Author: மேகலா இராமமூர்த்தி

-மேகலா இராமமூர்த்தி

புகார்நகரக் கழனியில் முற்றிய நெற்கதிர்களை வயிறுபுடைக்க உண்ட எருமையார் ஒருவர் நெற்கூட்டின் நிழலில் நிம்மதியாய்க் கண்ணுறங்குவதைப் பட்டினப்பாலை சுட்டிக்காட்டியது. சேற்றுவயலாடிய இன்னொரு எருமையாரின் செயலைக் காண்போம் இனி!

பயிரிட ஏற்றதாய் உழுதுவைக்கப்பட்டிருந்த வளமான வயலது. விரைந்து அதனுள் புகுந்த இந்த எருமையார், அச்சேற்றில் ஆசைதீர விழுந்து புரண்டார். விளைவு? உடலெங்கும் அவருக்குத் தினவெடுக்க (அரிப்பு) தொடங்கியது. அதனைப் பொறுக்கமாட்டாமல், ஓடினார்…ஓடினார் களத்துமேட்டை நோக்கி விரைந்து ஓடினார்! அங்கே நெடிதுயர்ந்துநின்ற நெற்கூட்டைக் கண்டதும் சற்றே நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டவர், வைக்கோல்பிரிகளால் சுற்றப்பட்டுப் பாதுகாப்பாக வைக்கப்பட்டிருந்த அந்த நெற்கூட்டில் பரபரவென்று தன் முதுகை உராய்ந்தார். அதனால், வைக்கோல்பிரி சற்றே நெகிழ, உள்ளிருந்த நெல்மணிகள் சிதறிச் சிரித்தன எருமையாரின் வேடிக்கையான செயல்கண்டு!

…உழாஅ  நுண்தொளி உள்புக்கு அழுந்திய
கழாஅமயிர் யாக்கைச் செங்கண் காரான்
சொரிபுறம் உரிஞ்சப் புரிஞெகிழ்பு உற்ற
குமரிக் கூட்டில் கொழும்பல் உணவு
கவரிச் செந்நெல் காய்த்தலைச் சொரிய… (சிலப்: நாடுகாண்: 120-124)

இப் பாடல்வரிகள் சிலப்பதிகாரத்தின் நாடுகாண் காதையில் நமக்குக் காணக் கிடைக்கின்றன.

புகார் நகரத்தில், காவிரியின் புதுநீர் மதகுகளில் மோதும் ஒலியேயன்றி, (நீர்ப்பற்றாக்குறை உள்ள காலங்களில் பயன்படுத்தப்படும்) நீரிறைக்கும் கருவிகளான ஆம்பி, கிழார், மிடா, ஏத்தம் (இந்தப் பெயர்களெல்லாம்…ஏன் இந்தக் கருவிகளெல்லாமே இப்போது புழக்கத்தில் உள்ளனவா என்பது சந்தேகமே!) ஆகியவற்றின் ஒலிகளெல்லாம் கேட்பதேயில்லை என்று அதன் வற்றாத நீர்வளத்தைப் பற்றிப் பெருமையோடு நம்மிடம் பகர்கின்றார் இளங்கோவடிகள்.

…..கயவாய் நெரிக்கும்
காவிரிப் புதுநீர்க் கடுவரல் வாய்த்தலை
ஓஇறந்து ஒலிக்கும் ஒலியே அல்லது
ஆம்பியும் கிழாரும் வீங்குஇசை ஏத்தமும்
ஓங்குநீர்ப் பிழாவும் ஒலித்தல் செல்லா… (சிலப்: நாடுகாண்: 107-111)

அடுத்ததாக, வான்பொய்ப்பினும் தான்பொய்யாக் காவிரி குறித்துச் சங்க அகப்பாடல்களில் நெடியதும் (13 அடி முதல் 31 அடி வரை), அதனால் ’நெடுந்தொகை’ என்று சிறப்பிக்கப்படுவதுமான அகநானூறு கூறும் செய்திகளைக் காண்போம். இந்நூலில் காவிரி பற்றிய செய்திகள் 18 பாடல்களில் பதிவுசெய்யப்பட்டிருப்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

மாரிபோல் அனைவர்க்கும் வாரிவாரி வழங்கும் தித்தன் என்னும் சோழஅரசனின் நெற்குவியல்கள் நிறைந்த உறந்தையில்(உறையூர்), ஓடம்விடுவோரின் ஓடக்கோல் நீரில் நிலைக்காதவண்ணம் அதனை அடித்துச்சென்றுவிடுமாம் அங்கே சுழித்தோடும் காவிரியின் கடும்புனல். அப்புனலில் தலைவன் ஒருவன் பரத்தை ஒருத்தியோடு முதல்நாள் பெருவிருப்போடு நீராடி மகிழ்ந்தான். மறுநாளோ தலைவியை – அதாவது தன் மனைவியைத்தேடி நல்ல பிள்ளையாக(!) வீட்டிற்கு வந்தவன், தலைவிக்குத் தன் திருவிளையாடல்கள் எதுவும் தெரியாது என்றெண்ணிக்கொண்டு, அவளின் அன்பைப் பெறவேண்டி, ”மாசற்ற கற்புடைய பெண்ணே! என் கண்ணே! என் புதல்வனுக்குத் தாயே!” என்றெல்லாம் பசப்புவார்த்தைகள் பகர ஆரம்பித்தான். அதுகேட்ட தலைவிக்கு வந்ததே கோபம். “ஆகா! என்மீதுதான் உமக்கு எத்தனை அன்பு! உம் உள்ளங்கவர் பரத்தையொடு நேற்று நீர் காவிரியில் புனலாடியதை அறியாதவள் அல்லள் நான்; இனியும் உம் மாயப் பொய்ம்மொழிகளுக்கு நான் மயங்குவேன் என்று நினைத்தீரோ? அதுபோதாதென்று, ’என் புதல்வன்தாய்’ என்றுகூறி என் முதுமையைவேறு எள்ளுகின்றீர்” என்று சீறவே, தன் குட்டுவெளிப்பட்டதை உணர்ந்த தலைவன் வெட்கித் தலைகுனிந்தான்.

மழைவளம்  தரூஉம்  மாவண்  தித்தன்
பிண்ட நெல்லின் உறந்தை ஆங்கண்
கழைநிலை பெறாஅக் காவிரி நீத்தம்,
குழைமாண்  ஒள்ளிழை நீவெய் யோளொடு,
வேழ வெண்புணை  தழீஇப் பூழியர்
கயநா டியானையின் முகனமர்ந் தாங்கு,
ஏந்தெழில் ஆகத்து  பூந்தார் குழைய
நெருநல் ஆடினை புனலே இன்றுவந்து
ஆக வனமுலை அரும்பிய சுணங்கின்
மாசில் கற்பின் புதல்வன்தாய் என
மாயப் பொய்ம்மொழி சாயினை பயிற்றியெம்
முதுமை எள்ளல் அஃதமைகுந் தில்ல… (அகம் 6: பரணர்)

ஆறுகளில் நீராடும் இன்பமே அலாதியானதுதான்! கிராமப்புறங்களில் வாழ்ந்த நம் முந்தைய தலைமுறையினர்பலர் அப்பேரின்பத்தை அனுபவித்தவர்கள். ஆனால், நீரின்றி வறண்ட ஆறுகளை மட்டுமே நேரில்காணும் வாய்ப்பைப் பெற்றிருக்கும் இன்றைய இளையோருக்கு அவ்வின்பத்தைக் கதைகளிலும் கட்டுரைகளிலும் மட்டுமே படித்தறியவேண்டிய பரிதாபநிலை! எல்லாம் காலத்தின் கோலம்!

அடுத்துவருவது, தன் காதற்தலைவியை நினைந்துருகும் ஒரு தலைவனின் தனிமைப் புலம்பல்!

கொல்லிப்பாவை போன்று மயக்கும் பேரழகுகொண்ட பெண்ணவள். அவளைக் கண்டு காதல்கொண்டான் குறிஞ்சிநிலத் தலைவன் ஒருவன். தலைவிக்கும் அவன்மீது விருப்பந்தான்! நாளொரு மேனியும் பொழுதொரு வண்ணமுமாய்க் காதல் வளர்த்துவந்த அவ்விருவரும், நள்ளிருள் யாமத்தில் பேயும் அறியாது(!) கூடி மகிழ்ந்தனர். ஆனால், அவ்வின்பம் நெடுநாள் நிலைக்கவில்லை. எப்படியோ ஒருநாள் அக்காதல் ஊராருக்குத் தெரிந்துபோயிற்று; அலர்தூற்ற ஆரம்பித்தது ஊர். (அலர் = பொதுமன்றத்தில் தலைவன் தலைவியின் காதல்குறித்து ஊரார் பழித்துப்பேசுவது.) அதனால் தலைவியின் தாய் அவளை வெளியில் செல்லவிடாமல் வீட்டிலேயே அடைத்துவைத்தாள். (இதனை ’இற்செறித்தல்’ என்று குறிப்பிடும் இலக்கியம்.)

அன்பை நீராய்ப்பெய்து வளர்த்த காதற்பயிர் வாடத்தொடங்கியதுகண்டு காதலர் உள்ளமும் வாடியது. கட்டுக்காவல்கள் மிகுந்த அந்தச் சூழ்நிலையிலும்கூட, அவற்றையும் மீறிச் சாதுரியமாய் அவ்வப்போது தலைவனைச் சந்தித்தே வந்தாள் அந்தத் தலைவி! அதுபோல் நேற்று தன்னைக் காணவந்தவள், காவிரிப் பேரியாற்றுக் கடும்புனல் வெள்ளத்தில் ஆசையோடு நீந்திக் குளிப்பவள்போல் காதலோடு தன் மார்பைத் தழுவிக் களித்ததை நினைவுகூர்ந்து ஏக்கப் பெருமூச்செறிகிறான் இந்தத் தலைவன்.

மாஇதழ் மழைக்கண்  மாஅ  யோளொடு
பேயும் அறியா  மறைஅமை  புணர்ச்சி
பூசல்துடியிற்  புணர்வுபிரிந்து  இசைப்பக்
கரந்த கரப்பொடு  நாஞ்செலற்கு அருமையின்
கடும்புனல்  மலிந்த  காவிரிப்  பேரியாற்று
நெடுஞ்சுழி  நீத்தம்  மண்ணுநள் போல
நடுங்கு அஞர்தீர  முயங்கி நெருநல்
ஆகம் அடைதந்  தோளே  வென்வேற்
களிறுகெழு தானைப் பொறையன் கொல்லி
ஒளிறுநீர் அடுக்கத்து வியல்அகம் பொற்பக்
கடவுள் எழுதிய பாவையின்
மடவது  மாண்ட  மாஅ யோளே!  (அகம்-62: பரணர்)

காதலில் களிப்பதைக்கூடக் காவிரியில் குளிப்பதோடு ஒப்பிட்டுப்பார்க்கும் அன்றைய சோழநாட்டுத் தமிழரின் உளவியல் இப்பாடலில் பிரதிபலிப்பதாய் உணர்கின்றேன். காதலியை நினைக்கும்போதும் காவிரியை மறப்பதில்லை அவர்கள்!

அடுத்து, ஒய்யார நடைபோட்டபடி காவிரிவெள்ளத்தில் பிடித்தமீனை விற்கப் புறப்பட்டுவிட்ட பாணர்குலப் பைங்கிளி ஒருத்தி நம் பார்வையில் படுகின்றாள்! மீனைவிற்று அதற்குப் பண்டமாற்றாக வேறோர் உயரிய பொருளைப் பெறுகின்றாள் அவள். அது என்னவென்று அறியவேண்டுமா?

அடுத்த பகுதிவரைக் காத்திருங்கள்!

(தொடரும்)

-மேகலா இராமமூர்த்தி

பொருநராற்றுப்படை, பாடலின் இறுதியில் காவிரி வளத்தைக் கவிபாட, காவிரிப்பூம்பட்டினத்தின் சிறப்பைக் காவியமாக்குதற்கென்றே எழுதப்பட்ட பட்டினப்பாலையோ (பட்டினம் என்றாலே அந்நாளில் காவிரிப்பூம்பட்டினத்தைத்தான் குறித்தது; இன்று பட்டணம் என்பது சென்னையைக் குறிப்பதுபோல்!) காவிரியின் தன்னேரிலாச் சிறப்பைப் பாடலின் தொடக்கத்திலேயே பாங்குறப் பகர்ந்துவிடுகின்றது.

வசையற்ற வெண்மீனாகிய சுக்கிரன், தன் இருப்பிடமான வடதிசையிலிருந்து நீங்கித் தென்திசை சென்றாலும், (சுக்கிரன் தெற்கே சென்றால் மழைவளம் குறையும் என்பது அன்றைய மக்களின் நம்பிக்கை.) மழைத்துளியையே உணவாய்க் கொள்ளும் வானம்பாடி, மழையின்றித் தேம்புமாறு வான் பொய்த்தாலும், மலைத்தலையிலிருந்து புறப்பட்டுப் புகாருக்குள் புகுந்துவரும் காவிரிப்பாவை ’தான்’ பொய்ப்பதில்லை. அவள்தரும் அரும்புனல் எங்கும் பரந்திருக்க, புகாருக்கு என்ன குறை? வயல்களெல்லாம் பொன்கொழிக்கத்தான் ஏது தடை? என்று காவிரியின் புகழ்பாடுகின்றது ஒப்பிலாப் புலவர் உருத்திரங்கண்ணனாரின் கட்டிக்கரும்பனைய பட்டினப்பாலை.  

”வசையில்புகழ்  வயங்குவெண்மீன்
திசைதிரிந்து தெற்கேகினும்
தற்பாடிய தளியுணவிற்
புள்தேம்பப்  புயன்மாறி
வான்பொய்ப்பினும் தான்பொய்யா
மலைத்தலைய கடற்காவிரி
புனல்பரந்து  பொன்கொழிக்கும்…”  (பட்டின: 1-7)

புகார் நகரில் எப்போதும் முப்போகம் விளையும் வயல்களின் பச்சைப்பசேல் காட்சி காண்போரைக் கவர்ந்திழுக்கின்றது. அவற்றின் அருகிலுள்ள கொட்டில்களில் கருப்பஞ்சாற்றைக் காய்ச்சுவதால் எழும் நன்மணம் நாசியைத் துளைக்கிறது! பாகு காய்ச்சுவதால் உருவாகும் கரும்புகை பட்டு, வயல்களில் முகமலர்ந்து சிரிக்கும் கள்கமழ் நெய்தலின் மென்மலர்கள் வாடுகின்றன.

அப்போது, கம்பீரநடைபோட்டபடி கழனியருகே வருகின்றார் ஓர் எருமைக் குழவியார் (எருமைக்கன்று); சுற்றுமுற்றும் பார்க்கிறார். ஆளரவமில்லை என்பதை உறுதிப்படுத்திக்கொண்டு வயலில் புயலென இறங்கி நெற்கதிர்களை வயிறுபுடைக்கத் தின்கிறார். பிறகு? கண்ணைச்சுற்றிக்கொண்டு உறக்கம் வருகின்றது அவருக்கு! ’உண்ட களைப்பு தொண்டருக்கும் உண்டு’ எனும்போது எருமையார் எம்மாத்திரம்! தள்ளாடியபடியே வயலைவிட்டு வெளியே வருகின்ற அவருடைய கண்கள் எதையோ தேடுகின்றன. ஆ… கண்டுபிடித்துவிட்டார்! அது வேறொன்றுமில்லை…விளைந்தநெல்லின் குவியலால் நெடிதுயர்ந்துநிற்கும் நெற்கூடுதான் அது! அதனருகில் வந்தவர் நீண்டிருந்த அதன்நிழலில் நிம்மதியாய்ப் படுத்துறங்கத் தொடங்கிவிட்டார். நிழலில் உறங்கும் இயல்புடையது எருமை என்பதை ’நிழலிடை உறங்கும் மேதி’ என்று கம்பரும் ’இராமகாதை’யில் பதிவுசெய்திருப்பதை இங்கே ஒப்பிட்டு மகிழலாம். காவிரிப்பூம்பட்டினத்தில் எருமையாய்ப் பிறக்கவும் பேறுபெற்றிருக்க வேண்டும் போலும்!

”…விளைவறா  வியன்கழனிக்
கார்க்கரும்பின்  கமழாலைத்
தீத்தெறுவிற்  கவின்வாடி
நீர்ச்செறுவின்  நீள்நெய்தற்
பூச்சாம்பும்  புலத்தாங்கண்
காய்ச்செந்நெற்  கதிரருந்து
மோட்டெருமை  முழுக்குழவி
கூட்டுநிழல்  துயில்வதியும்…” (பட்டின: 8-15) என்று நாம் மேற்கண்ட காட்சிகளைச் சுவையோடு விளக்கிச் செல்கின்றது பட்டினப்பாலை.

கழனிகளின் கண்கொள்ளாக்காட்சியை இதுவரை நமக்கு அற்புதமாய் விளக்கிவந்த கண்ணனார், அடுத்து நம்மை அழைத்துச்செல்வதோ புகார்நகரச் செல்வந்தர் ஒருவரின் அகன்றவீட்டின் முற்றத்துக்கு!

அந்த வளமனையின் நெடியமுற்றத்தில் அறுவடைசெய்த நெல் காயவைக்கப்பட்டிருக்கின்றது. விதவிதமாய்ப் பொன்னணிகள் அணிந்த எழில்மிகு பெண்ணொருத்தி அங்கே நெல்லைக் காத்தபடி அமர்ந்திருக்கின்றாள். அப்போது, காயும் நெல்லைக் கவர்ந்துசெல்ல விரும்பிச் சில கோழிகள் மெதுமெதுவாய் வீட்டினுள்ளே வரக்காண்கிறோம். அவற்றைக் கண்டதுதான் தாமதம்…அந்த மாதரசி தன் காதில் அசைந்தாடிக்கொண்டிருந்த பொன்குழையைக் (இற்றை நாளைய ஜிமிக்கி) கழற்றி வீசினாள். அதுகண்ட கோழிகள் பயங்கொண்டு அவ்விடத்தைவிட்டுப் பறந்தன. குழையோ தாழ்வாரத்தில் சென்று வீழ்ந்துகிடந்தது. அந்தக்குழையை எடுத்து அவ்வழகி மீண்டும் அணிந்துகொள்வாள் என்று நாம் எதிர்பார்த்திருக்க, அவளோ அதனைச் சற்றும் சட்டைசெய்யாது தன் இருப்பிடத்திலேயே அசையாது அமர்ந்திருக்கின்றாள்!

அவ்வேளையில், பொன்னாலான கிண்கிணிகள் இன்னொலியெழுப்ப, ஓர் அழகுச்சிறுவன் நடைவண்டி ஓட்டியபடி அத்தாழ்வாரத்தில் வருகின்றான். திடீரென்று அவன் நடைவண்டியின் வேகம் தடைப்பட்டது. குனிந்து பார்க்கிறான்; தன் தமக்கையின் காதணி அங்கே வேகத்தடையாய் மாறியிருப்பது கண்டு அதனை அப்புறப்படுத்துகிறான். இதையெல்லாம் பார்த்திருக்கும் நாம் அவர்களின் வளவாழ்வுகண்டு வியந்துதான் போகிறோம்!

”…சுடர்நுதல் மடநோக்கின்
நேரிழை மகளிர் உணங்குணாக் கவரும்
கோழி யெறிந்த கொடுங்காற் கனங்குழை
பொற்காற் புதல்வர் புரவியின் றுருட்டும்
முக்காற் சிறுதேர் முன்வழி விலக்கும்…” (பட்டின: 21-25)

அவ்வீட்டிலிருந்து புறப்படும் நமக்குக் காவிரிப்பூம்பட்டினத்தில் ”செல்வர்கள் மட்டுந்தான் வாழ்கிறார்களோ…வறிஞர்களே இல்லையோ?” என்றோர் ஐயம் எழத்தான் செய்கிறது. ”இல்லை…இல்லை வறிஞர்களும் இங்கே இருக்கவே செய்கிறார்கள்” என்பதைச் சற்றுத்தூரத்தில் நம் கண்ணிற்படும் ’அறக்கூழ்ச்சாலை’ ஒன்று மெய்ப்பிக்கின்றது.

அறக்கூழ்ச்சாலை என்ற பெயர் புழக்கத்திலில்லாத புதிய ஒன்றாக ஒலிக்கின்றதா?

இன்று ’அன்னசத்திரம்’ என்றும் ’தருமசாலை’ என்றும் வடமொழியில் நாம் வழங்கிவருகிறோமே அவற்றைத்தான் ’அறக்கூழ்ச்சாலை’ என்று அழகுத் தமிழில் அன்று அழைத்திருக்கின்றனர் நம் முன்னோர் என்பதை உரையாசிரியர்கள் வாயிலாய் அறிகின்றோம். நற்காரியங்கள் செய்து இம்மைக்குப் புகழும், மறுமைக்குப் புண்ணியமும் தேடவிரும்பிய புகார்நகரச் செல்வர்கள், அறக்கூழ்ச்சாலை நடத்தி வறியோரின் வயிற்றுப்பசியை விரட்டினர்.

இதோ…அறக்கூழ்ச்சாலைக்கு வெகு அருகில் வந்துவிட்டோம்; உள்ளேசென்று அங்கு நடப்பதைக் கவனிப்போம்!

அகன்ற வட்டில்களில் அங்கே சோறு பொங்கப்படுவதைப் பாருங்கள். சோறாக்கியபின் கவனத்தோடு கஞ்சிவடிக்கின்றனர் ’மடைவாலுவர்’. (சோறாகிவிட்டது என்று விசிலடித்து அழைக்க அன்று மின்சாரக் குக்கர் இல்லை என்பதை நினைவில் கொள்க!). வடித்த கஞ்சியோ தெருக்களிலெல்லாம் ஆறுபோலப் பரந்தொழுகுகின்றது. அந்தக் கஞ்சியாற்றில் நின்றபடி இரண்டு எருதுகள் பொருததாலே (சண்டையிட்டதாலே) அந்த ஆறு சேறாகிவிட்டது. ஆயினும், சிறிதுநேரத்தில் காய்கதிர்ச்செல்வனின் வெப்பத்தால் அது காய்ந்துவிட்டது. அடுத்து, அந்தத் தெருவழியே ஒரு தேர்வரக் காண்கிறோம். கடுகிவரும் அத்தேரின் ஓட்டத்தால், காய்ந்திருந்த கஞ்சியின் புழுதி எங்கும் பரந்தெழுந்து, அருகிலுள்ள மாடமாளிகைகளின் வெண்சுவர்களிலெல்லாம் படிந்து மாசூட்டிய காட்சியானது, ’வெண்ணீறணிந்த களிற்றின்’ தோற்றத்தையல்லவா ஒத்திருக்கின்றது!

”…திருத்துஞ்சுந்  திண்காப்பிற்
புகழ்நிலைஇய மொழிவளர
அறநிலைஇய அகனட்டிற்
சோறுவாக்கிய கொழுங்கஞ்சி
யாறுபோலப்  பரந்தொழுகி
ஏறுபொரச் சேறாகித்
தேரொடத்  துகள்கெழுமி
நீறாடிய களிறுபோல
வேறுபட்ட வினையோவத்து
வெண்கோயில் மாசூட்டும்…” (பட்டின: 41-50)

காவிரிப் பாசனத்தால் கழனிகள் முப்போகம் விளைவதும், செல்வமகளிர் நெல்லைக் காக்கப் பொன்னையே கழற்றி எறிவதும், காவிரிப்பூம்பட்டினத்தின் அட்டிற்சாலைகளில் சோறுவடித்த கஞ்சியானது ஆறாய்ப் பெருகியோடுவதும் நினைக்குந்தொறும் வியக்கவைப்பவை!

(தொடரும்)

-மேகலா இராமமூர்த்தி

பெரிய புராணம் விவரிக்கும் திருத்தொண்டர் வரலாற்றில் மறக்கமுடியாத ஒன்று கண்ணப்ப நாயனார் வரலாறு. இறைவனை முறையாக வழிபடுவதற்குரிய நியமங்களோ ஆகமமுறைகளோ அறியாத பாமரவேடன் கண்ணப்பன். காளத்தி மலையில் எழுந்தருளியிருந்த குடுமித்தேவரைக் (சிவபெருமான்) கண்ட நொடியிலேயே ’love at the first sight’ என்று சொல்வதற்கேற்ப அவர்மீது மாளாத காதலுற்றான். ஐயனை அரைநொடியும் ’அகலகில்லேன்’ என்று எண்ணியவனாய், ’வங்கினைப் பற்றிப்போகா வல்லுடும்பை’ப்போல் அவரைக் கெட்டியாய்ப் பற்றிக்கொண்டான்.

”நாளாறில் கண்ணிடந்து அப்ப வல்லேன் அல்லேன்” என்று பட்டினத்தாராலும், ”கண்ணப்பன் ஒப்பதோர் அன்பின்மை கண்டபின்…” என்று மணிவாசகப் பெருந்தகையாலும் நெகிழ்ச்சியோடு பாராட்டப்பட்டவன் இந்தக் காளத்தி வேடன். கண்ணப்பனை ஒத்த ஒருவன் இப்புவியில் யாங்கணுமே பிறந்ததில்லை என்று நாமும் எண்ணியிருக்கும் வேளையில் அவனையொத்த வேறோர் இறையன்பனைக் காண நேர்ந்தால் வியப்பும் திகைப்பும் ஒருங்கே அடைவோம் அல்லவா?

அத்தகைய உத்தமத் தொண்டன் ஒருவனை நமக்கு அடையாளம் காட்டுகின்றது பதினெண் புராணங்களில் ஒன்றான ’பிரம்ம புராணம்.’ கண்ணப்பன் கதையைப் பெரிதும் ஒத்திருக்கும் அத்தொண்டனின் கதை இது!

முன்னொரு காலத்தில் ’வேதா’ எனும் பெயருடைய முனிவர் ஒருவர் வாழ்ந்துவந்தார். காலை தொடங்கி கடும்பகல் வரைத் தாம் வசித்துவந்த பகுதிக்கு அருகிலிருந்த காட்டில் குடிகொண்டிருந்த சிவலிங்கத்தை வழிபடுவதைத் தன் வழக்கமாகக் கொண்டவர் அவர். மாலையில் ஊருக்குள்சென்று பிச்சையெடுத்து அவ்வுணவைச் சிவனாருக்குப் படைத்துவிட்டே புசிப்பார்.

அதே காட்டில் ‘பில்லா’ எனும் பெயருடைய வேடன் ஒருவனும் வசித்துவந்தான். தினமும் விலங்குகளை வேட்டையாடி அதன் ஊனைச் சிவனுக்குப் படைத்துவிட்டு எஞ்சியிருப்பதைத் தன்னுடைய ஊணாகக் கொள்வான் அவன்.

இவர்கள் இருவரும் ஒருவரையொருவர் கண்டதில்லை. வேதா, சிவலிங்கத்தைத் தினமும் வழிபடவரும் வேளையில், இலிங்கத் திருமேனிக்கு அருகில் இறைச்சித்துண்டுகள் கிடப்பதைக் கண்டார். முதலில் அவர் இதனைப் பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. ஆனால் நாளாவட்டத்தில் அவ்விடத்தை உற்றுநோக்கியதில் அவருக்கு ஓர் உண்மை புலப்பட்டது. தான் படைத்த நிவேதனப் பொருட்கள் சிதறிக்கிடப்பதையும், அந்த இறைச்சித்தொண்டுகள் மட்டும் புசிக்கப்பட்டதற்கு அடையாளமாய் அவற்றின் எலும்புகள் ஓரிடத்தில் குவிக்கப்பட்டிருப்பதையும் கண்டு குழப்பத்தில் ஆழ்ந்தார் முனிவர். இறைவனுக்கு இவ்வாறு தினமும் இறைச்சித்துண்டுகளைப் படைக்கும் அந்த மனிதன் யார் என்பதை அறியும் ஆவல் அவருக்குப் பெருக்கெடுத்தது. அதனை அறியும்பொருட்டு மறுநாள் தன்னுடைய ஆராதனைகளை முடித்துவிட்டு ஒரு மரத்திற்குப் பின்னே மறைந்திருந்து நடப்பதை கவனித்துக்கொண்டிருந்தார்.

நீண்ட நேரத்திற்குப்பின் களைத்த முகத்தோடும், கையில் ஊனோடும் வந்தான் ஒரு வேடன். அவன் இலிங்கத் திருமேனிக்கு அருகில் வந்ததும், இறைவர் அதிலிருந்து வெளிப்பட்டு, “பில்லா! இன்று ஏன் இவ்வளவு தாமதம்? உனக்காக நான் எவ்வளவு நேரம் பசியோடு காத்திருக்கிறேன் தெரியுமா?” என்று அன்போடு கடிந்துகொண்டதைக் கண்டார்; வியப்பின் எல்லைக்குச் சென்றார்!

படையலை முடித்துவிட்டுச் சிறிதுநேரத்தில் பில்லா அங்கிருந்து அகன்றதும், விரைந்து அங்குவந்த முனிவர், “இறைவா! உன்னை நான் தினமும் நியமம் தவறாது பூசித்து நிவேதனமும் செய்கின்றேன். ஆனால் இதுவரை ஒருமுறைகூட எனக்குக் காட்சிதராத நீ, உயிர்க்கொலை புரிந்து அதன் ஊனை உனக்கு ஊட்டும் அந்த வேடனுக்குக் காட்சிதருகிறாய்? உன் பாரபட்சமான செயலை என்னால் பொறுக்கமுடியவில்லை. இப்போதே உன் இலிங்கத் திருமேனியை உடைத்து நொறுக்குகிறேன் பார்!” என்று கடுஞ்சினத்தோடு கூறினார். அதைக்கேட்ட சிவபிரான், “வேதா! நீ பில்லா என்மீது கொண்டிருக்கும் கழிபேரன்பைச் சற்றும் உணர்ந்தாயில்லை; நாளை வந்துபார்! உண்மை விளங்கும்” என்று விளம்பி மறைந்தார்.

மறுநாள் சிவலிங்கத்திற்குப் பூசைசெய்ய அங்குவந்த வேதா, அதன் உச்சியிலிருந்து குருதி வடிவதைக் கண்டார். அதனைத் துடைத்துவிட்டு, வழக்கமான தன் பணிகளைச் செய்துவிட்டு மரத்தின்பின்னே மறைந்துநின்றார் வேடனின் வரவுக்காக!

சிறிதுநேரத்தில் இறைவனைக்காண இறைச்சியோடு விரைந்துவந்தான் பில்லா. இலிங்கத் திருமேனியிலிருந்து குருதி வடிவதைக் கண்டு கலங்கிப்போனான். “ஐயோ என்ன இது? நான் ஏதோ பெரும்பிழை செய்துவிட்டேன் போலிருக்கிறதே! அதனால்தான் என் ஐயனின் அழகுத்திருமேனியிருந்து குருதி கொப்பளிக்கின்றது” என்றெண்ணி மறுகியவனாய்க் கையிலிருந்த அம்பால் தன் உடலெங்கும் குத்திக்கொண்டு குருதிவழிய நின்றான். அதனைக் கண்ட முனிவர் வேதா செயலற்று உறைந்துபோனார். அந்த வேடனின் முரட்டு இறைக்காதல் அவரை மருட்டியது!

சிவபிரான் இலிங்கத் திருமேனியிருந்து தோன்றி, “வேதா! நீ என்மீது அன்புகொண்டு நிவேதனங்களை மட்டுமே படைத்தாய்; ஆனால் இவ்வேடனோ தன் உடல் பொருள் ஆவி அனைத்தையும் எனக்காகப் படைத்துவிடத் துடிப்பதைப் பார்த்தாயா?” என்று கேட்கவும், வேதா வெட்கித் தலைகுனிந்தார்.

பில்லா இறைவனைப் பூசித்த இடம் ‘பில்ல தீர்த்தம்’ என்ற பெயரோடு திகழ்ந்துவருகின்றது என்கிறது பிரம்ம புராணம். பில்லாவின் கதை நம் கண்ணப்ப நாயனாரின் கதைபோலவே இருக்கிறது இல்லையா?

இவ்வரலாறுகளைப் படிக்கும்போது, இருவேறு காலகட்டங்களில் எழுதப்பட்ட இருவேறு சிவனடியார்களின் வரலாறு எப்படி ஒன்றுபோலவே இருக்கிறது எனும் ஐயம் நம்முள் எட்டிப்பார்க்கின்றது!

இதற்கான விடைகளை இவ்வாறு ஊகிக்கலாம்…

ஒன்று, இறைவன்மீது அளவற்ற காதல் கொண்ட இரு அடியார்கள் தங்கள் முரட்டுத்தனமான அன்பை ஒத்த செயல்களால் வெளிப்படுத்தியிருக்கலாம். அல்லது இவற்றில் ஒரு வரலாறு மற்றொன்றின் தாக்கத்தால் எழுதப்பட்டதாகவும் இருக்கக்கூடும்.

எது எப்படியோ…இவ்வரலாறுகள் நமக்கு உணர்த்தும் நீதி இதுதான்!

மந்திரங்கள் முணுமுணுத்து, கணகணவென மணியொலித்துச் செய்யும் நியமமான பூசையைக் காட்டிலும், சித்தத்தைச் சிவன்பால் வைத்துக் காதலாகிக் கசிந்து கண்ணீர்மல்கிச் செய்யும் உண்மை வழிபாடே அவனுக்கு உகந்தது; உயர்ந்தது!