Author: admin

-முனைவர் இரா.சித்திரவேலு

முன்னுரை

ஒரு மொழியின் தன்மையை அறிந்துகொள்வதற்கு உதவுபவை அம்மொழியில் தோன்றிய இலக்கியங்களாகும். அம்மொழியைப் பேசும் சமூகம், பழமை, பண்பாடு போன்றவைகளையும் கூறுவது

இலக்கியங்களே ஆகும். தமிழ்ச் சமூகத்தின் பழமை, பண்பாடு அடங்கிய ‘நூல்’ மரபைப் பார்க்கும் போது பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் நூல் எனும் தன்மையில் அச்சாக்கம் பெறத்தொடங்குகின்றன. 1812இல் திருக்குறள், நாலடியார் ஆகிய இரண்டும் ஒரே நூலாக வெளியிடப்பெற்ற தன்மைத்து, சார்லஸ் மெட்காஃப் என்பவரால் 1835இல் கொண்டுவரப்பட்ட ‘அச்சுத் தடை நீக்கச் சட்டம்’ தமிழகத்தில் நூற்பரவலுக்கு வித்திட்டது எனலாம். எனினும் பாட்டும், தொகை நூல்கள் அச்சாக நீண்ட காலம் தேவைப்பட்டதற்குச் சொல்லப்பெறும் முதன்மைக்காரணம் சமயப்பற்றுதலே.

“திண்ணைப் பள்ளிக்கூட மரபில் எண், எழுத்துப் பயிற்சிக்குப்பின் புராணங்கள் எனும் பெயரில் மதம் தொடர்பான செய்திகளே போதிக்கப்பட்டன. ‘தமிழே சைவம், சைவமே தமிழ்’ எனும் உரையாடல் நாம் அறிந்த ஒன்றுதானே! சங்க இலக்கியப் பிரதிகள் அனைத்தும் புறச்சமயம் பற்றிப் பேசுவன.”1 பதினேழு மற்றும் பதினெட்டாம் நூற்றாண்டு சைவ இலக்கணக்காரர்களான இலக்கணக் கொத்து சாமிநாத தேசிகர் ஆகிய பிறர் எதிர்கொண்ட முறைமையை இங்கு நினைவுப்படுத்திக் கொள்ளலாம்.

“சங்க நூல்களையும் சங்க மருவிய நூல்களையும் படிப்பவர் சமயப் பற்றற்றவர் என்றும், வீணர்கள் என்றும் பழிக்கப்பட்டனர். இந்தத் தவறான கருத்தைப் பரப்பியவர் 18ஆம் நூற்றாண்டிலிருந்த சுவாமிநாத தேசிகரும், சிவஞான சுவாமிகளும் ஆவர். மிக அரிதாகச் சங்க நூல்களைப் பயின்று வந்த சிறுபான்மைப் புலவரையும் அவற்றைப் படிக்கவிடாமல் தடுத்தவர் இலக்கணக்கொத்து நூலாசிரியராகிய சுவாமிநாத தேசிகர். மிகுந்த சைவப்பற்றுடை தேசிகர் சங்க நூல்களையும், சமண, பெளத்த, வைணவ இலக்கியங்களையும் படிக்கக்கூடாதென்றும் சைவ நூல்களை மட்டும்தான் படிக்கவேண்டும் என்றும் வற்புறுத்தி எழுதினார்”2 எனத் தனது நூலில் மயிலை சீனி.வேங்கடசாமி குறிப்பிட்டுச் செல்கிறார். மேலும், பெரியபுராணம், திருமுருகாற்றுப்படை முதலான சைவ சமய நூல்களுக்கு உரை எழுதுதல் மற்றும் பதிப்பித்தல் ஆகியவற்றைச் செய்த நாவலர் சங்க நூல்கள் மீது கவனம் செலுத்தாமல் போனது நாம் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டிய செய்தியாகும். இதனை நாவலர் செய்த வரலாற்றுப் பிழை என்றே மதிப்பிடலாம். 1850களில் தம்மிடமிருந்த சங்க இலக்கியச் சுவடிகளைத் தமிழ்ச் சைவப் பாரம்பரியத்தில் உருவாக்கிவந்த நாவலர் பதிப்பித்து வெளிக்கொண்டு வந்திருப்பாரேயானால் பின்னர் தமிழ்த் தாத்தா உருவாக வேண்டிய அவசியம் நேர்ந்திருக்காது, ‘தமிழ்த் தாத்தாவிற்கு வாய்ப்பளித்து ஆறுமுகநாவலர் கண்ணை மறைத்தது மதம்’3 என்று வீ.அரசு குறித்துள்ள விமர்சனமானது ஆறுமுக நாவலர் எனும் தனிமனிதரை மட்டும் மையமிட்டதன்று. ஏனெனில் சமய வளர்ச்சி எனும் ஒற்றைத் தளத்தில் நின்று கொண்டு சங்க நூல்களுக்கு எதிராகப் பிரச்சாரம் செய்து வாழ்ந்தவர்கள் நாவலரின் காலத்திற்கு முன் எண்ணற்றோராகத் திகழ்ந்துள்ளனர். இத்தகு தடைகளைத் தாண்டித் தமிழ்ச் செல்வங்கள் நூலாக்கம் பெற்றன.

சங்க இலக்கிய முதல் பதிப்பு

பத்துப்பாட்டுள் திருமுருகாற்றுப்படை (1839) முதலில் பதிக்கப்பெற்றது. தொகை நூல்களுள் கலித்தொகையே முதலில் (1887) நூலாக்கம்பெற்ற சிறப்பைப் பெறுகிறது. இதன் முதல் பதிப்பாசிரியராக யாழ்ப்பாணத்து அறிஞர் சி.வை.தாமோதரம் பிள்ளை திகழ்கின்றார். சி.வை.தாமோதரம் பிள்ளைக்கு முன் ஆறுமுக நாவலர் கலித்தொகையைப் பதிப்பிக்கும் எண்ணமுடையவராகத் திகழ்ந்துள்ளதனை, “ஆறுமுக நாவலர் திருக்கோவையார் நூலை 1860 ஆம் ஆண்டு வெளியிட்டார். அந்த நூலின் இறுதியில் இனிதான் வெளியிடப் போகும் நூல்களின் பட்டியல் ஒன்றைத் தருகிறார். அதில் புறநானூற்று உரை, கலித்தொகை உரை, சிலப்பதிகார உரை, சீவகசிந்தாமணி உரை, வளையாபதி போன்ற நூல்களைக் குறிப்பிட்டுள்ளார்.”4

கலித்தொகை முதற்பதிப்பு

‘கற்றறிந்தார் ஏத்தும் கலி’ என்று சிறப்பித்துப் பேசப்படும் கலித்தொகையை சி.வை.தாமோதரம்பிள்ளை அவர்கள் இந்நூலை பதிப்பிக்கும்போது “கலித்தொகைப் பிரதிகள் தேட யான்பட்ட கட்டம் வாயினாற் கூறும் அளவைத்தன்று. முதன்முதல் யான் பார்த்தது புதுவை நயனப்ப முதலியாரது மூலப்பாடப்பிரதி. அது தலையுங் கடையுமின்றிய குறைப்பிரதி. மேலும் பெரும்பாலும் எழுத்துக்கள் சிதைந்து ஒரு பாட்டின் ஓருறுப்பாவது முற்றும் வாசிக்க முடியாமற் கிடந்தாற் படிப்பதற்கே வெறுப்புண்டாக நீக்கிவிட்டேன்.”5

பின்னர்த் தொல்காப்பியப் பரிசோதனைக்காகத் தேடியபொது ஸ்ரீலஸ்ரீ ஆறுமுகநாவலர்கள் பிரதி சேர்க்கப்பட்டது. அது கொண்டு கலித்தொகை அமையுணர்ந்து அதனை எப்படியும் உலகிற்குப் பயன்பட அச்சிட வேண்டுமென்றும் அவாவுற்று ஸ்ரீ ஆதீன மடாதிபதிகளுக்கு விண்ணப்பஞ் செய்து கொண்டேன்.

சுவாமிகள் அனுப்பிய பிரதிகளைக் கொண்டு மூலப்பாடத்தையாவது பரிசோதித்து, ஓர் அரும்பத அகராதியும் இலக்கணக்குறிப்புஞ் சேர்த்து முதலில் அச்சிட உத்தேசித்து, சென்னைப் பிராசிய கிரந்த மண்டபத்துந் தஞ்சைச் சரஸ்வதி மஹாலிலும் இங்கும் அங்குஞ் சிதறுண்ட சில ஒற்றைகளைச் சேர்த்துக் கட்டி ஓரொரு பிடியோடு கலித்தொகையென்று அபிதானஞ் சூட்டி வைக்கப்பட்டிருந்தது.

கூடலூரில் மஞ்சக்குப்பத்திற் சண்முக உபாத்தியாயரென்றோர் வயோதிகரும் புதுச்சேரியில் நெல்லித் தோப்பிற் சொக்கலிங்க பிள்ளையென்றோர் தமிழ்ப் பண்டிதருங் கலித்தொகை வைத்திருந்தது என் ஞாபத்திற்கு வர அந்த இடங்களிற் சென்று விசாரித்தேன்”5 என்று தனது பதிப்புரையில் குறிப்பிடுகின்றார் என்பார் பொ.வேல்சாமி. எனினும் ஆறுமுக நாவலர் மேற்குறித்தவற்றுள் எவற்றையும் வெளியிடவில்லை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது, இவரிடமிருந்து கலித்தொகையைப் பதிப்பிக்கும் முயற்சியில் முழுவீச்சில் ஈடுபட்டவர் சி.வை.தாமோதரம் பிள்ளை அவர்களே. தொடர்ந்து கால இடைவெளியில் கலித்தொகைக்குப் பதிப்பு வெளியீட்டு நூல்கள் தோன்றிய வண்ணம் உள்ளன. இதுவரைக்கும் 28 நூல்கள் தோற்றம் பெற்றுள்ளன. இவற்றுள் 2 நூல்கள் மூலம் மட்டுமே கொண்டவை.

கலித்தொகை தனித்த நிலையிலன்றி, சங்க இலக்கியங்கள் முழுமையையும் முன்னுறுத்திய மூல நூல்களும் சமகால இடைவெளியில் தோற்றம் பெற்றுள்ளன. அவ்வகையில் சைவ சித்தாந்த மகா சமாஜத்தினர் 1940இல் (வையாபுரிப்பிள்ளை உதவிவழி) சங்க இலக்கியங்களைப் புலவர் அகர வரிசை அடிப்படையில் பாட்டும் தொகையும் எனும் பெயரில் ஒருங்கிணைத்து வெளியிட்டுள்ளனர். இப்பதிப்பு பின்னர் எஸ். வையாபுரிப் பிள்ளையின் பெயர் கொண்டு மு.சண்முகம் பிள்ளை உதவியால் பாரி நிலையம் வழி 1967இல் வெளியிடப்பெற்றுள்ளது. 2006இல் ச.வே.சுப்பிரமணியம் அவர்களால் சங்க இலக்கியம் பிள்ளை உதவியால் பாரி நிலையம் வழி 1967இல் வெளியிடப் பெற்றுள்ளது. 2016இல் ச.வே.சுப்பிரமணியம் அவர்களால் சங்க இலக்கியம் மூலம் முழுவதும் அடியளவில் அடிப்படையில் நூல் வரிசைப்படுத்தப்பெற்று, சந்தி பிரித்து வெளியிடப்பெற்றது. தமிழ்ச் செவ்வியல் நூல்களைத் தனித்து அடையாளப்படுத்தும் நோக்கில் 2008இல் தமிழ்ச் செவ்வியல் நூல்கள் எனும் பெயரில் மேற்படி அறிஞரால் மணிவாசகர் பதிப்பகத்தின்வழி வெளியிடப் பெற்றது. அண்மையில் (2010) உலகத் தமிழ்ச் செம்மொழி மாநாட்டுச் சிறப்பு வெளியீடாகத் தமிழ்ப் பல்கலைக்கழகம் வழி ம.வே. பசுபதி அவர்களால் செம்மொழித் தமிழ் இலக்கண இலக்கியங்கள் எனும் பெயரில் பாடவேறுபாடுகளை அடிக்குறிப்பில் கொண்ட நூல் தொகுதி வெளியிடப்பெற்றுள்ளது.

சி.வை.தாமோதரம் பிள்ளையின் கலித்தொகைப் பதிப்பு பிற்காலத்தில் மறுபதிப்பாக வேறொரு நிறுவனத்தால் வெளிவந்துள்ளது. முல்லை நிலையத்தாரால் 2006, 2008களில் மறுபதிப்பாக வெளியிடப்பெற்றுள்ளது. 1958இல் வெளிவந்த சக்திதாசனின் உரை, தமிழ்மண் அறக்கட்டளையின்வழி 2008இல் வெளிவந்துள்ளது. புலியூர்க்கேசிகன் உரையானது அண்மையில் (2009) சாரதா பதிப்பகத்தாரால் வெளியிடப்பெற்றுள்ளது. இவை தவிர இவை அனந்தராமையரின் பதிப்பு நூலை நிழற்படப்பதிப்பாக 1984இல் தமிழ்ப் பல்கலைக்கழகம் வெளியிட்டுச் சிறப்பித்துள்ளது. ‘பாட்டும் தொகையும் என் உரை’ எனும் பெயரில் ப. ஆறுமுகம் 2010இல் 18 நூல்களுக்கும் உரை எழுதி ஒரே நூலாக வெளியிட்டுள்ளார். கலித்தொகை வளர்ச்சி நிலைகள் கீழ்க்கண்டவாறு பகுக்கலாம்.

கலித்தொகைப் பதிப்பு வெளியீடுகள்

1. 1887 சி.வை.தாமோதரம் பிள்ளை (பதிப்.) – நல்லந்துவனார் கலித்தொகை
2. 1925 இ.வை. அனந்தராமையர் (பதி.) – பாலை, குறிஞ்சி
3. 1925 இ.வை. அனந்தராமையர் (பதி.) – மருதம், முல்லை
4. 1930 இ.வை. அனந்தராமையர் (பதி.) – மூலம் முழுவதும்
5. 1931 இ.வை. அனந்தராமையர் (பதி.) – நெய்தல்
6. 1933 தை.ஆ.கனகசபாபதி முதலியார் – பாலைக்கலி
7. 1938 மு.காசிவிசுவநாதன் செட்டியார் – கலித்தொகை
8. 1941 ந.சி.கந்தையா – கலித்தொகை வசனம்
9. 1949 ந. இராமய்யா பிள்ளை – பாலைக்கலி
10. 1951 எஸ்.ஆர். மார்க்கபந்து சர்மா – குறிஞ்சிக்கலி வழித்துணை விளக்கம்
11. 1958 மர்ரே எஸ். ராஜம் (பதி.) – கலித்தொகை (மூலம்)
12. 1958 புலியூர்க்கேசிகன் – கலித்தொகை
13. 1958 மா.இராசமாணிக்கனார் (பதி.) – கலித்தொகை
14. 1958 சக்திதாசன் சுப்ரமணியன் – கலித்தொகை
15. 1966 பொ.வே.சோமசுந்தரனார் – குறிஞ்சிக்கலி
16. 1968 பொ.வே.சோமசுந்தரனார் – முல்லைக்கலி
17. 1969 பொ.வே.சோமசுந்தரனார் – பாலைக்கலி
18. 1969 பொ.வே.சோமசுந்தரனார் – மருதக்கலி
19. 1969 பொ.வே.சோமசுந்தரனார் – நெய்தற்கலி
20. 1987 லேனா தமிழ்வாணன் (பதி.) – கலித்தொகை
21. 1999 அ.மாணிக்கம் – கலித்தொகை
22. 2003 சுப. அண்ணாமலை – கலித்தொகை
23. 2004 அ. விசுவநாதன் – கலித்தொகை
24. 2007 இரா.மணியன் – கலித்தொகை காட்டும் பாலைத் தமிழும் குறிஞ்சித் தமிழும்
25. 2007 குழ.கதிரேசன் – எளிய தமிழில் பாலைக்கலி
26. 2008 இரா. சரவணமுத்து – கலித்தொகை என்னும் காதல் தொகை
27. 2009 ச.வே.சுப்பிரமணியன் – கலித்தொகை
28. 2012 தமிழமுதன் – கலித்தொகை மூலமும் உரையும்

முடிவுரை

கலித்தொகைப் பதிப்புகளாகிய 1887 முதல் 2012 வரையிலான பதிப்புகளைப் பார்க்கும்பொழுது, 28 நூல்களுள் பதிப்பு நெறிமுறைகளுக்கு உட்பட்ட பதிப்பு நூல்களாக அமைபவை 8உம், வெளியீடுகளாகக் கருதத்தக்கவை 20 நூல்களும் ஆகும். இவற்றுள் நான்கு நூல் பகுதிப்பதிப்பாகவும், இரு நூல் மூலம் மட்டும், ஒரு நூல் வசனம் (உரைநடை) மட்டும் அமைந்துள்ளது. உரை கவிதை வடிவம் ஒரு நூலும், இசைப்பாடல் வடிவம் ஒரு நூலும் இடம்பெற்றுள்ளன.

துணைநூற் பட்டியல்

இரா.ஜானகி, சங்க இலக்கியப் பதிப்புரைகள் தொகுப்பு, ப.5.
மயிலை சீனி.வேங்கடசாமி, 19 ஆம் நூற்றாண்டுத் தமிழிலக்கியம், ப.90.
வீ. அரசு, தமிழ் அச்சுப்பண்பாடும் புத்தக உருவாக்கமும், ப.4.
ஆறுமுக நாவலர், தமிழ்ப் புத்தக உலகம் 1800-2009, ப.4
சி.வை. தாமோதரம் பிள்ளை, கலித்தொகை, பக்.28-29.

*****

கட்டுரையாளர் – பேராசிரியர்,
அபி & அபி கலை அறிவியல் கல்லூரி,
வயலூர், தஞ்சாவூர். செல்: 9751072554
mailid: mohanachitravelu24@gmail.com

-முனைவர் பா. உமாராணி

மனிதா்கள் தங்கள் மனமகிழ்ச்சிக்காகக் கூடி ஆடி மகிழ்ந்த ஆடல்கள் பின்னாளில் தனித்தனி ஆடற்கலைகளாகத் தோற்றம் பெற்றன. ஒவ்வொரு கலையும் அக்கலைகள் நிகழ்த்தப்படும் சமூகத்தின், பண்பாட்டின் ஒழுகலாறுகளோடு இரண்டறக் கலந்தனவாகும். மக்கள் தங்கள் சமூகப் பண்பாட்டை வாழ்வின் அங்கமாகக் கருதுவதுடன் தங்கள் கலைகளிலும் பதிவுசெய்து வருகின்றனா். கலைகள் என்பவை இன்று பெரும்பாலும் வழிபாட்டோடும், பொழுதுபோக்குடனும் தொடா்புடைய ஒன்றாகவே கருதப்படுகின்றன. இங்குக் கலைகளே வழிபாடாகவும், வழிபாடே கலையாகவும் பரிணமிக்கின்ற தன்மையினை நாட்டுப்புறக் கலைகளில் காணமுடிகின்றது.

நாட்டுப்புறக் கலைகளில் பெண்கள் கைகொட்டி ஆடும் கலையாக விளங்குவது கும்மிப்பாடல்கள் ஆகும். எனினும் விழாக்காலங்களில் பெண்களோடு ஆண்களும் கும்மிப்பாடல்களை நிகழ்த்துவதை அறியமுடிகின்றது. சடங்குகளில் கும்மிப் பாடல்களை பெண்கள் மட்டுமே பாடுவா்.

கும்மிப் பாடல்களை மகளிர் கைகொட்டிப் பாடியாடும் விளையாட்டு என்றும் கும்மிப்பாட்டு என்றும் குறிப்பிடுவர். கொம்மை என்றும் சொல்லிலிருந்து கும்மி பிறந்ததாகக் கூறுவர். கும்மியைத் தமிழ் இலக்கியங்கள் கொம்மி, கொப்பி என்று குறிப்பிடுகின்றன. கும்மி என்னும் இலக்கிய வகையானது பழந்தமிழ் இலக்கியங்களில் இசையோடு இணைந்து ஆடப்படும் குரவைக்கூத்து (கை கோத்தாடல்), துணங்கைக் கூத்து (கைகொட்டி ஆடல்) போன்றவற்றோடு ஓரளவு ஒத்திருத்தலைக் காணமுடியும்.

கும்மிப் பாடலைத் தாள லயத்துடன் கைகளைக்கொட்டி பலர் ஆடுகின்றனா். இதில் ஒரு பெண் அடியினை எடுத்துக் கொடுக்க பிறா் தொடா்ந்து பாடும் தன்மையைக் காணமுடிகின்றது. “குடங்கையினால் கொம்மைக் கொட்டலைச் சீவக சிந்தாமணி சுட்டுகின்றது. கையைத் தட்டி ஒலி செய்யாமல் ஒருவா் கவனத்தை ஈர்க்கும் இந்நிலை இன்றும் வழக்கில் காணப்படுகின்றது. இதன் காரணமாக ‘கொம்மை’ என்பது அடிப்படைச் சொல்லாகக் கருதப்படுகின்றது (529, 1109, 1834, 2230)”(டாக்டா; சா.வே.சுப்பிரமணியம், தமிழ் இலக்கிய வகையும் வடிவும், ப.492)

கும்மிப் பாடல்களைக் குறித்துக் கூறும்போது, “குதித்தாடுதல் எனப் பொருள்படும் கும்மாளம் என்ற சொல்லிலிருந்து கும்மி வந்தது என்றும், கைகொட்டுதல் எனும் பொருள் தரும் கும்முதலே கும்மி அடிப்படை என்றும் குழுமி ஆடல் கும்மி ஆயிற்று என்றும் பலவாறு எண்ணுவா்” (மேவது, ப.493).

“கூற்றம் புறங்கொம்மை கொட்டினாரில்”  (பழமொழி, பா.291)

என்று பழமொழியும் குறிப்பிடுகின்றது. இத்தகு சிறப்பினை உடைய கும்மிப்பாடல்களைப் பந்தல்குடி மக்கள் வழிபாட்டின் ஒரு பகுதியாகப் பிணைத்துப் போற்றிப் பாதுகாக்கின்றனா். இவர்கள் கும்மிப்பாடல்களை பல்வேறு பொருண்மையில் பாடுகின்றனர். புராணக் கதைக்கூறுகளை கும்மிப்பாடல்களில் இணைத்துப் பாடும் மரபு இவா்களிடையே காணப்படுகிறது. அவ்வகையில் மகாபாரதக் கதையாடலை கும்மிப்பாடல் வழிப் பாடியாடும் மரபு இவா்களிடையே இன்றும் வழக்கத்தில் இருந்து வருகின்றது. இதனைப் பதிவு செய்யும் நோக்கத்தில் இக்கட்டுரை அமைந்துள்ளது.

மகாபாரதக் கதையாடல்

புராணக் கதையாடல் பகுதியில் ஒன்றான மகாபாரதக் கதையை பந்தல்குடி மக்கள் தங்கள் கும்மிப்பாடல்களின் கருப்பொருளாக்கிப் பாடுகின்ற தன்மையினைக் காணமுடிகின்றது. மகாபாரதக்கதைப் பகுதியில் முதலில் காளிதேவியை வணங்கி, பின்னா் விநாயகா் துதியினையும் கூறிப் பாடல்களைப்பாடத் தொடங்குகின்றனா். மேலும், கும்மிப் பாடல்களைப் பாடுவோா் தாங்கள் மட்டும் இறைவனை வணங்கித் தொடங்குவது மரபு. ஆனால்,

”வருவாய்காளி இருதயந்தனிலே – வந்த சபையோா் முதல்
பாதம் பணிந்தோம் பெண்கள் சபையினிலே
பாரெல்லாம் புகழும் மாயவருள் செய்த
பாரத மாங்கதை நாங்களுமே பாட
தொந்திக் கணபதி பாதமே நினைந்தோம்
தும்மநகர மக்கள் ஒன்றாக சோ்ந்து நாங்களும் – பணிந்தோம்” ( கு.பா.1)

என்று மகாபாரதக் கதையை மையமாகக் கொண்ட இப்பாடலில் தும்மநகர (பந்தல்குடி) மக்கள் ஒன்றாக இணைந்து இறைவனைப் பணிவதாக இக்கடவுள் வாழ்த்துப் பாடல் அமைந்துள்ளது.

கும்மிப்பாடல் கூறும் கதையில் பாண்டுவும், திருதராட்டிரனும் நீதி தவறாமல் ஒற்றுமையாய் ஆட்சி நடத்தினா் என்றும், பாண்டுவிற்கு பஞ்சபாண்டவா்கள் என்ற ஐந்து பிள்ளைகளும், திருதராட்டிரனுக்கு கௌரவா் என்ற நூறு பிள்ளைகளும் பிறந்து வளா்ந்தனா். இவா்கள் அனைவரும் துரோணாிடம் கல்வி கற்கின்றனா். அப்பொழுது தருமனுக்குக் கிடைக்கும் புகழினில் பொறாமையுற்ற துாியோதனன் அவா்களை அழிக்க எண்ணுகிறான். அதன்பொருட்டு அவா்களை அழிக்கத் திட்டம் வகுக்கின்றான் (கு.பா. 2 முதல் 5 வரை). அதற்குச் சகுனியைத் துணைக்கு அழைத்த செய்தியினை,

“திட்டம் வகுத்தானே திாியோதிரனும் – பஞ்சபாண்டவரை
ஒழித்துக் கட்ட திட்டமே யேதும்
மாமன் சகுனியை தானும் அழைத்திட
ஆளு அனுப்பினான் துாியோதிரனும்
வந்தான் சகுனி மருமகனிடமே – இருவருமாம்
திட்டம் ஒன்று வகுத்தாா் வேகமே” ( கு.பா.5)

என்ற வாிகள் புலப்படுத்துகின்றன. சகுனியும், துாியோதனனுடன் இணைந்து சூதாட்டத்திற்கு வஞ்சகமாய்த் தருமனை அழைக்கின்றனா். அவா்கள் சூழ்ச்சி அறியாத தருமனும் சூதிற்கு இணங்குகின்றான். பின்னா் விளையாட்டில் நாடு, நகா் இழந்து தம்பியரையும் இழக்கின்றான். துாியோதனன் வெற்றி ஆணவத்தால் தருமனின் தம்பியா் நால்வரையும், திரௌபதியையும் சபைக்கு அழைக்கின்றான். திரௌபதி அங்கு துகிலுாியப்பட அவள் கண்ணனை வணங்கி ஆடையினைப் பெறுகின்றாள்.

கும்மிப்பாடலில் வரும் இடைப்பாட்டான மணப்பாறை மாடு கட்டு என்ற மெட்டில் அமைந்த பாடலில் பாண்டவா் வனவாசம் செல்லும் செய்தியும், தருமன் தன் தம்பியருக்கு உபதேசித்த செய்தியும் கூறப்பட்டுள்ளது. இதனை,

“கோபமது கொள்ள வேண்டாம்
கொலை களவு செய்ய வேண்டாம்
காடு செல்ல புறப்படுங்கள் பாலர்களே – கூட
கண்ணன் வந்து உதவி செய்வாா் தம்பிகளே.
பன்னிரண்டு வருஷமது பன்னிரண்டு நாழிகையாய்
வனவாசம் இருந்து வருவோம் பாலா்களே
நமது தாயை வணங்கி செல்வோமடா தம்பிகளே” (மணப்பாறை மாடுகட்டி மெடடில், கு.பா.2,3) என்ற வாிகள் உணா்த்துகின்றன. மேலும், இப்பாடல் பாண்டவா்கள் மேற்கொண்ட பன்னிரண்டு வருட வனவாசம் குறித்த செய்தியினையும், ஒரு வருட அஞ்ஞாதவாசம் இருந்ததனையும், இவா்கள் தங்கள் ஆயுதங்களை வன்னிமரத்தில் வைத்திருந்ததனையும், ஆயுதங்களைக் காவல் செய்ய நாகராஜனைப் பணித்தமையும் கூறப்படுகின்றது. மகாபாரதக் கும்மிப்பாடல் பாண்டவா்கள் விராடபுரத்தில் இருந்த செய்தியைக் கூறுகின்றது. அங்கு அவா்கள் தங்களுக்கேற்ற பணியினை மேற்கொண்டதை,

“மடப் பள்ளியிலே நானுமே சோ்ந்து
பலகார வகைகள்
செய்வேன் பல ஈயனனும் போ் வாய்ந்து
என்னப் பற்றி ஒன்றும் கவலைப்பட வேண்டாம்
எங்களது அண்ணா உங்களது – எண்ணம்
கங்க பட்டராம் எந்தனுட ராடனிடத்தில்
கணக்கு வேல் பாா்ப்பேன் வந்து பாரு
தம்பி அா்ஜுன உனது கொள்கை என்ன – தயவுடனே
இயம்பிடுவாய் எங்களின் முன்னே
அண்ணாவின் வாா்த்தையை அா்ச்சுணன் கேட்டுமே
பண்புடன் அண்ணாவின் பாதம் பணிந்துமே
தெய்வலோகம் கொடுத்த வரம் உண்டு பேடியாக
செல்வேன் நாட்டிய சாலையுங் கண்டு
நகுலராஜன் அண்ணனும் பணிந்தான்
குதிரைப் பாகன் – போல வேடமும் தானுமே அணிந்தான்
சத்தியம் தவறாத சகாதேவனுமே – உத்தமன் மாடு
மெய்க்கவும் போவேனே
திரௌபதையும் தானுமே பணிந்தாள்
ராஜா மகள் மனைவியற்கும் தோழியாக நின்றாள்.” (கு.பா.17)

இப்பாடல்வழி அறியலாம். மேலும் கங்கப் பட்டராக தருமன் பணிபுாிந்தான் என்றும் அவன் வந்து பணிபுாியத் தொடங்கிய நாள் முதலாக வானம் பொய்க்காமல் மழைபொழிந்தது என்றும், அதனால் அனைவரும் மகிழ்வுடன் இருக்கும் வேளையில் அரசியுடன் அந்தப்புரத்தில் பூப்பறிக்கச் சென்ற திரௌபதியை கீசகன் என்னும் அரக்கன் கண்டு மோகம் கொண்டான் என்ற செய்தியும் இடம்பெற்றுள்ளது. கீசகன் தன்மீது மோகம் கொண்டதைக் கண்ட திரௌபதை பயந்து தன் நிலையை வீமனிடம் சொல்கின்றாள். வீமனும் அதற்கு நாளை மாலை நந்தவனத்திற்கு வருவதாகச் சாடையாகச் சொல்லிவா என்கிறான். கீசகனும் காதல் நோயினால் தவிப்புற்று நந்தவனத்தில் காத்துக்கிடக்கிறான். அவ்வேளை வீமன் தன் மனைவி திரௌபதியின் ஆடையை உடுத்திக்கொண்டு இரவுப்போதில் நந்தவனம் நோக்கி வருகின்றான். வந்தவன் வீமன் என்று அறியாத கீசகன் அவனை அணைக்க கையைப் பிடிக்கின்றான். கை கடினமாக இருக்கவே சந்தேகமுற வீமன் அவனை இருகைகளினாலும் இறுக்கிப் பிடித்ததினால் கீசகன் அடைந்த துயரை,

“ஆஹா என்ன பெண்மணி கையிதுவா
சொற சொறப்பாய் இருக்க கீசகன் மனம் பதறிடவே
இதுதான் சமயம் என்றுமே வீமனும்
இறுக்கி பிடித்தாரே இரண்டு கையையும்
மோரூ சிலுப்பினா் பனைமரம் தனிலே
கீசகன் கையில் இரத்தம் வழிந்து ஓடுது பூமியிலே
இழுத்து இழுவை மரமும் தாங்காமல் – வோ் புடுங்க
விழுந்ததையா இருவா் மத்தியிலே
மோசமும் போனதே என்றுமே கீசகன்
வீமராஜனையும் இருகையால் பின்னியே
தூக்கி எறிந்தானே ஆகாய மாா்க்கமாக
வீமராஜன் – விழுந்தாரையா அவன் தலைமேலே
வீமராஜன் வீராவேஷம் கொண்டு – ஆகாய மாா்க்கம்
அரக்கனை எறிந்தாா் பொல்லாத கோபங்கொண்டு
இப்படியாக இருவரும் போராட
இந்திரா் சந்திரா் சூாியா் புகழ்ந்திட
கீசகன் உயிா் எமபாதம் போக”  (கு.பா.33, 34,35)

என்று விவாித்துப் பாடுவதைக் காணமுடிகின்றது.

கீசகனை வீமன் தன் வீரத்தினால் அழித்த செய்தியினை அறிந்த விராட ராஜனும், அந்நாட்டு மக்களும் மகிழ்ச்சியடைந்தனா். இதற்கிடையில் துாியோதனன் பாண்டவா்களைத் தேடச்சொல்லி படைவீரா்களை அனுப்புகிறான். அவா்கள் இருக்கும் இடம் தொியாமல் போகவே புவியில் செழிப்பான இடம் எதுவோ அதுவே பாண்டவா்கள் இருக்கும் இடம் என்றுகூறி வீரா்களைத் தேடிக்கொணரச் சொல்கின்றான்.  வீரா்களும் விராடபுரத்தின் செழிப்பினைக் கண்டு இங்குதான் பாண்டவா்கள் இருப்பா் என எண்ணி அவா்களை வெளிக்கொணர வேண்டி அப்பகுதியில் இருக்கும் பசுக்களைக் கவா்ந்து வைக்கின்றனா். இதனை அடுத்து ஒரு இடைப்பாட்டின் மூலம் பிற செய்திகளைக் கூறுகின்றனா் இப்பகுதி மக்கள். இப்பாடலில் பசுக்களை கவா்ந்து சென்ற செய்தியினைக் கேட்ட உத்திரகுமாரன் போருக்குச் செல்ல முனைகின்றான். அவனுக்கு சாரதியாக அலியின் உருவாக இருக்கின்ற அா்ச்சுனன் செல்கின்றான் என்பதுடன் இக்கும்மிப்பாடல் நிறைவுறுகின்றது.

சமுதாயத்தின் பழக்க வழக்கங்கள், பண்பாடுகளுக்கு ஏற்ப புராணக் கதையாடல்கள் மக்களின் வாழ்க்கையில் இடம்பெறுகின்றன. காலமாற்றத்தினாலும், அவை சாா்ந்துள்ள வழிபாட்டு மரபுகளினாலும் புராணக் கதைகள் நாட்டுப்புறக் கலைகளில் இடம்பெறுவது தவிா்க்க முடியாத கூறாகக் காணப்படுகின்றது. இத்தகு புராணக் கதையாடல் பின்புலத்தில் மகாபாரதக் கதையாடல்களை கருப்பொருளாக்கிக் கும்மிப்பாடல்களை இம்மக்கள் பாடிவருகின்றனா். மகாபாரதக் கதையுடன் தொடா்புடைய கா்ண மகராஜன்கதை கும்மிப்பாடலும் இங்கு பாடப்படுகின்றது. மேற்கோள் பகுதியில் இல்லாத கும்மிப்பாடல்கள் (கு.பா) தொகுத்து கீழே வழங்கப்பட்டுள்ளது.

கும்மிப் பாடல் (கு.பா)

2. ஜெகம் புகழும் சக்கரவா்த்தி பாண்டு – மகாராஜன்
   சகோதரராம் திருதராட்ரன் தம்பியும்
   சத்தியம் தவறாமல் அஸ்தினாபுரமதை
   ஆண்டு வந்தாா்கள் அண்ணனும் தம்பியும்
   ஒற்றுமையோடு ஜனங்கள் வாழ கண்ணன் பிரசன்னமா
   குழந்தையில்லா குறைகள் தானம்மா வனத்தினுள்ளே
   பிறந்தாா் பாலா் புவியை ஆளம்மா
   பாண்டு மகாராஜன் தவமதில் பிறந்த
   பஞ்ச பாண்டவா்கள் ஐவா் தானம்மா
   திருதராட்டிரன் பிள்ளைகள் நூத்தி ஒன்று
   கண்ணன் அருளால் சிதறி ஓடி பிறந்ததோா் பொண்ணு
   தருமராஜா தம்பி நால்வராம் – துாியோதரனுடன்
   துா்ச்சாதனன் நூத்தி ஓா் பேராம்
   கல்வி பயின்றாா்கள் துரோணனிடத்திலே
   யானை ஏற்றம் குதிரை ஏற்றமாம்
   தோ்ச்சி அடைந்தாா் தருமருந்தம்பி
   துாியோதிரனும் பொருமை அடைந்து மனசுமே வெம்பி
   தருமரையும் அழைத்தான் சகுனியும் – பொழுது போக
   நமக்கு ஒருவழியை நாடனும்
   வஞ்சகமாகவே சகுனியுரைத்திட
   நெஞ்சமதில் தா்மம் வஞ்சமில்லாமலே
   சிாித்தாா் தருமராஜா அந்நேரம் – சகுனி
   மாமா – செப்பும் நீயே வழியும் சொன்னாராம்.
   தருமராஜனே நாம் இரண்டு பேரும் – ஆடுவோமே
   சூதாட்டமும் பொழுது போகணும்
   சொல்லவே சகுனி சுந்தர மூா்த்தியின் – நல்ல
   மைத்துனா் தரும ராஜரும்
   சம்மதம் என்று உரைத்தாா் அந்நேரம்
   வஞ்சமுடனே எடுத்தான் சகுனி காயை – அன்னேரம்
   பஞ்ச மாபாதகன் சூழ்ச்சி தொியாமல் – நல்ல
   குந்திமாதேவி பாலன் தா்மா் தானும் – விளையாடி
   மாயாஜாலமுடன் சகுனியும் ஆடவே
   மன்னன் தருமரும்தான் விளையாடவே
   விளையாட்டு என்று மனதில் எண்ணியே
   பூமிநகரம் பந்தயமாய் வைத்ததுண்மையே
   நாடு நகரம் நமக்குச் சொந்தமே – துாியோதிரனே
   நடப்பாய் இஷ்டம் போலே எங்குமே சகுனி
   சொன்னதோா் வாா்த்தையைத் துாியனும் கேட்டுமே
   தம்பி மாா்களையும் உடனே அழைத்துமே
   செப்பினானே சேதி தன்னையே – தருமா்முதல்
   திரௌபதையும் நமக்கு சொந்தமே.
   அந்தநேரம் எல்லோரும் கூடி
   பொியோா்களையும் – அழைத்து வந்தான் சபைதனைத்தேடி
   வந்த சபையோரே கேளுங்க விஷயத்தை
   எங்களது மாமா சகுனி என்பவா்
   தருமருடனே சோ்ந்துமே கூடி
   நாடு நகரம் அவா்களையும் ஜெயித்தாா் சூதாடி
   ஆனபடியால் எங்க நாட்டிலே – அவா்கள் இருக்க
   அருகதையும் இல்லே வீட்டிலே
   கூடியிருக்கும் சபையோரே நீங்களும்
   கூப்பிட்டு இப்போதே நாடு கடத்துங்க
   என்று சொன்னான் அரவக் கொடியோனும்
   சபையோா்கள் எல்லாம் – உடனே கூப்பிட்டு வழியனுப்ப வேணும்.
   தருமா் தம்பி நால்வரும் கூடி – அந்த நேரத்திலே
   வந்தாா் பொியோா் சபைதனைத் தேடி
   பாதம் பணிந்தாரே தா்மராஜருமே
   பக்தியுள்ள பொியோா்கள் சபைதனை
   ஆசிா்வாதம் செய்தாா் சபையோரும் – தருமருந்தான்
   வந்தமே உனக்கு விதிவசந்தானும்.
   மாது திரௌபதா தேடியே அங்கு – சபையோா்களே
   இப்படிச் செய்த சண்டாளன் யாரு அங்கு
   ஏங்கிய மனதுடன் துரோபதா தேவியும்
   பக்கம் இருந்த துச்சாதனன் விழியும்
   சிவக்க மாதைப் பிடித்துமே இழுத்தான்
   சபையோா் அறிய – கோபமுடனே துயிலுமே உாிந்தான்.
   நடந்த சம்பவம் மக்களெல்லாம் பாா்த்து – மனம்
   சகிக்காமல் இருந்தாா் எல்லோரும் தலையை கீழே போட்டு
   கதறினால் மாது திரௌபதை அப்போது
   கண்ணா, கண்ணா என்று வினவியே
   குரலும் கேட்டது கோபால கிருஷ்ணனுக்கு
   துா்ச்சாதனன் அசந்துமே போயி துயில் விட்டு
   விழுந்தானாம் மயக்கம் உண்டாகி
   விழுந்தவுடன் துாியோதிரன் வந்துமே
   என்னடாத்தம்பி என்றுமே தூக்கினான் தொிந்து
   ஒன்றும் இல்லையே எனக் கண்ணா – ஏதோ பித்து
   மயக்கம் போல வந்தது இப்போதென்றான்.

மகாபாரதத்தில் இடைப்பட்டு

மணப்பாறை மாடுகட்டி என்ற மெட்டு

1. பொறுமையோடு இருக்க வேண்டும் – இந்த
   பூவுலகம் ஆள வேண்டும் நான்
   செய்த பிழை பொறுக்க வேண்டும் பாலா்களே தருமன்
   செப்பும் மொழியை உணரவேண்டும் தம்பிகளே
   சத்தியம் தவறாமலே உத்தமராம் தருமராஜா
   பன்னிரெண்டு ஆண்டு வனவாசமே – இருந்து
   செல்கிறாா்கள் அஞ்ஞாத வாசமே.
   உருவம் தொியாமலே ஒருவருடம் கழிக்க வேண்டும்
   என்பதையும் மனதினிலே எண்ணியே ஆயுதத்தை
   பத்திரமாக வைக்கும் மரம் வன்னியே
   நாங்க போகவேரே யாரும்
   ஆயுதத்தை எடுக்க வந்தால்
   நாகராஜன் வந்து அங்கு தோன்றவே
   மகாபாரதப் பாடல் தொடா்ச்சி
   மண்டலம் புகழும் நந்தவனம் போலே – வளம்
   பொருந்திய சோலைகளும் இருக்கும் பொன்னாடே
   கான மயில்களும் ஆடி விளையாடும்
   கள்ளம் கபடம் இல்லாத பொன்னகரம்
   விராடபுரம் தான் அதன் உடன் பேரு – தருமா்
   இருக்க அதுவே பொருத்தமான – ஊரு
   தக்கபுகழ் நெறியுமே வாய்ந்த – தருமராஜன்
   தம்பியா்களையும் தானுமே சூழ்ந்தே
   எந்த விதமடா தம்பிகளே நீங்க
   எந்த விதமடா தம்பிகளே நீங்க
   இருந்து வருவீா்கள் என்று வினவவே
   வீமராஜன் தானுமே எழுந்தான் – அண்ணா சரணம்
   என்றுமே இரு பாதமும் பணிந்தாா்.
   தம்பியா் சொன்னதை தருமா் கேட்டுமே
   அடங்கா மகிழ்ச்சி ஆனந்தமுகம் தானுங் கொண்டுமே
   கண்ணனை நினைத்து கங்கபட்டருமே
   சென்றாரே விராட ராஜ சபையுமே
   எந்த ஊரு என்றுமே கேட்க – தருமராஜா;
   இரண்டு பாதம் தானுமே சபையுமே.
   கங்கபட்டா் எனது பேரையா – தருமாிடத்தில்
   கணக்கு வேலை பாா்த்து வந்தனையா
   சகுனி செய்த சதிகார வேலையினால்
   தருமராஜா வன வாசகமே சென்றாா்
   அவா் வருகின்ற நாளது வரையில் – மகாராஜனே
   பணிபுாிகிறேன் உந்தனது சபையில்.
   கங்கபட்டரும் விராடராஜனும் – அரண்மனையில்
   தாம்பூலம் தாித்துமே இருந்தாா்
   அந்த நேரமது வீம சேனராஜன்
   பலாயனவே தானும் பெயா் கொண்டு
   வந்து பணிந்தானே ராஜசபையிலே – ஆசிா்வாதம்
   தந்து மகிழ்ந்தாா்கள் நல்லதோா் வேளையிலே
   இந்த விதமாய் எல்லோரும் வந்து அவரவா்கள்
   வேளையிலே அமா்ந்தாா்கள் நன்று
   வானம் பொழியது பூமி விளையுது
   வந்த நாள் முதலாய் இந்த நாள் வரையில்
   நாடு நல்ல முறையில் வாழவே – ராஜசபையில்
   கங்கப்பட்டரை ஜனங்கள் புகழவே
   இந்த விதமாய் இருக்கும் நேரத்தில் – வந்ததையா
   இழப்பான சொல்லும் வேகத்தில்
   சென்றது பெண்களும் பூப்பறிக்க வனம்
   சென்றதே திரௌபதா தேவியும் கூடவே
   பாா்த்தான் கீசகன் பத்தினி முகத்தையே – புதுசா
   இருக்கு என்றுமே அவனும் மனதில் எண்ணியே
   அவன் இருக்கிறான் என்று அறிந்துமே
   பெண்களெல்லாம் பயந்து ஓடி வந்தது நகரமே
   என்னமோ தொியலே பெண்களும் ஓடவே
   என்று பத்தினி மனதினில் எண்ணவே
   எட்டி பிடித்தானே கீசகன் மாது கையை
   விடுடா மடையா என்றுமே கொடுத்தாள் கன்னத்தில் ஓா் அறை
   கன்னத்தைத் தடவி பாா்த்தான் கீசகன் – கண்ணே
   நீயும் இன்னொரு அறை கொடுக்கவே – வேணும்
   என்றுமே கீசகன் தானாக கொஞ்சவே
   வஞ்சியும் அவ்வேளை நெஞ்சமும் பதறவே
   வேகமுடனே மாதுமே ஓட – விரட்ட அரக்கன்
   கண்ணிலே ஒரு கொப்புமே தான் விழ
   வருவாய் நாளை என்றுமே கீசகன் – வழி
   பாா்த்து இருந்தான் வனந்தனிலே அரக்கனானவன்
   எங்கு சென்றாலும் நீ இங்கு வந்தாகனும்
   என்றுமே கீசகன் வம்பமுறுத்தலே
   திரௌபதாவும் வீடு வந்தது – கணவனே
   வீமசேனன் அருகில் சென்றது.
   பூப்பறிக்க பெண்களெல்லாம் சோலை – வனமதிலே
   சென்றோமையா சாயங்கால வேளை
2. கண்டானே கீசகன் வந்தானே என்னிடம்
   வம்பான வாா்த்தையும் என்னிடம் சொன்னானே
   பதறி ஓடி வந்தேன் உன்பாதம் – என் பக்தாவே
   எந்தனைக் காக்க நீதான் முன் வரணும்.
   சொன்னதோா் வாா்த்தையை வீமசேனன் கேட்டு
   கண்ணே நீயும் – அஞ்சாதே என் வாா்த்தையும்  கேட்டு
   நாளை சாயங்கால நேரம் சந்திப்போம் என்றுமே
   சாடையாய்ப் போய் வந்திடு இன்றுமே
   மனசுக்குகந்த மன்மதன் நீதானே – என்றுமே சொல்லி
   வந்திடு சீக்கிரம் என்னிடம் நீதானே.

கீசகன் பாட்டு (ஏா் முனைக்கு என்ற மெட்டு)

1. எங்கு சென்றாலும் நீ இந்த வனமதில்
   பூப்பறிக்க நீயும் வந்தாக வேணும்       (எங்கு சென்றாலும்)
   உனது அழகு எனது உடலில் – பதிந்து கொள்ளவே
   உறக்கம் இல்லாமல் எனது மனம் வாடுகின்றதே
   சீக்கிரமாய் வந்து நீயும் எனக்கு இன்பமே
   தந்திடுவாய் எந்தனுக்கு சந்திர இன்பமே     (எங்கு சென்றாலும்)
   எனது பலம் இவ்வுலகில் எவருக்குமில்லை
   எதிா்ப்பவா்கள் எனது இடம் சாவதும் உண்மை
   கண்ணே என்னை ஆதாித்து காத்திடும் பெண்மை
   உன் கற்பை என்றும் பாதுகாத்தா உலகில் நன்மை
   இந்த விதம் கீசகனும் இருந்தான் வனமதில்
   சூாியனும் அஸ்தமானாா் மேற்குத் திசைதனில்
   வீமசேனன் சொன்னதையும் பெண்மணி
   அறிந்து வழி வருகிறது அரக்கரை நாடி      (எங்கு சென்றாலும்)

மகாபாரதப் பாடலின் தொடா்ச்சி
கீசகன் ஆனவன் அப்படி அங்கிருக்க
வீமராஜன் மனைவி உடையைத் தானுமே அணிய
தேவி உடைய வளையலை அணிந்து
தீரவீர பராக்கிரம சாலியாம்
வீமராஜன் தானுமே செல்ல – விரதசாரணி
கண்ணனை நினைத்து வணங்கினாள் மனசுக்குள்ளே.
ஒருவா் முகம் ஒருவா் தொியாமல் – இருக்கும் நேரம்
அறிந்து சென்றாா் வனமும் வீமராஜா்
பக்கமாய் மீதிலே சாய்ந்துமே கொண்டாரே
வெட்கமே தானடி கண்ணே தான் உனக்கு
என்றுமே கீசகன் – கையை பிடித்தான் கழுது வந்திருச்சு
– வீமராஜன்
வீராடராஜன் பாதமும் பணிய
சந்தோசமாய் விராடராஜனும்
பலாயனா எங்களுக்கு நல்ல காலமும்
உன்னலே வந்தது எங்களது வாழ்வு
என்னாலும் உனது பேரு மறையாது
என்று விராட ராஜா் மக்களும் – உன்னாலே
இனிமேல் எங்க ஊரு நன்றாக வாழும்.
மாதம் மூன்று மழை பொழிந்து – விராடபுரம்
சோலைவனம் பூ மலா்ந்து
இந்த விதமாக விராடபுரமானது
செல்வம் பொழியுது தீமை மறையும்
தேவா்களும் முனிவா் எல்லோரும் – புகழ்ந்து
வரும் நகரமதை மக்களே கேளும்.
இந்த விதமாய் இவா்கள் இங்கிருக்க
துாியோதிரனும் சேனைத் தலைவா்களையும் அழைக்க
வந்தாா்கள் வீரா்கள் வாிசை வாிசையாய்
வந்தனம் செய்துமே நின்றாா்கள் சபையிலே
அந்த நேரம் அரவக் கொடியோனும்
பஞ்ச பாண்டவா்கள் இருக்கும் இடத்தை அறிந்து வரவேணும்.
நாலா திசையும் சென்றுமே வீரா்களே
இருக்கும் இடத்தை அறிந்து சொல்லும் விபரங்களை
என்றுமே இட்டானே துாியனும் கட்டளை
சென்றாா்கள் பட்டாளம் பட்டாளமாகவே
எட்டு திசையுமே தேடினாா் எல்லோரும்
பாா்க்க முடியாமல் வந்தது பட்டாளம் வத்தீனபுரமும்
வீரா்கள் வந்ததை துாியனுமே பாா்த்து தலைவா்களே
சென்றதோா் காரணம் என்னதான் ஆச்சு
கோபமுடன் துாியோதிரன் கேட்கவே
தேடினோம் எங்குமே காண முடியலயே
என்று சொல்ல சேனைத்தலைவரும் – துாியாதிரனின்
இரண்டு கண்ணும் தான் சிவக்கவும்
அடபுத்தியில்லாத முட்டா பசங்களா – அவா்கள்
இருக்கும் இடமும் குளிா்ச்சியான தேசமடா
போங்கடா சீக்கிரம் பாருங்கள் அவா்களை
கண்டுபிடித்து அனுப்ப வனவாசம்
சொல்லுற சொல்லை மனதில் கொள்ளுங்கடா
சும்மா வந்தால் சோறு திங்க இடமும் இல்லை.
நாலா திசையும் சென்றுமே வீரா்களும்
சோலை வனம் அடா்ந்த நகரம் விராடபுரம் என்று
இங்குதான் இருக்கிறாா் என்றுமே எண்ணியே
எல்லையில் மேய்ந்ததோா் பசுக்களை பத்தவே
வீரம் இருந்தால் வரட்டும் வெளியிலே
கண்டு பிடிக்க இதுவே நமக்கு நல்லதோா் முயற்சியே.
மாடு மேய்த்த பாலா்கள் அங்கு – விராடராஜா்
சபையை தேடி ஓடியே நின்று
மோசமும் போனதே என்றுமே கதறினாா்
என்னடா விசுபம் என்று வினாவினா்
மாடுகள் எல்லாம் கொள்ளை போகுது
தெற்கு மந்தை – பாலைவனம் போல காணுது.

வேறு மெட்டு (இடைப் பாட்டு)

1. இந்த விதமாய் மாட்டுக்காரன் சொன்னதை கேட்டு
   கோபமுடன் எழுந்தானம்மா – உத்திரகுமாரன்  (பாட்டு வேற மெட்டு)
   இந்த நேரம் எந்தனுக்கு சாரதியோட்டு
   இருந்தால் போதும் அவா்கள் தலையை உடனே நான் அறுக்க
   அந்த நேரம் நாட்டிய சாலை பேழையும் கண்டு
   அதி வேகமாக வந்து உத்திரகுமாரனே நின்று
   ரத மதையும் நடத்துகிறேன இந்த நேரமே
   ஏறி உட்காருங்கள் செல்வோம் தெற்கு மந்தை ஓரமே
   செப்பியதோா் வாா்த்தையை செல்வகுமாரன் கேட்டு
   செல்லுகிறாா்கள் இருவருமே நகர மதை விட்டு.

பாா்வை நூற்கள்

1. டாக்டா; சா.வே. சுப்பிரமணியம், தமிழ் இலக்கிய வகையும் வடிவும், ப.492, 493
2. பழமொழி, பா.291
3. பாப்பாத்தி, வயது 72, பந்தல்குடிப் பகுதியைச் சார்ந்தவா்
4. சரஸம்மாள், வயது 58, பந்தல்குடி.

*****

கட்டுரையாளர் – இணைப்பேராசிாியா்
கற்பகம் உயர்கல்வி கலைக்கழகம்
கோயம்புத்தூா்.21.

–முனைவர் இரா. மதன் குமார்

முன்னுரை

அறுமுகச்சிவமாகிய திருமுருகப்பெருமானுக்கு, ‘மாத்ருகா புஷ்பமாலை’ என்னும் திருப்புகழ்ப் பாமாலை சூட்டிச் சிறந்தவர், ‘திருஅருணகிரிநாத சுவாமிகள்’.  ‘மாத்ருகா புஷ்பமாலை கோலப்ரவாள பாதத்தில் அணிவோனே’ என்பது அவர்தம் அருள்உவகைப் பெருவாக்கு. சுவாமிகள் பாடிப்பணிந்த, திருப்புகழ்த் திருத்தலங்கள் அனைத்திலும் முத்தித்தலமாகவும், திருவடித்தலமாகவும் விளங்குகின்ற சிறப்புடையது, திருவிடைக்கழித் திருத்தலமாகும். ‘எத்தலத்தவரும் மருவ முத்தியைத் தரு திருவிடைக்கழி’ என்று இத்திருத்தலத்தைச் சுவாமிகள் பாடியுள்ளார்.  அவ்வகையில், சுவாமிகள் திருவிடைக்கழியினை எட்டுத் திருப்பாடல்களால் போற்றியுள்ளார். அத்திருப்பாடல்களில், திருமுருகன் திருப்புகழும், சுவாமிகளின் பக்திப்பெருக்கும், மாந்தர்தம் அறியாமைக் குறைகளைத் தமது குறைகளாக ஏறிட்டுக்கொண்டுள்ள கருணையும், நமக்கென, அவர் பெருமானிடத்தில் வேண்டிய அருளியல் விண்ணப்பங்களும், தம்மையே ஞானகுருவாகத் தந்து நம்மை ஆட்கொள்கின்ற அருள்நிலையும் அமைந்துள்ள திறத்தை இக்கட்டுரை ஆய்ந்துரைக்கிறது.

ஞானக் கடலாகிய திருவிடைக்கழி

அறுபடைவீட்டுத் திருப்புகழில், ‘திருத்தணிகைத் திருப்புகழ்’ தனிச்சிறப்பு பெற்றுத் திகழ்கிறது.  சுவாமிகளின் மந்திரமொழிகளாகிய பல திருவருள் ஆணைகளும், அருளியல் விண்ணப்பங்களும் இத்திருத்தலத்துத் திருப்புகழில் இடம்பெற்றுள்ளன. அவ்வகையில், திருப்புகழை ஓதுவதன் அருட்பயனை விளக்குவதாக, ‘இருப்பவல் திருப்புகழ் விருப்பொடு படிப்பவர் இடுக்கினை அறுத்திடும்’ (திருப்புகழ்:242) எனச் சுவாமிகள் உறுதிபடச் சாற்றியுள்ளார்.  அவர் உரைத்தவகையில், திருப்புகழை உண்மையுடன் ஓதிப் பயன்பெறுவதற்கு, உற்ற குருநாதரின் அருள்துணை நாளும் இன்றியமையாததாகும். அப்பெருநோக்கத்தின் பொருட்டு, நாம் பற்றி உய்யவேண்டிய பெருமானாக, சுவாமிகள் நமக்கு, திருவிடைக்கழிப் பெருமானைக் காட்டியருளியுள்ளார்.  இத்தகைய அருள்சிறப்பினை உணர்ந்தே ஒன்பதாம் திருமுறை அருளாளர்களில் ஒருவராகிய சேந்தனாரும் மிகுந்த அருள்விருப்புடன், திருவிடைக்கழிப் பெருமானைப் போற்றிப் பணிந்துள்ளார்.  அறியாமை மிக்க ஆருயிர்கள் அனைத்துக்கும் முத்தி தரவல்ல வித்தகத் துறையோனாக, ஞானக்கடலாகத் திருவிடைக்கழிப் பெருமான் விளங்கவல்ல அருளனுபவத்தைச் சுவாமிகளும்,

“வித்தகத் துறையோனே
தருமருவு எத்தலத்தவரும் மருவ முத்தியைத்
தருதிருவிடைக்கழிப்… பெருமாளே” (திருப்புகழ்: 795) எனக் குறித்தருளியுள்ளார். 

அடியும் – நடுவும் – முடியும்:

திருப்புகழ்த் திருத்தலங்களில், ‘அறுபடைவீடுகள்’ என்னும் அருள்தொடர்புத் தலவரிசை  போல விளங்குபவை, திருவிடைக்கழியும், சிறுவாபுரியும், திருப்போரூருமாகும். திருமுருகப்பெருமானின் திருவடி முதலாக, திருமுடி ஈறாக அமைந்தவையாக இத்திருத்தலங்கள் போற்றப்பெறுகின்றன. திருக்கடவூருக்கு அருகே அமைந்துள்ள இத் திருத்தலத்தின் கருவறையில், சிவலிங்கத் திருமேனிக்கு முன்பாக, திருமுருகன் நின்ற கோலத்தில் அருள்பாலிப்பது, ‘தாமே அறுமுகச் சிவம்’ என்பதனை நமக்கு உணர்த்தவே எனலாம்.

“கொந்துவார் குரவு அடியினும் அடியவர்
சிந்தை வாரிஜ நடுவினும் நெறிபல
கொண்ட வேதநன் முடியினும் மருவிய குருநாதா”  (திருப்புகழ்:268) இத்திருத்தொடர்களில், ‘கொந்துவார் குரவுஅடி’ என்பது, ‘தேன் சிந்துகின்ற திருக்குரா மரத்தின் அடி’ என்பதாகிய திருவிடைக்கழியைக் குறிக்கும். ‘திருவிடைக்கழிப் பெருமானுக்கு, அடியவர்களின் சிந்தையெனும் தாமரையே இருப்பிடம்’ என்பதனை உணர்த்த, ‘சிந்தை வாரிஜ நடுவினும்’ எனக் குறித்தருளியுள்ளார். பெருமான், அடியாரின் சிந்தையில் இடம்கொண்டு, மெய்ஞ்ஞானம் அருளி, ‘வேதப்பொருளாகத் தானே விளங்கவல்ல பெருந்திறத்தையும் உணர்த்தியருள்வான்’. அதனையும் அறிவுறுத்தவேண்டி, ‘வேதநன் முடியினும் மருவிய குருநாதா’ எனக் குறித்துள்ளார். இவ்வாறு,   திருவிடைக்கழிப் பெருமானின் திருவடிகளில் சரண்புகுந்தால், அவன் நமது உள்ளத்தாமரையில் நீக்கமற நிறைந்திருந்து, வேதப்பொருளாகிய ஓங்காரமாகவும் தானே விளங்குகின்ற அருந்திறத்தையும் உணர்த்தியருள்வான்’ என்பது சுவாமிகளின் அருளனுபவத் திருவாக்கு எனலாம்.

குறை உயிர்க்கும் குருவாகின்ற சுவாமிகள்

உயிர்களுக்கு, மெய்ஞ்ஞானப்பேற்றினை பெருமானே குறைவின்றி வழங்கியருள்கின்றான். அதற்கேற்ப ஞானகுரு வாய்ப்பதும் உயிரின் பரிபக்குவத்துக்கு ஏற்பவே நிகழ்கிறது.  ‘பிரணவப்பொருளாகிய பெருமானே ஊழிகள்தோறும் திருவிடைக்கழியில் குருவாக வீற்றிருக்கின்றான். பல்லூழிக் காலங்களிலும் தோன்றுகின்ற அரனும், அரியும், பிரமர்களும், தமது முந்தை வினைப்பயனாகிய பூசனைப்பேற்றினால்,  திருவிடைக்கழிப் பெருமானைக் குருவாகப் பெற்றுச் சிறக்கின்றனர். பெருமானும் அவர்களுக்கு உவகையுடன், பிரணவப்பொருளாகிய தனது பரத்துவத்தை உணர்த்தியருள்கின்றான். அக்கருணைகூர் அறுமுகனே, பாண்டியநாட்டில் சைவ நீதியை நிலைநாட்ட, திருஞானசம்பந்தரெனவும் எழுந்தருளினான்’ என்று சுவாமிகள் பாடியுள்ளார்.

“அலை நெருப்புஎழ வடவரை பொடிபடச் சமணர்கள் குலம்
அணி கழுப்பெற நடவிய … மயில்வீர
அரன் அரிப் பிரமர்கள் முதல் வழிபடப் பிரியமும்வர
அவரவர்க்கு ஒரு பொருள் புகல் … பெரியோனே” (திருப்புகழ்: 799) எனச் சுவாமிகள், மேற்கண்ட திருப்புகழில் குறித்தருளியுள்ளவாறு,  ஞானகுருநாதனாகிய திருவிடைக்கழிப்  பெருமானின் பரத்துவத்தை உணர, சுவாமிகளின் கருணையுள்ளம் வழிகாட்டுகிறது. 

குருவாகி வந்த பெருமான்

 பெற்ற மனிதப் பிறப்புக்குரிய பேரறிவின் பயனாகப் பதிப்பொருளை உணர இயலாத நமது அறியாமையினைச் சுவாமிகள்,

“அனல்அப்பு அரிபுக்க குணத்ரயம் வைத்த
அடர்பொய்க் குருதிக் … குடில்பேணா
அவலக் கவலைச் சவலைக் கலைகற்று
அதனிற் பொருள்சற்று … அறியாதே”   (திருப்புகழ்: 792) எனக் கலங்கிப் பாடியுள்ளார்.

 பல அறிவு நூல்களைக் கணக்கில்லாமல் கற்றும், அதன் மெய்ப்பொருளை அறிய முயலாமல், குறைஅறிவால் துயரடைவதே மக்களின் ஞானத்தேடலாக முடிகிறது. இத்தகைய அறியாமையாகிய அவலக்குழியிலிருந்து மீள்வதற்கு வகை தெரியாமல், அறிவில் சிறந்தோர் எனச் சிலரை நாம் நாடுகிறோம். அவர்கள், பதிஞானத்தால் பக்குவமுற்றவர்களாக இல்லை. வீணே பழங்கொள்கைகளைப் பிதற்றுவதன்றி, எள்முனை அளவு ஞானத்தையும் பெற்றுத் தருவதில்லை. அவர்களது  வழிகாட்டுதலால், அறிவுக்கண் திறக்கும் என்ற நம்பிக்கையும் என்றும் மெய்யாவதில்லை. அவர்களது பழங்கொள்கைப் பிதற்றலால், அறிவு துருப்புபோல் இளைத்து, மேன்மேலும் துன்புறவே நேருகிறது.

“படுகுழி புக்கு இனி தேறும் வழிதடவித் தெரியாது
பழமை பிதற்றிடுலொக … முழுமூடர்
உழலும் விருப்புடன் ஓது பாசவலைக் கலைதேடி
யொரு பயனைத் தெளியாது”        (திருப்புகழ்: 796)  எனத் தெளிவில்லாமல், ஞானகுருவைத் தேடிக் கலங்குகின்ற நமக்கு, தாமே ஞானகுருவாகி இரங்கியருள்பவராகத் திருவிடைக்கழித் திருப்புகழைச் சுவாமிகள் தந்துள்ளார்.

குருவாகி வந்தருள்கின்றார்:

உயிரின் பரிபக்குவம், வினைவலிமையினை மாய்க்கிறது. ‘பெருமானே பரம்பொருள்’ என்று உணர்த்தவல்ல நற்குருவைக் காட்டியருளி, மெய்ஞ்ஞானப்பேற்றுக்கும் ஆட்படுத்துகிறது. வினைவலிமையால், நம் அறிவானது, நற்குருவைக் கண்டடைகின்ற பேரறிவாக விரிவடைவதில்லை. ‘தம்மானை அறியாத சாதியார் உளரே’ என்று பாடிய சுந்தரர்பெருமானின் திருவாக்கு, நமக்கு மிகவும் பொருத்தமுடையதாகும். அன்று அவர், சித்தவடமடத்தில் தம்மைத் தாமே நொந்தழுத நிலையில், திருவருளே அவருக்குக் கண்ணாக இருந்து சிவத்தைக் காட்டியருளியது. அதுபோன்றே, ஊனக்கண்கொண்டு, சிற்றறிவால் சிவத்தை உணரஇயலாத நம்மைப் போன்றவர்களுக்கும் குருவருளே கண்ணாக விளங்கிக் காட்டியருளவேண்டும். அத்தகைய அருள்நோக்கத்துடன் சுவாமிகளே நமக்கு ஞானகுருவாக இரங்கியருள்கின்ற வகையில், நமது அறியாமைக் குற்றங்களையும் தன்னுடையதாக ஏறிட்டுக்கொண்டு, பெருமானிடத்தில் பல அருளியல் விண்ணப்பங்களைப் பணித்துள்ளார்.

நற்பதம் காட்டுகின்றார்

நமது ஐம்புலச் சேட்டைகள் நீங்கி, சிந்தையாலும், சொல்லாலும், செயலாலும், பெருமானது திருப்புகழில் ஒன்றுகின்ற ஆன்மபலத்தினைத் திருவிடைக்கழிப் பெருமானிடத்தில் வேண்டுகின்றார்.

“உனகமலப் பதநாடி உருகி உளத்து அமுதூற
உனது திருப்புகழ் ஓத … அருள்வாயே”          (மேலது பாடல்)

என்பது அவர்தம் விண்ணப்பம். பதிஞானமாகிய பேரறிவு வாய்த்தாலும், நமது ஆணவமல வாசனை, நாம் உணர்ந்த இறைபொருளை, எடுத்த மொழியாலும், ஏதுக்களாலும் சோதித்தறிய முற்படுகின்ற அறியாமைக்கே தலைப்படும். ஞானப்பொருளாகிய பெருமான், தன்னை உணர்ந்தாரின் கல்மனத்தையும் கரையச் செய்கின்ற அருளே நிலையாக விளங்குபவன். அவனை அன்புக்கண்கொண்டு பார்ப்பவர்தம் உள்ளத்தை உருக்கி, அதில் ஊற்றென எழுகின்ற அருள்வெள்ளமென விளங்குபவன். எனவே, நமது ஞானத்தேடலின் படிநிலையில், அறிவால் அல்லாமல், அன்பால் பெருமானைத் தேடுகின்ற நெறியைச் சுவாமிகள் மேற்கண்ட திருப்புகழ் பாடலில் அறிவுறுத்தியுள்ளார்.

குற்றமில்லாத பேரறிவுக்கு வழிகாட்டல்:

சுவாமிகளையே ஞானகுருவாகப் பெறினும், நமது முந்தை வல்வினை அவரால் உணர்த்தப்பெறுகின்ற இறைபொருளை முழுமையுற இயலாதவண்ணம், அறியாமையாகிய மறைப்பினையே மேன்மேலும் விளைவிக்கும். இதையே சான்றோர், ‘மலமறைப்பு’ என வழங்குவர். மலமறைப்பாகிய அறியாமையை நீங்கி, பெருமானின் திருவடிகளில் சரண்புகுவதாகிய ஞானத்தைச் சுவாமிகள், ‘புகரில் புத்தி’ (குற்றமில்லாத பேரறிவு) எனக் குறிக்கின்றார்.

குற்றமில்லாத நிறைஅறிவு, பெருமானை உணர்ந்து, அவனை அணுப்பொழுது அகலாது பற்றியிருக்கச் செய்யும். அவ்வறிவு வாய்க்கச் செய்தலும், அதன்வழி அடியவரை ஆட்கொள்ளுதலும், பெருமானின் அறக்கருணை எனப்படும். அதற்கு, ‘வள்ளி சன்மார்க்கம்’ குறியீடாகும். அடாதவற்றைச் செய்தொழுகுவோரையும் பெருமான், அடியவராக ஆட்கொள்ளத் தவறுவதில்லை. அவர்களையும் பெருமான், மறக்கருணையால் ஆட்கொள்வதனைத் திருவிடைக்கழித் திருப்புகழில் சுவாமிகள் அருளிச்செய்துள்ளார். சூரர்கள், நிகரில்லாத அனைத்து வகைப் பெருவாழ்வையும் பெற்றிருந்தனர். ஆயினும், அவர்கள்தம் அறிவு, பெருமானை உணர்கின்ற பேரறிவாக விளங்கவில்லை. அத்தகைய அவலம், நம்மனோர்க்கு நிகழாத வண்ணம், குற்றமில்லாத பேரறிவை வாய்க்கச் செய்வதாகிய, ‘வள்ளி சன்மார்க்கத்தையும், சூரன் அருள்பெற்றதையும் திருவிடைக்கழித் திருப்புகழில் உரைக்கின்றார்.

வள்ளி சன்மார்க்கம்:

திருவிடைக்கழித் திருப்புகழில், வள்ளியம்மையைச் சுவாமிகள், ‘குறத்திரு’ எனக் குறித்தலால், ‘அவள் உள்ளமும் அழகியவள்’ என்பது பெறப்படும். பெரும்பெயர் முருகன் என்னும் அழகனும், அடியாரின் உள்ளத்தாமரையினையே தனக்கு இடமாகக் கொள்கின்றான். இதனை உணர்த்தவே சுவாமிகள், திருவிடைக்கழிப் பெருமான், ‘அடியார்தம் சிந்தை வாரிஜ நடுவிலும் குடிகொண்டவன்’ என்றருளிச் செய்தார். இதனைக் குறித்தே மணிவாசகரும், ‘சித்தம் அழகியார் பாடாரோ நம் சிவனை’ என்றருளினார். வேடுவர்தம் குடிவாழ்க்கை வாய்த்தபோதிலும், வள்ளிக்குறத்தி, தன்னை உணர்ந்தவளாக, பெருமானை மட்டுமே தனது சித்தத்துள் நிறைத்தவளாக, நிறைதவத்தினை மேற்கொண்டாள். அவளது பக்குவத்தினை நோக்கியே பெருமான், தானே இரங்கி அவளை நாடித் தினைப்புனத்திற்கு வந்தான்.

“தினை வித்தின நற்புன மறத்தியை
தழுவு பொற்புயத்…திருமார்பா’            (திருப்புகழ்: 792)

என்பது, திருவிடைக்கழித் திருப்புகழ். இங்கு,  ‘புனம்’ என்பது, விளைச்சல் தருகின்ற வயல்வெளியைக் குறிக்கும். மானுடராக உரு தாங்குகின்ற அனைவர்க்கும், அவர்தம் உள்ளமே பக்திப்பயிர் வளர்க்கின்ற நல்வயலாகவும், உடம்பே அதைக் காக்கின்ற வேலியாகவும் அமைகின்றன. பெருமானைப் பெற்றுய்ய வேண்டும் என்கின்ற மெய்யுணர்வே, ஞானப்பயிருக்குரிய உரமாகவும் அமைகின்றது. வள்ளிக்குறத்தி தன் உள்ளமாகிய வயல்வெளியில், அன்பென்னும் பக்திப்பயிரினை நாளும் தழைத்து வளரச்செய்தவள். மாறாக, ‘ஆணவம்’ என்கின்ற நச்சுமரமாக நாளும் ஓங்கி வளர்ந்தவன், சூரன். ‘தாம் வளர்த்ததோர் நச்சு மரமாயினும் கொல்லார்’ என்பதுபோல, பெருமானும் சூரனுக்கு இரங்கியருளினான். சூரனைத் தனது திருவடியில் பணியச்செய்த பெருமான், வள்ளிக்குறத்தியின் உயர்ந்த அன்பின் பக்குவத்தை  நமக்கு உணர்த்தவேண்டி, அவளது திருப்பாதங்களில் தான் பணிந்ததாக நயமுறப் பாடியுள்ளார்.  “தினைவேடர் காவல் தங்கு மலைகாடெலாம் உழன்று, சிறுபேதை கால்பணிந்த குமரேசா’ என்பது திருப்புகழ் (பொதுப்பாடல் வரிசை-மனநூறு கோடி). 

வள்ளியாகி, பேரின்பக்காதல்:

வள்ளி சன்மார்க்கத்தைப் பேரின்பக் காதலாகக் குறிக்கவேண்டிச் சுவாமிகள், தானே வள்ளிக்குறத்தியின் நிலையினை ஏற்றுப் பாடியுள்ளார். திருவிடைக்கழிப் பெருமானும், தானும் மட்டுமே இருந்து  துய்ப்பதாகிய பேரின்பக் காதலைக் காட்டி, உலகியலில் நமது சிற்றின்பபோகத்தை மறக்கச்செய்கின்றார். வள்ளிக்குறத்தி,  திருவிடைக்கழிப் பெருமானிடத்தில் மாலை வேண்டி ஊடல் கொள்கின்றாள்.

‘பெருமானே!, உனது அடியவரின் துயரினை நீக்குவதற்காகவே, வீரவேல் தாங்கி, மயில் மீதிலேறி,  ஓடோடி வருபவன் நீ; உனது மென்மையான உள்ளத்தின் குறியீடாகவே, நீயும் மென்மையான கடம்ப மலர் மாலையினை மிக விரும்பிச்  சூடிக் களிக்கின்றாய். கடம்பமாலை சூடி, குராமர நிழலில் உறைகின்ற நீயே, எனக்குப் பேரின்ப மையலை ஊட்டினாய். நோய் தந்த நீயே அந்நோய்க்கு மருந்தும் ஆவாய். இதனை அறியாத என் பெற்றோரும், உற்றோரும் மற்றோரும் உன்னைப் பலவாறு நொந்துரைப்பதனை கேட்டு என்னால் பொறுக்க இயலவில்லை. அதனால், எனது பேரின்பக்காதல் நோயினைத் தீர்க்கவேண்டி, நீயே மயில்மீது உடன் வந்து அருளுவதே முறையாகும்;  ஆயினும், எனது வல்வினையால் நீ எனக்கு அருளக் காலம் தாழ்கின்றவேளையில், நீ சூடிக் களைந்த கடம்பமலர் மாலையினையாவது தந்து என்னைக் காக்கவேண்டும்’  என்று சுவாமிகள்,  தலைவி நிலையிலிருந்து பாடியுள்ளார்.

“மருக்கு லாவிய மலரணை … கொதியாதே
வளர்த்த தாய்தமர் வசையது… மொழியாதே
கருக்கு லாவிய அயலவர் …  பழியாதே
கடப்ப மாலையை இனிவர … விடவேணும்
தருக்கு லாவிய கொடியிடை … மணவாளா
சமர்த்தனே மணிமரகத … மயில்வீரா
திருக்கு ராவடி நிழல்தனில் … உறைவோனே
திருக்கைவேல் வடிவழகிய … பெருமாளே” (திருப்புகழ்: 798)

மேற்கண்ட பாடல், வள்ளிக்குறத்தி, திருவிடைக்கழிப் பெருமானைப் பெற்று இன்புறுவதற்கு, ‘கடம்ப மாலை’ கருவியாக வேண்டுவதைக் குறிக்கின்றது.   வள்ளிக்குறத்தியின் வகையில் நின்று நாமும் திருவிடைக்கழிப் பெருமானிடத்தில்,  என்றும் அகலாத அருள்காதல் கொள்ளவேண்டியே, சுவாமிகள் மேழும் ஏழு திருப்புகழ்ப் பாடல்களை இத்திருத்தலத்துக்கு அருளியுள்ளார். அவை நமது அன்றாட வாழ்வியல் மந்திரங்களானால், உலகியலாகிய சிற்றின்பநாட்டமும்,  அண்டங்களையும் கடந்த பேரளவுடைய, சொல்லுக்கும் அடங்காத நம் சிற்றின்பச் சூரத்தனங்களும் நம் சிற்றறிவுக்கு விளங்கும். நமது சூரத்தனங்கள் அகன்று நன்னிலையினை வாய்க்கச்செய்யவே, ‘ஞானச்சூரியனாகிய பெருமான், சூரன் முதலானோரின் அறியாமைச் செயல்களை, ஞானவேல் கொண்டு அடர்த்தருளிய திறத்தையும் சுவாமிகள் குறித்துள்ளார். 

ஞானவள்ளியும் அகந்தைச் சூரனும்

வள்ளிக்குறத்தியும் நம்மைப் போன்றே, உடம்பெடுத்து மண்ணுலகில் வாழ்ந்தவளே. அவள், உள்ளமாகிய வயல்வெளியில், குறிஞ்சிக் கிழவனுக்கு உகப்பாகிய தினைப்பயிரை விளைவித்தவள். ஐம்புல வேலியால் அதனை உரியவாறு காப்பதும், அதனைப் பெருமானுக்குப் பணிப்பதும், அவளது பெருநோக்கமாக  இருந்தது. அவள், சித்தத்துள் குறிஞ்சிக்கிழவனையே நிறைத்திருந்ததால், அவளது செயல் அனைத்தும், பெருமானுக்கு உரியவையாகவே அமைந்தன. அவை பதி புண்ணியங்களாக விளைந்து, அவள் விரும்பியவாறே, பெருமானைப் பெறச்செய்தன. குறவரால் வளர்க்கப்பட்ட வள்ளிக்குறத்தி, தனது வாழ்வின் பெருநோக்கத்தைத் தெளிவுற அறிந்திருந்தமைக்கு, அவளது முந்தை வினைப்பயனே துணையாக விளங்கியது.

நாமும், நமது முந்தை வினைப்பயனின் துணையினாலேயே பெறுதற்கு அரிய பிறப்பாகிய மனிதப்பிறப்பினைப் பெற இயன்றது’ என்பதனை உணர இயலவில்லை. இப்பிறப்பின் பெரும்பயன், ‘செல்வன் கழல் ஏத்தும் செல்வம் செல்வமே’ என்ற மெய்யுணர்வுக்குத் தலைப்படுவதுமில்லை. நம்மிடமுள்ள அறியாமையின் குறியீடாகவே சூரன் வாழ்ந்திருந்தான். வெற்றிப் பெருவாழ்வு வாழ்கின்ற பேறு வாய்த்திருந்தபோதிலும், அதன் பயன், பிறப்பினை வெற்றி கொள்வதாகிய முத்திப்பேற்றினை விரைவில் பெற்றுய்வதற்கு அவனது நல்லறிவு துணைசெய்யவில்லை. அதனாலேயே, தாயினும் சாலப்பரிகின்ற பெருமான் அவனை ஆட்கொள்வதற்கு, பதினெட்டு ஆண்டுகள் போரிட்டார். அங்கு, சூரனின் ஆணவப்போர் மாய்ந்து, பெருமானின் அருள்போரே வெற்றிகண்டது.

வள்ளிக்குறத்தியைப் போன்று, சூரனும், மனிதனாக உடல்தாங்கிய போதும், உள்ளத்தில் பெருமானைக் குடியேற்ற அவன்பால் அன்பென்னும் அறச்சிந்தனைச் சிறிதும் இல்லை. அதனாலேயே அவனால், ‘அறுமுகச்சிவமே தன்னை ஆட்கொள்ள வந்துள்ளது’ என்பதனை உணர இயலவில்லை. அவனது அறிவளவிற்கு எட்டுகின்ற வகையில், மறக்கருணையால் பெருமானும் அவனை ஆட்கொண்டருளினார். அப்பெருமானே, திருவிடைக்கழியிலும் எழுந்தருளியுள்ளதாகச் சுவாமிகள் குறிப்பிடுகின்றார்.

“நெருக்கியே வரும் அவுணர்கள் குலமற
உறுக்கியே மயில் முதுகினில் விசைகொடு
நிலத்திலே சமர்பொருதவர் உயிர்பலி … கொளும்வேலா’ (திருப்புகழ்: 797)

என்று பாடி, சூரனைப் போன்று அறியாமை மயக்கில் ஆட்படாமைக்கு, பெருமானது திருவடிகளில் நம்மைச் சுவாமிகள் சரண்புகுத்துகின்றார்.

“முடுக்கியே உனது இருகழல் மலர்தொழ … அருள்தாராய்”     (மேலது பாடல்)

மேற்கண்ட தொடரில், ‘முடுக்கி’ என்பது விரைவாக எனப் பொருள்படும். சூரனுக்கருள நீண்ட பதினெட்டாண்டுகள் அமைந்ததைப் போன்று, இம்மண்ணுயிர்களுக்கு அருளவும் மிக நீண்ட காலம் அமைவதே அவ்வவ் உயிர்களின் விதியாயினும், அதனை மதியால் வெல்கின்ற பேறாக, ‘உடனே உனது திருவடியைப் பணிகின்ற பேற்றினை வழங்கியருள்க’ என்று பெருமானிடத்தில் நமக்காகச் சுவாமிகள் பரிந்துரைக்கின்றார்.

அறஉள்ளம் வேண்டும் எனல்:

பெருமானை உணரத்தக்க அன்புக்கு, அறமே அடிப்படை. அதனால், அடியாரின் அறவாழ்க்கையையே, பக்திவாழ்வியலாகச் சுவாமிகள் வலியுறுத்தியுள்ளார். திருவிடைக்கழிப் பெருமானின் திருவடித்தாமரைகளை வேண்டுகின்ற அடியார்க்கு, பிறர் துயர் தீர்த்தலாகிய அன்புள்ளமே அடிப்படைத் தேவையாகும். ‘தமக்குப் பெருமான், பெறற்கரிய திருவருளைத் தந்தருளவேண்டும்’ என்று சிந்திப்போர், தம்மால் இயன்றதைப் பிறருக்குத் தருகின்ற அன்புள்ளம் கொண்டவராக இருத்தலைச் சுவாமிகள் பிற தலங்களின் திருப்புகழிலும் வலியுறுத்தியுள்ளார்.

தம் பொருளைப் பிறருக்கு ஈயாத கீழோரின் அவலத்தைத் தம்பால் ஏறிட்டுக்கொண்டு, திருவிடைக்கழித் திருப்புகழில் சுவாமிகள் பாடியுள்ளார். நெறியல்லாத நெறிகளில் பொருளைத்தேடி, இன்பங்களில் தலையாயது பெண்ணின்பமே என நாடி, ஓடியோடி இளைக்கின்ற அறியாமை நீங்கி அறவாழ்வு வாழ்வதற்குத் துணையாகத் திருவருளை வேண்டுகின்றார்.

“இரக்கும் அவர்க்கு இரக்கம் மிகுத்து அளிப்பன சொப்பனத்திலும்

அற்ற எனக்கு”…………………………………………………
…………………….ப்ரபுத்துவம் உற்று…………………………….
……சளப்பம் இடும் இப்பவக் கடலைக் கடக்க இனிக்
குறித்து இரு பொன்கழல் புணையைத் தருவாயே”                 (திருப்புகழ்: 793)

என்ற தொடர்களில், உயர்வில்லாத வகையில் உலகியலிலேயே உழன்று, தாமே தனித்தலைவர் என்ற செருக்குடன் வாழ்ந்து, இதுகாறும் இப்பிறப்பில்  துன்பத்தையே  சேர்த்துள்ளோம்’ என்று கழிவிரக்கம் கொள்கின்ற மனிதர்களின் அறியாமையினை, ‘ப்ரபுத்துவம் உற்று, சளப்பம் இடும் இப்பவக் கடல்’ என்று குறிக்கின்றார். ‘துன்பம் தருவதாகிய உடம்பைப் பேணி, நாளும் அதனை வளர்ப்பதற்கே தீனியிட்டு, உடல் கொண்ட நோக்கத்தை உணர்கின்ற அறிவற்று, நாயினும் கீழாக வாழ்கின்ற வாழ்க்கை’ என மனித வாழ்க்கையின் அவலத்தைச் சுட்டுகின்றார்.

“பசிபடு நிணச்சடக் … குடில் பேணும்
உடலது பொறுத்த அறக்கடை பெறு பிறப்பினுக்கு
உணர்வுடைய சித்தமற்று … அடிநாயேன்
உழலும் அது கற்பு அல கழல் இணை எனக்கு அளித்து
உனது தமர் ஒக்க வைத்து … அருள்வாயே’     (திருப்புகழ்: 795)

பிறப்பின் பெருநோக்கத்தினை உணராத அறியாமை, பகுத்தறிவுபெற்ற மனிதப் பிறப்புக்கு அறமன்று; ஆதலால், அத்தகைய பேரறிவுக்குத் தலைப்படுவதற்குரிய சூழலாக, அடியார்களுடன் இருத்தலாகிய பெரும்பேற்றினைப் பெற்றுய்ய சுவாமிகள் வழிகாட்டுகின்றார்.

முடிவுரை

திருப்புகழை வாழ்வியல் நெறியாக உடையவர்தம், திருவடிகளைத் தாம் வணங்குவதாகச்சுவாமிகள் குறித்துள்ளார். ‘உனைப் பலநாளும் திருப்புகழாலும் உரைத்திடுவார்தம் குளிமேவி உணர்த்திய போதம் தனைப் பிரியாது, ஒண்பொலச் சரணானும் தொழுவேனோ (திருப்புகழ்: 249)’ எனப் பாடி, திருப்புகழை ஓதுகின்ற குருநாதரின் அறவுரைக்குத் தம்மை ஆற்றுப்படுத்துமாறு முருகப்பெருமானிடம் பணிகின்றார். மேற்கண்ட இத்தொடரானது, பிறப்பினைக் கடந்த சுவாமிகள் நம்மைப்போன்ற ஆருயிர்களின்பால் கொண்ட கருணையால் விளைந்ததாகும். அக்கருணையின் வெளிப்பாடே,

“புகரில் புத்தியுற்று அரசு பெற்றுறப்
பொலியும் அற்புதப் … பெருவாழ்வும்
புலன் அகற்றிடப் பல விதத்தினைப்
புகழ் பலத்தினைத் … தரவேணும்”         (திருப்புகழ்: 794)

என்றமைந்த திருவிடைக்கழித் திருப்புகழாகும். இத்திருப்பாடல், ஐம்புலச் சேட்டைகள் மாயவும், யாவர்க்கும் தலைவராகி, கற்பகப் பெருவாழ்வு வாய்க்கவும், பதிஞானம் நிலைக்கவும் ஓதவேண்டியதாகும். இத் திருத்தலத்துக்குரிய பிற திருப்பாடல்களும் நமது வாழ்வியல் நெறியானால், சொல்லுக்கும் அடங்காத நம் சூரத்தனங்கள் மாயும். வள்ளிக்குறத்தி கொண்ட அயராஅன்பு நமக்கும் வாய்க்கும். அவ்உயர்ப்பேற்றினால், திருக்குராவடியில் உறைகின்ற பெருமானின் திருத்தாள் நிழலுற்று உய்யலாம்.

(மேற்கோள் பாடல் எண்கள், WWW.KAUMARAM.ORG இணையத்தில் உள்ளபடி குறிக்கப்பட்டுள்ளன.)

ஆய்வுத் துணைநூல்களும் இணையமும்: 

1.ஸ்ரீ அருணகிரிநாதர் அருளிய திருப்புகழ் மாலை,
அடியார் திருக்கூட்ட இறைபணி மன்றம்., சென்னை.
கிரி ட்ரேடிங் ஏஜென்ஸி, சென்னை. 15-ஆம் பதிப்பு: ஏப்ரல் – 2014.

2. இணையம்: WWW.KAUMARAM.ORG

*****

கட்டுரையாளர் – இணைப்பேராசிரியர்,
தமிழ்த்துறை, கற்பகம் உயர்கல்வி கலைக்கழகம்,
கோயம்புத்தூர் – 21.

-முனைவர் இரா.வெங்கடேசன்

தமிழில் சமையல்கலை தொடர்பான பல நூல்கள் இன்று வெளிவந்துகொண்டிருக்கின்றன. சைவம், அசைவம், குழம்பு, பருப்பு வகைகள், சிற்றுண்டி, காய்கறி உணவு, அசைவத்தில் சிக்கன், மீன், ஆடு, கடல் உணவுகள் என்று தனித்தனியாக பல நூல்கள் விதவிதமான சமையல் நுணுக்கங்களை மையமிட்டு எழுதப்பட்டுள்ளன. இவ்வளவு உணவு வகைகளை சமைப்பதற்குத் தனித்தனியாக நூல்கள் வெளிவந்து கொண்டிருக்கும் இன்றைய சூழலில், இதற்கெல்லாம் அடிப்படை நூலாக இருக்கும் நூல் இந்துபாக சாஸ்திரம் எனும் நூலாகும். முதற்பதிப்பு 1891ஆம் ஆண்டு வெளிவந்து இரண்டாயிரம் பிரதிகள் விற்றுதீர்ந்தன. இரண்டாம் பதிப்பு 1900 ஆண்டில் வெளிவந்துள்ளது. இந்நூலை சேலம் தொ.க. இராமசந்திரன் எழுதியுள்ளார். தமிழில் சமையல்கலை குறித்து எழுதப்பட்ட முதல் நூலாக இதனைக் கொள்ளலாம்.

தமிழ்ச் சமூகத்தில் உணவு சமைத்தல் என்பதனை தொல்காப்பியம் தொடங்கி சங்க இலக்கியங்களில் முழுமையாகக் காணமுடிகிறது. தமிழ்ச் சிந்தனை மரபில் குறிஞ்சியில் உணவுகளைச் சுடுவதும் முல்லையில் வேகவைத்தலும் நெய்தல் மருதத்தில் பொரித்தல் சமைத்தல் எனும் வகையில் பண்பாட்டு வளர்ச்சி காணப்பெறுகிறது. தமிழ் இலக்கியங்கள் விலங்குகள் உணவுக்கும் மனிதர்களின் உணவுக்கும் வேறுபாட்டைக் காட்டுகின்றன. விலங்குகள் உண்ணும் உணவு சமைக்கப்படுவதன்று. மனிதர்களோ உணவைச் சமைக்கின்றார்கள். சமையல் கண்டுபிடிப்பே பண்பாட்டின் தோற்றத்திற்கு மிக முக்கியமான அடித்தளமாகும். (பக்தவத்சலபாரதி 2011:27 இந்தப் பண்பாட்டின் முழுமையைச் சங்க இலக்கியங்கள் முழுமையாகப் பதிவு செய்துள்ளன. சங்க இலக்கியங்களில் பதிவு பெற்றுள்ள உணவு சார்ந்த மரபுகளை அறிந்துகொள்வதன் மூலம் தமிழ்ச் சமூகத்தின் அடித்தளப் பண்பாட்டைப் புரிந்துகொள்ள முடியும்.

சங்க இலக்கியம் வழியாக குறிஞ்சி, முல்லை, மருதம், நெய்தல், பாலை ஐந்து நிலங்களில் சமைக்கப்பட்ட உணவு குறித்த பதிவுகளின் வழியாக உணவு சமைக்கப்பட்ட வரலாற்றினை அறிந்துகொள்ள இயலும். கிழங்கு, தேன், வேட்டையாடுதல், உணவு சேகரித்தல் என்பவற்றில் உணவு வரலாறு தொடங்குகிறது. இறைச்சிதான் முதலில் சமைக்கப்பட்ட உணவாக இருக்கலாம். காட்டுத்தீயில் அகப்பட்டுக் கருகிய விலங்குகள் உணவாகப் பயன்படுத்தப்பட்டதன் விளைவே சமையலும் நெருப்பின் பயன்பாட்டை உணர்ந்தமையும் எனலாம் (ஞா.ஸ்டீபன் 2017:34). இறைச்சியை நெருப்பில் நேரடியாகச் சுடுவதே தொன்மையான சமையல் முறையாக இருந்திருக்க வேண்டும். இதனைத் தொடர்ந்து சமைக்கும் முறை அறிமுகமாயிருக்க வேண்டும்.

தமிழ்ச் சமூகத்தின் உணவுச் செழுமை என்பது உணவு வரலாற்றில் முக்கியமானதாகும். பசி இயற்கையானது. ருசி என்பது மனித குலத்தின் தேடல். இந்தக் காலம்வரை உலகில் புழங்கும் அத்தனை விதமான உணவு வகைகளும் அந்தத் தேடலின் விளைவே. எண்ணி எழுதவோ பட்டியலிடவோ முழுமைப்படுத்தவோ வழியே இல்லை. ஆயிரம் பல்லாயிரம் விதமான உணவு வகைகள் பிராந்தியம் தோறும் காலந்தோறும் உதித்துக்கொண்டே இருக்கிற விஷயம். மனிதகுலத்துக்கு மட்டுமேயான கலையுணர்வு என்பது உணவில்தான் தொடங்குகிறது (பா.ராகவன் 2012:251). எனவே உணவு குறித்த தேடல்கள் தமிழ்ச் சமூக வரலாற்றில் தொடர்ந்துகொண்டே இருக்கிறது. தமிழ்ச் சமூகத்தில் உணவு வரலாறு தனித்தன்மை கொண்டதாகவே உள்ளது.⁴

உணவுப் பண்பாட்டில் தனித்தன்மை கொண்ட தமிழ்ச் சமூகத்தின் உணவுப் பழக்க வழக்கங்களைப் பதிவு செய்தல் மிக முக்கியமானதாகும். ஏனென்றால் நகர்ப்புறமயமாதல், தொடர்புச்சாதனங்களின் விளம்பரத்தன்மை, பொருளியல் வளர்ச்சி, பயண அனுபவங்கள் ஆகியவை காரணமாகக் கடந்த ஒரு நூற்றாண்டு காலத்திற்குள் தமிழர்களின் உணவுமுறை மிகப்பெரிய அளவில் மாறுதல் அடைந்திருக்கிறது. நிகழ்கால உணவுப் பழக்க வழக்கங்களில் உடல்நலம் குறித்த அக்கறையைவிடச் சுவை குறித்த பார்வையே ஆளுமை செலுத்துகிறது. எனவே இன்னும் சில மிச்ச சொச்சங்களோடு இருக்கும் பழைய உணவுப் பழக்க வழக்கங்களைத் தொகுத்துக் காணுவது நல்லது (தொ. பரமசிவன் 2014:19). ஏனென்றால் உணவுப் பழக்க வழக்கங்கள் ஒரு சமூகம் வாழும் பருவச் சூழ்நிலை, வாழ்நிலத்தின் விளைபொருள்கள், சமூகப் படிநிலைகள், உற்பத்தி முறை, பொருளாதாரச் சூழல் போன்றவற்றைப் பொறுத்து அமைவதால் உணவுப் பண்பாடு குறித்த பதிவுகளை முறைப்படுத்த வேண்டும்.

உணவுப் பண்பாடு குறித்த பதிவுகளை இரண்டு வகையாக மேற்கொள்ளலாம். ஒன்று இலக்கியங்களில் பதிவு செய்யப்பட்டிருக்கும் உணவு குறித்த நுட்பம். மற்றொன்று சமையல்கலை சார்ந்த நூல்களின் வழியாக இலக்கியத்தை ஓரளவு நாம் பகுத்தாய்ந்துள்ளோம். ஆனால் சமையல் நூல்களை பகுத்தாராயவில்லை. சமையல்கலை சார்ந்த நூல்கள் பல நுட்பங்களைத் தன்னகத்தே கொண்டுள்ளன என்பது முக்கியமான தகவலாகும்.

1891ஆம் ஆண்டு வெளிவந்த இந்துபாக சாஸ்திரம் எனும் தமிழ் சமையல் நூல் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் இருந்த உணவு பழக்க வழக்கங்களை மையப்படுத்தி எழுதப்பட்ட நூலாகும். இந்த நூலை எழுத வேண்டியதன் தேவை குறித்து ஆசிரியர் குறிப்பிடும்போது நமது பெண்கள் பெரியவளாகும்போது தங்களுடைய கணவர்களுக்கும் குழந்தைகளுக்கும் உரிய கடமைகளை நிறைவேற்றுவதற்கு யாதொரு முயற்சியுஞ் செய்யப்படவில்லை என்பதேயாம். அவர்களுக்குப் பாடசாலைகளில் வாசிப்பு, எழுத்து, கணிதம், சரித்திரம், பூகோளம், சுகாதார விளக்கம், தையல் வேலை முதலிய பாடங்களைக் கற்றுக்கொள்கிறார்கள். ஆனாலும் பெண் பிள்ளைகளுக்கு மேற்கூறிய விஷயங்களைக் காட்டிலும் அதிக அவசியமும் முக்கியமான சமைதொழில் நாடோடி வைத்தியம் ஆகிய இரு விஷயங்களில் தேற்சியுண்டாக்க இதுவரையில் யாதொரு முயற்சியுஞ் செய்யப்படவில்லை. சமைதொழிலில் அதிக தேற்சியடைந்திருந்தவர்களுடன் அவ்விஷயமாய்ச் சம்பாஷிக்கறம் சந்தற்பம் நேர்ந்தது. இவ்விதமான அநுகூலங்கள் ஏற்றபடியால்தான் எனக்கு இக்கிரந்தத்தை எழுத துணிவுண்டாயிற்று (தொ.க.இராமசந்திர ராயர் 1900:IX) என்று குறிப்பிட்டுள்ளார்.

இந்நூலை எப்படிச் சமைப்பது, எந்த உணவு உடலுக்கு நல்லது, யார் எந்த உணவை எடுத்துக்கொள்வது, உணவுகளின் குணங்கள், சமைக்கும் முன் செய்வன. அடுப்புகள், தண்ணீர் பற்றிய கண்ணோட்டம், அளவு, எந்தப் பாத்திரங்களைப் பயன்படுத்துவது போன்ற அரிய குறிப்புகளைத் தருகின்றார். இன்றைக்கு வெளிவருகின்ற சமையல்கலை நூல்களெல்லாம் இந்நூல் போன்று நுட்பமான அடிப்படையான தகவல்களைத் தரவில்லை என்பதைக் கவனிக்க வேண்டும்.

சமையல் குறிப்புகளைத் தருவதற்கு முன்பாகப் பல குறிப்புகளைத் தருகின்றார். அத்தனையும் பயனுள்ளவை. குழந்தை வளர்ப்பு பெண்களோடு தொடர்புடையதால் உணவை எப்படிச் சமைப்பது உணவின் தன்மை குறித்து விளக்கமாகப் பேசியிருக்கிறார். உணவோடு சேர்க்கும் பொருள்கள் நல்லவையாக இருத்தல் வேண்டும்⁷ என்று குறிப்பிடுகின்றார். சமைப்பதற்குத் தேவையான உணவுப் பொருட்களை நாமே பயிரிட்டு பயன்படுத்த வேண்டும் என்கிறார். உணவு சக்கை, சத்து, சுவை, தோஷம், குணம் ஆகியவற்றை உள்ளடக்கியது. பசி எடுத்தபின்பே உணவு உட்கொள்ளவேண்டும். ஒவ்வொரு சுவைக்கும் தனித்தனிப் பண்புகள் உண்டு. கசப்பு தரும் காய்களாக பாகற்காய், சுண்டைக்காயைக் குறிப்பிடுகிறார். இந்தச் சுவை உடலுக்கு நன்மை செய்யும் எனக் குறிப்பிடுகிறார்.⁸ இப்படியாக ஒவ்வொரு சுவைக்குமான நன்மை, தீமைகளைப் பதிவு செய்கிறார்.

வாதம் – சோளம், சாமை, மொச்சை, பலாக்காய், மாங்காய், கடலை, வள்ளிக்கிழங்கு, பித்தம் – கஞ்சா, அபினி, புகையிலை, கொத்தவரங்காய், சீதாப்பழம், பீர்க்கங்காய், சிறுபயறு, எள்ளு, வேர்க்கடலை.  கபம் – வெள்ளரிக்காய், கொளிஞ்சிக்காய், கம்பு, வெண்டைக்காய், சாம்பாற் பூசணிக்காய் போன்றவற்றால் இவைகள் உண்டாகும். இவற்றையெல்லாம் மிகச் சரியாகப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்கிறார். உணவை உட்கொண்டால் காமம், குரோதம், பலவீனம், ரோகம், சஞ்சலம், பேராசை, கபடம் முதலியவற்றை உண்டாக்கக்கூடிய உணவை உண்ணாமல் பலம், ஆரோக்கியம், மனோதைரியம், தயை, சாந்தம், சத்தியம், பக்தி முதலிய நற்குணங்கள் எந்த உணவு தருகிறதோ அந்த உணவை எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்கிறார்.

உடலுக்கு நலம் தரும் உணவுகள் எனக் குறிப்பிடும்பகுதி முக்கியமானதாகும். அரிசி வகைகளைக் குறிப்பிடும்போது கருங்குறவை, ஈர்க்குச்சம்பா, புழுகுச்சம்பா, கைவரைச்சம்பா, செஞ்சம்பா, கல்லுண்டைச்சம்பா, குண்டுச்சம்பா, மல்லிமைகச்சம்பா, இலுப்பைப்பூச்சம்பா, மணிச்சம்பா, வளைதடிச்சம்பா, கொரைச்சம்பா, குறுஞ்சம்பா, சீரகச்சம்பா, மிளகுச்சம்பா, காளான்சம்பா, மைச்சம்பா, கொடைச்சம்பா, காடைச்சம்பா, குன்றிமணிச்சம்பா, அன்னமழகி என்று பலவகை அரிசிகளைக் குறிப்பிடுகின்றார். இவர் குறிப்பிடும் இந்த அரிசி வகைகள் இன்று காணாமல் போயின. இந்த அரிசி வகைகள் நமது பண்பாட்டின் அடையாளமாய் இருந்தவை என்பதை உணர வேண்டும். நன்றாகச் சிந்திப்பதற்கும் மிடுக்காக இருப்பதற்கான குணங்களைக் கொண்ட உணவு வகைகளைக் கொடுக்கின்றார். இந்தக் குறிப்புகளெல்லாம் மிக முக்கியத்துவம் கொண்டவை. எந்த அரிசியை உண்டால் என்ன நன்மை கிடைக்கும் என்று குறிப்பிடும் குறிப்புகள் முக்கியமானவை. காடைச்சம்பா – இதனால் பிரமேகசுரமும் சில அற்பநோய்களும் நீங்கும். சுக்கிலதாது விருத்தியும் பலமும் உண்டாகும். தினை, கோதுமை, உழுந்து, பச்சைப்பயறு, பொரி, அவல், எள்ளு, சுக்கு, இஞ்சி, மிளகு, சீரகம், வெந்தயம், வெள்ளம், கற்கண்டு, தேன், ஜாதிக்காய், ஏலரிசி, எண்ணெய் போன்ற 267 பொருள்களின் மருத்துவக் குணங்களையும் அவற்றை உண்டால் கிடைக்கும் பயன்களையும் விரிவாகவே பேசியுள்ளார். இந்தக் குறிப்புகள் முக்கியமானவை.

சமைப்பதற்கு முன் செய்யக்கூடியவற்றை விரிவாகப் பேசுகிறார். அவற்றிற்கான பல விளக்கப் படங்களைக் கொடுக்கின்றார். பயன்படுத்தும் பொருட்கள், அளவைகள், தயார் செய்யும் முறை போன்றவற்றைக் குறிப்பிடுகிறார். இந்நூலில் சாப்பாடு, களி, அடை, ரொட்டி, குஷ்கா, ரொட்டிகள், பொங்கல், பருப்புகள், பச்சடிகள், குழம்புகள், கூட்டுகள், ரசம், கறிகள், பொடிகள், பாயாசங்கள், ஊறுகாய், வற்றல், வடங்கள், அப்பளங்கள், தோசை, வடை, போளி, இனிப்பு வகைகள், காபி, டீ போன்றவற்றைச் செய்யும் முறை குறித்து விரிவாகப் பதிவு செய்துள்ளார். சமைக்கப்பட்ட உணவுகளை எவ்வாறு இலையில் பரிமாற வேண்டும் என்பதை விளக்கப்படத்தோடு கொடுக்கின்றார். சாதாரண நாட்கள், விழா நாட்கள், பித்ருதோச நாளில் எவ்வாறு எப்படி எந்த முறையில் இலையில் பரிமாற வேண்டும் எனக் குறிப்பிட்டு அதற்கான காரணத்தையும் பதிவு செய்துள்ளார்.

396 பக்கங்கள் கொண்ட இந்நூல் சமையல் செய்யும் முறைகுறித்து விரிவான பதிவைக் கொண்டுள்ளது. இந்நூல் குறிப்பிடும் உணவு முறைகள் பெரும்பாலும் உணர் சமூகத்தினர் உண்ணும் உணவுக்கான தயாரிப்பு அட்டவணையாக உள்ளது. என்றாலும் இந்நூல் தரும் பல தகவல்கள் மிகவும் பயனுள்ளவை. சமையல் பெண்களோடு தொடர்புடையதாக இருந்தாலும் தமிழில் முதலில் சமையல் நூலை எழுதியவர் என்கிற பெருமையை இந்நூல் ஆசிரியர் பெறுகிறார். சமைக்கும் முறை குறித்து பேசியது மட்டுமல்ல அவ்வுணவால் என்ன நன்மை உண்டாகும் என்று சொன்ன விதத்தில் இந்நூல் முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. இறுதியாக விலைப்பட்டியல் ஒன்றைத் தருகிறார். 1900 காலகட்டத்தில் உணவுப் பொருட்கள் எந்த விலை விற்றது என்ற அந்தக் குறிப்புகள் முக்கியமானதாகும். அரிய குறிப்புகளைக் கொண்ட இந்நூல் மறுபதிப்பு வருமானால் ஆரோக்கியமாக நாம் வாழலாம். 

சான்றெண் விளக்கம்

1. பக்தவத்சலபாரதி (தொகுப்பாசிரியர்), 2011, தமிழர் உணவு, காலச்சுவடு பப்ளிகேசன்ஸ் நாகர்கோவில்
2. ஞா.ஸ்டீபன், 2017 தொல்காப்பியமும் இனவரைவியல் கவிதையியலும், நியூ செஞ்சுரி புக் ஹவுஸ், சென்னை
3. பா.ராகவன், 2017, உணவின் வரலாறு, மதிநிலையம், சென்னை.
4. சமைத்தல்/உண்ணுதல், சைவம்/அசைவம், சாதாரண உணவு/விருந்து உணவு, விருப்பம்/விலக்கு, புனிதமானது/புனிதமற்றது என்பன போன்ற பண்புகளாக இருப்பதைக் காண்கிறோம். ஒவ்வொரு சமூகத்தின் உணவு முறையானது பொதுத்தன்மைகளைக் கொண்டிருந்தாலும் அதனதன் தனித்துவத்தைக் காலங்காலமாக நிலைநிறுத்தவும் வந்துள்ளது. தமிழ்ச்சமூகம் போன்ற நீண்ட நெடிய பழமைச் சமூகங்களில் உணவு வரலாறும் உணவுப் பண்பாடும் தனித்துவமான மரபுடையது (பக்தவத்சலபாரதி, 2012:17)
5. தொ.பரமசிவன் 2014, பண்பாட்டு அசைவுகள், காலச்சுவடு, பப்ளிகேசன்ஸ், நாகர்கோவில்
6. தொ.இ. இராமச்சந்திரகவிராயர் (இ.ப.) 1900, இந்து பாக சாஸ்திரம், வைஜயந்தி பிரஸ் புரொபரைமா, சென்னை.
7. இப்போஷணைக் காதாரமான ஆகாரத்தின் பொருட்டு உதவுகின்ற வஸ்துக்கள் அவற்றின் பாகபேதங்கள், சுவை முதலியவைகள் கெடுதியாயிருந்தால், அப்போஷணையைப் பெறும் இச்சரீரத்துவங்கள் நிலைபிரித்து மிதமிஞ்சிக் கெட்டு சரீரத்திற்கும் பலவாறு துன்பங்களை விளைவிக்கின்றன. (தொ.சி.இராமச்சந்திரராயர் 1900:4)
8. இந்தச் சுவையானது சீக்கிரத்திற் சீரணிக்கச் செய்யுஞ் சக்தியுடையது. அரோசிகஹரம், மிதமாய் புசித்தால் சுரம், மூர்ச்சை, கிருமி, குஷ்டம் இவைகளைப் பரிகரிக்கும் உடம்பெரிச்சலைக் குறைக்கும் பகலைச் சுத்தப்படுத்தும். (தொ.இ. இராமச்சந்திரராயர் 1900:18)

*****

கட்டுரையாளர் – இணைப்பேராசிரியர்,
இந்திய மொழிகள் மற்றும் ஒப்பிலக்கியப் பள்ளி,
தமிழ்ப் பல்கலைக்கழகம், தஞ்சாவூர்

-முனைவர் இரா.வெங்கடேசன்

எந்த மொழிகளிலும் அகராதிகளின் பணி முக்கியமானதாகும். சமூகத்தையும் இலக்கியத்தையும் புரிந்துகொள்வதற்கும் நுட்பமான மையங்களைக் கணிப்பதற்கும் அகராதிகள் தேவைப்படுகின்றன. அகராதிகள் மொழியின் வளத்தைச் சொல்லும் கருவியாக உள்ளன. அகராதிகள் இல்லையென்றால் மொழியின் வளர்ச்சியை கவனத்திற் கொள்ளமுடியாது. தமிழ்மொழியின் செழுமையை எடுத்துரைப்பதற்குத் தமிழில் தோன்றிய அகராதிகள் முக்கியக் காரணிகளாக உள்ளன. தமிழில் தொல்காப்பியத்தில் சுட்டிக்காட்டப்பட்ட அகராதிக்கான முன்னெடுப்புகள் இன்று பரந்து விரிந்து வளர்ந்துள்ளன. தமிழில் ஏராளனமான அகராதிகள் இருப்பதைப் பெருமையாகக் கொண்டாலும் சில அகராதிகள் கவனம் பெறாமல் போனது துரதிர்ஷ்டமானதாகும். 1911ஆம் ஆண்டு ஏ.சி.கிலேற்றன் ஐயர் அவர்கள் உருவாக்கிய வேத அகராதி பைபிளுக்கென உருவாக்கப்பட்ட அகராதியாகும். பைபிளில் இடம்பெற்றுள்ள சொற்களையும் சொற்களுக்கான பொருளையும் விளக்கியுரைக்கும் இவ்வகராதி குறிப்பிட்ட காலம்வரை மிக முக்கியமான அகராதியாகவே இருந்துள்ளது. காலம் செல்லச்செல்ல இவ்வகராதி கவனம் பெறாமல் போனது எதனால் என்ற காரணம் தெரியாமல் உள்ளது. இவ்வகராதி குறித்த பதிவுகளைப் பற்றிச் சொல்வதாக இக்கட்டுரை அமைகிறது.

ஏ.சி.கிலேற்றன் ஐயர் அவர்களால் உருவாக்கப்பட்ட வேத அகராதியின் (A TAMIL BIBLE DICTIONARY) தேவை ஏற்பட்ட சூழலைப் புரிந்துகொள்வது அவசியமாகும்.

கிறிஸ்தவ போதனையின் ஆதார நூலாக இருக்கக்கூடியது ‘வேதம்’ அல்லது ‘வேதாகமம்’ (BIBLE) ஆகும். இந்தப் பைபிள் தமிழில் வந்த வரலாறு முக்கியமானதாகும். கி.பி. முதற் சில நூற்றாண்டுகளில் ரோம தேசத்தில் பலர் கிரேக்க மொழியைப் பேசியதால் அவர்களுக்காகப் பைபிள் மொழிபெயர்க்கப்பட்டது. இதன்பின்னர் சீரியாக், கொப்திக், கோதிக், ஆர்மீனியன் மொழிகளில்¹ மொழிபெயர்க்கப்பட்டது.

இதே காலக்கட்டத்தில் கிரேக்கத்தில் ரோமரின் சொந்த மொழியான இலத்தீனில் மொழியாக்கம் பெற்றது. கி.பி. நான்காம் நூற்றாண்டில் அனைவரும் ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடிய பைபிள் திருப்புதலை ஜெரோம் என்பவர் செய்தார். பி.பி.386இல் புதிய ஏற்பாடு முழுவதையும் இலத்தீன் மொழியில் மொழிபெயர்த்தார். கி.பி. 404இல் ஜெரோம் வேதம் முழுவதையும் மொழிபெயர்த்து முடித்தார். இலத்தீனில் அமைந்த இம்மொழிபெயர்ப்பை அனைவரும் ஏற்றுக்கொண்டனர். அதனால் இதற்கு ‘வல்கத்தா’ (vulgage) பொது ஜனத்துக்குரிய எனப் பொருள் கொள்ளக்கூடியதாக இந்நூலை ஏற்றுக்கொண்டனர். இந்நூலை மூலப்பிரதியாகவே கொண்டு பல மொழிகளில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டது. இந்நூலைத் தவிர வேறு நூல்களைப் பயன்படுத்த தடைகள் விதிக்கப்பட்டன.² இலத்தீன் மொழியில் இருந்த வல்கத்தா தவிர வேறு மொழிகளில் மொழிபெயர்க்கத் தடையிருந்தது. புரோட்டஸ்தாந்து சபையின் முயற்சியால் 1521வரை மார்ட்டின் லுத்தர் இரகசிய காவலில் இருந்தபொழுது ஜெர்மன் மொழியில் புதிய ஏற்பாட்டை மொழிபெயர்த்தார். இவரின் முயற்சியில் ஜெர்மனியில் புரோட்டஸ்தாந்து மதம் வேரூன்றியது. இதன்பின்னர் இங்கிலாந்தில் 1525இல் தின்டேல் (Tyndale) 1538இல் கவர்டேல் (Coverdale) மொழிபெயர்ப்புகள் வெளிவந்தன. இருவருடைய பெயர்ப்பையும் அடிப்படையாகக் கொண்ட அத்தியட்சர்மாருடைய மதம் (Bishops Bilble) என்னும் பெயருடன் 1538இல் வெளிவந்தது. இதே காலகட்டத்தில் ரோமன் சபையினர் ஆங்கிலமொழியில் 1582இல் பிரெஞ்சு தேசத்தில் ரேமஸ் நகரில் புதிய ஏற்பாட்டை வெளியிட்டனர். இந்நூல் 1857இல் புதுச்சேரியில் தமிழில் பிரசுரமானது. மற்றொரு மொழிபெயர்ப்பு 1890இல் திருச்சியில் வெளிவந்தது.

1611இல் இங்கிலாந்து மன்னர் முதலாம் ஜேம்ஸ் கட்டளைப்படி மொழிபெயர்க்கப்பட்ட அதிகாரம் பெற்ற மொழிபெயர்ப்பு (Authorized version) முக்கியமானதாகும். இந்நூல் ஜேம்ஸ் அரசனின் திருப்புதல் என அழைக்கப்பட்டது. ஆங்கிலேயர் செல்வாக்கு மிகுந்த நாடுகளில் இந்நூலே முதன்மை பெற்றிருந்தது.

இந்திய மொழிகளில் முதன்முதலில் தமிழில்தான் பைபிள் மொழிபெயர்க்கப்பட்டது. புதிய ஏற்பாட்டின் தமிழ் மொழிபெயர்ப்பு இலங்கையில்தான் முதன்முதலில் தொடங்கப்பட்டது. இலங்கையில் அச்சகம் இல்லாததாதல் பல்தேயுஸ் மொழிபெயர்த்த மத்தேயு சுவிசேஷம் அச்சில் வரவில்லை. பலரால் திருத்தம்பெற்று 1741இல் கொழும்பில் வெளிவந்தது. இலங்கையில் தமிழ் மொழிபெயர்ப்புப் பணிகள் நடந்துகொண்டிருக்கும் வேளையில் தமிழ்நாட்டில் சீகன்பால்கு அப்பணியைச் செய்யத்தொடங்கினார். புதிய ஏற்பாட்டில் 1714இல் முதல் பாகமும் 1715இல் இரண்டாம் பாகமும் வெளியிட்டார். பழைய ஏற்பாட்டை முடிக்கவில்லை. பின் அதனை பெஞ்சமின் பி.சூல்ட்ஸ் மொழிபெயர்த்து 1778இல் வெளியிட்டார். இவரே சீகன்பால்கு செய்த புதிய ஏற்பாட்டைத் திருத்தி 1776இலும் பழைய ஏற்பாட்டைத் திருத்தி 1777இலும் வெளியிட்டார்.

இவர்களுக்குப் பின் டாக்டர் ஜான் 1809இலும் கல்கத்தா பைபிள் கழகம் 1811 இல் புதிய ஏற்பாட்டினையும் இரேனியஸ் ஐயர் எச். பவர், பெர்சீவல், ஹன்டின், ஹென்றி பவர், லார்சன் C.H.மோனஹன் போன்றோர் மொழிபெயர்த்து வெளியிட்டுள்ளனர். பைபிளைத் தமிழில் மொழிபெயர்த்த பலரும் தமிழ் மற்றும் இருமொழி, மும்மொழி அகராதிகளை உருவாக்கியவர்கள் என்பதைக் கவனத்தில் கொள்ளவேண்டும்.

தமிழில் புதிய ஏற்பாட்டின் முதல் மொழிபெயர்ப்பு 1714இலும் கடைசி மொழிபெயர்ப்பு 1943இல் மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளது. ஆங்கிலத்தைவிட தமிழிலேயே அதிகமாக மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளது. இந்தியாவிற்குள் வந்த கிறிஸ்தவ மதத்தின் மூலநூலாக விளங்கக்கூடிய பைபிளைத் தமிழில் அதிகமான அளவில் மொழிபெயர்க்க வேண்டிய தேவை என்னவென்றால் தமிழில் மொழிபெயர்க்கும்போது பல சிக்கல்கள் இருந்திருக்கின்றன. பைபிளை மொழிபெயர்க்கும்போது கட்டுப்பாடுகள்³ விதிக்கப்பட்டன.

பைபிளைத் தமிழில் மொழிபெயர்த்தபொழுது கிரேக்கம், இலத்தினில் உள்ளவாறு அணுக்கமாக இருக்க வேண்டும் என்ற நோக்கத்தைக் கைக்கொண்டு மொழிபெயர்த்தனர். தமிழில் மொழிபெயர்க்கும்போது மூன்று விசயங்களைக் கவனத்தில் கொண்டுள்ளனர். 1. சொல்லும் முறையில் அழகு, 2. இலக்கிண விதிகள், 3. தெளிவு. மற்றொன்று பைபிளை மொழிபெயர்ப்பவர்களுக்கு இரண்டு மொழிகளில் தெளிவு இருத்தல் வேண்டும். பைபிளை முழுமையாக அறிந்தவராக மூலமொழிகளிலும் மொழிபெயர்க்கப்படும் தமிழிலும் உரிய தெளிவைப் பெற்றவர்கள்தாம் பைபிளைத் தமிழில் மெழிபெயர்த்துள்ளனர். ஆனால் தமிழில் மொழிபெயர்க்கும்போது பல்வேறு சிக்கல்களை மொழிபெயர்ப்பாளர்கள் பெற்றுள்ளனர்.

“கிரேக்கம், இலத்தின், ஆங்கிலம் போன்ற மொழிகளில் பைபிள் மொழிபெயர்க்கப்பட்ட பின்னரே தமிழில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டது. தமிழில் மொழிபெயர்ப்பதற்குப் பல மொழிகளில் இருக்கக்கூடிய பைபிள் பெயர்ப்புகள் ஒன்றாக உள்ளனவா அல்லது வேறுபட்டிருக்கின்றன என்பதனைக் கண்டறிந்து மொழிபெயர்க்க வேண்டிய தேவை இருந்தது. சில பிரதிகளில் ‘கேட்கிறதற்கு காதுள்ளவன் கேட்கக்கடவன்’ என்றும் சிலவற்றில் ‘காதுள்ளவன் கேட்கக்கடவன்’ என்றும் ஸ்திரீயின் சரித்திரத்தில் ‘நாங்கள் தொடவில்லை’ என்று எல்லாரும் சொல்லவே’ என்னும் வார்த்தைகள் சில பிரதிகளில் இல்லை. ‘சில பிரதிகளில் ஆசாரியரும் சேனைத்தலைவர்களும் வந்தார்கள் என்றும், சிலவற்றில் பிரதான ஆசாரியர் என்று மட்டுமே இருக்கின்றது’” ⁴ (சபாபதி குலேந்திரன் 1967:23)

இப்படியான வித்தியாசங்கள் தமிழுக்கு முன்னரே பலமொழிகளில் மொழிபெயர்க்கப்பட்ட பைபிள்களில் காணப்படுகின்றன. எது ஆதியில் எழுதப்பட்டதென கவனமாகவும் நுட்பமாகவும் ஆராய்வது அவசியம். மற்றொன்று தமிழில் பேச்சுமொழி, எழுத்து மொழி என்ற வேறுபாடு உண்டு. சீகன்பால்கு மக்களின் பேச்சு வழக்கையும் இலக்கிய வழக்கையும் கலந்து பைபிளைத் தமிழில் மொழிபெயர்த்தார். சீகன்பால்கு மக்களின் பேச்சுவழக்கை அதிகமாகக் கையாண்டார். அதனை வீரமாமுனிவர் கேலியும் கிண்டலும் செய்தார்.⁵ சீகன்பால்குவிற்கு பின்னால் பைபிளைத் தமிழில் மொழிபெயர்த்தவர்கள் கூடுதலாக கவனம் செலுத்தி மொழிபெயர்த்தனர்.

தமிழில் பைபிளை மொழிபெயர்த்தபின் அதனை மக்களிடையே கொண்டு செல்லவேண்டிய தேவை ஏற்பட்டது. சமயம், வழிபாடு, மொழி, பண்பாடு, அரசியல், உணவு, பழக்க வழக்கங்கள் என அனைத்திலும் அன்னியமாகிநின்ற தமிழர்களிடம் பைபிளை ஏற்றுக்கொள்ள வைப்பது சவாலாக இருந்தது. தமிழகத்தில் தொடக்ககாலத்தில் கிறிஸ்துவ மதத்தை ஏற்றுக்கொள்ள தயக்கம் காட்டினர். அதற்கான காரணத்தைச் சீகன்பால்கு,

“ஐரோப்பியர் வாரந்தோறும் அவர்களது சீயோன் என்னும் திருச்சபையில் டேனிசு (Danish) மொழியிலும் செர்மன் மொழியிலும் நடைபெறும் வழிபாடுகளில் பங்கேற்றார்கள். ஆனால் அத்திருச்சபையிலிருந்து வெளியே வந்தவுடனே மது அருந்தினார்கள். பெருந்தீனிக்காரர்களாய் இருந்தார்கள். விபசாரமும் விவாகரத்தும் செய்தார்கள். ஆண்களும் பெண்களும் சேர்ந்து நடனமாடினார்கள்; அவர்கள் சூதாடினார்கள்; பிறரை சபித்தார்கள்; சத்தியம் பண்ணினார்கள்; இறைவனை தினந்தோறும் நினைப்பதற்கு அடையாளமாக அவர்கள் எந்தவிதமான வெளிப்படையான காரியங்களையும் செய்யவில்லை. அவர்கள் இறைவனைப் பற்றிய அறிவில்லாத புத்தியீனராய் வாழ்ந்தார்கள்; தமிழரைக் கருப்பு நாய்கள் என்று திட்டினார்கள். இந்த தீச்செயல்களை அவர்கள் தங்களுடைய ஆலய வழிபாட்டிற்குப் பின் செய்ததால் அவர்களுடைய ஆயர்கள் இந்த இழிவான காரியங்களைச் செய்யத் தூண்டினார்கள் என்று பல தமிழ் மக்கள் நினைத்தார்கள். இந்த ஐரோப்பியரே வீடுபேறு அடைவார்கள் என்று கிறித்தவர்கள் நம்பினால், நன்னடத்தையுள்ள தமிழர் நிச்சயமாக ஈடேற்றம் பெறுவது உறுதியான காரியம் என்று தமிழ் மக்கள் எண்ணினார்கள். மேலும் இப்படிப்பட்ட இழிவான ஐரோப்பியருடன் மோட்சத்தில் இருப்பதைவிட தங்கள் சொந்த முன்னோர்களுடனும் வீட்டாருடனும், இனத்தாருடனும் நரகத்தில் இருப்பது சிறப்பென்று தமிழர்கள் நினைத்தார்கள்.” ⁶ (பெ.டேனியல் ஜெயராஜ் 2017:82)

என்று கூறியுள்ளார். தமிழ்ச் சமூகத்தைப் பற்றிய புரிதலைச் சீகன்பால்கு கொண்டிருந்ததால்தான் 1714இல் மக்கள் பேசிய பேச்சு மொழியை அடிப்படையாக வைத்து பைபிளை மொழிபெயர்க்கின்றார்.

1708ஆம் ஆண்டு சனவரியில் சீகன்பால்கு தமிழர்களிடம் கிறிஸ்தவ மதத்தின் சிறப்பினை விளக்க முயல்கிறார். அப்போது தமிழர்கள் மறுமொழி கூறிய விதம் மிகுந்த வேதனையைக் கொடுத்தது.⁷ சீகன்பால்குவிற்கு தமிழர் பலர் கடிதங்கள் வாயிலாக கிறித்துவ மதத்தைப் பற்றியும் ஐரோப்பியர்கள் குறித்தும் எழுதினர்.

சீகன்பால்கான “நீங்கள் எங்கள் சாதியைச் சேர்ந்தவராய் இல்லாமலிருப்பது வருத்தமான காரியம். நீங்கள் எங்கள் சாதிக்காரராய் இருந்தீர்களானால் எங்கள் நாட்டு மன்னர்களும் பெரியோர்களும் உங்களை மதித்திருப்பார்கள். கணக்கற்ற சீடர்கள் உங்களைப் பின்பற்றியிருப்பார்கள். ஆனால் நீங்கள் ஐரோப்பிய சாதியைச் சேர்ந்தவர்கள். எங்களுடைய நாட்டின் எல்லாப் பகுதிகளிலும் வெறுக்கப்பட்டிருக்கும் கிறித்தவத்தை எங்களுக்கு அறிமுகம் செய்வதையே உங்களுடைய மேலான நோக்கமாகக் கொண்டிருக்கின்றீர்கள். ஆனால் எங்கள் மத்தியில் வாழும் (ஐரோப்பியர்) கிறித்தவர்கள் நன்மைகளைச் செய்யாமல் அதிகமான தீமையையே செய்கின்றனர். எனவே நீங்கள் கூறும் ஞானமும், புத்தியும் எங்கள் நாட்டிற்குப் பயன்படாது.” (Hallt Reports. 1716, 1897) என்று கூறியுள்ளனர். மேலும் ஐரோப்பியர்கள் நீதியையும் கற்பையும் அறச்செய்கையையும் அறியாதவர்கள். அவர்கள் உதவிகள் செய்யமாட்டார்கள். உடலைத் தூய்மையாக வைக்காதவர்கள். கோபம், தன்னலம், ஆணவம், உலோபித்தனம், காமம், பகை, பெருந்தீனி, சோம்பல் போன்ற தீய செயல்களின் மொத்த உருவமாக இருக்கின்றனர் என்று தெரிவித்துள்ளனர்.

சீகன்பால்குவிற்குப் பிறகு தமிழகம் வந்த ஐரோப்பியப் பாதிரிமார்களைத் தமிழர்கள் முழுமையாக ஏற்றுக்கொள்ளாத நிலைதான் இருந்தது. இதே காலகட்டத்தில்தான் (1711) பைபிள் தமிழில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டது. பைபிள் தமிழில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டாலும் அதனை முழுமையாக மக்கள் வாசிப்பதற்கான நூலாக மாற்ற வேண்டிய தேவை இருந்தது. சரியாக 200 ஆண்டுகள் கழித்து பைபிளுக்கென்று தனியாக வேத அகராதியை (A TAMIL BIBLE DICTIONARY) ஏ.சி.கிலேற்றன் ஐயர் உருவாக்கியுள்ளார்.

பைபிளைப் புரிந்துகொள்வதற்கான ஆதார நூலாக வேத அகராதியைக் கொள்ளலாம். 1911ஆம் ஆண்டு உருவாக்கப்பட்ட இவ்வகராதி உருவாக்கத்திற்கு A.பெல்பெர்க், H.E. பிலிப்ஸ், ட்ரைகார்ட், H.சொமேரஸ் போன்ற வேதசாஸ்திரிகளின் உதவியோடு ஏ.சி.கிலேற்றன் ஐயர் உருவாக்கியுள்ளார். இவ்வேத அகராதியை உருவாக்குவதற்கு இதற்கு முன்னால் இருந்த வேத அகராதி (H.பவர்), வேத வியாக்கியானங்கள் முதலிய நூல்களை ஆதாரமாகக் கொண்டுள்ளனர். இந்த நூலின் முன்னுரையில் வேத அகராதியை உருவாக்குவதற்கான காரணத்தைக் குறிப்பிடும்போது,

“தமிழில் முழு வேதாகம சொல்லகராதி இல்லாததினால் கதைப் போலும் உதவுமாறு அநேக பதங்கள் இதில் சொல்லப்பட்டிருக்கின்றது. இந்த வேத அகராதியை வாசிப்போர் இதில் சொல்லியிருக்கும் ஒவ்வொரு நிபந்தத்தின் பொருளை முழுதும் அறிய வேண்டும் என்று விரும்பினால் அந்தந்த நிபந்தத்தில் குறித்த வாக்கியங்களை எல்லாம் வேதத்தில் பார்ப்பது அவசியம். பல பதங்களைப் பற்றிய விசேஷம் அவ்வளவு இல்லாமையால் அவைகளைப் பற்றி அறியக்கூடியதெல்லாம் அடங்கியிருக்கும் ஒரே வாக்கியம் எழுதப்பட்டிருக்கிறது.” (ஏ.சி. கிலேற்றன், 1911:v)

என்று குறிப்பிடுகின்றார். 1911இல் இந்த அகராதி உருவாக்கப்பட்டிருக்கின்றது. இந்த அகராதி உருவாவதற்கு முன்னால் தமிழில் மொழிபெயர்க்கப்பட்ட பைபிள் அனைத்திற்கும் ஒரே அகராதியாக இதனை உருவாக்கியுள்ளார். அதாவது தமிழ் பைபிளில் ஒரே ஆளின் பெயர் இடத்தின் பெயர் வெவ்வேறு வசனங்களில் வித்தியாசமான முறையில் எழுதியுள்ளனர். அதனையெல்லாம் இவ்வகராதியில் கிலேற்றன் ஐயர் முறைப்படுத்துகிறார். அதாவது யெகு – ஏழு, எத்சேர்-ஏசெர், ஏசேர், ஏத்சேர், -எசேர், ஏனாக்கீம்-ஆனாக்கீம்-வாசியா-உசியா என முறையாக மாற்றுகிறார். நிபந்தங்களில் எழுதியிருக்கும் பெரிய எண்கள் அதிகாரங்களையும் அவ்வெண்களுக்கு முன் மேலிருக்கும் சிறு எண்கள் வசனங்களையும் காட்டுகின்றன. (ப.5)

இன்றைக்கு அகராதி உருவாக்கப்பணிகள் தலைச்சொல்பகுதி, அகராதிச்சொல், கட்டிலா வடிவங்கள், கட்டுடை வடிவங்கள், திரிபுகள், ஆக்கச்சொல், தலைச்சொல் இணைப்பு, எழுத்துப்பெயர்ப்பு, இலக்கணக்குறிப்பு, துணைப்பதிவு, ஒப்புருச்சொல் பதிவு, தொடர்பதிவு, பொருள்விளக்கப்பதிவு, பொருள் விளக்கம், இணைச்சொல், மொழிபெயர்ப்பு, இணைச்சொல், எடுத்துக்காட்டு, குறிப்பான்கள், கலைக்களஞ்சிய விளக்கக் குறிப்புகள், குறுக்கு நோக்கீடு, எதிர்மறை, நிறுத்தக்குறிகள், விளக்கப் படங்கள், சொல்மூலம் போன்ற பல்வேறு கோணங்கள் கவனம் பெறுகின்றன. 1911ஆம் ஆண்டு வெளிவந்துள்ள வேத அகராதி மேற்சொன்ன பலவற்றைப் பயன்படுத்தியுள்ளது கவனத்திற்குரியதாகும்.

தலைச்சொல் இணைப்பு

அகராதிகளில் ஒருசொல் மட்டுமே தலைச்சொல்லாகத் தரப்பட்டு அதற்குப் பொருள் விளக்கம் தரப்படும். எனினும் அகராதிகளில் ஒன்றிற்கு மேற்பட்ட சொற்கள் அல்லது இணைப்புச்சொற்கள மூலம் தலைச்சொற்களாகத் தரப்படுவதுண்டு. இதனை தலைச்சொல் இணைப்பு என்பர். இதனை இவ்வகராதியில் பல இடங்களில் காணமுடிகிறது.

அசபியா
அஙபியா
அஷபியா
அஷாபியா (Hashabiah) (p.6)
அசரியேல்
அசரெயேல் (Azared) (ப.7)

தலைச்சொல் தருவதன் மூலம் பக்க எண்ணிக்கை, பன்மொழிக்கான மாற்று வடிவங்கள் தவிர்க்கப்படுகின்றன. 

எழுத்துப்பெயர்ப்பு

ஒருமொழிச் சொல்லைப் பிறமொழி எழுத்துக்களில் எழுதுவது எழுத்துப் பெயர்ப்பாகும். பிற மொழியினரின் பயன்பாட்டிற்காக இது செய்யப்படுகிறது. மேலும் ஒப்புருச் சொற்களை வேறுபடுத்திக் காட்டுவதற்குப் பயன்படுகிறது. இதனை வேத அகராதியில் காணமுடிகிறது.

அகசாய் (Ahazai)
அகசியா (Ahaziah) (p.1) 

பொருள் விளக்கப் பகுதி

தலைச்சொல்லிற்குரிய பொருளையும் அதனோடு தொடர்புடைய செய்திகளையும் விளக்கங்களையும் கொண்டிருப்பது பொருள்விளக்கப் பகுதியாகும். தலைச்சொல்லின் பொருளை எளிமையாகவும் விளக்கமாகவும் தருவது ஓர் அகராதித் தொகுப்பாளரின் கடமையாகும். பொருள் உத்திகள் மொழித்தொடர்புடைய உத்திகள் (Linguistic techniques) என்றும் மொழித் தொடர்பிலா உத்திகள் (Extr Linguistic techniques) என்றும் இருவகைகளாகப் பிரிக்கப்படுகின்றன. மொழியின் உட்கூறுகளைச் சார்ந்து அவற்றின் உதவியால் தரப்பெறும் பொருள் விளக்கம் முதல்வகை விளக்கமாகும். குறியீடுகள், நிறுத்தக்குறிகள், படங்கள், படப்பகிர்வு, பத்தி அமைப்பு போன்றன இரண்டாம் வகையினைச் சார்ந்த விளக்கமாகும். (சரளா ரங்கநாதன், 2009:32). பொருள் விளக்கத்தில் அடங்கும் பொருள் வரையறை, இணைச்சொல், எடுத்துக்காட்டு, குறிப்பான்கள், விளக்கக் குறிப்புகள், குறுக்கு நோக்கீடு, நிறுத்தக்குறிகள், விளக்கப்படங்கள் போன்றவற்றை இவ்வேத அகராதி தந்துள்ளது. இவ்வகராதி பல சிறப்புகளைப் பெற்று அமைந்துள்ளது.

அண்ணகன் – Enunch என்ற சொல்லுக்கு விளக்கம் தரும்போது ஆண்மை இல்லாதவன் (ஏசா56³) ‘இயல்பாகவே ஆண்மை இல்லாதவர்களும் அப்படிச் செய்யப்பட்டவர்களுமாகிய இவர்களை அரண்மனை அந்தப்புரத்தில் ஊழியர்களாக ராஜாக்கள் வைத்தார்கள்.’ இந்த விளக்கத்தில் கவனிக்கவேண்டியது இயல்பாக ஆண்மை திரிந்தவர்களால் சிக்கல் இல்லை என்பதைக்கூறிவிட்டு ஆண்மை கெடும்படி செய்துவிட்டு அவர்களை அரண்மனை அந்தப்புரத்தில் பணிக்கு வைத்தார்கள் என்று சொல்லும் பதிவிலிருந்து அன்றைய சமூகத்தில் இராஜாக்களின் அதிகார மையத்தைக் காட்டுவதாக உள்ளது. இதே போன்ற பல நிகழ்வுகளை அதிர்வுகளாகப் பல இடங்களில் தந்துள்ளார்.

பல இடங்களில் விவாதங்களை முன்வைக்கிறார். அதிசயமானவர் (Wonderful) என்ற பதத்திற்கு விளக்கம் சொல்லும்போது இப்பதம் ஆலோசனைக்கர்த்தர் என்பதோடு சேர்க்கப்பட வேண்டும். ஆரியர் படையெடுத்து வந்து யூதாவின் ஜனங்களைத் தண்டித்த பிறகு உண்டான அமைதியான காலத்தில் கடவுள் அவர்களை நடத்தும்படி அதிசயமானவைகளைப் பாதிக்க ஒருவரை அனுப்புவார் என்பது ஏசாயாவின் அர்த்தம். யூத சாஸ்திரிகள் அதிசயமானவர் என்பது மோசியாவைக் கருதுகிறதென்றும் கிறிஸ்தவர்கள் இது இயேசுவைக் கருதுகிறதென்றும் சொல்கிறார்கள். (சபாபதி குலேந்திரன், 1967:18) என்று விவாதம் செய்து தீர்வு சொல்கிறார். பல இடங்களில் விரிவாக விளக்கம் தந்து விவாதத்தை பகிர்கின்றார்.

இந்த நூலின் மற்றொரு சிறப்பு என்னவென்றால் அளவை என்ற பகுதியில் நீட்டல் அளவை விபரத்தைக் கொடுத்துள்ளார். விரற்கடை, உள்ளங்கை, சாண், முழம், பழைய ஏற்பாடு, புதிய ஏற்பாட்டில் பாகம், மைல் போன்றவற்றிற்கான அளவைகள் தரப்பட்டுள்ளதைத் தந்துள்ளார். மேலும் மரக்கால், ஒன்றரைக்கலம், எப்பா, குடம், படி, ஓமர், காற்படி, ஆழாக்கு, இடம், படி, கலம், கோரா, ஜல், சேக்கல், கிறாத்தல், தாலந்து போன்ற அளவைகள் குறித்து விளக்கமாகக் கூறியிருப்பது கவனத்திற்குரியதாகும்.

அகராதியில் ஏராளமான விளக்கப்படங்கள் தரப்பட்டுள்ளன. ப.9, 10, 11, 12, 15, 16, 20, 22, 30, 31, 55, 57, 63, 64, 68, 71, 73, 76, 77, 198, 200, 193, 188, 179, 171, 176 இந்தப் படங்கள் கவனிக்கத்தக்கன. ஏனென்றால் பைபிள் சொல்லும் கதைகள், நிகழ்வுகள் தமிழர்களுக்குத் தொடர்பில்லாதது அதனால் விளக்கப்படங்கள்வழி கருத்துக்களை இவ்வகராதி விளக்க முன்வந்துள்ளது சிறப்பு.

வேத அகராதியின் அட்டையில் ஒரு வாசகம் தரப்பட்டுள்ளது.  ‘இதை வாசிப்போர், அதாவது விசேஷமாய் அதிக அளவிலான சிறுகிராமங்களிலும் பட்டிக்காடுகளிலும் வசிக்கும் பிரசங்கிமார் சுவிசேஷகன்மார் உபாத்திமார் முதலியோர் இதிலிருந்து நல்உதவியும் தேர்ச்சியும் அடைவார்கள் என்று குறிப்பிடப்படுகின்றது. இந்த வாசகங்கள் உண்மையானவை. பைபிள் தெரியாத ஒருவர் இந்த அகராதியை வாசித்தபின் பைபிளைப் படித்தால் பைபிள் முழுமையாக விளங்கும்.

வேத அகராதி என்பதைத் தாண்டி வேதத்திற்கு விளக்கம் தருவதாக அமைந்துள்ளது. வரலாற்றுச் செய்திகள், காலம் பற்றிய நுட்பமான தகவல்கள், பின் விவரணைக் குறிப்புகள், தொன்மக்கதைகள், அரசியல் செய்திகள், அக்கால மக்களின் வாழ்க்கைமுறை, பழக்க வழக்கங்கள், உணவு, உடை, நாடுகளைப் பற்றிய தகவல்கள், உபதேசங்கள், போதனைகள், அரிய தகவல்கள் எனப் பல நுட்பமான தகவல்களை வைத்துள்ளது. இந்த நூலைப் பற்றி சுருக்கமாகச் சொல்வதானால் அத்தேனே என்ற சொல்லுக்கு விளக்கம் தரும்போது ‘கிரேக்க தேசத்திலுள்ள நகரங்களின் சிரேஷ்டமான இந்நகரம் துறைமுகத்திலிருந்து மூன்று மைல் தூரம் ஒரு சமவெளியிற் கட்டப்பட்டிருந்தது. இதன் மத்தியில் ஒரு மலையிலே கல்விக்குச் சரஸ்வதி போலச் சொல்லப்படும் இத்தேனே தேவிக்கும் இந்த மலைக்கு அடுத்த மார்ஸ் மேடை என்னும் குன்றின்மேல் முருகக்கடவுளைப் போல ‘மார்ஸ்’ என்னும் தேவனுக்கும் கோயில்கள் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டிருந்தன (ப.20) என்ற மாற்றுமதமான இந்து மதக்கடவுள்கள் பற்றிய குறிப்புகளைத் தரக்கூடிய நுட்பமான நூலாக இதனைப் பார்க்கலாம். வேதத்திற்கு அகராதியாகிய இருக்கக்கூடிய இந்நூல், தமிழ் உயிர் எழுத்துக்களுக்கான அகராதியாக உள்ளது. உயிர்மெய் எழுத்துக்களுக்கு அகராதி வரும் என்று ஆசிரியர் கூறியுள்ளார். அது வந்ததா எனத் தெரியவில்லை. பைபிளைத் தெரிந்துகொள்வதற்கும் புரிந்துகொள்வதற்கும் தேவையான நூல் இவ்வகராதி. இது கவனம் பெறாமல் போனது துரதிர்ஷ்டமானது. 

குறிப்புகள்

1. கி.பி. முதற் சில நூற்றாண்டுகளில் ரோம சாம்ராச்சியத்தில் பலர் கிரேக்க பாஷையைப் பேசியபோதும் அதைப் பேசாதவர்களின் நன்மைக்காக அவர்கள் பாஷைகளில் வேதம் மொழிபெயர்க்கப்பட்டது. சீரியாக் (Syriac), பாஷையில் இரண்டாம் நூற்றாண்டிலும் கொப்திக் (Coptic) பாஷையில் மூன்றாம் நூற்றாண்டிலும் அடுத்த நூற்றாண்டுகளில் கோதிக் (Gohthic) ஆர்மீனியன் (Armenian) பாஷைகளிலும் திருப்புதல்கள் எழுந்தன (சபாபதி குலேந்திரன், ப.7)
2. 1545-1563இல் ரோமான் சபையின் மகாசங்கங்கள் திரெந்து (Trent) நகரில் கூடி கிறிஸ்தவர்கள் வேறு திருப்புதல்களை உபயோகிக்கக்கூடாதெனக் கட்டளையிட்டது (சபாபதி குலேந்திரன், ப.9)
3. வேத நூல்கள் உன்னத விஷயங்களைப் பாராட்டும். இவைகள் சொல்வனவெல்லாம் அவ்வச் சமயத்தவர்களுக்கு முக்கியமானவை. இவைகளின் வசனங்கள், சொற்கள் மாத்திரமன்றி உருபுகள், இடைச்சொற்கள், முதலியனவும் முக்கியமானவை. ஆகவே, வேத நூல்களை மொழிபெயர்ப்பவருடைய சுயாதீனம் மிகவும் கட்டுப்படுத்தப்பட்டதாகும். (ப.14
4. சபாபதி குலேந்திரன், 1967, பைபிள் மொழிபெயர்ப்பு வரலாறு, ப.23
5. சீகன்பால்க் கற்றோரை இடையிடையே சந்தித்தாலும் இவருடைய நடவடிக்கைகளையெல்லாம் பாமரரோடுதான் இருந்தன. இவர்கள் பழைய தமிழ் இலக்கியங்களையும் பண்பாட்டையும் அறிந்தவர்களல்லர். இவர்கள் மத்தியிலே அவர் வசித்து வந்தார். இப்படிப்பட்டவர்களே அவருடைய சபையார்; இவர்களையே தமது மனத்தில் வைத்து தமது திருப்புதலைச் செய்தார். சீகன்பால்கு 1. கொரி, 3:2 நீங்கள் இன்னும் மாம்சத்தாராயிருக்கிறீர்கள் எனத் திருப்பியிருந்தார். அதை உடலாசையில் தாழ்ந்த உணர்வினர்களாயிருக்கிறீர்கள்’ எனத் திருப்பியிருக்க வேண்டுமென்றார் முனிவர்.” (சபாபதி குலேந்திரன், ப.51)
6. பொடேனியல் ஜெயராஸ், 2017 தமிழ் கிறித்தவ அறம் சீகன்பால்கு எழுதிய தன்மவழி, தமிழ்ப் பல்கலைக்கழகம், தஞ்சாவூர்.
7. ஐரோப்பியர் அனுதினமும் செய்யும் அக்கிரமங்களை நாங்கள் எங்கள் சொந்தக் கண்களால் பார்க்கின்றோம். அவை எங்களுக்கே அருவருப்பாய் இருக்குமானால் கடவுளுக்கு அவை எவ்வளவு அதிகமாக அருவருப்பாய் இருக்கும் என்பதை யோசிக்க எங்களால் இயலவில்லை என்றார்கள்.” Halle Reports, (i.e., Der Konig, missionaries Ours Ost Indien eingesandter Ausfuhrlicher Berichten, Vol.I, halle, I – Verlegung des waysen – Hausen – p.544
8. Halle Reports, 1716. p.897
9. ஏ.சி.கிலேற்றன், 1911 வேத அகராதி, The Christian Literature Society for India, madras, Colombo and London.
10. சரளா ரங்கநாதன், தமிழ் அகராதிகளின் வளர்ச்சிப் போக்கும் அமைப்பு வேறுபாடும், ஸ்ரீ முருகன் பிரிண்டர்ஸ், சென்னை.

*****

கட்டுரையாசிரியர் – இணைப்பேராசிரியர்
இந்திய மொழிகள் மற்றும் ஒப்பிலக்கியப் பள்ளி
தமிழ்ப் பல்கலைக்கழகம்,  தஞ்சாவூர்.

-முனைவர் ம. தமிழ்வாணன்

இறைவனை வணங்கி வழிபடுவதை மரபாக கொண்டிருந்ததைப் போல, தங்கள் வாழ்வுக்கு அடிப்படையாக விளங்கும் இயற்கைப் பொருட்களைப் போற்றி வழிபடுகின்ற மனப்பாங்கும் தமிழர்க்குத் தொன்றுதொட்டு வந்த நற்பண்பாகும். பண்டைத் தமிழ்ச் சமுதாயத்தினரும் இன்றைக்கு இருப்பது போலவே உழவுத் தொழிலையே தங்கள் வாழ்க்கையின் உயிர் நாடியாகக் கொண்டிருந்தனர் என்பதனை ‘உண்டி கொடுத்தோர் உயிர் கொடுத்தோரே’ எனப் புறநானூறு விளக்குகின்றது. அவ்வகையில் வேளாண்மைச் செயல்முறைக்கு அடிப்படையாக விளங்கும் நிலம், நீர் இவற்றின் மேலாண்மையை அறிதல், வேளாண்மைக்குக் களம் அமைத்துப் பசுமைப் புரட்சிக்கு வித்திட்டதாக அமையும். நாடு உய்வதும், உயர்வதும் பொருளாதாரம் உறுதிநிலை பெறுதலையும் வேளாண்மையின் வளர்ச்சியையும் பொறுத்து அமைவது. வேளாண்மையில்தான் எத்தனை எத்தனை மாற்றங்கள்? விரைந்து முன்னேறிவரும் வேளாண் நுணுக்கங்களைத் தெரிந்து பரிந்துரைகளைச் செயலாற்றிச் செம்மைப்படுத்துவது வேளாண்மையில் ஈடுபட்டிருக்கும் ஒவ்வொரு உழவனின் முக்கியக் கடமையாகும். இதற்குத் துணைநிற்பது வேளாண் செயல்முறைகளைத் தெள்ளத் தெளிவாக எடுத்துச் சொல்லக் கை கொடுப்பது நல்ல கலைச்சொற்கள் தான்.

பண்டைய விவசாயம் கடுமையான உழைப்பிலும் அனுபவ இயற்சியிலும் அமைந்தது. ஆனால், இத்தகைய உழைப்புடன் வேளாண்மை விஞ்ஞான முறைகளைப் புள்ளி விவரங்களுடன் இணைக்கும்போது ஒரு பெரும் சக்தியாக மாறிப் புரட்சிகரமாகவும் காலச் சூழ்நிலைக்கேற்பவும் மாறுபாடடைந்து மக்களுக்குப் பயன்படுகிறது. பழையன கழிந்து புதியன புகுந்ததால்தானே இன்று நாம் பசுமையில் புரட்சி செய்து, உணவு உற்பத்தியில் தன்னிறைவினையும் காண நேர்ந்துள்ளது?

நாடும் மொழியும் வளர்ந்தால்தான் வாழும் மக்களும் வளமான வாழ்வு பெறுவர். இதற்கேற்ப நமது இந்திய வேளாண்மையுடன் விஞ்ஞான அடிப்படையில் அமைந்த உண்மைக் கூறுகளை இணைந்த யாவரும் அறிந்துகொள்ளும் வகையில், தொழில்நுட்பங்களை எளிதில் புரிந்து செயல்படுத்திடும் வகையில் தாய்மொழியில் உணர்த்துதல் மிகவும் அவசியம், அறிவியல், கலைச்சொற்களைப் பொருள் சிதையாமல் பெயர்த்துத் தமிழில் வழங்க வேண்டும் என்ற வேட்கை நாளும் வளர்ந்து வருகின்றது. தமிழில், புதிய கலைச்சொல்லாக்கங்களைச் செய்தற்கு முன்னர், இலக்கியப்பழமை சார்ந்த அறிவியல் கலைச்சொற்களைப் பேணிக்காக்க வேண்டிய கடமையும் தமிழுக்கு உரியது.

மொழிபெயர்க்கும்போது பிறமொழி சொற்களுக்கு இணையான பொருத்தமுடைய சொற்களை ஆய்ந்து காட்டி நல்ல சொற்களைக் கண்டெடுத்து உறுதிப்படுத்துவது சிறந்தது. பிறமொழிகளிலிருந்து தமிழுக்கு மொழிபெயர்க்கும்போது சொல்லுக்குச் சொல் நேரிடையாகவே மொழி பெயர்க்காமல் பொருளுக்குப் பொருள் பொருந்தி வரும் வகையில் மொழி பெயர்ப்பது சிறந்தது. மொழிபெயர்ப்பு என்பது ஒரு கலை, ‘கலை’ யாவும் வெறும் சொல்லால் மட்டும் சிறப்பதல்ல. சொல்லிய பொருளும், வழங்கும் மரபும் பயன்பட்டு வந்த வகையில் அறிந்தோராலேயே இக்கலை ஒளிர்வதாகும். சொற்பொருளை வழுவற உணர்ந்தோரே, புதிய சொற்களைத் தகுதியுடையாத ஆக்கவல்லவர். நாம் கடமையாற்றும் வகையில் எவரையும் சிந்திக்க வைக்கும் நிறந்த கருவூலமாக அமைதல் அவசியம். நம் பழைய இலக்கியங்களிலும், கல்வெட்டுகளிலும், செப்பேடுகளிலும் கணக்கற்ற சொற்கள் காணக்கிடக்கின்றன. அவற்றை எடுத்துப் பயன்படுத்திட, இல்லாத இடங்களில் புதிய சொற்களை உருவாக்கிடத் தளராத தமிழார்வமும் அயராத தமிழ்ப்பணித் திறனும் வேண்டும். கணக்கற்ற வேர்ச்சொற்களைப் பெற்றிருக்கும் தமிழ்மொழியில் புதிய சொற்கள் புனைவதில் தொல்லை இருக்காது. எனவே முனைப்புடன் செயல்படுவது சிறந்ததாக அமையும்.

வேளாண்வளத்தில் கலைச்சொற்கள்

வேளாண்மை இன்று நாடெங்கும் சிறப்புற்று வளர்ந்துவரும் ஓர் அறிவியல் துறை. வளமான மண்ணும் அளவான நீரும் உழவியலுக்கு இன்றியமையாத இரு கண்கள். உணவென்று சிறப்பித்துச் சொல்வது நிலத்தையும், நீரையும். மண்ணியல், உழவியல், நீர்வள இயல், வித்தியல், தாவரவியல், தாவர வினையியல், பயிர் நோயியல், நுண்ணுயிரியல், பூச்சியியல், உயிர் வேதியியல், மீன்வள இயல், வானவியல் என்றின்னோரன்ன முறைகள் பலவற்றையும் உள்ளடக்கிய அறிவியல் கலையாக வேளாண்துறை இன்று வீறுபெற்று நாளும் வளர்ந்து வருகின்றது.

நிலவளத்தில் கலைச்சொற்கள்

நிலப்பகுதிகள் மக்கள் வாழ்விற்கும் இயக்கத்திற்கும் பயிர் விளைச்சலுக்கும் உரியவை. எனினும் நிலப்பகுதிகள் அனைத்தும் ஒரே இயல்பும் தன்மையும் வாய்ந்தவை இல்லை. சில பகுதிகள் பண்படுத்தப்பட்டுப் பயிர் விளைவுக்கும் மக்கள் வாழ்க்கைக்கும் உரியவையாக, உகந்தவையாக இருக்கும். மேலும் இந்நிலப் பகுதிகள் சமமட்டமாக இல்லாமல் மேடு பள்ளம் நிரம்பியவையாகவும் இருக்கக்கூடும். நிலப்பகுதியில் அமைந்த இவ்வேறுபாடுகளைச் சுட்டும் கவிஞர் அந்த இடத்தில் வாழும் மக்களின் இயல்புக்கும், பண்பாட்டிற்கும் ஏற்ப நல்ல நிலம், தீய நிலம் என்று நிலப்பகுதி பெயர் பெறுகின்றது. இக்கருத்தை எடுத்துக்கூறுவதாக,

“நாடா கொன்றோ காடா கொன்றோ
அவலா கொன்றோ மிசையா கொன்றோ” (புறம்187)

என்ற புறநானூற்றுப் பாடலில். பள்ளத்தை வழங்க அவல் என்ற சொல்லும், மேட்டைக்குறிக்க மிசை என்ற சொல்லும் பழங்காலம் முதற்கொண்டு வழங்கிய கலைச்சொற்கள் என்ற குறிப்பை அறியமுடிகிறது.

நிலம் என்பது அனைத்துவகை நிலப்பகுதிகளையும் குறிக்கும் பொதுச்சொல். மாநிலம், நிலவரை என முன்னும் பின்னும் ஒட்டுச் சேர்த்தும் இப்பெயர் வழங்கப்பெறும். ஞாலம், உலகம், வையம் என்பனவும் நிலத்தைக் குறிக்கும் பிறசொற்களாக உள்ளன.

நிலத்தை வன்புலம் மென்புலம், விடுநிலம் என்று பிரித்தரிந்து விவசாயம் செய்துள்ளனர். மேலும் குறிஞ்சி, முல்லை, நெய்தல், மருதம் என்ற நானிலத்தின் விளைநிலங்களையும் பிரித்தறிந்து பார்த்துள்ளனர். நிலங்களைக் குறிக்கும் சொற்கள் பல நிலைப்பெற்ற கலைச்சொற்களாக உள்ளன. விவசாயத்தில் தமிழர்கள் தலைசிறந்தவர்கள் என்பதனையும், தமிழனால் எதையும் செய்யமுடியும் என்பதனையும் இது எடுத்துரைக்கின்றன.

1.குறிஞ்சி என்பது மலையும் மலை சார்ந்த நிலப்பகுதியுமாகும். இந்நிலத்தில் புன்செய் பயிரிடும் நிலத்தைத் துடவை (பெரும்.201) என அழைத்துள்ளனர். மரங்களை அழித்து விளைநிலமாக்கப்படும் புதிய புனத்தை ‘இதை’ என்றும் பழமையான விளைநிலத்தை ‘முதைபுனம்’ என்றும் அழைத்துள்ளனர்.

2.முல்லை நிலம் என்பது காடும் காடு சார்ந்த நிலப்பகுதியாகும். இங்குள்ள நிலத்தைக் கொல்லை எனவும், மரங்கள் நிறைந்த பகுதியைப் புறவு, கானம், பாட்டம், தோட்டம் எனவும் பெயரிட்டு அழைத்துள்ளனர். மேலும் முல்லை நிலத்தைக் குறிக்கச் “சங்க இலக்கியங்களில் காடு, கானம், குறும்பொறை, கொல்லை, செந்நிலம், செஞ்சுவம், புறவு, புனம், புன்புலம், மென்புலம், முரம்பு, வன்புலம்” போன்ற சொற்கள் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளன.  (வி.சி. சசிவல்லி, பண்டைத்தமிழர் தொழில்கள்) இச்சொற்களில் பல இன்றும் வழக்கில் இருந்து வருகின்றன.

3.மருதம் வயலும் வயல் சார்ந்த நிலப்பகுதியுமாகும். கழனி, வயல், பழனம், செறு ஆகிய சொற்கள் மருத நிலத்தைக் குறிக்கும் சொற்களாகும். கழனி என்பது சேற்றுவயலையும், பழனம் என்பது நெல்வயலையும் குறிக்கும் சொற்களாகும். வயல் என்பது விளைநிலத்தைக் குறிக்கும். சங்க இலக்கியங்களில் கழனி என்ற சொல் 67 இடங்களிலும், பழனம் என்பது 16 இடங்களிலும், வயல் என்பது 52 இடங்களிலும் வந்துள்ளது. இச்சொற்கள் பரவலாக தமிழகத்தில் இன்றளவும் பயன்பாட்டில் இருந்து வருகின்றன.

4. நெய்தல் கடலும் கடல் சார்ந்த பகுதியும் நெய்தல் நிலமாகும். இந்நிலத்தில் மழைபெய்தால் நெல்விளையும், மழை பெய்யாவிட்டால் உப்பு விளையும். இந்நிலத்தில் உள்ள நிலப்பகுதிகளை அடைகரை, எக்கர், பரப்பு, கழி, கழனி, கானம் என்றெல்லாம் அழைத்துள்ளனர். எக்கர் என்ற சொல் 54 இடங்களிலும், பரப்பு என்பது 62 இடங்களிலும், கழனி என்பது 171 இடங்களிலும், கானம் என்பது 130 இடங்களிலும் வந்துள்ளது.

மேற்கண்ட சொற்கள் நானிலங்களிலும் பயன்பாட்டின் அடைப்படையில் குறிக்கப்பட்டுள்ளன. இவை விவசாயத்தில் தமிழர் ஆழங்கால் பட்டுள்ளதைக் காட்டுவதாக உள்ளது.

தமிழகத்து நிலப்பகுதிகளை மண்ணியல் அடிப்படையில் இன்றைய அறிவியலார் ஐந்து கூறுகளாக வகுத்துரைக்கின்றனர்.

செம்மண்                     – Red Soil
கரிசல் மண்                         – Black Soil
வண்டல் அல்லது அடை மண்     – Alluvial Soil
செம்புறை மண்              – Laterite Soil
மணற்பாங்கான மண்       – Sandy Soil

இங்கு குறிக்கப்பெற்ற வண்டல் மண் மருத நிலத்தில் ஆற்றுப்படுகைகளில் மிகுதியாக உள்ளது. செம்புறை மண் மலைப்பாங்கான நிலப்பகுதிகளில் அதாவது குறிஞ்சி நிலத்தில் அமையும். மணற்பாங்கான மண் கடற்கரைப் பகுதிகளாகிய நெய்தல் நிலத்துக்குரியது. முல்லை நிலப்பகுதிக்குச் செம்மண் அமைப்பு உரியது. எஞ்சிய கரிசல் மண் மிகுதியான அளவு நன்புலத்துக்கும் சிறுபான்மை புன்புலத்துக்கும் உரியதாகக் கொள்ளலாம். நன்புலம் இயற்கை நீர்வளம் உடைய நிலப்பகுதிகள், புன்புலம் செயற்கை நீர்வளம் உடைய நிலப்பகுதிகள். இன்றைய அறிவியல் செய்தியை அறிவியல் என்று அறியாமல் பயன்படுத்தியுள்ளனர் என்பது தெளிவான உண்மையாகும்.

நீர் மேலாண்மையில் கலைச்சொற்கள்

நாட்டு வளத்திற்கு அடிப்படைக் காரணியாக விளங்குவது நீர்வளம், நீர் வளத்தைத் தரும் வற்றாத பேராறுகள் நாட்டின் செல்வமாகத் திகழ்பவை. உயிர்களுக்கு அமுதாய்த் தாய்ப்பால் விளங்குவதுபோல் பயிர்களுக்கு நீர்வளம் இன்றியமையாதது. பிள்ளையின் வளர்ச்சிக்கு உரிய பாலாக விளங்குவது தாய்ப்பாலே. ஆவின் பாலும் பிறவகைப் பாலும் உயிர் வளர்க்கும் ஆற்றல் உடையவை எனினும், தாய்ப்பாலை நோக்க அவற்றிற்கு அடுத்த இடமே பொருந்தும். அதுபோல் பயிரின் வளர்ச்சிக்கும் பிறவகை நீர்ப்பாசன முறைகள் இருப்பினும் ஆற்றுப் பாசனமே சாலச்சிறந்தது. ஆற்று வெள்ளத்தில் பலவிடங்களில் அமைந்த வளங்கள் ஒருசேர அடித்து வரப்பட்டுச் சேர்க்கப்படுவதால் பயிரின் வளர்ச்சிக்குத் தேவையான ஊட்டச்சத்து வளமனைத்தும் கொண்டுள்ளன. எனவே ஆற்றுப் பாசன முறையே உயர்ந்தது என்று வேளாண்மை அறிவியல் நுட்பத்தைச் சங்க இலக்கியங்கள் விளக்குகின்றன. தமிழ்நாட்டின் எல்லைக்குள் மொத்தம் 33 ஆற்றுப் படுகைகளும், அந்த ஆறுகளுக்கு எண்ணற்ற துணையாறுகளும் உள்ளன. காவிரியும் வைகையும் சங்க இலக்கியத்தில் பெரிதும் இடம்பெற்றுள்ளன. அடுத்து ஆன்பொருநையும், பொருநையும், பெரியாறும் இடம் பெறுகின்றன. அரிசிலாறு, காஞ்சி, குமரி, சிலம்பாறு, சுள்ளியம், பேரியாறு, சேயாறு, பஃறுளி, பெண்ணை, வாணி என்ற ஆறுகளும் இடம்பெற்றுள்ளன. கங்கை, நர்மதா போன்ற வட இந்திய ஆறுகளுடன் ஒப்பிடும்போது நமது ஆறுகளின் நீர்வளம் மிகக்குறைவு. எனவே நீர்வளத்தைக் கருத்திற்கொண்டு கிடைக்கிற நீரை விரயமின்றிச் சிக்கனமாகப் பயன்படுத்துதல் நீர் மேலாண்மையில் ஒரு சிறந்த தொழில்நுட்பம். இலக்கியச் சிறப்புப்பெற்றிருந்தாலும் நீர் மேலாண்மை ஆய்வுக்கு ஆறுகள் பற்றிய விவரம் இன்றியமையாதது. மருத நிலம் ‘விழைவுஅறா வியன் கழனிகளை’ பெற்றிருந்ததற்கு இந்த ஆறுகளே காரணமாகும். நிலத்தில் நீர் அதிகமாகத் தேங்கி இருந்தாலும் அல்லது நிலத்தில் நீர் இல்லாமல் இருந்தாலும், பயிர்கள் நன்றாக வளர்ந்து அதிக மகசூலைத் தருவதில்லை. இவை இரண்டுக்கும் இடையே, பயிர்களின் இக்கட்டு நிலையறிந்து, நீர்த்தேவையைக் கருத்திற்கொண்டு பாசனம் செய்வது நல்லது.

ஒரு நாட்டின் வளமும் நலமும் நீர்வளத்தைப் பொருத்தே அமையும் என்பது பண்டைத் தமிழர் கொண்ட கொள்கையாகும். விதைத்துவிட்டு வானத்து மழையை நோக்கும் புன்செய் நிலம் மிகப்பெரிய அளவினதாயினும் ஓர் அரசனது வெற்றிக்கு அது பயன்படாது. அதனால் பள்ளமான பகுதிகளில் நீர் நிலைகளை உருவாக்கியோரே இவ்வுலகில் தம் புகழை நிலைநிறுத்தியோராவர்.

“வித்தின் வான்நோக்கும் புன்புலம் கண்ணகல்
வைப்பிற்று ஆயினும் நண்ணி யாளும்
இறைவன் தாட்கு உதவாதே” (புறம்.18;24-26)

என்று புலவர்கள் மன்னர்கட்கு நீர்நிலைகளை அமைக்க வேண்டியதன் இன்றியமையாமையை எடுத்துரைத்தனர். ஆதலால் நிலையான வேளாண்மைக்குக் குறைவில்லா நீர்வளம் தேவை என்பதைப் பண்டைநாள் தொட்டே மக்கள் உணர்ந்து வந்துள்ளனர். இத்தகைய நீர்நிலைகளை உருவாக்கிக் கொடுப்பது மன்னர்கள் கடமையாகும். அத்தகையவனே உடம்பையும் உயிரையும் படைத்தவனாகவும் கருதப்பட்டான் என்பதனை

“உணவெனப் படுவது நிலத்தொடு நீரே
நீரும் நிலனும் புணரியோர் ஈண்டு
உடம்பும் உயிரும் படைத்தசி னோரே” (குடபுலவியனார்)

என எடுத்துரைத்துள்ளனர். நீர் நிலைகள் மன்னர்கள் அமைக்கவேண்டும் என்பது தலையாயக் கடமையாக இருந்துள்ளது. புலவர்கள் அரசர்களை வாழ்த்தும்போதும் நாட்டின்  நீர்வளம் பெருக்கவேண்டியதன் இன்றியமையாமையை உணர்த்தும் வகையில் ‘சோறும் நீரும் ஆகிய இருமருந்து விளைக்கும் நன்னாட்டுப் பொருந’ என்றும் ‘நெல்லும் நீரும் எல்லார்க்கும் எளியவென ஆளும் வேந்தே’ என்றும் விளித்துப் பாடியது குறிப்பிடத்தக்கது. ‘தீம்புனல் உலகம்’என்று போற்றப்படும் சிறப்பு வாய்ந்த மருத நிலத்தில் வளம்சான்ற ஆறுகள் பாய்ந்து வேளாண்மைக்கு வளம் சேர்த்தன.

நீர்ப்பாசனத்தைப் பொறுத்தவரை, நிலத்தின் மேல்மட்ட நீரேயன்றி, நிலத்தடி நீரைப் பயன்படுத்தும் முறை பற்றிய ஆராய்ச்சியும் கிடைக்கும் நீரைச் சேதமின்றிப் பயன்படுத்தப் பல்வேறு நீர்ப் பாதுகாப்பு முறைகளும் அறிவியல் நோக்கில் கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளன. மேலும் தட்பவெப்பநிலை, பயிர்வகை, நில இயல்பு ஆகியவற்றைப் பொறுத்து நீர்ச் சேதத்தைத் தவிர்க்க மேற்பரப்புப் பாசன முறை (Surface irrigation), வேரின் கீழ்மட்ட நீர்ப்பாசன முறை (sub/surface irrigation), தெளிப்பு நீர்ப்பாசனம், சொட்டுநீர்ப் பாசனம், ஆடல்ஸ் ஆகிய பல்வேறு நவீன நீர்ப்பாசன முறைகள் கண்டறியப்பட்டுள்ளன.

உழவியற் கலைச்சொற்கள்

உழவியல் செயல் முறைகளில், உழுதல், உரமிடுதல், களை மேலாண்மை, நீர்ப்பாய்ச்சுதல், பயிர்ப்பாதுகாப்பு என்ற ஐந்து கோணங்கள் இன்றியமையாதவை. இந்த ஐவகைக் கோணங்களையும் விளக்கும் வகையில்,

“ஏரினும் நன்றாம் எருவிடுதல் கட்டபின்
நீரிலும் நன்றதன் காப்பு” (குறள்.1038)

என்ற திருக்குறள் அமைந்துள்ளது. உழுவதைக் காட்டிலும் உரமிடுதல் சிறந்தது. களை நீக்கியபின் நீர்ப்பாய்ச்சுவதைக் கட்டிலும் பயிர்ப் பாதுகாப்பு முக்கியமானது என்பது இக்குறள் காட்டும் கருத்து.

இலக்கியங்களில் உள்ள உழவுச் சொற்கள் பாரம்பரியத்தை விளக்குகின்றன. அதேபோல் பள்ளு இலக்கியங்களில் உள்ள உழவுச்சார்ந்த சொற்கள் வட்டார மணம் கொண்டதாக உள்ளதையும் காணமுடிகிறது. பண்டைத் தமிழர்களிடம் வழக்கிலிருந்த உழவுத் தொழில் சார்ந்த சொற்கள் கலைச்சொல்லாக்கத்திற்கு முதல் படியாக அமைந்திருப்பதைக் காணலாம்.

உழவுத்தொழில் சார்ந்த சில சொற்கள்

நம் தமிழர்கள் பேச்சுவழக்கில் பயன்படுத்தும் உழவுத்தொழில் சார்ந்த சில சொற்கள் கலைச்சொற்களாக விளங்குவதைக் காணமுடிகிறது. அவ்வகையான சொற்கள் இங்கு பொருள் விளக்கத்துடன் கொடுக்கப்படுகின்றன.

1. நல்லேர் கட்டுதல், பொன்னேர் கட்டுதல்- நல்லேரு கட்டுதல், பொன்னேரு கட்டுதல்- வருடத்தின் முதல் நாள் நல்லநாள் பார்த்து கட்டும் ஏர்.
2. சேடை வைத்தல்- சேடெ வெக்கிறது- உழுவதற்கு முதல்முதலில் வயலுக்கு தண்ணீர் வைத்தல்.
3. தொளி கலக்குதல், தொளியடித்தல்- தொளிமிதித்தல்- ஏர் பூட்டி உழுதபின்னர் விதைப்பிற்கு ஏற்ற வகையில் சரிசெய்தல்.
4. விதையிடுதல்- வெதெவுடுதல்- உழுது பண்படுத்தப்பட்ட வயலில் விதையைத் தெளித்தல்.
5. தெளியடித்தல்- தெளியடித்தல்- விதையிடுவதற்கு முன் கலங்கல் நீர் வடிகட்டுதல்.
6. நாற்று முளைத்தல்- நாத்து மொளச்சிடுச்சி- விதைத்த விதை முளைவருதல்.
7. சிலுப்பு நீர்க்கட்டுதல்- மிகக்குறைந்த அளவு மட்டுமே நீர்க்கட்டுதல்.
8. கங்களவு நீர்ப்பாய்ச்சுதல்- கங்கு நீர்ப் பாச்சுதல்- நாற்று முளையின் அளவிற்கேற்பச் சீராக நீர்ப்பாய்ச்சுதல்
9. வெட்டிவிட்டுச் சரித்தல்- வெட்டிவுடுதல்- நாற்றங்காலில் நீர் வடியவிடுதல்.
10. நாற்றுக் குருத்தல்- நாற்று இளைத்து செறிந்து வளர்தல்
11. நாற்று சமைத்தல்- நாத்துச் சமைத்தல்- நாற்றங்காலில் முளைத்த நாற்றுக்கள் பிடுங்கி நடுவதற்குரிய பருவத்தில் இருத்தல்
12. தரிசடித்தல், முதல் ஓட்டு, தரிசு ஓட்டு – மொதெ ஓட்டு – நடுவதற்குரிய வயல்களை முதல்முறையாக உழுதல்.
13. மறித்தடித்தல்- மரிச்சடித்தல்- இரட்டித்தல், மறுத்தடித்தல், இரண்டாவதுமுறை உழுதல்.
14. இரண்டாஞ்சால் – ரெண்டாஞ்சாலு – நிலத்தை இரண்டாவது முறை உழுதல்.
15. கிடை கட்டுதல்- கெடெ கட்டுதல் – உழவிற்கு முன்னை ஆடு, மாடுகளைக் கூட்டமாக இரவு முழுவதும் வயலில் அமர்த்துவது. நிலத்துக்கு வளம்சேர்க்கச் செய்யப்படும் செயல்.
16. வேரூன்றல்- பயிர் புடிச்சிடுச்சி- பயிர்களை நட்ட பின்னர் மண்ணில் வேர்பிடித்து உறுதியாதல்.
17. குறுத்துச் செறிதல், கிளை கொள்ளல், கணு வைத்து எழுதல், குளை இளைத்தல், தூர் கட்டுதல், தூர்வெடித்தல் – கப்பும் கிளையுமாகப் பயிர் வளர்தலைக் குறிக்கும் சொற்கள்
18. மத்தாளித்தல், திமிரிப்போதல், அக்கிரோகமாக இருக்கு – மத்தலித்தல், அக்ரோமா இருக்கு – கதிர் விளைச்சல் வந்தும் மகசூல் கிடைக்காமலிருக்கும் பசுமை நீங்கிய நிலையில் காணப்படும் கதிர்.
19. கருக்கொள்ளுதல், சூல் கொள்ளுதல், சூல் கட்டுதல் – கதிர் சூல் கொண்டு உருவாகுதல்.
20. பொதி நீட்டுதல், பொதி கட்டுதல், பொதி பயிர், சூல் பயிர் – சூல் கொண்ட கதிர்கள் மெல்லத் தலை நீட்டுதல்.

மேற்கண்ட வேளாண்மைக் கலைச்சொற்கள் தமிழின் கலைச்சொல் வளத்திற்கு எடுத்துக்காட்டாகும். எனவே தமிழில் முடியாது எனச் சொல்ல முடியாது. தமிழிலியே முயன்றால் தமிழில் கலைச்சொற்கள் பெருகும் என்பது உண்மையாகும்.

துணைநூற்கள்

1.சங்க இலக்கியம் (பாட்டும் தொகையும்) 1940, சு. வையாபுரிப்பிள்ளை, பாரி நிலையம், சென்னை வெளியீடு, முதற் பதிப்பு.

2.இராமநாதன், லெ.ப.கரு, சங்ககாலத் தமிழர் வாழ்வு, 2-ஆம் பதிப்பு 1958, வெள்ளையன் பதிப்புக் கழகம்,. இராமநாதபுரம்,.

3.சுப்பிரமணியன்.ச.வே. (ப.ஆ.), 2008, சங்க இலக்கியம், மணிவாசகர் பதிப்பகம், பாரிமுனை சென்னை.

*****

கட்டுரையாளர் – முதுநிலை ஆய்வு வல்லுநர்
செம்மொழித் தமிழாய்வு மத்திய நிறுவனம்
தரமணி, சென்னை – 600113.

-முனைவர். இரா. இலக்குவன்                                              

இன்று கிடைக்கின்ற தமிழ் இலக்கண நூல்களுள் முதன்மையானதாகவும் வளமான உரைமரபுடனும் விளங்குவது தொல்காப்பியம் ஆகும். இதற்குப் பல்வேறு காலகட்டங்களில் ஏழு உரையாசிரியர்கள் எழுதிய பழைய உரைகள் உள்ளன. காலவரிசைப்படி தொல்காப்பியத்தின் முதல் உரையாசிரியர் என்று போற்றத்தகும் இளம்பூரணர் (கி.பி.11 ஆம் நூற்றாண்டு), அவருக்குப்பின் சேனாவரையர், பேராசிரியர், நச்சினார்க்கினியர், கல்லாடர், தெய்வச்சிலையார், ஆத்திரேயர் ஆகியோர் தொல்காப்பிய உரையாசிரியர்களாவர். இவர்களுள் சேனாவரையர், கல்லாடர், தெய்வச்சிலையார், ஆத்திரேயர் ஆகிய உரையாசிரியர்கள் சொல்லதிகாரத்திற்கு மட்டுமே உரை எழுதியுள்ளனர்.

வியாகரணம் (சொல்) என்பது வடமொழியாளர்களிடையே ஒரு தனிக் கல்வியாகப் பயிலப்பட்டும் போற்றப்பட்டும் வந்ததும் வேதப்பயன்பாட்டுக்காக உருப்பெற்றதும் ஆகும். எனவேதான் வடமொழி முனைப்பு மிக்க அக்காலத்தில் தொல்காப்பியச் சொல்லதிகாரத்திற்கு மட்டும் அதிகமான உரைகள் எழுந்தன.

தொல்காப்பியத்தின் முதல் உரையாசிரியரான இளம்பூரணர் காலத்திலும் அதற்கு முன்னருமாக ஏற்பட்ட அரசியல் மாற்றங்கள், அதனடியாகத் தோன்றிய வடமொழி மரபின் மேலாதிக்கம், இலக்கிய வளர்ச்சி மற்றும் பாடுபொருட்களில் ஏற்பட்ட மாற்றங்கள் ஆகியவை தொல்காப்பியம் தவிர்த்த வடமொழிச்சார்பு இலக்கண மரபுகளை வளர்த்தெடுத்தன. உரையாசிரியர் காலங்களில் சங்க இலக்கியப்பயிற்சி பொதுவாக எந்நிலையில் இருந்தது என்பதும் ஆய்வுக்குரியதாகும்.

“கி.பி 7ஆம் நூற்றாண்டுக்குப் பிறகு தமிழகத்தில் நிலவிய சமூக அரசியல் சூழல்களும் வடமொழி மரபின் தாக்கங்களும் அவற்றுடன் தமிழ் நடத்திய கொள்வினை கொடுப்புவினை உறவுச்சூழல்களும் அகமும் புறமுமான சங்கச்செய்யுள் மரபினை பின்னுக்குத் தள்ளுவனவாய் அமைந்தன.     சங்ககாலத் தமிழ் வழக்கு நின்று போய் வெகுகாலமாகி விட்டது. அதன் சிறப்பியல்புகளான இனிமை தெளிவு சுருக்கம் நேர்மை முதலிய பண்புகள் யாவும் பெரும்பான்மை இலக்கியங்களின்றும் நீங்கிப் பல நூற்றாண்டுகள் கழிந்து விட்டன” என்று கூறும் வையாபுரிப்பிள்ளை பின்னர் நடந்த மீட்சியியக்கத்தில் உரையாசிரியர்களின் பங்கு முக்கியமானது என்று கருதுகிறார், (தமிழ்ச்சுடர் மணிகள்).

இக்காலத்தில்தான் இளம்பூரணர் தொல்காப்பியம் முழுமைக்கும் உரை எழுதுகிறார். பேராசிரியர் உரை பொருளதிகாரத்தின் பின்னான்கியல்களான செய்யுளியல், மெய்ப்பாட்டியல், உவமவியல், மரபியல் ஆகியவற்றிற்கு மட்டுமே கிடைத்துள்ளது. எனினும் தொல்காப்பியம் முழுமைக்கும் அவர் உரை எழுதியமைக்குச் சான்றுகள் அவரது உரையினுள் காணக்கிடைக்கின்றன. நச்சினார்க்கினியரும் தொல்காப்பியம் முழுமைக்கும் உரை எழுதியவராவார்.

சங்க இலக்கியம் என்பது பாட்டும் தொகையும். தொல்காப்பியத்தின் காலம் வேறு; சங்க இலக்கியக் காலம் வேறு. உரையாசிரியர்கள் காலம் வேறு. இவற்றைப் பற்றி முடிந்தமுடிவு எதுவும் இல்லையெனினும் தொல்காப்பியத்தின் மூலத்தோற்றம் கி.மு. முதல் நூற்றாண்டினது என்றும் அதன் இறுதி வடிவம் கி.பி.500 க்கு முன் இருக்க முடியாது என்றும் கமில் சுவலபில் கருதுகிறார். (kamil zvelebil). சங்ககாலத்தின் காலம் தொல்காப்பியத்தின் காலத்திற்கு முன்னும் பின்னுமான விரிந்த காலப்பரப்பை அடக்கியது.

இளம்பூரணர்

இளம்பூரணர் தமது உரையில் நற்றிணை, குறுந்தொகை, ஐங்குறுநூறு, அகநானூறு, பரிபாடல், புறநானூறு, கலித்தொகை, பதிற்றுப்பத்து ஆகிய எட்டுத்தொகை நூல்களையும் சிறுபாணாற்றுப்படை தவிர்த்த பிற பத்துப்பாட்டு நூல்களையும் பயன்படுத்துகிறார். இளம்பூரணர் தமது பொருளதிகார உரையில் 1308 இடங்களில் மேற்கோள் பாடல்களைத்தருகிறார்.

சங்க நூல்களைக் குறிப்பிடும் முறைகள்:

 அரிமான் இடித்தன்ன என்னும் பாலைக்கலியுள் (செய்.67 உரை)
நகையா கின்றே தோழி என்னும் நெடுந்தொகைப் பாட்டினுள் (மெய்ப்.4.உரை)
அறனின்றி அயல் தூற்றும்’ என்னும் கலியுள் (செய்.72.உரை) எனப் பாடலின் முதல் தொடரையும் நூற்பெயரையும் (கலித்தொகை) நூலின் உட்பிரிவையும் (பாலைக்கலி) இளம்பூரணர் குறிப்பிடுகிறார்.

தொடியுடை தோள் மணந்தனன் என்னும் பாட்டுள் (செய்.68 உரை)
பூந்தாமரைப் போதலமர என்னும் பாட்டுள் (செய்.68. உரை)
நெடுங்கயிறு வலந்த என்னும் பாட்டினுள் (செய்.59.உரை) என்று நூற்பெயர் சுட்டாமல் பாடலின் முதல் தொடரை மட்டுமே குறிப்பிட்டு நூல்பெயரைக் குறிப்பிடாத போக்கும் அவரிடம் காணப்படுகிறது.

கலி முதலாகிய சான்றோர் செய்யுளகத்துக் கண்டு கொள்க (அகத்.15.உரை)
கலி முதலாகிய சான்றோர் செய்யுட்கும் (புறத். முகப்புரை) எனச் சான்றோர் செய்யுளில் முதலாவதாகக் கலித்தொகையை வைத்துப் பேசுகிறார். கலித்தொகையை அவர் கலி (அகத்.15.உரை) என்றும் கலிப்பா (செய்.132.உரை) என்றும் கலித்தொகை (செய்.132.உரை) என்றும் கலிப்பாட்டு (புறத்.27) என்றும் தமது உரையில் குறிப்பிடுகிறார். கலித்தொகையை முதலாவதாக வைத்து எண்ணும் மரபு அவருடையது என்பது விளங்குகிறது. எட்டுத்தொகை நூல்களை வரிசைப்படுத்தும் ஒரு வெண்பா கலித்தொகையை இறுதியாக வைக்கிறது.

மையற விளங்கிய என்னும் மருதக்கலியுள் (கற்பு.6.உரை)
இகல்வேந்தன் சேனை என்னும் முல்லைக்கலியுள் (களவு.21 உரை)
என்று கலித்தொகையின் உட்பிரிவுகளான மருதக்கலி, முல்லைக்கலி, பாலைக்கலி, நெய்தற்கலி, குறிஞ்சிக்கலி ஆகியவற்றையும் இளம்பூரணர் குறிப்பிடுவர்.

பேராசிரியர்:

பேராசிரியர் பொருளதிகார உரையில் எட்டுத்தொகை நூல்களிலிருந்தும் குறிஞ்சிப்பாட்டு தவிர்த்த பிற பத்துப்பாட்டு நூல்களிலிருந்தும் மேற்கோள்களை எடுத்தாள்கிறார். 

மணி நிற மலர்ப்பொய்கை என்னும் கலிப்பாவினுள் (செய்.76.உரை)
அறவோ ருள்ளா ரருமறை காப்ப (செய்.121.உரை) என்னும் பரிபாடலுள்”‘ என நூலின் பெயரைக்குறிப்பிடுகிறார்.  சங்க இலக்கியத்தைப் பாட்டும் தொகையும் என்று குறிப்பிட்டவர் பேராசிரியரே ஆவர்.

நச்சினார்க்கினியர்:

நச்சினார்க்கினியர் அதிகமான நூல்களிலிருந்து மேற்கோள்கள் எடுத்தாள்பவர் ஆவார். இவரது பன்னூல் பயிற்சியால் உச்சிமேற் புலவர் கொள் நச்சினார்க்கினியர் என்று போற்றப்படுகிறார். இவர் சங்க இலக்கியங்களான கலித்தொகை, பத்துப்பாட்டு ஆகியவற்றிற்கு உரை எழுதியவர். மேலும் குறுந்தொகையின் கடைசி 20 பாடல்களுக்கு உரை எழுதினார் எனவும் கருதப்படுகிறது. (இளங்குமரன், இரா,) நச்சர் தமது உரையில் 2536 மேற்கோள் பாக்களைக் காட்டுகிறார்.

சங்க இலக்கியங்கள் அனைத்தையும் எடுத்தாளும் நச்சர் நூலின் பெயர் , அதன் உட்பிரிவு ஆகியவற்றைக் குறிப்பிடுகிறார். நற்றிணை, குறுந்தொகை, பதிற்றுப்பத்து என நூல்களின் பெயரையும் மணிமிடைபவளம், களிற்றியானை நிரை, நித்திலக்கோவை, பாலைக்கலி, முல்லைக்கலி போன்ற நூலின் உட்பிரிவுகளையும் நச்சர் குறிப்பிடுகிறார்.

விசும்புற நிவந்த என்னும் அகப்பாட்டும் அது (புறத்.5.உரை)
இக்களிற்றியானைனிரையுள் (அகத்.3.உரை)
சுணங்கணி வனமுலை என்னும் குறிஞ்சிப்பாட்டும் அது. ‘வீங்குநீர்’ என்னும் மருதக்கலியுள்…………….(அகத்.3.உரை) எனப் பாடல் மற்றும் பாடல்களின் முதற்தொடரையும் நூற்பெயரையும் நச்சர் எழுதுகிறார்.

தொல்காப்பிய உரையாசிரியர்கள் சங்க அக இலக்கியங்களை தத்தமது உரைகளில் மேற்கோளாகப் பயன்படுத்தும் விதத்தைக் காணலாம்.

நற்றிணை

இளம்பூரணர் காட்டும் மேற்கோள்கள்  60
பேராசிரியர் காட்டும் மேற்கோள்கள்   11
நச்சர் காட்டும் மேற்கோள்கள்       129

குறுந்தொகை

இளம்பூரணர் காட்டும் மேற்கோள்கள்  129
பேராசிரியர்                         101
நச்சர்                              227

ஐங்குறுநூறு

இளம்பூரணர் காட்டும் மேற்கோள்கள்  70
பேராசிரியர் காட்டும் மேற்கோள்கள்   22
நச்சர்   காட்டும் மேற்கோள்கள்      169

அகநானூறு

இளம்பூரணர் காட்டும் மேற்கோள்கள்  93
பேராசிரியர் காட்டும் மேற்கோள்கள்  177
நச்சர் காட்டும் மேற்கோள்கள்        263

கலித்தொகை

இளம்பூரணர் காட்டும் மேற்கோள்கள்  159
பேராசிரியர் காட்டும் மேற்கோள்கள்  186
நச்சர் காட்டும் மேற்கோள்கள்        313

பரிபாடல்

இளம்பூரணர் காட்டும் மேற்கோள்கள்  4
பேராசிரியர்  காட்டும் மேற்கோள்கள்  6
நச்சர்      காட்டும் மேற்கோள்கள்    5

உரையாசிரியர்கள் அதிகமாக மேற்கோள் காட்டும் அக நூல் கலித்தொகை ஆகும். கலி முதலாகிய சான்றோர் செய்யுளகத்துக் கண்டு கொள்க என்று இளம்பூரணர் அந்நூலைச் சங்க செய்யுளில் முதன்மையானதாகக் காட்டுவதைக் காணும்போது உரையாசிரியர்கள் காலத்தில் அந்நூல் பெற்றிருந்த சிறப்பிடம் புலனாகிறது. மேலும் நச்சர் சங்க நூல்களுள் இதற்கு மட்டுமே உரை எழுதியுள்ளார் என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கதாகும்.

உரையாசிரியர்களால் மிகக் குறைவாகக் காட்டப்படும் நூல் பரிபாடல் ஆகும். பரிபாடல் 70 பாடல்களை உடையது எனினும் தற்போது 22 பாடல்களே கிடைக்கின்றன. தொல்காப்பியர் குறிப்பிடும் பரிபாட்டு காமப்பொருண்மையதாகவே வரும் என்று கூறப்பட்டுள்ளது. ஆனால் பரிபாடல் எழுபதும் கடவுளர் வாழ்த்துதல் பொருண்மையதாக உள்ளன. இதை சங்கப்பனுவல்களுள் மிகப் பிற்பட்டதும் பக்தி இலக்கியக் காலத்தை ஒட்டியதும் எனக்கொள்ளமுடிகிறது. எனவேதான் உரையாசிரியர்களால் இது பெருமளவில் மேற்கோளாக எடுத்தாளப்படவில்லை என்று கருதப்படுகிறது.

தொல்காப்பிய உரையாசிரியர்கள் தங்களது சங்க இலக்கியப் புலமையை கீழ்கண்ட வகைகளில் வெளிப்படுத்துகின்றனர்.

1. அதிக அளவில் மேற்கோள்களாக எடுத்தாளுதல்
2. பாடல்களைப் பாடவேறுபாடுகளுடன் தருதல்
3. குறையுடன் உள்ள மூலப்பனுவலை செம்மையாக்கல்

4.சங்கப்பாடல்களுக்கு தொல்காப்பிய மரபு வழி திணை, துறை வழங்குதல்

பாடல்களைப் பாடவேறுபாடுகளுடன் தருதல்:

நற்றிணையில் 380ஆவது பாடல் இளம்பூரணராலும் நச்சராலும் மேற்கோள்காட்டப்படும் போது நற்றிணையின் அடியெல்லையை மீறியதாக, இளம்பூரணர் 14 அடிகளுடனும் நச்சர் 15 அடிகளுடனும் காட்டுகின்றார். இப்பாடல் பின்னத்தூர் நாராயணசாமி ஐயர் பதிப்பில் 12 அடிப்பாடலாகவே உள்ளது. இளம்பூரணர் (கற்பியல்,145 உரை)

”புரையோ ரன்ன புரையு நட்பின்
இளையோர் கூம்புகை மருவோர் ஆங்குக்
கொண்டுசெல் பாணநின் தண்துறை யூரனைப்” என்று 3 அடிகளை (9 முதல் 11 அடிகளாக) இணைத்து 14 அடிப்பாடலாகத் தருகிறார்.

நச்சர் தமது உரையில் (கற்பியல் 147 உரை)

புரையோ ரன்ன புரையு நட்பி
னிளையோர் கூம்புகை மருள வோராங்
கட்டங் காது விட்டாங் கமைத்துக்
கொண்டுசெல் பாணநின் தண்துறை யூரனைப்

என்று 4 அடிகளை (9 முதல் 12ஆம்அடிகளாக) இணைத்து 15 அடிப்பாடலாகத்தருகிறார். மேலும் இப்பாடல் நற்றிணைப்பதிப்பிலும் இளம்பூரணர், நச்சர் உரைகளிலும் பாடவேறுபாடுகளுடன் காணப்படுகின்றது.

உரையாசிரியர்கள் இருவரும் நற்றிணை மூலபாடத்துடன் வெவ்வேறு இடத்தில் பாடவேறுபாடு கொள்கின்றனர். நச்சர் ஓர் இடத்திலும் இளம்பூரணர் 2 இடங்களிலும் இருவரும் தத்தமக்குள் ஓர் இடத்திலும் என 4 இடங்களில் வேறுபட்ட பாடம் கொள்கின்றனர்.

குறையுடன் உள்ள மூலப்பனுவலை செம்மையாக்கல்:

உ.வே.சா-வுக்குக் கிடைத்த பரிபாடல் ஏட்டுச்சுவடிகளில் முதலிலும் இறுதியிலும் உள்ள ஏடுகள் அழிந்திருந்தன. எனவே பரிபாடலின் முதல் பாடல் எதுவென்று அவரால் அறியமுடியவில்லை. அந்நிலையில் உ.வே.சா. தொல்காப்பியச்செய்யுளியல் உரையில் உள்ள இளம்பூரணர் மேற்கோள் வழியே பாடலை மீட்டெடுத்தார் என்பதை அவரது கூற்று வழியே காணலாம்.

           இந்நூற் பரிசோதனைக்குக் கிடைத்தவை முதலிலும் இறுதியிலும் இர்க்க வேண்டிய ஏடுகளில்லாமலும் இடையிலுள்ளவை ஒடிந்தும் இராமபாண வாய்ப்பட்டும் பழுதுற்றிருந்த பழம்பிரதிகளாதலின் அவற்றிற் காணப்படாமல், ”கட்டுரை வகையின்” என்னும் தொல்காப்பியச்செய்யுளியற் சூத்திர வுரையில் (119) இளம்பூரணவடிகள் காட்டிய மேற்கோள்களிற் காணப்பெற்ற இப்பாடல் மிகச்சிதைந்திருந்த உரைப்பகுதியால் இந்நூலின் முதற் செய்யுளென்று அறியப்பெற்றுத் தமிழ்த்தெய்வத்தின் திருவருட்செயலை நினைந்து இன்புற்று இங்கே பதிப்பிக்கலாயிற்று. (பரிபாடல் மூலமும் பரிமேலழகர் உரையும்)

கட்டுரை வகையான் எண்ணொடு புணர்ந்து” என்ற நூற்பா உரையில் பரிபாடல் பாட்டு முழுவதையும் பகுதிகளாகப் பிரித்து அதன் செய்யுள் உறுப்புகளையும் மேற்கோளாகத் தருகிறார். பாடலின் இடையிடையே,

இது தரவு
இஃது எருத்து
இவை நான்கும் அராகம்
இஃது ஆசிரியம்
இது பேரெண்
இதுவும் ஆசிரியம்
இவையாறும் பேரெண்
தனிச்சொல்
இது சுரிதகம்
இவை சிற்றெண்ணும் பேரெண்ணும் இடையெண்ணும்
இது சுரிதகம்

என்று செய்யுள் உறுப்புகளை இளம்பூரணர் சுட்டிக்காட்டும் மரபு பரிபாடல் பதிப்பினுள் பிறபாடல்களில் பயிலப்பெறவில்லை. இத்தகைய மரபு இளம்பூரணர் அளித்த கொடையாகும்.

உ.வே.சா கண்டெடுக்காத பரிபாடலடிகள்:

செய்யுளியல் 123 ஆவது நூற்பா உரையில். ‘முட்டடியின்றிக் குறைவு சீர்த்தாயும்’ வருவனவற்றிற்கு மேற்கோள்களாக,

‘நின்னொக்கும் புகழ் நிழலவை” (பரி.1:55) எனவும்

”கறையணி மிடற்றினவை
கண்ணணி நுதலினவை
பிறையணி சடையினவை” என வரும் என்பார் பேராசிரியர். கறையணி மிடற்றினவை எனத் தொடங்கும் மூன்றடிகள் நச்சராலும் இந்நூற்பா உரைப்பகுதியில் மீளவும் எடுத்துக்காட்டப்படுகின்றது. எனினும் தொல்காப்பிய உரைப்பதிப்பாசிரியர்களோ பரிபாடலைப் பதிப்பித்த உ.வே.சா வோ பிற பரிபாடல் பதிப்பாளர்களோ இவ்வடிகளை பரிபாடல் எனக் குறிக்கவில்லை.

பேராசிரியர் தமது உரையில், இப்பாடலில் கீழே, ‘மேற்காட்டிய பரிபாடற் செய்யுளுள்” ஒருசார் என்பது ஒழியசை; என்னை? அது சீராகலின் அதனொடு சில அசை கூடியன்றி அசையெனப்படாமையின் ”ஆங்கு” என வருந் தனிச்சொல் வழியசையெனப்பட்டது” என்று எழுதுவர். பேராசிரியர் ‘மேற்காட்டிய பரிபாடற் செய்யுளுள்’ என்று குறிப்பிடுவதால் அவ்வடிகள் பரிபாடல் என்று கருதுதல் தகும். எனினும் முதலாவது பரிபாடலிலிருந்து ஓர் அடியும் மேற்கோளாகத் தருவதால் ‘மேற்காட்டிய பரிபாடற் செய்யுள்’ எது என்பதில் மயக்கம் ஏற்படுகிறது. பேராசிரியர் தமது உரையில் மேற்காட்டிய பரிபாடலுள் ‘ஒருசார்’ ஆங்கு என்ற சொற்கள் பயின்று வருவதாகக் கூறி அதற்கு விளக்கமும் தருவது காணத்தக்கது.

ஒருசார் என்ற அசையும் ஆங்கு என்ற தனிச்சொல்லும் முதலாம் பரிபாடலுள் உள்ளனவா என்று ஆய்ந்தபோது ஆங்கு என்ற தனிச்சொல் இருப்பதும் ஒருசார் என்ற அசை இல்லாமையும் கண்டறியப்பட்டது. எனவே பேராசிரியர் முதலாவது பரிபாடலைக் குறிக்கவில்லை என்று புலப்படுகிறது. கறையணி மிடற்றினவை என்ற பாடலடிகள் உள்ள பரிபாடலில்தான் ஒருசார், ஆங்கு ஆகிய சொற்கள் இருக்கவேண்டும் என்றும் அதையே பேராசிரியர் குறித்தார் என்றும் உய்த்துணரமுடிகிறது. இப்பாடலடிகள் சிவனைப்பற்றிய வருணணையாக உள்ளன. எனவே இதைச் சிவனைப்பற்றிய பரிபாடல் என்று கருத இயலுகிறது.

சங்கப்பாடல்களுக்கு தொல்காப்பிய மரபு வழித் திணை, துறை வழங்குதல்:

அக இலக்கியங்கள் பாடப்பட்ட காலத்தில் தொகுக்கப்படவில்லை. அவை பல நூற்றாண்டுகளுக்குப் பிறகு தொகுக்கப்டடு திணை, கூற்று ஆகியன வழங்கப்பட்டன. உரையாசிரியர்கள் அவற்றிலிருந்து மாறுபட்டுத் தொல்காப்பிய விதிப்படி கூற்றுவகைகள் வழங்குகின்றனர். விரிக்கிற் பெருகும்.

தொல்காப்பிய உரையாசிரியர்கள் சங்க இலக்கியங்களுக்குத் திணை துறை வகுத்த முறையை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. ஏனெனில் அவை தொல்காப்பிய மரபல்லாது பிற்கால மரபுவயப்பட்டதாகும். நச்சர் .”தத்தம் புதுநூல் வழிகளாற் புறநானுற்றிற்குத் துறை கூறினாரேனும் அகத்தியமும் தொல்காப்பியமுமே தொகைகளுக்கு நூலாகலின் அவர் சூத்திரப்பொருளாகத்துறை கூற வேண்டுமென்றுணர்க” என்று புறநானூற்றுக்குத் திணை, துறை வகுத்த மரபைக் கண்டிக்கிறார். ஏலவே தொல்காப்பிய மரபுப்படியே தொகை நூல்களுக்கு திணை, கூற்று வகைகள் கூறவேண்டும் என்றும் வலியுறுத்துகிறார்.

அதோடு நில்லாது நச்சர் புறப்பாடல்கள் 111க்குத் தொல்காப்பியப் புறத்திணை மரபுப்படி திணை துறைகள் வகுத்துத் தருகிறார். இளம்பூரணர் 76 புறநானூற்றுப்பாடல்களுக்குத் தொல்காப்பியப் புறத்திணை மரபுப்படி திணை துறைகள் வகுக்கிறார். (இலக்குவன், இரா, 2013).

புறம் 308 ஆவது பாடலுக்குப் பதிப்பில் அடிக்குறிப்பு இல்லை. நச்சர் உரை மூலம் ”இது சீறூர் மன்னன் வேந்தனைப் புறங் கண்டது” என்ற அடிக்குறிப்பைப் பெறமுடிகிறது.

புறம் 349 ஆவது பாடலுக்குப் பதிப்பில் அடிக்குறிப்பில்லா நிலையில் ”பெருஞ்சிக்கல் கிழான் மகட்கொடை மறுத்தது” என்ற குறிப்பு இளம்பூரணர் உரையில் காணக்கிடைக்கிறது.

முடிவுரை

தொல்காப்பிய உரையாசிரியர்களின் சங்கநூல் புலமைக்குச்சில சான்றுகளைக்கண்டோம்.  உரையாசிரியர்கள் தொகை நூல்களைத் தொல்காப்பிய மரபிற்கு ஏற்பவும் மாறுபட்டும் மேற்கோள்களாகத் தந்தும் அவை இரண்டிற்கும் தமிழ்கூறும் நல்லுலகில் நிலையானதொரு உறவை உருவாக்கி வலுப்படுத்தினர். தொகை நூல்களின் பாடல்கள் பலவற்றிற்கு உரைகள், பாடவேறுபாடுகள் தந்து அவற்றை மெருகேற்றினர். தொல்காப்பிய மரபிற்குள் பொருந்தியும் பொருந்தாமலும் வரும் சங்க இலக்கிய இயல்புகளையும் வளர்ச்சிகளையும் இதற்குள் உள்ளடக்கிப் பேசுகின்றனர். தொல்காப்பியத்திற்கும் தொகை நூல்களுக்கும் இன்று நிலவும் அதிகாரபூர்வமான உறவு நிலைபெற்றதில் இவ்வுரையாசிரியர்களின் பங்கு முக்கியமானதாகும்.

துணைநூல் பட்டியல்

1.இளம்பூரணர் (உ.ஆ) தொல்காப்பியம் பொருளதிகாரம், திருநெல்வேலி   தென்னிந்திய சைவசித்தாந்த நூற்பதிப்புக்கழகம், சென்னை, 1982.

2.கோபாலையர்,தி.வே., அரணமுறுவல்,ந., தொல்காப்பியம் பொருளதிகாரம் நச்சினார்க்கினியம் (முதல் பகுதி) தமிழ் மண் பதிப்பகம், சென்னை, 2000.

3.கோபாலையர்,தி.வே., அரணமுறுவல்,ந., தொல்காப்பியம் பொருளதிகாரம் நச்சினார்க்கினியம் (இரண்டாம் பகுதி) தமிழ் மண் பதிப்பகம், சென்னை, 2000.

4.கோபாலையர்,தி.வே., அரணமுறுவல்,ந., தொல்காப்பியம் பொருளதிகாரம் நச்சினார்க்கினியம் (மூன்றாம் பகுதி) தமிழ் மண் பதிப்பகம், சென்னை, 2000.

5. வையாபுரிப்பிள்ளை, எஸ்., தமிழ்ச்சுடர்மணிகள், குமரிமலர் காரியாலயம், சென்னை, 1949

6.Zvelebil, Kamil., The Smile of Murugan on Tamil Literature of south India, Tuta sub aegide pallas, Leiden,1971

*****

கட்டுரையாசிரியர் – உதவிப்பேராசிரியர்,
தமிழ்த்துறை,
வெ.ப.சு. தமிழியல் ஆய்வுமையம்,
ம.தி.தா. இந்துக்கல்லூரி,
திருநெல்வேலி.

ப.சூர்யலெக்ஷ்மி,
பதிவு எண்: 12178
முனைவர் பட்ட ஆய்வாளர்,
தமிழ் உயராய்வு மையம்,
தமிழியல் துறை,
ராணி அண்ணா அரசு மகளிர் கல்லூரி,
திருநெல்வேலி.
ஆய்வு மையம்: மனோன்மணியம் சுந்தரனார் பல்கலைக்கழகம்,
அபிசேகப்பட்டி, திருநெல்வேலி-627012 தமிழ்நாடு, இந்தியா.

நெறியாளர்: ந.வேலம்மாள், உதவிப் பேராசிரியர்,
தமிழியல் துறை, ராணி அண்ணா அரசு மகளிர் கல்லூரி, திருநெல்வேலி-627008

முன்னுரை:-

சங்கக் கவிஞர்களில் உடன்போக்கினைப் பற்றி மட்டுமே தனது பாடல்களில் மிகுதியாகப் பேசியவர் கயமனார். உடன்போக்கில் தனது மகளைப் பிரிந்த தாயின் பன்முகத் தன்மை வெளிபடுகிறது. மகளைப் பிரிந்த தாயின் துயரம், மகள் சுரத்திடையே சென்றாலும் அவளது கடுமையான பயணம் இனிதாக விளங்கட்டும் என்கிறாள். தன்னைப் போலவே தலைவனின் தாயும் துயரடையட்டும் என்கிறாள். மகளின் வரவுக்காகக் காத்திருக்கும் நிலை, தலைவியை மீட்கச் செல்லும் தாய் இவ்வாறு கயமனாரின் பாடல்களில் தாயின் நிலைப்பாடு குறித்துப் பேசப்படுகின்றது. களவில் தலைவன் தலைவியின் காதல் வாழ்க்கையை முழுமையாகச் சமூகத்தார் ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை. திருமணம் செய்து இல்லற வாழ்க்கை நடத்துவதையே சமூகம் ஏற்றுக் கொள்கிறது. கயமனாரின் பாடல்களில் சமூகக் கருத்தாக்கம் எவ்வாறு என்பதனை ஆய்வதே இவ்வாய்வின் நோக்கமாக உள்ளது.

உடன்போக்கு:-

உடன்போக்கினைப் பற்றித் தொல்காப்பியர் கூறுவது, ஒரு பெண்ணிற்கு நாணம்தான் சிறந்தது அந்த நாணத்தைவிடக் கற்பு சிறந்தது அதன் விளைவாக உடன்போக்கு நிகழும் என்கிறார்.

” உயிரினும் சிறந்தன்று நாணே; நாணினும்
  செயிர்தீர் காட்சிக் கற்புச் சிறந்தன்று எனத்”       (தொல்.பொ.களவியல்.இளம் நூ.111)

களவினை அறிந்த தமர் காவலில் இருத்த, இற்செறிக்கப்பட்ட தலைவியை உடன்போக்குச் செல்லத் தோழி தூண்டுபவளாகத் திகழ்கிறாள்.

தாய்மைத்துவம்:-

தாய்மைக்குரிய உணர்வுக்குவியல்களையும், விளைவுகளையும் ஒன்றாகக் குவித்துப் பார்க்கக்கூடிய ஒரு தளமே தாய்மை என்ற நிறுவன அமைப்பாகும். தாய்மைத்துவப் பண்பமைப்பிலுள்ள அனுபவங்களையும் திறமைகளையும் சமுதாய நோக்கில் நன்முறையில் வலுப்படுத்தவும், வெளிக்கொணரவும் விரும்புகிறது.

”ரிச் என்பவர் குடும்பத்தில் பெண்களுக்கு என வரையறுக்கப்பட்ட தீவிர உணர்ச்சிச்சுமைகள் போன்றவை ‘தாய்மை’ என்ற அமைப்பிற்குரிய கூறுகளாகும்” என்கிறார். சமுதாயம் பெண்களுக்கு என்ற கட்டுப்பாட்டை வகுத்துள்ளது. அதில் தாய்மைப்பேறு, குழந்தையைப் பேணிக்காப்பது, வளர்ப்பது, குடும்பம் என்ற அமைப்பில் பெண்களின் தனிப்பட்ட உணர்வுகள் தந்தைவழிச் சமூகத்தால் நசுக்கப்படுகிறது. குழந்தை வளர்ப்பில் தாய்க்கே முதலிடம் கொடுக்கிறது. இப்படிப் பாராட்டிச் சீராட்டி வளர்த்த மகள் காளையுடன் உடன்போக்குச் சென்றுவிட்டதால் தாய்க்கே மிகப் பெரிய இழப்பு நேரிடுகிறது. தாயின் மனநிலையைக் கயமனாரின் 23  பாடல்களில் அகப்பாடல்களில் 21 பாடல்களில் காணமுடிகிறது. புறப்பாடலில் இறந்த மகனைத் தாய் காண நேர்ந்தால் அவள் படப்போகும் துயரத்தினையும் கண்முன்னே காட்டுகிறது.

காற்சிலம்பு:-

சங்க காலத் தமிழ்மகளிர், திருமணத்திற்கு முன்பாகச் ‘சிலம்பு கழி நோன்பு’ என்ற சடங்கினைச் செய்வர்; தன் காலில் உள்ள சிலம்பினைக் கழற்றியப் பிறகே திருமணம் செய்விக்கும் வழக்கம் காணப்பட்டது. சங்க இலக்கிய பாடல்களின் வழியே இச்செய்தியானது பதிவாகிறது.

உடன்போக்குச் செல்ல நினைத்த தலைவி காற்சிலம்பினைக் கழற்ற நினைத்தாள் இதனைக் கண்டால் தோழிமார் நோவார்கள் என்று செல்லாது விடுத்தால் பாடலில் “அரியமை சிலம்பு கழீஇப் பன்மாண், வரிபுனை பந்தோடு வைஇய செல்வோள், இவை காண் தோறு நோவர் மாதோ” (நற் 12, 5-7). சிலம்பு கழி நோன்பினைத் தான் காணாது பிறர் காணுமாறு மகள் சென்றாள் என்று தாய் புலம்புவது பாடலில்

” சிலம்பு கழீஇய செல்வம், பிறருணக்
              கழிந்தஎன் ஆயிழை அடியே” (நற் 279, 10-11)

சிலம்பினைக் கழற்றி மகள் உடன்போக்குச் சென்றுவிட்டாள். அவள் சென்ற பாலை வழியில் ஆறலை கள்வர் உள்ளார்களே; தலைவன்முன் இவள் செல்வாளோ என்று கவலைகொள்வது பாடலில் ” எவ்வினை செயுங்கொல்? நோகோ யானே? அரிபெய்து பொதிந்த தெரிசிலம்பு கழீஇ” (அகம் 321, 13-15) தலைவி காற்சிலம்புடன் வயலைக் கொடிக்குத் தண்ணீர் ஊற்றுவாள். அவள் இல்லாது உன்னைப் பேணுபவர் யார் என்று நற்றாய் புலம்புகிறாள். பாடலில்

      “பொய்சிலம்பு ஒலிப்பப் பெயர்வனள் வைகலும்,
  யார்மற்றுப் பெறுகுவை அணியை நீயே” (அகம் 383,12-14)

உடன்போக்கு சென்ற மகளை மீட்க முயலுதல்:-

செவிலித்தாய் உடன்போகிய மகளைத் தேடிக் கண்டோரை நோக்கி மகளைப் பற்றி வினவுகிறாள். அவளைப் பற்றி கூறினால் விருந்தோம்புவேன் என்கிறாள். பாடலில் “முன்னாள் உம்பர்க் கழிந்த என்மகள் தன்னூர் இடவயின் தொழுவேன் நுண்பல்” (நற் 198, 315) இல் செறிப்பில் வைத்த தன் மகள் காவலையும் கடந்து உடன்போகினாள். ஆநிரைகளைக் கவர்ந்து சென்றவர்கள் பின்தொடர்வதைப் போல் என் மகளையும் மீட்க வந்தேன் என்பது பாடலில்,

” இச்சுரம் படர்தந் தோளே, ஆயிடை, அத்தக்
 கள்வர் ஆதொழு அறுத்தென” (அகம்7,13-14)

மகளை அடித்த தாய்:-

உடன்போகிய மகளை நினைத்த தாய் இல்செறிப்பில் மகளை அடித்த தன் கையை வெட்டினால்தான் என்ன என்று தன்னையே நொந்து கொள்கிறாள். முதுகு தனக்கு உரியது அல்ல என்று அடிவாங்கிய மகளைப் பாடலில், “எறிகோல் சிதைய நூறவும், சிறுபுறம் எனக்கு உரித்து என்னாள் நின்ற என்” (அகம் 145,20-22)

தாயின் ஆவேசக் குரல்:-

தன் மகளை உடன்போக்கு அழைத்துச் சென்ற அக்காளையின் தாயும் பெரிய நடுக்கமுற்று துன்பத்தை அடைவாளாக என்று ஆவேசக் குரலை எழுப்புவது பாடலில்,

“பொம்மல் ஓதியைத் தன்மொழிக் கொளீஇக்
              கொண்டுடன் போக வலித்த
              வன்கண் காளையை ஈன்ற தாயே”     (நற் 293, 7-9).

தலைவன் தலைவியை உடன்போக்கு அழைத்துச் சென்றமை பொறுக்க முடியாது பொருத்தமற்றத்து என்று தாய் சாடுகிறாள். பின்வருமாறு, “தணிந்த பருவம் செல்லான் படர்தரத்” (அகம் 397,8). உடன்போக்கினைப் பெற்றோரும், சமூகமும் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை என்பது கயமனாரின் பாடல் மூலம் தெளிவாகிறது.

 உடன்போகிய மகள் இனிதாக வாழவேண்டும் என்ற தாயின் மனநிலை வெளிப்படும் பாடல்கள்:-

உடன்போகிய தன் மகள் இல்லறத்தை இனிதே நடத்தினால் தன் துயரம் நீங்கும் என்பது பாடலில் ” எரிசினந் தணிந்த இலையில் அம்சினை, வரிப்புறப் புறவின் புலம்புகொள் தெள்விரி” (நற் 305,6 ). மகள் உடன் போகிய பாலை நிலமானது சூரிய ஒளி வீசாமல் மரத்தின் நிழல் அடங்கி மழை பெய்து குளிர்ச்சியாக அமையுமாறு இருக்க வேண்டும் என்று சொல்லி எண்ணுவது பாடலில் “ஞாயிறு காயாது மரநிழற் பட்டு, மலைமுதற் சிறுநெறி மணன்மிகத் தாஅய்க்” (குறுந் 378,1-2).

பாராட்டிச் சீராட்டி வளர்த்த தாய்:-

உடன்போகிய தன் மகளின் மென்மைத் தன்மையை கண்டு செவிலி இரங்கியது. பாலும் உண்ணாதவள். நீரற்ற நிழல் அடங்கிப்போன சுரத்தில் எவ்வாறு வலியாளானாள் என்கிறாள்? “யாங்குவல் லுநள்கொ றானே யேந்திய” (குறுந் 356,5). பாலை நிலத்தின் கொடுமையை நினைத்த தாய், தன் மகள் பாலும் உண்ணாள், பந்தையும் உருட்டாள் எவ்வாறு சென்று இருப்பாள் என்று செவிலி துயரம் கொள்வது “கழைதிரங் காரிடை யவனொடு செலவே” (குறுந் 396,7). பந்தாடினாலும் கழங்காடினாலும் சோர்வுற்று என்னைக் கட்டிக் கொள்பவள் கடத்தற்கரிய தந்தையின் காவலையும் மீறிக் கொடுமையான பாலையில் அவள் அடிகள் நடந்து சென்றனளே என்கிறாள் பின்வருமாறு, “அருஞ்சுரக் கவலைய அதர்படு மருங்கின்” (அகம் 17,17)

உடன்போகிய தன் மகள் மீண்டும் இல்லத்திற்கு வருவாளோ என்று ஏங்கி நிற்கும் தாயைக் காண முடிகிறது. மகளுக்கு தலைவாரி முடித்து, இடுப்பிலே தூக்கிச் சுமந்து, புனைவுகள் பல செய்து, பெற்றவள் என்ற உரிமைக்காக மகள் அருள் செய்யாமல் போனாலும் மகளின் வரவை எதிர்நோக்கித் தாய் கண்ணீர் வடிக்கிறாள். தன் இல்லத்திற்கு அழைத்து வருவானோ? அவன் இல்லதிற்கு அழைத்து செல்வானோ? தாய் ஏங்கி நிற்கும் நிலை பாடலில், ” என்மனை முந்துறத் தருமோ? தன்னை உய்க்குமோ? யாதவன் குறிப்பே?” (அகம் 195,17,18).

தாய் மகளிடம் என் பகுதிக்கு உண், உன் தந்தைப் பகுதிக்கு உண், என்று பாராட்டிச் சீராட்டி வளர்த்த தன் மகள் உடன்போக்கு சென்றமைக்காக தான் வருந்தவில்லை. அவள் பாலை சுரத்தின் கடுமையில் எவ்வாறு நடப்பாள் என்று நினைத்து தாய் வருந்துகிறாள் “மடத்தகை மெலியச் சாஅய், நடக்கும்கொல்? என நோவல்யானே” (அகம் 219, 17-18).

மகளின் அன்பிற்காக ஏங்கும் தாய்:-

உடன்போகிய தன் மகள் தன்னை நினைப்பாளோ என்று மகளின் அன்பிற்காக ஏங்கும் தாயைக் காணமுடிகிறது. தன் மகளை ஊரே இழந்துவிட்டது என்கிறாள். “ஊர்இழந் தன்று, தன் வீழ்வுஉறு பொருளே” (அகம் 189,15). தலைவி உடன்போகியபின் அவள் விளையாடிய இடத்தையும் பிறவற்றையும் கண்டு தாய் புலம்புகிறாள். அயலவனின் காதலை நம்பி உடன்போகினாள் என்கிறாள் செவிலித் தாய் பின்வருமாறு, “பெருஞ்சோற்று இல்லத்து ஒருங்கு இவண் இராஅள், ஏதிலாளன் காதல் நம்பித்” (அகம்275,9-10).

வேற்று மணம் பேசிய பெற்றோரும் உடன்போக்கிற்குத் தூண்டிய தோழியும்:-

தலைவியின் களவினை அறிந்த பெற்றோர் அவளுக்கு வேற்று வரைவுக்கு ஏற்பாடு செய்தனர். அதனை அறிந்த தோழி அவனோடு உடன்போக்கு செய்ய ஏற்பாடு செய்விக்கிறாள். “வதுவை அமர்ந்தனர் நமரே அதனால்…….” (அகம் 221,3). தலைவியின் களவினை அறிந்த தமர் இற்செறிப்பினை அவளுக்கு மேற்கொண்டனர். தலைவின் துயரத்தினைக் காண முடியாத தோழி உன்னுடைய முலைகள் தலைவனுடன் பொருந்துவதாக அமைக நீ உடன்போக்குச் செல்க என்று துணிகிறாள் பாடலில், “வலியாய் இன்னும் தோய்க நின் முலையே!’ (அகம் 259,18)

ஆணாதிக்கச் சமுகம்:-

தலைவனின் பரத்தைமை உறவினைக் கண்டு தலைவி நாணமுற்று பிறரிடம் கூறாமல் கற்பொழுக்கத்திலிருந்து ஒழுகுவாள். அவனை ஏற்பாள் சினம் கொள்ளாமாட்டாள் என்ற கருத்தாக்கத்தினை ஆணாதிக்க சமூகம் உருவாக்குகிறது. பாடலில், ” தண்ணந் துறைவன் கொடுமை, நம்மு னாணிக் கரப்பாடும்மே”(குறுந் 9,7-8).

மகனைப் பறிகொடுத்தை தாய்:-

தலைவன் போரில் இறந்து காணப்பட்டான். அவனுடைய மனைவி நேரில் சென்று காண்கிறாள். உன்னுடைய தாய் நிலையினை அறிந்தால் என்ன பாடுபடுவாளோ என்று பலவும் சொல்லி அரற்றுகிறாள். பாடலில் “யாங்கா குவள்கொ லளிய டானே” (புறம் 254,11).

முடிவுரை:-

கயமனாரின் பாடல்களில் உடன்போக்கு பற்றியே பெரும்பான்மை காணலாகிறது. தலைவன் தலைவி இணைந்த களவு வாழ்க்கையைச் சமூகம் ஒருபோதும் ஏற்றுக்கொண்டதாகத் தெரியவில்லை. இருப்பினும் பெற்றோர் ஏற்றுக் கொள்ளாத அளவில் உடன்போக்கு நிகழுகின்றது. சங்க காலச் சமூகம் நெறிப்பட்ட சமூகமாக திகழ்கின்றது. பெண் தனது வாழ்க்கையைத் தேர்ந்தெடுக்கும் உரிமையைச் சமூகம் அவளுக்கு மறுத்து விடுகிறது. அதனால் உடன்போக்கு நிகழ்வதைக் காவல் நீட்டித்தாலும் அதனால் தடுக்க முடியவில்லை. சமூகத்தின் கட்டை உடைத்துக்கொண்டு பெண் தனக்கான வாழ்க்கைத்துணையுடன் செல்ல முற்படுகிறாள்.

அடிக்குறிப்புகள்:-

1. செ. சாராதாம்பாள், பெண்ணிய உளப்பகுப்பாய்வும் பெண் எழுத்தும், ப 70.
2. மேலது., ப.70

துணைநூற்பட்டியல்:-

1. கௌமாரீஸ்வரி.எஸ், 6ஆம் பதிப்பு 2008 தொகாப்பியம் பொருளதிகாரம், (இளம்பூரணர் உரை), சாரதா பதிப்பகம், இராயப் பேட்டை, சென்னை-600014.
2. சாமிநாதையர், உ.வே, 5ம் பதிப்பு 2000, குறுந்தொகை மூலமும் உரையும், உ,வே சாமிநாதையர் நூல் நிலையம், சென்னை-90.
3. செ.சாரதம்பாள், பெண்ணிய உளப்பகுப்பாய்வும் பெண் எழுத்தும்,
4. நாரயணசாமி அ.ஐயர் உரை, 2007 நற்றினை நானூறு, கழ்க வெளியிடு, திருநெல்வேலி தென்னிந்திய சைவசித்தாந்த நூற்பதிப்புக் கழகம் லிட், சென்னை-18.
5. பூலியூர்க்கேசிகன் உரை, முதற்பதிப்பு 2013 அகநானுறு (களிற்றியானை நிரை) முத்தமிழ் பதிப்பகம், சென்னை-6000061.
6. பூலியூர்க்கேசிகன் உரை, முதற்பதிப்பு 2013 அகநானுறு (மணிமிடைபவளம்) முத்தமிழ் பதிப்பகம், சென்னை-6000061.
7. பூலியூர்க்கேசிகன் உரை, முதற்பதிப்பு 2013 அகநானுறு (நித்திலைக்கோவை) முத்தமிழ் பதிப்பகம், சென்னை-6000061.

*****

கட்டுரையாளர் – முனைவர்பட்ட ஆய்வாளர்,
தமிழ் உயராய்வு மையம், தமிழியல் துறை,
ராணி அண்ணா அரசு மகளிர் கல்லூரி,  (மனோன்மணியம் சுந்தரனார் பல்கலைக்கழகம்),
அபிஷேகப்பட்டி,
திருநெல்வேலி.-627012. தமிழ்நாடு, இந்தியா.

நெறியாளர் : ந. வேலம்மாள்,
உதவிப் பேராசிரியர் தமிழியியல் துறை,
ராணி அண்ணா அரசு மகளிர் கல்லூரி,
திருநெல்வேலி-627008