

    செயற்கை நுண்ணறிவு, நானோ தொழில்நுட்பத்துடன் இணைந்து, குறிப்பிட்ட நோயுற்ற செல்களை மட்டுமே இலக்கு வைத்து மருந்துகளை விநியோகிக்கும் மேம்பட்ட நானோ துகள்களை வடிவமைக்க உதவக் கூடும் [12]. இந்த இலக்கு அடிப்படையிலான மருந்து விநியோகம், மருந்துகளின் செயல்திறனை மேம்படுத்துவதோடு, பக்க விளைவுகளைக் குறைக்கவும் உதவும். உதாரணமாக, புற்றுநோய் சிகிச்சையில், நானோ துகள்கள் புற்றுநோய் செல்களை மட்டும் குறிவைத்து மருந்துகளை விநியோகித்து, ஆரோக்கியமான செல்களைப் பாதுகாக்கும்.

    சவால்கள் மற்றும் நெறிமுறைகள்

    இந்த அற்புதமான தொழில்நுட்ப முன்னேற்றங்களுடன், சில சவால்களையும், நெறிமுறை சார்ந்த கேள்விகளையும் நாம் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும் [13].

    • தரவுத் தனியுரிமை மற்றும் பாதுகாப்பு: நோயாளிகளின் தனிப்பட்ட மருத்துவத் தரவுகளைப் பாதுகாப்பாக வைத்திருப்பதும், அவர்களின் ஒப்புதல் இல்லாமல் அந்தத் தரவுகள் பயன்படுத்தப்படுவதைத் தடுப்பதும் மிக முக்கியம்.
    • சார்பு (Bias): செயற்கை நுண்ணறிவு அமைப்புகள், பயிற்சி அளிக்கப்படும் தரவுகளின் அடிப்படையில் தவறான முடிவுகளை எடுக்க வாய்ப்புள்ளது. இந்த சார்புத்தன்மையை நீக்குவது மிகவும் அவசியம்.
    • வேலைவாய்ப்பு மாற்றம்: செயற்கை நுண்ணறிவின் பரவலான பயன்பாடு, மருத்துவத் துறையில் சில வேலைவாய்ப்புகளை மாற்றக்கூடும். இதற்கு ஏற்றவாறு, புதிய திறன்களை வளர்ப்பதற்கான பயிற்சிகளை வழங்குவது காலத்தின் கட்டாயமாகும்.
    • பொறுப்புடைமை: ஒரு செயற்கை நுண்ணறிவு அமைப்பு தவறான முடிவை எடுத்தால், யார் பொறுப்பேற்பது என்ற கேள்வி எழும். இதற்கான தெளிவான சட்ட மற்றும் ஒழுங்குமுறை கட்டமைப்பை உருவாக்குவதும் இன்றியமையாதது.

    முடிவுரை

    பல்வேறு கணினி சொல்லும் தகவல்களின் தொகுப்பு ஆய்வுகளின் வாயிலாக செயற்கை நுண்ணறிவின் உதவி கொண்டு மருத்துவயியலில் மாபெரும் முன்னேற்றத்தை எதிர்காலம் சந்திக்க இருக்கிறது.  எனவே மிகச் சமீபத்திய எதிர்காலத்தில் செயற்கை நுண்ணறிவின் ஆளுமை என்பது தவிர்க்க இயலாத ஒரு தொழில்நுட்பமாகவே இருக்கும். மருத்துவத் துறையில் செயற்கை நுண்ணறிவின் எதிர்காலம் பிரகாசமாகவும், பல்வேறு சாதகமான சாத்தியக்கூறுகள் நிறைந்ததாகவும் உள்ளது. இத்தகைய தொழில்நுட்பங்கள், நோய்களைக் கண்டறிவதிலும், சிகிச்சை அளிப்பதிலும், நோய்களைத் தடுப்பதிலும் புரட்சிகரமான மாற்றங்களை ஏற்படுத்தும். அதே நேரத்தில், இந்தத் தொழில்நுட்பங்களை நெறிமுறையுடனும், பொறுப்புடனும் பயன்படுத்துவதும் அவசியமாகும்.  மருத்துவம் மற்றும் தொழில்நுட்பம் கைகோர்க்கும் இந்த புதிய சகாப்தம், ஆரோக்கியமான மற்றும் நீண்ட ஆயுளை நோக்கிய நமது பயணத்தில் ஒரு புதிய மைல்கல்லாக அமையும் என்பதில் சந்தேகமில்லை.

    உசாத்துணைகள்

    [1]. Allen, G. (2020). Understanding AI technology. Joint Artificial Intelligence Center (JAIC) The Pentagon United States, 2(1), 24-32.

    [2]. Elliott, D., Keen, W., & Miao, L. (2019). Recent advances in connected and automated vehicles. journal of traffic and transportation engineering (English edition), 6(2), 109-131.

    [3]. Haleem, A., Javaid, M., & Khan, I. H. (2019). Current status and applications of Artificial Intelligence (AI) in medical field: An overview. Current Medicine Research and Practice, 9(6), 231-237.

    [4]. Schork, N. J. (2019). Artificial intelligence and personalized medicine. Precision medicine in Cancer therapy, 265-283.

    [5]. Das, S., Biswas, S., Paul, A., & Dey, A. (2018). AI Doctor: An intelligent approach for medical diagnosis. In Industry Interactive Innovations in Science, Engineering and Technology: Proceedings of the International Conference, I3SET 2016 (pp. 173-183). Springer Singapore.

    [6]. Ali, Z., Huang, Y., Ullah, I., Feng, J., Deng, C., Thierry, N., … & Qi, G. (2023). Deep learning for medication recommendation: a systematic survey. Data Intelligence, 5(2), 303-354.

    [7]. Qureshi, R., Irfan, M., Gondal, T. M., Khan, S., Wu, J., Hadi, M. U., … & Alam, T. (2023). AI in drug discovery and its clinical relevance. Heliyon, 9(7).

    [8]. Malik, Y. S., Sircar, S., Bhat, S., Ansari, M. I., Pande, T., Kumar, P., … & Dhama, K. (2021). How artificial intelligence may help the Covid‐19 pandemic: Pitfalls and lessons for the future. Reviews in medical virology, 31(5), 1-11.

    [9]. Foser, S., Maiese, K., Digumarthy, S. R., Puig-Butille, J. A., & Rebhan, C. (2024). Looking to the future of early detection in cancer: liquid biopsies, imaging, and artificial intelligence. Clinical Chemistry, 70(1), 27-32.

    [10]. Ramesh, S., Deep, A., Tamayol, A., Kamaraj, A., Mahajan, C., & Madihally, S. (2024). Advancing 3D bioprinting through machine learning and artificial intelligence. Bioprinting, e00331.

    [11]. Moglia, A., Georgiou, K., Georgiou, E., Satava, R. M., & Cuschieri, A. (2021). A systematic review on artificial intelligence in robot-assisted surgery. International Journal of Surgery, 95, 106151.

    [12]. Adir, O., Poley, M., Chen, G., Froim, S., Krinsky, N., Shklover, J., … & Schroeder, A. (2020). Integrating artificial intelligence and nanotechnology for precision cancer medicine. Advanced Materials, 32(13), 1901989.

    [13]. Chen, Y., & Esmaeilzadeh, P. (2024). Generative AI in medical practice: in-depth exploration of privacy and security challenges. Journal of Medical Internet Research, 26, e53008.

    Share
  • குமரித் தலபுராணத்தில் அகஸ்தீஸ்வரம்

    முனைவர் த. ஆதித்தன்

    புராணம் என்பதற்குப் பொதுவாக  ‘பழமை, தொன்மை, பழங்கதை’ என்னும் பொருள்களை அகராதிகள் தருகின்றன. யாழ்ப்பாண அகராதி, ‘கதை, காந்த  முதலிய புராணம், இஃது ஞானமறுபத்தினான்கி னொன்று, பழங்கதை, பூருவம்’ என்கிற பொருள்களைக் கொடுக்கிறது. நா. கதிரைவேற்பிள்ளை தமிழ் மொழி அகராதி, அபிதான சிந்தாமணி ஆகியவையும் புராணங்கள் குறித்து விளக்குகின்றன.  அவை பதினெண் புராணங்கள் குறித்தும், வேதங்களுக்கும் புராணங்கள் வியாக்கியாதமாயுள்ளன என்பதாகவும் பதிவு செய்துள்ளன.

    பதினெண் புராணங்களாகச் சைவம், பவிஷ்யம், மார்க்கண்டம், இலிங்கம், காந்தம், வராகம், வாமனம், மச்சம், கூர்மம், பிரமாண்டம், காருடம், நாரதீயம், விஷ்ணு, பாகவதம், பிரம்மம், பதுமம், ஆக்னேயம், பிரமனகவர்த்தம் ஆகியன வகைப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. இவை மட்டுமின்றி உப புராணங்களும் பதினெட்டு உள்ளன.  அவை உசனம், கபிலம், காளி, சநற்குமாரம், சாம்பவம், சிவதர்மம், சௌரம், துர்வாசம், நந்தி, நாரசிங்கம், நாரதீயம், பாராசரீயம், பார்க்கவம், ஆங்கிரம், மாரீசம், மானவம், வாசிட்டலைங்கம், வாரூனம் என்பனவாகும்.

    உபபுராணங்கள் குறித்து வெவ்வேறு பட்டியல்கள் உள்ளன. இவை ஒன்றில் இருந்து மற்றொன்று வேறுபடுகிறது. இவற்றுள் மேற்குறிப்பிட்டவை முதன்மையான உபபுராணங்கள் என வகைப்படுத்தப்பட்டுள்ளன.

    தமிழில் உள்ள புராணங்களை, ‘கடவுள் புராணம், சான்றோர் புராணம், தல புராணம்’ என மூன்றாகப் பகுப்பதுண்டு. இவற்றுள் கடவுள் புராணமும், தல புராணமும் தொடர்புடையன என்பதே அறிஞர்களின் கருத்தாக உள்ளது.  கடவுள் பற்றிய புராணங்கள் தெய்வங்கள் தெய்வீக நிலையில் நின்று செயல்படுவதை விளக்கும். இத்தெய்வங்களின் செயல்கள் ஒரு தலத்தைச் சார்ந்து அமைகின்றபோது அவற்றை எடுத்துரைப்பனவாக அமைவன தலபுராணங்கள் ஆகும்.

    காப்பியங்களில் தன்னிகரற்ற தலைவனைப் போற்றுவது இயல்பாக உள்ளதைப் போன்று இறையன்பரைப் பாடுவன சான்றோர் புராணம். இவ்வகைமையுள் சேக்கிழாரின் திருத்தொண்டர் புராணத்திற்கு முதன்மை இடம் உண்டு. இந்நூல் சிவனடியார்களின் கதைகளைப் புராணமாகப் பாடிய சிறப்பிற்குரியது. இதேபோன்று சேக்கிழார் புராணம், திருவாதவூரடிகள் புராணம், பட்டினத்துப் பிள்ளையார் புராணம், புலவர் புராணம் போன்றவை குறிப்பிடத்தகுந்த தொடக்கக் காலச் சான்றோர் புராணங்களாகும்.

    ஓர் இடத்தில் அதாவது தலத்தில் இருந்து அருள் பாலிக்கும் இறைப்பொருள் குறித்தும் அவ்விடத்தின் சிறப்புகள் குறித்தும் விவரித்துக் கூறும் தலபுராணங்கள் தமிழுலகில் தனித்து ஆராயத்தக்கன. இடைக்கால வடமொழிச் சார்பு கருதி மான்மியம், மகாத்மியம் போன்ற வடமொழிப் பெயர்களைத் தாங்கினாலும் இவை தமிழ் இலக்கியச் சிறப்புடனேயே திகழ்வதனைக் காணலாம்.

    தமிழ்த் தலபுராணங்கள் நூற்றுக்கணக்கில் கிடைக்கின்றன. முதலில் வாய்மொழியாகச் சொல்லப்பட்டு வந்த இவை செய்யுள் வடிவில் பெருகி ஏட்டிலும் எழுதி வைக்கப் பெற்றன. பிற்காலத்தில் உரைநடை வளர்ச்சியின் காரணமாக வசன நடையிலும் இப்புராணங்கள் நூல்களாக மலர்ந்தன. இவ்வகையில் கி.பி. 12ஆம் நூற்றாண்டுத் தொடங்கி 20ஆம் நூற்றாண்டு வரையிலான சுமார் 400 செய்யுள் நடையிலான தலபுராணங்கள் பற்றி இன்று அறியமுடிகிறது. 500க்கும் மேற்பட்ட உரைநடையிலான புராண நூல்களும் எழுதப்பட்டுள்ளன என்கின்றனர். தலபுராணங்கள் குறித்து ஆய்வுகள்  பல வெளிவந்துள்ளன. ஆனால், இந்நாள் வரையில் ஆய்வுலகில் கவனம் பெறாத ஒன்றான ‘குமரித்தலபுராணம்’  சுவடியானது தஞ்சாவூர் சரசுவதி மகால் நூலகம் மற்றும் ஆய்வு மையத்தில் உள்ளது.

    குமரித் தலபுராணம்

    உலகின் தொன்மையான நூலகங்களுள் ஒன்றான சரசுவதி மகால் சோழ அரசர்களால் உருவாக்கப்பட்டதாகும். பிற்காலத்தில் தஞ்சை மராட்டியர்களால் பாதுகாக்கப்பட்டிருக்கிறது. இங்கு அரிய சுவடிகளும் ஆவணங்களும் பாதுகாக்கப்படுகின்றன. அதில் உள்ள சுவடிகளில் ஒன்று குமரித் தலபுராணம் (சுவடி எண்.1603). நமது மண்சார்ந்த சுவடி அங்கிருப்பதனைக் கண்டு மகிழ்ந்தேன். பதிப்பிக்கும் வாய்ப்பினையும் பெற்றேன்.

    சுவடி பெயர்த்து எழுதப்பெற்ற கையெழுத்துப் பிரதியை ஆழ்ந்து நுணுகிப் பார்க்கும்போது இதன் மூலச் சுவடி மிகவும் சிதைந்த நிலையில் இருந்திருக்க வேண்டும் என்பது தெளிவாயிற்று.  மேலும், இச்சுவடியின் தொடக்க ஏடும் முடிவு ஏடும் இல்லையென்பதால், இப்புராணத்தின் ஆசிரியர், காலம் போன்ற செய்திகளை அறிந்துகொள்ள இயலவில்லை.

    பாதுகாக்கப்படும் ஓலைச் சுவடியானது 300 ஆண்டுகள் முதல் 400 ஆண்டுகள் வரை நல்ல நிலையில் இருக்கும். பின் பிரதிசெய்தே அதன் தகவல்களை அடுத்த தலைமுறைக்குக் கொண்டு செல்லும் வழக்கம் இருந்துள்ளது. பிரதி செய்யப்படும் சுவடியில் பெயர்த்தெழுதுபவர் கால எழுத்தமைதியே இடம்பெறும். எனவே அவ்வெழுத்தமைதியைக் கொண்டும் காலத்தைச் சரியாகக் கணிக்க இயலாது.

    பொதுவாகப் பதிப்புப் பணி மேற்கொள்ளப்படும் நூல்களின் பல பிரதிகள் கிடைக்கக்கூடும். பல சுவடிகள் இருந்தால் அவற்றை ஒப்புநோக்கி மூலபாடத் திறனாய்வு செய்து சிறந்த பதிப்பாகக் கொண்டுவரலாம். குமரித் தலபுராணம் என்னும் பதிப்புப் பணிக்கு எடுத்துக்கொண்ட சுவடியில் ஒரு பிரதி மட்டுமே கிடைத்துள்ளது. ஒப்பீடு செய்வதற்கு வேறு சுவடிகள் கிடைக்கப் பெறவில்லை. எனவே அத்தகைய பணியினை மேற்கொள்ள இயலவில்லை. வேறு பிரதிகள் கிடைக்கும் வேளையில் பதிப்பு செம்பதிப்பாக மாறும். அதற்கு இறையருள் துணை நிற்க வேண்டும்.

    முழுமையான சுவடியும் கிடைத்திடின் இன்னும் சிறப்பு. கிடைத்துள்ள சுவடியிலும் பல பாடல்கள் அழிந்துவிட்டன. கிடைக்கப்பெற்றுள்ள பாடல்களிலும் சில சிதைந்த நிலையிலேயே கிடைக்கப்பெற்றுள்ளன. இதில் 470 பாடல்கள் இடம் பெற்றுள்ளன. இவை 13 சருக்கங்களாகப் பகுக்கப்பட்டுள்ளன. அவை,

    1. திருநாட்டுச் சிறப்பு
    2. குமரியெனும் பெண் வரலாற்றுச் சருக்கம்
    3. குமரியெனும் பெயர் வரலாற்றுச் சருக்கம்
    4. சேது வரலாற்றுச் சருக்கம்
    5. குகனாண்டேசுரர் சருக்கம்
    6. இந்திரன் தவம்புரிச் சருக்கம்
    7. அகத்தியேச்சுரச் சருக்கம்
    8. தேவி தோற்றச் சருக்கம்
    9. மதுகயிடவச் சங்காரச் சருக்கம்
    10. மகிடாசுரன் இந்திரனோடு யுத்தச் சருக்கம்
    11. கன்னித்தாய் வரலாற்றுச் சருக்கம்
    12. கன்னிநாயகி முனிவர்களுக்கு அபயம் கொடுத்த சருக்கம்
    13. கன்னி நாயகி சோலைபுகுச் சருக்கம்

    என்பனவாம்.

    திருநாட்டுச் சிறப்பு என்னும் முதல் சருக்கமானது மொத்தம் 36 பாடல்களை உடையது. அதில் 17 பாடல்களே கிடைக்கப்பெற்றுள்ளன. முதல் 19 பாடல்கள் கிடைக்கப்பெறவில்லை. 20ஆவது பாடல் தொடங்கி 36ஆவது பாடல் வரையில் கிடைத்துள்ளன.

    இச்சருக்கமானது குமரி மாவட்ட நிலப்பரப்பின் வளத்தினையும், சிறப்பினையும் விவரிப்பதாக அமைந்துள்ளது. “நுண்ணோன்பர் கண்ட நானிலமும்…” (திருநாட்டுச் சிறப்பு, பாடல்-21) என்னும் அடி நில வளத்தினை எடுத்துரைக்கிறது. குறிஞ்சி, முல்லை, மருதம், நெய்தல் என்னும் நானிலங்களையும் கொண்டது குமரி மாவட்டம்.

    தற்காலத்திலும் காட்டுவளம், மலைவளம், வயல்வளம், கடல் வளம் என்னும் நானில வளங்களையும் தன்னகத்தே கொண்டதாக விளங்குகிறது. இதைப் போன்றே அக்காலத்திலும் நானில வளங்களைப் பெற்றுக் குமரி சிறந்து விளங்கியிருக்கிறது என்பதனைக் குமரித் தலபுராணம் வாயிலாக அறியமுடிகிறது.

    இச்சருக்கத்தில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள பல ஊர்களின் பெயர்கள் இன்னும் அதே பெயர்களிலேயே வழங்கப்படுகின்றன. சான்றாகப் பூதப்பாண்டி, திருப்பதிசாரம், கோட்டாறு, தோவாளை, சுசீந்திரம் போன்றவற்றைக் குறிப்பிடலாம். இவற்றுள் கோட்டாற்றின் சிறப்பினைக் குறித்து மட்டும் நான்கு பாடல்கள் இடம்பெற்றுள்ளன. கன்னியாகுமரி மாவட்டத்தின் வணிகத் தலைமை மையம் என்று சொல்லும் அளவிற்கு, கோட்டாறு முதன்மை பெறும் இடமாகத் திகழ்கிறது.

    திவ்விய தேசங்கள் எனப்படும் 108 வைணவத் தலங்களுள் ஒன்றான திருவாழ்மார்பன் கோயில் அமைந்துள்ள இடம் திருப்பதிசாரம். சக்தி வழிபாட்டை முதன்மையாகக் கொண்ட குமரித் தலபுராணத்தில் வைணவத் தலமான திருப்பதி சாரத்தினையும் சிறப்பித்திருப்பது இந்நூலாசிரியரின் சமயப் பொறையினைக் காட்டுகிறது.

    தொன்மங்களின் அடிப்படையில் குமரிக் கண்டத்தின் எச்சமாக இன்றைய குமரி மாவட்டம் பேசப்படுகிறது. தொன்மைக் குடிகளின் இடம் என்ற பெருமையினைப் பறைசாற்றும் வகையில்,

    பொங்கு பல கலைகளெல்லாம்
    புனையறத் தேர்ந்து கற்ற
    சங்கந ற்றமிழோர் வாழ்ந்த
    யிவ்வளநா டென்றோது

    (திருநாட்டுச் சிறப்பு, பாடல்-36)

    என்கிறார் ஆசிரியர். சங்கத் தமிழர் வாழ்ந்த மண்ணான குமரியில் பல கலைகளில் சிறந்தோர் வாழ்ந்தனர் என்ற பெருமை மட்டுமல்லாது, நானில வளத்துடன் சிறப்புகள் பல பெற்றது குமரி என்பதனை எடுத்துரைப்பதாகத் திருநாட்டுச் சிறப்பு என்னும் சருக்கம் அமைந்துள்ளது.

    அகஸ்தீஸ்வரம்

    மொத்தமுள்ள 13 சருக்கங்களுள் இரண்டு சருக்கங்களில் அகஸ்தீஸ்வரம் குறித்த செய்திகள் இடம்பெற்றுள்ளன. இரண்டாவது சருக்கமான குமரியெனும் பெண் வரலாற்றுச் சருக்கத்தின் 38ஆவது பாடலில் அகஸ்தீஸ்வரம் பற்றிய குறிப்பு இடம் பெற்றுள்ளது. அதன் விரிவாக அமைந்த அகத்தியேச்சுரச் சருக்கம் என்னும் ஏழாவது சருக்கத்தில் மொத்தம் 36 பாடல்கள் இடம்பெற்றுள்ளன. அவற்றுள்  சில பாடல்களின் அடிகள் முழுமையாக இல்லை. சுவடி மிகவும் சிதைந்து காணப்பட்டதால் அதனை முழுமையாகப் பதிவு செய்ய முடியாமல் போகியுள்ளது.

    குமரியெனும் பெண்வரலாற்றுச் சருக்கத்தில் குமரி நகரின் பெருமையையும், வளத்தையும் முதலில் குறிப்பிட்டு விட்டுப்பின் எத்தகைய பாவம் செய்தவரும் குமரியில் நீராடி இறைவியை வழிபட்டால் பாவம் தீர்ந்து  மீண்டு வரலாம் என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. தொடர்ந்து குமரி பகவதியின் பிறப்பு, அகத்தியர் வந்து வழிபட்ட செய்தி போன்றவை இடம்பெறுகின்றன. இச்சருக்கத்தின் 38ஆவது பாடலில்  இடம் பெற்றுள்ள புராணச் செய்தியானது, சிவபெருமானின் திருமணத்தின்போது கைலாயத்தில் பெரும் திரளான கூட்டம் ஏற்படுகிறது. அதனால் கைலாயம் தாழ்ந்து குமரி உயர்ந்ததாம். அதனைச் சமன்செய்ய அகத்தியரைச் சிவன் குமரிக்குச் செல்லுமாறு கூறியதோடு, அங்கேயே திருமணக் கோலத்தில் காட்சியளிப்பேன் என்று கூறினாராம். அகத்தியரும் அவ்வாறே செய்தார் என்பதாகும். அகத்தியேசுரச் சருக்கத்தில் இதன் விரிவான செய்தி இடம்பெற்றுள்ளது.

    சிவபெருமானின் அறிவுறுத்தலின்படி அகத்தியர் குமரிக்கு வருகிறார். கடலில் தீர்த்தமாடுகிறார். அன்னையை வழிபடுகிறார். பின்னர் குமரியில் அமைந்த குகநாதன் பாதங்களை வணங்கியுள்ளார். குகநாதீஸ்வரர், அன்னை பகவதி ஆகியோரை வழிபட்டபின்பு திருமணக் கோலம் காண வேண்டிச் சிவனை வழிபட்டிருக்கிறார். இப்புராணத்தில் பகவதி குறித்து ‘இப்பகுதியைச் சார்ந்த பாணாசுரன் பிரம்மாவிடம் தனக்கு மரணம் என்று நிகழ்ந்தால் ஒரு கன்னிப் பெண்ணின் கையால் நிகழ வேண்டும் என்று வரம்பெற்றதாகக் கூறப்படுகிறது. வரம் பெற்ற பாணாசுரன் கர்வம் கொண்டு தவறுகள் செய்கிறான். அதனால் அவனை அழிப்பதற்காக, பார்வதியின் அம்சமான பகவதி குமரியில் சிறு பெண்ணாகப் பிறந்தாள்’ எனச் சொல்லப்பட்டுள்ளது. குகநாதீஸ்வரர் குறித்த செய்தியும் இடம்பெற்றுள்ளது. இதில் குகன் என்ற பெயரில் முருகப் பெருமான் சுட்டப்படுகிறார். தந்தை  சிவபெருமானைச் சீடனாகக் கொண்டு பிரணவத்தின் பொருள் உரைத்தவர் முருகன். இதனால் முருகனுக்குத் தோசம் உண்டானதாம். அத்தோசம் அகல அன்னை பார்வதியின் வழிகாட்டலின்படி அவள் குமரியாக அருள்பாலிக்கும் கன்னியாகுமரியில் சிவலிங்க வழிபாடு மேற்கொண்டிருக்கிறார். அவ்வாறு குகன் என்னும் பெயர் தாங்கிய முருகன் வழிபட்ட சிவன் குகநாதீஸ்வரர் எனப்படுகிறார். குமரித்தல புராணத்தில் குனாண்டேசுவரர் எனவும் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இவ்விடங்களில் வழிபாட்டினைச் செய்தபின் அகஸ்தீஸ்வரத்தில் வழிபாட்டினைச் செய்து இறைகாட்சி பெற்றார் அகத்தியர். அப்போது சிவன்,

    வாய பேரூவகை பொங்க
    வாக்கினை மறந்த வென்றா…
    நீயும் நீடு பாங்குறாய்
    நினக்கு வேண்டுவ சொல் கென்றான்

    (அகத்தியேச்சுரச் சருக்கம், பாடல் -31)

    என்றார். சிவன் அகத்தியரிடம் வேண்டும் வரம் கேட்கச் சொன்னதும்,

    நீங்கிடர் திருந்து வந்து
    நின்றுனைப் பூசித்தோர்க்குப்
    பாங்குறுந் தீர்த்த மாடி
    பரிசுடன் றெரிசித் தோர்க்கு
    மாங்கவர் வேண்டல் யாவும்
    அருள் செய்ய வேண்டு மென்றான்

    (அகத்தியேச்சுரச் சருக்கம், பாடல்-33)

    தீர்த்தமாடி இவ்விடங்களை வழிபட்டபின் தாம் வழிபட்ட அகஸ்தீஸ்வரத்தில் இறையை வழிபடுபவர்கள் வேண்டுவனவற்றிற்கு அருள் செய்ய வேண்டும் என்றார் அகத்தியர் எனக் குமரித் தலபுராணம் சொல்கிறது.

    அகத்தியேச்சுரச் சருக்கத்தின் இறுதி ஏடுகள் மிக நொறுங்கியுள்ளதால் அதன் முழுச் செய்தியையும் அறிய முடியவில்லை. அடுத்த சருக்கமான தேவி தோற்றச் சருக்கத்தின் தொடக்கமும் ஏட்டின் சிதைவால் அறியமுடியாததாக உள்ளது.

    குமரித்தல புராணத்தின் மூலம் அகஸ்தீஸ்வரம் புராணத் தொன்மை பெற்றுள்ள இடம் என்பது புலனாகிறது. இவ்வாறு சிறப்புப்பெற்ற அகஸ்தீஸ்வரம் ஊரின் உருவாக்கம், அமைவிடம் குறித்து ஆராயவேண்டியுள்ளது. தொன்மையும், பாரம்பரியமும் மிக்கதாகக் கருதப்படும் அகஸ்தீஸ்வரம் ஊரின் வரலாறு, நிலவியல் ஆகியன ஆராயப்பட வேண்டும். பண்பாட்டு இயக்கவியலின் விளைவாக அமையப்பெற்ற ஒரு சிறப்பான வரலாற்றுச் செயற்பாங்கின் பின்னணி  ஊரின் ஆக்கத்தில் இருக்கலாம். தொல்லியல் நோக்கில் பார்க்கும்போது ஊர் உருவாக்கம் நாட்டின் பொருளாதார மண்டலங்களின் அடிப்படையில் அமைவனவாகும். குடியேற்றப் பகுதிகள் உருவாவதற்கு எவ்வெவ் அலகுகள் பின்பற்றப்பட்டன என்பதனை முதலாம் பரமேஸ்வர வர்மனின் (கி.பி.670-680) கூரம் செப்பேடு எடுத்துரைக்கிறது. அதில் விவசாயத்திற்குரிய மண்வளம், நீர் மேலாண்மைத் திட்டம், கட்டுமானத்திற்கான மண்வளம், குடியிருப்புப் பகுதி, தண்ணீர் பகிர்மான அலகு, மழைநீர் சேகரிப்பு, சமூகவியல் மையமாகக் கோயில், வணிகர், கருவி தயாரிப்போர் போன்ற அலகுகள் குறித்தும் அவை ஊர்கள் உருவாக்கத்தின்போது எவ்வாறு பின்பற்றப்படும் என்பது பற்றியும் குறிப்பிடுகிறது. இக்கூறுகளை எல்லாம் அடிப்படையாகக் கொண்டு  தொல்லியல், நிலவியல், ஆய்வியல் நெறிமுறைகளின்படி அகஸ்தீஸ்வரம் சார்ந்த செய்திகளை மேலாய்வு செய்ய வேண்டும். அவ்வாறு ஆய்வு மேற்கொள்ளும்போது புதிய வரலாற்று உண்மைகளும் புலப்படக்கூடும்.

    Share
  • படித்தேன்! சுவைத்தேன்!! பகிர்ந்தேன்!!! — 34

    படித்தேன்! சுவைத்தேன்!! பகிர்ந்தேன்!!! — 34

    முனைவர் ச. சுப்பிரமணியன்

    தென்பசியாரின் ‘தமிழ்ப்பாவை’ – ஒரு மதிப்பீடு

    முன்னுரை

    தெள்ளுற்ற தமிழமுதின் சுவை கண்டார் இங்கு அமரர் சிறப்புக் கண்டார்’ என்பார் பாரதி. தமிழமுதின் சுவை காண்பது காரணம். அமரர் ஆவது காரியம். தமிழ்ச்சுவை கண்டால் தேவராகலாம். காண்பார் குறைந்துவரும் காலம் இது! காரியச் சிறப்பு உழைப்பின் கனஅளவைப் பொருத்தது. புதுக்கவிதைகளையும் ஹைக்கூ கவிதைகளையும் குறுங்கவிதைகளையும் படித்தவர்கள் “தமிழமுதின் சுவைகண்டோம்” எனச் சொல்லிக் கொள்வது அவர்கள் உரிமை. பழந்தமிழ் பெருமரபை உள்வாங்கித் தமிழிலக்கியங்களின் சுவையுணர்வது என்பது அவ்வளவு எளிதன்று. அகநானூறு படிப்பதும் ஆனந்தவிகடன் படிப்பதும் ஒன்றன்று. எனவே மரபை இன்னதென்று புரிந்து கொள்வதும் அதனை உள்வாங்குவதும் பாடவந்த பொருண்மையை மரபார்ந்த சொற்களால் கவியாக்குவதும் எல்லாருக்கும் கைவரப்பெறாது. அது யாருக்குக் கைவரப்பெறும என்பதை அவ்வளவு எளிதாக அறிந்து கொள்ளவும் முடியாது. அப்படிக் கைவரப் பெற்ற சிலருள் ஒருவர்தான் தென்பசியார் இராமதாசு.! விழுப்புரத்திற்கும் திண்டிவனத்திற்கும் இடைப்பட்ட ஒரு சிற்றூரின் பெயர்தான் தென்பசியார். ஆடுதுறை மாசாத்தானார், ஆலங்குடி வங்கனார், ஆலத்தூர் கிழார் ஒக்கூர் மாசாத்தியார், பிசிர் ஆந்தையார் என்பாரைப் போல இவர் தென்பசியார் இராமதாசு. ஊரால் பெயர் பெற்ற ஓட்டுநர். அன்னார் எழுதிய ‘தமிழ்ப்பாவை’ என்னும் பாவை நூலைப் பற்றிய ஒரு சுருக்கத் திறனாய்வாக இக்கட்டுரை அமைகிறது.

    தென்பசியாரும் தமிழ்ப்பாவையும்

    தமிழைப் பாடுபொருளாக்கிப் பாடப்பெற்ற பாவைகள் பலவான காரணத்தால் அவற்றினும் பிரித்துணர்வதற்கு இவர்  தான் எழுதிய தமிழ்ப்பாவை என்னும் நூலைத் “தென்பசியார் தமிழ்ப்பாவை” என ஊரோடு சேர்த்து உணர வைத்திருக்கிறார். தென்பசியார் இராமதாசு எழுதிய தென்பசியார் தமிழ்ப்பாவை எனல் பொருந்தும். தன்னால் முடிந்த வெளிச்சத்தைத் தமிழுக்குத் தர வேண்டும் என்னும் காரணத்தால் தமிழ்ப்பேரொளி எனப் புனைபெயர் வைத்துக் கொண்டுள்ள இக்கவிஞர் கண்ணாடி அணிந்துதான் கவிதை எழுதுகிறார். தமிழால் தனக்கு ஒளி கிடைக்கும் என நம்புகிறார். நம்பினார்க்கு நலிவில்லை. கள்ளமில்லா வெள்ளையுள்ளத்திற்குச் சொந்தக்காரரான இவரின் கடுஞ்சினம் பலராலும் அறியப்பட்டதே. கோபம் இருக்குமிடத்தில்தான் குணமிருக்கும். .இவரிடம் இரண்டும் இணைந்தேயிருக்கும். கவியரங்குகளில் கவிபாடும் தமிழ்ப்பேரொளி விழுப்புரம் – புதுவை தடத்தில் அரசுப் பேருந்து இயக்கும் ஐம்பது வயது இளைஞர். பல்துறைக் கவிஞர்களைக் கண்ட சங்கக் காலத் தமிழ்க்கவி மரபு  தற்போது விழுப்புரம் புதுவைத் தடத்தில் பயணித்துக் கொண்டிருக்கிறது. பயணங்கள் முடிவதில்லை!

    தமிழ்ப்பாவையின் பாடுபொருள்

    தமிழின் மீது பாடப்பெற்ற அல்லது தமிழைப் பாடுபொருளாக்கிப் பாடப்பெற்ற அத்தனைப் படைப்புக்களும் தமிழின் பெருமையைச் சொல்வதாகவும் தாய்மொழி காக்கத் தமிழினத்தைத் தட்டியெழுப்புவனவாகவே அமைந்திருக்கின்றன.  இதில் என்ன சிக்கல் என்றால் தமிழ்விடு தூது என்னும் நூலுக்குப் பின்னாலே வந்த படைப்புக்கள் எதுவும் தமிழ்விடுதூதினை விஞ்ச இயலவிலலை. இவற்றுள் தனித்தன்மை வாய்ந்தது ஒரே நூல்தான். அது பாவலர் ஐயா பெருஞ்சித்திரனார் எழுதிய செந்தமிழ்ப் பாவை. அது இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டக் காலத்தில் சிறையில் எழுதப்பட்டது. இந்தி வந்தால் தமிழ் கெடும் இன்னும் ஏன் உறக்கம்? என்று பெண்குலத்தைத் தட்டியெழுப்பிய அருமையான நூல். யாப்புக்கு யாப்பு., கவிதைக்குக் கவிதை, கற்பனைக்குக் கற்பனை, உணர்ச்சிக்கு உணர்ச்சி, கருததுக்குக் கருத்து என்னும் இயைந்த கலவையால் ஆன இதயம் கவர்ந்த நூல் அது. எனவே பாவை இலக்கியத்தின் கருவறை ஆராய்ச்சி காலங்கடந்த ஒன்று. தமிழ்மொழியைத் தாயாக உருவகப்படுத்திப் பாடும் முறைமையும் பழைமையான ஒன்றுதான். இட்டளியின் வடிவ ஆராய்ச்சியும் அதன் அரிசி மாவு மூலத்தையும் தொடர்ந்து ஆராய்ந்து கட்டுரை எழுதிக் கொண்டிருப்பதில் எள்ளின் முனையளவுப் பயனும் விளையப் போவதில்லை. பாவலர் பெருஞ்சித்திரனார் அவர்கள் கருத்தியலைப் பின்பற்றும் தம்பி பேரொளி இந்தத் தன்னுடைய தமிழ்ப்பாவையில் தமிழ் பாடுவதன்றி மொழி சார்ந்த வேறு சில சமுதாயக் கூறுகளையும் பாடியிருக்கிறார் என்பதுதான் இந்தக் கட்டுரைக்கான காரணம். கவிதை அறிவு சார்ந்ததன்று; உணர்வு சார்ந்தது. உணர்ச்சியின் வெளிப்பாடு. தூய நெஞ்சிலிருந்து வெளிப்படும் எந்தத் தூய உணர்ச்சியும் கவிதைக்கான காரணக் களமாகும்.  ஒரு பேருந்து ஓட்டுநருக்குத் தமிழில் மரபுக் கவிதை எழுத வேண்டும் என்ற உந்துதல் வந்ததற்கு இந்தத் தூய்மைதான் தலையாய காரணம். தெள்ளிய நீரும் தெளிந்த உள்ளமும் ஒன்று. அது பேரொளிக்குரியது.

    தமிழ்ப்பாவையின் உள்ளடக்கம்

    ‘பாவை’யைத்  தனிப்பட்ட சிற்றிலக்கிய வடிவமாக மரபுக்கவிஞர்கள் கருதுகிறார்கள். உண்மையில் ‘பாவை’ என்பதைத் தனி இலக்கியமாகத் தமிழில் காணமுடியவில்லை. தொடக்கக்காலப் பாவை என்பது ஆண்டாள் பாசுரங்களில் ஒன்றாகவும் திருவாசகத்தின் பதிகங்களில ஒன்றாகவுமே அறியப்படுகின்றன. திருவாசகத்தில் காணப்படும் திருச்சதகமும் ஒரு பதிகமே. அவற்றின் கட்டமைப்பும் மொழிச் செழுமையும் வெளிப்பாட்டு உத்தியும் தனியிலக்கியமாகக் கருதக் கூடிய அளவுக்கு இருந்ததால் அவை தனியிலக்கியத் தகுதியைப் பெற்றிருக்கலாம். அகப்பொருள் புறப்பொருள் ஆகியவற்றுள் ஏதேனும் ஒன்றுபறறி ஒரு நூறு பாடல்களால் பாடப்பெறும் இந்தச் சதகத்தின பாடுபொருள் காலத்திற்குக் காலம் வேறுபட்டு அமைந்திருக்கிறது என்பதைத் தமிழிலக்கிய வரலாறு குறித்திருக்கிறது. சிவபெருமானைப் பற்றி மணிவாசகர் பாடினார். நாடுபற்றிப் பாடப்பெற்ற சதகங்கள் பாண்டிமலச் சதகம் சோழமண்டலச் சதகம், கொஞ்குமண்டலச் சதகம், ஈழமணடலச் சதகம், தொண்டமலச் சதகம். முதலியவைகளும் சமயங்கடந்த நிலையில் யாழ்ப்பணாம் சதாசிவப் பிள்ளையால் எழுதப்பட்ட இயேசுநாதர் திருச்சதகம் குணங்குடி மஸ்தான் சாகிபு எழுதிய நந்தீசர் சதகம் முதலியவைகளும் இங்கே உள்ளன. குருபத தேசிகர் எழுதிய குமரேச சதகமும் கொல்லிமலை அறப்பளீசுவரர் மேல் பாடப்பெற்ற அம்பலவாணரின் அறப்பளீசுவரச் சதகமும் இங்கே உண்டு. கட்டமைப்பு உள்ளம் கவர்ந்துவிட்டால் கவிவாணர்கள் ஆதி பாடுபொருளை மாற்றி  தாம் விரும்பிய பாடுபொருளைக் கட்டமைப்புக்குள் அடைக்கலமாக்கிவிடுகிறார்கள்.

    பாவை இலக்கியக் கட்டுமானமும் சதகத்தை ஒத்தே விரிவடைந்துள்ளது. மார்கழிப் பாவையாக இருந்த அது மாதப்பாவையாக மாறியது கண்ணதாசனின் தைப்பாவையில். மாதவரம் துரை வசநதராசனின் கற்பனைக் காதலி தேன்பாவையாகத் தோற்றம் கொணடாள். தானே எழுதிக் கொள்ளும் தன் வரலாற்றைத் (AUTOBIOGRAPHY) தற்பாவையாக்கிக் காடடினார் வசந்தராசன்.  செல்வமீனாட்சி சுந்தரனார் தன்னுள்ளங்கவர் கள்வனைப் பெரியார் பாவையில் நாயகனாக்கியிருக்கிறார். இன்ன பொருளை இன்ன யாப்பில்தான பாடவேண்டும் என்னும் இறுக்கமான தமிழ்க்கவிதைக் கட்டுமானம் காலத்திற்கேற்ப மாறி வந்திருக்கிறது அலலது மாற்றப்பட்டுள்ளது என்பதை இதனால் அறியக்கூடும்.  அதாவது கட்டுமானத்தில் மரபையும் பாடுபொருளால் புதுமையையும் உள்ளடக்கிய அர்த்தநாரீஸவராக இந்தப் பாவையிலக்கியங்கள் திகழ்கின்றன என்றலும் பொருந்தும்.

    இயல்பிலேயே சமுதாயப் பார்வையும் மொழிப்பற்றும் படைப்பிலக்கிய ஆர்வமும் கொண்ட தமிழப்பேரொளி தமிழ்ச் சமுதாயத்தில் எல்லாத் துறைகளிலும் புரையோடி போயிருக்கின்ற போலித்தனத்தைச் சாடுவதற்கும் மொழிப்பற்றும் இனஎழுச்சியும் பிரிக்க முடியாத நாணயத்தின் இரு பக்கங்கள் என்பதைத் துல்லியமாக எடுத்துக் காட்டுவதற்கும் இன்னபிற உணர்வுகளை வெளிப்படுத்துவதற்குமான வாய்ப்பாக இவ்விலககியத்தைப் பயன்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறார். ஓட்டுநர் எழுதிய இலக்கியம் என்பதற்காக எத்தகைய விதிவிலக்கும் இவருக்குத் தரப்படவில்லை. இலக்கியத்தில் ஏது இட ஒதுக்கீடு? வழக்கமான தரமதிப்பீட்டுக் கருவிகளைக் கொண்டே தமிழ்ப் பாவை அளககப்படுகிறது.

    அவையடக்க மரபு

    பாடுபொருளின் பெருமையையும் பாடுகிறவனின் சிறுமையையும் பாடுகிறவனே வெளிப்படுத்தும் ஓர் இலக்கிய உத்திக்கு அவையடக்கம் என்று பெயர். இது உத்தியே ஒழிய உண்மை ஆகாது. உண்மையில் இராமனை விடக் கம்பன் பெரியவன். கல்வியிற் சிறந்தவன் கம்பன். இராமனைக் கருணை மாக்கடல் என்று அறிமுகம் செய்கிறவனே கம்பன்தான். அறிமுகம் செய்யுமிடத்தில கம்பன் இருக்கிறான். தன்னுடைய படைப்பிலக்கியப் பேராற்றலைத் தானே வெளிப்படுத்திக் கொள்வது அடக்கத்திற்கு முரணாகும் ‘தன்னை வியந்து தருக்கலும் கேடு தரும்’ என்பது தமிழ்நெறி. எனவேதான கம்பனைப் போன்ற பெருங்கவிஞர்கள் அவையடக்கம் கூறிப் பிறரை வணங்கித் தம் படைப்புத் தொழிலைத் தொடங்கினார்கள். ஆனால் கவிஞர் அனைவரும் அவையடக்கம் கூறவில்லை. காப்பியங்கள் எல்லாமும் அவையடக்கம் கொண்டிருக்கவில்லை. சிலப்பதிகார்த்திலே ஏது அவையடக்கம்? பெரிய புராணத்திலே ஏது அவையடக்கம்? இந்தப் பின்புலத்திலேயே

    ஓசைபெற்று உயர் பாற்கடல் உற்று ஓர்
    பூசை முற்றவும நக்குபு புக்கென
    ஆசைபற்றி அறையலுற்றேன் மற்றிக்
    காசில் கொற்றத்து இராமன் கதையரோ

    என்னும் கம்பனின் அவையடக்கத்தைக் காண வேண்டியதிருக்கிறது. பாடுபொருளோடு இரண்டறக் கலந்துவிடும் போது கடவுள் வாழ்த்து தொடங்கிய கவிஞர்கள் கூட அவையடக்கத்தை மறந்துவிடுகிறார்கள். அபிராமியின் பெருமை பாட வந்த அபிராமிபட்டர் அபிராமி அந்தாதிக்கான அவையடக்கத்தை நூலின் இருபததாறாவது பாடலில் பதிவு செய்திருக்கிறார்.

    ஏத்தும் அடியவர், ஈரேழ் உலகினையும் படைத்தும்
    காத்தும் அழித்தும் திரிபவராம்,- கமழ்பூங்கடம்பு
    சாத்தும் குழல் அணங்கே.! மணம் நாறும் நின் தாளிணைக்கு என்
    நாத் தங்கு புன்மொழி ஏறியவாறு, நகையுடைத்தே!

    நூலின் தொடக்கத்தில் நூலுக்கு வெளியே நின்று பாடப்பட்ட அவையடக்கம் நூலுக்கு உள்ளே பல பாடல்கள் சென்ற பிறகு பாடப்பட்டிருக்கிறது என்பதை இதனால் அறியமுடிகிறது. நூலுக்கு வெளியிலும் இல்லாமல் இடையிலும் இல்லாமல் தமிழ்ப்பாவையின் முதற்பாடலிலேயே அவையடக்கத்தை நூற்பகுதியாகவே வைத்துப் புதுமை செய்திருக்கிறார் தமிழ்ப் பேரொளி

    “வார்குழல் பின்னலே வண்ண நிலவே!
    சீர்த்தமிழ் உன்னைச் சிறுவனோ யாதறிவேன்?
    கூர்மதியாள் என்றன் குறைகள் களைந்திடுவாய்!
    நாரோடு பூமணக்கும் நற்றமிழே நீ வாழி!
    கூறான வாளேந்திக் குற்றங்கள் நீ தடுப்பாய்!
    ஆர்த்தென்னை நீ தாங்கு!”

    என்றெல்லாம் பெருந்தமிழ் அன்னையைப் பேதை நிலையிலிருந்து அவையடக்கம் பாடியிருக்கிறார்.  நு{லின் அகவுறுப்பாகப் பாடப்பெற்ற இந்த அவைபயடக்கம் ஏனைய எட்டடிக் கொச்சமாக இலலாமல் பத்து அடிகளைக் கொணடிருப்பதும் ஒரு சிறப்பு.

    கட்டுமானப் பெருமையும் உள்ளடக்க வெறுமையும்

    தென்பசியார் முகநூலில் பயணிக்கும் ஒரு கவிஞர். அவர் கவதையைப் பற்றி அறிவதற்கு முன்பாகவே யாப்பினைப் பற்றி அறிந்திருக்கிறார். அல்லது அறியச்செய்பபட்டிருக்கிறார். கவதை உணர்வைச் சார்ந்தது என்பதையும் கடடுமானம் அறிவைச் சார்ந்தது என்பதையும் அவருக்கு அறிவுறுத்தும் ஆசிரியர் கிடடாமல் போனது தவக்குறையே. மேலும் பாடுபொருளும் கட்டுமானமும் தம்முள் பின்னிப் பிணைந்தவை என்பதை அவர் முற்றும் உணரவில்லையோ என எண்ணத் தோன்றுகிறது. .இவரை வாழ்த்திப் பாடும் பாடலொன்று “யாப்பேந்தி வாழியவே” எனத் தொடங்கி முடிகிறது, இந்த வாழ்த்தை முழுமையாக உள்வாங்கிக் கொண்ட தென்பசியார் வெண்டளை விரவிய கொச்சகக்கலிப்பாவில் இந்தப் பாவையை நிறைவு செய்திருக்கிறார். அதனால் உள்ளடக்கமாகிய பொருளும் அது வெளிப்படுத்தும உணர்ச்சியும் பின்னுக்குத் தள்ளப்பட்டுள்ளன. பட்டுப் புடவையை இரவல் கொடுத்த கதை என்பது இதுதான்!

    “தொல்காப்பியம் தந்த தொல்;தமிழே”

    “இரணடடியில் வள்ளுவனும் இவ்வுலகு  நன்னெறியில்
    நிரந்தரமாய்ச் சென்றிடவே நீள் குறள் யாத்தளித்தான்”

    “காவியம் கண்டெடுத்துக் கம்பனவன் நற்றிமிழில்
    ஓவியம் தநதளித்தான் ஒண்டமிழ் தன்னிலே

    “தீவிரமாய்ப் பாடும் தேவாம் தெய்வ நு{லாம்”

    நற்றமிழ் தந்த நறுமணச் சொல்லெடுத்துத்
    தெற்றியில் பாடும திரிகூட ராசப்பர்

    வெற்றுடல் மேனியிலே வெந்தழல் மேலிடும்
    பற்றில்லாப் பட்டினத்தார் பாட்டெல்லாம் பாடிவைததார்”

    குறிஞ்சிப் புகழ்பாடிக் கொற்றவன் நட்பேந்தி
    அறிவோங்கும் பண்ணெலலாம ஆர்த்தளித்தார்

    நம் கபிலர்”

    “நெறிகள் வகுத்தளித்தார் நீதி நூல் ஔவையாரும்”

    “சொற்சிலம்பாடிய சேரன் இளங்கோவன்”

    “கொற்றவனைக் கூடிய ஆண்டாள்”

    பொற்றமிழின் மேகலையாய்ப் பெண்ணணியும் சேர்த்தளித்த சாத்தனார்”

    என்று முந்தைய நூல்களைப் பட்டியலிடுவதை இவர் மரபுவழிச் சிந்தனை என்று எண்ணிக் கொள்கிறார். இத்தகைய தொகுப்புக்களையும் தொன்மங்களில் சித்தரிக்கப்படும் கதைகளையும் பெரியபுராணச் செய்திகளையும் எல்லாம் ஒன்றாக்கி “எல்லாரும் நீயாய் இருந்தமையால்” என்று தமிழ்விடு தூது ஆசிரியர் கவிநயத்தோடு விளித்து எழுதியிருக்கிறார் என்பதை இங்கே சுட்ட வேண்டியது என் கடமையாகிறது.

    தமிழ்ப்பாவையும் தமிழினமும்

    தமிழைப் பற்றித் தமிழில் பலரும் பல வடிவங்களில் பாடியிருந்தாலும் பாவேந்தரை விஞ்ச முடியவிலலை என்பது ஆய்வுண்மை. தமிழைப் பாடுகிறபோது ‘தன்னை யிழந்து தன் நாமம் கெட்டு’விடுவார் பாவேந்தர். ஆனால் தமிழுணர்ச்சி என்பது அவரோடு நின்று விடாதல்லவா? அதனால் அவ்வுணர்ச்சி இன்றுவரைத் தொடர்கிறது. தமிழ் நேற்றும் பாடுபொருள்.இன்றும பாடுபொருள். நாளையும் பாடுபொருள். காரணம் அது ஒரு வினைவேக மாற்றி! தமிழனைத் தூங்காது காக்கும் துணைவன் தமிழே! தமீழனத்திற்குத் தமிழ் என்பது உயிர் வளி!

    தமிழைப் பற்றிப் பலரும் பாவையிலக்கியம் செய்திருப்பதால் பாடுபொருளால் இநத நூல் புதுமை படைக்கவில்லையெனினும் தமிழைப் பாவையிலக்கியத்தால் தானும் பாடவேண்டும் என்னும் கவிஞரின் வேட்கை கொஞ்சம் தணிந்திருக்கிறது. நல்ல கணவனைப ;பெற வேண்டும் என்னும் வேண்டுதலைப் பழந்தமிழ் பாவையிலக்கியத்தின் உள்ளடக்கமாக இருந்தாலும் காலச் சூழலுக்கேற்ப உள்ளடக்க மாறுதல் தவிர்க்க முடியாததாகிவிடுகிறது.  பெருஞ்சித்திரனார் செந்தமிழ்ப் பாவை எழுதியதற்கும்  வசந்தராசன் தேன்பாவையை தீட்டியதற்கும் செல்வமீனாட்சி சுந்தரம் பெரியார் பாவை எழுதியதற்கும் இதுதான் காரணம்.  எனவே கட்டுமானம் ஒன்றாயினும் உள்ளடக்கம் மாறுபடுவது இலக்கிய வளர்ச்சியையே குறிக்கும்.

    “ஒற்றுமையை நாளும் உருக்குலையச் செய்கின்றார்
    கற்றுணரும் நம்மொழியைக் கண்டபடி ஏசுகின்றார்!
    சற்றும் உனக்கதிலே சங்கடங்கள் நேரலையோ?
    வெற்று முழக்கங்கள் வீண்வேலை தானே?
    வற்றும் தமிழ் வேட்கை! வண்டமிழும் வாழுமோ?
    பெற்றுவக்கும் மேன்மையெல்லாம் பேராண்மை செந்தமிழால்!
    குற்றம் குறையிருப்பின் கூடிக் களைந்திடுவோம்!”

    என்ற கவிதையில் ஒரு உண்மைத் தமிழ்க்கவிஞனின் உள்ளத்து ஆதங்கம் ஒளிவு மறைவின்றி வெளிப்படுவதைக் காணலாம்.

    தமிழ்ப்பாவையின் ‘தொடையழகு’

    தமழில் உள்ள் நாற்பத்து மூன்று தொடைவிகற்பங்களுள் பலவற்றை இந்தத் தமிழ்ப் பாவையில் காண முடிகிறது, தொடைவிகற்பங்கள் கவிதையின் புறவழகைக் கூட்டிக் காட்டும். தொடைவிகற்பங்களின் இனிமையைப் பாடலைச் சொல்லிக் கேட்கிறபோது உணரலாம்.  எந்தச் சிறப்பும் இல்லாத செந்தொடைப் பாட்டுக்கள் அவ்வளவாகச் சிறக்காது, அவை சிறக்க வேண்டுமானால் பாடுபொருள் மிக நுண்ணியதாக அமைநதிருத்தல் வேண்டும். தமிழ்ப்பாவை உணர்ச்சியைத் தூண்டும் ஒரு பாடுபொருளாதாதலின் தொடை விகற’பங்களின் செவிப்பயன்பாடு அதிகமாகவே தெரிகிறது.

    தொடுகிற இடமெல்லாம் தட்டுப்படுகின்ற தொடையழகு! உடம்புக்குத்தான் உயிர் காவல். உயிருக்கு உடம்பு காவல். அல்ல. அருவப் பொருளாகிய உயிரின் இருப்பை உருவப் பொருளாகிய உயிரே உறுதி செய்கிறது. உணர்ச்சியும் கருத்துமாகிய கவிதையின் உயிர்ப்புப் பகுதிகளை எண்ணிக் கவிதை செய்வார் எண்ணிக்கையில் சிலரே! ஆனால் கவிதையின் புறவழகைக் கூட்டிக் காட்டும் தொடைவிகற்பங்களில் கவனம் செலுத்திக் கவிபுனைவார் எண்ணிக்கையில் பலர். ஒரு நல்ல கவிதையில் கருத்தியலாகிய அகவழகும் புறவழகாகிய தொடைவிகற்பங்களும் சரிவிகிதத்தில் அமைந்தால்தான் கவிதை சிறக்கும். காலத்துக்கும் அது வாழும்.! கம்பன் கவிதையின் நிலைப்பாட்டுக்கும் காளமேகத்தின் கவிதை வேடிக்கைப் பொருளானதற்கும் இதுதான் காரணம். சொல்ல வேண்டியவறறைச் சொல்கிற முறையில் சொல்வதுதான் கவிதை!.

    கருத்தியலை உணர்ச்சியோடும் ஏனைய புற அழகுகளோடும் கலந்து கவி செய்வார் சிலருள் தமிழ்ப்போரொளியும் ஒருவர். முப்பது கலிப்பாக்களில் இழைந்தொளிரும் தொடைவிகற்பங்களைச் சுட்டுவது கற்பாருக்கு ஒரு வழிகாட்டியாக அமையக்கூடும்.

    1. “பதிகமெல்லாம் பாடிடவே பற்றுவைத்தேன் பாடிடவே” என்பதில் முற்று மோனையும்
    1. “நாரோடு பூமணக்கும் நற்றமிழே! நீ வாழி என்பதில் பொழிப்பு மோனையும்
    1. “பீடு நடைபோட்டுப் பேராண்மை கூடட்டும்” என்பதில் உயிரெதுகையும்
    1. “அன்னைத் தமிழுக்கோர் ஆலயம் என்றெண்ணி” என்பதில் ஒரூஉ எதுகையும்
    1. “இன்பம் பயக்குமாம் இன்தமிழ் என்றாங்கு” என்பதில் மேற்கதுவாய் எதுகையும்
    1. “சிற்பம் போல் சீத்தலைச் சாத்தனார் சிந்தையிலே” என்பதில் கீழ்க்கதுவாய் மோனையும்
    1. நூல் முழுமையும் அடியெதுகைகளும்

    அமைந்து அலங்காரம் செய்யப்பட்ட ஒரு கவிதைத் திருமகளை நடமாட விட்டிருக்ககிறார் போரொளி. தடங்கண்டு காரோட்டும் ஒரு தமிழ்ப்பிள்ளையின் தடம் மாறா கவிதைச் செப்பம் கவனத்திற்குரியது. பாராட்டுக்குரியது. பாவையே அழகு என்றால் அந்த அழகுக்கு அழகு சேர்க்கும் தொடைவிகற்பங்களைப் பற்றி இன்னும் எழுதலாம்.

    இதுதான் மரபுக் கவிதை. இது உருவத்தால் மணிவாசகரையும ஆண்டாளையும் முன்னிறுத்தி உள்ளடக்கத்தால் பெருஞ்சித்திரனாரைப் பின்னிறுத்துவதால் மரபுக் கவிதையே! பாடலைத் தொடங்குவதற்கு முன்பே விளம் விளம் மா என்றும் காய் காய் கனி என்றும் வாய்பாடுகளுக்காகப் பாடல் புனைவோர் கவிதைத் தொழிலுக்கும் போரொளியின் கவிதைத் தொழிலுக்கும் வேறுபாடு உண்டு. வாய்பாடுகளுக்காகக் கவிதை எழுதுவது என்பது வேறு. கவிதைகளுக்குள் அமைந்துள்ள வாய்பாடுகளைக் காண்பது பேறு!. முன்னதில் வாய்பாடுகள் முன்னிற்கும். பின்னதில் கவிதை சிலிர்க்கும்.! வாய்பாடுகளை முன்னிறுத்திக் கவிதைகளைப் பின்னிறுத்தி எழுதியிருந்தால் கம்பன் இன்னும் பாலகாண்டத்தில் பாதியைக் கூட எழுதியிருக்க முடியாது.

    தமிழ்ப்பாவைபயில் கண்ட உத்தி மரபு

    நான் அடிக்கடிக் குறிப்பிடுவதுபோல நூன்மரபில் தொடங்கி மரபியல் முடிய உள்ள தமிழ் மரபுகளே தமிழ்க்கவிதை மரபுமாகும். தொல்காபபியமே ஒரு கவிதையியல் நூலாதலின் அதன் உள்ளடக்கம் அத்தனையும் தமிழ்மரபே. இதனை உணராத பெரும்பாலோர் யாப்பை மட்டுமே அதிலும் எண்சீர்க் கழிநெடிலடி ஆசிரிய விருத்தம், நேரிசை வெண்பா, அறுசீர்க் கழிநெடிலடி ஆசிரிய விருத்தம் முதலியவற்றையே மரபெனக் கருதி மயங்குவர். இதனால் என்ன விளைவு? எனின் கவிதைகளில் யாப்பினைக் கண்டறிவதே ஆராய்ச்சி என்றாகிவிடுகிறது, அறிவு கண்கொண்டு கவிதையை சுவைக்க எத்தனிக்கிறவன் எவனும் கவிதை ரசிகனாக இருக்கவே முடியாது, அப்படி இருந்திருந்தால் நாம் ஒரு டிகேசியைப் பெற்றிருக்க முடியாது. இந்தப் பின்புலத்தில் கவிதை உத்திமரபுகள் தமிழ்ப் பாவையுள் எத்தகைய தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளன என்பதைக் காண முடியும்.

    “எண்ணென்ப ஏனை எழுத்தென்ப இவ்விரண்டும்
    கண்ணென்ப வாழும் உயிர்க்கு”

    என்பார் திருவள்ளுவர். இவ்விரண்டனையும் இவராகச் சொல்லாமல் சிலர் சொல்வார்கள் என்று எடுத்துக்காட்டுவதுதான் உத்தி மரபு. கணிதம் என்பார் சிலர். இலக்கியம் ;என்பார் சிலர். நானோ இவையிரண்டுமே மானுடத்திற்குத் தேவையானவை என்பதுதான் என் கருத்து’ என்கிறார் திருவள்ளுவர். “சிலர் சிரிப்பார் சிலர் அழுவார்” என்னும் பாட்டு திருவள்ளுவர் உத்தி கண்ணதாசன் சிந்தையில் குடிகொண்ட மரபு.

    “தர்மம் என்பார் நீதியென்பார்! தரம் என்பார்!
    சரித்திரத்தைச் சான்று சொல்வார்!
    தாயன்பு பெட்டகத்தைச் சந்தியிலே நிறுத்திவிட்டுத்
    தனமான வீரர் என்பார்!
    மர்மமாய்ச் சதிபுரிவார்! வாய்பேசா அபலைகளின்
    வாழ்வுக்கு நஞ்சு வைப்பார்!
    கர்ம வினையென்பார்! பிரம்மன் எழுத்தென்பார்!
    கடவுள் மேல் குற்றம் என்பார்!”

    திண்ணைப் பேச்சு வீரர்களைப் பட்டுக்கோட்டை அடையாளப்படுத்துகிற வெளிப்பாடடு உத்தி மரபு  இது. இதுபோலப் பல பாடல்களைக் ;காட்டலாம். இந்த மரபினை ஒரு அகப்பாடலில் வைத்துக் காடடினார் கண்ணதாசன்.

    “பொன்னென்பேன்! சிறு பூவென்பேன்”
    காணும் கண்ணென்பேன்! வேறு என்னென்பேன்?”

    இயல்பான கவிஞர்களுக்கு இது கைவந்த கலை!.

    “பொன்னெனபார்! பூவென்பார் போற்றிப் புகழ்ந்திடுவார்!
    தன்னையே ஈந்து தமிழென் உயிரென்பார்!
    மன்றம் முழுதும் மணித் தமழ் போலில்லை!
    என்றே முழங்கிடுவார் ஏற்றங்கள பெற்றிடுவார்!
    தொன்மை மொழியென்பார்  தென்றலே வீசுமென்பார்!
    நன்மை பயக்கும் என்பார் நல்லதே செய்யுமென்பார்!
    இன்னல் வரும்போது எங்கேதான் செல்வாரோ?
    நண்ணலே வேண்டாமோ நற்றமிழே எம்பாவாய்!

    என்னும் பாவையுள் இந்த உத்தி மரபு கவிஞரையும் அறியாமல் பதிந்திருப்பதைக் காணலாம்.

    சிறுமை கண்டு பொங்கும் தென்பசியார்

    பெருஞ்சித்திரனார் எழுதிய செந்தமிழ்ப் பாவையில் சில தொடர்கள் இப்படி அமைந்திருக்கின்றன.

    “வல்லடிமை கொண்டார், வரும்பொருளிற் பங்கெடுத்தார்!
    மல்லடிமைச் சேற்றில் மனத்தைப் பதமிடுவார்!
    தொல்லடிமை செய்வதற்கே தோதுபல சொல்லிடுவார்”

    “கற்றவரோ செந்தமிழால் காசு பணம் சேர்க்கின்றார்!
    மற்றவரைக் கேட்பானேன்”

    “கோல்வலியால் — ஆட்சிக் கொடுமையினால் நம்மவரை
    வால்பிடிக்கச் செய்த வடவர் கொடுமொழியை
    மேல்நிலையில் வைத்து மணித்தமிழைத் தாழ்த்தினர்காண்”

    இந்த எழுச்சியும் வேகமும் பேரொளியின் பாவையிலும் எதிரொலிப்பதைக் காணமுடிகிறது. தமிழை அழிப்பதற்குப் பகைவர செய்துவரும் பல்லாண்டு முயற்சிக்கு நம்மவரே துணை செய்யும் கொடுமை தொடர்ந்து நடந்துகொண்டுதான் இருக்கிறது, அது பற்றி எழுதப்போனால் அது ஆராய்ச்சிக் கட்டுரையாக மாறிவிடும்.

    மாசு மருவற்ற மாத்தமிழ் போற்றிடவே
    தூசு படியாமல் தூயதமிழ் காத்திடவே
    நேசம் மிகுந்தோராய் நேர்வழி சென்றெங்கும்
    கூசும் வசையறியார்! கூடித்தமிழ் வளர்த்தார்

    இது இருந்தநிலை. ஆனால் இன்றைய நிலைஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃஃ? பாடுகிறார்!

    பேசும் மொழிக்கோ பழி வந்து சேருகையில்
    காசு பணம் யாவும் கண்ணை மறைக்கிறதே!
    சூசகமாய் வெல்லுதற்குச் சூழ்ச்சிவலை பின்னுகின்றார்!
    காசினியில் வீழ்ச்சி கண்டிடுமொ எம்பாவாய்?

    இந்த ஆதங்கம் நூல் முழுமையும் இழையோடுகிறது. “கேடு நினைப்போர்க்குக் கேண்மை வழிசென்று சூடு கொடுத்திடவா!” என்று தமிழையே அழைக்கின்றார்.

    ‘சதிவலைப் பின்னலிலே சாய்ந்திடுமோ? எந்தமிழோ
    விதிவழி என்றே வியன்தமிழை விட்டிடவோ?
    கதியென்று உன்னையே காலமெல்லாம் போற்றி
    துதித்து நிற்கும் கையுடையார் துன்பமற்றோர் எம்பாவாய்!”

    ‘தமிழுக்குத் தொண்டு செய்வார் சாவதில்லை” என்னும் பாவேந்தர் அடி பேரொளியின் பாவையில் ‘துன்பமற்றோர்” என வெளிப்படுகிறது. ‘தமிழ்க்காப்பு’ என்பதை மையப் பொருளாகக் கொண்டு பேரொளி பாடியிருக்கும் இந்தப் பாவையுள் மரபின் கூறுகள் மலரின் மணம் போல இழைந்து பற்றிலாத ஒரு சமுதாயத்தின் மேல் பாடப்பெற்ற பதிகம் போல் நிலவுகிறது.

    நிறைவுரை

    பாவை பாடிக் கோவை பாடியவர் மணிவாசகப் பெருமான். இதற்குப் பின்னால் இவர் என்ன பாடப்போகிறார் என்பது பற்றி இதுவரை தகவல் இல்லை. முகநூல் கண்ட கவி முத்துக்களில் ஒருவர். என்ன? யாப்புதான் கவிதை என்னும் தவறான போதனைக்கும் வழிகாடடுதலுக்கும் ஆளாகிப் போனவர். எழுபத்தைந்து மதிப்பெண் வாங்க வேண்டிய தமிழ்ப்பாவை வெறும் அறுபது மதிப்பெண்களை மட்டும் பெற்றுத் தேருகிறது. இருந்தாலும் அது முதல் வகுப்பு எனக் கருதி அமைதியடையலாம். அவர் யாப்பேந்தி வாழ்ந்ததெல்லாம் போதும். கற்பனை ஏந்தி கவிபுனையட்டும்! உணர்ச்சிகளைப் பேராறாய் ஓடவிடட்டும். சமுதாயச் சிக்கல்களைப் ;பாடுபொருளாக்கட்டும். பாவை பாடிய வாயால் ஒரு பரணி பாடட்டும்; தமிழ்க்கவிதைகள் நிலைத்திருப்பதற்குக் காரணம் யாப்பே என்னும் மயக்கம் நிலவுகிற வரை தமிழ்நாட்டில் தமிழ்க்கவிதை செழிக்கவோ சிறக்கவோ வாய்ப்பில்லை. அவர்களே எழுதி அவர்களே அச்சடித்து அவர்களே படித்துக் கொள்ள வேண்டியதுதான். தேவைப்படுகிற நேரத்தில் அவர்களே விருதுகளை அளித்துக் கொள்ள வேண்டியதுதான். கவிதையின் நிலைதான் கவலைப் பட வைக்கிறது, நான் தமிழ்ப்பேராளியிடம் மிகுந்த நம்பிக்கை கொண்டவன்.

    “பனைமரமும் தென்னை மரமும் கூட முறையே ஓலையையும் கீற்றையும் தாம் இருந்ததற்கு அடையாளமாக ஒரு வடுவை ஏற்படுத்தி விட்டுச் செல்கிறது. அது மனிதர்கள் கால் பதிந்து மரத்தில் ஏறுவதற்குத் துணையாய் நிற்கிறது. அதுபோல் தாம் வாழ்ந்ததற்கும் அடையாளமாக ‘தமிழ்ப் பாவை என்னும் தன்னிகரற்ற நூலைத் தரணிக்கு அளித்திருக்கிறார்”

    என இந்த நூலுக்கு அணிந்துரை நல்கிய தாரமங்கலம் முத்துசாமி அவர்கள் கூறியதைவிட நான் என்ன சொல்லிவிடப் போகிறேன்! தமிழ்ப் பேரொளியின் விரல்கள் வெல்ல என் நெஞ்சார்ந்த வாழ்த்துக்கள்!

    (தொடரும்)

    Share
  • படித்தேன்! சுவைத்தேன்! பகிர்ந்தேன்! – 33

    படித்தேன்! சுவைத்தேன்! பகிர்ந்தேன்! – 33

    முனைவர் ச. சுப்பிரமணியன்

    வசந்தராசனின் தன்னிரக்கம் பாடும் “தற்பாவை”

    முன்னுரை

    “புதியன கண்டபோது விடுவரோ புதுமை பார்ப்பார்?” எனக் கம்பராமாயணத்தில் ஒரு வரி வரும். கவிதைகளையே உயிர்மூச்சாகக் கொண்டிருப்பதாலும் அவற்றுள் புதியன காணும் போது பூரிப்படைவதும் புளகாங்கிதம் கொள்வதும் சிக்கெனப் பற்றிக் கொள்வதும் எனக்கு இயல்பு. திருவெம்பாவை, திருப்பாவை கண்ட தமிழுலகில் தைப்பாவையும் செந்தமிழ்ப்பாவையும் மறுமலர்ச்சிக் கவிதைகளாக வெளிவந்தன. கண்ணதாசனும் பெருஞ்சித்திரனாரும் அவர்கள் கண்ட அழகியலையும் கருத்தியலையும் அந்தப் படைப்புக்களில் பதிவு செய்திருக்கின்றனர். அவர்கள் நிரலில் வரும் தம்பி வசந்தராசன் தேன்பாவை, கலைஞர் பாவை, தலைமுறைப்பாவை என மூன்று பாவைகளை எழுதியும் தமிழ்த்தாகம் தீராமல் ‘தற்பாவை’ என அருமையான கவிதைப்படைப்பை முகநூலில் எழுதியிருக்கிறார். இன்றைய சங்கப் பலகை முகநூலே என்னும் உண்மை உணர்ந்தவர்கள் சிலராயினும் தக்கமுறையில் அதனைப் பயன்படுத்திக் கொள்கிறார்கள். தமிழகத்தில் விரல் விட்டு எண்ணக் கூடிய வித்தகக் கவிஞர்கள் சிலருள் குறிப்பிடத்தக்க இடத்தைப் பெறும் தகுதி தம்பி வசந்தராசனுக்கு உண்டு என்பது அவர் கவிதைகளால் பெறப்படும் உண்மையாகும். ‘காலம் இன்னும் தன்னை அடையாளம் கண்டு கொள்ளவில்லையே’ என்னும் ஆதங்கத்தால்  கூட இதனை எழுதியிருக்கக் கூடும். பாவை இலக்கியத்தில் தன்னைப் பாடுபொருளாக்கிப் பாடும் அந்தப் புதுமையான உள்ளடக்கததை இந்தக் கட்டுரை சுருக்கமாகக் காட்சிப்படுத்த முனைகிறது.

    தன்னைப் புகழ்தல் தகுமா?

    இதிகாசங்களின் எதிர்மறைத் தலைவர்களான சூரபத்மன், துரியோதனன், இராவணன் போன்றோர் ஆணவத்தின் காரணமாக அழிவெய்தியவர்கள். ஆனால் அவர்களைப் படைத்த கச்சியப்ப சிவாச்சாரியாருக்கோ வில்லிப்புதூர் ஆழ்வாருக்கோ கம்பனுக்கோ அழிவில்லை. காப்பியத்தில் அழிவைச் சந்திக்கும் பாத்திரங்களும் அவற்றைப் படைத்தவர்களும் படிப்பவர்கள் மனத்தில் என்றைக்கும் நிலைபெறுகிறார்கள். தற்புகழ்தல் என்பது வாழ்வியலில் ஓர் எதிர்மறைப் பண்பு என்பதில் ஐயமில்லை. வாழ்வியலிலும் கூட அதனை ஏற்றுக் கொண்டு சில விதிவிலக்குகளை இலக்கணமும் இலக்கியமும் ஏற்பளித்திருக்கிறது.  பழம்பெரும் தமிழிலக்கணமாகிய தொல்காப்பியத்தில் இது பற்றிய குறிப்பு உண்டு. தலைவனுடைய பிரிவினைத் தாங்காது தலைவி புலம்புங்காலத்து பிரிவின்கண் தான் பெறப்போகும் பெருமைகளை நிரல்படுத்தும் தலைவனைக் கண்டு தலைவி பிரிதற்கு ஒப்புவாள் என்பது அதன் கருத்து.

    “கிழவி முன்னர்த் தற்புகழ்க் கிளவி
    கிழவோன் விழைவயின் உரிய என்ப” (கற் – 40)

    “தன்னைப் புகழவே அது பற்றித் தலைவி பிரிவாற்றுதல் பயனாயிற்று” என்று எழுதுவார் நச்சினார்க்கினியர். இதிலிருந்து ஓர் உடன்பாட்டுப் பயனைத் தருமானால் தன்னைப் புகழ்தலையும் ஏற்றுக் கொளளலாம் என்பதைத் தமிழ் வாழ்வியல் நெறி அனுமதிக்கிறது என்று கொள்ள முடியும்.

    “தன்னை வியந்து தருக்கலும் தாழ்வின்றிக்
    கொன்னே வெகுளி பெருக்கலும் முன்னிய
    பல்பொருள் வெஃகும் சிறுமையும் இம்மூன்றும
    செல்வம் உடைக்கும் படை.”

    என்னும் திரிகடுகத்தை வழிமொழியும் நன்னூல்

    “தோன்றாத் தோன்றித் துறைபல முடிப்பினும்
    தான்தற் புகழ்தல் தகுதி அன்று”

    என ஆணையிடுகிறது. ஆணையிட்ட அடுத்த நூற்பாவிலேயே அதற்கும் விதிவிலக்குத் தருகிறது.

    “மன்னுடை மன்றத்து ஓலை தூக்கினும்
    தன்னுடை ஆற்றல் உணரார் இடையினும்
    மன்னிய அவையிடை வெல்லுறு பொழுதினும்
    தன்னை மறுதலை பழித்த காலையும்
    தன்னைப் புகழதலும் தகும் புலவோர்க்கே”

    இங்கேதான் இன்றியமையாச் சில சூழல்களைக் கவனிக்க வேண்டியதிருக்கிறது.  மனறத்து ஓலை கொண்டு செல்லும்போதும், தன்னுடைய ஆற்றல் உணராதவர் இடையிலும், அவையில் வெல்ல வேண்டிய கட்டாயச் சூழலிலும் தன் மானக்கேட்டிற்கு ஆளாகும் நிலையிலும் ஒருவன் தன்னைப் புகழ்ந்து கொள்ளலாம் என்றே விதிவிலக்கு அளிக்கிறது. முதற்காரணத்தைத் தவிர ஏனைய காரணங்களும் சூழ்நிலைகளும் இன்றைக்கும் அப்படியேதான் இருக்கின்றன என்பதோடு இன்னும் வளர்ந்திருக்கின்றன என்றுதான் கருத வேண்டியுள்ளது.  காரணங்கள் நிலைக்கும் வரை காரியங்கள் நடந்தே தீரும். எனவேதான் கவிதைக் களமாடும் உண்மைக் கவிஞர்கள் தங்களுக்குரிய ஏற்பு அளிக்கப்படவில்லையே என்னும ஆதங்கத்தினாலும் தங்களின் கவிதைகள் கவனிக்கப்படாமல் இருக்கின்றனவே என்னும் கவலையினாலும் கவனிக்கப்பட்டாலும் சரியான தளத்தில் அடையாளம் காணப்படவில்லையே என்னும் விரக்தியினாலும் தங்களைத் தாங்களே அடையாளப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டி;ய  நிலைக்குத் தள்ளப்படுகிறார்கள். பின்வரும் பத்திகள் இதனை விளக்கும் உரைவிளக்கமாகவே கருதப்படலாம்.

    மகாகவி பாரதியும் தற்புகழ்தலும்

    பாட்டுக்கு உரிமைகோரும் பாரதியை வறுமை தத்தெடுத்துக் கொண்டது என்பதை வரலாறு வருத்தத்தோடு குறித்து வைததிருக்கிறது. அந்த வறுமையைப் போக்க எட்டையபுர சமஸ்தான மன்னர் சேதுபதிக்கு உதவி கோருகிறார். அருணாசலக் கவிராயர் முத்துகிருஷ்ண முதலியாருக்கு எழுதிய சீட்டுக் கவி புகழ்பெற்றதொன்று. அவரைப் பின்பற்றியே மகாகவி பாரதியும் எட்டையபுர ஜமீன்தாருக்குச் மூன்று முறை சீடடுக் கவி எழுதினார். அந்த மூன்று கவிதைகளிலும் எந்த ஒரு புள்ளியிலும் அவர் மன்னரிடத்தில் இரந்தார் இல்லை. மன்னரைப் புகழ்ந்து பாடிப் பரிசில் பெற்ற சங்க இலக்கிய புலவர் பெருமக்களை இந்த இடத்தில் பாரதி விஞ்சி நிற்கிறார். இது வரலாறு. எந்த ஒரு சங்கப் புலவனும் தன்பெருமை கூறியதாகப் பதிவுகள் இல்லை.

    “மன்னவனே தமிழ்நாட்டில் தமிழறிந்த
    மன்னரிலை யென்று மாந்தர்
    இன்னலுறப் புகன்றவசை நீமகுடம்
    புனைந்தபொழு திறந்த தன்றோ?”

    என்று மன்னன் பெருமை சொல்லும் பாரதி அடுத்த அடியிலேயே மன்னனுக்கு இணையாகத் தன்னைத் தானே பாடித் தற்பெருமை சொல்லிக் கொள்ளும் போக்கைக் காணமுடிகிறது,

    “புவியனைத்தும் போற்றிடவான் புகழ்படைத்துத்
    தமிழ்மொழியைப் புகழி லேற்றுங்
    கவியரசர் தமிழ்நாட்டுக் கில்லையெனும்
    வசையென்னாற் கழிந்த தன்றே?”

    “உன்னால் ஒரு வகை நீங்கியதுபோல என்னால் இன்னொரு வசை நீங்கியது” மன்னனுக்கு இணையாகப் பாடியிருக்கிறார் பாரதி.  இது

    `மன்னவனும் நீயோ வளநாடும் உன்னதோ?
    உன்னை அறிந்தோ தமிழை ஓதினேன்?– என்னை
    விதந்தேற்றுக் கொள்ளா வேந்துண்டோ உண்டோ
    குரங்கேற்றுக் கொள்ளாத கொம்பு’

    என்னும் மரபின் தொடர்ச்சியாகத்தான் அமைந்திருக்கிறது. இதனைப் பாட்டை நன்குணர்வோர் அறிந்து கொள்ளலாம். பின்னும் ஒரு சீட்டுக்கவியில் பாரதியின் பெருமிதம் கொடிகட்டிப் பறக்கிறது என்பதைக் காணமுடியும்.

    “பாரிவாழ்ந்திருந்த சீர்த்திப் பழந்தமிழ் நாட்டின்கண்ணே
    ஆரிய! நீயிந் நாளில் அரசு வீற்றிருக்கின்றாயால்!
    காரியங்கருதி நின்னைக் கவிஞர்தாங் காணவேண்டின்
    நேரிலப் போதே யெய்தி வழிபட நினைகி லாயோ?

    விண்ணள வுயர்ந்த வெங்கடேசு ரெட்ட மன்னா!
    பண்ணள வுயர்ந்த தென்பண்! பாவளவுயர்ந்த தென்பா!
    எண்ணள வுயர்ந்த வெண்ணில் இரும்புகழ் கவிஞர் வந்தால்
    அண்ணலே பரிசு கோடி அளித்திட விரைகிலாயோ?

    கல்வியே தொழிலாக் கொண்டாய்! கவிதையே தெய்வமாக
    அல்லுநன் பகலும் போற்றி அதை வழிபட்டு நின்றாய்!
    சொல்லிலே நிகரிலாத புலவர் நின்சூழலுள்ளால்
    எல்லினைக் காணப்பாயும் இடபம்போல் முற்படாயோ?”

    இந்தச் சீட்டுக்கவியில் உதவி கேட்கின்ற பாரதி, தன்னைத் தேடிவந்து உதவி செய்யாமல் போனது பூபதியின் தவறு என்பதை எவ்வளவு உரிமையுடனும் பெருமிதத்துடனும் பாடுகிறார் பாருங்கள். “ நினைகிலாயோ? விரைகிலாயோ? முற்படாயோ?” என்னும் வினைகளெல்லாம் பூபதி செய்ய மறந்த வினைகளாகப் பாரதி குறிப்பிடுகிறார்.  “நீ மண்ணை ஆளுகின்றாய்! நான் பண்ணை ஆளுகின்றேன்! என்பதுதான் பாரதியின் பிரகடனம்!

    கண்ணதாசனும் தற்புகழ்தலும்

    திரைப்படக் கவிஞனாகவே தமிழ்ச் சமுதாயத்தால் கண்டறியப்பட்ட கண்ணதாசன் தன்னைத் தானே உருப்பெருக்கிக் காட்டும் பாடல்களும் உண்டு. இதனைக் கூட அன்பர் பலரும்,

    “காவியத் தாயின் இளையமகன் நான்
    காதல் பெண்களின் தனித்தலைவன்
    பாமர சாதியில் தனிமனிதன் நான்
    படைப்பதனால் என்பேர் இறைவன்”

    என்னும் திரைப்படப் பாடல் வழியாகத்தான் காண்பார்கள். ஆனால் கண்ணதாசன் மாபெரும் கவிஞனாக வந்திருக்க வேண்டியவன். அவனுடைய படைப்பாற்றலில் ஐந்து விழுக்காடு கூட அவன் கவிதைகளில் வெளிப்படவில்லை.  தன்னைத் தானே வெளிப்படுத்திக் காட்டும் கவிதைகளில் அவன் தன்னைப்புகழ்ந்து பாடிக் கொள்வதைத் தவிர்க்க இயலவில்லை.

    “கவிஞன்யானோர் காலக்கணிதம்
    கருப்படுபொருளை உருப்பட வைப்போன்
    புவியில் யானோர் புகழுடைத் தெய்வம்!
    பொன்னினும விலைமிகு பொருளென் செல்வம்!
    இவைசரியென்றால் இயம்புவது என் தொழில்!
    இவை தவறாயின் எதிர்ப்பது என் வேலை!
    ஆக்கல் அளித்தல் அழித்தல் இம்முன்றும்
    அவனும் யானுமே அறிந்தவை அறிக!
    செல்வர்தம் கையில் சிறைப்பட மாட்டேன்!
    பதவி வாளுக்கும் பயப்பட மாட்டேன்!

    பாசம் மிகுத்தேன பற்றுதல் மிகுத்தேன்!
    ஆசை தருவன அனைத்தும் பற்றுவேன்!
    உண்டாயின் பிறர் உண்ணத் தருவேன்!
    இல்லாயின்எமர் இ;ல்லந் தட்டுவேன்!
    வண்டாய் எழுந்து மலர்களில் அமர்வேன்!
    வாய்ப்புற்த் தேனை ஊர்ப்புறம்தருவேன்!
    பண்டோர் கம்பன், பாரதி, தாசன்
    சொலலாதன சில சொல்லிட முனைவேன்!
    புகழ்ந்தால் என்னுடல் புல்லரிக்காது!
    இகழ்ந்தால் என் மனம் இறந்துவிடாது!

    வளமார் கவிகள் வாக்கு மூலங்கள்!
    இறந்த பின்னாலே எழுதக தீர்ப்பு!
    கல்லாய் மரமாய் காடுமே டாக
    மாறாதிருக்க நான வனவிலங்கல்லன்!
    மாற்றம் என்பது மானிடத்தத்துவம்!
    மாறும் உலகின் மகத்துவம் அறிவேன்!
    எவ்வெவை தீமை எவ்வெவை நன்மை
    என்பதறிநதே ஏகுமென் சாலை!
    தலைவர் மாறுவர்! தர்பார் மாறும்!
    தத்துவம் மட்டுமே ஆட்சயப் பாத்திரம்!

    கொள்வோர் கொள்க குரைப்போர் குரைக்க!
    உள்வாய் வார்த்தை உடம்பு தொடாது
    நானே தொடக்கம்! நானே முடிவு!
    நான் உரைப்பதுதான் நாட்டின்சட்டம்!

    வெற்றசைகளே இல்லாத பாடல் இது. ஒவ்வொரு சொல்லும் அசையும் கவிஞனின் பெருமித உணர்வைப், பேருள்ளத்தை, நம்பிக்கையைப் படம்பிடித்துக் காட்டும் அருமையான வெளிப்பாடு. வசந்தராசனின் தற்பாவையைப் படிப்பதற்கு முன் இந்த ஒரு கவிதையையாவது வாசகர்கள் பயின்றுவிட வேண்டும் என்பது இந்தக் கட்டுரையாசிரியனின் பேரவா. பேராசை பெருநட்டமாகிவிடுமா?

    வைரமுத்தும் தற்புகழ்தலும்

    கவிஞர் வைரமுத்தைப் பற்றிய தனிபட்ட இயல்புகள் இங்கே ஆராயப்படவில்லை. ஆனால் ஒரு கவிஞன் என்ற நிலையில் அவருடைய எழுத்துக்கள், படைப்புக்கள் எதுவாயினும் அவை திறனாய்வுக்குரியவை என்பதில் யாருக்கும் ஐயமெழாது. அந்த வகையில் அவர் தன்னை அடையாளம் கண்டு கொண்டாலும் சரியான தளத்தில் வைத்து அடையாளம் கண்டு கொள்ளாத நிலைகண்டும் தன்னைப் பற்றிய சமுதாயத்தின் குறைந்த மதிப்பீடு கணடும் கொதிக்கிறார்., குமுறுகிறார்.  தன் இரண்டு மகன்களுக்குச் சொல்வது போலப் பல பதிவுகளை அவர் இட்டிருக்கிறார்.

    “எனக்குப் பின்னால்
    என் நண்பர்கள
    நான் தும்மியதெல்லாம்
    சங்கீதம் என்பார்கள்

    எனக்குப் பின்னால்
    என் எதிரிகள்
    என் சங்கீதம் எல்லாம்
    தும்மல் என்பார்கள்

    இரண்டும்இல்லையென்று
    இயம்புக  மக்களே!”

    இந்தச் சொற்கள் எதனைக் காட்டுகின்றன? தும்மல் தும்மலாகவும் சங்கீதம் சங்கீதமாகவும் அடையாளப்பட வேண்டும் என்ற அவருடைய எதிர்பார்ப்பையும் அவற்றின் முரண் தன்னைப் பற்றிய முரணாகிவிடும் என்னும் அச்சத்தையும் வெளிப்படுத்துகின்றன.

    இவன்
    பூக்களின் புத்திரன்
    தாவர சிநேகிதன்
    ஆனால்
    சூரியனைச் செரித்தவன்
    என்று சொல்லுங்கள்

    என்னும் பகுதியில் தன்னுடைய கவிதையில் இழையில் இருவேறு பண்புகளைக் குறியீட்டின் வழியாக உணர்த்துகின்ற வைரமுத்து தன்னுடைய கவியாற்றலையும் மறைமுகமாகப பதிவிட்டுக் கொள்வதை அறிந்து கொள்ள இயலும்.

    இவன்தான்
    விமர்சர்களை மதித்தவன்
    விமர்சனங்களை மதிக்காதவன்
    என்று
    வெளிப்படுத்துங்கள்!

    என்னும் வரிகளில் வைரமுத்து வெளிப்படுத்துவது அவருடைய முனைப்பையா? கள விமர்சனங்களின் ஒரு பக்கச் சார்பையா என்பதை அறியக்கூடவில்லை.

    “எல்லோராடும்
    நெருங்கியிருந்தவன்
    ஆனால்
    எப்போதும் தள்ளியிருந்தவன்
    என்று எழுதுங்கள்!

    எந்தத் தேவதையும்
    இவனை
    ஆசீர்வதிக்கவில்லை!
    கண்ணீரிலும்
    ரத்தத்திலும்
    கவிதைக்கு மை தயாரித்தவன்
    என்று எழுதுங்கள்!
    என் கல்லறையில்
    தோற்றம் எழுதுங்கள்
    மறைவு?….
    எழுதாதீர்கள் !

    என்றெல்லாம் எழுதுகிறார் வைரமுத்து. இவற்றைத் தற்புகழ்தல் என்று சொல்லிக் கடந்துபோய்விட இயலாது. தகுதியுள்ளவன் சமுதாயத்தின் அங்கீகாரத்தை எதிர்நோக்குவது அவன் உரிமை. அதனைச் சமுதாயம் அளிக்க முன்வராதபோதும், தகுதியற்றவருக்கு அது அளிக்கப்படும் போதும் அவன் பொசுங்கிப் போய்விடுகிறான்.

    “என் பிரிய எதிரிகளே!
    நீங்கள் என்மேல் தொடுத்த
    அம்புகளை எடுத்து
    நான் பல்குத்திக் கொள்கிறேன்

    என்னை அழுக்குப் படுத்திவிட
    உம்மால் ஆகாது

    என் வானம் தூசு தொடமுடியாத
    தூரத்தில் இருக்கிறது!

    என் பேனா பிரபஞ்சத்தின் கையில்
    தூரிகையாக இருக்கிறது!

    சமூகத்தின் சம்மதத்தோடு
    நான் கர்வமாயிருக்கிறேன்

    என்றெல்லாம் அவர் எழுதிக்காட்டுவது அல்லது பிரகடனப்படுத்துவது தன் முனைப்பால் அல்ல. ஆதங்கம்! எதிர்பார்ப்பு! ஏக்கம்! ஏமாற்றம் இவற்றின் வெளிப்பாடு. வைரமுத்தின் பதிவு சற்றே நடப்பியல் உண்மையை விட்டு விலகியதுபோல் தோன்றினாலும் அவர் எளிதாக இந்த நிலையை எட்டிவிடவில்லை என்பது மட்டும் உறுதி.

    நானே கவிஞன்

    தன் இயல்பை வெளிப்படுத்துவதன் மூலம் தன் கவிதைச் சமுதாயத்தைப் பாதிப்பதையே தற்புகழ்சசி எனக் கருதினால் வைரமுத்தின் சில வரிகள் பற்றி நாம் என்ன கருத்து: சொலல முடியும் என்பதைச் சிந்திக்கவே முடியவில்லை. நேரடியாகவே தன்னொயொத்த கவிஞர்களை அவர் தாக்குகிறார். தனக்குத் தெரிந்த பிறருக்குத் தெரியாது என்று உறுதிபடப் பதிவிடுகிறார்.

    “உள்ளுறை உவமம் இறைச்சி
    ரியலிசம் – சர்ரியலிசம்
    கட்டளைக் கலித்துறை
    காளமேகம் சிலேடை

    இப்படியாக எதிரிகளே!
    உங்களுக்குத் தெரிந்ததெல்லாம்
    எனக்குத் தெரியாது

    எனக்குத் தெரிந்த ஒன்று
    உங்களுக்குத் தெரியாது
    அதன்பேர் கவிதை”

    ‘உங்களுக்குத் தெரியாது’ என்பதன் மூலம் எல்லாம் தனக்குத்தான் தெரியும் எனத் தெளிவாகப் பதிவிட்டிருக்கிறார் வைரமுத்து. தன்முனைப்பை மையமாக வைத்து யாராவது  கவிதை செய்திருக்கிறார்களா என்று வினவுவோர்க்கு இதுதான் என் மறுமொழி.  இதிலே வேடிக்கை என்னவென்றால் இத்தகைய வைரமுத்தின் கையால் நூல் பரிசுபெறுவதை ஜென்ம புண்ணியம் என்று கருதுபவர்களும் தங்களைக் கவிஞர்கள் என்று கருதுகிறார்கள். உண்மை நிலவரம் என்னவென்றால், தற்காலத்தில் எழுதப்படும் கவிதைகள் பலவும் சொற்கோவைகளாகவே தோன்றுகின்ற சலிப்பின் வெளிப்பாடுதான் வைரமுத்தின் இந்தச் சினத்திற்குக் காரணம். கட்டளைக் கலித்துறை ஒரு அரியவகை யாப்பு என்பதும்  சிலேடை இடைக்கால இலக்கியங்களின் அடையாளம் என்பதும் அவர் அறிந்ததே! ஆனால் கவிதை என்பது இவற்றுக்கு உள்ளேயும் இவற்றைத் தாண்டியும் இழைகின்ற ஓர் உயிருணர்வு. என்பதைத்தான் அவர் எதிர்பார்க்கிறார் என்னைப் போல! புகழேந்தியின் வண்ணனைகள் பிறருக்கு அவ்வளவு எளிதாகப் பிடிபட வாய்பபில்லை.  காளமேகத்தின் சிந்திக்க இயலாத சிலேடையைப் பிறர் அவள்ளவு எளிதாக சிந்தித்துவிட முடியாது, ஆனால் கவிதைத் திறமாகக் காட்சியளிக்க வேண்டிய அவையெல்லாம் தற்காலத்தில் கவிஞர்களின் திறமாகக் காட்டப்படுவதைத்தான்  அவர் எதிர்க்கிறார். அலட்சியப்படுத்துகிறர். ‘பிரியமான எதிரிகளே! என்று அவர்களைக் கவிதைக்கு எதிரிகள் என்றும் பிரகடனப்படுத்துகிறார்.

    தற்பாவை ஒரு பொருள் விளக்கம்

    திருவெம்பாவை, திருப்பாவை என்னும் பெருவழக்கிற்கிடையில் தற்பாவை என்னும் ஒலியைச் செவியுள் செலுத்துவது கொஞ்சம் சிரமமே. ஆற்று வெள்ளத்தைக் கடல் அப்படியே உடனே ஏற்றுக் கொள்வதில்லை. புதிய இலக்கிய வடிவங்கள் தோன்றுகிறபோது, பழைமையில் ஊன்றிப் போன உள்ளங்கள் அவ்வளவு எளிதாகப் புதுமைக்குத்  தங்கள் உள்ளத்துள் நுழையவோ தற்காலிகமாகவோ நிலையாகவோ தங்க இடம் கொடுப்பதில்லை. .மகாகவி பாரதி புதிய வடிவங்கள் எதனையும் அறிமுகம் செய்திருக்கிறான் என்பதற்கான சான்றுகள் இல்லை. ஆனால் ஆழமான சிந்தனைகளை எளிய சொற்களால் வெளிப்படுத்தியதையே இந்தச் சமுதாயம் ஏற்பளிப்பதற்குப் பல்லாண்டுகள் காத்திருக்க வேண்டியதாயிற்று. ‘பாரதி மகாகவி அல்லர்’ என்று கல்கி சொல்லக் கூடிய அளவிற்கு நிலைமை மோசமாகியிருந்திருக்கிறது. எனவேதான் தற்பாவை பற்றிய ஒரு பொருள்விளக்கம் இங்கே தேவைப்படுகிறது.

    “கையும் காலும் தூக்கத் தூக்கி
    ஆடிப்பாவை போல மேவன செய்யும்”

    என்னும் ஆலங்குடி வங்கனார் பாடல் இங்கே சிந்திக்கத்தக்கது, இன்றைக்கும் கையில் வைத்துக் கொண்டு விளையாடும் குழந்தைகள் தங்கள் பொம்மைக்கு ஊட்டிவிடுவதைக் காணலாம். இந்தப் பழக்கம் சிறாஅர்களிடம் அன்றைக்கே இருந்திருக்கிறது என்பதை

    “உண்ணாப் பாவையை ஊட்டுவோளே

    என்று ஐங்குறுநூறு சித்திரித்துக் காட்டுகிறது.

    “பாவை சூழ்ந்தும் பல்பொறி மருண்டும்
    அகலாக் காதலொடு பகல்விளை யாடி”

    என்னும் –பட்டினப்பாலை அடிகளால் பாவை என்பது ஒரு பிள்ளை விளையாட்டே என்பது தெளிவாகிறது. பரணி என்பது தோற்ற மன்னர்களின் பெயரைத் தாங்கியோ அவர்தம் நாட்டின் பெயரைத்தாங்கியோ வருவதனாலேயே தோற்றவரைப் பாடுகிறது என்று பொருளன்று. சிவபெருமானின் வெற்றியைப் பாடுவதுதான் தக்கயாகப் பரணி. ஆனால் பெயர் தோற்றுப்போன தக்கன் மேல். குலோத்துங்கச் சோழன் வெற்றியைத்தான் கலிங்கத்துப பரணி பாடுகிறது, ஆனால் பெயர் தோற்றுப் போன கலிங்கம். வெற்றிபெற்ற இந்தியா மீதுதான் வங்க தேசப் பரணி பாடப்பெற்றுள்ளது. ஆனால் பெயர் தோற்றுப்போன வங்கதேசம். இவைகளெல்லாம் ஒரு மரபின் தொடர்ச்சி. அதனாலேயே இதில் மாற்றம் அமையாது என்றோ அமைத்துப்பாடக்கூடாது என்றோ சொல்வது மொழியிலக்கிய வளர்ச்சிக்கு அவ்வளவாக உதவாது. அதுபோலத்தான் மூன்று இலக்கியக் கூறுகளை ஒரே இலக்கியத்தில் கொண்டுவருவது. ஒரு புதிய இலக்கிய வடிவத்தை அறிமுகம் செய்கிறபோது இதுபோன்ற புதுமைகள் இயல்பாகவே அமைந்துவிடும். எனவேதான் ‘பாவை’ என்னும் மரபிலக்கியக் கூற்றில் ‘அம்மானை’, ‘சாழல்’ முதலிய இலக்கியக் கூற்று வடிவங்களை வசந்தராசன் செருகிக்காட்டுகிறார். இவ்வாறு அமைத்த காரணத்தால் கவிஞன் சில நேர்வுகளில் திரிபுரம் எரித்த விரிசடைக் கடவுளாகவும் தோன்ற முடியும் என்பதையும் உறுதி செய்கிறார்.

    தற்பாவையின் புறக்கட்டமைப்பு – பகுப்பாய்வு

    உள்ளடக்கத்திற்கு உறுதுணையாக இருப்பதே புறக்கட்டமைப்பு. சங்கக் கால இலக்கியங்களில் பெரும்பான்மையானவை ஆசிரியப்பாவில் அமைந்ததும் புலனெறிவழக்கம் என்பது கலிப்பா பரிபாடல் வகையில் அமைந்ததும் உள்ளடக்கத்திற்குப் பொருத்தமான வடிவக் கோட்பாடேயாகும். இந்த அடிப்படையில்தான் தமிழில் வினாவிடை போக்கில் இலக்கியக் கூறுகள் அமைந்திருக்கின்றன. சான்றாகத் திருவாசகத்தில் அமைந்த திருச்சாழல் என்னும் பகுதி இந்த வகையில் அமைந்த இலக்கியப் பகுதியாகும்.

    “கோயல் சுடுகாடு கொல்புலித்தோல் நல்லாடை
    தாயுமிலி தந்தையிலி தான் தனியன் காணேடீ!
    தாயுமிலி தந்தையிலி தான் தனியன் ஆயிடினும்
    காயில் உலகத்தும் கற்பொடிகாண் சாழலோ!

    என்பது திருச்சாழல் பாடல்களில் ஒன்று. இதில் முதலிரண்டடிகளில் இறைவனின் புறத்தோற்றத்தை ஒருத்தி எள்ளிநகையாடுவதாகவும் அதற்கான விடையை அடுத்தவள் வாயினின்றும் வெளிப்படுவதாகவும் மணிவாசகப் பெருமான் அமைத்திருக்கிறார். ‘காணேடீ! என்று ஒருத்தி சொல்ல, ‘காண்’ என்று மற்றவள் சொல்ல இறைவன் எல்லா உயிருள்ளும் கலந்திருக்கிறான் என்னும் மறையுண்மை புலப்படுத்தப்படுவதைக் காணலாம்.  ஏறத்தாழ இந்த நெறியில் அமைந்ததுதான் தற்பாவை என்னும் இலக்கியமாகும். வெண்டளை விரவிய கொச்சகமாய் அமைவது பொதுவாகப் பாவை இலக்கியத்தின் யாப்பமைதியாகும். தற்பாவையும் அவ்வாறே அமைநதிருந்தாலும் திருச்சாழலின் வினாவிடை போக்கினை ஒரு புத்தாக்க வடிவமாகச் சித்தரித்துக் காட்டியிருக்கிறார்.திருவம்மானை போல இறைவனின் பன்முகப் பெருமையையும் கூட்டியுரைத்திருக்கிறார்.  ‘சாழல் நான்கடித் தரவாக அமைய தற்பாவை எட்டடித் தரவாக அமைந்திருக்கிறது. சாழலில் முன்னிரண்டு அடிகள் வினாவாய் அமைய பின்னிரண்டு அடிகள் விடையாய் அமைந்துள்ளது.  எட்டடித் தரவு கொச்சகக்கலிபபாவில் அமைந்த தற்பாவையில் தன்னை பற்றிய வினாப் பகுதிகளைச் செம்பாதியாக அமைக்காமல் பல வகையாக அமைத்துக்காடடியிருக்கிறார் வசந்தராசன்.

    “பாவலர்க்கே மேடை பரிசளித்துக் கீழமர்ந்து
    நாவலராய் மாற்றுகின்ற நாள்வரைக்கும் பேருழைப்பின்
    காவலனாய் நிற்கின்ற காலப் பெருவிரலான்
    ஆவலால்  மீக்கூற ஆடத் தலைகொடுத்துத்
    தூவுமழை  வாழ்த்துத் தொடரும் தோழமையான்
    சீவன் உள்ளவரை செந்தமிழே வாழ் வென்று
    ஆவி  நிறைந்திருக்க ஆளுவதார் எம்பாவாய்?
    தூவுமலர்த்  தோழன் துரைவசந்தன் எம்பாவாய்!

    என்னும் பாவையில் ‘ஆவி நிறைந்திருக்க ஆளுவதார் எம்பாவாய்? என ஒரு வரியில் வினாத் தொடுக்க, “தூவுமலரத் தோழன் துரைவசந்தன் எம்பாவாய்!” என ஒரு வரியில் விடைபகரும் நேர்த்தி காணலாம்

    “விழுதுகளைத் தாங்குகின்ற வேராய் இருப்பவர்யார்?
    பழுதுகளே இலாஅன்புப்  பாசக்   கடல்மனம்யார்? (2)
    பொழுதெல்லாம் செந்தமிழ்க்காய் பாடு  படுபவர்யார்?  (3)
    வழுக்குமர  வாழ்க்கை   அழுக்காக்கப் பாய்ந்தாலும்
    இழுக்குபடாது இன்றும்   இனிப்பவர்யார்? நெஞ்சில் (4)
    ஒழுக்கம் விழுப்பமென ஓயாது இயங்குவோர்யார்?  (5)
    புழுக்கமிலா உள்ளத்தின் பேர்தான் எதுதோழி?  (6)
    உழுது விளைக்கும் உயர்வசந்தன் எம்பாவாய்! !  “

    என்னும் பாவையுள் அடிக்கு (7) ஒரு வினாவாக ஆறு வினாக்களைத் தொடுத்து ஏழடிகளுக்கான விடையை “உழுது விளைக்கும் உயர்வசந்தன் எம்பாவாய்! என்று ஒரேயடியில் விடையினைப் பதிவு செய்வதையும் காண முடிகிறது. சங்க அக இலக்கியத்தில் ஒரு நுட்பம் உண்டு,  அங்கே தோழி தலைவி என்பனவெலலாம் கற்பனைப் பாத்திரங்கள். தோழிக்குக் காதல் வருகிறபோது தலைவி தோழியாவாள். தோழி தலைவியாவாள். இது பற்றிய ஆழமான ஆய்வை அறிஞர் வ.சுப.மாணிக்கனாரின் தமிழ்க்காதல் நூலில் காணலாம். இங்கே பாவை தோழியாகிறாள். தோழி பாவையாகிறாள். இது கவியோட்டத்தில் கண்ட பலன்!

    “கோபம் குடியிருந்தும்  கொள்கை வலுவிருந்தும்
    தாபத்தீக் கைநீண்டு தாவி அணைத்திருந்து
    தீபத் திரிதாங்கித்  தித்திப்பு ஒளிவிதைக்கத்
    தாவி வருமோர்   தமிழ்க்கவிஞன் யார்பாவாய்?
    நாப  உறவுக்காய்  நாளும் துடித்தபடி
    சாபக்  களைவிலக்கிச் சாதிக்கும் போதுவரும்
    ஆபத்து வேரின் அடிபிடுங்க  யார்தோழி?
    தூபத்தை ஏற்காத் துரைவசந்தன் எம்பாவாய்!

    என்னும் பாவையில் ‘தமிழ்க்கவிஞன் யார்பாவாய்? என்றும் அடிபிடுங்க யார் தோழி என்றும் இரண்டு முறை வினவி “தூபத்தை ஏற்காத் துரைவசந்தன் எம்பாவாய் என்று நிறைவு செய்திருப்பது இன்னொரு முறை.

    “வெய்யில் மழையென் றெதுவரினும் தேங்காமல்
    மெய்யாய்த் தமிழ்ச்சங்க மேன்மை நிகழ்வுகளைத்
    தொய்வின்றி யேநடத்தும் தொண்டனவன் யார்பாவாய்?
    பொய்யே இலாத்தொண்டால்  போற்று மிலக்கியத்தைக்
    கைக்கொண்டே நாளும் களமாடல்   யார்பாவாய்?
    நெய்த்தீபச் சொல்லேற்றி நாளும் ஒளிகொடுக்கச்
    செய்யும் செயல்வீரச்  செந்தமிழ்ப்பா யார்தோழி?
    ஐயன் வசந்தராசன் ! ஐயமென்ன எம்பாவாய் “

    “தொண்டனவன் யார்பாவாய்?” “களமாடல் யார்பாவாய்?” செந்தமிழ்ப்பா யார் தோழி?” என்னும் மூன்று வினாக்களுக்கு “ஐயன் வசந்தராசன் ஐயமென்ன எம்பாவாய்!” என்னும் ஒரே மறுமொழி என்பது வேறொரு முறை. வரையறுக்கப்பட்ட யாப்பில் எழுதப்படும் கவிதையாயினும் கவிஞனின் உணர்ச்சி வேகத்தை அக்கட்டமைப்பு தடுக்க இயலாது என்பதற்கு இவை எடுத்துக்காட்டுக்கள். ‘காயை’க் கவிதைக் கனியாக்க முயன்று கைபிசைந்து நிற்கும் கவிஞர்கள் (?) கவலைப்பட வேண்டிய செய்தி!

    உள்ளடக்கப் பகுப்பாய்வு

    சிவனருள் வேண்டி பொய்கை புக்க பெண்கள் மார்கழி வைகறையில் பாடியது திருவெம்பாவை. அதே மார்கழியில் ஊர் செழிக்கவும் உலகம் தழைக்கவும் நல்ல கணவன் தங்களுக்கு வாய்க்கவும் பாடப்பெற்றது திருப்பாவை. பதிகங்களில் ஒன்றாக முன்னதும் பாசுரங்களில் ஒன்றாகப் பின்னதும் திகழ, வசந்தராசனின் தற்பாவையோ ஆற்றல்சால் கவிஞன் ஒருவனின் நடப்பியல் சார்ந்த உள்ளக் குமுறல்களை வெளிப்படுத்துவதாக உள்ளது, தன்னுடைய இயல்பு இன்னது! தன்னைச் சார்ந்த சமுதாய இயல்பும் போக்கும்  இத்தகையன!, என் நிலை இது!. என் கடமை இது! என்று முழுமையும் தன்னுணர்ச்சி வெளிப்பாட்டின் கவிதைக் கோலமாகவே தற்பாவை அமைந்துள்ளது.

    உள்ளடக்க நுண்மை

    மேம்போக்காகத் தற்பாவை இலக்கியத்தின் முப்பது பாடல்களையும் படிப்பவர்களுக்கு அது ஒரு தற்புகழ்ச்சி இலக்கியமாகவே தோன்றக்கூடும். அத்தோற்றம் இடமாறு தோற்றப் பிழையன்று. உண்மையே. ஆனால் அதனுள்ளும் ஓர் கசப்பான உண்மை ஒளிந்திருக்கிறது என்பதுதான் இக்கட்டுரையின் சாரம். உட்பகுதியின் கசப்பே நல்ல தேனின் அடையாளம். இந்தச் சமுதாயத்தில் நல்லவர்களுக்கு உரிய அங்கீகாரம் கிடைப்பதில்லை என்பது உண்மையானால் இந்தப் பாவையின் உள்ளடக்கம் சொல்லவரும் கருத்தும் உண்மையே. சருகுகளுக்கு விழாக்கள் எடுப்பதும் மலர்கள் வருத்தத்தோடு கருகி விழுவதும் இன்றைய நிலைப்பாடு. இதனைத்தான் வசந்தராசன் இலக்கிய வடிவில் பதிவு செய்திருக்கிறார். எனவே தன்னைப் பாடுகிறார் என்பதைவிடத் தன்னையே ஒரு பாடுபொருளாக்கியிருக்கிறார் என்பதே சரியான பார்வையாகும் என்பது என் கருத்து. கருத்துக்கள் மாறுபடலாம்.

    “தலைவிற்றுக் கிரீடங்கள் வாங்கு வார்கள்!
    தலைமைகளைத் தாலாலே கழுவு வார்கள்!

    உலைத்துருத்தி மூச்சுவிட்டுத் திரிந்த லைந்தும்
    ஊர்க்காற்றைத் திருடிவந்து விசிறு வார்கள்!
    விலைபோன அடிமைகளாய்த் தேங்காய்ச் சூறை
    விருதுகளைப் போட்டியிட்டுப் பொறுக்கு வார்கள்!
    தலைகனத்துப் பேரறிவாய்ச் செருக்கு வார்கள்!
    தண்டுவடம் விற்றகாசில்   தருக்கு வார்கள்!

    குயில்தோப்பில் காக்கைகளாய்க் கூடு வார்கள்!
    கோட்டானை  நடுவராக்கிப் பாடு   வார்கள்!
    ஒயில்மயிலைப் புறமொதுக்கி வான்கோ ழிக்கே
    ஒய்யாரக்   கொண்டையிட்டு  வாழ்த்து வார்கள்!
    பயிர்மிதித்துக் களைகளையே  அறுத்து வெற்றுப்
    பதர்விளைத்து   மணிகளையே தூற்று  வார்கள்!
    உயிர்கொடுத்துக் காலமெலாம் உழைப்போ ருக்கோ
    ஒன்றுமில்லை என்பதையே  விருதென் பார்கள்!

    என்று வசந்தராசன் மற்றோர் இடத்தில் இலக்கிய உலகின் போலி அலங்காரங்களைச் சாடியிருப்பார். இந்தச் சாடல் போலித்தனத்தைச் சாடல். சமுதாயத்தின் நிலவும் போலித்தனம் — தனது உயர்பண்புகள் — படைப்பில் காட்டும் அசாத்திய திறன் என்னும் முக்கூட்டுப் பரிமாண முரண்பாடுகளின்  முனகல் வெளிப்பாடே தற்பாவை இலக்கியமாகும்..

    நெஞ்சை இனிக்கவைக்கும் தொடர்கள்

    சொல்! தமிழ்ச்சொல்! அதன் பண்புகள்! அது செவிக்கு இனிமையாக இருத்தல் வேண்டும். அறிவுக்குத் தெளிவு தர வேண்டும்! சொல்பவனுக்கும் கேட்பவனுக்கும் பயன்தர வேண்டும். ஆன்மாவுக்கு அமைதி தர வேண்டும். இதனைத்தான் கம்பன் ‘சீரிய கூரிய தீஞ்சொல்’ என்றான். இத்தகைய சொற்கள் தற்காலக் கவிதைகளில் அரிதா எளிதா என்பதை வாசகர்கள் நன்கு உணர்வார்கள்.

    ‘எல்லாச் சொல்லும் பொருள் குறித்தனவே’ என்றால் தொல்காப்பியம் ;நினைவுக்கு வரும். ‘யாதும் ஊரே யாவதும் கேளிர்’ என்றால் புறநானூறு நினைவுக்கு வரும். ‘பண்பெனப் படுவது பாடறிந்து ஒழுகல்’ என்றால் கலித்தொகை நினைவுக்கு வரும். ‘செம்புலப் பெயல்நீர் போல’ என்றால் குறுந்தொகை நினைவுக்கு வரும். ‘நீயலது உளரோ என் நெஞ்சமர்ந்தோரே’ என்றால் ஐங்குறுநூறு நினைவுக்கு வரும்.  “நம்மை மறந்தாரை நாம் மறக்க மாட்டேமால்” என்றால் சிலப்பதிகாரம் நினைவுக்கு வரும். ‘உண்டி கொடுத்தோர் உயிர்கொடுத்தேரே” என்றால் மணிமேகலை நினைவுக்கு வரும். ”படைபெருத்தலின் பார் சிறுத்ததோ?” என்றால் கலிங்கத்துப் பரணி நினைவுக்கு வரும். “அண்ணலும் நோக்கினாள் அவளும் நோக்கினாள்” என்றால் கம்பன் நினைவுக்கு வருவான். ‘மன்னர் பெருமை மடையர் அறிவரோ?” என்றால் நளவெண்பா நினைவுக்கு வரும். “தென்னாடுடைய சிவனே போற்றி! எந்நாட்டவர்க்கும் இறைவா போற்றி!” என்றால் திருவாசகம் நினைவுக்கு வரும். “நாமார்க்கும் குடியல்லோம் நமனை அஞ்சோம்” என்றால் அங்கே அப்பர் நினைவுக்கு வருவார். “மண்ணில் நல்ல வண்ணம் வாழலாம்” என்றால் சம்பந்தர் சொந்தம் கொண்டாடுவார். “வாடிய பயிரைக் கண்டபோதெல்லாம் வாடினேன்” என்றால் வள்ளலார் நினைவுக்கு வருவார். “ஐயே மெத்தக் கடினம்” என்றால் கோபாலகிருஷ்ண பாரதி நினைவுக்கு வருவார். “வாழிய செந்தமிழ்! வாழ்க நற்றமிழர்” என்றால்  என்றால் மகாகவி நினைவுக்கு வருவார். “எங்கள் வாழ்வும் எங்கள் வளமும் மங்காத தமிழென்று சங்கே முழங்கு” என்றால் பாவேந்தர் நினைவுக்கு வருவார். ‘ஆரம்பமாவது பெண்ணுக்குள்ளே அவன் ஆடி அடங்குவது மண்ணுக்குள்ளே” என்றால் பட்டுக் கோடடை நிழலாடுவார். “ஆடி அடங்கும் வாழ்க்கையடா” என்றால் சுரதா நினைவுக்கு வருவார். “போற்றுபவர் போற்றட்டும்” என்றால் கண்ணதாசன் நினைவுக்கு வருவார். “நாங்கள நிர்வாணத்தை விற்பனை செய்கிறோம் ஆடைவாங்குவதற்காக” என்றால் காமராசன் நினைவுக்கு வருவார். “வரஙகளே சாபங்களானால் தவங்கள் எதற்கு?” என்றால் அப்துல் ரகுமான் நினைவுக்கு வருவார். “தெருவோரச் சாக்கடையில் வருமா தெப்பம்?” என்றால் மீரா நினைவுக்கு வருவார் ‘அரளிப்பூ அழுகிற’ போதேல்லாம் மேத்தாவின் நினைவு வரும்.. இன்னும் எவ்வளவோ? கவிதை வரிகள் கவிஞர்களுக்கு அடையாளங்கள். விருதுகள் அல்ல. பரிந்துரை இருந்தால் விருதுகளை யார் வேண்டுமானாலும் வாங்கலாம். கவிதைகளைக் கடன் வாங்க முடியாது. வசந்தராசன் கவிதைகளுக்கு உயிரோட்டம் அவரது கற்பனையும் உருவகங்களும் என்றால் பயன்படுத்தும் தொடர்கள் அவற்றின் காலங்கடந்த நிலைப்பேற்றை அளித்திருக்கின்றன என்பது என் கருத்து. தன்னிரக்கம் இழையோடும் தற்பாவையில் தொடர்கள் தரும் இன்பம் தனித்துவமாக உணரப்படலாம். தன்னையே பாடுபொருளாக்கிய புதுமையின் ஓர் விரிவுரையாகவே தற்பாவையில் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கும் தொடர்களும் விளஙகுகின்றன.

    நாராகிப்  பூக்களையே நாளும் இணைக்கின்ற பேராளன்

    “சொற்கேட்டல் இன்பம் செவிக்கு” என்பது வள்ளுவம். அழகு சொற்கள்! அழகியல் ;இழையும் சொற்கள்! இவை தற்பாவையின் பொலிவினைக் கூட்டுகின்றன. தண்மை குறையாத தமிழ்த் தொடர்கள் தற்பாவையைத் திருவம்மானையோடு ஒப்பு நோக்க வைக்கின்றன.

    “நாராகிப் பூக்களையே நாளும் இணைக்கின்ற பேராளன் “

    மேம்போக்காகத் தற்பாவையைப் படிக்கின்ற அன்பர்கள் ஒரு தற்பெருமையின் படப்பிடிப்பாகக் கருதக்கூடும். ஆனால் தொடக்கத்திலேயே தன்னை நாராகக் காட்டி அறிமுகப்படுத்திக் கொள்ளும் அடங்கிக் கிடக்கும் அடக்க உணர்வைக் காணமுடிகிறது. பூவோடு சேர்ந்த நாறும் மணக்கும் என்பது உலகியல். இங்கே இவர் தன்னை நாராக்கிக் கொள்கிறார்.

    “மின்னல் வரியெடுத்து மேக இடியெழுதித்
    தன்னம்பிக் கையினால் தானே சுயம்புலிங்க
    மன்னும் கவிநெய்யும் மாண்புகளைக் கற்றவர்தான்”

    ஒரு கவிதையை முதல் முறை படிக்கும் போதே அது கோக்கப்பட்டதா? குமுறி விழுந்ததா? குழைந்து நழுவியதா என்பதை அறிந்து கொள்ள முடியம். தற்பாவை இலக்கியம் முழுவதும் அழகியல் குழைந்து விழுந்ததாகவே அமைந்திருக்கிறது. திறனாய்வாளர் பார்வையில் இதன் அளவு முன் பின்னாகலாம். .செல்போனையும எறவாணத்தையும் மாறிமாறி பார்த்துக் கொண்டே எழுதப்படுகிற கவிதைகளை (?) அவையே அடையாளம் காட்டிவிடும். வசந்தராசனின் சீர்களும் தொடை விகற்பங்களும் அவை இயல்பானவை என்பதைச் சொல்லாமலே சொல்லிவிடுகின்றன.

    பொழிப்பால் பூரித்து நிற்கும் தற்பாவை

    தொடைவிகற்பங்களில் பொழிப்புக்குத் தலையிடம் உண்டு. ‘எகனை மொகனை’ என்னும் வழக்கில் ‘மொகனை’ என்பது மோனை. ‘எகனை’ என்பது ‘எதுகை’. இந்த எதுகையும்  மோனையும் பொழிப்பாக அமைந்திருந்தால் படிக்கின்றவர்கள் கொடுத்து வைத்தவர்கள். தமிழ்க்கவிதைகளில் தொண்ணூறு விழுக்காட்டுத் தொடர்கள் பொழிப்பைத் தோரணமாகக் கொண்டவை புதுக்கவிதைகள் உட்பட.

    சீர்த்தகுடி  மக்கள்தம் சிந்தையினைத் தூரெடுத்துப்
    பார்த்து மகிழ்ந்தவனாம்!

    ‘சீரத்த குடி’ என்பதை சிந்தையினைத் தூரெடுத்து என்பதோடு கூட்டியுரைப்பின் விளையும் இன்பம் கொள்ளையோ கொள்கை! இந்தத் தொடரில் மட்டுமன்று

    “கன்னல் கவிமொழியன் கற்கண்டுச் சொல்லழகன்
    தீபத் திரிதாங்கித்  தித்திப்பு ஒளி விதைக்க”

    “ஆர்க்கும் அருவியின் ஆனந்த நாட்டியம்”

    என்றெல்லாம் கூழையால் கும்மியடிக்கும் பேரழகைக் காணமுடிகிறது.  இலக்கியத்தின் தலையாய நோக்கம் இன்புறுத்துவது. கன்னியோடு ஒத்த இன்பம அது. ‘கன்னி வேண்டுமா? கவிதை வேண்டுமா?” என்று கேட்பதைக் காணலாம். தற்போது கன்னியும் வேண்டாம் கவிதையும் வேண்டாம் என்று நாம் வெறுப்பதற்குக் காரணம் இரண்டும் அளவுக்கு மீறிய ஒப்பனை செய்து கொள்வதுதான். கவிதையின் சொல்லின்பம் பெரும்பாலும் தொடைவிகற்பங்களால் ஆவது. அவற்றுள்ளும் எதுகை மோனைகளால் நிலைபெறுவது. அவையும் பொழிப்பால் அமைகிறபோது சொல்லவொணா இன்பம்.! ‘எத்தனை கோடி இன்பம் வைத்தாய் இறைவா! என்னும் மகாகவியும் மோனைக்கு வாழ்க்கைப்பட்டிருக்கிறான். ‘எங்கள் வாழ்வும் எங்கள் வளமும்  மங்காத தமிழென்று சங்கே முழங்கு” எனப் பாவேந்தர்  எதுகைக்கு வாழ்க்கைப்பட்டிருக்கிறார். கவிஞனும் கவிதையும் ஒருவருக்கொருவர் வாழ்க்கைப்பட வேண்டும். அவர்கள் கவிஞர்கள். அவர்களையொத்த கவிஞன் வசந்தராசன்.

    “தேள்கொடுக்குச் சொற்களெலாம் தேடி அணைத்தாலும்
    வாள்கொண்டு காலமது  வாழ்நாள் அறுத்தாலும்
    வேள்தமிழ னாயிருந்து வெற்றி படைப்போன்”

    வசந்தராசனின் பெருமையை எடுத்தோதுவது இக்கட்டுரையின் நோக்கமன்று. சொற்கள் விழுகின்ற போது அனுபவிக்கும் சுகத்தை எடுத்துகாட்டுவதே என் நோக்கம்.

    ““நடைவண்டிப் பாவலர்க்கும் நங்கூர மாயிருந்து
    தடையில்லா நம்பிக்கைத்  தந்து தமிழ்வளர்க்கக்
    கடையாணி யாயிருந்து காலம்  பதிந்துகொள
    விடையாற்றி வைத்த”

    வசந்தராசனைப் பாடுவது நமது நோக்கமன்று.

    “பண்ணைத் தமிழ்ச்சங்கம் பாட்டுத் திறமுடையார்
    விண்ணை அளக்கின்ற  வித்தை அறியவைத்த
    கண்ணைத் திறக்கின்ற காலத்தின் தாழ்க்கோலாய்
    வண்ணம் கொடுத்த

    வசந்தராசனைப் பாடுவது நமது நோக்கமன்று கவிதை கட்புலனுக்கானது அன்று செவிப்புலனுக்கானது. “கேட்டால்தான் கிறுகிறுத்துப் போகலாம்” செவியடைத்துப் போனவர்களுக்குக் கொஞ்சம் சிரமம்தான். பலரும் தங்களுக்குத் தாங்களே செவிடாகிவிடுகிறார்கள். முகநூல் கவிஞர்களில் நான் எந்தக் கவிதையையும் பொறுக்கி எடுப்பதில்லை. “என்னைப்பார்” என என்னைச் சீண்டும் கவிதைகளையே என் சிந்தனையுள் வைக்கின்றேன். அந்தக் கவிதைகளில் பெரும்பாலனவை வசந்தராசனுடையனவாக இருப்பது காலம் என்மேல் செலுத்துகின்ற கவிதைக் கருணை! எண்ணிப் பாரக்க முடியாத சொல்லாட்சிகளுக்குச் சொந்தக்காரன் வசந்தராசன்! விருதுகளும் பரிசுகளும் தங்கள் தகுதிகளை மறுபரிசீலனை செய்து கொள்ளும் நிர்ப்பந்தத்தை உண்டாக்குவன அன்னார் கவிதைகள்

    ஒன்றல்ல இரண்டல்ல தம்பி!

    ஒருவரைப் பாராட்டுகிறபோது அவர் பெருமைகளை நிரல்படுத்திக் காட்டுவது தமிழ்க்கவிதையின் கட்டுமான மரபுகளில் ஒன்று. இதற்குச் சிந்தனை ஆழமும் சொற்களஞ்சியப் பெருக்கமும் வேண்டும். புதுக்கவிதை என்ற பெயரில் ‘நீ” என்னும் ஒரு எழுத்தைச் சீராகக் கொள்ளும் இரக்கத்திற்குரியவர்களுக்கு இது புரியாது. தெரியாது. “கொல்லான் புலாலை மறுத்தானைக் கைகூப்பி எல்லா உயிரும் தொழும்” (260) என்பது திருக்குறள். இது “ஓருயிரையும் கொல்லாதவனுமாய் புலாலையும் உண்ணாதவனை கைகுவித்து எல்லா உயிரும் தொழும்” என்பது இதன் பொருள். இந்தப் பாட்டின் அதிகாரம் புலால் ;மறுத்தல் . கொல்லாமை என்னும் அதிகாரம் இதற்குப் பின்னே வருவது. திருவள்ளுவர் இரண்டு அறங்களையும் இணைத்து ஓரறமாகக்காட்டுகிறார். அதாவது தானே கொன்று தானே தின்னுதல் பிறர் கொன்றதைத் தான் தின்னுதல் தான் தின்னாமல் கொன்று பிறர்க்குக் கொடுத்தல் என்னும் இந்த மூன்றும் ஒரே அறம். ‘கொல்லாமை மட்டும் அறமன்று, புலால் உண்ணாமையும் அத்துடன் இணைந்தால்தான் அதற்குப் பெருமை. மானுடப் பண்புகளும் அப்படித்தான். நற்பண்புகளின் கலவையே ஒருவனை நல்லவனாக்கும் அன்றி தனித்து நிற்கும் ஒரு பண்பால் ஒருவன் நல்லவன் ஆகிவிட முடியாது.  இது இறைவனுக்கும் பொருந்தும். கடவுள் வாழ்த்தில் இறைவனின் பல பண்புகளைத் தொகுத்துக் கூறும் வள்ளுவத்தை நோக்குக. ‘எண்குணமும்’ இருந்தால்தான் இறைவன்.

    “பெரியவனை மாயவனைப் பேருலக மெலாம்
    விரிகமல உந்தியுடை விண்ணவனைக் கண்ணும்
    திருவடியும் கையும் திருவாயும் செய்ய
    கரியவனைக் காணாத கண்ணென்ன கண்ணே?
    கண்ணிமைத்துக் காண்பார்தம் கண்ணென்ண கண்ணே;?

    என்னும் ஆய்ச்சியர் குரவையுள் ஐந்துக்கும் மேற்பட்ட இறைப்பண்புகளை அடிகள் தொகுத்துச் சுட்டுவது காணலாம். மணிவாசகப்பெருமான் தாம் பாடிய திருவமமானை எனனும் மகளிர் விளையாட்டுள்

    “விண்ணாளும் தேவர்க்கும் மேலான வேதியனை
    மண்ணாளும் மன்னவர்க்கு மாண்பாகி நின்றானை
    தண்ணார் த்மிழளிக்கும் தண்பாண்டி நாட்டானைப்
    பெண்ணாளும் பாகனைப் பேணும் பெருந்துறையிற்
    கண்ணார் கழல்காட்டி நாயேனை ஆட்கொண்ட
    அண்ணா மலையானைப் பாடுதுங்கான் அம்மானை”

    என்று பாடுவதைக் காணலாம்

    “கற்றானைக் கங்கைவார் சடையான் றன்னைக்
    காவிரிசூழ் வலஞ்சுழியுங் கருதி னானை
    அற்றார்க்கும் அலந்தார்க்கும் அருள்செய் வானை
    ஆரூரும் புகுவானை அறிந்தோ மன்றே!
    மற்றாருந் தன்னொப்பா ரில்லா தானை
    வானவர்க ளெப்பொழுதும் வணங்கி யேத்தப்
    பெற்றானைப் பெரும்பற்றப் புலியூ ரானைப்
    பேசாத நாளெல்லாம் பிறவா நாளே.

    என்னும் திருத்தாண்டகத்தில் எட்டுவகையான சிறப்புக்களை அப்பர் பெருமான் தொகுத்துக் காட்டியிருக்கிறார்.

    “சேந்தனைக் கந்தனைச் செங்கோட்டு வெற்பனை செஞ்சுடர்வேல்
    வேந்தனைச் செந்தமிழ் நூல் விரித்தோனை விளங்குவள்ளி
    காந்தனைக் கந்தக் கடம்பனைக் கார்மயில் வாகனனைச்
    சாந்துணைப் போதும் மறவாதவர்க்கு ஒரு தாழ்வில்லையே

    என்பது அருணகிரியார் முருகப் பெருமானின் பெருமைகளையும் பண்புகளையும் தொகுத்துச் சுட்டிய அலங்காரம். இது ஒரு நெடிய கவிதைக் கட்டுமான மரபு. இந்த மரபு வழியாகப் பின்னப்பட்டிருக்கும் பாவைகள் தற்பாவையில் ஏராளம்! ஏராளம்!

    “கொள்கை வழுவானை க் கோட்டை மீறானை
    வெள்ளை மனத்தானை வேளிர் குணத்தானை
    அள்ளி அணைக்கின்ற ஆழ்மனத்து அன்பானைத்
    துள்ளி  வருகின்ற   தூய்மனத்து ஊற்றானை
    கொள்ளும் வகையறிந்து கோலோச்சும்  நெஞ்சானை”

    எனப் பாட்டுடைத் தலைவனாகிய தன்னை வசந்தராசன் படம்பிடித்துக் காடடுகிறார். இங்கே காட்டப்பட்டுள்ள கவிதை வரிகளுள் எத்தனை வரிகள் தற்பாவை ஆசிரியருக்குத் தெரியும் என்று எனக்குத் தெரியாது. அவர் எழுதுகிறார். நான் படிக்கிறேன். என் நினைவுகளுக்குள் இந்த வரிகள் வருகின்றன. அந்த வரிகள நிழலாட இந்த வரிகள் துணை செய்கின்றன. அவ்வளவுதான். இதுதான் மரபு. இதுதான் மரபுக்கவிதை. மரபு என்றால் படிதல் என்று பொருள், மணற்படிவுகள் போல!

    “ஆவேந்து பால்மனத்தான்! அல்லிவட்டப் பூமனத்தான்!
    சேயேந்தும் தாய்மனத்தான்! சென்னி கனக்காத
    சேவேந்து  செந்தமிழான்! செப்புகனிச் சொல்லாளன்!”

    இந்த அடிகளில் சொல்லப்பட்டிருக்கின்ற பண்பின் தொகுப்புக்கள் ஒப்பீட்டுப் பொருளில் அல்ல என்பதை வாசகர்கள் கவனிக்க வேண்டும். தன் இயல்பை அவர் குறிப்பிட்டுக் காடடுகிறார். ‘இவரைவிட பால்மனத்தன்’ என்றோ ‘இன்னாரைவிட பூமனத்தான்’ என்றோ அவரைவிட ‘தாய்மனத்தான்’ என்றோ இவரைப்போல தலைக்கனக்காதவன் என்றோ அவர் பாடவில்லை

    தட்டுப்பாடு இல்லாத தாய்மடி ஆனவன்

    கவிதையை ரசிப்பது என்பது கவிஞனின் ஆன்மாவைத் தேடும் முயற்சி. இந்த உண்மையை அறியாமல் கவிதைகளையோ ஏனைய படைப்புக்களையோ படிப்பதில் எந்தப் பயனும் விளையப்போவதில்லை. இலக்கியத்தின் உச்சபட்ச நோக்கம் மானுட மேன்மையே!. ஆதலின் எத்தகைய படைப்பானாலும் படைப்பாளன் எந்த நோக்கத்திற்காக அதனைப் படைக்கிறான் என்பதை அறியும் முயற்சி வேண்டும். ‘பொன்னகரம்’ சிறுகதையில் சித்த்ரிக்கப்பட்ட அம்மாளு பாத்திரம் சமுதாயத்தின் அடையாளம் அன்று. ஆனால் அவளைச் சித்திரித்ததன் மூலம் அவளையொத்தவர்கள் தள்ளுபடி வாழ்க்கை வாழ வேண்டியதில்லை என்பதுதான் புதுமைப்பித்தனின் கருத்து, காரணம் அம்மாளுவின் செய்கை வறுமை பற்றியது! அதே ஒழுக்கக் கேடு சமுதாயத்தின் மேல்தட்டில் நாகரிகமாகக் கொண்டாடப் படுகிறது என்பதை அவர் சொல்லாமல் சொல்லிவிடுகிறார். கவிஞர் வசந்தராசன் தான் மட்டும் கவிஞராக இருப்பதில் சமரசம் செய்து கொள்ளாதவர். சமாதானம் அடையாதவர். தன்னையொத்த கவிஞர் பிறரையும் அரவணைக்கும் அன்புள்ளம் கொண்டவர். வந்தவர்களையே வரவேற்கத் தயங்கும் போலிச் சமுதாயத்தில் தேடிச் சென்று வரவேற்கும்  உள்ளம் அவர்க்கு இயல்பாகவே அமைந்தது.

    “மொட்டுக்  கவிஞர்க்கும் மூத்த கவிஞர்க்கும்
    தொட்டிலாய்ப்  பாலமாய்த்  தோளகலம்  ஆக்கிவைத்துப்
    பட்டு அணி வித்தபடி பார்த்து  மகிழ்வதிலே
    தட்டுப்பாடு இல்லாத தாய்மடி ஆனவன்தான்
    எட்டுத் திசையும் எழுதத் துடிக்கின்ற
    கட்டுக்கோப்பான கவிமரபன்  “

    இந்த வரிகளை ஓர் அழைப்பாகத்தான் கொள்ள வேண்டும். வழிகாட்டுவோர் இன்றி பாடிநிற்கும் கவிஞர்களுக்குப் பண்ணைத் தமிழ்ச்சங்கம் ஒரு வழிகாட்டி மரமாகத் திகழ்கிறது. இயற்றலும் ஈட்டலும் காத்தலும் காத்த வகுத்தலும் ஓர் அரசுக்கு எவ்வளவு கடினமான பணியோ அதே கடினமான பணிதான் ஓர் அமைப்புக்கும். அமைப்பைத் தொடஙகுவதற்கு உணர்ச்சி போதும். ஆனால் அதனை நிலைநிறுத்துவதற்கும் செயல்படுவதற்கும் பொறுமை சகிப்புத்தன்மை முதலிய பண்புகள் இருக்க வேண்டும். இவறறுக்கு மேலாகத் தன்னலம் கருதாத தமிழ்நெஞ்சம் இருக்க வேண்டும். ‘தொட்டிலாய், பாலமாய்’ ஒருவன் தான் இருக்கிறேன் என்று பிரகடனப் படுத்துவது தற்புகழ்ச்சியாகுமா என்பதை வாசகர்கள்தான் தீர்மானிக்க வேண்டும்.

    “பாவலர்க்கே மேடை பரிசளித்துக் கீழமர்ந்து
    நாவலராய் மாற்றுகின்ற நாள்வரைக்கும் பேருழைப்பின்
    காவலனாய் நிற்கின்ற காலப் பெருவிரலான்
    ஆவலால்  மீக்கூற ஆடத் தலைகொடுத்துத்
    தூவுமழை  வாழ்த்துத் தொடரும் தோழமையான்”

    என்னும் அடிகளில் வளர்தமிழ்க் கவிஞர் படையை நடத்துகின்ற தளபதியான வசந்தராசனைக் காணமுடிகிறதே தவிர தற்பெருமை பேசுகின்ற வசந்தராசனைக் காணமுடியவில்லை. இது காணுவார் கண்ணைப் பொருத்த கருத்து. நடப்பியல் தெரிந்த எவரும் வசந்தராசனின் இந்தப் பதிவினை நன்கு உள்வாங்கிக் கொள்ள முடியும்.

    இன்றையக் கவியுலகம்

    பரிந்துரையும் படோடாபமும் பதவிச் செல்வாக்கும் பாசாங்குமே இன்றைய கவியுலகில் கவிஞர்கள், பட்டிமன்றக் குழுக்கள் பிரைவேட் லிமிடெட்டுக்களாகச் செயல்படுவதைப் போலவே தனிப்படட கவிஞர்களும் செயல்படுகிறார்கள். காரணம் இவர்கள் கவிதை எழுத ஆசைப்படுகிறார்கள். அதற்கான மூலக்கூறுகள் இல்லாமலேயே!  மக்கள் வாழ்வியலுக்காகப் பாடப்பட்ட தமிழ்க்கவிதைகளும இலக்கியங்களும் தனிப்பட்ட சிலருடைய பொருளாதாரத்தை மேம்பாடு அடைய பயன்படுத்திக் கொள்ளப்படுகின்றன அரைகுறையாக.  கவிதை நிலைமை சொல்ல வேண்டிய அவசியமே இல்லை. இங்கே யாப்பு தெரிந்தவர்களெல்லாம் மரபுக்கவிஞர்கள். தெரியாதவர்களெல்லாம் புதுக்கவிதைப் படைப்பாளர்கள். அதுவும் தெரியாதவர்கள் ஹைக்கூ கவிஞர்கள். ஜப்பான்காரன் கட்டளைக் கலித்துறை எழுதுகிறானா என்பது நமக்குத் தெரியாது. ஆனால் ;நம்மவர்கள் ஹைக்கூ எழுதுகிறார்கள். பயன்? அமிர்தாஞ்சனத்தின் விலை கூடியதுதான்! பாரசிடாமல் பற்றாக்குறை ஆனதுதான்! திறமை ஓரங்கட்டப்படுகிறது. அங்கீகாரமில்லாமல் அலுத்துக்கிடக்கிறது. இவற்றோடு தன்மானமும் சேர்ந்து கொண்டால் சொல்லவே வேண்டியதில்லை. அத்தகையதொரு கலவைதான் வசந்தராசன். பாடுபொருள் தெரிவு செய்வதில் சில குறைபாடுகளைத் தவிர கவிதையின் எந்தப் பகுதியையும் சிலிர்க்கச் செய்துவிடும் பேராற்றல் அவருடைய கவிதைகளுக்கு இயல்பாகவே உண்டு. அதனைத்தான் இந்தத் தற்பாவை இலக்கியம் முன்னெடுக்கிறது.

    “காலில்  விழுந்ததில்லை! காவலாளி யானதில்லை!
    கோல்நீட்டி  னார்முன் குரங்குபோல் தாண்டலில்லை!
    தால்நீட்டி  வேண்டலில்லை!  தார்மீக மாற்றமில்லை!
    தோல்சுருங்கி ஓயவில்லை!”

    என்னும் வரிகளில் இன்றைய கவியுலக அங்கீகாரச் சூழலைப் படம்பிடித்துக் காடடுகிறார். இதனுள் எங்கே தற்புகழ்ச்சி இருக்கிறது? காலில் விழுந்தவர்களுக்குத்தான் விருதளிக்கிறார்கள். அடிமையாக இருப்பவர்களுக்குத்தான் அனைத்தும்!  கெஞ்சிக் குழைவார்க்கே மஞ்சமும் மதிப்பும்!

    “சொட்டுமையும்  சிந்தாமல்  பேனா வாலே
    சொறிந்துவைத்தல் சொர்க்கமென  நெகிழு வார்கள்!
    பார்வைபடும்  தூரத்தில் வரிசை கட்டிப்
    பாதங்கள் தாங்குதற்கே முந்து வார்கள்!
    போர்வைகளைப் பனியிழையால் நெய்தெ டுத்துப்
    போகையிலும் வருகையிலும் போர்த்து வார்கள்!
    கூர்மதியை அடகுவைத்த   சீட்டைக்   காட்டிக்
    கும்பிடுகள் பதிவேற்றிக்  காட்டு வார்கள்!
    சீர்வரிசை  புன்னகையால் அனுப்பு வார்கள்!
    சிரம்தாழ்த்தி கையுயர்த்தி  வணங்கு வார்கள்!

    சமையலறைத்  தோழமையாய்த் திகழு வார்கள்!
    சந்தர்ப்பம் உருவாக்கிப் புகழு வார்கள்!
    இமயங்கள் இவர்முன்னால் குள்ளமென்றே!
    இளித்தபடி அவர் முன்னால் போற்று வார்கள்!
    சமயம்வரும் போதெல்லாம் அவர்கால் தொட்டுச்
    சடகோபம் போல்சுமந்து  மகிழு வார்கள்!
    நமைச்சலுக்குச் சொறிந்துவிடும் நகமாய் மாறி
    நாள்தோறும் அவரழுக்கில் முழுகு  வார்கள்!
    இவையெல்லாம் நானறியா இலக்க ணங்கள்!
    இயல்பாய்த் தன் மானமென்றன்  இலக்கி யங்கள்!”

    என்று மற்றோரிடத்தில் இவர் மனம் புழுங்கிப் பாடுவதைக் கேட்க முடிகிறது. மாதவரத்தில் தமிழக்கூடல் நடத்திவரும் வசந்தராசன் தன்னைச் சுற்றியுள்ள வட்டத்தையும் படம்பிடித்துக் காடடுகிறார்,

    “நன்றி   மறந்தார்க்கும்   நற்புகழைப்  பேர்த்தார்க்கும்
    கன்றாய்  மடிப்பால் கவிதை குடித்தார்க்கும்
    நன்று குடித்தபின்னும்  நாவால் உதைத்தார்க்கும்
    ஒன்றாய் உளத்தை  ஒதுக்கியது  யார்தோழி? “

    பாவை இலக்கியம் என்றால் அ;ழகியல் அல்லவா கோலோச்ச வேண்டும்? இங்கே எஙகே இருக்கிறது அழகியல்? பாசத்திற்கு நேசக்கரம் நீட்டிப் பரிதவிக்கும்  ஒரு வாசமலரின் வாட்டத்தையல்லவா நுகர்கிறோம்?

    இருந்தும் பயனில்லை

    என்னதான் உலகியல் தாக்கத்திற்கு ஒருவன் அசைந்து கொடுத்தாலும் அவன் உயிர்க்குணங்கள் மாறுவதில்லை. அது உயிரோடு கலந்தது, அடக்கமும் தன்மானமும் இரட்டைக் குழந்தைகள்

    “ஈர உளமிருக்கும்! ஈர்ப்புவிசை தானிருக்கும்!
    வீர நடையிருக்கும் ! வெற்றித் தமிழிருக்கும்!
    காரின் கொடைதோற்கக் கைகள் தினவிருக்கும்!
    வேரில்  வியர்த்தாலும்  உச்சிக் கனிகொடுக்கும்!
    சூரச்   செயலிருக்கும்! சுற்றிலும்  பேரிருக்கும்!
    மாரன் உருவிருக்கும்   மன்மதவில்   சொல்லிருக்கும்! “

    இருந்தென்ன பயன்?

    “விழுதுகளைத் தாங்குகின்ற வேராய் இருப்பவன்யார்?
    பழுதுகளே இலாவன்புப்  பாசக்   கடல்மனம்யார்?
    பொழுதெல்லாம் செந்தமிழ்க்காய் பாடு  படுபவன் யார்? “

    பாடியென்ன பயன்?

    “வெய்யில் மழையென் றெதுவரினும் தேங்காமல்
    மெய்யாய்த் தமிழ்ச்சங்க மேன்மை நிகழ்வுகளைத்
    தொய்வின்றி யேநடத்தும் தொண்டனவன் யார்பாவாய்? “

    நடத்தியென்ன பயன்?

    “நன்றி   மறந்தார்க்கும்   நற்புகழைப்  பேர்த்தார்க்கும்
    கன்றாய்  மடிப்பால் கவிதை குடித்தார்க்கும்
    நன்று குடித்தபின்னும்  நாவால் உதைத்தார்க்கும்
    ஒன்றாய் உளத்தை  ஒதுக்கியவன்  யார்தோழி? “

    “ஒதுக்கியென்ன பயன்? கண்ணதாசன் பாடுவான்! “

    “தொண்டுக்கென்றே அலைவான் கேலிக்கு ஆளாவான்
    கண்டுகொள்வாய் அவனை ஞானத்தங்கமே!
    அவன் கடவுளில் பாதியடி ஞானத் தங்கமே! “

    கண்ணதாசன் தான் பட்டுத் தெரிந்த அனுபவங்களைப் படர்க்கையில் பாடிய பாங்கு இது. மனிதன் என்ற அளவிலும் கவிஞன் என்ற நிலையிலும் இயன்றவரைப் பிறர் நலம் பேணும் ஒருவனுக்குக் கிடைக்க வேண்டிய அங்கீகாரம் கிடைக்காதது உண்மைதான். ஆனால் தமிழுலுகத்திற்கு அருமையான இலக்கியம் கிட்டியிருக்கிற்து. துன்பியல் இலக்கியத்தின் மூலக்கரு என்பது போல ஏமாற்றமும் மூலக்கருவாகலாம் என்பதத்தான் வசந்தராசனின் தற்பாவை காட்டுகிறதே யன்றித் தற்புகழ்ச்சியை அல்ல என்பதே இக்கட்டுரையின் சாரம்

    நிறைவுரை

    அம்மானையின் பொருண்மையைப் பாவையின் கட்டமைப்பில் பாடியிருக்கிறார் வசந்தராசன். அதே நேரத்தில் எல்லா அம்மானைகளும் வினா விடை வடிவத்தில் அமையவில்லை என்பதையும் சொல்ல வேண்டியதிருக்கிறது. சிலவற்றில் அமைந்த வினாவிடை போக்குகளை வசந்தராசன் தற்பாவையில் பயன்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறார். ஆற்றல் மிக்க கவிஞன் ஒருவனின் அந்தரங்க முனகல்களாக இந்தப் பாவைகள் கேட்கப்படுமாயின் கண்ணதாசன் கவிதைகளில் இழைவதைப்போல் ஒரு மெல்லிய சோகம் இழையோடுவதை உணரமுடியும். தற்காலக் கவியுலகம் என்பது  சிதறிக்கிடக்கின்ற முதியோர் இல்லம். புரப்பார் இல்லாத புகலிடம். வாயினால் பாடி மனத்தினால் சிந்திக்கும் செவியுணரகனிகளே கவிதைகள். இந்தத் தற்பாவை இலக்கியத்தைப்

    “பாடுகின்ற வசந்தராசன் வாயினிக்கப்,
    பதியவைக்கும் வாசகர்தம் மனம் இனிக்கத்
    தோடுசெவி மடுத்தார்கள் செவியினிக்கச்
    சொல்வார்க்கு மனம்,செவி,வாய் இனிக்கும் நாளும் ”

    என்பது இந்த எண்பது வயது கிழவனின் அனுபவம். கவிதையை அனுபவிப்பதற்கு உள்ளம் தேவை. உள்ளத்திற்கு இளமை – முதுமை பேதமில்லை. காதலுக்கும் கவிதைக்கும் பல ஒற்றுமை இருந்தாலும் ஒன்று இன்றியாமையாது. அவையிரண்டும் உள்ளத்தோடு உள்ளமாய் கரைய வேண்டும். அந்தக் கரைசல் நிறைவுற்ற கரைசலாக இருந்தால்தான் இரண்டும் மணக்கும். ஒரு காலத்தில் ஒருத்தியுடன் நான் கொண்டிருந்த காதல் நிறைவற்ற கரைசலாகப் போனது. அதற்குப் பரிகாரமாக வசந்தராசன் கவிதைகளோடு ஒரு நிறைவுற்ற கரைசல் வாழ்வையே நிகழ்த்தி வருகிறேன். கன்னி கிட்டவில்லை! கவிதை கிட்டியது! இது போதாதா  எனக்கு?

    (தொடரும்)

    Share
  • திருவாசக முற்றோதல்

    திருவாசக முற்றோதல்

    முனைவர் மு. பழனியப்பன்,
    தமிழ்த்துறைத் தலைவர்
    அரசு கலை மற்றும் அறிவியல் கல்லூரி
    திருவாடானை

    மாணிக்கவாசகர் இறை அனுபவத்தில்  எழுதிய திருப்பனுவல் திருவாசகம். உலகப் பற்றுகளின் ஈர்ப்பில் சுவைத்து மகிழ்ந்து கிடக்கும் ஆன்மாக்களை, அப்பற்றில் இருந்து விடுவித்து,  சிவனைப் போற்றிட, எண்ணிட, துதித்திட, நெஞ்சமதில் ஏத்திட, அவனையே அடைந்திடச் செய்யும் அருள்வாசகம் திருவாசகம் ஆகும். திருவாசகம் மனிதர் ஒவ்வொருவரும் பாடத்தகுந்த அருள் நூல்.  குழுவாக முற்றோதல் செய்வதற்கும் உரிய நூல். ஒரே நாளில் இறைவன் கழலை இறைஞ்சிடக் கிடைத்த நன்னூல். படிப்பவரும், கேட்பவரும் பொருளோடு உணர்பவரும் முக்தி என்னும் நிறைநிலையை அடையச் செய்யும் பெருவழியைக் காட்டுவது திருவாசகம் ஆகும்.

    திருவாசக முற்றோதலை முதலில் நிகழ்த்தியவர் மாணிக்கவாசகரே!

    மாணிக்கவாசகர் தாம் இருந்த இடங்களின் சூழுலுக்கு ஏற்ப, பற்பல பாடல்களை அவ்வப்போது பாடி உருகுகிறார்.  அவர் பாடிய பாடல்கள் அனைத்தையும் ஒருசேர சொல்ல, கேட்க ஒரு வாய்ப்பும் அமைகிறது. மாணிக்கவாசகர் சிதம்பரத்தில் இருந்தபோது, அந்தணர் ஒருவர் அவரிடத்தில் வந்து அவர் பாடிய அத்தனைப் பாடல்களையும் பாடச் சொல்லிக் கேட்கிறார். அவரின் வேண்டுகோளுக்கு இணங்க மாணிக்கவாசகர் தாம் பாடிய பாடல்களைப் பாடுகிறார். அவற்றைக் கேட்டு அவ்வந்தணர் ஓலைச்சுவடிகளில் எழுதிக் கொள்கிறார்.

    திருவாசகத்தை மாணிக்கவாசகர் சொல்லச் சொல்ல எழுதிக்  கொண்ட அந்த அந்தணர் ”பாவை பாடிய வாயால் கோவை பாடுக” என்று  கேட்கிறார்   மாணிக்கவாசகர் அப்போது புதிதாக திருக்கோவையார் பாடுகிறார். அதனையும் அந்தணர் எழுதிக் கொண்டார். பின்பு அவர் மறைந்து போனார். எங்கு தேடியும் அவர் கிடைக்கவில்லை. அடுத்த நாள், அந்த ஓலைச் சுவடிகள் அனைத்தும் தில்லைச் சிற்றம்பலத்தில்  நடராசப் பெருமான் சன்னதியின் திருப்படியில் இருப்பதை  தில்லை வாழ் அந்தணர்கள் கண்டனர்.  சிற்றம்பலமுடையான் திருவடியில் ஒரு சுவடி உள்ளது என்று அனைவருக்கும் அவ்வதிசயத்தைச் சொல்லினர். அனைவரும் பார்த்திருக்க ஓலைகள் பிரித்துப் படிக்கப்பெற்றன.  அவ்வோலையின் நிறைவில் ”திருவாதவூரார் சொற்படி திருச்சிற்றம்பலமுடையான்” என்று  ஒப்பம் இடப்பெற்று ஓலைச்சுவடிகள் நிறைவு செய்யப்பெற்றிருந்தன.

    திருவாதவூரரைக் கண்டடைந்து, இச்செய்தியைத் தில்லை வாழ் அந்தணர்கள் தெரிவித்தனர். அவரும் கோயில் வர இச்சுவடிப் பாடல்கள் உணர்த்தும் பொருள் யாது என்று கேட்டனர். அதற்கு மாணிக்கவாசக சுவாமிகள்  இப்பாடல்கள் அனைத்திற்கும் பொருள் ஆடல் கூத்த பிரானாகிய நடராசப் பெருமானே” எனக் காட்டினார்.  திருவாசகத்தின் பொருள் நடராசப் பெருமான் என்பது அறியத்தக்கது.

    மேலும் சில நாள்களில் இவ்வோலைச் சுவடிகள் யாது காரணத்தாலோ தில்லையில் உள்ள நீர்நிலை ஒன்றில் இடப்பெற்று அவை அம்பலத்தாடியார் மடத்து அன்பர்களிடத்தில் கிடைத்தது. அவர்கள் அங்கு வைத்து அச்சுவடிகளைப் பாராயணம் செய்து வந்தனர். அவர்களை அங்கிருக்க விடாது காலச் சூழல் விரட்ட  புதுச்சேரிக்கு அவ்வோலைகட்டுடன் அவர்கள் வந்து சேர்கிறார்கள். புதுச்சேரியின் செட்டித் தெருவில் அம்பத்தடையார் மடத்தில்  திருச்சிற்றம்பலமுடையான் எழுதிய திருவாசகச் சுவடிகள் உள்ளன. இது ஒரு வரலாறு.

    இவ்வரலாற்றின் வழியாக நாம் அறிந்துகொள்ள வேண்டிய செய்தி திருவாசகம் முதன் முதலாக முற்றோதுதலாக மாணிக்கவாசகராலேயே செய்யப் பெற்றது என்பதுதான். எனவே முதல் திருவாசக முற்றோதலைத் தொடங்கியவர் மாணிக்கவாசகரே ஆகின்றார். மாணிக்க வாசகர்  சொல்லச் சொல்ல இறைவன் எழுதிய நிலையில்  அதுவே முதல் முற்றோதல் ஆகின்றது.

    திருவாசகம் ஓதும் முறை

    பன்னிரு திருமுறைகளையும் பண் அடிப்படைடியில் ஓதுவார்களே தமிழகத்தில் பாடி  வந்துள்ளனர். குறிப்பாக இராசராசன் காலத்தில்  பெருமளவில் ஓதுவார்கள் நியமிக்கப்பெற்று பன்னிரு திருமுறை ஓதும் முறைமை இருந்துள்ளது. தற்காலத்திலும் ஓதுவார்கள் உரிய பண்ணிசைப்படி திருமுறைகளை ஓதி வருகின்றனர். பஞ்ச புராணம் பாடும் நடைமுறையும் உள்ளது. பஞ்சபுராணம் என்பது  ஐந்து பாடல்களைப் பாடுதல் ஆகும். தேவாரம், திருவாசகம், திருவிசைப்பா, திருப்பல்லாண்டு, பெரியபுராணம் ஆகியவற்றில் இருந்து ஏதேனும் ஒரு பாடலை பாடும் முறைமை பஞ்ச புராணம் பாடுதல் என்றழைக்கப்படுகிறது,

    திருமுறைகளை ஓதுவார்கள் ஓதுவதில் பல நடைமுறைகள் பின்பற்றப்படுகின்றன.  திருமுறைகளைப் பாடுபவர்கள் நீராடி , தூய ஆடை உடுத்தி, திருநீறு அணிந்து  பண் அடைவுடன் இறைவன் முன் ஓதுதல் வேண்டும். சிவ தீட்சை பெற்றிருக்க வேண்டும் என்பதும் இதில் அடங்கும்.  திருமுறை ஓதத் தொடங்கும்போதும் நிறைவு செய்யும்போதும் திருச்சிற்றம்பலம் என்று  சொல்லுதல் வேண்டும். திருமுறை நூல்களுக்கு பட்டு சாத்தி அர்ச்சனை வழிபாடு முதலியன செய்து பாடுதல் வேண்டும். திருமுறை நூல்களை ஆண்டவனாகவே எண்ணுதல் வேண்டும்.

    திருவாசகத்தைப் பாடுவதற்கு பண் உறுதி செய்யப்படவில்லை.  திருவெம்பாவைப் பாடல்களை மார்கழி மாதத்தில் நாள்தோறும் பாடும் முறைமை ஓதுவார்களிடத்திலும், மக்களிடத்திலும் ஏற்பட்டன. இதுவே திருவாசக முற்றோதல் மக்களைச் சென்றடைந்ததற்கான முதல்படியாகும் மார்கழி மாதத்தில் மட்டுமே பாவை நோன்பாக திருவெம்பாவை அதிகாலையில் பாடப்படவேண்டும். மற்ற நாள்களில் திருவெம்பாவையைப் பாடும் போது  அதில் இடம்பெறும்  எம்பாவாய்   மேலும்  சைவ அமைப்புகள் குறிப்பாக  என்ற சொல்லை வெளிப்பட பாடுதல் கூடாது என்பது மரபு.

    பன்னிரு திருமுறை மன்றங்கள் போன்ற அமைப்பின திருமுறை முற்றோதலைச் செய்விக்கத் தொடங்கின.  தேவாரப் பாடல்களை எளிமையாக மக்கள் பண்ணில் பாடி வழக்கிற்குக் கொண்டுவந்தவர்  தருமபுரம் சுவாமிநாதன். இவர் பன்னிரு திருமுறைகள் அனைத்தையும்  பாடி நிலைத்தவர் ஆவார். இவர் வழியில் பன்னிரு திருமுறைகள் எளிய மக்களைச் சென்றடைந்தன. எளிய மக்களும் திருமுறைகளைப் பாராயணம் செய்ய வந்தனர்.

    மனன முறை என்றொரு முறையும் திருமுறைகளுக்கு உண்டு. மனப்பாடம் செய்தல் போல பாடல்களைப் படிக்கும் முறை. முற்றோதலில் படிக்கவும் செய்யலாம். பண்ணுடன் பாடவும் செய்யலாம். அவரவர் ராகத்திற்கு ஏற்ப இசைவித்தும் கொள்ளலாம் என்ற நடைமுறை மக்களிடத்தில் தற்போது நிகழ்ந்து வருகின்றது.

    முற்றோதல் செய்யும் முறை

    திருவாசகத்தை முற்றோதல் செய்கின்ற போது திருவாசகத்தை மட்டும் படிக்காமல் திருவாசகத்திற்கு முன்னும் பின்னுமான திருமுறைகளை இணைத்துப் பாடுதல் வேண்டும். கடவுளைத் துதிக்கும் நடைமுறைகளைச் செவ்வனே செய்து, கணபதி வணக்கம், திருவிளக்கு வணக்கம், நால்வர் துதி, சந்தானாச்சாரியர்கள் துதி, பொது விண்ணப்பம், அடியார் விண்ணப்பம்,  ஏழு திருமுறைகளில் இருந்து  ஒவ்வொரு பதிகத்திற்கும் உரிய முதல், நிறைவுப் பாடல்கள் ஆகியன பாடப்பட வேண்டும்.  இதன்பின் திருவாசகப் பகுதிகள் முழுவதும் பாடப்பட வேண்டும். அதன்பின் திருக்கோவையார், ஒன்பதாம் திருமுறை , பத்தாம் திருமுறை, பதினோராம் திருமுறை, பன்னிரண்டாம் திருமுறை ஆகியவற்றில் இருந்து  ஒரு ஒரு பாடல்கள் பாடப்பட வேண்டும். இதன்பின் இறைவிக்கான பாடல் அபிராமி அந்தாதி போன்றவற்றில் இருந்து பாடலாம். இதன்பின் திருப்புகழ் இசைக்கப்பட வேண்டும். பின் வான்முகில் வழாது பெய்க என்ற  வாழ்த்துப் பாடல் பாடப்பெற்று   அன்னம் பாலித்து, அதற்கான தேவாரம் பாடி, தீபமேற்றித் துதித்து வழிபட்டு முற்றோதலை நிறைவு செய்யவேண்டும்.

    முற்றோதலில் பங்கு பெறும் அன்பர்கள் முற்றோதலிலேயே முழுக் கவனத்துடன் செயல்பட வேண்டும். பசி, தூக்கம், ஆசை , அலைப்புறுதல் மறந்து  ஒரே நினைவாய்ப் பாட வேண்டும். கொடுப்பனவற்றை வாங்கவதற்காகவும், உண்பதற்காகவும் நேரம் கழிகையில் திருவாசகத்தின் முழுமையைப் பாட முடியாதவர்களாக ஆகிவிடுகின்றோம். எனவே அதிகாலை தொடங்கி  விரதமாக இருந்து திருவாசகம் முற்றோதலை நடத்துவது சிறப்பு.

    திருவாசகம் முற்றோதல் செய்தவர்கள்

    வள்ளல் பெருமான் திருவாசகம் முற்றோதலை தன் மணநாளில் மனைவிக்கு முன்னர் நிகழ்த்தினார் என்பது அறிந்து கொள்ளப்பட வேண்டிய முக்கியமான முற்றோதல் நிகழ்ச்சியாகும்.

    வான்கலந்த மாணிக்க வாசக! நின் வாசகத்தை
    நான்கலந்து பாடுங்கால் நற்கருப்பஞ் சாற்றினிலே
    தேன்கலந்து பால்கலந்து செழுங்கனித்தீஞ் சுவைகலந்தென்
    ஊன்கலந்து உயிர்கலந்து உவட்டாமல் இனிப்பதுவே

    என்று வள்ளல்பெருமான் தான் கலந்து திருவாசகத்தைப் பாடி மகிழ்ந்துள்ளார். கரும்புச் சாறு, தேன், பால், செழுங்கனிகள்  எல்லாவற்றின் சுவையை ஒன்றாக்கினால் எவ்வகை இனிப்பு கிடைக்குமோ அத்தகயை இனிப்பினைச் சுவைக்கத் தருவது திருவாசகம் என்கிறார் வள்ளல் பெருமான்.

    ரமண மகரிஷி தன் தாயின் நிறைவுப் பகுதியில் திருவாசகத்தைப் பாடிக் கொண்டிருந்தார். மகாவித்வான் மீனாட்சி சுந்தரம்பிள்ளையின் நிறைவுக் காலத்தில் உ.வே.சாமிநாதர் திருவாசகம் பாடிக்கொண்டிருந்தார். உ.வே.சாவின் நிறைவுக் காலத்தும் திருவாசகம் பாடப்பெற்றது. ஆன்மாவைக் கடைத்தேற்றும் வண்ணமாக அதன் நிறைவுக் கட்டத்தில் திருவாசகம் பாடப்படுவது மறுமை கொள்ள வைக்காது என்பதே இதன் உட்பொருளாகும். எனினும்  வாழ்வின் நிறைவில் பாடப்படுவது திருவாசகம் என்ற எண்ணம் தமிழகத்தில் ஒருகாலத்தில் இருந்தது. தற்போது மணிவிழா,மணவிழா, திருவிழாக்களில் திருவாசகம் முற்றோதல் இசைக்கப்படுவது அது மங்கலம் நிறைந்த நன்னூல் என்பதைக் காட்டுவதாக உள்ளது.

    தூண்டல்கள்

    திருவாசகத்தை முற்றோதல் செய்யவேண்டும் என்று மாணிக்கவாசகரே கருதியுள்ளார்.

    பாடவேண்டும் நான் போற்றி! நின்னையே
    பாடி,நைந்து நைந்து, உருகி, நெக்கு நெக்கு,
    ஆட வேண்டும், நான் போற்றி! அம்பலத்து
    ஆடும் நின் கழல், போது நாயினேன்
    கூட வேண்டும் நான், போற்றி! இப்புழுக்
    கூடு நீக்க எனைப் போற்றி! பொய்யெலாம்
    வீட வேண்டும் நான் போற்றி! வீடு தந்து
    அருளு போற்றி! நின் மெய்யர் மெய்யனே! (திருச்சதகம்  பா. எ 100)

    என்று மாணிக்கவாசகர் சிவபிரான் புகழைப் பாடி ஆடிக் கூடி வீடு பெற  விரும்புகிறார். இதனைப் படிப்போரும் கேட்போரும் பாடி ஆடி சிவனை நாடி நிற்கின்றனர்.

    திருவா சகம் இங்கு ஒருகால் ஓதிற்
    கருங்கல் மனமும் கரைந்துகக் கண்கள்
    தொடுமணற் கேணியிற் சுரந்துநீர்ப் பாய
    மெய்மயிர் பொடிப்ப விதிர்விதிர்ப் பெய்தி
    அன்பர் ஆகுநர் அன்றி
    மன்பதை உலகில் மற்றையர் இலரே

    என்று நால்வர் நான்மணி மாலையில் சிவப்பிரகாச சுவாமிகள்  திருவாசகம் படிக்கும்போது ஏற்படும் மன, உடல் மாற்றங்களைக் குறிப்பிட்டுத் திருவாசகத்தை முற்றோதல் செய்யத் தூண்டுகிறார்.  கருங்கல் மனமும் திருவாசகம் படித்தால் கேட்டால் அதன் கடினத் தன்மையில் இருந்து கரைய ஆரம்பிக்கும். மேலும்  உடலில் மயிற்கூச்சரிப்பு ஏற்பட்டு விதிர் விதிர்ப்படையும்.  இவையெல்லாம் திருவாசகத்தினால் உடலும் மனமும் பெறும் மாற்றங்களாகும்.

    திருவா சகமெனும் பெருநீர் ஒழுகி
    ஓதுவார் மனமெனும் ஒண்குளம் புகுந்து
    நாவெனு மதகில் நடந்து கேட்போர்
    செவியெனு மடையின் செவ்விதின் செல்லா
    உளமெனு நிலம்புக ஊன்றிய அன்பாம்
    வித்திற் சிவமெனு மென்முளை தோன்றி 10
    வளர்ந்து கருணை மலர்ந்து
    விளங்குறு முத்தி மெய்ப்பயன் தருமே

    என்பதும் நால்வர் நான்மணி மாலையில் இடம்பெறும் மற்றொரு பாடல் ஆகும்.  திருவாசகம் என்னும் பெரு நீர்  பாடுபவர்தம் மனம் என்னும் குளம் புகுந்து நிறைவிக்கும்.  மேலும் பாடுபவர்தம் நாக்கு என்னும் மதகில்நடந்து கேட்போர் செவிகள் எனும் மடைகளில் தேங்கி  அவர்களின் உள்ளம் என்னும் நிலத்தைச் சென்று சேரும். அதன்பின் அன்பு என்னும்  சிவ வித்தினை விதைத்து, மென் முறை வரச் செய்து கருணை என்னும் மலர் தந்து முக்தி என்னும் பயன் கனியைத் தந்து நிற்கும் என்றும் பாடுகிறார் சிவப்பிரகாசர்.

    திருவார் பெருந்துறைச் செழுமலர்க் குருந்தின்
    நிழல்வாய் உண்ட நிகரில்லா னந்தத்
    தேன்தேக் கெறியுஞ் செய்யமா ணிக்க
    வாசகன் புகன்ற மதுர வாசகம்
    யாவரும் ஓதும் இயற்கைக் காதலிற்
    பொற்கலம் நிகர்க்கும் பூசுரர் நான்மறை
    மட்கல நிகர்க்கும் மதுர வாசகம்
    ஓதின் முத்தி உறுபயன்
    வேதம் ஓதின் மெய்பயன் அறமே.

    என்ற சிவப்பிரகாசர் பாடல் யாவரும் ஓதும் இயல்பினை உடையது திருவாசகம்  என்று குறிப்பிடுகிறது. மேலும் அது மதுர வாசகம், பொன் கலம் போன்றது என்று அதன் உயர்வை அளக்கின்றது. மற்ற வாசகங்கள்  வேதம் உட்பட அனைத்தும் மண்கலம் போன்றன.  ஓதினால் முக்தி உறுதி என்றும் உரைக்கின்றது.

    இவ்வகையில் திருவாசகம் முற்றோதல் பால் பாகுபாடு இல்லாமல், தூய்மைச் சைவ நெறி உடைய அனைவரும் பாடலாம் என்று மக்கள் மையமாக திருவாசக முற்றோதல் விளங்குகிறது.  பாடுவது கடினம். படிப்பது எளிது. இனிது என்ற அடிப்படையில்  மக்கள் சங்கம் அனைத்தும் பாடும் படியான அருள் கருணை இக்காலத்தில் நமக்குத் திருவாசக முற்றோதல் மூலம் கிடைக்கின்றது. அதனை சொல்லிய பாட்டின் பொருளுணர்ந்து, நன்முறையில் செய்து முக்தி பெறுவோம்.

    Share
  • பிரபஞ்ச ரகசியங்களைக் கட்டவிழ்த்த கணித மேதை

    பிரபஞ்ச ரகசியங்களைக் கட்டவிழ்த்த கணித மேதை

    ஸ்ரீ காளீஸ்வரர்

    பிரபஞ்சத்தின் ஆயுள் காலத்தோடு ஒப்பிடும்போது, மனிதர்களும் இன்ன பிற உயிரினங்களும் வினாடிப் பொழுதில் வந்து செல்லும் வழிப்போக்கர்கள் தான். ஆனால், இந்த வழிப்போக்கர்களில் சிலர் மட்டுமே, பிரபஞ்ச வரலாற்றில் நீங்காத இடத்தை முத்திரையாய்ப் பதிவு செய்து விடுகின்றனர்.

    1887ஆம் ஆண்டு எளிமையான குடும்பத்தில் ஈரோடு மாவட்டத்தில் பிறந்த குழந்தை தான், இன்றளவும் கணித உலகம் அண்ணாந்து பார்க்கும் அளவிற்கு ஆச்சரியங்களை ஏற்படுத்திச் சென்றிருக்கிறார்.

    ஸ்ரீனிவாச ராமானுஜம் தன் 15ஆவது வயதில் Synopsis of Elementary Results in Pure and Applied Mathematics (1886- G.S.Carr) எனும் கணிதப் புத்தகத்தைப் படித்தார். அடிப்படையான கணிதச் சூத்திரங்களை மட்டுமே விளக்கப் பயன்படும் புத்தகம் என்பதால், உள்ளார்ந்த கணிதப் பார்வை (proof), மேற்கண்ட புத்தகத்தில் இடம்பெறவில்லை.

    இதனால் ராமானுஜம், தனக்கெனக் கணிதத் தேற்றங்களை உருவாக்கத் தொடங்கினார். இங்கிருந்து தான், கணித மேதையின் ஆய்வுப் பயணம், அதிகாரப்பூர்வமாய் உதயமாகிறது.

    இன்றைக்கும் கூடப் பள்ளி, கல்லூரியில் படிக்கும் மாணவர்களிடம் சென்று, உலகறிந்த கணித மேதை ஒருவரைக் குறிப்பிடுங்கள்! என்று சொன்னால் அனைத்து மாணவர்களுக்கும் பரிச்சயமான ஒரே பெயர் ஸ்ரீனிவாச ராமானுஜம் மட்டுமே.

    இந்த அளவிற்கு, கல்விச் சமூகத்தில் தன் பெயரை நாட்டி இருக்கும் ராமானுஜம், தன்னுடைய தினசரி வாழ்க்கை நடத்துவதற்குப் பணம் இல்லாமலும், கிழிந்த ஆடைகளை அணிந்துகொண்டு வேலை தேடிக்கொண்டும் இருந்தார் என்பதும் கவனிக்கத்தக்கது.

    தன்னுடைய கல்லூரிப் படிப்பைப் பச்சையப்பன் கல்லூரியில் தொடங்கிய ராமானுஜம், கணிதம் தவிர்த்த, இன்ன பிற பாடங்களில் தேர்ச்சி வாய்ப்பைப் பெற முடியவில்லை என்பது, வரலாறு கூறாத உண்மை.

    கணிதத்தின் மீது இருந்த ஆர்வத்தால், எப்போதும் கணிதம் குறித்தே சிந்தித்துக்கொண்டிருந்த ராமானுஜத்திற்குப் பின்னாளில் வாய்ப்புகளும் சீராக அமைந்தன.

    ராமானுஜம், 1910ஆம் ஆண்டு சென்னை மாகாணத்தின் துணை ஆட்சியராக இருந்த ராமசாமி ஐயரைச் சந்தித்தார்.

    பின்னாளில், இந்தச் சந்திப்புக் குறித்து நினைவுகூர்ந்த ராமசாமி ஐயர் “ஒரு இளைஞன் தன்னுடைய கைகளில் அளப்பரிய கணிதவியல் தேற்றங்களை உள்ளடக்கிய நோட்டுப் புத்தகத்தை வைத்திருந்தார். வருவாய்த் துறையில் இருந்த பற்றாக்குறைகளையும் கடந்து, அவருக்கு உதவ வேண்டும் எனும் எண்ணம் ஏற்பட்டது” எனும்படி தெரிவித்திருக்கிறார்.

    அதன் பின்பு, 1915ஆம் ஆண்டு ஸ்ரீனிவாச ராமானுஜம் இங்கிலாந்து சென்றார். அங்கே பல்வேறு கணிதவியல் ஆராய்ச்சிகளை மேற்கொண்டார். சிறந்த கணித மேதையான ஜி.ஹெச்.ஹார்டி அவர்களுடன் நட்பு பாராட்டினார். இவை அனைத்துமே வரலாற்றின் பக்கங்களில் ஆவணப்படுத்தப்பட்டுள்ளன.

    ராமானுஜத்தின் வரலாற்றில், மேலும் ஒரு முக்கிய நிகழ்வாகக் கருதப்படுவது, வாகனப் பதிவு எண்:1729.

    காச நோயால் பாதிக்கப்பட்டு, இங்கிலாந்து மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டு இருந்த ராமானுஜத்தை நலம் விசாரிக்கச் சென்ற ஜி ஹெச் ஹார்டி, பின்னாளில் பகிர்ந்துகொண்ட சுவாரசியமான நிகழ்வு தான் இது.

    “ராமானுஜத்தைப் பார்ப்பதற்காக மருத்துவமனைக்குச் சென்று இருந்தேன். அவரது உடல்நிலை குறித்து நலம் விசாரித்தேன்! அவரோ, கணிதவியல் தேற்றங்கள் குறித்தே அப்போதும் பேசிக்கொண்டிருந்தார். அப்பொழுது, நான் பயணித்து வந்த டாக்ஸி காரின் பதிவு எண் 1729 என்று தெரிவித்தேன். உடனே ராமானுஜம் இந்த எண்ணில் இருக்கும் விசேஷம் உங்களுக்குத் தெரியுமா என்று என்னிடம் கேட்டார்.

    வழக்கம் போல இருக்கக் கூடிய ஒரு சாதாரண 4 இலக்கு எண் தான் என ராமானுஜத்திடம் சொன்னேன்.
    ஆனால் அதற்கு ராமானுஜம் அளித்த விளக்கம் என்னை ஆச்சரியத்தில் ஆழ்த்தியது. இதை இரு வெவ்வேறு வழிகளில் இரு கனங்களின் கூட்டுத் தொகையாக எழுதலாம் என்றார். அதற்கான வழிமுறையினையும் உடனுக்குடன் எடுத்துரைத்தார் (12^3 + 1^3 = 1729)”

    காச நோயின் தீவிரம் அதிகமானது. ராமானுஜத்தின் உடல்நிலை மெல்ல மெல்ல நலிவுறத் தொடங்கியது. பிரபஞ்ச வரலாற்றில், அதன் ரகசியங்களைக் கட்டவிழ்த்து விடக் கூடிய ஆற்றல் படைத்த கணித உலகின் மேதை, தன்னுடைய பணிகளைப் பாதியில் விட்டபடியே, ஏப்ரல் 26ஆம் தேதி 1920ஆம் ஆண்டு பிரபஞ்ச ஆற்றலோடு கலந்தார்.

    ராமானுஜம் நிறைவு செய்யாமல் வைத்திருந்த கணிதத் தேற்றங்களை, பின்னாளில் உலகின் ஆகச் சிறந்த கணித நிபுணர்களும் நிரூபிக்க முயன்றனர். இன்னும் கூட, சில தேற்றங்களை நிரூபிக்கும் முயற்சியைத் தொடர்கின்றனர்.

    மனிதன், தன்னுடைய வாழ்நாளில் ஏற்படுத்தக் கூடிய தாக்கத்தின் ஒட்டுமொத்த வடிவம்தான் சீனிவாச ராமானுஜம். அவர் கணித மேதை மட்டுமில்லை, இந்தப் பிரபஞ்சம் நமக்குப் பரிசளித்த மாற்றுச் சிந்தனைவாதி.

    கணித மேதை ராமானுஜத்தின் பிறந்த நாள், 2012ஆம் ஆண்டு முதல், தேசிய கணித தினமாகக் கொண்டாடப்படுகிறது. இதற்கான அறிவிப்பை, அப்போதைய இந்திய பிரதமர் மன்மோகன் சிங் வெளியிட்டார்.

    பிரபஞ்ச கணித மேதை சீனிவாச ராமானுஜம் உதயமாகி, இன்றோடு 137 ஆண்டுகள் நிறைவடைகின்றன. அவரது புகழ் என்றும் ஓங்கி நிலைத்திருக்கும்.

     

    கட்டுரையாளர்:-
    ஸ்ரீ காளீஸ்வரர்,
    இளங்கலை இயற்பியல் மாணவர்,
    நாகர்கோவில் -02.
    தொடர்புக்கு : srikaleeswarar@myyahoo.com

    Share
  • அதிர்ச்சியில் ஆழ்த்திய அஷ்வின் ஓய்வு

    அதிர்ச்சியில் ஆழ்த்திய அஷ்வின் ஓய்வு

    ஸ்ரீ காளீஸ்வரர்

    2013ஆம் ஆண்டு கிரிக்கெட் உலகின் ஜாம்பவான் என அழைக்கப்பட்ட, சச்சின் டெண்டுல்கர், சர்வதேச கிரிக்கெட் போட்டிகளில் இருந்து ஓய்வு பெறுவதாக அறிவித்தார். மேற்கிந்திய தீவுகள் அணி உடனான, இரண்டு டெஸ்ட் போட்டிகள் கொண்ட தொடரில் இறுதியாகப் பங்கேற்று இருந்தார் சச்சின் டெண்டுல்கர்.

    முதலாவது டெஸ்ட் போட்டியில், இந்திய அணி அதிகப்படியான விக்கெட்டுகளை இழந்து தடுமாறிக் கொண்டிருந்தபோது, யாரும் எதிர்பார்க்காத வகையில் சுழற்பந்து வீச்சாளரான அஸ்வின் அந்தப் போட்டியில் சதம் விளாசினார்.

    அன்று முதல் தான், அஷ்வின் எனும் கிரிக்கெட் வீரரின் மானசீக ரசிகனாக மாறினேன். ரவிசந்திரன் அஷ்வின், களத்தில் எப்போதும் ஆக்ரோஷமான விளையாட்டு வீரராகவே நின்றார்.

    2014ஆம் ஆண்டு, இந்தியா – நியூசிலாந்து அணிகளுக்கு இடையேயான ஐந்து ஒருநாள் போட்டிகள் கொண்ட தொடரின் மூன்றாவது ஒருநாள் போட்டி, நியூசிலாந்தில் நடைபெற்றது.

    முதலில் நடந்த இரண்டு போட்டிகளிலும் இந்திய அணி தோல்வியைத் தழுவி இருந்ததால், இந்தப் போட்டியில் வெற்றி பெற்றால் தான் தொடரைக் கைப்பற்றும் வாய்ப்பைத் தக்கவைக்க முடியும் எனும் நிலையும் இருந்தது.

    ஐந்து விக்கெட்டுகளுக்கு மேல் இழந்துவிட்ட நிலையில், களத்தில் இருந்தது அஸ்வினும் ரவீந்திர ஜடேஜாவும் தான்.

    யாரும் எதிர்பார்க்காத வகையில் அன்றைய போட்டியில் சிறப்பாக விளையாடிய அஷ்வின்,  65 ரன்கள் விளாசி இருந்தார். இறுதியில், ஜடேஜாவின் முயற்சியால் அந்தப் போட்டி சமநிலையில் (tie) முடிந்தது.

    அந்தப் போட்டியைத் தொலைக்காட்சியில் பார்த்துக்கொண்டிருந்த எனக்கு அப்பொழுது வெறும் பத்து வயது தான்.

    இந்தியா போன்ற பரந்து விரிந்து 140 கோடி மக்களைத் தன்னகத்தே கொண்டிருக்கும் ஒரு தேசத்தில், இந்தியக் கிரிக்கெட் அணியில் 11 வீரர்கள் மட்டுமே களத்தில் இடம் பெற முடியும்.

    அதிலும், தமிழ்நாட்டில் இருந்து இந்திய கிரிக்கெட் அணியில் நீடித்த இடம் பிடித்த வீரர்கள் மிக மிகச் சிலரே. கிருஷ்ணமாச்சாரி ஸ்ரீகாந்த் போன்ற வீரர்களுக்குப் பிறகு, தமிழகத்தைச் சேர்ந்த சிறந்த இந்திய கிரிக்கெட் வீரராக அஷ்வின் புகழ் பெற்றார்.

    540க்கும் அதிகமான விக்கெட்டுகளை வீழ்த்தி, சர்வதேச டெஸ்ட் கிரிக்கெட் போட்டிகளில் அதிக விக்கெட்டுகளை வீழ்த்திய ஏழாவது வீரர் என்னும் சாதனையோடு தன்னுடைய ஓய்வு முடிவை, 2024 டிசம்பர் 18ஆம் தேதி அறிவித்திருக்கிறார். இன்னும் சில ஆண்டுகள் விளையாடுவார் என எதிர்பார்த்திருந்த நிலையில், ஷ்வின் ஓய்வு அறிவிப்பு, கிரிக்கெட் ரசிகர்களை அதிர்ச்சியில் ஆழ்த்தியுள்ளது.

    கிரிக்கெட்டில் சச்சின் டெண்டுல்கரும், மகேந்திர சிங் தோனியும் மட்டும் கொண்டாடப்பட வேண்டியவர்கள் இல்லை. கிரிக்கெட் விளையாட்டு என்பதையும் கடந்து, இந்திய ரசிகர்களின் உணர்வாகவே மாறி இருக்கிறது. இந்த உணர்வுப்பூர்வமான பந்தத்தின் வரலாற்றில், நிச்சயமாக அஷ்வின் நீடித்திருப்பார்! நிலைத்திருப்பார்!

    Share
  • இலங்கை அரச சாகித்திய இலக்கிய விருது பெற்ற அபராஜிதன் நாவல்

    இலங்கை அரச சாகித்திய இலக்கிய விருது பெற்ற அபராஜிதன் நாவல்

    2024 ஆம் ஆண்டுக்கான இலங்கையின் உயரிய இலக்கிய விருதான ‘இலங்கை அரச சாகித்திய இலக்கிய விருது’ விழா 27.11.2024 அன்று கொழும்பு, அலரி மாளிகையில் வெகுவிமரிசையாக நடைபெற்றது. அதில் 2023 ஆம் ஆண்டு வெளிவந்த தமிழ் மொழிபெயர்ப்பு நாவல்களில் சிறந்த மொழிபெயர்ப்பு நாவலுக்கான ‘இலங்கை அரச சாகித்திய இலக்கிய விருது’ எம். ரிஷான் ஷெரீப் மொழிபெயர்ப்பில் காலச்சுவடு பதிப்பகம் வெளியிட்ட ‘அபராஜிதன்’ நாவலுக்கு வழங்கப்பட்டது.

    அத்தோடு திராவிடியன் ஸ்டாக் பதிப்பகம் வெளியிட்ட மொழிபெயர்ப்பு சிறுகதைகளின் தொகுப்பான ‘அரேபியப் பெண்களின் கதைகள்’ மற்றும் எதிர் வெளியீடு பதிப்பகம் வெளியிட்ட மொழிபெயர்ப்பு சுயசரிதை நூலான ‘ஊழின் அடிமையாக வேட்கை தணிக்கும் பெண்ணின் கதை’ ஆகிய எம். ரிஷான் ஷெரீப்பின் ஏனைய இரண்டு நூல்களும் வெவ்வேறு பிரிவுகளில் சாகித்திய விருதுக்கான இறுதிச் சுற்றுக்குத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருந்தமை குறிப்பிடத்தக்கது.

    Share
  • விண்வெளியில் வற்றாத சுரங்கம் – சிறுகோள்களின் பெருவளங்கள்

    விண்வெளியில் வற்றாத சுரங்கம் – சிறுகோள்களின் பெருவளங்கள்

    முனைவர் நடராஜன் ஸ்ரீதர்
    ஆராய்ச்சி மற்றும் மேம்பாட்டுத் துறை,
    MaGa Tech Gramam Pvt Ltd, சேலம், இந்தியா 
    natarajangravity@gmail.com

    முன்னுரை

    பூமியில் சுரங்கங்கள் தோண்டுவதைப்பற்றி நாம் கேள்விப்பட்டுள்ளோம். பூமிக்கு வெளியே விண்வெளியில் சுற்றி வரும் பல்வேறு விண்கற்கள் அல்லது சிறுகோள்களை நாடி, அவற்றில் சுரங்கங்கள் தோண்டி அதன் கனிம வளங்களை எதிர்காலத் தலைமுறையின் நன்மைக்காகப் பயன்படுத்திக்கொள்ள முடியுமா என்பதை அறிவியல் விளக்கத்தோடு ஆராய முற்படுகிறது இக்கட்டுரை. மேலும்  சிறுகோள்களில் சுரங்கம் தோண்டுவதின்  அவசியம், பல்வேறு வகையான சிறுகோள்கள், அவற்றில் உள்ள பொருட்கள் மற்றும் அவற்றின் உள்ளடக்கங்கள் ஆகியவை பற்றியும் இக்கட்டுரையில் விவாதிக்கப்படுகிறது.

    சிறுகோள் சுரங்கம் தோண்டுதல் – தேவையும் பின்னணியும்

    சமீபத்திய ஆண்டுகளில் ராக்கெட் அறிவியல் மற்றும் பிற பயனுள்ள தொழில்நுட்பங்களின் வளர்ச்சி காரணமாக, விண்வெளியில் அதிக தூரம் செல்வது சாத்தியமான ஒன்றாக மாறியுள்ளது. அரசாங்க நிறுவனங்கள் மட்டுமல்லாமல், பல தனியார் விண்வெளி நிறுவனங்களும் (SpaceX, Blue Origin, Virgin Galactic போன்றவை) விண்வெளிப் போட்டியில் பங்கேற்கின்றன. மீண்டும் பயன்படுத்தக்கூடிய ராக்கெட்டுகள்  மற்றும் சூப்பர்-ஹெவி ராக்கெட்டுகள் (DragonX மற்றும் Falcon Heavy) போன்றவை மூலம், விண்வெளித் திட்டங்கள் இன்று மிகவும் சிறந்ததாகவும், திறமையானதாகவும், சிக்கனமானதாகவும் மாறியுள்ளன.

    அதிக  விண்வெளி வாகனங்கள், விண்வெளி ஆய்வகங்கள் மற்றும் பிற வகையான உபகரணங்கள் விண்வெளி ஆய்வுத் துறையை புதிய உயரங்களுக்குக்  கொண்டு சென்றுள்ளன. விண்வெளி ஆய்வுகள் குறித்த முதலீடுகள் மற்றும் யோசனைகள் வளர்ச்சியடையும் போது, அதனுடன் தொடர்புடைய தொழில்நுட்பங்களும் பெரிய அளவில் வளர்ச்சி அடைந்துள்ளன. குறிப்பாக வாயேஜர் (சூரிய குடும்பத்திலிருந்து ஆள்வேளிக்கு வெளியேறிய முதல் திட்டம்), நியூ ஹொரைசன் (புளுட்டோவை ஆய்வு செய்தது), காசினி (சனிக்காக), வீனஸ் எக்ஸ்பிரஸ் (சுக்கிரனுக்கு), ஜூனோ (வியாழனுக்கு), செவ்வாய் ரோவர்கள், மெசஞ்சர் (புதனுக்கு) மற்றும் சந்திரனில் உள்ள ரோபோடிக் ரோவர்கள் போன்ற பயணங்கள் இதற்கு சான்று. இதேபோல், ஹப்பிள், சந்திரா எக்ஸ் மற்றும் கோப் போன்ற விண்வெளி அடிப்படையிலான செயற்கைக்கோள்கள் சோதனை ஆய்வுகளின் புதிய வளர்ச்சிக்கு தங்கள் பங்களிப்பை வழங்குகின்றன. சமீபத்திய ஆண்டுகளில், SpaceX தனது தொழில்நுட்பங்களில் அசாதாரணமான முன்னேற்றங்களைச் செய்துள்ளது. மீண்டும் பயன்படுத்தக்கூடிய ராக்கெட் தொழில்நுட்பத்தில் அவர்கள் பெற்ற வெற்றியானது, விண்வெளிப்  பயணத்தின் செலவைக்  குறைத்துள்ளது. இது விண்வெளி ஆராய்ச்சியை மேலும் அணுகக்கூடியதாக மாற்றியுள்ளது. மேலும், ஸ்டார்ஷிப் என்ற புதிய தலைமுறை விண்கலத்தை உருவாக்குவதில் SpaceX தீவிரமாக ஈடுபட்டுள்ளது. இந்த விண்கலம் மனிதர்களை செவ்வாய் கிரகத்திற்கு அனுப்பும் திறன் கொண்டது மற்றும் எதிர்காலத்தில் விண்வெளிப்  பயணத்தில் புரட்சியை ஏற்படுத்தும் என எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. SpaceX-ன் க்ரூ டிராகன் விண்கலம், நாசாவுடன் இணைந்து, விண்வெளி வீரர்களைச்  சர்வதேச விண்வெளி நிலையத்திற்கு அனுப்பவும், மீண்டும் பூமிக்கு கொண்டு வரவும் பயன்படுகிறது. இது, அமெரிக்காவின் விண்வெளிப் பயணத் திறனை மீண்டும் உறுதிப்படுத்தும் ஒரு முக்கியமான சாதனையாகும்.

    இந்த தொழில்நுட்பங்கள் பூமியின் ஆற்றல் நெருக்கடி மற்றும் பிற பொருள் தேவைகளுக்கான தீர்வுக்கான புதிய நம்பிக்கையைத் தருகின்றன. பூமியின் ஆற்றல் தேவைகள் தொடர்ந்து அதிகரித்து வருகின்றன. தொழில்துறை, வாகனங்கள் மற்றும் பிற உபகரணங்களின் வளர்ச்சி காரணமாக மாற்று ஆற்றல் மூலங்களின் தேவை அவசியமாகிவிட்டது. 2018 ஆம் ஆண்டில், தென்னாப்பிரிக்காவின் கேப்டவுனில் மோசமான ஒரு பூஜ்ஜிய நாள் (பூமிக்கு அடியில் உள்ள நீர் மட்டம் முற்றிலும் வற்றிய நிலை) நெருக்கடி ஏற்பட்டது. இது எதிர்காலத்தில் நீர் மற்றும் பிற ஆற்றல் வளங்களின் கூடுதல் தேவை இல்லாவிட்டால் எதிர்கொள்ள வேண்டிய இருள் நிலையை விளக்குகிறது. பிற தொழில்களிலும், பொருட்களின் பற்றாக்குறை ஏற்படுகிறது.  பூமியின் அரிய வளங்கள் மற்றும் பிற அதிக செலவு பிடிக்கும் பொருட்கள் உலகளாவிய வளர்ச்சி மற்றும் சந்தைத்  தேவைகள் காரணமாக பெரிய அளவில் சுரண்டப்படுகின்றன. இந்தப் பொருட்களின் பற்றாக்குறையானது  நானோ தொழில்நுட்பம், மருத்துவம் மற்றும் இதர தொழில்துறைத் துறைகள் போன்ற பல வளரும் துறைகளை பாதிக்கும்.

    இந்த நெருக்கடியைத் தீர்க்க, விண்வெளித்  தொழில்நுட்பங்களைப் பயன்படுத்தி பல்வேறு வளங்களைப்  பெறுவது ஒரு மாற்றுத் தீர்வாக முன்மொழியப்பட்டுள்ளது. பூமிக்கு அருகிலுள்ள சிறுகோள்களில் இருந்து பல்வேறு பொருட்கள் மற்றும் தாதுக்களைப் பெற்றுப் பயன்படுத்துவது பரிந்துரைக்கப்படுகிறது. இந்த தொழில்நுட்பம் சிறுகோள் சுரங்கம்  தோண்டுதல் என்று அழைக்கப்படுகிறது. ஏற்கனவே உள்ள விண்வெளி தொழில்நுட்பங்கள் சிறுகோள்களிலிருந்து பொருட்களைப் பயன்படுத்துவதற்கு மிகவும் பயனுள்ளதாக இருக்கும்.

    2000 ஆம் ஆண்டிலிருந்து, 80க்கும் மேற்பட்ட விண்வெளி தொடர்புடைய புதிய நிறுவனங்களில் 13.3 பில்லியன் டாலருக்கும் அதிகமான முதலீடு செய்யப்பட்டுள்ளது. பூமிக்கு அருகிலுள்ள சிறுகோள்களில் மிகக் குறைந்த புவி ஈர்ப்பு விசை உள்ளது. எனவே, சிறுகோள்களில் சுரங்கம் செய்வது எளிது. 1 கிமீக்கும் அதிகமான அளவு கொண்ட 1000 க்கும் அதிகமான பூமிக்கு அருகிலுள்ள சிறுகோள்கள் உள்ளன. ஒரு ஆய்வு விண்கலம் சிறுகோளைச் சுற்றி வருவதில் உள்ள பிரச்சினைகள் [1] இல் விவாதிக்கப்பட்டுள்ளன.  ரோசெட்டா, டார்ட் மற்றும் பிற சிறுகோள் தொடர்பான விண்வெளிப் பயணங்கள் விண்வெளி ஆய்வின் புதிய அத்தியாயங்களை எழுதி வருகின்றன. 2014 ஆம் ஆண்டில் தொடங்கி 2016 ஆம் ஆண்டு வரை நீடித்த ரோசெட்டா பயணம், 67பி/சூரியுமா-செரெஜூமோவ்-கெரசிமென்கோ என்ற வால்மீனைச் சுற்றி வந்து, அதன் மேற்பரப்பில் பிலே என்ற விண்கலத்தைத் தரையிறக்கியது. இதன் முக்கிய நோக்கம் வால்மீனின் அமைப்பு, மேற்பரப்பு மற்றும் தோற்றம் பற்றிய ஆழமான புரிதலைப் பெறுவதாகும். வால்மீன்களில் உள்ள நீர் மற்றும் கரிமப் பொருட்களின் தன்மை பற்றியும் இந்தப் பயணமானது புதிய தகவல்களை வழங்கியது.

    சமீபத்தில், 2022 ஆம் ஆண்டில் நடைபெற்ற டார்ட் பயணம் விண்வெளி பாதுகாப்புக்கான ஒரு முக்கியப்  படியாகக் கருதப்படுகிறது. டிடிமோஸ் என்ற சிறுகோளின் துணைக்கோளான டைமோர்போஸைத் தாக்கி, அதன் சுற்றுப்பாதையை மாற்றியது இதன் நோக்கமாகும். சிறுகோள் தாக்குதலிலிருந்து பூமியைப் பாதுகாப்பதற்கான புதிய தொழில்நுட்பங்களைப் பரிசோதிப்பதே இதன் முக்கிய நோக்கம்.

    ஜப்பானிய விண்வெளி ஆய்வு மையம் மேற்கொண்ட ஹயபுசா மற்றும் ஹயபுசா2 பயணங்கள் சிறுகோள்களிலிருந்து மாதிரிகளைச்  சேகரித்து பூமிக்குக் கொண்டுவந்தன. ஹயபுசா பயணம் இடோகவா என்ற சிறுகோளிலிருந்தும், ஹயபுசா2 பயணம் ரியூகு என்ற சிறுகோளிலிருந்தும் மாதிரிகளைச்  சேகரித்தன. இந்தப் பயணங்கள் சிறுகோள்களின் கனிமவியல், தோற்றம் மற்றும் அமைப்பு பற்றி முக்கியமான தகவல்களை வழங்கின. இவற்றின் மூலம், சிறுகோள்கள் பற்றிய நமது புரிதலை பெரிதும் விரிவுபடுத்த முடிந்தது.

    இந்தப் பயணங்கள் சிறுகோள் சுரங்கம், விண்வெளி பாதுகாப்பு மற்றும் விண்வெளி ஆய்வு ஆகிய துறைகளில் எதிர்கால முன்னேற்றங்களுக்கு வழிவகுக்கும். சிறுகோள்களிலிருந்து மதிப்புமிக்க வளங்களைப் பெறுதல், விண்வெளியில் மனிதர்கள் வாழத் தேவையான வளங்களைப் பெறுதல் மற்றும் எதிர்காலத்தில் ஏற்படக்கூடிய சிறுகோள் தாக்குதல்களிலிருந்து நம்மைப் பாதுகாத்துக் கொள்வது போன்ற பல நோக்கங்களுக்கு  இந்தப் பயணங்கள் உதவக்கூடும். இத்தகைய பயன்கள் விளைவாக சிறுகோள் சுரங்கம் தோண்டுதல்  ஒரு சுவாரஸ்யமான தொழில்நுட்பமாக உருவெடுத்துள்ளது.

    சிறுகோள்கள்

    பூமிக்கு அருகிலுள்ள சிறுகோள்கள் பல்வேறு மூலப்பொருட்களின் ஆதாரமாக இருக்கலாம் [2]. பூமிக்கு அருகிலுள்ள சிறுகோள்கள் மூன்று முக்கிய வகைகளாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளன. அவை:

    • சி வகை (கார்பனேசியஸ்): நீர் மற்றும் கார்பனை கொண்டுள்ளது.
    • எஸ் வகை (பாறை வகை): சிலிக்கேட்டுகள், சல்பேட்டுகள் மற்றும் பிற உலோக கூறுகள் போன்ற பாறை போன்ற அமைப்புகளைக் கொண்டுள்ளது.
    • எம் வகை (உலோக வகை ): பெரும்பாலும் உலோகங்களைக் கொண்டுள்ளது.

    ஒரு சிறுகோள் மேற்கூறிய வகைகளில் எது என்பதை மின்காந்த அலைப்  பிரதிபலிப்பு ஆய்வு மூலம் உறுதிப்படுத்தலாம். சி வகை சிறுகோள்கள் நீர், உலோகம் மற்றும் பிற கரிம கூறுகளைக் கொண்டிருப்பதால், சிறுகோள் சுரங்கத்திற்கான முக்கிய இலக்குகளாகக் கருதப்படுகின்றன. இந்த சிறுகோள்களில் இருந்து பெறப்படும் வளங்கள் ராக்கெட் எரிபொருள், விண்வெளி உபகரணங்கள் மற்றும் ராக்கெட் எரிபொருளாகப் பயன்படுத்தப்படலாம். எஸ் வகை சிறுகோள்கள் பிளாட்டினம் போன்ற  உலோகங்களை கொண்டுள்ளன. அவை பூமியில் உள்ள வர்த்தக சந்தைகளில்  பணமாக்கப்படலாம். எம் வகை சிறுகோள்கள் பெரும்பாலும் உலோகங்களைக்  கொண்டுள்ளன, அவை விண்வெளிப் பயணங்களுக்கான உபகரணங்களைத் தயாரிக்கவும், விண்வெளியில்  குடியேறுவதற்கும் பயன்படுத்தப்படலாம்.

    அனைத்து வகையான சிறுகோள்களிலும், சி வகை சிறுகோள்கள் மிகவும் பிரசித்தி பெற்றவை. பூமிக்கு அருகிலுள்ள சிறுகோள்களில் 75% சி வகையைச் சேர்ந்தவை. இந்த வகை சிறுகோள்களில் சுமார் 20-25% நீர் உள்ளது. மேலும், இத்தகைய  சிறுகோள்களில் உலோகங்கள் மற்றும் கார்பன் கூறுகளும் உள்ளன. எஸ் வகை சிறுகோள்களில் இரும்பு மற்றும் பிற  உலோகங்கள் குறைவு. ஆனால் அவை அதிகளவு பிளாட்டினத்தைக்  கொண்டுள்ளன. எனவே, இந்த வகை சிறுகோள்கள் விண்வெளி நிறுவனங்களுக்கு சிறந்த பொருளாதாரத்  தீர்வாக இருக்கும். எம் வகை சிறுகோள்கள் உலோகங்கள் மற்றும் உலோகக் கலவைகளைக் கொண்டுள்ளன. எம் வகை சிறுகோள்களை விண்கலங்களுக்கான பொருட்களை வழங்கும் சுரங்கமாகப் பயன்படுத்தலாம். சிறுகோள் பட்டையில் இருக்கும் எம் வகை சிறுகோள்களில் பூமியின் மையத்தில் உள்ள உலோகச் செறிவுகளை  விட பில்லியன் மடங்கு அதிக உலோகச் செறிவுகள்  இருக்கலாம்.

    சி1 கார்பனேசியஸ் சிறுகோள்களில் சராசரியாக 10% நீர் களிமண் வடிவில் உள்ளது. 2% முதல் 5% வரை கார்பன் கிராஃபைட் வடிவில் உள்ளது. இரும்பு சல்பைடு மற்றும் நீரில் கரையும் சல்பேட்டுகள் போன்ற மற்ற கூறுகளும் இத்தகைய சிறுகோள்களில் உள்ளன. சி2 வகை சிறுகோள்கள் சிறிய அளவு மேக்னடைட், குறைந்த அளவு நீர், கார்பன், 10% சல்பர், கரையக்கூடிய சோடியம் மற்றும் மாங்கனீஸ் போன்ற தாதுக்களைக் கொண்டுள்ளன. சி3, சி4 மற்றும் சி5 ஆகியவை மிகக் குறைந்த நீர் மட்டத்தைக் கொண்டுள்ளன.

    பூமிக்கு அருகிலுள்ள ஒரு சி வகை சிறுகோள் விண்கலம் மூலம் ஆய்வு செய்யப்பட்டது. 253 மத்தீல்டே என்ற சிறுகோளிலிருந்து 1212 கிமீ தொலைவில் அந்த விண்கலம் பறந்தது. அந்த சிறுகோள் பரிமாணம்  45 கிமீ x 46 கிமீ x 66 கிமீ என அளவிடப்பட்டது. அதன்  செயலாக்கப்பட்ட படம் [3] இல் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது. அந்த சிறுகோள்களில் பின்வரும் கூறுகள் உள்ளன [4].

    சி2 வகை  சிறுகோள்களானவை  Fe – 10.7%, Ni – 1.4%, Co – 10.11%, C – 1.4%, H2O – 5.7%, S – 1.3%, FeO – 15.4%, SiO2 – 33.8%, MgO – 23.8%, Al2O3 – 2.4%, Na2O – 0.55%, K2O – 0.04%, P2O5 – 0.28% ஆகியவற்றைக் கொண்டவை. பூமிக்கு அருகிலுள்ள சிறுகோள்களின் கண்டுபிடிப்பு நாளுக்கு நாள் அதிகரித்து வருகிறது. 2014 ஆம் ஆண்டில், 2013 ஆம் ஆண்டை விட பூமிக்கு அருகிலுள்ள சிறுகோள்களின் அவதானிப்பு 42% அதிகரித்துள்ளது.

    Fe, Co, Ni, Ge, Re, Ru, Pt, Pd, Os, Ir மற்றும் Au போன்ற இரசாயனக் கூறுகள் சில சிறுகோள்களில் அதிகளவில் காணப்படுகின்றன. சிறுகோள்களில் இருந்து பிளாட்டினம் தோண்டி எடுக்கும்  போது, Ag, In, Ga, As மற்றும் பல பயனுள்ள தாதுக்களையும் பிரித்தெடுக்க முடியும். இந்தப் பிரித்தெடுக்கப்பட்ட பொருட்களை விண்வெளிக் கட்டுமானத்திற்கும், பூமியில் லாபகரமான விற்பனைக்கும் பயன்படுத்தலாம். பூமியில், பிளாட்டினம் பெரும்பாலும் ஒரு நாட்டில் (தென்னாப்பிரிக்கா) மட்டுமே குவிந்துள்ளது. உள்ள பிளாட்டினம் வளம் அடுத்த 240 ஆண்டுகளுக்கு மட்டுமே கிடைக்கும். ஆனால், பூமிக்கு அருகிலுள்ள சிறுகோள்கள் பிளாட்டினத்திற்கான மாற்று ஆதாரமாக உள்ளன.

    சிறுகோள்களுக்கு சரியான பிரதிபலிப்பான மேற்பரப்பு இல்லை. ஆனால் அவை பகுதி பிரதிபலிப்பு மேற்பரப்பைக் கொண்டுள்ளன. ஒரு சிறுகோளின் நிறமாலையானது, அவதானிக்கப்பட்ட நிறமாலையை சூரிய நிறமாலையால் வகுத்துப் பெறப்படுகிறது.

    நீர் – எரிபொருளாகப் பயன்படுத்துதல்

    பூமிக்கு அருகிலுள்ள சிறுகோள்களில் இருந்து நீரைச் சேகரிப்பது ஏன் மிகவும் முக்கியம்? ஏனெனில், எதிர்கால விண்வெளி ஆய்வுப் பணிகளில் எரிபொருளாக நீரைப் பயன்படுத்தலாம். இப்போதுள்ள வேதி எரிபொருட்களுக்குப் பதிலாக, நீரை  ஒரு வகை மிகவும் சூடான நீராவி, போல மாற்றி எரிபொருளாகப் பயன்படுத்தப்படலாம். இந்த செயல்முறையில், நீரை ஆக்ஸிஜன் மற்றும் ஹைட்ரஜனாகப் பிரிக்கப்படுகிறது, மேலும் அவை எரிபொருளாகப் பயன்படுத்தப்படலாம் [5].

    சிறுகோள் சுரங்கத் திட்டங்களின் விளைவாக, H2O, N2, O2 போன்ற உயிர்வாழ்வுப் பொருட்கள், H2, O2, CH4, CH3OH போன்ற எரிபொருள் பொருட்கள், CO2, NH4OH போன்ற வேளாண் தேவைகள், H2O2 போன்ற ஆக்ஸிஜனேற்றிகள் மற்றும் SO2 போன்ற குளிர்பதனப் பொருட்கள் ஆகியவை சிறுகோள்களில் இருந்து பெறப்படும் என்று நம்பப்படுகிறது. இதேபோல், Au, Pt, Pd, Os, Ir, Tn, Ru, Re மற்றும் Ge போன்ற உலோகங்கள் மற்றும் Si, Al, Ga, Cd, As, Se, In, Sb மற்றும் Te போன்ற குறைக்கடத்திகள் சிறுகோள் சுரங்கம் மூலம் பெறப்படலாம்.

    தொழில்நுட்பம்

    சமீபத்திய ஆண்டுகளில், சிறுகோள் சுரங்கப் பணிகளில் விண்வெளி ரோபோக்கள் குழு பயன்படுத்தப்படலாம் என முன்மொழியப்பட்டுள்ளது. இந்த விண்வெளி வீரோபோக்கள்  குழு சிறுகோள்களுடன் இணைந்து, அவற்றின் உள்ளடக்கங்களை ஆராய முடியும். சிறுகோள்களை உடைத்தல் மற்றும் அவற்றை ஏவுவாகனத்துக்கு மாற்றுதல் போன்ற பணிகளைச் செய்ய இந்த ரோபோக்கள் பயன்படுத்தப்படலாம். இந்த பயணத்திற்கு, கியூப்சேட்டுகள் (Cubesats) பயன்படுத்தப்படலாம் என வும் முன்மொழியப்பட்டுள்ளது. கியூப்சேட்டுகள் தாய் விண்கலத்துடன் இணைக்கப்பட்டு, மாதிரி பகுப்பாய்வு மற்றும் ஆராய்ச்சி நோக்கங்களுக்காக சிறுகோள்களில் இறக்கி விடப்படும்.

    தாய் விண்கலம், ரோபோக்களுக்கான வாகனத்தை ஏந்திச் செல்லும். இதனால் எரிபொருள் சேமிக்கப்படும் மற்றும் பணியின் சிரமங்கள் மற்றும் காலம் குறையும் [6]. கியூப்சேட்டுகள் நானோ தொழில்நுட்பத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட மைக்ரோ செயற்கைக்கோள்கள். ஆகும்  சிறுகோள் சுரங்கத்திற்கு நான்கு நிலைகள் உள்ளன. அவை:

    • ஆய்வு (Prospecting)
    • சேகரிப்பு (Harvesting)
    • செயலாக்கம் (Processing)
    • உற்பத்தி (Manufacturing)

    ஆய்வு நிலை

    ஆய்வு நிலையில், சிறிய செயற்கைக்கோள்கள் சிறுகோள்களைச் சுற்றிச் சென்று  அங்கு கிடைக்கும் வளங்களைக்  கண்டறியும். இந்த ஆய்வு நிலை மூன்று முறைகளைக் கொண்டுள்ளது:

    1. தேவையான வளங்கள்  அதிகம் உள்ள சிறுகோள்களைக் கண்டறிதல்
    2. கிடைக்கும் வளங்களின் இருப்பிடம் தொலைவில் இருந்தே உறுதிப்படுத்துதல்
    3. சிறுகோள்களுக்கு அருகில் சென்று வளங்களின் இயல்பை அறிதல்

    இந்த நிலையில்  வளங்களை அறிதல் இரண்டு துணைப் பிரிவுகளாக பிரிக்கப்பட்டுள்ளது. அவை:

    1. தொடு ஆய்வு:
    2. தொடாத ஆய்வு:

    சிறுகோள்களில் உள்ள தாதுக்களின் எண்ணிக்கையை பின்வருமாறு அளவிடலாம் [7]:

    Nore== Ptype . Prich . Plow-Δ v . Peng . N (> D_min)

    இதில்:

    • Nore=: தாதுக்களின் அளவு
    • Ptype: வகைப்பாட்டின் நிகழ்தகவு
    • Prich: வளத்தின் செறிவின் நிகழ்தகவு
    • Plow-Δ v: குறைந்த டெல்டா-வி சுற்றுப்பாதையைக் கொண்ட சிறுகோளின் நிகழ்தகவு
    • Peng : பொறியியல் சவால்களின் நிகழ்தகவு
    • N (> D_min): குறைந்தபட்ச அளவை விட அதிகமான சிறுகோள்களின் எண்ணிக்கை

    1991 ஆம் ஆண்டு முதல் பல செயற்கைக்கோள்கள் சிறுகோள்களை ஆராய அனுப்பப்பட்டுள்ளன. 1991 மற்றும் 1993 ஆம் ஆண்டுகளில், கலிலியோ செயற்கைக்கோள்கள் கேஸ்ப்ரா மற்றும் ஐடா என்ற சிறுகோள்களைக் கடந்து சென்றன. 2001 ஆம் ஆண்டில், பூமிக்கு அருகிலுள்ள சிறுகோள் சந்திப்பு விண்கலம் (NEAR) ஒரு சிறுகோளில் தரையிறங்கியது. 1999 ஆம் ஆண்டில், டீப்ஸ்பேஸ்-I 9969 பிரெய்ல் மற்றும் 1992KD ஆகியவற்றின் படங்களை எடுத்தது. 1992 ஆம் ஆண்டில், ஸ்டார்டஸ்ட் ஒரு சிறுகோளைக் கடந்து சென்று அறிவியல் தகவல்களைச்  சேகரித்தது. 2005 ஆம் ஆண்டில், ஜப்பானின் ஹயபுசா செயற்கைக்கோள் இடோகவா என்ற சிறுகோளில் தரையிறங்கி அதன் மாதிரிகளைப்  பகுப்பாய்வு செய்தது. சீனாவின் சாங்’இ-2 விண்வெளிப் பயணம் 4179 என்ற சிறுகோளுக்கு அருகில் பறந்து அதிக தெளிவுத்தன்மை கொண்ட படங்களை எடுத்தது.

    செவ்வாய் கிரகத்தை ஆராய்வதில் கியூப்சேட் ஏற்கனவே பணியில் உள்ளது [8]. நானோ தொழில்நுட்பத்தின் வளர்ச்சி கியூப்சேட் போன்ற செயற்கைக்கோள்களை உருவாக்குவதற்கு வழிவகுத்தது. எதிர்கால செயற்கைக்கோள்களில் பயன்படுத்தக்கூடிய மைக்ரோ அயன் எஞ்சின், மைக்ரோ பல்ஸ் பிளாஸ்மா திரஸ்டர் மற்றும் மைக்ரோ தகவல் தொடர்பு அலகு ஆகியவற்றை உருவாக்க நானோ தொழில்நுட்பம் பயன்படுத்தப்படலாம் என நம்பப்படுகிறது.

    சேகரிப்பு நிலை

    சேகரிப்பு என்பது சிறுகோள்களில் இருந்து தாதுக்களைப் பிரித்தெடுக்கும் மற்றொரு நிலை ஆகும்.  இந்த சேகரிப்பு செயல்முறையில், ரோபோடிக் விண்கலங்கள் சிறுகோள்களில் இருந்து தாதுக்கள் மற்றும் நீரைச் சேகரிக்கும். பெறப்படும் நீர், விண்கலங்களுக்கான எரிபொருளாகப் பயன்படுத்தப்படும் [9]. இந்த செயல்முறை பெரும்பாலும் சிறுகோள்களில் இருந்து தாதுக்களைப் பிரித்தெடுப்பதில் கவனம் செலுத்தும். முன்னதாகப் பெறப்பட்ட தகவல்களின் அடிப்படையில், ரோபோடிக் விண்கலங்கள் சிறுகோள்களில் இருந்து பயனுள்ள தாதுக்களைப் பிரித்தெடுக்கும்.

    செயலாக்க நிலை

    சிறுகோள் சுரங்கத்தின் மூன்றாவது நிலையில், செயலாக்க நிலை தொடங்கும். சேகரிப்பு நிலையில் பெறப்பட்ட பொருட்கள் எரிபொருள், குடிநீர் மற்றும் பிற உபகரணப் பொருட்கள் போன்ற வடிவங்களில் செயலாக்கப்படும். சேகரிக்கப்பட்ட பொருட்கள் செயலாக்க அலகுக்கு அனுப்பப்பட்டு, பின்னர் தயாரிப்பு மற்றும் உற்பத்தி நிலைக்கு அனுப்பப்படும் [9].

    உற்பத்தி நிலை

    சிறுகோள் சுரங்கத்தின் இறுதி நிலை உற்பத்தி நிலையாகும். மைக்ரோ ஈர்ப்பு மற்றும் கடுமையான வெற்றிடச்  சூழலில் உற்பத்தி செய்வது என்பது  பல பல சவால்களைக் கொண்டது.  பின்னர் பிரித்தெடுக்கப்பட்ட வளங்கள் பாதுகாப்பான கொள்கலன்களில் சேமிக்கப்படும். ஆவியாகக்கூடிய பொருட்கள் அதிக அழுத்தத்தில் அடக்கிச்  சேமிக்கப்படும். இதேபோல், நீர் தேவையான அளவு அழுத்தப்பட்ட சிலிண்டர்களில் சேமிக்கப்படும் மற்றும் தாதுக்கள் மூடிய காப்ஸ்யூல்களில் வைக்கப்படும்.

    விண்வெளியில் உற்பத்தி செய்ய பெரிய கட்டமைப்புகள் தேவைப்படும். இதற்கான எரிபொருள் தேவையைப் பூர்த்தி செய்ய, பெரிய அளவிலான சூரிய ஆற்றல் கலன்கள் பயன்படுத்தப்பட்டு அதிக ஆற்றலானது  உற்பத்தி செய்யப்படும்.

    பூமியைச் சுற்றி ஒரு பூமிக்கு அருகிலுள்ள சிறுகோளைப் பிடிப்பது [14] இல் விளக்கப்பட்டுள்ளது. பூமியின் சுற்றுப்பாதையில் அதைப் பிடித்து இழுத்துச் செல்ல ஒரு எளிய வழிமுறையை உருவாக்கிச்  செயல்படுத்தியுள்ளனர். எதிர்காலத்தில் இவ்வாறு பிடித்து சுரங்கம் செய்ய 23 சிறுகோள்கள் பரிந்துரைக்கப்பட்டுள்ளன. பூமியின் ஈர்ப்பு விசைப் புலத்தில் உள்ள சிறுகோளின் இயக்க சமன்பாடுகள்  [14] இல் விரிவாக அணுகப்பட்டுள்ளன.

    இல்மனைட் (FeTiO3) இலிருந்து டைட்டானியத்தை பிரித்தெடுப்பதற்கான தரநிலை வழிமுறை:

    FeTiO3 (s) + 3Cl2 (g) + 3C (s)  → 3Co(g) + FeCl2 (s) + TiCl4(g)

    TiCl4(g) + 2Mg(s)  → 2MgCl2(l) + Ti (s)

    சிறுகோள்கள் உயிரற்ற குளிர் மற்றும் இறந்த உலகங்கள் எனக் கருதப்படுகின்றன. நாசாவிடம், பூமிக்கு அருகிலுள்ள சிறுகோள் மாற்றுப் பயணத்திற்கு, குறைந்த பூமி சுற்றுப்பாதையைத் தாண்டி விண்வெளி சேவைகளுக்கு மனித மற்றும் ரோபோடிக் பங்களிப்புகளை இணைக்கும் யோசனை உள்ளது. இந்தப் பயணத்தின் மூன்று முக்கிய பகுதிகள்:

    1. அவதானிப்பு: தாதுக்கள் நிறைந்த இலக்கு சிறுகோளை அவதானிப்பது.
    2. வாகன செயல்படுத்தல்: ரோபோடிக் சிறுகோள் வாகனத்தைப் பயன்படுத்தி சிறுகோளை விண்கலத்துடன் இணைப்பது.
    3. மனித விண்வெளிப் பயணப்  பிரிவு: சிறுகோள்களில் மாதிரிகள் எடுத்தல் மற்றும் ஆராய்ச்சி போன்ற பணிகளைச் செய்வது.

    இத்தகைய அரிய தனிமங்களின் சந்தை மதிப்புத் தரவுகளை [2] மற்றும் [10] ஆகியவற்றிலிருந்து பெறலாம்.

    உறுப்பு விலை (அமெரிக்க டாலர்/கி) செறிவு (ppm) சுரங்க உற்பத்தி (டன்/ஆண்டு) விற்பனை செய்யப்பட்ட டன் விற்பனை (அமெரிக்க டாலர் மில்லியன்/ஆண்டு)
    குறைக்கடத்திகள்
    பாஸ்பரஸ் (P) 0.08 1300 10,100 722 2,167
    காலியம் (Ga) 300.00 60 468 468 1,544
    ஜெர்மானியம் (Ge) 745.00 210 1,640 1,640 6,145
    ஆர்சனிக் (As) 0.94 3.7 28 28 85
    செலினியம் (Se) 10.47 36 281 281 846
    இண்டியம் (In) 160.00 0.46 4 4 11
    ஆன்டிமனி (Sb) 3.92 0.047 0.4 0 0
    டெல்லூரியம் (Te) 57.32 0.45 4 0 0
    குறைக்கடத்திகளின் மொத்தம் 3143 10798

     

    வேகம் மாற்றம்

    வேகம் மாற்றம் என்பது சிறுகோள் சுரங்கப் பணியில்  மிக முக்கியமான ஒரு காரணியாகும். ஒரு சுற்றுப்பாதையில் இருந்து மற்றொரு சுற்றுப்பாதைக்கு பொருட்களை மாற்றுவது என்பது தூரத்தை மட்டுமல்லாமல், வேகம் மாற்றத்தையும் பயன்படுத்துவதைக் குறிக்கிறது. ஒரு சுற்றுப்பாதையில் இருந்து மற்றொரு சுற்றுப்பாதைக்கு மாறுவதற்கு டெல்டா-வி அல்லது δv எனப்படும் வேகம் மாற்றம் தேவைப்படுகிறது.

    [11] மற்றும் [12] ஆகியவற்றில் இருந்து பெறப்பட்ட தகவல்களின்படி, பல்வேறு டெல்டா-வி மதிப்புகள் முன்மொழியப்பட்டுள்ளன.
     

    மாற்றம் டெல்டா-V (கிமீ/வி)
    பூமிப் பரப்பிலிருந்து LEOக்கு 8.5
    பூமிப் பரப்பிலிருந்து தப்பிக்கும் வேகத்திற்கு 11.2
    பூமிப் பரப்பிலிருந்து GEOக்கு 11.8
    LEO-லிருந்து தப்பிக்கும் வேகத்திற்கு 3.2
    LEO-லிருந்து செவ்வாய் அல்லது வெள்ளி பரிமாற்ற சுற்றுப்பாதைக்கு 3.7
    LEO-லிருந்து GEOக்கு 3.5
    LEO-லிருந்து HEEOக்கு 2.5
    LEO-லிருந்து சந்திர தரையிறக்கத்திற்கு 6.3
    LEO-லிருந்து பூமிக்கு அருகிலுள்ள சிறுகோளுக்கு 4.0
    சந்திரப் பரப்பிலிருந்து LEOக்கு (வளிமண்டலத்தில் மெதுவாகச் செல்லுதல்) 2.4
    NEA-லிருந்து பூமி பரிமாற்ற சுற்றுப்பாதைக்கு 1.0
    போபோஸ் அல்லது டீமோஸ்-லிருந்து LEOக்கு 8.0

    சிறுகோள்களில் சுரங்கம் செய்யப் பயன்படுத்தப்படும் முறைகள் கீறல், துளைத்தல், வெடித்தல், வெட்டுதல், ஆவியாக்குதல், வெட்டி நொறுக்குதல் போன்றவை. மேற்பரப்பு சுரங்க முறையும்  பயன்படுத்தப்படலாம்.

    நிகழ்கால மதிப்பு

    முன்மொழியப்பட்ட நிதியுதவி பெறும் சிறுகோள் திட்டத்தின் நிகழ்கால மதிப்பு பின்வருமாறு வரையறுக்கப் படுகிறது [12]:

         NPV = R(1+i)-n  -C

    இங்கு:

    • R: ஒரு பொருளின் நிகழ்கால மதிப்பு
    • n: ஆண்டுகள்
    • i: சந்தை வட்டி விகிதம்
    • C: மூலதனம்

    நிகழ்கால மதிப்பானது  பின்வருவனவற்றைச் சார்ந்தது.

    1. திட்டத்தைத் தொடங்குவதற்கான செலவு
    2. பூமிக்குத் திரும்பும் பொருளின் அளவு
    3. பயணத்தின் காலம்

    இத்தகைய கணக்கீடுகள் அடிப்படையில் சிறுகோள்களில் இருந்து தனிமங்கள் மற்றும் ஏனைய பொருள்களை எடுத்து வருதல் எதிர்காலத்தில் இலாபகரமானதாக இருக்கும் என்று கணிக்கப்பட்டுள்ளது.

    சிறுகோள் சுரங்கத்தின் சவால்கள்

    சிறுகோள் சுரங்கம் என்பது மனிதகுலத்தின் எதிர்காலத்திற்கான ஒரு முக்கியமான வாய்ப்பைத் திறந்து வைத்தாலும், இது பல சவால்களையும் எதிர்கொள்கிறது. இந்தச் சவால்களைப் புரிந்துகொள்வதும், அவற்றைச் சமாளிக்கத் தயாராவதும் இந்தத் தொழில்நுட்பத்தின் வெற்றிக்கு மிகவும் அவசியம்.

    1. அதிக செலவு:

    சிறுகோள்களுக்குச் சென்று, சுரங்கம் செய்யும் செயல்முறை மற்றும் பொருட்களைப் பூமிக்குக் கொண்டு வருவது மிகவும் செலவு பிடிக்கும். ராக்கெட் ஏவுதல், விண்கலம் வடிவமைப்பு மற்றும் உருவாக்கம், சுரங்கக் கருவிகள், தகவல் தொடர்பு உபகரணங்கள், விண்வெளி வீரர்களின் பயிற்சி மற்றும் பாதுகாப்பு எனப் பல அம்சங்களிலும் அதிக செலவுகள் ஏற்படும். மேலும், சிறுகோள்கள் பூமியிலிருந்து மிகவும் தொலைவில் இருப்பதால், பயணத்திற்கு அதிக நேரமும், எரிபொருளும் தேவைப்படும், இது செலவினத்தை மேலும் அதிகரிக்கிறது. இந்தச் செலவினங்களைக்  குறைக்கவும், சுரங்கத்தின் இலாபத்தன்மையை அதிகரிக்கவும், புதிய தொழில்நுட்பங்களை உருவாக்குவது அவசியம்.

    1. விண்வெளி சூழலின் சவால்கள்:

    விண்வெளி என்பது மனிதர்களுக்கும், இயந்திரங்களுக்கும் கடுமையான சூழல் ஆகும். சிறுகோள்களில் மைக்ரோ ஈர்ப்பு, வெப்பநிலை மாறுபாடுகள், கதிர்வீச்சு மற்றும் வெற்றிடம் ஆகியவை சுரங்கப் பணிகளை மிகவும் சவாலாக்குகின்றன. விண்கலங்கள் மற்றும் கருவிகள் இந்தக் கடுமையான சூழலைத் தாங்கும் வகையில் வடிவமைக்கப்பட வேண்டும். மேலும், விண்வெளியில் ஏற்படக்கூடிய எதிர்பாராத நிகழ்வுகளான சிறுகோள் மோதல், விண்கற்கள், சூரியப் புயல்கள் போன்றவற்றிற்குத் தயாராக இருக்கவும் வேண்டும்.

    1. சிறுகோள்களை அடைதல் மற்றும் தரையிறங்குதல்:

    சிறுகோள்களின் சுற்றுப்பாதை நிலையற்றதாக இருப்பதால், துல்லியமான வழிசெலுத்தல் மற்றும் தரையிறங்கும் முறைகள் மிகவும் அவசியம். சிறுகோள்களின் மேற்பரப்புப் பற்றிய துல்லியமான தகவல்கள்இல்லாததால், தரையிறங்கும் போது விபத்துக்கள் ஏற்பட வாய்ப்புள்ளது. இந்தச் சவால்களைச் சமாளிக்க, மேம்பட்ட தொழில்நுட்பங்கள் மற்றும் துல்லியமான வழிசெலுத்தல் அமைப்புகள் தேவைப்படுகின்றன.

    1. தொழில்நுட்ப வளர்ச்சி:

    சிறுகோள்களில் சுரங்கம் செய்வதற்குத் தேவையான தொழில்நுட்பம் இன்னும் முழுமையாக வளர்ச்சி பெறவில்லை. புதிய வகை விண்கலங்கள், சுரங்கக் கருவிகள், எரிபொருள் அமைப்புகள், தகவல் தொடர்பு அமைப்புகள் போன்ற பல அம்சங்களில் மேம்பாடுகள் தேவை. மேலும், விண்வெளியில் சுரங்கம் செய்து, கனிம வளங்களைக் கொண்டுவரும் பயண முறைகளை உருவாக்குவது ஒரு பெரிய சவாலாகும். இந்தத் தொழில்நுட்பத் துறையில் தொடர்ந்து ஆராய்ச்சி மற்றும் மேம்பாடு அவசியம்.

    1. சட்ட மற்றும் ஒழுங்குமுறை சவால்கள்:

    விண்வெளி சட்டங்கள் மற்றும் விண்வெளியில் வளங்களைப் பகிர்ந்துகொள்வது குறித்த சர்வதேச ஒப்பந்தங்கள் இன்னும் முழுமையாக உருவாகவில்லை. எந்த நாடு, எந்த நிறுவனம் சிறுகோள்களில் சுரங்கம் அமைப்பது, எந்த வளத்தை எப்படிப் பகிர்ந்துகொள்வது போன்ற விவகாரங்களில் தெளிவான விதிகள் இல்லை. இது போன்ற விவகாரங்களில் சர்வதேச ஒத்துழைப்பு மற்றும் புதிய விதிகள் அவசியம். மேலும், சுற்றுச்சூழல் பாதிப்புகளைத் தடுப்பதற்கான விதிமுறைகளும் வகுக்கப்பட வேண்டும்.

    இத்தகைய சவால்களைச் சமாளித்து, சிறுகோள் சுரங்கத்தை ஒரு வெற்றிகரமான தொழிலாக உருவாக்குவதற்கு, அரசாங்கங்கள், விண்வெளி நிறுவனங்கள் மற்றும் ஆராய்ச்சியாளர்கள் ஒன்றிணைந்து பணியாற்ற வேண்டும். புதிய தொழில்நுட்பங்களை உருவாக்குதல், சர்வதேச ஒத்துழைப்பு, சட்ட மற்றும் ஒழுங்குமுறை சீரமைப்பு ஆகியவை சிறுகோள் சுரங்கத்தின் எதிர்காலத்திற்கு முக்கியமானவை.

    முடிவுரை

    மாற்று வளங்களைத் தேடுவதற்கு சிறுகோள் சுரங்கம் தோண்டுதல்  ஒரு வரப்பிரசாதமாகும். எதிர்காலச்  சந்தைகளுக்கு சிறுகோள் சுரங்கம் மூலம் கிடைக்கும் வளங்கள் நல்ல பலனைத் தரும். பூமிக்கு அருகிலுள்ள சிறுகோள்கள் புது  வளங்களைச் பெறுவதற்கான முக்கிய இடமாக இருக்கும். பிளாட்டினம், இரிடியம் போன்ற அரிய உலோகங்கள், நீர் போன்ற எரிபொருட்கள் மற்றும் அரைக்கடத்திப் பொருட்கள் சிறுகோள் சுரங்கம் மூலம் பெறப்படலாம். 16,000க்கும் அதிகமான பூமிக்கு அருகிலுள்ள சிறுகோள்கள் மூலம் ஏராளமான எரிபொருள் மற்றும் ஆற்றல் வளங்கள், நீர் ஆகியவற்றைப் பெற முடியும். இந்த இயற்கை வளங்கள் எதிர்கால சந்ததியினருக்கு முக்கிய வளமாக இருக்கும். பூமிக்கு அருகிலுள்ள சிறுகோள்களில் 2 டிரில்லியன் டன்கள் நீர் இருப்பதாகக் கணிக்கப்பட்டுள்ளது. இந்த நீர் வளங்கள் எதிர்கால எரிபொருளாகவும், மனிதர்களின் தேவைகளுக்காகவும் பயன்படுத்தப்படலாம். SpaceX மற்றும் Deep Space Industries (DSI) போன்ற வணிக விண்வெளி நிறுவனங்கள் ஏற்கனவே சிறுகோள் சுரங்கத்திற்கான தங்கள் முயற்சிகளைத் தொடங்கிவிட்டன. சிறுகோள்களில் உள்ள தாதுக்கள் கிடைப்பது மூலம் உலகின் சில பல ட்ரில்லியனர்கள்  உருவாக வாய்ப்புள்ளது. சில அறிக்கைகள் 2100 ஆம் ஆண்டளவில் பூமியில் உள்ள தொழில்களில் கால் பகுதி விண்வெளி அடிப்படையிலான தொழில்களால் மாற்றப்படும் எனக் கூறுகின்றன [13]. பூமியில் ஏற்படும் சுற்றுச்சூழல் பாதிப்புகளுக்கான தீர்வாக இந்தத் தொழில்கள் இருக்கும். சுற்றுச்சூழலுக்கு உகந்த தீர்வுகளுடன் கூடிய புதிய தொழில்துறைச்  சகாப்தம் சிறுகோள் சுரங்கம் மூலம் கிடைக்கும்.

    ஒருவேளை பாரதி இருந்திருப்பராயின்,  “சிங்களத்தீவினுக்கோர் பாலம் அமைப்போம், சிறுகோள்களில் சுரங்கம் அமைப்போம் “ என்று பாடியிருப்பாரோ என்னவோ !

    மேற்கோள்கள்

    1. Scheeres, D. J., Marzari, F., Tomasella, L., & Vanzani, V. (1998). ROSETTA mission: satellite orbits around a cometary nucleus. Planetary and Space Science, 46(6-7), 649-671.
    2. Ross, S. D. (2001). Near-earth asteroid mining. Space, 2001, 1-24.
    3. Veverka, J., Thomas, P., Harch, A., Clark, B., Bell III, J. F., Carcich, B., … & Cheng, A. (1997). NEAR’s flyby of 253 Mathilde: Images of a C asteroid. Science, 278(5346), 2109-2114.
    4. Billingham, J. (Ed.). (1979). Space resources and space settlements (Vol. 428). US Government Printing Office.
    5. Miller, T., & Herr, J. (2004, July). Green rocket propulsion by reaction of Al and Mg powders and water. In 40th AIAA/ASME/SAE/ASEE Joint Propulsion Conference and Exhibit (p. 4037).
    6. Yu, X., & Zhou, J. (2014, October). CubeSat: A candidate for the asteroid exploration in the future. In 2014 International Conference on Manipulation, Manufacturing and Measurement on the Nanoscale (3M-NANO) (pp. 261-265). IEEE.
    7. Elvis, M. (2013). Prospecting asteroid resources. Asteroids: Prospective energy and material resources, 81-129.
    8. Vannitsen, J., Segret, B., Maiu, J. J., & Juang, J. C. (2013, September). CubeSat on Earth-Mars Free Return Trajectory to study radiation hazards in the future manned mission. In Proceedings of the European Planetary Science Congress (EPSC’13).
    9. Andrews, D. G., Bonner, K. D., Butterworth, A. W., Calvert, H. R., Dagang, B. R. H., Dimond, K. J., … & Yoo, C. J. (2015). Defining a successful commercial asteroid mining program. Acta Astronautica, 108, 106-118.
    10. Kargel, J. S. (1997). Semiconductor and precious-metal resources of metallic asteroids. In Princeton Conference on Space Manufacturing, Space Studies Institute.
    11. Lewis, J. S. (1991). Construction materials for an SPS constellation in highly eccentric Earth orbit. SPS 91-Power from Space, 174-179.
    12. Sonter, M. J. (1997). The technical and economic feasibility of mining the near-earth asteroids. Acta Astronautica, 41(4-10), 637-647.
    13. Metzger, P. T. (2016). Space development and space science together, an historic opportunity. Space Policy, 37, 77-91.
    14. Hasnain, Z., Lamb, C. A., & Ross, S. D. (2012). Capturing near-Earth asteroids around Earth. Acta Astronautica, 81(2), 523-531.
    Share
  • படித்தேன்! சுவைத்தேன்! பகிர்ந்தேன்! – 32 [ஆரூர் தமிழ்நாடன் கவிதைகள் – ஒரு குறுக்கு வெட்டுப் பார்வை!]

    படித்தேன்! சுவைத்தேன்! பகிர்ந்தேன்! – 32 [ஆரூர் தமிழ்நாடன் கவிதைகள் – ஒரு குறுக்கு வெட்டுப் பார்வை!]

    முனைவர் ச. சுப்பிரமணியன்

    முன்னுரை

    இதழாசிரியர்கள் படைப்பாளர்களாகவும் அமைவது தமிழுக்குப் புதுமையான ஒன்றல்ல. பாரதி, திருவிக. கல்கி, ரா.கி.ரங்கராஜன், தமிழ்வாணன், அண்ணா, கலைஞர். கவிஞர் கண்ணதாசன், மணியன், வல்லமை அன்னா கண்ணன் உள்ளிட்ட பெருமக்கள் பலரும் இதழாசிரியர்களாக இருந்து கொண்டே படைப்பாளர்களாகவும் பரிணமித்தவர்கள். இந்த நிரலில் தற்காலத்தில் வாழுகின்ற ஆரூர் தமிழ்நாடன் ‘இனிய உதயம்’ இதழின் ஆசிரியர். கல்லூரி காலத்திலிருந்தே திராவிடச் சிந்தனையாளராக இருப்பினும் அழகியல் மீதூரும் கவிதைகளையும் சமுதாயச் சிக்கல்களைப் பாடுபொருளாக்கும் கவிதைப் படைப்புக்களையும் படைத்து வரும் பண்பாளரான இவர் புதிய வடிவங்களைக் கையாள்வதிலும் கைதேர்ந்தவர்!  முகநூலில் இவரது கவிதைகளை நான் பல்லாண்டுகளாகப் படித்து வருகிறேன். மரபு சார்நத கவிதைகளையும் புதுக்கவிதை மற்றும் ஹைக்கூ வடிவங்களையும் கையாளும் இவருடைய கவிநேரத்தியை “ஆரூர் தமிழ்நாடன் கவிதைகள் – ஒரு குறுக்கு வெட்டுப் பார்வை” என்னுந் தலைப்பில்  இந்தக் கட்டுரை சில கருத்துககளை முன் வைக்க முயல்கிறது.

    பாட்டாக நானிருந்தென்ன? பொருளாக நீ வரவேண்டும்!

    புதிராகத் தொடங்கிப் புரியாமல் நடந்து புலப்படாமலே போவதுதான் காதல் என்று ஆனபிறகு, காதல் நிலையின் எல்லாத் தடுமாற்றங்களும் கவிதையாகத்தான் அமைந்து போகும். ஒரு கனியின் எல்லாப் பகுதிகளும் இனிப்பது போலவே காதலின் பன்முகப் பரிமாணங்களும் இனிக்கும். திணை ஐந்தனுள், கசக்கிற திணை என்று ஏதும் உண்டா என்ன?  எல்லாமே இனிப்புத்தான் இலக்கியங்களில்! காதலில் இனிப்பு கசப்பு இருக்கலாம். காதற் கவிதையில் இனிப்பு மட்டுமே!  கசப்பே கிடையாது. பிரிவையும் சுவைத்துச் சொன்னவன் தமிழன். அப்துல் ரகுமான் பாடுவார்

    “காதல்
    ஒரு வித்தியாசமான சிறை!
    இங்கே
    கைதியாவதற்குத்தான்
    எல்லாரும் ஆசைப்படுகிறார்கள்!”

    என்று என்ன ஒரு மென்மை? என்ன ஒரு ஆழம்?  “பூட்டிய இருப்புக் கூட்டின் சிறைக்கதவு திறக்கப்பட்டது சிறுத்தையே வெளியில் வா”  என்று ஒரு கவிஞன் பாடுகிறான். அது மொழியினப் போரில் சிறை சென்றவனுக்கு. இது மொத்தத்தையும் பறிகொடுப்பதற்கு! புறவாழ்வில் சமுதாய நலனுக்காகச் சிறைசென்று விடுதலையாவதில் மகிழ்ச்சி! அகவாழ்வில் சிறைசென்றவன் விடுதலையாகிவிடக்கூடாதே என்னும் கவலையே மகிழ்ச்சி! வாழ்க்கைச் சிக்கலில் கூட சிக்கலிலிருந்து விடுதலையாவதுதான் மகிழ்ச்சி. சிட்டுக் குருவி போலே விட்டு விடுதலையாகத்தான் பாரதி விரும்பினான். அந்தப் பாட்டில் விடுதலையை முன்னாலே சொல்லி உவமத்தைப் பின்னாலே சொல்லுவான்! விடுதலையில் உண்டாகும் மகிழ்ச்சி அப்படி;!

    “விட்டுவிடுதலையாகி நிற்பாய் இந்தச்
    சிட்டுக் குருவியைப் போலே”

    “வேண்டுமடி எப்போதும் விடுதலை அம்மா” என்றும் பாடுவான். பாரதி உள்ளிட்ட அனைவரும் காதலில் சிறைசெல்லத்தான் விரும்பியிருக்கிறார்கள். எப்படியோ இணைந்தவர்களுக்கு ஏன் இணைந்தோம் என்பது விளங்கவில்லை. காதல் ஒரு விடுகதை  என்றோம். உண்மையில் அது விடுகதை இல்லை வினா விடை!. தலைவன் வினாவானால் தலைவி விடையாகிறாள். தலைவி வினாவானால் தலைவன் விடையாகிறான். தமிழ்நாடன் பாடுகிறார்! அடங்கிய காதலை ஒடுங்கிய மொழியால் சொல்லும் அவர் திறன் காணீர்!

    “கேள்வி பதிலாய் நாம்
    நம்மில்
    கேள்வி யார் ?
    பதில் யார்?
    தெரியவில்லை
    ஆனால் ஒன்று;
    கேள்விக்காகத்தான் பதில்
    பதிலுக்காகத்தான் கேள்வி.”

    உண்டு என்பதை எவ்வளவு எளிமையான வெளிப்பாடு? ஆனால் அழகியலும்  ஆழமும் கொண்ட வரிகள். ‘உனக்காகத்தான் நான் எனக்காகத்தான் நீ” என்றால் உரைநடை! யாருக்கு யார் பதில் என்பதும் யாருக்கு யார் கேள்வி என்பதும் தெரியாத நிலை! இருந்தால் என்ன? கேள்விக்காகத்தான் பதில் பதிலுக்காகத்தான் கேள்வி என்ற உறுதிப்பாடு வந்தபிறகு, கேள்வியாக யார் இருந்தால் என்ன? பதிலாக யார் இருந்தால் என்ன? என்னதான் காதல் என்னும் கற்பனை உணர்வைப் பாடுவதாகக் கவிஞர்கள் சொன்னாலும் அவர்களின் தனிவாழ்க்கை ரகசியத்தைக் கவிதை வரிகள் அம்பலப்படுத்துகின்ற சூழல்களும் உண்டு என்பதை இந்த வரிகள் காட்டுகின்றன. காரணம் காதலை அதனால் பாதிக்காத யாரும் அவ்வளவு சுத்தமான கற்பனையினால் வடிக்க முடியாது, வடித்தால் அதில் காதல் வழியாது. கேட்பவர்கள் காதில் சீழ்தான் வடியும்.

    ஆரூர் தமிழ்நாடனின் மரபியல் தடம்

    மரபு என்பது சிந்தனைத் தொடர்ச்சி. அறியாத பலர் இதனை யாப்பியல் தொடர்ச்சி என்று கருதிவிடுகிறார்கள். எனவேதான் யாப்பு சுத்தமாக எழுதுகிற கவிதைகளை மரபுக்கவிதைகள் என்று வெளிப்படுத்தித் தங்களை ஏமாற்றிக் கொண்டு அடுத்தவர்களைத் துன்பப்படுத்துகிறார்கள். திருவள்ளுவர் பாடுகிறார்.

    “இருநோக்கு இவள்உண்கண் உள்ளது ஒருநோக்கு
    நோய்நோக்கொன் றந்நோய் மருந்து”

    “Her painted eyes have a double effect. One glance pain and other cures.” என்று இதனை ஆங்கிலத்தில் மொழி பெயர்த்திருக்கிறார்கள். இங்கே சில பேர் தங்கள் நூல் பிறமொழிகளில் பெயரத்தெழுவதைப் பெருமையாகச் சொல்லிக் கொள்கிறார்கள். இங்கிலாந்து நாட்டுக்காரன் இந்த மொழிபெயர்ப்பைப் படித்தால் என்ன செய்வான்? என்ன கருதுவான்? திருவள்ளுவர் தமிழ்மரபியல் சிந்தனையான விழி பரப்பும் காதலை ஒரு அகநோயாகச் சித்திரித்துள்ளார். ஆனால் மொழிபெயர்ப்போ ‘MULTY SPECIALITY HOSPITAL’ ஆக மாற்றிவிடுகிறது. அதனை விட வேடிக்கை கண்ணுக்கு வண்ணம் பூசியதாக மாற்றியிருப்பது. இதனை மொழிபெயர்க்க இயலாது, இயன்றால் தமிழ்க்காதலின் சாரம் பிழியப்படாது, ‘சிறக்கணித்தாள் போன்று’ நகைசெய்ததால் நோய் வந்தது, அந்த நோய் நீங்க வேண்டுமானால் மற்றொரு கண்ணால் காணவேண்டும் என்னும் தலைவன் வேட்கை புலப்படுத்தப்பட்டது. இந்த மரபியல் சிந்தனையைத் தற்கால இளைஞன் ஒருவன் குறும்புத்தனத்தோடு இப்படிப் பாடுகிறான்

    “நீ ஒரு முறை பாரத்தாய்
    என் நெஞ்சில் முள் தைத்தது!
    முள்ளை முள்ளால்தானே
    எடுக்க வேண்டும்?
    எங்கே இன்னொரு முறை பார்!
    இதுதான் மரபுக்கவிதை! இந்த காதல் மரபை ஆரூர் தமிழ்நாடன் கவிதைகளில் பரக்கக் காணலாம்
    “உன்னிடம் சறுக்கியதை
    எண்ணும்போது
    நெஞ்சம் முழுதும்
    விரவுகிறது வெட்கம்!
    இந்த வெட்கத்தை
    விலக்க வேண்டும்
    முள்ளை முள்ளால் எடுப்பதுபோல்”

    காதலில் ஆண் சறுக்குவதுதான் இயல்பு. தான் சறுக்கியதற்குப் பதிலாகத் தலைவியும் சறுக்கினால் காதல் கைகூடும். இல்லையெனில் அது கனவாய்ப் போகும். அதனால் தலைவன் சொல்கிறான். நான் உன்னிடம் தோற்ற வெட்கத்தை விலக்க வேண்டுமானால் நீ என்னிடம தோற்க வேண்டும்? இயலுமா? என்று வினவுகிறானாம். நுண்ணியமான காதல் என்பது இதுதான். சுழியத்தைச் சுழியத்தால் வகுத்தால் ஈவு ஒன்று என்பது போன்றது இது. இந்தக் காதல் வெளிப்பாட்டை அவரே இன்னும் சுருக்கமாகப் பதிவு செய்திருக்கிறார்.

    “பேரிடரும் நீ!
    நிவாரணமும் நீ!”

    தமிழக வெகுமக்கள் அறிந்த இரண்டு சொற்கள் ‘பேரிடர்’ மற்றும் ‘நிவாரணம்’. பேரிடருக்கு ஆளானவனுக்குத்தான் நிவாரணம். நிவாரணத்தின் அருமை அப்போதுதான் அவனுக்குப் புரியும். வெள்ளப் பேரிடரில் அடுக்குமாடிக் குடியிருப்பில் பன்னிரண்டாவது தளத்தில் இருந்தவனும் நிவாரணம் பெற்றால் அவனுக்கு நிவாரணத்தின் அருமை புரியாது. இங்கே பேரிடருக்கு ஆளானவன் தலைவன். அவன் தடுக்கி விழுந்ததற்கு அவள் காரணமில்லைதான்.  காதல் உள்ளிருந்தே கொல்லும் உயிர் நோய். இவனாகவே நோய்க்கு ஆளாகிக் காரணமில்லாமலேயே தொடர்பில்லாதவளிடத்தில் நிவாரணம் தேடுகிறான். தன்னைப் பார்க்காத தலைவியைத் தலைவன் பாரத்து நோய்கொண்டான் திருக்குறள் தலைவன். தன்னைப் பாரத்ததாக எண்ணிக் கொண்ட மீராவின் காதலன் இதயத்தில் முள் தைத்ததாகக் கதைவிடுகிறான். ஆரூர் தமிழ்நாடனின் தலைவனோ  இவனாகவே தோற்றுவிட்டு அதனை ‘வெட்கம்’ என்று நாணுகிறான். இன்னொரு தலைவன் “உன்னால்தான்  எனக்குத் பெருந்துன்பம்” என்று இயற்கையைச் சாடுவதுபோலத் தலைவியைச் சாடுகிறான். நிவாரணத்திற்கான  விண்ணப்பத்தை அவளுக்கே போடுகிறான்.

    காதலுக்குக் கடன் இல்லை

    காதலுக்குக் கண்ணில்லை என்பார்கள். நான் சொல்கிறேன் காதலுக்குக் கண்ணிருக்கிறதோ இல்லையோ, நிச்சயம் கடன் கிடையாது. நீண்ட காலத் தவணையிலோ குறுகிய காலத் தவணையிலோ காதல் செய்ய முடியாது. அது உயிரின் ஓரங்க நாடகம். தற்காலத்தில் வெளிவரும் காதல் கவிதைகளை ஒரு முறை படித்தாலும் காதல் உணர்வே ஒரு கசப்பான உணர்வோ என்று எண்ணத் தோன்றுகிறது. தங்கள் அந்தரங்கத்து வக்கிர புத்திகளையெல்லாம் அந்தக்காலச் சான்றோர்கள் பாடியிருக்கிறார்கள் என்று பொய்சாட்சியோடு கவிதை புனைகிறார்கள். சங்க அக இலக்கியப் புனைவுகளைத் தொடர்ந்து திருவள்ளுவர் பேசிய ஆன்மீகக் காதலைக் கண்ணதாசன் எழுதினார்.  அப்துல் ரகுமான் பேசினார். மீரா எழுதினார். சில கவிதைகளில் மேத்தாவும் எழுதினார் தற்காலத்தில்  துரை வசந்தராசனும் ஆரூர் தமிழ்நாடனும்  வெளிப்படுத்தி வருகிறார்கள்

    “யார் செய்த சிற்பம் நீ? ஏக்கக் கனவுதரும்
    வேர்வை நிலலா உன்றன் விலாசமெது? பார்வைகளில்
    வார்த்தையைப் பார்த்து வயமிழந்தேன்! மன்மதனின்
    ஊர்வாழும் நீ யார் உறவு?

    என்னும் அடிகள் ஒரு மெல்லிய இதயத்தின் காதல் முனகலை எடுத்துச் சொல்லும் கவிதை. ‘அணங்குகொல் ஆய்மயில் கொல்லோ?” என ஐயுற்ற அந்தக் காலத் தலைமகனைப்போல்  ‘யார் செய்த சிற்பம் நீ? உன்றன் விலாசமெது? என்று வினவுதல் ஒரு புதுமைப் போக்கு!

    “திருவிழா காணவந்த தேவதையே! உன்றன்
    தெருவினிலே நானும் திரிந்தேன்! – ஒரு கோடிப்
    பூச்சிறகு பூக்கப் புதுவானில் நீந்துகிறேன்!
    ஆச்சரியம் தானுன் அழகு!”

    தலைவியை நலம் புனைந்துரைக்கிறான் தலைவன்!. “உன்றன் தெருவினிலே நானும் திரிந்தேன்” என்பது அந்தக் கால இளைஞன் அறியாத ஒன்று. அவன் மடலேறுவான். இவனுக்கு அது தெரியாது. அதனால் திரிகிறான். ‘நீ தரையில்தான் நிற்கிறாய் நான்தான் பறக்கிறேன்’ என்பது தலைவனுக்குத் தெரியும்! நமக்குத் தெரியும். நமக்குத் தெரிய வேண்டுமென்றால் நாமும் காதலித்து மிதக்க வேண்டும்.

    “மனசெல்லாம் உன்றன் மழைச்சாரல்! என்றன்
    நினைவெல்லாம் காதல் நெருப்பு – கனவினிலும்
    உன்முகமே வந்து உயிரை  வதைக்குதடி!
    உன்னையே தாயேன் உவந்து”

    மிக நுண்ணியமான உணர்வலைகளை மொழியால் சொல்லுகிற இந்தக் கவிதையில் காதலின் ஆழம் புரிகிறது. மனது கருவி. நினைவு பொருள். கருவியால் பொருள். தலைவியைப் பாரத்தவுடன் மனத்தில் மழைச்சாரல்! சரி! நினைவில் எப்படி நெருப்பு வரும்? வருகிறதே! அதுதான் காதல்! காதல் என்றால் பூவுக்குள் பூகம்பம் வரும்!

    தற்காலக் கவிஞர்களுள் காதலை உணர்வு ரீதியாகப் பாடியிருப்பவர் ஆரூர் தமிழ்நாடன். இதழையும் இதழ் தரும் முத்தத்தையும் இடையையும் காதலின் எடையையும் கண்ணையும் காதையும் கவிதையாக்கிப் படிப்பவர்களை அவசரச் சிகிச்சைப் பிரிவில் சேர்க்கின்றவர்கள் இடையில் ஒரு மரபு சார்ந்த மெல்லிய உணர்வுக்கு மொழிவடிவம் கொடுத்திருப்பதில் தமிழ்நாடன் முழுமையான வெற்றியடைந்திருக்கிறார். ‘உயிரைக் கொஞ்சம் உயிர்க்க வையடா” என்று இவரால் எழுதமுடிகிறது. ‘எனது நானே எப்படி யிருக்கிறாய்? உனது உடலும் உள்ளமும் நலமா? என்று வினவும் தலைவனைக் காட்டுகிறார். காதல் படித்து எழுதுவதன்று பட்டதை எழுதுவது தமிழ்நாடன் பட்டிருக்கலாம்!

    தமிழ்நாடன் கவிதைகளில் மரபு

    மரபியல் சிந்தனை என்பது வேருக்குள் நீர் போன்றது. வேரிலிருந்து அடிமரத்துக்குள் வந்து, கிளைகளுக்குள் பாய்ந்து, சினைகளுக்குள் சீராடி, இலைகளுக்குள் எழுச்சியடைந்து பூக்களில் பரிணமிப்பது. மரபு பற்றிய முழுமையான புரிதலும் பார்வையும் அற்றவர்கள் அதனை யாப்பு என மயங்கித் திரிகிறார்கள். தமிழ்க்கவிதைகளின் சாரமே பொதுவுடைமை. இதனை ஓர் ஆய்வுப் பொருண்மையாகவும் கொள்ள முடியும். தாமரை ஒரு மலர். அதனைப் பெரும்பாலும் இறைவனுடைய திருவடி மென்மைக்குப் பண்புவமை ஆக்கியே பழக்கப்பட்டவர்கள் நம்மவர்கள். அதற்கு முன்னாலே தலைவியின் முகத்திற்கு உவமம் சொன்னார்கள். இந்த இரண்டு வகையைத் தவிர அவர்கள மலர்களை வேறு எதற்காகவும எங்கும் பயன்படுததினார்களா என்பது அறியக் கூடவில்லை!. முதன் முதலாகப் பாவேநதர்தாம் அழகியலைச் சமுதாயச் சிந்தனைக்கு மடைமாற்றம் செய்து காட்டுகிறார்.

    “சித்திரச் சோலைகளே உமை நன்கு
    திருத்த இபபாரினிலே இங்கு
    எத்தனைத் தோழர்கள் ரத்தம் சொரிந்தரோ
    உங்கள் வேரினிலே”

    “அழகின் சிரிப்பில் சோலைகளைப பாடியவர்தான் பாவேந்தர். சோலையின் நடுவே சொக்குப்பச்சை படர்க்கொடி முல்லையின் சிரிப்பை ரசித்தவர்தான் பாவேந்தர். இந்த இடத்தில் அவரால் தொழிலாளிகளைப் பற்றிச் சிந்திக்காமல் இருக்க முடியவில்லை. பூவிற்குச் செம்மை வந்தது தொழிலாளியின் ரத்தத்தினால் என்பது அவரது தற்குறிப்பேற்றம். இந்தக் கருத்தினை உள்வாங்கிய தஞ்சை ராமையாதாஸ் ‘வணங்காமுடி’ என்னும்  திரைக்காவியத்தில் ஒரு பாடலை எழுதியிருக்கிறார்.

    “மலையே! உன் நிலையே நீ பாராய்
    கலைஞன் கை உளியாலே
    காவியச் சிலையான
    மலையே உன் நிலையே நீ பாராய்
    தொழிலாளி உழைப்பாலே தோன்றிடும் சிலையே நீ!
    உலகோரும் உனை நாடி உள்ளம் மகிழ்வாரே!”

    பாறைகள் கிடக்கின்றன. அவை பாறைகளே! எதுவரைக்கும்? சிற்பியின் உளி படாத வரைக்கும்!. அவன் விரலுக்குத் தெரிந்திருக்கிறது எந்தப் பாறையில் திருவள்ளுவர் இருப்பார்? எந்தப் பாறையில் சிவபெருமான் இருப்பார்? எந்தப் பாறையில் பெரியார் இருப்பார்? எந்தப் பாறையில் பெருமாள் இருப்பார்? எந்தப் பாறையில் தேர் இருக்கும்? எந்தப் பாறையில் யானை இருக்கும்? எந்தப் பாறையில் பாண்டவர்கள் இருப்பார்கள்? எந்தப் பாறையில்  படைகள் இருக்கும்? என்றெல்லாம் அவன் விரல்களுக்குத் தெரிந்து கண்டறிகிறான். கடவுளை வணங்குகிறவன் கல்லை மறக்கிறான். திருவள்ளுவரை வணங்குகிறவன் பாறையை மறக்கிறான். ஆனால் சமுதாயச் சிந்தனையுடைய ஒரு கவிஞன் மூலத்தை மறப்பதில்லை. சிற்பியின் உழைப்பு இல்லாவிட்டால் பாறை பாதையோரத்துக் கல்லாகியிருக்கும் என்னும் கசப்பான உண்மை பாவலனுக்குத் தெரிந்திருக்கிறது, அதனால்தான் பாடுகிறான்.

    “கலைஞன் கை உளியாலே காவியச் சிலையான மலையே!”

    பாறை தானாகச் சிலையாகாது. சிற்பியின் கையுளி அதன் மேல் படவேண்டும். பக்தர்கள பகவானைத் தரிசிப்பார்கள். கல்லைப் ;பாடாத கவிஞன் சிலையைப் பாடுகிறான். எதில்? காவியத்தில்! பாவலன் சிற்பியைச் சிந்திக்கிறான். இந்த மரபியல் சிந்தனையை அப்படியே தமீழ்நாடன் வழிமொழிகிறார்!

    “எல்லாச் சிற்பங்களிலும் தெரிகிறது!
    வேர்வை ஒழுகும்
    யாரோ ஒரு சிற்பியின்
    சிந்தனை முகம்!”

    “சிற்பம் என்பது கழித்தல் ஓவியம் என்பது கூட்டல்” என்று பாடினார் அப்துல் ரகுமான். சிதறி விழும் சில்லுகள்தான் சிற்பத்தைக் காட்டுகின்றன. கண்டெடுக்கின்றன. சில்லுகள் தங்களை இழந்துதான் சிற்பத்தைக் காட்டுகின்றன. சிற்பத்தைக் காட்டுவதற்காகத் தங்களை இழக்கின்றன. அந்தச் சிற்பத்தில் மானுட உருவங்களையும் பறவை உருவங்களையும் இறைவன் திருவுருங்களையும் மரபு வழியாகக் கண்டுவரும் கவிதை உலகில் பின்னாலே பாடிய கவிஞர்கள் வழியைப் பின்பற்றி ஒரு சிற்பியின் சாதாரண முகமல்ல “சிந்தனை முகத்தைக்” காணும் தமிழ்நாடனின் கவிதையில் உழைப்பின் உயர்வும் பெருமையும் தென்படுகிறதா இல்லையா?

    மழைவேண்டும் தமிழ்நாடன்

    பெரும்பாலும் மழைவேண்டித்தான் வழிபாடு நடக்கும். சங்க இலக்கியத்தைப் பொருத்தவரையில் மாரியைப் பாரியோடு ஒப்பிட்டுப் பாடிய புலமைத்திறன் அனைவருக்கும தெரியும். அது மழையின் வண்மை குறித்தது.  வள்ளுவப்பெருமான் திருக்குறள் பாயிரத்தில் வான் சிறபபு என்னும் இரண்டாவது அதிகாரத்தில் அதனை வைத்து அதன் முக்கியத்துவத்தை உணர்த்தினார். இருப்பினும் அவ்வதிகாரத்தில் உலகியல் இடையறாது நடப்பதற்கு அது செய்யும் உதவியையும் அறம் பொருள் இன்பங்களுக்குக் காரணமான அதன் பெருமையையும் உணர்த்தினாரேயன்றி  அந்த அதிகாரத்தின் ஏந்தப் பாடலிலும் மழையின் அழகியல் பாடப்பெற்றிருப்பதாகத் தெரியவில்லை. அதன் அவசியமே பாடப்பெற்றது,

    “ஆழி மழை(க்) கண்ணா ஒன்று நீ கை கரவேல்
    ஆழி உள் புக்கு முகந்து கொடு ஆர்த்து ஏறி
    ஊழி முதல்வன் உருவம் போல் மெய் கறுத்து(ப்)
    பாழிய் அம் தோளுடை(ப் ) பற்பனாபன் கையில்
    ஆழி போல் மின்னி வலம்புரி போல் நின்று அதிர்ந்து
    தாழாதே சார்ங்க முதைத்த சர மழை போல்
    வாழ உலகினில் பெய்திடாய் “

    என்னும் திருப்பாவையில் பெருமாள் அருளின் தன்மையை உவம வழி விளக்குகிறார் ஆண்டாள். மழையின் பயணம், அதன் உருவம் நிறம், மின்னலின் தனிச்சிறப்பு இடிமுழக்கம் எனத் தொகுப்பாகப் பாடியருளினார் ஆண்டாள். உவமத்தின் பரிமாணத்தை எப்படி நோக்கிக் கவிதை எழுத வேண்டும் என்பதற்கு இந்தப் பாசுரம் ஒர் ;சிறந்த எடுத்துக்காட்டு, வெகுமக்கள் ஊடகமாகிய திரைப்படத்தில் மழை, காதலர்கள் நனைவதற்காகவே பெய்தது, கவிஞர் மருதகாசிதான் அந்தப் போக்கைக் கொஞ்சம் மாற்றி சமுதாயச் சிந்தனையோடு மழைப்பொழிவைக் காதல் பாட்டாகவே பாடிக் காட்டினார்.

    “சொட்டு சொட்டுன்னு
    சொட்டுது பாரு இங்கே மழை
    கொட்டு கொட்டுன்னு
    கொட்டுது பாரு அங்கே

    கஷ்டப்படும் ஏழை சிந்தும்
    நெற்றி வேர்வை போலே -அவன்
    கஞ்சிக்காகக் கலங்கி விடும்
    கண்ணீர்த் துளியைப் போலே  “

    முட்டாப் பயலே மூளை
    இருக்கா என்று ஏழை மேலே…
    துட்டு படைச்ச சீமான் அள்ளிக்
    கொட்டுற வார்த்தை போலே

    இதற்குப் பின்னால் பலர் மழை பற்றி எழுதியிருந்தாலும் “என் மேல் விழுந்த மழைத்துளியே இத்தனை நாளாய் எங்கிருந்தாய்?” என்னும் ஒரு மென்மையான ஏக்கக் குரல் வைரமுத்திடமிருந்து வந்தது. அதற்கு முன்போ பின்போ கவிஞர் வசந்தராசன் தனக்கேயுரிய சொற்சிலம்பங்களைக் கைக்கொண்டு மழைக்களம் கண்டார்.

    “அணையுடைந்த மேகநதி மலையு ருட்டும்!
    அருவியென ஆர்ப்பரித்து த்  தரைவி ரட்டும்!
    பனைமரத்தில் பல்துலக்கிப் பசித ணிக்கப்
    பாறைகளைக் கடித்துண்டு துப்பி வைக்கும்!
    முனைமுறியா ஊசிகளின் காதுக் குள்ளே
    முழுப்பகலும்  இரவோடு  முயங்கி நிற்கும்!
    சினைமாட்டின்   மடிபோல  நீர்பெ ருக்கும்!
    சிற்றூரைப்  பேரூரை  ஓரூ ராக்கும்!*

    “பனைமரத்தில் பல்துலக்கும் மழை” எனக் கலிங்கத்துப் பரணியின் களத்தைக்  காட்டிய வசந்தராசன், சினைமாட்டின் மடிபோல நீர் பெருக்கும்! என்னும் நேர்முக வண்ணனையைப் பதிவு செய்திருக்கிறார். இங்கே நான் காட்டிய அத்தனையும் பல தளங்களில் கண்ட கவிதைகளே!. இந்தத் தளத்தில்தான் கவிதை தோன்றும் என்பதில்லை. எந்தத் தளத்திலும் கவிதை தோன்றலாம்.  இந்தப் பின்புலத்தில்தான் தமிழ்நாடனின் மழை பற்றிய  கவிதையை நோக்க வேண்டியதிருக்கிறது. மழையின் தீவிரத்தை அவர் உணர்ந்திருக்கிறார். அதனால் உண்டாகும் நடைமுறைச் சிக்கல்களையும் நீண்ட கால இழப்புக்களையும் அவர் தெரிந்து வைத்திருக்கிறார். பெருமழையின் பாதிப்பை உணர்ந்து பாடுகிறார். அதன் விளைவுகளை விருத்தத்தில் வேதனையுடன் பதிவு செய்திருக்கிறார்.

    “புன்னகையைத் தொலைத்ததுபோல்  தாவ ரங்கள்
    பொலிவிழந்து நிற்பதெலாம்  உன்னால் தானே?
    தன்கிளையின் காய், கனிகள்  உதிர்த்த தோடு
    தவமரங்கள் வீழ்ந்ததுவும்  உன்னால் தானே?*
    தென்றலுக்கே அதிர்கின்ற  சிற்று யிர்கள்
    திணறியதும் பதறியதும்  உன்னால் தானே?
    இன்புறுத்தும் பறவையெலாம்  சிறகொ டுங்கி
    எங்கெங்கோ பறந்ததெலாம்  உன்னால் தானே?

    கொட்டகையில் கட்டிவைத்த  ஆடும் மாடும்
    குலைநடுங்கித் தவித்ததுவும் உன்னால் தானே?
    கட்டளைக்குக் காத்திராமல் பஞ்சா  ரத்துக்
    கவின்கோழி தப்பியதும்  உன்னால் தானே?
    *நட்டுவைத்த வாழையெலாம் குடிகா ரர்போல்
    நலமின்றிச் சரிந்ததும் உன்னால் தானே?
    பட்டணத்து மாமனவன்  சொல்லிச் சென்ற
    பயணமது நின்றதுவும்  உன்னால் தானே?

    பாதையெல்லாம் தொலைந்ததுவும்  உன்னால் தானே?
    பயம்வந்து கவ்வியதும்  உன்னால் தானே?
    வாதையெலாம் பெருகியதும்  உன்னால் தானே?
    வாழ்வியலின் நெருக்கடியும்  உன்னால் தானே?
    கூதல்தரும் வேதனையும்  உன்னால் தானே?
    குறுகுறுக்கும் ஆசைகளும்  உன்னால் தானே?
    ஆதலினால் மழையேவுன்  ஈரம் எங்கே?
    அடுத்தமுறை அறம்பயின்று  வரவேண் டும் நீ!

    இந்த விருத்தங்களில் தொடர்ந்தாளப்பட்டிருக்கும் ‘உன்னால்தானே’ என்பது உலகியல் வழக்கு. “எல்லாம் ஒன்னால வந்த வினை” என்பதைப் பலரும் கேட்டிருக்கலாம். கவிதையைக் கவிஞன் மொழியில் செவிமடுக்க வேண்டும். அவன் சொல்வதுபோல் நாம் பாவனை செய்து கொள்ள வேண்டும். ஒரு பாத்திரம் பேசினால் அந்தப் பாத்திரமாக வாசகன் மாற வேண்டும். பாத்திரம் பேசுவதையெல்லாம் நூலாசிரியன் கருத்து என மயங்கக் கூடாது. அப்போதுதான் படைப்பாளியின் அனுபவம் வாசகனுக்குக் கிட்டும். மிக நுண்ணிய அழகியல் உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தும் கவிதை இது,  பாட்டில் துன்பங்களையல்லவா பட்டியலிடுகிறார்? இதில் அழகியல் எப்படி வரும் எனச் சிலர் வினவக்கூடும்.  துன்பம் மக்களுக்கு, கவிதைக்கு அல்ல. கவிதைக்கு அது பாடுபொருள்.

    1. தாவ ரங்கள் பொலிவிழந்து நிற்பது
    2. தன்கிளையின் காய், கனிகள் உதிர்த்தது
    3. தவமரங்கள் வீழ்ந்தது
    4. சிற்று யிர்கள் திணறியது பதறியது
    5. பறவையெலாம் சிறகொ டுங்கி எங்கெங்கோ பறந்தது
    6. ஆடும் மாடும் குலைநடுங்கித் தவித்தது
    7. பஞ்சா ரத்துக்  கவின்கோழி தப்பியது
    8. *நட்டுவைத்த வாழை நலமின்றிச் சரிந்ததும்
    9. மாமன் பயணமது நின்றது
    10. பாதையெல்லாம் தொலைந்தது
    11. பயம்வந்து கவ்வியதும்
    12. வாதையெலாம் பெருகியது
    13. வாழ்வியலின் நெருக்கடி
    14. கூதல்தரும் வேதனையும்
    15. குறுகுறுக்கும் ஆசைகள்

    என்று நிரல் படுத்திப் படித்தால் பாட்டின் பொருளுணரலாம். இதற்குள்ளேதான் அடங்கிக் கிடக்கிறது கவிதை. அந்தக் கவிதையின் பொலிவினைப்

    1. புன்னகையைத் தொலைத்தது போல் தாவரங்கள்
    2. *நட்டுவைத்த வாழையெலாம் குடிகா ரர்போல் நலமின்றிச் சரிந்ததும்

    என்னும் உவமங்கள் மேலும் பொலிவாக்குகின்றன. சங்க இலக்கியத்தின் தலைசிறந்த மாண்பே அடைச்சொற்கள்தாம். அடையில்லாப் பெயர்ச்சொற்களைச் சங்க இலக்கியத்தின் எந்தப் பகுதியிலும் காண முடியாது. அந்த நீண்ட நெடிய மரபு தமிழ்நாடன் கவிதைகளில் இயற்கையிலேயே அமைந்திருக்கிறது, பெயர்ச்சொற்களுக்கு அடைச்சொற்கள் என்பது நெற்றிக்குத் திலகம் போல!

    “ஆதலினால் மழையேவுன்  ஈரம் எங்கே?
    அடுத்தமுறை அறம்பயின்று  வரவேண் டும் நீ! “

    கெடுப்பதும் மழை என்று பாடிய வள்ளுவர் எடுப்பதும் மழை என்றும் பாடி வேண்டினார். அந்த வேண்டுதலைத்தான் தமிழ்நாடன் முன்னெடுக்கிறார். “மழையே!  உனக்கு இரக்கம் இல்லையா என்றால் அவன் அரசியல் வாதி! மழையே உனக்கு ஈரம் இல்லையா என்றால் அவன் கவிஞன்.  தமிழ்நாடன் கவிஞன் என்பதற்கு இந்தச் சொலலாட்சி போதும்!

    உள்ளூர் பார்வை

    ஒரு ஐம்பதாண்டுகளுக்கு முன்பாகப் பொங்கல் மலருக்குப் பாட்டு  எழுதியவர்களெல்லாம் கவிஞர்கள் எனப்பட்டார்கள். திருமண அழைப்பிதழ் எழுதிக் கொடுத்தவர்களெலலாம் வரலாற்றாசிரியர் ஆனார்கள். தற்போதும் நிலைமை அப்படியேதான் ;இருக்கிறது. என்ன ஒரு மாற்றம்? கவிதையில் தங்களுக்குப் பிடித்தமான தலைவர்களைப் பாடித் தீர்க்கிறார்கள். அவர்கள் ஆட்சியில் இருந்தபோதும் இல்லாதபோதும் செய்த செயல்களைச் சாதனைகளாகக் காட்டி, அவற்றை அப்படியே பல்லாங்குழிக்குள் வைத்த சோழிகளைப் போல, யாப்புக்குள் திணித்து நோபல் பரிசுக்கு அனுப்பிவிடுகிறார்கள். அப்படியானால் தனிமனிதனைப் பாடுவது கவிதையாகாதா என்றால் ஆகும். அது கவிதையாக இருக்க வேண்டும். இது வரை நானறிந்த வரை மகாகவி பாரதிக்குப் பாரதிதாசன் எழுதிய பாராட்டினைப் போல் வேறு யாரும் எழுதியதாகத் தெரியவில்லை. அதற்கு அடுத்தபடியாக உ.வே.சாவுக்கு மகாகவியும் அறிஞர் வ.சுப மாணிக்கமும் எழுதிய பாராட்டுக்கள் அற்புதமானவை.

    “தமிழால் பாரதி தகுதி பெற்றதும்
    பாரதியால் தமிழ் தகுதி பெற்றதும்”

    என்னென்பேன்?” என வியந்து போற்றிய அந்த உணர்ச்சிப் பாராட்டு இன்றைக்கு இல்லை. காரணம் பொருளைப் பாடுவதற்கான காரணங்கள் உண்மையானவையாக இல்லை.  கவிஞனாகவும் இல்லை. பாடுகிற தலைவனிடமிருந்து எதனையாவது எதிர்பார்த்து எழுதினால் அது பாராட்டாக இருக்கலாமே தவிர, கவிதையாக இருக்காது. எதனையும் எதிர்பார்க்காமல் எழுதுகிறவன் கவிஞனாக இல்லாமல் வாய்பாட்டு வணிகனாக இருந்தால் தளையிலேயே சிக்கித் திணறுவான். எனவே இரண்டும் சரியாக இருக்க வேண்டும்.  தமிழ்நாடன்; இரண்டும் சம அளவில் கலந்த கலவை. அதனால்தான் அவர் யாரைப் பாடினாலும்  கலைஞரைப பாடியதுபோல அமையவில்லை. அவரும் இவரும் திருவாரூரைச் சேர்ந்தவர்கள். தமிழ்நாடனின் தந்தையார் கலைஞரின் அருமையுணர்ந்து அவருக்கு நெருக்கமானவர். கவிஞர் பிறர் கலைஞரைப் பாடுவதற்கும் தமிழ்நாடனை ஒத்தவர் கலைஞரைப் பாடுவதற்கும் அடிப்படை வேறுபாடு உண்டு. கவிதை மணங்கமழும் கவிதைகளால் கலைஞரை அவர் பாடியிருப்பன  கவிதைச் சுவைக்கு ஓர் எடுத்துக்காட்டாகத் திகழ்கின்றன .

    நீயெழுதும் போதோ நெருப்பெரியும்! உன்கையால்
    நீயெடுக்கும் பூவும் நிறம்மாறும் – நீயெழுப்பும்
    போர்முழக்கச் சொல்லில் புயல்வீசும்! செந்தமிழின்
    வேர்நீ விழுதுகளும் நீ!

    ஒரு நேரிசை வெண்பா எப்படி அமைந்தால் கற்பார் உள்ளத்தைக் கவரும் என்னும் வித்தை தெரிந்தவர் தமிழ்நாடன். அந்த வெண்பாவில் முரண் அமைப்பைக் கையாளும் கலை கற்றவர் அவர். சொல் முரண் பொருள் முரண் என்னும் வகைபாடுகளை நன்கு அறிந்தவர்.அதனால் அந்த முரண்களை மிக இலாவகமாகக் கையாண்டு சில வெண்பாக்களைக் கலைஞருக்குப் பாடியிருக்கிறார் இன்னொரு வெண்பா இப்ப்டி அமைந்திருக்கிறது

    “உன்னிதழ்கள் என்ன ஒளித்தமிழின் தாய்வீடா?
    பொன்சிறகுச் சொற்களெல்லாம் பூக்கிறதே! உன் பேச்சால்
    தேன்பூச்சினுள்ளும் திராவகம் ஊறுவதை
    நான் பார்த்தேன் அன்றொரு நாள்!”

    அரசியல் களம் தமிழிலக்கியக் களம் என்னும் முரண்பட்ட இரு களங்களீலும் மாபெரும் வெற்றிகண்ட கலைஞரை முரண் தொடையினாலேயே பாடியிருப்பது சிலாகிக்கத தகுந்தது. தேர்தலில் கட்சி முழுமையாகத் தோற்றாலும் சிரித்துக் கொண்டே இருக்கும் தலைவர் கலைஞர்! காரணம் இலக்கியம்! “நீ என்ன தேனும் பாதரசமும் கலந்த கலவையா?” என்று வைரமுத்து ஒரு முறை கலைஞரைப் பாடியிருந்தார். கலைஞரின் இந்த முரண் தமிழ்நாடனை மட்டுமன்று எந்தக் கவிஞனையும் கவரும்! இந்த முரண்களின் தொகுப்பை இப்படி அமைத்துப் பாரக்கலாம்!

    1. கருவியாக இருக்க வேண்டிய நெருப்பே எரிகிறது
    2. பூக்களுக்குப் பதிலாகச் சொற்கள் பூக்கின்றன.
    3. தமிழ்ச்சொற்கள் கலைஞர்வழி பூக்களாகக் கொட்டுகின்றன
    4. மென்மையான சொற்கள் அனல் வீசும் சொற்களாக மாறுகின்றன
    5. பூக்களில் தேனுக்குப் பதிலாகத் திராவகம் சொட்டுகிறது
    6. தமிழிலிருந்து வந்த கலைஞர் தமிழைத் தாங்குகிற விழுதாகவும் இருக்கிறார்.

    எட்டு அடிகள் கொண்ட இரு நேரிசை வெண்பாக்களில் கலைஞரின் சொற்களின் இருவகை முரண்களைக் கவிதையாக்கியிருக்கிறார் தமிழ்நாடன்! பாடாண் திணைக்குள் கையறு நிலை அடங்காது.  ஆனால் கையறு நிலையில் பாடாண் திணை அடக்கம்! அந்த வகையில் கலைஞருக்குப் பாடிய கையறு நிலைப் பாடல பாடாண் திணைப் பொருண்மைகளை உள்ளடக்கிக் கவித்துவமாகப் பாடியிருக்கும் தமிழ்நாடனின் கவியாளுமை இதனால் புலப்படக் கூடும்.

    உலகப்பார்வை

    உரைநடைக்கும் கவிதைக்கும் எத்தகைய வேறுபாடுகள் உள்ளனவோ அத்தகைய வேறுபாடுகளே சாதாரண மனிதர்களுக்கும் கவிஞர்களுக்கும் உள்ளன. சாதாரண மனிதன் நிகழ்வியலைப் பேசுகிறான். கவிஞன் கற்பனையில் மிதக்கிறான். சாதாரண மனிதன் தரையில் நடக்கிறான். .கவிஞன் வானத்தில் பறக்கிறான்.  சாதாரண மனிதன் மனிதர்களிடத்தில் மட்டும் பேசுகிறன். கவிஞனோ மரம், செடி, கொடி என அனைத்து உயிரினங்களோடும் உறவாடுகிறான். சாதாரண மனிதன் உரையாடலில் புனைவுகளே இல்லை. ஆனால் கவிஞன் புனைவுகள் இன்றி எழுதவே முடியாது, சாதாரண மனிதன் அக்கம்பக்கத்து வீட்டாரையும் பகைத்துக் கொள்கிறான். கவிஞனோ மானுடச்சமுதாயம் அத்தனையையும் தன் பார்வையால் தழுவிக் கொள்ளுகிறான். அடுத்த வீட்டுச் சுவற்றையே சாதாரண மனிதன் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறான். சீனப் பெருஞ்சுவரையும் தாண்டியும் கவிஞன் சிந்திக்கிறான். உள்ளூர் தகராறு கூட ஒரு சாதாரண மனிதனுக்குத் தெரிவதில்லை!. ஆனால் ஈராக் ஈரான் போரிலிருந்து இஸ்ரேல் போர் வரை கவிஞனுக்குத் தெரிந்திருக்கிறது, அவனுடைய மானுடப் பார்வை விசாலமானது. அதனால்தான் சங்கச் சான்றோர்களும் அவர்வழி வந்த புலவர் பெருமக்களும் தங்கள் இலக்கியங்களை ‘வையம்’ என்றோ ‘உலகம்’ என்றோ தொடங்கினார்கள்.

    நிற்பதுவே நடப்பதுவே பறப்பதுவே
    நீங்களெல்லாம் சொற்பனந்தானோ
    பல தோற்ற மயக்கங்களோ

    கற்பதுவே கேட்பதுவே கருதுவதே
    நீங்களெல்லாம் அற்ப மாயைகளோ!
    உம்முள் ஆழ்ந்த பொருளில்லையோ!

    வானகமே இளவெயிலே மரச்செறிவே
    நீங்களெல்லாம் கானலின் நீரோ!
    வெறும் காட்சிப் பிழைதானோ!

    போனதெல்லாம் கனவினைப்போல்
    புதைந்தழிந்தே போனதனால்
    நானும் ஓர் கனவோ!
    இந்த ஞாலமும் பொய்தானோ!

    காலமென்றே ஒரு நினைவும்
    காட்சியென்றே பல நினைவும்
    கோலமும் பொய்களோ!
    அங்குக் குணங்களும் பொய்களோ!

    காண்பதெல்லாம் மறையுமென்றால்
    மறைந்ததெல்லாம் காண்பமன்றோ?
    நானும் ஓர் கனவோ
    இந்த ஞாலமும் பொய்தானோ!

    என்று மகாகவி பாடுகிறார் என்றால் தன் வாழ்க்கைத் துயரத்தை மறந்து வறுமையைத் துறந்து பாடுகிறார் என்பதை அறிதல் வேண்டும். அசையும் பொருள் அசையாப்பொருள் ஆகியவற்றைத் தனக்கு உறவாக்கிக் கொள்ளும் ஒரு தனித்திறன் மகாகவிக்கு இருந்திருக்கிறது! அவரைத் தொடர்ந்து வந்த பாரதிதாசன்,

    அறிவை விரிவுசெய்! அகண்டமாக்கு!
    விசாலப் பார்வையால் விழுங்கு மக்களை!
    உன்னைச் சங்கமமாக்கு!
    மானிட சமுத்திரம் நான் என்று கூவு!
    பிரிவிலை எங்கும் பேத மில்லை!
    உலகம் உண்ண உண்! உடுத்த உடுப்பாய்!
    புகல்வேன், உடைமை மக்களுக்குப் பொது!
    புவியை நடத்து! பொதுவில் நடத்து!

    உலகு முன்னால் தனிமனிதன் பின்னால் என்னும் சமுதாய நோக்கத்தை முன்னெடுக்கிறார். பாரதிதாசனுடைய கவிதைகள்  தமிழ், தமிழர் என்று தொடங்கித், திராவிடம் பாடி, தேசியம் பாடி, உலகப் பொதுமைபாடி, மானிடத்தின் மகத்துவம் பாடி விசாலப் பார்வையால் விரிந்து  விரிந்து செல்லும் இயல்புடையன.இந்த இயல்பு அவர் ஒரு கவிஞர் என்பதால் வந்த இயற்கையமைதி! ஒரு தனிமனிதனிடத்தில் இத்தகைய பரந்துபட்ட விசாலமான மனத்தை அவ்வளவு எளிதாகக் கண்டு விட முடியாது.

    இந்த நீண்ட நெடிய மரபில் வந்தவர்தான் ஆரூர் தமிழ்நாடன். காதலைப் பற்றி எழுதுவது, கண்ணீரைப் பற்றி எழுதுவது, வாழ்வியல் சிக்கலைப் பற்றி எழுதுவது என அவர் பயணம் செய்திருக்கிற களங்கள் பலவாயினும்

    என் கனவென்பது பசியறு உலகம்!
    என் சுகம் என்பது சூதறு மனிதம்!
    என்னிசை என்பது இயற்கையின் பாடல்!
    என் தவம் என்பது வேர்வையின் வெகுமதி!
    என்னூர் என்பது உலகப் பெருவெளி!
    என்னுற வென்பது மானுடக் கூட்ட்ம்!!
    என் மகிழ்வென்பது உலகின் மகிழ்வு!
    என் துயர் என்பது பிறர் படும் துயரம்!!

    என்னுந் தன்னிலை விளக்கம் ஒரு கொள்கைப் பிரகடனமாகவே ஒலிப்பதைக் காணலாம். ‘யாதும் ஊரே யாவரும கேளிர்’ என்று தொடங்கிய இந்த மரபின் நீட்சி இன்னும் தொடர்ந்து கொண்டே இருக்கிறது. இருக்க வேண்டும். மரபியல் சிந்தனைகள் என்பன இவையே. மரபுக்கவிதைகள் என்பனவும் இவையே. மனிதனே ஒரு சமுதாய விலங்கு! அவன் கவிஞன் ஆனால் மானுட நேசிப்பே அவன் பிறவி நோக்கமாகிவிடுகிறது. சமுதாயத்திற்காகத் தலைவர்கள் பாடுபடலாம். உண்மைக்கவிஞனோ சமுதாயத்திற்கே தன்னை ஒப்படைத்து விடுகிறான். அப்படி ஒப்படைத்த ஒரு சிலருள் தமிழ்நாடனும் ஒருவர்!

    கவிதையில் புதிய வடிவங்கள்

    பொருளுக்கேற்ற வடிவம் என்பதே தமிழ்க்கவிதைகளின் வடிவக் கோட்பாடு. இது பற்றிய என் ஆய்வு பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பே வெளியாகியிருக்கிறது. சிலப்பதிகாரத்தை விருத்தத்தில் எழுதியிருந்தாலும் கம்பராமாயணத்தை ஆசிரியப்பாவில் எழுதியிருந்தாலும் இரண்டும்; படுதோல்வி அடைந்திருக்கும். இங்கே தொட்டதற்கெல்லாம் “தாக்கம்! தாக்கம்” என்னும் ;கடுமையான பதப்பிரயோகத்தைப் பயன்படுத்தி புதிய வடிவங்களை அறிமுகம் செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள். அது பற்றிக் கவலைப் பட ஏதுமில்லை. ஜப்பான் நாட்டுக்காரன் சிதைந்துபோன தன் நாட்டை மறுசீரமைப்பு செய்துவிட்டுப் புதுவாழ்வை நோக்கி எழுச்சி நடை போட்டுக்கொண்டிருக்கிறான். இவர்கள் ஜப்பான் மொழி தெரியாமலேயே ஹைக்கூ என்பது ஜப்பானிய தாக்கத்தால் வந்நது என்பார்கள். பாரதிபோல யாரோ ஒருவர் மிகுந்த சிரமப்பட்டுத் தன் பன்மொழிப் புலமையால் அதனையோ அது போன்றவற்றையோ அறிமுகப்படுத்தியிருக்கலாம்.  திரு அப்துல் ரகுமான் அத்தகைய பன்மொழி வித்தகர். மரபு சாராத கவிதைகளைப் பற்றிய அவருடைய கருத்துக்கள ;மிகவும் ஆழமானவை. அவருடைய முனைவர்ப் பட்ட ஆய்வேடே “புதுக்கவிதைகளில் குறியீடு” என்பதாகும். இவர்கள் சிரமப்படாமலேயே அந்த வடிவத்தைத் தம் சிந்தனைகளுக்கு வடிவமாகப் பயன்படுத்திக் கொள்கிறார்கள். புதுக்கவிதை அதுபோல்தான் கலீல் ;ஜிப்ரான் என்பார்கள். பாப்லோ நெருடா என்பார்கள். எஸ்ராபவுண்டு என்பார்கள். டி.எஸ்.எலியட் என்பார்கள். இவர்களுக்கு உள்ளூரில் எந்தத் தாக்கமும் இருக்காது. வெளிநாட்டு இறக்குமதியால்தான் இவர்கள் தாக்கப்பட வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறார்கள். நமக்கு இதுபோன்ற எது பற்றியும் கவலையில்லை. இந்த ஆராய்ச்சியும் தேவையில்லை. மரபுக்கவிதை, புதுக்கவிதை, ஹைக்கூ, சென்ரியூ, லிமரைக், பழமொன்ரியூ என்றெல்லாம் கவிதைச் சந்தையில் பல பொருள் வணிகம் செய்யப்படுகிறது, இந்த வணிகம் ஒருவகையில் இந்த மண்ணில் நிலை கொண்டிருந்த மரபுக்கவிதையின் பேரழிவுக்குப் பெருங்காரணமாகவும் அமைந்தது. இத்தகைய வடிவங்களைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல் நோக்கினால் சிலவற்றில் கவிதைகள் இல்லாமல் இல்லை. இந்த வடிவங்கள் தமிழுக்குப் புதியன என்பதில் எத்தகைய ஐயமோ இவை வரவேற்கப்படவேண்டியவை என்பதில் தயக்கமோ எனக்கு இருந்ததில்லை ஆனால் தள்ளுவண்டி தக்காளியைப போல வணிகத்திற்குப் பயன்படும் போதுதான் கொஞ்சம் நெளிய வேண்டியதிருக்கிறது.

    தமிழ்நாடன் ஒரு ஆற்றல் வாய்ந்த படைப்பாளர். கவிதைப் படைப்பாளர். இயல்பிலேயே கவிஞர். மரபுக்கவிதைகளைச் சரளமாக எழுதும் அவர், புதிய கவிதை வடிவங்களை உள்வாங்குவதற்கு எந்தச் சிரமத்தையும் கொள்வதில்லை. காரணம் கவிஞனுக்கு அதுபோன்ற சிரமங்கள் ஏதும் வராது. அவன் மனம் எப்போதும் கவிதையையே சிந்தித்துக் கொண்டிருப்பதால் வடிவங்கள் அவனை ஆட்கொள்ளுவதில்லை. மாறாக அவனே எல்லா வடிவங்களையும் ஆட்கொள்கிறான். உலகம் யாவையும் தாமுளவாக்கவும் நிலைபெறுத்தலும் நீக்கலும் கொண்ட பரம்பொருளைப் போல கவிதையின் எந்த வடிவத்தையும் ஆக்கவும் நிலைபெறுத்தவும் நீக்கலும் செய்வதற்கான வல்லமையைப் பெற்றவர் தமிழ்நாடன். அவருடைய புதிய கவிதை வடிவங்களிலிருந்;து சில கவிதைகள் இப்படி அமைந்திருக்கின்றன. கவிஞர் சுரதா ஒரு ஊருக்குச் சென்றிருக்கிறார். இரவு நேரம். நாய் குரைக்கிறது. அடித்துத் துரத்துவதற்குச் சரளைக் கற்களைத் தேடுகிறார். அவை பூமியோடு ஒட்டிக் கொண்டு இவர் கைக்குக் கிட்டவில்லை. உடனே சொல்கிறார். “என்ன இது இந்த ஊரில்? நாயை அவிழ்த்துவீட்டுக் கல்லைக் கட்டிப் போட்டிருக்கிறார்கள்?” பிறவியிலேயே கவிஞனாக இருந்தவனுக்குத்தான் இது மாதிரி கற்பனைகள் தோன்றும். நாயைக் கட்டிப் போடுவது எல்லாருக்கும் தெரிந்த வினைதான். ஆனால் மண்ணோடு ஒட்டிய சரளைக் கற்களைக் கட்டிப் போட்டிருப்பதாக எல்லாராலும் கற்பனை செய்துவிட முடியாது.

    “என்ன அசதியோ
    அசையாமல்
    படுத்திருக்கிறது
    இரவு;
    நான்தான்
    புரண்டபடியே இருக்கிறேன்.

    மனிதன் அசையாமல் கிடப்பான். அசைந்தபடியும் கிடப்பான். இரவுக்கு அந்த வேறுபாடு கிடையாது. கவிஞனாகையால் உழைத்துக் களைத்த உடம்பல்லவா? இவன் தூக்கம் வராமல் அசைந்து புரண்டு கிடந்து வானத்து இருளை நோக்குகிறான். அந்த இருள் அசையாமல் கிடக்கிறது. இருள் எப்போதுமே அசைவதோ புரள்வதோ இல்லை. கவிஞன் புரண்டதால் வானம் புதிதாகப் புரளாமல் படுத்திருப்பதுபோல் தோன்றுகிறதாம்.

    “ வீணை வாசிக்கிறாய் நீ!
    கண்களால் ரசிக்கிறேன் நான்!”

    கல்யாண அகதிகள் என்று ஒரு திரைப்படம் அதில் நாயகன் தொலைக்காட்சியில் செய்தி வாசிப்பவன். அவன் காதலி தன் தோழிகளிடம் சொல்லுவாள் “நான் நியூஸ் பாக்கணும்! நான் நியூஸ் பாக்கணும்!” என்று தோழிகள் வியப்படைவார்கள். செய்திகள் செவிக்குரியன. ஆனால் தங்கள் தோழி ‘பாக்கணும்’ என்றல்லவா சொல்கிறாள் என்று. காதலுக்குக் கண்தான் தலைமையாசிரியர். மற்ற எந்த புலனும் குறிப்பாக மூளை பயன்படவே பயன்படாது, ‘நான் மூளைக்கு மூளையாக அவளைக் காதலித்தேன் என்று எவனும் கூற மாட்டான். நான் உயிருக்கு உயிராக அவளைக் காதலித்தேன் என்றுதான் கூறுவான். மூளை அறிவுப் புலன். இதயம் உணர்வுப் புலன்! அதனால்தான் கவிஞனாகக் காதலித்த தமிழ்நாடன் வீணையிசையைக்  கண்ணால் பார்த்து ரசித்திருக்கிறார். நான் அறிந்தவரையில் இசையைப் பாரத்து ரசித்தவர் இவராகத்தான் இருக்க முடியும்! கவிதையென்றால் இப்படித்தான் அமைய வேண்டும். ஆறே சொற்கள்! ஒரு பொருள் முரண்! அருமையான வெளிப்பாடு

    “ஒரு சூறாவளியைப்
    போலத்தான்
    என்னை நீ கடந்திருக்கிறாய்;
    சேதத்தின் மதிப்பில்
    தெரிகிறது
    உன் மதிப்பு.”

    நம்முடைய நாட்டுத் தலைவர்கள் மழை பெய்து, வெள்ளம் வந்து, நடப்பியல் வாழ்க்கை சீரழிந்து ஓரளவு இயல்பு வாழ்க்கைக்கு மக்கள் திரும்பிய பிறகுதான் வெள்ளச் சேதத்தை விமானத்திலிருந்து மதிப்பிடுவார்கள்  காதலும் அது போல்தான்! இந்தக் குறுங்கவிதை தலைவனுக்கும் பொருந்தும் தலைவிக்கும் பொருந்தும். காதலில் “சேதாரம் ஆணுக்கு” என்பது ‘பின் நவீனத்துவம்!”  வளையல் கழண்டு விழுவதும், மேனி பசப்பதும், தோள் துவளுவதும் விழிகள் பஞ்சடைவதும் பழந்தமிழ்க் கவிதைகளில் தலைவனுக்குச் சொல்லப்பட்டதாகத் தகவல் இல்லை. பின்னாலே வந்தவர்கள் இந்த மரபை மாற்றி காதலியைப் பிரிந்த தலைமகன் தாடி வளர்த்துக் கொள்வதுவரைப் பாடித் தீர்த்தார்கள். இழந்த பிறகுதான் இருப்பின் பெருமை புரியும். நம்முள் எததனைப் பேர் பெற்றோரை, மனைவியை. கணவனை வாழுங்காலத்தில் புரிந்து கொள்கிறோம்! காதலுக்கும் இது பொருந்தும்.  தன்னிலை மறந்த காதலில் ஏதும் தெரிவதில்லை. இழந்த பிறகுதான் இழந்தது எது என்பதே தெரிகிறது! புரிகிறது.  வடிவங்கள் எதுவாயினும் கவிதைகளை அவற்றில் வார்த்தெடுக்கும் வல்லமை கொண்டவர் ஆரூர் தமிழ்நாடன் என்பதற்கு இந்தக் கவிதைகள் ஒரு குறைந்த அளவு எடுத்துக் காட்டுக்களே! தன்னைப் பாதித்த அனைத்துப் பொருண்மைகள் பற்றியும் ஆரூர் தமிழ்நாடன் முகநூலில் பாடியிருப்பவனவற்றை என்னால் இயன்ற அளவு திறனாய்வு வளையத்திற்குள் கொண்டு வந்திருக்கிறேன். ஒரு அறியப்பட்ட கவிஞனுக்கு அறிமுகம் தேவையில்லை!

    நிறைவுரை

    கவிதையில் வாழ்வதே வாழ்வு என்பது திறனாய்வாளனாகிய என் வாழ்நாள் கொள்கை! நல்ல கவிதைகளையும் அவற்றை எழுதிய உண்மைக் கவிஞர்களையும் அறிமுகம் செய்வதை ஒரு கடனாகக் கொண்டிருக்கிறேன். அந்தக் கடமையை நான் ‘வல்லமை’ யோடு செய்து வருகிறேன். முகநூலில் நான் கண்ட உண்மைக் கவிஞர்கள் சிலருள் ஆரூர் தமிழ்நாடனும் ஒருவர். தமிழ்மணக்கும் தஞ்சைத் தரணியைச் சேர்ந்தவர். அவருடைய கவிதைகளைப் பற்றிய இந்த என்னுடைய திறனாய்வு இன்னும் பல திறனாய்வுகளுக்கு வழித்தடமாக அமைய வேண்டும் என்பது என் ஆசை. எவ்வளவு சிறந்த கவிஞரானாலும் அவருடைய எல்லாக் கவிதைகளையும் நான் திறனாய்வு செய்வதுமில்லை. பிழைவேட்டையை நான் திறனாய்வாகக் கருதுவதுமில்லை. அரிய பிழைகள் சுட்டிக்காட்டப்படலாம். திறனாய்வில் பல வகை உண்டு. நடுநிலைத் திறனாய்வு (Standard Criticism), விருப்பு வெறுப்பின் எல்லையில் இருந்து திறனாய்வு செய்வது (accentric Criticism) வரலாற்று முறைத் திறனாய்வு (Historical Criticism). கவிஞனின் வாழ்வை ஓட்டி அமைகின்ற திறனாய்வு (Biographical Criticism) விதிகளின் அடிப்படையில் திறனாய்வு செய்வது (Dogmatic Criticsm) கவிஞனின் உணர்ச்சிவழி நின்று செய்கின்ற திறனாய்வு (impressionistic Criticism) எனப் பலவகைப்படும். அரூர் தமிழ்நாடன் பற்றிய கவிதைகளைப் பற்றிய இந்தத் திறனாய்வு ஒரு உணர்ச்சிவழித் திறனாய்வு. (impressionistic Criticism)  தமிழ்நாடன் ஒருமுறை  எழுதியது போல ‘ஆய்வென்று ஜால்ராவைத் தட்டுகின்றார்’ என்பது போன்றது அல்ல! இந்த எண்பது வயதில் நான் யாருக்கு ஜால்ரா தட்டப் போகிறேன்? ஆரூர் தமிழ்நாடனின் பன்முகப் பரிமாணங்களை உணர்ச்சிவழி நின்று கண்டறிய என்னுடைய மிகச் சிறிய முயற்சி இது.!

    (தொடரும்)

    Share
  • கலைச்சொல்லாக்கமும் மொழிவளர்ச்சியும் கலைப்புலங்களுக்கான தேவைகளும்

    கலைச்சொல்லாக்கமும் மொழிவளர்ச்சியும் கலைப்புலங்களுக்கான தேவைகளும்

    செயபாண்டியன் கோட்டாளம்

    கலைச்சொல்லாக்கத்தை வெறும் தமிழ்வளர்ச்சிக்கான செயலாக கருதுவது போதாது. பிற துறைகளுக்கு பயன்படும்வகையில் கலைச்சொற்கள் அமைந்தாலே அந்த துறைகளுடன் மொழியும் வளரும்.

    விரும்பத்தகு பண்புகள்

    சட்டம், மருத்துவம், அறிவியல் போன்ற துறைகளில் கலைச்சொற்கள் துல்லியமாக வரையறுக்கப்பட்டவை. organic chemistry, inorganic chemistry எனும் கருத்துருக்களுக்கு கரிமவேதியியல், கனிமவேதியியல் என்ற சொற்கள் முதனோக்கில் நல்ல சொற்களாக தோன்றுகின்றன. ஆனால், carbon chemistry, mineral chemistry என்ற கருத்துருக்களை எதிர்கொள்ளும்போது நாம் முதலில் தேர்ந்த சொற்கள் துல்லியமற்றவை என்பதை உணர்கிறோம்.

    ஒரு கருத்துருவுக்கு ஒரு சொல் மட்டுமே வழக்கிலிருப்பது திட்டவட்டம். ஒரு சொல்லை ஒரு கருத்துருவுக்கு ஒதுக்கியபின் அந்தச்சொல்லை வேறொரு பொருளுக்காக பயன்படுத்தாதது ஒருத்துவம். திட்டவட்டமும் ஒருத்துவமும் சேர்ந்து சொற்கணத்துக்கும் பொருட்கணத்துக்குமிடையில் ஒரு ஒன்றுக்கொன்றான தொடர்பை உள்ளுரைக்கின்றன. இவ்வாறான ஒன்றுக்கொன்றான தொடர்பு இருக்கும்படி வேதிப்பொருள்களுக்கு பெயரிடும் முறை வேதியியலிலும் உயிரினங்களுக்கு பெயரிடும் முறை உயிரியலிலும் வழக்கிலுள்ளது.

    ஒரு கருத்தைக்குறிக்கும் கலைச்சொல் பரந்த பொருளுடையதாக இல்லாமல் அந்த கருத்தை மட்டுமே குறிக்கும் சொல்லாக இருப்பது குறிப்புமை. Anaesthetic என்பதற்கு மயக்கமருந்து என்றோ மரப்பு மருந்து என்றோ சொல்வது குறிப்புமையற்றது. மயங்கிவிழுவதும் கைகால் மரத்துப்போவதும் வேறு பல சூழமைவுகளிலும் நிகழ்பவை. மாறாக, anaesthesia என்ற சொல் மருத்துவர்கள் மருத்துவமனைகளில் மிகுந்த கட்டுப்பாட்டுச்சூழ்நிலைகளில் வேண்டுமென்றே தம் நலம்பெறுநர்களில் தூண்டும் நிலையையே குறிக்கிறது. இதற்கு தமிழிலும் வேறெங்கும் பயன்படாத உணர்மறைப்பு என்ற சொல்லை பயன்படுத்துவது சிறப்பு.

    ஒரு கலைச்சொல்லை கருதும்போது அதனுடன் தொடர்புள்ள மற்ற சொற்களையும் கருதவேண்டும். இது சொற்களிடையில் ஒரு ஒவ்வுமையை நிலைநாட்டுகிறது. Electroனுக்கு எதிர்மின்னி, protoனுக்கு நேர்மின்னி என்ற சொற்களை ஆக்கும்போதே antielectroனுக்கும் antiprotoனுக்கும் என்ன சொல்லப்போகிறோம் என்பதை சிந்திக்கவேண்டும். சிந்திக்காமல், apogee – சேய்மைப்புள்ளி, perigee – அண்மைப்புள்ளி என்று வழக்கில் வரவிட்டால், aphelion, perihelion என்ற சொற்களை எதிர்கொள்ளும்போது திண்டாடுவோம்.

    ஒரு கலைச்சொற்பட்டியல் ஒரு கலைத்துறையிலாவது முழுமையாயிருந்தால் மட்டுமே அது அந்தத்துறையில் பயனளிக்கும். சில சொற்களை மட்டும் வழங்குவது பயனளிப்பதில்லை. மேலும் இவை வளர்ந்துவரும் துறைகள். இந்த வளர்ச்சிக்கு நிகராக நம் பட்டியலும் இற்றையடைந்துவரவேண்டும். இவ்வாறு, முழுமையும் இற்றையுடைமையும் கலைச்சொற்பட்டியலின் விரும்பத்தகு பண்புகள்.

    தமிழார்வலர்கள் சொல்லாய்வு என்ற பெயரில் அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக கலைச்சொற்களை முன்மொழிகின்றனர். இந்த அணுகுமுறையால் ஒரு சில கலைச்சொற்களையே உருவாக்கலாம். முழுமையை ஒருபோதும் எட்டமாட்டோம். உலகில் 1.7 இருமடியாயிரம்  உயிரினங்கள் இருப்பதாக உயிரியலாராய்ச்சிகள் காட்டுகின்றன. வேதிப்பொருள்களின் பதிவகத்தில் 200 இருமடியாயிரத்துக்கும் மேலான வேதிப்பெயர்கள் பதிவாகியுள்ளன. தமிழார்வலர்களது இன்றைய அணுகுமுறை அளவுறாதது; பேரெண்ணிக்கைகளுக்கு நீட்டவியலாதது.

    தனித்தமிழ் எதுவரை?

    கலைச்சொற்களில் பிறமொழிச்சொற்களை ஏற்கலாமா என்ற கேள்வியை கருதுவோம். தமிழின் தூய்மையை எழுத்து, சொல், பொருள் ஆகிய மூன்று பகுதிகளின் தூய்மையாக பிரிக்கலாம்.

    தமிழ் பல்லாயிரமாண்டுகளுக்கு முன்பே தன் படிமலர்ச்சியை நிறைவுசெய்து முழுமையையும் முதிர்ச்சியையும் அடைந்துவிட்ட ஒரு மொழி. ஒரு கட்டுக்கோப்பான இலக்கணம் அதற்கு அப்போதே உண்டாகிவிட்டது. ஒரு கட்டடம் அடித்தளத்திலிருந்து எழுந்து பல படிநிலைகளால் ஒரு மாளிகையாக வளர்வதைப்போலவே எழுத்துக்கணத்திலிருந்து மெய்மயக்கவிதிகளும் புணர்ச்சிவிதிகளும் எழுந்து அவற்றிலிருந்து சொற்களும் சொல்லிலக்கணமும் எழுகின்றன. இவற்றுக்கெல்லாம் அடிப்படையான எழுத்துக்கணத்தை நாம் மாற்றினாலோ அசைத்தாலோ மாளிகை முழுவதும் அசைந்து ஆட்டங்கண்டு நாளடைவில் வலுவிழந்து வீழ்ந்துவிடும். ஏற்கனவே முழுமையான ஒரு அமைப்பில் கிரந்த எழுத்துகளை உள்ளெடுத்தவர்கள் அவற்றுக்கான சொற்பிறப்பின் இலக்கணத்தையோ மெய்மயக்கவிதிகளையோ புணர்ச்சிவிதிகளையோ வகுக்கவில்லை. எனவே, ஜ, ஸ, ஷ, ஹ, க்ஷ போன்ற கிரந்த எழுத்துகளை கலைச்சொற்களில் தவிர்க்கவேண்டும்.

    இதன் மறுபக்கமாக, கலைப்புலங்களில் செயலாற்றும் நமக்கு a2 + b2 = (a+b)2, HCl + NaOH -> NaCl + H2O  போன்ற கணிதச் சமன்பாடுகளையும் வேதிச் சமன்பாடுகளையும் எவ்வாறு எழுதுவது என்ற கேள்வி எழுகிறது. இவ்வாறான குறியீடுகளை கணிதக்குறிகளாக கருதவேண்டுமேயன்றி, தமிழின் எழுத்துக்கணத்தில் கலப்படம் விளைவிப்பதாக எண்ணக்கூடாது. குறியீடுகளும் அவற்றின் ஒலிகளும் தமிழ்ச்சொற்களில் இடம்பெறா. மாறாக கிரந்த எழுத்துகள் சொற்களில் இடம்பெறுவதை நோக்குக.

    எழுத்துக்கணம் ஒரு மூடிய கணம். அதன் அடிப்படையில் சொற்களும் இலக்கணமும் உண்டாகின்றன. ஆனால் ஒரு மொழியில் இத்தனை சொற்கள் இருக்கவேண்டும் என்ற வரையறை இல்லை. அது திறந்த கணம். எனவே, கிரந்த எழுத்துகளை நீக்குவது ஒப்பளவில் எளிய செயலாயினும், திசைச்சொற்களையும் வடசொற்களையும் நீக்குவது அவ்வளவு எளிதன்று. தமிழிலக்கண மரபுகளை மீறாதனவும் வெகுகாலமாக தமிழில் புழங்கி மக்கள் மனங்களில் பதிந்து விட்டனவுமான சொற்களை நாம் அறிவியலிலும் மற்ற கலைப்புலங்களிலும் ஏற்கவேண்டும்.

    பாட்டீரியம், வைரசு என்ற சொற்கள் தமிழிலக்கணவிதிகளுள் எதையும் மீறவில்லை. இவற்றை வேண்டாம் என்று சொல்வதற்கான ஒரே காரணம் ஆங்கிலத்தில் bacterim, virus என்ற சொற்கள் இருப்பதே. ஆனால் இது ஒரு போலிக்காரணம். ஆங்கியமறியாத தமிழறிந்தோருக்கு இது ஒரு பொருட்டன்று. வாழைமரம் என்ற ஒரு தமிழ்ச்சொல்லை கருதுவோம். இந்த சொல் உலகின் வேறெந்த மொழியிலாவது இருக்கிறதா என்று முற்றிலும் ஆராய்ந்துபார்த்துவிட்டா நாம் அதை தமிழ்ச்சொல்லாக ஏற்கவேண்டும்? நியூட்டனின் விதிகளை நியூட்டனின் விதிகள் என்றே சொல்லவேண்டும். போலியான தமிழ்ப்பெருமைக்காக சாத்தனின் விதிகள் எனலாமா! அவ்வாறு சொல்வது அறிவியலின் நன்னெறிக்கு புறம்பானது.

    பொருட்டூய்மையை கருதும்போது, வேற்றுநாடுகளில் கண்டுபிடித்த அறிவியற்கருத்துகளையும் அங்கு வளரான தொழினுட்பங்களையும் நாம் ஒதுக்கவேண்டியதில்லை. நம் பண்பாட்டு விழுமியங்களை மாற்றியமைக்காத கருத்துகளை ஏற்கலாம். சான்றாக, புற்றுநோயின் காரணங்களும் அதன் சிகிச்சைகளும் அமெரிக்காவில் கண்டுபிடித்தாலும் அந்த உண்மைகள் உலகின் எல்லா மக்களுக்கும் பொதுவானவை.

    சொற்பிறப்பியலால் பின்னடைவு

    சொற்பிறப்பியலின் அடிப்படையில் பெயர்ப்பது தமிழரை பல நூற்றாண்டுகளுக்கு பின்னடையவைக்கிறது. Acid என்ற பொருளுக்கு அதன் சுவையின் அடிப்படையில் பெயரிட்டது ஒரு வரலாற்று நிகழ்வு. பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பிருந்த அறிவியலர்கள் அதை எலுமிச்சம்பழச்சாறு போன்ற புளிமமாகத்தான் எண்ணியிருப்பார்கள். ஆனால் இப்போது பல விதமான acidகளையும் அவற்றின் வேறுபட்ட பண்புகளையும் தொழிலகங்களில் அவற்றின் பயன்பாடுகளையும் அறிவோம். புளிப்புச்சுவை acidகளின் முதன்மையான பண்பன்று. ஆங்கிலத்தில் acid என்ற சொல் புளிப்பு என்ற பொருளிலிருந்து விடுபடுவதற்கு சில நூற்றாண்டுகள் ஆயின. நாம் புளிமத்தில் தொடங்கினால் பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்னிருந்த நிலையில் தொடங்குகிறோம். Acid என்பதற்கு இன்றைய பொருளை புரிந்துகொள்ளும்வகையில் அமிலம் என்ற இடுகுறிப்பெயரை பயன்படுத்துவது சிறப்பு.

    நொதித்தலின்போது enzymeஐ கண்டுபிடித்ததால் அவ்வாறு பெயரிட்டனர். இன்றைய நம் அறிவியலறிவு enzymeஐ நொதித்தலிலிருந்து வெகுதொலைவு கொண்டுவந்துவிட்டது. ஊக்கிப்புரதம் என்பது இன்றைய பொருளை உணர்த்துகிறது.

    Bacterium என்ற உயிரினங்களை நுண்ணோக்கியால் கண்ட அறிவியலர்களுக்கு அவை சிறுகுச்சிகள் போன்று தோற்றமளித்ததால் இந்த உயிரினங்களுக்கு அந்த பெயர் உண்டாயிற்று. ஆனால் இன்றைய நிலையில் bacterium என்று சொல்லும்போதோ கேட்கும்போதோ குச்சிகளை யாரும் எண்ணுவதில்லை; ஒருவித நுண்ணியிரிகளையே எண்ணுகிறோம். மேலும், இன்று bacillus – குச்சியம், coccus – மணியம், vibrio – அதிரியம், spirillum – சுருளியம் போன்ற பல வடிவங்களில் நாம் பாட்டீரியங்களை அறிவோம். தமிழிலும் பாட்டீரியம் என்ற இடுகுறிச்சொல் ஒரு குறிப்பிட்ட நுண்ணியிரிவகையையே தமிழருக்கு நினைவுறுத்துகிறது. ஆங்கிலச்சொல் கட்டியிழுக்கும் வரலாற்றுச்சுமை தமிழுக்கு தேவையில்லை.

    முடிவுரை

    மேற்சொன்ன வழியுரைகளை பின்பற்றி கலைச்சொற்களை தொகுத்தும் திருத்தியும் தேவையானபோது ஆக்கியும் ஒரு கலைச்சொற்பட்டியலை உருவாக்கியிருக்கிறேன். இது மின்பட்டியலாக இருப்பதால், ஆங்கிலத்தில் அகரமுதலாக்கும்போது ஒரு பொருளுக்கு பல சொற்கள் இருந்தால் திருத்தி திட்டவட்டத்தை நிலைநாட்டவும் தமிழில் அகரவரிசையாக்கும்போது ஒரே சொல் பல பொருளில் வந்தால் திருத்தி ஒருத்துவத்தை நிலைநாட்டவும் வசதியாகிறது. இந்த முறையாலே apogeeக்கும் aphelioனுக்கும் ஒரே சொல் இருப்பதைக்கண்டு மாற்றினேன்.

    கலைச்சொற்களின் செந்தரம் என்ற விளக்கநூலையும் சொற்பட்டியலையும் (http://oss.neechalkaran.com/dictionary/) அந்தந்த தொடுப்புகளில் காணலாம்; jkottalam@gmail.com என்ற மின்முகவரியிலிருந்தும் இலவசமாக பெறலாம். அறிஞர்கள் பட்டியலை பயன்படுத்தும்போது எதிர்கொள்ளும் சிக்கல்களையும் திருத்தங்களையும் தெரிவிப்பது பட்டியலின் அடுத்த வேற்றங்களை மேம்படுத்தும்.


    செ. கோட்டாளம் அறிவியலிலும் தகவற்றொழினுட்பத்திலும் ஆராய்ச்சியாளராகவும் வளராக்கருமாக பணியாற்றி ஓய்வு பெற்றவர். இவர் 1954ஆம் ஆண்டு இந்தியாவின் தெற்குத் தமிழ்நாட்டிலுள்ள கொற்கயிைல் பிறந்தார். சென்னயிலுள்ள இந்தியத் தொழினுட்பப்பயிலகத்தில் முதுவறிவியற்பட்டத்தையும் அமெரிக்கவொன்றிய மாநிலங்களின் மிச்சிகன் மாநிலப் பல்கலைக் கழகத்திலிருந்து முனைனவர் பட்டத்தையும் பெற்றார்; சாண்டியாகோவிலுள்ள கலிபோனியாப் பல்கலைக் கழகம், கிரிப்பசின் ஆராய்ச்சிப்பயிலகம், ஆர்வடு பல்கலைக் கழகம், கிரேயின் ஆராய்ச்சியகம் முதலிய இடங்களில் நோபல்சூடிய பேராசிரியர் கார்ப்பிளசு உட்பட பல அறிவியலர்களுடன் பணியாற்றினார். புரதம், அணுக்கருவமிலம் போன்ற பெருமூலக்கூறுகளின் கட்டமைப்பையும் இயக்கங்களையும் மிகைக்கணினியில் பாவனையாக்குவதற்கான எண்கணிப்பப் படிமுறைகளை வளராக்குவதில் இவர் பங்களித்தார். மேலும், கணக்கீட்டுப் பாய்மயியக்கவியல், புள்ளியியயியற்பியை் ஆகிய துறைகளிலும் பங்களித்துள்ளார். இப்பபாது ஆங்கில மொழியிலுள்ள அறிவியற் செல்வங்களை திட்டமிட்ட ஒழுங்குமுறையில் தமிழுக்குக் கொண்டு வரும் முயற்சியில் ஈடுபட்டுள்ளார்.

    J. Kottalam is retired after serving in the scientific and technological research and development fields. He was born in 1954 in Kotkai of southern Tamilnadu in India. Having received MSc from Indian Institute of Technology at Madras and PhD from Michigan State University in USA, he worked at institutions such as University of California at San Diego, Scripps Research Institute, Harvard University and Cray Research with scholars including Nobel laureate Martin Karplus. He contributed to developing numerical algorithms for simulating the structures and dynamics of macromolecules such as proteins and nucleic acids in supercomputers. His further contributions are in the fields of Computational Fluid Dynamics and Statistical Physics. Now he is engaged bringing the scientific wealth available in English to Tamil in a planned systematic manner.

    jkottalam@gmail.com
    https://www.facebook.com/kottalam 


     

    Share
  • பைனரிகளால் நிரம்பி வழியும் பார்வைக் கோணங்கள் (நூல் விமரிசனம்)

    பைனரிகளால் நிரம்பி வழியும் பார்வைக் கோணங்கள் (நூல் விமரிசனம்)

    ஞா. குருசாமி
    தொடர்புக்கு : jeyaseelanphd@yahoo.in

    மனித வாழ்வை கோட்பாடு சார்ந்து எழுதிப்பார்க்கும் போது எதார்த்தம் சார்ந்தும் எழுதிப் பார்க்க வேண்டிய தேவை இருக்கிறது. கோட்பாட்டுக்கும் எதார்த்தத்துக்கும் இடையிலான முரணியக்கத்தைக் கருத்தில் கொள்ளாமல் இவற்றில் எவையேனும் ஒன்றைச் சார்ந்து மட்டுமே மனிதனின் வாழ்வை எழுதிப் பார்ப்போமேயானால் பிறழ்வு ஏற்பட்டுவிடும் அபாயம் இருக்கிறது. இந்த விழிப்பு மனம் கைவரப்பெற்றுவிட்டால் நேர்த்தியான ஒரு சிந்தனையை உருவாக்கிவிட முடியும். அதற்குச் சிறந்த உதாரணமாக அமைந்திருக்கிறது ‘சிதைக்கப்படும் உடலில் வதைக்கப்படும் கடவுள்’ நூல். சேசு சபையைச் சேர்ந்த அருட்பணியாளர் சி.பேசில் சேவியர் எழுதியிருக்கிறார். இதில் இடம்பெற்றுள்ள ஏழு கட்டுரைகளிலும் பைனரி (Binary) ஓர் அணுகுமுறையாகவே அமைந்திருக்கிறது. அதை இந்நூலின் குறிப்பிடத்தகுந்த சிறப்பம்சமாக வைத்துக்கொள்ளலாம்.

    ‘பைனரி’யை ஓர் உத்தியாக, அடிப்படையாகக் கொண்டு தமிழில் ஏராளமான கட்டுரைகள் எழுதப்பட்டு இருக்கின்றன. சில நேரங்களில் நூலின் ஒரு பகுதியாகக் கூட பைனரியை அமைந்ததுண்டு. இதற்கு உதாரணமாக தொ.பரமசிவனின் பல கட்டுரைகளையும் நூல்களையும் குறிப்பிடலாம். ஆனால் நூல் முழுமையும் தேர்ந்துகொண்ட ஆய்வுப்பொருளை வெவ்வேறு கோணங்களில் தனித்தனி பைனரிகளைக் கொண்டு அணுகியிருப்பது தமிழில் இதுவே முதல் முறையாகும். இது தன்னிச்சையாக அமைந்திருக்குமானால் உண்மையிலேயே வியப்புக்குரியது. நூலாசிரியர் தத்துவவியல் பேராசிரியர் என்பது கூட பைனரி அணுகுமுறைக்குக் காரணமாக இருந்திருக்கலாம். தத்துவம் என்பதே பரிசோதிக்கப்பட்ட பைனரி தானே.

    ‘அம்மணமாய் வருகிறோம் அம்மணமாய் போகிறோம்’ என்னும் முதல் கட்டுரையில் பொருளாதார, மெய்யியல், இறையியல் நோக்கில் ‘செல்வம்’ ஆராயப்பட்டிருக்கிறது. செல்வத்தைக் குறித்து விவாதிப்பது தமிழுக்கு மிகப் பழையது என்றபோதிலும் எது செல்வம்? என்பதில் இன்னும் முழுப் பொருளை நாம் கண்டடையவில்லை. அது சாத்தியமற்றதும் கூட. ஆனால் செல்வத்தின் இயல்பாக ‘நிலையாமை’யை அனைத்து சமய இலக்கியங்களும் சொல்லியிருக்கின்றன. அந்த மரபின் தொடர்ச்சியாக சில புதிய பார்வைக் கோணங்களுடன் செல்வம் இறைவனின் கொடையா? பகிரப்படாத செல்வம் பாவமாகாதா? அளவுக்கு அதிகமான சேமிப்பு திருட்டாகாதா? தலித், பழங்குடிகளை ஒடுக்கும் சக்திகளுக்கு கடவுள் விடுக்கும் செய்தி என்ன? என்கிற கேள்விகளை எழுப்பி கடவுளுக்கு அடிபணிவதே பொருளாதார மோகத்தில் இருந்து விடுபடுவதற்கான  வழி என்கிறார் நூலாசிரியர். இதில் ‘கடவுள்  x செல்வம்’ என்னும் பைனரி நுட்பமாகக் கையாளப்பட்டு இருக்கிறது. நவீன முதலாளியம் உலகமெங்கும் வியாபித்துள்ள, நுகர்வுக் கலாச்சாரம் நவீன அறமாக வலியுறுத்தப்படுகிற இன்றைய சூழலில் செல்வத்திற்கு நிகராக கடவுளை நிறுத்தி பொருளாதார விடுதலையை முன்வைத்திருப்பது ஆன்மிக வெளியில் மட்டும் சரியானதாகும்.

    ‘உடல் கொண்டாட்டம் x உடல் சிதைப்பு’ என்னும் பைனரி கொண்ட கட்டுரை ‘சிதைக்கப்படும் உடலில் வதைக்கப்படும் கடவுள்’. இதில் விளிம்புநிலை மக்களுடனான அனுபவங்களையும் அவை தரும் சிந்தனைகளையும் கோட்பாடு, சமயம், எதார்த்தம் சார்ந்து விவாதிக்கும் முயற்சி மேற்கொள்ளப்பட்டு இருக்கிறது. ‘உடல்’ ஒருவித அமானுஷ்ய தத்துவப் பொருளாக நிறுத்தப்பட்டு தொடர் விசாரணையினூடாக உடலையும் இறைவனையும் இணைக்கிறது. மனிதன் உருவாக்கிய பிரிவினைகளின் பேரில் நிகழ்த்தப்படுகிற வன்முறைகளில் சிதைக்கப்படும் உடல்களில் கடவுள் சிதைக்கப்படுகிறார் என்கிறார் நூலாசிரியர்.

    உடல் ஓர் ஆயுதமாக இருந்து வந்திருக்கும் வரலாற்றில் உடல் தான் எல்லாவற்றையும் தீர்மானித்திருக்கிறது. இன்று கண்டுபிடித்திருக்கும் ஆயுதங்கள் அனைத்தும் உடல் என்னும் ஆயுதத்தின் துணைக் கருவிகள் தான். எப்போதும் பிரதான ஆயுதம் உடல் தான். அதனால் தான் வெற்றியில் வென்ற உடல் கொண்டாடப்படுவதும் தோற்ற உடல் சிதைக்கப்படுவதும் நிகழ்கிறது. அது சரியா? என்றால் இல்லை. இங்கு வென்ற உடலை விட தோற்ற உடல் தான் கொண்டாடப்பட வேண்டும். ஏனெனில் வெற்றி என்பது நேர்மையால் மட்டுமே கண்டடைவது இல்லை. அது ஒருவகையான அங்கீகரிக்கப்பட்ட சூதாட்டத்தால் உருவாக்கப்படுவது. ஆகவே தான் சிதைக்கப்பட்ட உடல்கள் மீது நூலாசிரியர் கரிசனப்படுகிறார். போராளிகளின் மரணங்கள் விதைத்த உடல்களை இயேசுவின் உடலைக் குறியீடாக நிறுத்தி விவாதிக்கிறார். வீழ்த்தப்பட்ட உடல் மதிக்கப்பட்டுக் கொண்டாடப்பட வேண்டும் என்கிறார். உடல் சிதைப்பையும் சிதைக்கப்பட்ட உடலின் வெற்றியையும் இயேசுவின் உடலை வைத்து பேசியிருப்பது அபாரம்.

    ‘அறிவுசார் நம்பிக்கை சாத்தியமா?’ என்னும் கட்டுரையில் ‘ஒழுங்கு x ஒழுங்கின்மை’  தான் பைனரி. ஒழுங்கு என்பது இயல்பாக அமைவது அல்ல. அது வன்முறையால் அமைக்கப்படுவது. வன்முறை நிகழாத இடத்தில் ஒழுங்கின்மை தான் இருக்கும். ஒழுங்கின்மையின் அடையாளமே சுதந்திர இயல்போடு வாழ்வை வாழ்ந்து கடத்தலாகும். ஒழுங்கின்மை இருக்கும் இடத்தில் அன்பு இருக்கும் என்று பேசும் நூலாசிரியர், ஒழுங்கற்று இருக்கும் நாட்டுப்புற வழிபாட்டு மரபில் அன்பு இருக்கிறது. அதிலிருந்து ஒடுக்கப்பட்ட மானுடம் தமக்கான விடுதலைக் கூறுகளை வளர்த்தெடுக்க வேண்டும். அடிமையாக்க எத்தனிப்பை இனங்கண்டு ஒதுக்க வேண்டும் என்கிறார்.

    ‘நாட்டார் சமயங்களும் கத்தோலிக்க வெகுசன பக்தி முயற்சிகளும் தமிழகத் திருஅவைக்கு விடுக்கும் சவால்கள்’ கட்டுரை தனித்த ஒரு நூலாக எழுதப்பட வேண்டிய அளவுக்கு அடர்த்தி கொண்டது. கட்டுரையாக இருப்பதால் பல இடங்களில் விஷயங்கள் சுருங்கச் சொல்லப்பட்டிருக்கின்றன.  ‘நாட்டார் வழிபாடு x கத்தோலிக்கம்’ என்கிற பைனரியில் இயங்கும் இக்கட்டுரையின் நுவல்பொருள் ஆங்காங்கே துணைப் பைனரிகளையும் நிறுவி விவாதித்திருக்கிறது. உதாரணமாக ‘இந்து தலித் – கிறித்தவ தலித்’ பைனரி. இந்து தலித்துகளிடம் இருக்கும் போராட்டக் குணம் கிறித்தவத் தலித்துகளிடம் ஏன் இருப்பதில்லை என்கிற கேள்வியைக் கேட்டு அதற்குக் காரணம் ஐரோப்பிய ஆதிக்கக் காலச்சார இறையியல் என்கிறார். ‘ஆதிக்க இறையியல்’ மானுட விடுதலைக்கான போராட்டக் குணத்தை மழுங்கடிக்கும் என்பது நூல் தரும் செய்தி.

    ஆதிக்க இறையியலை விதைக்கும் வழிபாட்டு முறையை சரிசெய்ய வேண்டுமானால் அன்பு, நீதி, சமத்துவம், சகோதரத்துவம் போன்ற விழுமியங்களைக் கொண்ட நாட்டார் சமய மரபிலிருந்து நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்கிற ‘முன்வைப்பு’ இக்கட்டுரையில் முக்கியமான இடம்.

    ஆண்டவரிடம் செலுத்தும் அன்பு என்பது அடிபட்டோருக்குத் துணையாக இருப்பதே ஆகும் என்கிறது ஐந்தாவது கட்டுரை. பொதுவாக, இந்தியச் சமூகம் ‘நடுநிலை’யைக் கொண்டாடுவதாக இருக்கிறது. அதுதான் அறம் என்பதாகச் சொல்லப்பட்டும் நம்பப்பட்டும் வந்திருக்கிறது. உண்மையில் அது அதிகாரத்தின் பக்கம் நிற்பதற்கான மறைமுக ஏற்பாடு. இதைக் கச்சிதமாக ‘அடிப்போர் x அடிபட்டோர்’ என்னும் பைனரி வழியாக விவாதித்திருக்கிறார் நூலாசிரியர். ஏற்றத்தாழ்வுகளுக்குச் சமய அந்தஸ்து வழங்கி புனிதமாக்கப்பட்டு இருக்கும் தேசங்களில் ‘நடுநிலையோடு இருத்தல்’ என்பதை விட அடிபட்டோருக்கு ஆதரவாக இருப்பதே நியாயமானது. ஆன்மிகத் தன்மையில் சொல்வதென்றால் அது ஆண்டவருக்குச் செலுத்தும் அன்பு என்பது கட்டுரையின் மையப்பொருள்.

    ‘நாட்டார் சமயங்களும் கத்தோலிக்க வெகுசன பக்தி முயற்சிகளும் தமிழகத் திருஅவைக்கு விடுக்கும் சவால்கள்’ கட்டுரையில், மக்களை அடிமையாக வைத்திருக்கும் குணாதிசயம் கொண்டது ஆதிக்க இறையியல் என்றால் மக்களுக்கு அணுக்கமானது எது? எனத் தொக்கி நின்ற கேள்விக்கு விடையாக அமைந்திருப்பது ‘விடுதலை இறையியல் : குட்டியரஸ், அம்பேத்கர் ஓர் ஒப்பீடு’ என்னும் ஆறாம் கட்டுரை. இதில் பைனரி குட்டியரஸூம் அம்பேத்கரும்.

    குட்டியரஸ், அம்பேதகர் இருவரும் விடுதலை இறையியலுக்குப் பணியாற்றியுள்ளனர். இருவருக்குமிடையேயான வேறுபாடுகள் நிலவியல், சூழலியல் அடிப்படையில் அமைந்தவை. ஆனாலும் இருவருக்கும் மானுட விடுதலையே நோக்கமாக இருந்தது. இதில் அம்பேத்கரின் நவீன பெளத்தத்தை அவரது விடுதலை இறையியலாகக் கொண்டது சரியான அவதானிப்பு.

    ‘நீ இருப்பதாலேயே நான் இருக்கிறேன்: பிறரோடு நல்லிணக்கம் நோக்கி’ கட்டுரையில் ‘நீ x நான்’ என்பது பைனரி. இது உளவியல், மெய்யியல், இறையியல் நோக்கில் மானுட இருப்பை விவாதித்து இருக்கிறது. இதில் இருக்கும் முக்கியமான அம்சம் ‘நீ x நான்’ என்று சொல்வதிலுள்ள உளவியல் ரீதியிலான ஒதுக்குதலைப் பற்றிய விவாதமும் ‘ஒற்றுமை’ என்பதை நூலாசிரியர் புரிந்துகொண்டிருக்கும் விதமும் தான். ‘ஒற்றுமை’ நல்ல கருத்தாக்கமாகத் தெரியும். ஆனால் அது பன்மைத்துவத்துக்கு எதிரானது. நல்லிணக்கம் என்பது அனைவரும் ஒற்றுமையாக இருப்பது அல்ல. அவரவருக்குரிய வேறுபாட்டுத் தனித்தன்மையும் ஒருவரையொருவர் ஏற்றுக்கொண்டு வாழ்வதாகும் என்பதாக நூலாசிரியர் வைக்கும் தருக்கம் இக்கட்டுரையின் அடர்த்தியைக் கூட்டியிருக்கிறது. அதாவது, ‘நீ’ இருப்பதற்கு ‘நான்’னும், ‘நான் இருப்பதற்கு ‘நீ’யும் அவசியம். எதுவும் யாரும் தனியாக தமது இருப்பை நிலைநாட்டிக் கொள்ள முடியாது. தேவை உள்ளவர்களின் பார்வையில் இருந்தே பிரச்சினைகளைப் பார்க்க வேண்டும் என்பது இக்கட்டுரையின் பொதுத் தொனி.

    விளிம்புநிலையினர் மீதான அக்கறையுடன் அவர்களுடனான அனுபவங்களைக் கணக்கில்கொண்டு எழுதப்பட்ட கட்டுரைகளின் தொகுப்பான இந்நூல், காத்திரமான தருக்கங்களின் கலனாக இருப்பதோடு தொடர் ஆய்வுக்கும் விவாதத்திற்குமான திறப்புகளையும் கொண்டிருக்கிறது. ஆய்வுலகம் பயன்படுத்திக்கொள்ள வேண்டும்.

    ஆசிரியர் : சி.பேசில் சேவியர் சே.ச.
    வெளியீடு : நம் வாழ்வு, 62, லஸ் சர்ச் ரோடு, மயிலாப்பூர், சென்னை
    விலை : ரூபாய்125/-
    நூலைப் பெற : 94980 32244

    Share
  • படித்தேன்! சுவைத்தேன்! பகிர்ந்தேன்! – 31 [கவிஞர் பொன்மணிதாசனின் கவியாளுமை]

    படித்தேன்! சுவைத்தேன்! பகிர்ந்தேன்! – 31 [கவிஞர் பொன்மணிதாசனின் கவியாளுமை]

    முனைவர் ச. சுப்பிரமணியன்

    கவிஞர் பொன்மணிதாசனின் கவியாளுமை

    முன்னுரை

    கவிஞர்கள் வறுமைக்கு ஆட்பட்டிருந்தபோது கவிதைகள் செழுமையாய் இருந்தன. அவர்கள் கொஞ்சம் வசதியாய் வாழ்கிறபோது கவிதைகள் வாடிப்போயிருக்கின்றன. இது பெரும்பான்மை பற்றிய கருத்து. ‘சேர்ந்தே இருப்பது புலமையும் வறுமையும்’ என்பது பொருளற்ற தொடர் அன்று. மகாகவி பாரதியைத் தொடர்ந்து பாவேந்தர் தமிழ்க்கவிதையுலகைத் தன்னாட்சிக்கு உட்படுத்தினார். அவருக்குப் பிறகு பெருஞ்சித்திரனார், சுரதா, வாணிதாசன், முடியரசன், கண்ணதாசன், கம்பதாசன், தமிழ்ஒளி ஆகியோர் தமிழ்க்கவிதையுலகைத் தம் கவிதைகளால் அலங்கரித்தனர். ஆட்சி செய்தனர். அவர்களுக்கும் பின்னாலே அதாவது இருபதாம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் அப்துல்ரகுமான், மீரா, முருகுசுந்தரம், தமிழன்பன், மேத்தா, சிற்பி, பொன்னிவளவன், தணிகைச் செல்வன், தாராபாரதி வரை இது நீண்டது. கலைஞர் ஆற்றல்மிக்க அரசியல்வாதியாக இருந்து கொண்டே தமிழ்க்கவிதையின் சாரங்களை அவ்வப்போது தாம் தலைமையேற்கும் கவியரங்கங்களுள் பிழிந்து வைத்துக் கொண்டிருந்தார். ஆனால் என்ன ஆனதோ தெரியவில்லை. இருபத்தோராம் நூற்றாண்டின் தொடக்கம் தமிழ்க் கவிதைகளுக்கு அஸ்தமன காலமாகியிருக்கிறது. ஆறு கோடி தமிழர்கள் என்றால் ஏழு கோடி கவிஞர்கள் இருக்கிறார்கள். எட்டு கோடி பட்டங்கள் இருக்கின்றன. ஏழரைக்கோடி விருதாளர்கள் இருக்கின்றன. கவிதைதான் ஒன்று கூடக் கண்டபாடில்லை. “இந்த நிலையை மாற்ற வேண்டும்.  மீண்டும் தமிழ்க்கவிதை மக்கள் இயக்கமாக மாறவேண்டும்” என்று எண்ணுபவர்கள் எண்ணிக்கையில் சிலர். அந்தச் சிலருள் நாகை பொன்மணிதாசனும் ஒருவர். இவருடைய கவிதைகளை நான் தொடர்ந்து முகநூலில் படித்து வருகிறேன். அவருடைய கவியாளுமையை ஒரு சில சான்றுகளால் இந்தக் கட்டுரை விளக்க முற்படுகிறது.

    கவிதைகள் அருகிப் போனது ஏன்?

    கவிஞர்கள் அருகிக் கவிதைகள் சிறக்குங்காலம் கவிதைக்கு வசந்த காலம். கவிஞர்கள் பெருகிக் கவிதைகள் அருகிப்போவது நசிந்த காலம். இலக்கணத்தைச் செய்யுள் வழியாகக் கற்ற காலம் ஒன்றிருந்தது, மக்கட்தொகை குறைந்த காலத்து, ஆழ்ந்த படிப்பும் தெளிவான சிந்தனையும் உடையவர்கள் கவிதைகளுக்கான சட்ட வரம்புகளைத் தகுந்த தகுதியான சான்றோர்களிடம் கற்றறிந்த காலம் அது. கவிதைகளுள் செழுமையும், அடர்த்தியும் அழகியலும் ஆழ்ந்த கருத்தும் பன்முக நுண்ணியமும் கலந்து கவிதை மிளிர்ந்ததற்கு அந்தச் சூழல்தான் காரணம். அந்தப் பழக்கம் சிறுகச் சிறுகக் குறைந்து பின்னாலே அதாவது தற்காலத்தில் யாப்பறிந்த சிலபேர் பொருள்நோக்கத்தோடு யாப்பிலக்கணத்தை முழுமையான பார்வையின்றி, விதிவிலக்குகள் பற்றி அறியாது, ஒழிபியலை நோக்காது தங்களுக்குத் தோன்றியவாறே இலக்கணம் என்ற பெயரில் எதையெதையோ கற்பித்து வருகின்றனர். இதனைவிடக் கொடுமை என்றால் யாப்பிலக்கணந்தான் கவிதை அதாவது ஒரு கருத்து யாப்பில் வந்து அமைந்து விடுமானால் அது கவிதையாகிவிடும் என்ற தவறான புரிதல் காழ்கொண்டு விட்டதாகும். யாப்பு ஒரு கருவி என்னும் நிலைப்பாட்டிலிருந்து விலகி அதுதான் மூலப்பொருள் என்ற நிலைக்குச் சென்று விட்டது, படிக்கின்ற பழக்கம் குறைந்து போனது. மலிந்து போன உணர்ச்சிகளைப் பாடுபொருளாக்குவது. தலைவர்களைப் பாடுவதையே பிறவிப்பயன் என எண்ணிவிடுவது இப்படிப் பல காரணங்களால் கவிதைகள் சவலைகளாகிவிட்டன.  இயற்கை அசைவுகளுக்கும கவிதைகளுக்கும் இருக்கும் இசைவை உணர்ந்து அனுபவித்தவர்கள் எண்ணிக்கையில மிகவும் குறைவு என்பதும் ஒரு முக்கியமான காரணம்.  ‘அழகின் சிரிப்பு’ போல ஒரு பாவியத்தை இனித் தமிழில் காணமுடியுமா என்பது விடைகாண முடியாத வினாவாக நிற்கிறது. சிறந்த தத்துவஞானியாக இல்லாதவன் கவிஞனாக முடியாது என்னும் கோட்பாட்டைப் புறக்கணித்ததும், தத்துவப் பார்வையே இல்லாமல் போனதும் கவிதைகள் அருகிப் போனதற்கு இன்றியமையாக் காரணிகள் ஆகும். பட்டினத்தாரையோ, பாரதியையோ பாரதிதாசனையோ, கண்ணதாசனையோ தமிழ்க்கவிதை உலகம் எதிர்காலத்தில் காணும் என்பதற்கு எந்த உத்தரவாதமும் இல்லை என்பதுதான் கசப்பான உண்மை. எல்லாவற்றையும் விட தலைமைக் காரணம் ஒன்றுண்டு. அது தற்புகழ்ச்சி!. தஙகளைத் தாங்களே புகழ்ந்து கொள்வதும் அல்லது தங்களைப் புகழ்வதற்காகவே முகநூலில் ஒரு குழுமத்தை உருவாக்கிக் கொள்வதும் வெகுசாதாரணம். இவரை அவர் பாராட்டுவதும் அவரை இவர் பாராட்டுவதுமாகப் போய்விடுவதால் கவிதையின் கசடுகள் கண்ணுக்குத் தெரிவதில்லை. தூர்வாராக் கேணிகள் சுரப்பது எப்படி;?

    முகநூலில் பொன்மணிதாசன்

    பொழுதின் பொன்னான நேரங்களைக் கவிதையில் கழிக்கிறார், கவிதைக்காகவே கழிக்கிறார் பொன்மணிதாசன். நடப்பியல் வாழ்க்கைச் சிக்கல்கள் பல இருப்பினும் நாளும் முகநூலில் அவர் கவிதைகள் வெளிவருவது தடைபடுவதில்லை. தனக்குத் தெரிந்ததைத் தெரிந்து என்று ஒத்துக் கொள்வதைவிடத் தனக்குத் தெரியாததைத் தெரியாது என ஒத்துக் கொள்வதில் அவரிடம் ஒரு பக்குவத்தைக் காணமுடிகிறது.  மரபுவழியான சந்தங்களையும் புதிய சந்தங்களையும் தமது கவிதையாக்கத்தில் கொண்டு வருவதில் முனைப்புக் காட்டி வருபவர். யார் தம்முடைய படைப்பினை எப்படித் திறனாய்வு செய்தாலும் மெய்ப்பொருள் காணுகிற தெளிவு இவருக்கே உரிமை. எழுபது வயது நிரம்பிய இந்த இளைஞரின படைப்புக்கள் சமுதாயத்தின் அனைத்துத் தளங்களிலும் இயங்கும் வல்லமை கொண்டவை.

    வித்தியாசமான தமிழ்த்தாய் வணக்கம்

    தமிழ்க்கவிஞர்கள் பொதுவாகப் பாடுவது தமிழ்த்தாய் வணக்கம்! தமிழைக் கன்னித் தமிழ் ;என்றாலும் அவளைத் தாயாக எண்ணிப் போற்றுவதே தமிழ்க்கவிதை மரபு.

    “பொன்னும் ;பொருளுமொரு மண்ணில் வைரமலை
    என்னை மயக்கவில்லை தாயே! — கேள்!
    பண்ணும் பரதமொடு இன்னும் பலவிருந்தும்
    என்னை மயக்கவில்லை தாயே! — அட
    மின்னல் விழியிரண்டில் கன்னல் மொழியிருந்தும்
    என்னை மயக்கவில்லை தாயே! — நீ
    தன்னந் தனியே வந்து என்னை ஈர்த்துவிட்டாய்
    தாள்களிலே நான் பணிந்தேன் தாயே!”

    என்பது கவிக்கோ துரை வசந்தராசனின் தமிழ்த்தாய் வாழ்த்துப் பாடலாகும். தாயும் காதலியும் பெண்ணாக இருந்தாலும் தாயன்பிற்கு முன்னால் அவள் பாசத்திற்கு முன்னால் அவள்மீது கொணட பக்திக்கு முன்னால், அவள் தன்மீது வைத்திருக்கும் நேசத்திற்கு முன்னால் கன்னிப் பெண் கடைக்கண் பார்வை எடுபடுவதில்லை என்பதை அழகியல் மீது{ரப் பாடியிருக்கிறார் துரை.வசந்தராசன். அந்த மரபைப் பின்பற்றி,  மரபு வழிச் சிநதனையாளரான பொன்மணிதாசன

    “ஆசையில் மிதக்குமென் அழகான உள்ளத்தை
    நேசிக்கும் நெஞ்சம் கொண்டாள்
    ஓசைக்கும் நயத்துக்கும் ஓருங்கிய உள்ளத்தில்
    உறையத்தான் ஆசை கொண்டாள்”

    தமிழைப்பாடும் பேரவா கொண்ட தன்னுடைய அழகான கள்ளம் கபடமற்ற உள்ளத்தைத் தமிழ்த்தாய் நேசிப்பதாகவும் சந்த நயமும் பொருள் நயமும் நிறைந்த தம் பாடல்களில் தமிழ்த்தாய் விரும்பி வந்து உறைகிறாள் என்று பாடுகிறார். தமிழைத் தேடிப் பாடிவரும் உலகில், தமிழை முன்னிலைப்படுத்திப் பாடிவரும் உலகில், கவிஞனைத் தேடித் தமிழ்த்தாய் வருகிறாள் என்பது கொஞ்சம் வேறுபட்ட சிந்தனை. “தசைநாறு என்புக்கும் தானமாய் தன்னையே தமிழாளும் தந்து நின்றாள்” என்னும் அடியில் தன் எலும்பிலும் சதையிலும் தமிழே கரைந்து நிற்கிறது என்பதை உணர்ச்சி மேலிடப் பாடுவதைக் காணமுடிகிறது.

    காலந்தோறும் வேண்டும் கவிஞர்கள் 

    பரந்துபட்ட உள்ளம் கொண்ட கவிஞன் இயற்கையை நேசிப்பதிலும் மானுடத்தை மதிப்பதிலும் சாதாரண மனிதர்களிடமிருந்து வேறுபடுகிறான். அப்படி வேறுபட்டால்தான் அவன் கவிஞன். அவன் கவிதையில் அவன் உள்ளம் எதிரொளிக்க வேண்டும்.  தனக்கான வேண்டுதலை ஒழித்துச் சமுதாயத்திற்காக வேண்டிக்;கொள்ளும் பரிணாமம் அவனுக்குப் படிப்படியாகக் கிட்டுகிறது, சமுதாயத்தின் கரிசுகளைத் தன்னுடைய பாவங்களாக ஏற்றுக் கொள்ளும் மனப்பக்குவம் அவனுக்கு வந்துவிடுகிறது, குழந்தைக்கு எது தேவை என்பதறிந்து ஊட்டும் தாயைப் போலத் தான் வாழும் சமுதாயத்திற்கு என்ன தேவை என்பதைக் கண்டறிந்து கொடுப்பவனே கவிஞனாவான்.  கணவனால் வணங்கப்பட்ட காரைக்காலம்மையார் இறைவனிடம்

    “இறவாத இன்ப அன்பு
    வேண்டிப்பின் வேண்டுகின்றார்
    பிறவாமை வேண்டும் மீண்டும்
    பிறப்புண்டேல் உன்னை என்றும்
    மறவாமை வேண்டும்!”

    என வேண்டுகிறார். இதனைத் தொடர்ந்து வந்து சமரச சுத்த சன்மார்க்கம் கண்ட வளளற் பெருமான்

    “ஒருமையுடன் நினது திருமலரடி நினைக்கின்ற
    உத்தமர்தம் உறவு வேண்டும் !
    உள்ளொன்று வைத்துப் புறமொன்று பேசுவார்
    உறவு கலவாமை வேண்டும்!”

    என மானுடம் மனமாசினின்று விடுதலையடைய வேண்டும் என்பதைத் தன் விருப்பமாகக் கூறுவதைக் காணமுடிகிறது. பல்லாயிரம் கவிதைகளை எழுதிக் குவித்த மகாகவி பாரதி தனக்கு என்ன வேண்டும் என்பதையும் கேட்கிறான். உலகியல் வாழ்க்கைக்கான

    “மனதிலுறுதி வேண்டும், வாக்கினி லேயினிமை வேண்டும்!
    நினைவு நல்லது வேண்டும், நெருங்கின பொருள் கைப்பட வேண்டும்
    கனவு மெய்ப்பட வேண்டும், கைவசமாவது விரைவில் வேண்டும்;
    தனமும் இன்பமும் வேண்டும், தரணியிலே பெருமை வேண்டும்.
    கண் திறந்திட வேண்டும், காரியத்தில் உறுதி  வேண்டும்;
    பெண் விடுதலை வேண்டும், பெரிய கடவுள் காக்க வேண்டும்,
    மண் பயனுற வேண்டும், வானகமிங்கு தென்பட வேண்டும்;
    உண்மை நின்றிட வேண்டும்.”

    மனிதன் கவிஞனாக முடியாமல் இருக்கலாம். ஆனால் கவிஞன் மனிதனாக இருந்தே ஆக வேண்டும். மனிதனாகவே ஆக முடியாதவன் கவிஞனாகவே முடியாது. மகாகவியின் கூரிய தீஞ்சொற்கள் ஒவ்வொரு தனிமனிதனின் சமுதாயக் கடமையைப்; பட்டியலிடுவதாகவே கருத வேண்டும்.

    இந்த நெடிய மரபில் வந்த பாவேந்தர்  அவர் காலத்திய சமுதாய நிலை நோக்கி மனம் வருந்திப் பாடுகிறார்.

    “வீழ்ச்சியுறு தமழகத்தில் எழுச்சி வேண்டும்
    விசையொடிந்த தேகத்தில் வன்மை வேண்டும்
    சூழ்ச்சிதனைப் பொறாமைதன்னை வஞ்சகத்தைத்
    தொகையாக எதிர்நிறுத்தித் தூள் தூளாக்கும்
    காழ்ச்சிந்தை மறச்செயல்கள் மிகவும் வேண்டும்
    கடல்போலச செந்தமிழைப் பெருக்க வேண்டும்

    எனத் தன் உள்ளத்து வேணவாவைப் பட்டியலிட்டுக் காட்டுகிறார். மேலே சுட்டப்பட்ட கவிஞர்கள் மாறுபட்ட சமுதாயச் சூழல்கள நிலவிய காலங்களைச சார்நதவர்கள். அவர்கள் படைப்பின் நோக்கமும் மாறுபட்டது. இருந்தாலும் ஏதோ ஒருவகையில் மானுடம் பாடுவதில் ஒன்றுபட்டு நிற்பதைக் காணமுடிகிறது. இந்த இழைதான் மரபு. இதுதான் மரபியல் சிந்தனை.

    “எல்லாரும் எல்லாமும் பெற வேண்டும் — இங்கு
    இல்லாமை இல்லாத நிலை வேண்டும்!
    வல்லான் பொருள் குவிக்கும் தனியுடைமை – நீங்கி
    வரவேண்டும் திருநாட்டில் பொதுவுடைமை”

    தன்னை மனிதனாகவும் கவிஞனாகவும் ஏற்றுக் கொண்டிருக்கும் மானுடப் பரப்பின் நலம் நோக்கியதே கவிஞனின் பார்வையாக அமைந்திருக்கிறது . அமைய வேண்டும்.  அந்த வழியில் பொன்மணிதாசன் பாடுகிறார்

    “உள்ளறை அழுக்கது உறையாது நீக்கிட
    உணர்வினில் தூய்மை வேண்டும்

    கல்லுறை வல்லமை கலவாது இருந்திட
    கனிவுறும் மனமும் வேண்டும்

    முள்ளது தைக்காது மொழிந்திட சொற்களை
    முனைப்போடு தேட வேண்டும்

    வெள்ளமாம் இன்பம் விழல் நீருமாகாமல்
    வினையது ஆற்ற வேண்டும்!

    நல்லதோர் தோழமை நாடியே நாமதன்
    நலமாக நடத்தல் வேண்டும்

    பல்லதும் தெரிந்திடின் பலரதும் போற்றவே
    பணிந்தது கொள்ள வேண்டும்

    உள்ளமா கோவிலில் உறையவே தெய்வமும்
    உத்தமத் தெளிவு வேண்டும்

    நல்லறம் தழைத்திட நமதறம் செழித்திட
    நமக்கென பொறுப்பு வேண்டும்!

    வாழுதற் கரியஓர் வாழ்வினை பெற்றநாம்
    வாழ்வதை வாழ்த்த வேண்டும்

    ஊழ்வினை பயனதை உணர்ந்தது வரமென
    உளமார ஏற்றல் வேண்டும்

    தாயுமானவரின் பராபரக் கண்ணிபோல் அமைந்த இந்த அடிகளில் ஒவ்வொரு தனிமனிதனுக்கும் இருக்க வேண்டிய பண்பு நலன்களைத் தன்னுடைய வேண்டுதலாகக் கூறும் ஒரு மானுடக் கவிஞனைக் காணமுடிகிறது. இன்றையச் சமுதாயச் சூழலில் எந்த மனநிலையில் கவிஞன் இருந்திருந்தால் இப்படிப் பாடியிருப்பான் என்பதை எண்ணிப் பார்க்க வேண்டும்.  உணர்வினில் தூய்மை, அறிவினில் தெளிவு, பழக்கத்தில் பணிவு, நல்ல நட்பு, வினைத்தூய்மை, பொறுப்புணர்வு என்பனவற்றையெல்லாம் வற்புறுத்திய கவிஞன்  இந்த வாழ்க்கையை வாழத்த வேண்டும் என்று முத்தாய்ப்பாகக் கூறியிருப்பதைச் சிந்தித்துப் பார்க்க வேண்டும்.  இந்த வாழ்க்கை மிகவும் இனியது என்பது மகாகவியின் பார்வை.  பாரதிக்கு முன்பே அப்பர் பெருமான் மனித்தப் பிறவியும் வேண்டுவதே இந்த மாநிலத்தே’ என்று மானுடத்தின் மகத்துவத்தைப் பாடியிருக்கிறார்.  “மானுடம் வென்றதம்மா” என்பது கவச்சக்கரவர்த்தியின் வியப்பு! தமிழின் நீண்ட நெடிய கவிதை மரபில் மானுடத்தைப் போற்றுவதும் அதன் பெருமை பேசுவதும் அதனை வாழ்த்துவதும் அதனை வலியுறுத்துவதும் ஒரு சங்கிலித் தொடராகத் தொடர்ந்து வருவதைக் காணவேண்டும். தமிழிலக்கியத்தின் சாரம் மானுடம் பாடுவதே! பொன்மணிதாசன் அதனைத்தான் செய்திருக்கிறார்.

    பொன்மணிதாசனின் தத்துவப் பார்வை

    தத்துவஞானி கவிஞனாயிருக்க வேண்டும் என்பது கட்டாயமில்லை. ஆனால் கவிஞன் உறுதியாகத் தத்துவஞானியாகத்தான் இருக்க வேண்டும். தத்துவஞானியாய் இல்லாதவன் கவிஞனாக இருக்க முடியாது. “No man was ever yet a great poet without being at the same time a profound philosopher” – Coleridge)

    குட்டி ஆடு தப்பிவந்தா குள்ளநரிக்குச் சொந்தம்
    குள்ளநரி மாட்டிகிட்டா கொறவனுக்குச் சொந்தம்
    தட்டுகெட்ட மனிதர்கண்ணில் பட்டதெல்லாம் சொந்தம்
    சட்டப்படி பார்க்கப் போனா எட்டடிதான் சொந்;தம்

    என்னும் வரிகளை ஒரு இருபத்தேழு வயதுடைய இளைஞன் எழுதியிருப்பான் என்பதை எத்தனைப் பேர் நம்புவார்கள்? பிறவியிலேயே கவித்துவமும் தத்துவப்பார்வையும் இணைநதவன் எழுதிய வரிகள் இவை.

    “எறும்புத் தோலை உரித்துப் பார்க்க
    யானை வந்ததடா! என்
    இதயத்தோலை உரித்துப் பார்க்க
    ஞானம் வந்ததடா!”

    என்று ஒரு சாதாரண திரையிசைப்பாடலிலேயே மாபெரும் தத்துவத்தைப் பதிவு செய்யும் ஆற்றல் கண்ணதாசனுக்கு இயல்பாகவே அமைந்திருந்தது.  “தொட்டபின் பாம்பு என்றும்  சுட்டபின்நெருப்பு என்றும் பட்டபின் தேறலே” கண்ணதாசனின் பழக்கமென்றானதால் வந்த முதிர்ச்சி அவனை ஒரு தத்துவ ஞானியாக்கியது.

    “எத்தனை பேருக்கு இரவு விடியும்
    இதற்கு விடையேது?
    அத்தனை பேருக்கும் அமைந்த இரவும்
    அதனை அறியாது!”

    எனத் தத்துவம் பேசுகிறார் பொன்மணிதாசன்! விடியலை நோக்கியதுதான் இரவின் பயணம்! ஆனால் வாழ்வியலில் எத்தனைப் பேருக்கு எப்போது விடியும் என்பதே தெரியவில்லை. அது மட்டுமன்று அந்த விடியல் எப்போது வருமென்று பயணிக்கிற இருட்டுக்கே தெரியவில்லை.

    “இறப்பு பிறப்பு இதனதன் மறைப்பு
    இயல்பின் பெருங்கூற்று
    சிறப்பு என்பது இறப்பின் பின்னே
    பிறக்குமொரு ஊற்று!
    மறக்கும் நிலையே மனித குலத்துக்கு
    மருந்தெனில் பொய்யில்லை
    மறக்கா நிலையில் மனிதன் வாழ்வெனில்
    மனிதம் மெய்யில்லை!”

    கடந்த காலத்தை மறந்து எதிர்கால இலட்சிங்களோடு பயணிப்பதுதான் மானுடத் தத்துவம். அந்த மறதி இல்லாவிடின் வாழ்க்கை தடுமாறும். கடந்த காலத்திலேயே உழன்று கொண்டிருந்தால் நிகழ்காலமும் குழம்பும். எதிர்காலமும் விளங்காது.  நம்பிக்கைதான் வாழ்க்கையின் அச்சாணி என்பதை இந்த அடிகள் காட்டுகின்றன. படித்துத் தத்துவம் பேசுவது வேறு. பட்டறிந்து தத்துவம் பேசுவது வேறு. பொன்மணிதாசன் பட்டறிந்து தத்துவம் பேசுகிறார். மானுடத்தின் மீது கொண்ட தான் கொண்டிருக்கும் மாறாக் காதலால் தத்துவம் பேசுகிறார். தத்துவம் பேசுகிற கவிஞனைத் தத்துவக் கவிஞன் என்று அழைப்பதே பொருத்தமற்றது. கவிஞனே தத்துவஞானிதான்.

    சாதிப்பிணக்குகளும் தமிழ்க்கவிஞன் தத்துவமும்

    இனக் குழுக்களே சாதிகளாகப் பிரிந்தன என்பதுதான் ஆய்வாளர் முடிவு. தெளிவாகச் சொன்னால் சமயத்திற்கும் சாதிக்கும் தொடர்பேயில்லை. இருந்திருக்குமானால் தொடர்பற்ற பல சாதி மக்கள் எப்படி ஒரே சமயத்தைப் பின்பற்ற முடியும்? சாதிக் கரணைகளைச் சமயச் சங்கிலி பிணைத்திருப்பதன் பின்னனி என்ன? சாதிக்குப் பின்னால்தான் சமயம் ஒளிந்து கொள்கிறது. அகச்சமயங்களில் நிலவிய இந்தக் கொடுமை புறச்சமயங்களிலும் இன்று ஊடுருவியிருப்பதும் பொருளதார மற்றும் வேலை வாய்ப்புக்காகச் சாதிகளையே மாற்றிக் கொள்வதும் மதங்களையே மாற்றிக் கொள்வதும் நேர்மை என்னும் உயரிய பண்பின் வேரில் வெந்நீர் ஊற்றும் செயலாகும். “சாதிகள் இல்லையடி” என்னும் பாரதியின் வாக்கில் ‘இல்லை’ என்னும் சொல் வெகு ஆழமானது, உள்பொருள்களான மனிதநேயத்தைப் புறந்தள்ளி, இல்பொருளான அதாவது அருவப்பொருளான சாதியை முன்னெடுப்பது ஒரு வளர்நிலைச் சமுதாயத்தின் பின்னடைவுக்குக் காரணமாகும் என்பதுதான் பாரதியின் சாரம்

    ஓரிடம் பிறந்து ஓடும் ஒப்பற்ற நதிகளெல்லாம்
    வேறிடம் சென்றபோதும் சேர்வது ஓரிடந்தான்!
    ஆறுடன் சென்ற நீரும் அதனிலே பிரிந்த நீரும்
    மாறியே நடந்தால் கூடமறவாமல் கடலைக் கூடும்!

    என எல்லாரும் அறிந்த இனிய எளிய உவமத்தால் சாதி வேறுபாடு களைய வேண்டியதன் அவசியத்தை உணர்த்துகிறார். சாதி ஒரு வகையான தற்காலிக அமைதியைத் தரலாம். உலகின் எதிர்காலம் பொருளாதாரத்தைச் சார்ந்திருப்பதால் சாதி என்னும் அருவப்பொருள் நடப்பியல் வாழ்க்கைக்கு முட்டுக் கொடுத்துவிட முடியாது. பாவ புண்ணியம் என்பன மறுமைக்கு உரியது. மகாகவி பாரதி குலத்தாழ்ச்சி உயர்ச்சி சொல்லல் பாவம் என்றதன் மூலம் அதனை மறுமைக்குரிய பாவமாகவே கருதுகிறான் ஒரு மரபுவழிச் சிந்தனையாளரான பொன்மணிதாசன் அதனை வழிமொழிகிறார் எனலாம்.

    மரணம் மட்டுமே உண்மை!  

    இந்த உலகில் யாராலும மறுக்க முடியாத நடப்பியல் என்பது மரணந்தான். மரணத்தை வென்றவர் எப்படி இல்லையோ அப்படியே மரணத்தைத் தடுத்தவரும் இல்லை. “மரணமிலாப் பெருவாழ்வில் வாழ்நதிடலாம் கண்டீர்” எனக் கூறிச்சென்ற வள்ளற் பெருமானும் இளம் வயதிலேயே மறைந்தார் என்பதுதான் வரலாறு. மரணத்தை நிஜமாக்கியதற்குப் பின்னால் புரியாத பல உண்மைகள் உண்டு. ஆனால் அது நிஜமெனத்  தெரிந்தும் மனிதனின் ஆணவம் குறைந்தபாடில்லை. தான் என்னும் அகப்பற்றும் தனது என்னும் புறப்பற்றுமே மானுடச் சிதைவுக்கான காரணங்கள். இந்த இரண்டு காரணங்களையும் அகற்றுவதற்கான ஒரே வழி மரணம் பற்றிய  உண்மையை உணர்வதுதான். காதற்ற ஊசியும் வாராது காணும் கடைவழிக்கே எனச் சித்தர்கள் பாடியதற்கும் அதுதான் காரணம். நந்த வனத்தில் ஓராண்டி அவன நாலாறு மாதமாய் குயவனை வேண்டிக் கொண்டு வந்தான் ஒரு தோண்டி அதைக் கூத்தாடிக் கூத்தாடிப் போட்டுடைத்தாண்டி என்று அவர்கள் பாடியதற்கும் அதுதான் காரணம். பத்ரகிரியார், பட்டினத்தார் போன்ற பெருமக்கள் உலகியலைத் துறந்து போனதற்கும் அவர்கள் மரணம் பற்றிய தெளிவைப் பெற்றிருந்தனர். “இருப்பது போய் போவது மெய்”

    “அஞ்சினால் விலகிப்போமோ?  அகற்றவும் செய்யவாமோ?
    நெஞ்சிலே பாரம்கூடும் நினைவிலே மரணம்நின்றால்
    கெஞ்சினால் தரவாக் கூடும்?  கேட்டுயிர் நிலைப்பதற்கு
    விஞ்ஞானம்கூடத் தோற்கும் விந்தையே மரணமென்பேன்!

    மரணமே இல்லாவாழ்வு மண்ணுயிர்க்கேது உண்டு
    பிறப்பது உள்ளமட்டும் இறப்பது இருந்தேதீரும்
    வரவது அறியாவண்ணம் வாழ்க்கையில் சிறப்பே என்றால்
    இறப்பது ஒன்றேயன்று இல்லையே சொல்லுதற்கு!

    நடப்பதை நடத்தத்தானே நாயகன் உள்ளானிங்கு!
    நடைபேறும் நாடகத்தில் நாளுமே முடிவும் உண்டு!
    கிடைத்தது அரியதென்று கிடைத்ததை மகிழ்ச்சியாக்கு
    உடைகின்ற நாளும் வந்தால் பானையும் உடைந்திடாதா?

    நேற்று இருந்தது இன்றைக்கு இல்லை என்பது நிலையாமை அன்று. முற்கணம் பிறந்தது இக்கணம் இல்லாது ஒழிவதுதான் நிலையாமை. இந்த வாழ்க்கையை நீர்க்குமிழி என்றதற்கும் அதுதான் காரணம். ‘இருப்பது போய் போவது மெய்’ என்பார்கள் சித்த்ர்கள். ‘நான்கு விலங்குகளில் நாட்டியமாடுகிறோம்’ எனபார் கண்ணதாசன்! பிறப்பு இறப்பை நோக்கியது என்பது உண்மை இந்த உண்மை தெரிந்த பின்னும் மானுடப் பண்புகள் ஏதுமின்றி, மானுடம் சிறக்க வேண்டிய நோக்கங்கள் இன்றி ‘வெந்தது தின்று விதிவந்தால் மரணம்’ என்பது பொருளுடையது அன்று.  பிறந்த நாள்கள் என்பன கழித்தல். பலபேர் அதனைக் கூட்டல் என்று கருதி மயங்குகிறார்கள். பிறந்த நாள் தெரிந்தவர்களுக்கு இறக்கப்போகும் நாள் தெரியாமல் போனதுதான் இறைவனின் சூத்திரம். அல்லது இயற்கையின் மந்தணம். நீண்ட நெடிய தமிழ்க்கவிதைகளின் உள்ளடக்கச்சாரமே நிலையாமைதான். பொன்மணிதாசனும் தன் கவிதையில் அந்தச் சாரத்தைப பிழிந்திருக்கிறார

    வாழ்வியல் சூழல்

    மனிதன் ஒரு சமுதாய விலங்கு. இச்சமுதாயத்தின் ஒவ்வொரு அசைவும் அது நேர்முகமாக இருந்தாலும் எதிர்மறையாக இருந்தாலும் அவனைப் பாதிக்கிறது, படித்த அறிவாலும் பட்டறிவாலும் பக்குவப்பட்ட எவனுக்கும் தானே தனித்துச் செயல்படுத்துவதற்கான ஆக்கப் பூர்வமான நம்பிக்கையான ஒரு வாழ்வியல் சூழல் இங்கே நிலவவில்லை. எதிர்மறைப் பண்புகளை அறிமுகம் செய்து கொள்வதும். அதற்கு நியாயம் கற்பிப்பதும் பின்னால் அதனையே வழக்கமாக்கிக் கொள்ளுவதும் இங்கே வாழ்வியல் நெறி ஆகிப்போனது. பொன்மணிதாசன் பாடுகிறார்

    “உண்ண உணவு உடுத்த உடை
    இன்னும் கிடைக்கல
    எண்ணப்படி இன்னு மிங்கே
    எதுவும் நடக்கல
    கன்னம் சாத்தும் கால மிங்கு
    இன்னும் மறையல
    கண்ணு முன்னே கற்ப ழிப்பு
    ஒண்ணும் தொலையல!”

    “ஆட்கள் வளர்ந்த அளவுக் கின்னும்
    அறிவு வளரல
    ஆளுக்காளு அமுக்க நினைக்கும்
    ஆசை மறையல
    சொல்லும் செயலும் வேறு வேறு
    சொல்ல முடியல
    சொல்லப் போனா சுதந்திரப் போர்
    வெல்ல முடியல!”

    “நாளுக்கு நாள் சட்டம் போட்டும்
    நாடு விடியல
    நாளைக் கென்ன சட்டம் வரும்
    நமக்கும் புரியல
    ஆளுக்கு ஆள் கட்சி கண்டார்
    ஆளத் தெரியல
    ஆள வந்தார் அதி காரத்தால்
    மீள முடியல!”

    மக்களோடு மக்களாகப் பழகி, பாமரத் தமிழறிவு இருந்தாலே உணர்ச்சியுள்ள எவனும் கவிஞனாகலாம் என்பதை  நிருபித்திருக்கிறார் பொன்மணிதாசன்.!

    “நீ அமுதசுரபியைத்தான்
    கொடுத்துவிட்டுச் சென்றாய்!
    எங்கள் கையில் இருப்பதோ
    பிச்சைப் பாத்திரம்”

    என்பார் மேத்தா. அது புதுக்கவிதை என்பார்கள்.

    “சொல்லப் போனா சுதந்திரப் போர்
    வெல்ல முடியல!”

    என்று இன்னும் ஆழமாகச் செதுக்கியிருக்கும் இந்தக் கவிதை மரபுக்கவிதையா? புதுக்கவிதையா?

    “நாளுக்கு நாள் சட்டம் போட்டும்
    நாடு விடியல
    நாளைக் கென்ன சட்டம் வரும்
    நமக்கும் புரியல!

    நாடு விடுதலையடைந்ததிலிருந்து அண்ணல் காந்தி அவர்கள் படமும் இந்த நாடும் மட்டுந்தான் சட்டத்திற்குள் இருக்கின்றன. அந்தச் சட்டங்கள் மக்கள் வாழ்வியல் முன்னேற்றத்துக்கானது என்றால் இன்னும் சட்டம் ஏன்? எழுபத்தைந்து ஆண்டுகள் ஆன பின்பும் இன்றும் சட்டம், நாளையும் சட்டம் என்றால் வாழ்வியலில் அமைதி நிலவுவது எப்போது என்னும் விடைகாண முடியாத வினாவிற்குப் பதில் சொல்லப்போவது யார்? எப்படி ஆள்வது என்று ஆள்வோருக்குத் தெரியவில்லை! எப்படி வாழப்போகிறோம் என்பது மக்களுக்குத் தெரியவில்லை!.

    “ஆளுக்கு ஆள் கட்சி கண்டார்
    ஆளத் தெரியல
    ஆள வந்தார் அதி காரத்தால்
    மீள முடியல!”

    நடப்பியல் அரசியலை இதனைவிடத் தெளிவாக்கிவிட முடியுமா? அதுவும் கவிதையில்! ஆள்வதற்காகக் கட்சி தொடங்கியவர்களுக்கு ஆளத் தெரியவில்லையாம்!. தெரிந்து அதிகாரத்திற்கு வந்து விட்டவர்களுக்கு அந்த அதிகாரப் போதையிலிருந்து விடுபட முடியவில்லையாம்! யோக்கியனாகத்தான் ஒருவன் வாழ எண்ணுகிறான். சூழல் எதிர்மறையாகிப போனது. பத்தினியாகத்தான் வாழ நினைக்கிறாள். சூழல் எதிர்மறையாகிப் போனது. பொதுப்பணி செய்யத்தான் விரும்பி வருகிறான். வந்தபின் அறிந்து கொள்கிறான் சூழல் தனக்கு எதிராக இருப்பதை.

    காலத்தால் அழியாத காதல்

    கவிதையின் பாடுபொருளை அகம் புறம் எனச செம்பாதியாகத் தமிழ்ச் சான்றோர்கள் பிரித்திருந்தாலும் தொண்ணூறு விழுக்காடு இலக்கியங்கள் அகம் சார்ந்ததாகவே அமைந்துள்ளன. அல்லது அது சார்ந்த பாடல்களே கிட்டியிருக்கின்றன. காதல் மிகவும் மென்மையான பாடுபொருள். பிரிவு துன்பம் தரும். ஆனால் அதுபற்றிய கவிதை இன்பம் தரும். மலரினும மெல்லிது காமம் என்பார் வள்ளுவர்.  இங்கே காமம் என்பது பருப்பொருளால் நுகர்கின்ற காம இன்பத்தினையும் உணர்வுகளால் நினைக்கப்படும் காதல் நினைவுகளையும் குறிக்கும். கண்டு கேட்டு உண்டு உயிர்த்து உற்று அறியும் ஐம்புலன் பறறித் திருக்குறள் பேசுவதால் அது பருப்பொருளால் நுகரப்படும் இன்பம். ‘நெஞ்சத்து காதலவராக வெய்துண்டல் அஞ்சுதும் வேபாக்கு அறிந்து எனத் தலைவி தயங்குவதால் அது ஓர் தனித்த உணர்வு. இரண்டையும் ஒரு சேரக் கலந்து கவிதை படைப்பாரும் உண்டு ஒரு பாடல் கண்டேன்!

    “எங்கே உனைக் கூடடிச் செல்ல?
    சொல்வாய்! என்றன் காதில் மெல்ல!”

    “என் பெண்மையும இளைப்பாறவே
    உன் மார்பில் இடம் போதுமே!”

    உன்னை எங்கே கூட்டிச் சொல்ல வேண்டும் சொல் என்று தலைவன் கேட்கிறான். எங்கேயும் வேண்டாம். என் பெண்மை இளைப்பாற மார்பு போதும் என்று தலைவி விடைதருகிறாள்.  ஆபாசமில்லாமல் காதலைப் பாடுவது சங்கச் சான்றோர்களுக்கு கைவரப் பெற்றதாக இருந்தது. அதற்குப் பின்னால் அந்த நிலை இன்று வரை கைகூடுவதற்கு அருமையாக இருக்கிறது.  ஈர்ப்பு, மோகம், காதல், பக்தி, வழிபாடு, பித்து, மரணம் என்னும் உணர்ச்சிகளின் பரிணாமம்தான் காதல். உண்மைக்காதல்  இப்படித்தான் தொடங்கி இப்படித்தான் முடிகிறது. இத்தகைய பாடல்களைச் சிந்தித்து எழுதுவதற்குப் பொன்மணிதாசன் முயல்கிறார் என்பது அவரது பதிவுகளில் இருந்து அறிந்து கொள்ள முடிகிறது, கொஞ்சம் சிரமமான வேலைதான். ஏனைய பாடுபொருள்களைக் கவிஞன் பாதிக்கிறான். ஆனால் காதல் என்னும் உணர்வுதான் கவிஞனைப் பாதிக்கிறது. அனுபவம்தான் கவிதை என்பது காதலுக்குப் பொருந்துவதைப் போல மற்ற பாடுபொருளுக்கு அவ்வளவாகப் பொருந்துவதில்லை. தொடர்பில்லாத உணர்வுகளை மனத்தில் கொண்டு வந்து நிறுத்தி தலைவனாகவும் தலைவியாகவும் தன்னை எண்ணிக் கொண்டு காதல் பாடல்கள் எழுதுவது என்பது அவ்வளவு எளிதான ஒன்றன்று.

    “நின்னை நினைக்கும் நினைவை விதைத்தாய்
    நிறைய விளைச்சல் ஏக்கம
    நின்னால் நித்தம் நீங்கிப் போனது
    நிலவில் தானடி தூக்கம்!
    கண்களில் நிறைய கனவுகள் வந்தன!
    கனலாயத் தானே மூசசும்!
    கன்னா பின்னா காதல் மொழிகள்
    கணக்கில் அடங்காப் பேச்சும்!
    தப்பும் தவறும் கூடிப் போச்சு
    தவிப்பில் இப்ப நானும்!
    தப்பித் தவறி உண்ணுகிறேன் என்
    தழைத்த உடலைக் காணோம்!
    எப்போதிருந்து இப்படி என்றே
    என்னை  மருத்துவர் கேட்டார்!
    எப்படிச் சொல்வேன நீதான் என்று
    இடிப்பார் எங்கள் வீடடார்!
    …………………………………………………………………………………………
    இலலையெனக்கு வாழ்வே இலலை
    இதுதான் முடிவு! தோழா!
    கடிதம் இதனைக் கண்ணீர் கசிய
    காணாதாரும் எழுதி
    விடியுமுனே விடுத்தேன் அஞ்சல்
    விடையும் உடனே தருக!
    இடியாய்ப் பதிலும் இருக்க வேணடாம்!
    இனிப்பாயனுப்பு மகிழ்வேன்!
    ஏறுக்கு மாறாய் இருந்தால் பதிலும்
    இன்றே நானும மடிவேன்!

    எனத் தனிமனிதக் காதல் உணர்ச்சிகளை மந்தணமாகவும் மென்மையாகவும் பாடும் திறன் பெற்ற பொன்மணிதாசன் சமுதாய மட்டத்தில் பெண்ணின் பெருமையைத் தூக்கிப் பிடிப்பதில் ஒரு மாபெரும் சமுதாய ஆர்வலராகவே காட்சியளிக்கிறார்.

    “ஆசை வச்சேன் உம்மேலே! அரளி வச்சேன் கொல்லையிலே!
    பாத்தேனடா ஒம்மொகத்த! பகைச்சேனடா எஞ்சனத்தை!”

    என்பது வாய்மொழி இலக்கியம். படைப்பிலக்கியங்களைவிட காதல் உணர்ச்சி சற்று தூக்கலாக இருப்பது நாட்டுப்புற இலக்கியங்களில்தான் என்பது ஆய்வாளர் கருத்து, உணர்வுப்பூர்வமான காதலை வாய்மொழி இலக்கியங்கள் உணர்த்துவதுபோலப் படைப்பிலக்கியங்கள் உணர்த்துவதில்லை. காரணம் படைப்பிலக்கியங்களில் உணர்வுக்கு மொழியின் வரி வடிவம் ஊடகமாகப் பயன்படும் போது, கூச்சமும் தயக்கமும் ஏற்படுவது இயல்பு. அவ்வாறின்றி உணர்வுகளுக்கு ஆடைகட்டாமல் அப்படியே பாடப்படும் வாய்மொழி இலக்கியங்கள் நேராக நெஞ்சுக்குள் சென்று தைக்கின்றன.  எனவேதான் படைப்பிலக்கியக் கரத்தாக்களும் வாய்மொழி இலக்கிய வடிவத்தைத் தங்கள் படைப்புக்களில் பயன்படுத்துகிறார்கள். பொனமணிதாசன்

    “இடியாய்ப் பதிலும் இருக்க வேணடாம்!
    இனிப்பாயனுப்பு மகிழ்வேன்!
    ஏறுக்கு மாறாய் இருந்தால் பதிலும்
    இன்றே நானும மடிவேன்”

    என்று வாயமொழி இலக்கியச் சாயலில் பாடுவதற்கு இதுதான் காரணம். பெண்ணைக் காதற் கருவி என்று மட்டும் கருதாமல் வணங்கத்தக்க மானுடத்தின் அடையாளம் என்பதிலும் பொன்மணிதாசன் உறுதியாய் இருக்கிறார்.

    “பெண்ணை நீ போற்றிப் பாடு!
    பெருமையைத் தூக்கிப் பாடு!
    பெண்ணிலா தேசந்தன்னைப்
    பெயர்த்துமே கடலில் போடு!
    பெண்களே நமது கண்கள்!
    பெண்ணின்றேல் ஆண்கள் இல்லை!!
    பெண்களே குடும்பச் சொத்து
    பெண்ணன்றோ இன்ப முத்து!

    பெண்ணின் பெருமையைத் தமிழ்த்தென்றல் திரு.வி.க உரைநடையில் பேசியதைப் பொன்மணிதாசன் கவிதையில் பேசுகிறார்.  தனிமனித உணர்ச்சிகளை எளிய தமிழில் பாடும் பொன்மணிதாசன் சமுதாயச் சிந்தனைகளையும் தன்னைப் பாதிக்கும் நிகழ்வுகளையும் கவிதையில் கொண்டுவருவதில் சுணக்கம் காட்டுவதில்லை. அங்கதமும் அழகியலும் காதலும் கடமையுணர்வும் மொழிப்பற்றும் நாட்டுப் பற்றும் இறையுணர்வும் தத்துவப் பார்வையும் அவருடைய முகநூல் கவிதைகளில்  அங்கிங்கெனாதபடி எங்கும் இழையோடுகின்றன.

    நிறைவுரை

    கவிதை யாப்புக்குள் இல்லை! சமுதாயத்திலிருந்து இதயத்திற்குப் பயணமாவது. பாதிப்பிலிருந்து தன பயணத்தைத் தொடங்குவது. ஒப்பாரிக்கும் தாலாட்டுக்கும் தகுதி தேவைபடாதது போலவே எழுதப்படுகிற கவிதைக்கும் ஏந்தத் தேவையில்லை. தன்னைப் பாதிக்கின்ற அலலது தான் பாதிக்கின்ற பொருண்மைகளைப் பாடுவதுதான் கவிதையின் நதிமூலம். பாதிப்பின்றிக் கவிதை வராது. வந்தால் அது கவிதை இல்லை.  வாசலில் அழகிய கோலம் இடுவதற்கும் அதற்கு அடிப்படையான புள்ளிகளை வைப்பதற்கும் அடிப்படை வரைபடப் புலமை தேவையில்லை. அழகியல் உணர்ச்சி மட்டுமே!.  அளவுகோலை வைத்துக் கொண்டு புள்ளிகளை வைத்தால் கோலம் அலங்கோலமாகும். முகநூல் கவிதைகளும் படைப்பிலக்கிய வகையைச் சேர்ந்ததாகக் கொள்ளப்படுதலின் பிழையின்றி எழுதினால் போதும். எந்தப் பொருளைப் பற்றியும் எழுதலாம். இன்றைக்கு முகநூல் வெகுமக்களை இணைக்கின்ற சமுதாய ஊடகமாகப் பெரிதும் பயன்படுகிறது, பொன்மணிதாசனின் கவிதைகள் இணைப்புச் சங்கிலியாகவும் பயன்படுகிறது. தன்னுடைய கவியாளுமை மூலம் எல்லாருடைய கவனத்தையும் பெறுவதாகவும் அமைந்திருக்கிறது. தமிழ்க்கவிதை உலகிற்கு இவரை அறிமுகம் செய்வதில் ‘வல்லமை’ பெருமைப் பட போதுமான காரணங்கள் இருப்பதாகவே நான் கருதுகின்றேன்!

    (தொடரும்)

    Share
  • படித்தேன்! சுவைத்தேன்! பகிர்ந்தேன்! – 30 [கவிக்கோ துரை. வசந்தராசனின் “சுருக்குப்பை”]

    படித்தேன்! சுவைத்தேன்! பகிர்ந்தேன்! – 30 [கவிக்கோ துரை. வசந்தராசனின் “சுருக்குப்பை”]

    முனைவர் ச. சுப்பிரமணியன்

    முன்னுரை

    இலக்கணத்திலும் கவிதைகளிலும் பேரார்வம் நிறைந்தது என் வாழ்வு. இந்த எண்பது வயது காலத்தில் கவிதை எனக்கு அமைதியைத் தருகிறது. என்னை நானே புதுப்பித்துக் கொள்வதற்கும் சுறுசுறுப்பாக வைத்துக் கொள்வதற்கும் கவிதைகளே தலையாய காரணம். என்னைப் பொருத்தவரையில் அது ஒரு வினைவேக மாற்றியாகவே செயல்படுகிறது. அதனால்தான் கவிதைகளை அடையாளம் காண்பதில் என் மனம் அவ்வளவு எளிதாக அமைதியடைவதில்லை. எந்தக் கவிதையொடும் நான் எளிதாகச் சமரசம் செய்து கொள்வதில்லை.  நூல்களில் படிப்பதைக் காடடிலும் முகநூல் கவிதைகளைக் கண்டு மகிழ்வதில் எளிமையை உணர்கிறேன். அத்தகைய சிறப்பு வாய்ந்த முகநூலில் கவிதைப் பணி செய்துவருவோர் பலர். அவருள் என்னுள்ளம் கவர்ந்த படைப்பாளர் கவிக்கோ துரை வசந்தராசன் அவர்களாவார். படைப்புவழி என்னால் அடையாளம் காணப்பட்டவர். கவிதை மாதிரி எழுதிக் கொண்டு ‘இதுதான் கவிதை’ என்று சாதிப்பவர் அல்லர். கவிஞனாகப் பிறந்ததால் கவிதை எழுதுகிறவர். அண்மையில் முகநூலில் அவர் எழுதி என்னுள்ளம் கவர்ந்த ‘சுருக்குப்பை’ என்னுந் தலைப்பில் அமைந்த கவிதைபற்றிய கலையியல் திறனாய்வாக இக்கட்டுரை அமைகிறது.

    பாடுபொருளால் சிறக்கும் ‘சுருக்குப்பை’

    தற்காலக் கவிதைகளில் பெரும்பாலன காதல் சார்ந்தன அல்லது தங்களுக்குப் பிடித்தமான தலைவர்களைப் பாடித் தீர்ப்பன. கண்ணாகிய உறுப்பின் தொழில் பார்வை. அது மனத்தோடு இயைந்தவழி நோக்காக மாறுகிறது. ‘நோக்கினாள் நோக்கி இறைஞ்சினாள்’ என்றுதான் வள்ளுவர் பாடுவார். ‘பார்த்தாள் பார்த்து இறைஞ்சினாள்’ என்று எழுதமாட்டார். பார்வையில் இறைஞ்சுவது தெரியாது. நோக்கத்தில் புலப்படும். கவிஞர்கள் நோக்கிற் சிறந்தவர்களாக இருக்க வேண்டும். தான் வாழுகிற சமுதாயத்தை உற்று நோக்காத யாரும் கவிதையாக்கத்தில் வெற்றிபெற முடியாது. ‘சந்திர மணடலத்தியல் கண்டு தெளிவோம் தெரு சந்திப் பெருக்கும் நல்ல சாஸ்திரம் கற்போம்’ என்னும பாரதி வரி அவன் தெருப்பெருக்கும் தொழிலாளியைக் கூட நோக்கியிருக்கிறான் என்பதைத் தெளிவு படுத்துகிறது.

    தற்காலக் கவிஞர்களைப்போல் அக்காலக் கவிஞர்களுக்குப் பாடுபொருள் பஞ்சம் வந்ததில்லை. ஐவகைத் திணைகளிலும் உள்ள கருப்பொருள்களை அவர்கள் சிறப்பாகப் பாடியிருக்கிறார்கள். பாரதிதாசன் பூசணிக்காயைப் பாடியிருக்கிறார். சுரதா வாழைத்தண்டைப் பாடியிருக்கிறார். பொன்னடியான் சோப்பைப் பாடியிருக்கிறார். காமராசன் திருநங்கைகளைப் பாடியிருக்கிறார். மேத்தா அரளிப்பூவைப் பாடியிருக்கிறார். சிற்பி கிராமத்து நதியைப் பாடியிருக்கிறார். வைரமுத்து பல்லாங்குழியைப் பாடியிருக்கிறார். கவிமணி சொறிசிரங்கைப் பாடியிருக்கிறார். காளமேகம் நாயைப் பாடியிருக்கிறார். ஔவை எருமை மாட்டைப் பாடியிருக்கிறார். கவித்துவத்தால் பாடுபொருள் சிறப்படைகிறதே தவிர பாடுபொருளால் கவிஞன் சிறப்படைவதில்லை.

    உற்று நோக்குந் திறனை இயல்பாகவே கொண்ட கவிஞர் வசந்தராசன் மூதாட்டியொருத்தியின் சுருக்குப்பையை நோக்கியிருக்கிறார். அவளுக்கும் அந்தப் பைக்குமான உறவை நோக்கியிருக்கிறார். அதற்குள் புதைந்து கிடந்த “புதையலை” நோக்கியிருக்கிறார். அந்த மூதாட்டி கவிஞரின் அப்பத்தாவாக இருக்கலாம். அம்மாச்சியாகவும் இருக்கலாம். உறவுக்காரராகவும் இருக்கலாம். சந்தையில் கண்டிருக்கலாம். சாலையில் சென்றிருக்கலாம். இவரிடத்திலெல்லாம் கவிஞன் அவர்தம் இடுப்பிலிருந்த அந்தச் சுருக்குப் பையைத்தான் நோக்கியிருக்கிறான். இளம்பெண்ணின் இடுப்புச் சுருக்கங்களைப் பாடுகிறவருக்கிடையே இந்தக் கவிஞன்தான் மூதாடடியின் இடுப்பில் செருகியிருக்கும் சுருக்குப்பையைப் பாடியவனாக இருக்க வேண்டும். கவிதையின் வெற்றிக்குப் பாடுபொருள் தேர்வு செம்பாகம் அன்று, பெரிது.

    உத்திகளால் சிறக்கும் சுருக்குப்பை

    இந்தக் கவிதை ‘சுருக்குப்பை தன்வரலாறு எழுதுவதாகப்’ படைக்கப்படவில்லை. மூதாட்டியின் சுயசரிதையாக அமையவில்லை. கவிதைக் களத்தில் படைப்பாளனே முன்னிற்கிறான். இந்தக் கவிதையை வேறு உத்தியில் சொல்லியிருந்தால் ‘இருட்டுக்கடை அல்வா போல் இனிக்கும்’ என்னும் உவமம் பயின்றுவந்திருக்காது. ‘மெல்லவிழ்ந்து சுவாசிக்கும் என்னும் சுருக்குப்பையின் நுரையீரல் வெளிப்பட்டிருக்காது. என்னதான் சுருக்குப்பையும் மூதாட்டியுமே பேசியிருந்தாலும் படைப்பாளனின் கற்பனைகளையும் உத்திகளையும் படிமங்களையும் சொல் நேர்த்தியையும் கவிதையில் கொண்டு வந்திருக்க முடியாது. வடிவமும் ஓர் உத்திதான். வெளிப்பாட்டு முறையும் ஓர் உததிதான். மூதாட்டியின் உள்ளத்திலும் சுருக்குப்பைக்கு உயிரூட்டிய உள்ளத்திலும் புகுந்துகொணடு பேசுவதைவிட தானே கண்டு வியந்த சுருக்குப்பைக் களஞ்சியத்தைக் கவிஞனே நேரடியாகப் பாடியிருப்பது மிகப் பொருத்தமாகும்.

    உணர்ச்சியின் மொழிவடிவமே கவிதை

    கவிதைக் கூறுகள் நான்கனுள் தற்காலக் கவிதைகளில் உணர்ச்சி தலையாயது. சங்கக் காலத்தில் அதனைத் தொடர்ந்து வந்த காலத்திலும் உள்ளடக்கம் தலையானதாகக் கருதப்பட்டது. பக்தி இலக்கியக் காலத்திற்குப் பின் கவிதை இலக்கியங்களில் உணர்ச்சியே கண்காணிக்கப்பட்டது. வியப்பிடைச் சொற்களே கவிதையாகும் விந்தையைக் கம்பன் செய்து காட்டினான். தனிப்பாடல்கள் சிலவும் இயல்பு நவிற்சியணியால் உணர்ச்சியைக் காட்சிப்படுத்தின. கவிதையாக்கின. பின்னாலே வந்த வள்ளற்பெருமானும் மகாகவி பாரதியும் பாரதிதாசனும் கண்ணதாசனும் உணர்ச்சியின் பிழம்பாகவே கவிதையுலகில் அடையாளம் காணப்பட்டனர். இந்தப் பின்புலத்தில் சுருக்குப்பையைக் காணவேண்டியதிருக்கிறது.

    மன்னரின் மணிமகுடத்தைப் பாடுபொருளாக்குவதைவிட ஒரு வீரனின் கைவாளைப் பாடுபொருளாக்குவதில் கவிஞனின் நோக்கு புலப்படும். கவிதையின் வெற்றி உறுதி செய்யப்படும். கலிங்கத்துப் பரணி என்னும் இலக்கியத்துள் இராசபாரம்பரியம் என்னும் மன்னரின் வரலாற்றுப் பகுதியைவிட போர்பாடியது, களம்பாடியது என்னும் பகுதிகளே அந்த இலக்கியத்தைத் தூக்கிப்பிடிக்கின்றன என்பதை அறியலாம்.

    கவிஞன் இந்தக் கவிதையில் நவநாகரிக மங்கையின் கைப்பையைப் பாடாமல் முடிந்துபோன நீண்ட நெடிய மரபின் இறுதி அடையாளமாகிய மூதாட்டியின் சுருக்குப்பையைப் பாடியிருக்கிறான். அதாவது அவன் நோக்கை அந்தச் சுருக்குப்பை ஈர்த்திருக்கிறது. ‘சுருக்குப்பை’ என்னும் சொல்லே நமக்கு அவலத்தைத் தூண்டுவதாக அமைந்துவிடுகிறது. சுருங்கச் சொன்னால் தலைப்பிலேயே அவலச்சுவையை பரிமாறிவிடுகிறார் எனலாம்.

    “அடகுச் சீட்டாய் கல்கம்மல் மாறியதன் அடையா ளங்கள்!”

    சுருவாட்டுக் காசில் வாங்கிய பொடி நகைகளையெல்லாம் அடகு வைக்கும் அவலம். சுருக்குப்பையில் நகையாக இருந்தவை (உண்மையில் அவை நகைகள் அல்ல. மூக்குத்தியைச் சங்கிலிக்கு ஈடாக யாரும் கருதுவதில்லை. பெண்ணுக்குச் சீதனம் கொடுக்கிறபோது கூட கம்மல், மூக்குத்தி, கால்கொலுசு இவைகளைத் தனியாகக் கணக்கிடுகிற பழக்கம் தமிழ்நாட்டில் இல்லை) நகைகள் அடகுச் சீட்டுக்களாக!. அந்த அடகுச்சீட்டுக்களைக் காணுகிறபொழுதெல்லாம் வைத்த நகைகள் அல்லவா நினைவுக்கு வரும்? அவள் எவ்வளவுக்கு வைத்திருப்பாள் சுருக்குப்பைக் காலத்தில்? அதிக பட்சம் ஐம்பது ரூபாய்க்கு வைத்திருப்பாளா? அவ்வளவுதான்! அதனால்தான் கவிஞன் அடகுப் பொருளைக் ‘கல்கம்மல்’ என்கிறான். கல்வைத்த நகைக்கு மதிப்பு குறைவு. கவிஞன் கண்ட கிழவியின் கம்மல் தங்கத்தில் வைக்கப்ட்ட வைரக்கல் நகையன்று. கண்ணாடிக் கல் நகை. எல்லாவற்றையும் தொகுத்து நோக்கினால் ‘அடகுச் சீட்டாய் கல்கம்மல் மாறியதன் அடையாளங்கள்!’ என்னும் வரியில் அடங்கியிருக்கும் வலியை உணர முடியும்.

    சுருக்குப்பை சுவாசிக்கிறதாம்.

    சுருக்குப்பையின் சுவாசத்தை இப்படிப் பாடுகிறார் கவிஞர். .“மெல்லவிழ்ந்து சுவாசிக்கும் சுருக்குப் பைகள்” மூதாட்டி திறந்து மூடும் நொடிக்குள் சுவாசித்துத் தன் உயிரைக் காப்பாற்றிக் கொள்கிறதாம் சுருக்குப்பை. சுருக்குப்பைக்கு பிராணவாயு தருவதே மூதாட்டியின் விரல்கள்தானாம். “எப்போது திறப்பாள்? என்னும் சுருக்குப்பையின் ஏக்கத்தை வாசகர்கள் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.  தனக்கு வாழ்வளிக்கும் சுருக்குப்பைக்குத் தான் வாழ்வளிக்கிறாளாம் மூதாட்டி! அருமையான அழகியல் கற்பனை!

    தன்மை நவிற்சி அணி

    புனைந்துரை ஏதுமின்றி உள்ளதை உள்ளவாறே கவிதையில் பதிவு செய்வதனைத் தன்மை நவிற்சியணி அல்லது இயல்பு நவிற்சியணி என்பார்கள் இலக்கணக்காரர்கள். சிலப்பதிகாரத்தில் உயர்வு நவிற்சியணியும் தன்மை நவிற்சியணியும் ஒரே இடததில  இயல்பாக அமைந்திருக்கும் இலக்கிய அதிசயத்தைக் காணலாம்.

    பாண்டியனின் அரண்மனை வாயிற்காவலன் கண்ணகியைக் காண்கிறான். அவன் பார்வைக்கு அவளுடைய தோற்றம் எப்படி இருந்தது என அவன்  பாண்டியனிடத்தில்  காட்சிப்படுத்தியதை அடிகள் இப்படிப் பதிவு செய்கிறார்.

    “அடர்த்து எழு குருதி அடங்காப் பசுந் துணிப்
    பிடர்த் தலைப் பீடம் ஏறிய மடக்கொடி,
    வெற்றி வேல் தடக்கைக் கொற்றவை அல்லள்;
    அறுவர்க்கு இளைய நங்கை, இறைவனை
    ஆடல் கண்டருளிய அணங்கு, சூர் உடைக்
    கானகம் உகந்த காளி, தாருகன்
    பேர் உரம் கிழித்த பெண்ணும், அல்லள்;”

    காளியாகக் காவலனுக்குக் காட்சியளித்த கண்ணகி பாண்டியனுக்கு எப்படித் தோன்றினாள் என்பதை இயல்பு நவிற்சியால் காட்சிப்படுத்துகிறார் அடிகள்.

    மெய்யில் பொடியும் விரித்த கருங்குழலும்
    கையில் தனிச் சிலம்பும் கண்ணீரும் வையைக் கோன்
    கண்டளவே தோற்றான், அக்காரிகைதன் சொற்செவியில்
    உண்டளவே தோற்றான் உயிர் ‘

    பாண்டியன் தோற்றத்தில் காணப்படும் கண்ணகியின் வண்ணனையில் அடிகள் எதனையும் புனைந்துரைக்கவில்லை என்பதை நோக்குதல் வேண்டும். சில நொடிகள் இடைவெளியில் வாயிற்காவலன் பார்வைக்கும் நாட்டு மன்னனுடைய பார்வைக்கும் உள்ள வேறுபாட்டினை அடிகள் புலப்படுத்து:ம் திறன் திறனாய்வுக்கு அப்பாற்பட்டது. சுருக்குப்பையில் புதையுண்ட பொருட்களைக் கவிஞன் காட்சிப்படுத்துகிறான்.

    “பல்குச்சி, வெற்றிலைப்பாக் குச், சுண் ணாம்பு
    புகையிலையின் சிறுதுண்டு, பழைய ஊக்கு
    பல்திறத்துப் பைநிறைந்து வீழ்ந்து விட்ட
    பழங்கலம்போல் உள்ளிருப்பு! அடகுச் சீட்டாய்
    கல்கம்மல் மாறியதன் அடையா ளங்கள்!
    கயிறணிந்து பதுங்கியுள வீட்டுச் சாவி! “

    நோக்கின் சிறப்புப்பற்றி முன்னரே கூறப்பட்டது. இங்கே கவிஞன் சுருக்குப்பையின் அடைக்கலப் பொருள்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்டிருக்கும் அடைச்சொற்களை நோக்கினால் அவனுடைய கவிநோக்கு புலப்படும்.

    பல்குச்சி, வெற்றிலை சுண்ணாம்பு” என்கிறார். வெற்றிலை என்பது வெற்றிலை பாசிலையைக் குறித்ததன்று. வெற்றிலைச் சருகைக் குறித்தது. சுண்ணாம்பு என்பது சுண்ணாம்பு கரண்டவத்தைக் குறித்தது. தகரத்தினால் ஆன மிகச் சிறிய குழல்வடிவத்தில் இருப்பதுதான் சுண்ணாம்பு கரண்டவம். இந்தத் தெளிவு இல்லாமல் போனால் கவிதையை உள்வாங்கிச் சுவைக்க முடியாது. .

    ‘புகையிலையின் சிறுதுண்டு’ என்கிறார். ஒன்றரை அங்குல புகையிலைத் துண்டை ஒருவாரம் வைத்துப் பயன்படுத்துகிறவர்தான் அந்த மூதாட்டி. புகையிலைக்குத் தேய்பிறை உண்டு. வளர்பிறை கிடையாது. அந்தத் தேய்பிறைப் புகையிலையைத்தான் சிறுதுண்டு என்கிறார். ஊக்கைக் கூட ‘பழைய ஊக்கு’ என்கிறார். சுருக்குப்பையின் கயிறு இற்று அறுந்துவிடுமானால் அந்த ஊக்கு கயிறாக அவதாரம் எடுக்கும். கீழே கிடந்த ஊக்காகவும் இருக்கலாம். மூதாட்டி தமிழச்சியாதலாலும் சுருக்குப்பை தமிழ்ப்பண்பாட்டின் அடையாளம் ஆனதாலும் பாடுபொருளோடு அனைவரும் ஒன்ற வேண்டும் என்பதாலும் தாக்குறவுக்கு ஆளாகவேண்டும் என்பதாலும் HOOK  என்னும் ஆங்கிலச் சொல்லையே பயன்படுத்தியிருக்கிறார் என்று அமைதியடையலாம். .

    கயிறணிந்து பதுங்கியுள வீட்டுச் சாவி! அந்தச் சுருக்குப்பையில் இருந்ததாம். KEY CHAIN அறிந்த இன்றைய சமுதாயத்திற்குச் சாவிக்குத் தாலிகட்டிய அந்தச் சடங்கு தெரியாது.

    உயிர்பெற்று எழுந்துவரும் இறந்தகாலம்

    இறந்து போன காலத்திற்குத்தான் இறந்தகாலம் என்று பெயர். மூதாட்டியின் உடைமைகளும் அவைசார்ந்த சிந்தனைகளும் வரலாறுகளும் இறந்த காலம். ஆனால் அவை அந்தச் சுருக்குப்பையில் இருப்பதால் நிகழ்காலம்.

    “முடங்கினாலும் தன்னுயிரைப் பூட்டி வைக்கும்
    முந்தானை முடிச்சிடுப்புப் பெட்ட கங்கள்!”

    இடுப்பில் செருகியிருக்கும் சுருக்குப்பையோடு முந்தானை முடிச்சையும் துணையாக்குகிறார் கவிஞர் அந்த முடிச்சில் காசுகள் இருக்கலாம். சாவிகள் தொங்கலாம். சில நேரம் நோட்டுக்களும் இருக்கலாம். அந்தச் சுருக்குப்பையும் இந்த முந்தானை முடிச்சும் மூதாட்டிக்குப் பெடடகங்களாகத் தோன்றுகின்றன. சுருக்குப்பை காணாமல் போனாலோ, முந்தானை முடிச்சவிழ்க்கப்பட்டிருந்தாலோ மூதாட்டியின் உயிர் போய்விடும். அவற்றுக்குள் இருக்கும் பொருள்கள் அவருடைய உயிர். எனவே அந்தப் பெட்டகங்களில்தாம் அவள் உயிர் இருக்கிறது. அவள் உயிரை அந்தப் பெட்டகங்கள் பூட்டிவைத்துக் கொண்டிருக்கிறது.

    கீழடியாய் மாறிய சுருக்குப்பை

    படைப்பாளனுக்குச் சமகாலச் சமுதாயப் பார்வையும் சமுதாயச் சிந்தனையும் வரலாற்று நோக்கும் இயல்பாகவே இருத்தல் வேண்டும். வரலாற்று நோக்கில் இன்று இந்தியாவை அசைத்துக் கொண்டிருப்பது தமிழ்நாடடில் நடைபெற்று வரும் அகழ்வாராய்ச்சிகள். கீழடி முதலிய இடங்களில் கிடைக்கும் சில பொருள்கள் ஒரு பழைமையான நாகரிகத்தை வரலாற்றின் முன் கிடத்திக்கொண்டிருக்கின்றன. மூதாட்டியின் சுருக்குப்பை இறந்த காலப் பெட்டகம். இறந்த காலச் செல்வங்களைத் தன்னுள் மறைத்துக் கொண்டிருக்கும் கீழடியாய்த் தோன்றுகிறது கவிஞனுக்கு.

    “உடைமைகளின் கீழடிகள்!”

    மூதாட்டியின் சுருக்குப்பையில் கிடக்கும் ஒவ்வொரு பொருளும் ஒவ்வொரு கீழடி. அதனால்தான் கவிஞன் கீழடிகள் எனப் பன்மையில் கூறுகிறான்.

    “தோண்டத் தோண்ட
    உயிர்பெற்றே எழுந்துவரும் இறந்த காலம்! “

    இந்தக் கவிதையைக் காலத்துக்கும் தூக்கி நிறுத்தும் தொடர் இது. மிக இலாவகமாகக் கவிஞர் கையாண்டிருக்கிறார். வேறுவகையாகச் சொன்னால் அவரையும் அறியாமல் வந்து விழுந்த சொற்கள்.

    பொதுவாகத் தோண்டுதல் என்ற சொல்லை இரண்டு இடங்களில்தாம் பயன்படுத்துவார்கள். ஒன்று ஏதாவது ஒன்றினைப் புதைக்கத் தோண்டுவார்கள். இரண்டு ஏதாவது ஒன்றினைக் கண்டெடுக்கத் தோண்டுவார்கள்.  தெளிவாகச் சொன்னால் பிணத்தைப் புதைக்கத் தோண்டுவார்கள். புதையல் இருக்குமிடத்தைக் கண்டறியத் தோண்டுவார்கள். கீழடியில் இறந்து போன எச்சங்களைத் தோண்டுகிறார்கள். ஆனால் அங்கே கிடைக்கும் பொருள்கள் உயிருள்ள ஒரு நாகரிகத்தின் அடையாளங்கள். என்ன அதிசயம்? இறந்த காலத்தை அறியத் தோண்டுகிறார்கள். நிகழ்காலமல்லவா கிடடுகிறது? இறந்து போய்த்தான் அவை கிடந்தன. தோண்டுவதனாலே உயிர் பெற்றனவாம். :தோண்டத் தோண்ட உயிர்பெற்று எழுந்தது”! நிலச்சரிவில் சிக்கி மாண்டுபோயிருப்பான் என நம்பப்பட்ட ஒருவன் மண்ணை அப்புறப்படுத்தும்போது உயிரோடு வந்தால் என்ன அனுபவம் கிட்டுமோ அந்த அனுபவமல்லவா நமக்கு? கவிதை இப்படி இருக்க வேண்டும்!

    “படைவரினும் இதுவொன்றே வாளென் றென்னும்
    பாசாங்கே இல்லாத நம்பிக் கைகள்! “

    எல்லாராலும் கைவிடப்பட்ட மூதாட்டி எதிர்காலத்தின் திசையறிய முடியுமா என்ன? நடப்பது நடக்கட்டும் என்னும் நம்பிக்கையோடு நாள்களைக்; கடத்துகிறாள். கடத்துகின்ற நாள்களுக்கு அவளுக்குத் துணையாக வருவது அந்தச் சுருக்குப்பையாம். வாழ்க்கைக் கவலைகளில் அவள் விட்ட பெருமூச்சுக்கள் கடற்கரைக்குப் போயிருந்தால் கப்பல்கள் கவிழ்ந்திருக்கும்!. அந்த வாழ்க்கைக் கவலைகள் எல்லாம் எதிர்நாட்டுப் படைகளாம். இவள் தனனந்தனியே அவற்றை எதர்க்கிறாளாம். கையில் ஆயுதம் வேண்டுமல்லவா? அந்த ஆயுதம்தான் ;இந்தச் சுருக்குப்பையாம்! அதனுள் பள்ளிகொண்டிருக்கும் பொக்கிஷங்களாம். அவை தருகின்ற நம்பிக்கைகளாம்! அச்சுறுத்தும் எதிர்காலமாகிய எதிரியைத் தனியொருத்தியாகக் களம் காண்பதற்கு அவளுக்குத் துணையாக இருப்பது இந்தச் சுருக்குப்பை தரும் நம்பிக்கையாம்! எவ்வளவு அழகான படிமம்?

    “கடந்தகால ஜீபூம்பா பூதம் தன்னைக்
    கட்டிவைத்த சிறைக்கூடம் !

    ஜீபூம்பா என்பது கடந்த கால நினைவுகளுக்கான குறியீடு. அந்நினைவுகள் நேர்முகமாகவோ எதிர்மறையாகவோ மகிழ்ச்சியைத் தருவனவாகவோ வருத்தத்தைத் தருவனவாகவோ அமைந்திருக்கலாம். அத்தனையையும் பூட்டி அந்தப் பைக்குள் கட்டி வைத்திருக்கிறாளாம். மூதாட்டியின் வாழ்நாள் டைரியே அதுதான் என்றும் புரிந்து கொள்ளலாம்.

    அங்கத்தின் உறுப்பில் ஒன்று

    வாழ்க்கையின் அவலப் பகுதிகளைப் பாடுகிறபோது அழகியலும் கற்பனையும் சற்று தூக்கலாக அமையும் அமையவேண்டும். . சிலப்பதிகார மதுரைக்காண்டத்தின் இறுதிப்பகுதியும் கம்பராமாயணத்தின் யுத்தகாண்டமும் இந்தக் கருத்தினை உறுதி செய்யும். விரிப்பின் பெருகும். முதுமை வாழ்க்கையின் இறுதிப் பருவம். சுருக்குப்பை அதன் அடையாளம். இவை அவலப்பகுதிகள். அவலக்கூறுகள். இவற்றைப் பாடுகிறபோது அங்கே கற்பனையும் அழகியலும் கவிஞனுக்குத் தெரியாமலேயே வந்து உட்கார்ந்து கொள்ளும்  அது நல்ல கவிதையாக இருந்தால்!

    கயிறவிழ்க்கும் கைவிரலே கண்ணாய் மாறும்!
    கைநகத்தின் நுனிபுதையல் எடுத்து மீளும்!

    உலகத்தை உறறு நோக்கியிருக்கிறார் வசந்தராசன்! ‘கையறி மடமை’ என்பார்கள். சமையல் செய்யும் போது மற்றவர்களிடம் பேசிக்கொண்டே சமையற் பொருளுக்கான அளவைப் பார்க்காமலேயே எடுத்துப் போடுவதைப் பாரத்திருக்கலாம். கண்ணின் துணையிலலாமலேயே கை செய்யும் பணி அது. ஓட்டுநர் கண் சாலையில் இருக்கும். அவருடைய கால்கள் பிரேக்கில் இருக்கும். அது தானாகச் செயல்படும். தட்டச்சு செய்வர்கள் திரையைத்தான் பார்ப்பார்கள். விசைப் பலகையை விரல்கள்தாம் பார்க்கும். பூக்கடடுகிற பெண்களைப பார்த்திருக்கலாம். விரல்கள தொடுக்கும். விழிகள் அலைபாயும். இவைபோலவேதான் மூதாட்டி சுருக்குப்பையின் திறப்புவிழா நடைபெறுகிறது. ‘கைவிரலே கயிறவிழ்க்கும்! விரல்கள் கண்ணாய் மாறும்! சுருக்குப்பையின் திறப்புவிழாவில் நேரில் கலந்து கொள்ளாதவர்கள இந்த வரியை அவ்வளவாகச சுவைக்க முடியாது.

    உயிரவிழ்த்து பத்திரமாய் அதனுள் பொத்தி
    வைத்ததுபோல் அடிக்கடியே திறந்து மூடும்!

    தேடிவைத்த செல்வங்கள் இருக்கின்ற சுருக்குப்பை அது!. மயிலிறகு குடடிப் போடுகிறதா என்று பார்க்கும் குழந்தைகள் போல அந்தப் பையை அடிக்கடி திறந்து மூடுதற்குக் கவிஞன் ஒரு காரணத்தைச் சொல்கிறான். அவள் உயிர் அதற்குள் இருக்கிறதாம். பைக்குள் இருக்கிற உயிரைப் பாதுகாக்கிறாளாம் மூதாட்டி. உயிர் பாதுகாப்பாக இருக்கிறதா என்று பார்ப்பதுபோல திறக்கிறாளாம். பாரக்கிறாளாம் மூடுகிறாளாம். தற்குறிப்பேற்ற அணியை விளக்கம் ஆசிரியப் பெருமக்களின் கவனத்திற்கு வரவேண்டிய வரிகள்.

    துயில்நடுவே கைதடவத் தானாய்ப் போகும்!
    துக்கமகிழ் வெல்லாமே அதனுள் வாழும்!

    தூக்கத்தில் கூட தன்னையறியாது தன்னருகில் தன் குழந்தை படுத்திருக்கிறதா என்று கைதடவி அறிந்து கொள்ளும் தாயைப் போலச் சுருக்குப்பையைத் தடவிக்கொண்டு உறங்குகிறாளாம் மூதாட்டி! இறந்தகாலத் துக்கமும் நிகழ்கால் மகிழ்ச்சியும் அந்தப் பைக்குள்ளே வாழுகிறதாம். மூதாட்டியின் துக்கத்தையும் மகிழ்ச்சியையும் சுருக்குப்பையின் புதையல்கள் அடையாளப்படுத்துகின்றனவாம். ‘துக்கமகிழ்வெலலாமே அதனுள் வாழும்!

    அயலல்ல அங்கத்தின் உறுப்பி லொன்று!
    அருங்காட்சி யகம்தோற்க வெல்லும் நின்று!
    என்னும் வரிகளில் சுருக்குப்பையின் உள்ளீட்டை அடிபபடையாகக் கொண்டு அதனை அருங்காட்சியகம் என்கிறார். ‘அருங்காட்சியகம் என்னும் சொல் ஏதோ மோனைக்காககப் போடப்பட்டதன்று. பொருள் பொதிந்த சொல். அருங்காட்சியகம் என்பது கழிந்தவைகளின் மண்டபம். பழைமைப் பெட்டகம். இன்று கரண்டவம் கிடையாது. வெற்றிலைச் சருகு கிடையாது. புகையிலைக் காம்பு கிடையாது. எட்டாக மடிக்கப்பட்ட நோட்டு கிடையாது. சிலலரைக் காசுகள் கிடையாது. ஊக்கு கிடையாது. பல்குச்சி கிடையாது. சுருக்குப் கிடையாது இவ்வளவு ஏன்? மூதாட்டிகளே கிடையாது. இருப்பார்களேயானால் அவர்கள முதியோர் இல்லத்தில் அல்லது காப்பகத்தில்! எனவேதான மேற்கண்டவற்றைப பார்க்க வேண்டுமென்றால் எங்கோ ஓர் மூதாட்டியிடம் தான் காணமுடியும். அதனால் அது அருங்காட்சியகம். கீழடிக்கு நாம் சென்றுதான் பார்க்க வேண்டும் கீழடி நம்மை நோக்கி வராது.

    பெருக்கலுக்கே கூட்டலெனும் குறுக்குப் பாதை
    போடுகிற கிழமுதுமை மாங்கல் யப்பை!

    என்னும் இரண்டு வரிகளும் முதல் விருத்தத்தில் இருந்தாலும் மாலை மாற்று என்பதுபோல இறுதி வரியாகவும் கொள்ளலாம். இங்கே ஒரு வித்தையைச் செய்து காட்டுகிறார் கவிஞர். கூட்டலின் சுருக்கம்தான் பெருக்கல். பெருக்கலின் சுருக்கம் கூட்டல் அன்று. ஆனால் பெருக்கலுக்கே கூட்டலெனும் குறுக்குப் பாதை போடுகிற கிழ முதுமை” என்கிறார்.  இளமை முதுமையாகும். ஆனால் முதுமை இளமையாகாது. சுறுசுறுப்பாகச ;செயல்பட்ட காலம் ஒன்று உண்டு. இன்று அது பின்னமாகி நிற்கிறது. சில நொடிகளில் திறக்க வேண்டிய சுருக்குப்பையைத் திறக்க இரண்டு நிமிடம் தேவைப்படுகிறது. ஒரு வெற்றிலைச் சருகின் காய்ந்து போன காம்பினைக் கிள்ள சில நிமிடம் தேவைப்படுகிறது. கரண்டவத்தைத் திறந்து ஆட்காட்டி விரலால் சுண்ணாம்பு தடவிக்கொள்ள சில நிமிடங்கள். இப்படி முதுமையில் ஒவ்வொரு நொடிச்செயலையும் நிமிடக்கணக்கில் நிகழ்த்துகிறார் மூதாட்டி. இங்கே பெருக்கல் கூட்டலாகிறது. நிமிடங்கள் நொடிகளாவது இளமை. நொடிகள் நிமிடங்களாவது முதுமை. அதனால்தான் பெருக்கலின் சுருக்கம் கூட்டல் ;என்று முரணமைத்துக் காட்டுகிறார் கவிஞர்!. அழகான ஆழமான சிந்தனையல்லவா? எண்ணிப் பார்க்கத் தூண்டும் கற்பனையல்ல்வா? என்னதான் திறனாய்வு என்றாலும் கத்தியால் அறுக்கப்பட்ட மாம்பழத் துண்டைவிட பற்களால் கடித்துத் தின்னும் மாம்பழத்தின சுவையே தனி. வாசகர்கள் சுருக்குப்பை பற்றிய இந்த நான்கு விருத்தங்களையும் படித்து உணர வேண்டும். உணர்ந்து படிக்க வேண்டும். உள்ளத்தில் இருத்த வேண்டும். கவிதையைச் சுவைப்பது பசு அசைபோடுவதைப் போல!

    சுருக்குப்பை வாய்திறந்தால் வேர்வை வாசம்!
    சுண்டுகிற ‘நாணயங்கள்’ நின்று பேசும்!
    கருக்கல்வாய்த் தாம்பூலப் புதையல் கொஞ்சம்
    இருட்டுக்கடை அல்வாபோல் இனிக்கும் நெஞ்சம்!
    சுருக்கிவைத்த செலவினத்தின் எச்சம் மிஞ்சும்!
    சுற்றளவில் இடைசிறுத்து இடுப்பில் தொங்கும்!
    பெருக்கலுக்கே கூட்டலெனும் குறுக்குப் பாதை
    போடுகிற கிழமுதுமை மாங்கல் யப்பை!

    பல்குச்சி வெற்றிலைப்பாக் குச்சுண் ணாம்பு
    புகையிலையின் சிறுதுண்டு பழைய ஊக்கு
    பல்திறத்துப் பைநிறைந்து வீழ்ந்து விட்ட
    பழங்கலம்போல் உள்ளிருப்பு! அடகுச் சீட்டாய்
    கல்கம்மல் மாறியதன் அடையா ளங்கள்!
    கயிறணிந்து பதுங்கியுள வீட்டுச் சாவி!
    மெல்லவிழ்ந்து சுவாசிக்கும் சுருக்குப் பைகள்
    மூவுலகை முடக்குகின்ற திறவு கோல்கள்!

    முடங்கினாலும் தன்னுயிரைப் பூட்டி வைக்கும்
    முந்தானை முடிச்சிடுப்புப் பெட்ட கங்கள்!
    உடைமைகளின் கீழடிகள்!தோண்டத் தோண்ட
    உயிர்பெற்றே எழுந்துவரும் இறந்த காலம்!
    படைவரினும் இதுவொன்றே வாளென் றென்னும்
    பாசாங்கே இல்லாத நம்பிக் கைகள்!
    கடந்தகால ஜீபூம்பா பூதம் தன்னைக்
    கட்டிவைத்த சிறைக்கூடம் ! சுருக்குப் பைகள்!

    கயிறவிழ்க்கும் கைவிரலே கண்ணாய் மாறும்!
    கைநகத்தின் நுனிபுதையல் எடுத்து மீளும்!
    உயிரவிழ்த்து பத்திரமாய் அதனுள் பொத்தி
    வைத்ததுபோல் அடிக்கடியே திறந்து மூடும்!
    துயில்நடுவே கைதடவத் தானாய்ப் போகும்!
    துக்கமகிழ்ச்சி எல்லாமே அதனுள் வாழும்!
    அயலல்ல அங்கத்தின் உறுப்பி லொன்று!
    அருங்காட்சி யகம்தோற்க வெல்லும் நின்று!

    நிறைவுரை

    பாடுபொருளின் தேர்ச்சியும் ஒரு கவிதை வெற்றி பெறுவதற்கான காரணிகளில் ஒன்று என்பதை இந்தக் கவிதை உறுதி செய்திருக்கிறது. அகம் புறம் என்னும் பழந்தமிழ்க் கவிதைப் பாகுபாட்டிலும் முதுமை ஒரு பாடுபொருளாக இருக்கவில்லை. நீதிகளை மையமாக வைத்த காப்பியங்களிலும் முதியவர்கள் பாத்திரங்களாக வந்து போனார்களே தவிர, முதுமையின் அவலம் பாடுபொருளாகவில்லை. இடைக்காலத்திற்குப் பிறகுதான் பருவநிலைகள் பாடுபொருளாக்கப்பட்டன. நல்குரவு என்று ஒற்றைச் சொல்லில் வள்ளுவர் பாடினார். இளமையின் பரப்பினைப் பாடிய அளவுக்கு முதுமையின் சுருக்கங்களைத் தமிழ்க்கவிதையுலகம்  பாடவில்லை.  சிலம்பு, குண்டலகேசி, வளையாபதி, மணிமேகலை, சிந்தாமணி என்று மங்கையின் உறுப்பணிகளைப் பெயர்களாக வைத்த புலவர் பெருமக்கள் பார்வையில் சுருக்குப்பை படவேயில்லை! அவர்களுக்கு இடுப்பின் மேகலை தெரிந்தது. சுருக்குப்பை தெரியவில்லை. அவலம் என்பது இந்தச் சுருக்குப்பையின் படிமம்.  “கிழ முதுமையின் மாங்கல்யப் பை’ என்னும் படிமத்தில் சுருக்குப்பையை மணமகளாகவும் கயிற்றை மாங்கல்யமாகவும் காடடியிருக்கும் கவித்திறன் எண்ணி வியக்கத்தக்கது. கற்பனை, உணர்ச்சி, கருத்து என்னும் கவிதைக் கூறுகள் நான்கனுள் எண்சீர் விருத்தம் என்பது மிகச் சாதாரணமான வடிவம். ஏனைய மூன்று கூறுகளிலும் முழுமை பெற்று நிற்கும் இந்தக் கவிதையில் கவிஞனின் கூரிய நோக்கும் புதுமை பாடும் போக்கும் சமுதாய தாக்குறவும் கலந்த நிலையில் ஓர் அழகியல் தன்னையே ஓவியமாகத் தீட்டி வைத்திருப்பதைக் காணலாம்.

    (தொடரும்)

    Share
  • வாயாடி (சிறுகதை)

    ஜெ. ஜெயகுமார்
    சென்னை

    லதாவின் பதிலைக்கேட்ட அவள் அம்மா மாலதி அதிர்ச்சியில் உறைந்தாள்.

    “என்னடி சொல்றே? பைத்தியமா உனக்கு?” என்று இரைந்தாள்

    “ஆமாம்மா! நான் ராகுலை கல்யாணம் பணணிக்க மாட்டேன்!” என்றாள் லதா ஆழ்ந்த அமைதியுடனும் அழுத்தமான தீர்மானத்துடனும்.

    “மானம் போய்டும்டி!” என்று ஆவேசமாக லதாவை அறைய கையை ஓங்கினாள் அம்மா.

    ஆனால் லதாவிடமிருந்த தீர்க்கமான முடிவும் அவள் கடின உடல்மொழியும் அவளை தடுத்து நிறுத்தியது.

    மாலதிக்கு தலை சுற்றியது. அப்பா இல்லாத பெண்ணை செல்லம் கொடுத்து வளர்த்து விட்டோமே என்று தன்னைத்தானே நொந்து கொண்டாள்.

    லதாவும் ராகுலும் ஒருவரை ஒருவர் உயிருக்கு உயிராய்  விரும்பி காதலித்து இரு வீட்டாரின் ஆரம்ப நிலை தயக்கத்தை உடைத்து இருவரும் இரு வீட்டாரையும் கெஞ்சியும் கொஞ்சியும் சம்மதிக்க வைத்து தாஜ் ஹோட்டலில் “பெட்ரோதல்” எனப்படும் நிச்சயதார்தத்தை ஆடம்பரமாக  நடத்தி இருவரின் அலுவலக ஐ . டி. இஞ்சீனியர்களையும் வியப்பில் ஆழ்த்திய ஒரே வருடத்தில் “ராகுல் வேண்டாம்” என்றால் யாருக்குத்தான் திகைப்பு ஆவேசம், கோபம் வராது?

    சற்று ஆசுவாசப்படுத்திக்கொண்டு அதிர்ச்சி செய்தியை மெல்ல ஜீரணித்துக்கொண்டு ஒரு கிளாஸ் தண்ணீர் அருந்திக்கொண்டு மாலதி, மகளிடம் “ஏன்? என்ன ஆச்சு? என்று பதட்டம் தணிந்த குரலில் வினவினாள் மாலதி.

    பொதுவாக நிச்சயதார்த்தம் முடிந்த ஒரு சில மாதங்களிலேயே திருமணம் நடத்திவிடும் இந்த காலகட்டத்தில் மேல் படிப்பு, ட்ரான்ஸ்பர் என்பதை காரணம் காட்டி முகூர்த்ததை  ஒத்திப்போடுவது விபரீதத்தில் முடியலாம் என்பதற்கு ராகுல்-லதா கேஸ் ஒரு சாம்பிள்.

    லதாவிடமிருந்து மௌனமே பதிலாக வந்ததால் மாலதி மேலும் தொடர்ந்தாள்.

    “ஏண்டி! இதுக்குதான் சொன்னேன், தொட்டதெற்கெல்லாம் பார்ட்டி, பிக்னிக் என்று சுத்தாதே! அவா ஆத்துக்கெல்லாம் அடிக்கடி முணுக்கென்றால் போயிண்டு இருக்காதேன்னு  வார்ன் பண்ணினேன்!“ நீ கேக்கலே;”

    “மூணு முடிச்சு போடற வரைக்கும் எட்டி இருந்தால்தான் வாசனை’ன்னு உனக்கு எத்தனை தரம் திருப்பி திருப்பி சொல்றது! போடி!” என்று அம்மா பெரும் மூச்சிறைந்தாள்.

    “இல்லேம்மா! அவரை  ரொம்ப குளோஸ்சா  அப்சர்வ் பண்ணப்பதான் எனக்கு அவரோட ரொட்டீன், வீக்னஸ்லாம் தெரிஞ்சுது! அவரு ரொம்ப சோம்பேறிமா! எழுந்திருக்கருத்துக்கே  எட்டு மணி! எக்சர்சைஸ் வாக்கிங் ஒண்ணும் கிடையாது! சில சமயம் குளிக்காமலேயே ஆபீஸ் வந்துரராரு, ஷேவிங் பண்ணிக்கிறதில்லே; அன்டர்-ஆர்ம்ஸ் ஷேவ் பண்ணிக்கிறதில்லே; ஒரே “ஸ்வெட் ஸ்மெல்”; “இன் தி லாங் ரன்“ அவர் எனக்கு சூட் ஆக மாட்டார்மா;!

    “பின்னே என்ன தைரியத்திலே அவனை லவ் பண்ணினே?”

    ஆரம்பத்திலே நன்னாதான் பேசினார், பழகினார்மா; இம்ப்ரஸிவ்வா இருந்தார்”

    “அப்புறம் என்ன ஆச்சு?”

    எப்பவாவது சிகரெட் ஸ்மோக் பண்ணுவார்; பீர் சாப்பிடுவார், கே.எஃப்.ஸி  போவாரு!

    “கண்டராவி! அதெல்லாம் ரொம்ப ரொமான்டிக்கா இருந்துதோ?”

    லதா குற்ற உணர்வால் சற்றே தலை குனிந்தாள்.

    திடீர்ன்னு “நீங்க இதப்பண்ணப்படாது  அதப்பண்ணப்படாதுன்னு சொன்னியா?”

    ஆமாம்மா ! மொதல்ல ஒண்ணு ரெண்டு சிகரெட், இப்ப ஒரு பாக்கெட்;

    ஆரம்பத்தில்  ஒரு பாட்டில் பீர், இப்ப ஸ்காட்ச்சும் பீரும் கலந்து காக்டெயில்லா அடிக்கிறார்மா!

    “நீ ஏதாவது சாப்பிட்டாயா?”

    ………………………………………….

    ………………………………………….

    சொல்லுடி! வாயை திறந்து?!”

    ஆமாம்மா! ஒரு பீர் மாத்திரம்  கம்பெனி கொடுத்தேன்!”

    “கர்மம்! கர்மம்! கம்பெனியாம்! இப்படி ஏதாவது  செய்யறது; அப்புறம் ஆம்பளை எல்லை மீறினா “அய்யோ! அய்யோன்னு புலம்பறது!

    ஆரம்பத்திலேயே தடுத்து நிறுத்தி இருக்கலாம்மோல்யோ!

    சொன்னா கேள்டி, அதையெல்லாம் சரி பண்ணிருல்லாம், வீக்னஸ் இல்லாத ஆம்பிளையா இல்லை பொம்மனாட்டியா?

    அம்மா! எனக்கு ராகுல் வேண்டாம்”என்றாள்  லதா தீர்மானமாக.

    மாலதியின் கோபமும் ஆவேசமும் உச்சத்திற்கு சென்றன.

    “போடி! பைத்தியக்காரி! நூறு பேர் முன்னாடி பந்தாவா தாஜ் ஹோட்டல்ல நிச்சயம் பண்றது, குதிக்கறது, குடிக்கறது, கும்மாளம் போடறது, அப்புறம் மாப்பிள்ளை வேண்டாம்கிறது! புதுசா வேற ஒருத்தன் பேரை போட்டு நான் அந்த நூறு பேர் கிட்ட “என் பொண்ணுக்கு கல்யாணம்”னு பத்திரிக்கை கொடுத்தால் அவா என்னை செருப்பால அடிக்க மாட்டா? என்ன நெனைச்சுண்டு இருக்கே உன் மனசிலே? எல்லாம் உங்கப்பா கொடுத்த செல்லம்டி! அவர் ஆக்சிடென்ட்ல பொசுக்குன்னு போய்ட்டார்! இப்ப நான் கிடந்து இந்த கர்மத்தை எல்லாம் அனுபவிக்க வேண்டியிருக்கு! போ!”

    நாட்கள் சென்றன. மாலதியின் தங்கை ரம்யா டில்லியில் இருந்து சென்னை வந்தாள். இந்த நேரம் பார்த்து  சித்தி வர்றாளே என்று லதா கவலைப்பட்டாள். ஏனென்றால் சித்தி வாயாடி. நோண்டி நோண்டி விஷயத்தை எப்படியாவது கறந்துவிடுவாள்.

    பிரயாண களைப்பு  தீர்ந்த சில மணி நேரத்திலேயே ரம்யாவின் பேச்சு களை கட்டியது.

    “இந்த “வந்தே பாரத்” வந்தாலும் வந்தது , மத்த இரயில் ஸ்டாண்டர்ட்  எல்லாம் குறைஞ்சு போய்டுத்து; இத்தனைக்கும் “தமிழ்நாடு எக்ஸ்பிரஸ்”ஸில் ஏ. ஸி. 3 டயர்ரில் தான் வந்தேன். எவன் எவனோ டிக்கெட் இல்லாமலேயே ஏறறான்; பெர்த் பாசஞ்சர் கேட்டால் முறைக்கிறான்; டி. டி. ஈ., ஐபேட்ஐ பார்த்துக்கொண்டே அடுத்த கம்பார்ட்மெண்ட்க்கு போய்டிரார்! ஒவ்வொரு கம்பார்ட்மெண்ட்க்கும் ஒரு செக்யூரிட்டி கார்ட் போட்டால் நிறைய பேருக்கு வேலை கிடைக்கும்; நமக்கு நிம்மதி கிடைக்கும்; ஒவ்வொரு டிக்கெட்டுக்கும் கூட பத்து ரூபாய் பதினைந்து ரூபாய் எக்ஸ்ட்ராவாக வாங்கினால் செக்யூரிட்டிக்கு சம்பளம் கொடுக்கலாம்; நமக்கும் நல்ல  தூக்கம்  கிடைக்கும் என்று ரயில்வேக்கு விலையில்லா இலவச யோசனை வழங்கினாள். பொதுவாகவே ரம்யா வாயாடி. இப்ப டில்லியில் வேற இருக்காளா, ஹிந்தியும் வெளுத்து வாங்கறா!

    ஒரு காப்பிக்கு பின், “ஏண்டி லதா! எப்ப கல்யாண சாப்பாடு போடப் போறே? என்று கச்சேரியை  ஆரம்பித்தாள். “ராகுல் பிள்ளையாண்டான் எப்படி இருக்கான்? கல்யாண மாப்பிள்ளை அல்லவா? அதான் விசாரிச்சேன்”

    லதாவுக்கு சித்தியின் “ஆல் இன் ஆல்” அரட்டை என்றாலே கொஞ்சம் அலர்ஜி!

    சித்தியின் அபார ஆளுமையால் கலங்கி நின்ற லதா “சட்டென்று அவசரப்பட்டு, விதரணை தெரியாமல்,  “ராகுல்ஐ கல்யாணம் பண்ணிக்க போறதில்லை” என்று உளறிவிட்டாள்.

    அவ்வளவுதான்! சித்தியின் தமிழ்நாடு எக்ஸ்பிரஸ் வேகம் எடுத்துவிட்டது!

    ஏற்கனவே மாலதி மறைமுகமாக லதாவின் அபத்த முடிவை சொல்லியிருந்ததால், சித்தி ஆரம்பித்து விட்டாள் ஆவேச அட்வைஸ்ஐ!

    ஏண்டி! உங்கப்பா எங்க அக்காவை கல்யாணம் பண்ணாமல் வேறொரு பெண் வாக்கப்பட்டு இருந்தால் நீ பிறந்தே இருக்க மாட்டே தெரியுமோ! என்று பொட்டில் அறைந்தார்போல் ஆரம்பித்தாள்.

    உங்கம்மா மேலே வேறொரு ஜாதிக்கார ஆபிசர் உயிரையே வச்சிருந்தான்! ஜாதி பிரச்னையிலே, ஆத்தில் நடந்த யுத்தத்திலே அந்த கல்யாணம் நடக்கலே! அப்படி நடந்து இருந்தா நீ பொறந்திருப்பியா? வேறொரு பொண்ணோ ஆணோ இந்த ஆத்திலே நடமாடிண்டு இருந்திருப்பா இப்ப!

    உங்கப்பா மட்டும் என்ன பெரிசா கிழிச்சார்? தாம்பத்திய உறவிலேயே இண்டரெஸ்ட் இல்லாம கோவில் கோவிலா சுத்தி திரிஞ்சவரை, செக்ஸ்சாலஜிஸ்ட்  சைக்கியாடிறிஸ்ட், என்றெல்லாம் காண்பித்து, தாது லேகியம், என்று ஏதேதோ உங்கப்பாவை சாப்பிட வைத்து நீ பொறந்தே! கொஞ்ச நாளிலேயே அவர் போய்ட்டார்! உங்கம்மாதான் ஒத்த ஜீவனா பாங்க் வேலைக்கும் போய்யிண்டு உன்னை வளர்த்து ஆளாக்கியிருக்கா;

    சித்தி சற்று லதாவிடம் நெருங்கி வந்து கிசு கிசு குரலில்” ராகுல்லோட சினிமாவுக்கெல்லாம் போய் இருக்கியே? தியேட்டர்ல பக்கத்துல பக்கத்துல உட்கார்ந்து இருக்கரச்ச ரொமான்டிக் மூட்ல, அவன் மடியிலே வாட்டர் பாட்டில்லையோ, பாப்கார்ன் பாக்கெட்டையோ ஒண்ணுமே தெரியாத மாறி வச்சு அதை எடுக்கரச்ச படாத இடத்தில விரல் பட, அவன் “கும்” என்று ஆம்பிளையா இருந்ததை கண்டு பிடிச்சு இருப்பியே?

    சித்தியின் “ஏவுகணை” பேச்சைக்கேட்டு அதிர்ந்த லதா  ரெகவர் ஆவதற்குள், சித்தி “அப்புறம் என்னடி, அதாண்டி முக்கியம், மத்த எல்லாத்தையும் கல்யாணத்துக்கு அப்புறம் மாத்திடலாம்டி! “

    சித்தி இப்பொழுது ஏ.கே.47 துப்பாக்கியை எடுத்தாள். “சரி! இன்னொருத்தனோட போறே; அவன் ராகுலை விட மோசமா இருந்தா அவனையும் விட்டுட்டு இன்னொருத்ததனோட சுத்துவியா?

    யாருக்குத்தான் ஆசையில்லே? ம்ஹூம்! ஒவ்வொரு ஜோடியையும் பாக்கறச்சே நமக்கும் அதுமாதிரி அமையலேயேன்னு  சில சமயம் தோணும்; உள்ளே போய் பார்த்தால்தான் பவிசு தெரியும்!” என்னையே எடுத்துக்கோ! அவர் பஹ்ரைன்ல இருக்கார். வருஷத்துக்கு ஒரு மாசம் வந்துட்டு போறார்;” பணம் ஏதோ இருக்கு; மத்த சுகம்?

    லாஸ்ட் ஓவர் என்பதால் தோனி போல சித்தி சிக்ஸ் அடிக்க ஆரம்பித்துவிட்டாள்.

    “அவன் யோக்கியனா, நல்ல குடும்பமா, நன்னா சம்பாதிக்கிறானா, ஓரளவுக்கு நாம் சொல்றதை கேட்பானா, இதெல்லாம் இருந்தால் போதும்டி, அவனை நம் கையிலே போட்டுண்டுரலாம்!

    கடைக்கு போய் புடவை எடுக்கிறோம், கடைக்காரன்  எடுத்து போடறதை எல்லாம் பார்க்கிறோம். பெரும்பாலும், நாம் முதன் முதல்ல பார்த்து புடிச்ச புடவையை தாண்டி எத்தனை புடவையை பார்த்தாலும் முதல்ல நமக்கு  எது புடிச்சு  இருந்துதோ, அந்த  புடவையைதான்  நாம் செலக்ட் பண்ணுவோம்.” விலை முன்ன பின்ன இருந்தாலும்;

    “First impression is the best impression”டி!

    “உன் உள்மனசு சொல்லி சொல்லி ஒரு வருஷமா ராகுலை நெஞ்சுக்குள்ளே வச்சு பூஜை பண்ணியிருக்கே,!

    அவனை எவளாவது அள்ளிண்டு போறதுக்குள்ளே நீ அவனை விட்டுறாதேடி! உள்ளதும் போய்த் தொலைக்கப்போறது!” என்று முடித்தாள் சித்தி.

    ஒரு கணம் லதாவின் மனதில் அவள் ஆபீஸ் தோழி ரேகா பெர்ஃப்யூம் மணத்துடன்  ராகுலுடன் அடிக்கடி நெருங்கி நெருங்கி பேசுவது நினைவுக்கு வந்தது.

    சித்தியின் “உள்ளதும் போய்த் தொலைக்கப்போறது “ என்ற வார்த்தை மீண்டும் மீண்டும் ஊஞ்சலாடியது.

    அவள் திருமண விமானம் பாதுகாப்பாக தரை இறங்கியது.

    Share