Author: மீ. விசுவநாதன்

சிவபிரதோஷம்
“சிவ ஜோதி”

மீ.விசுவநாதன்

கோடிகோடி ஆண்டுகள் ஓடி -காலம்
கொண்டாட்ட மாகவே செல்கிறது
ஆடிஆடி ஆனந்த மாக – சிவம்
அற்புதமாய் மோனமும் காக்கிறது

தானதவ வேள்விகள் யாவும் – ஒரு
தர்மத்தின் பேரிலே வாழ்கிறது
வானமழைப் பூவினை பூமி – தன்
வம்சங்கள் வேர்விடக் கொள்கிறது

உண்டவிடம் உத்தம மாகி – இங்கு
உயிர்த்தேனாய் ஜீவனை ஆக்கியது
அண்டமெலாம் ஆக்கிய ஈசன் – நம்
ஆத்மனாக உள்ளிருள் நீக்கியது

தீயுடனே நீரையும் கொண்டு – சம
நீதியினைக் காட்டுவான் ருத்ரன்
ஓயுதலே கொண்டிடா சக்தி – சிவ
ஜோதியிலே நிற்றலே முக்தி !

(இன்று 08.04.2017 சனிப்பிரதோஷம்)

மீ.விசுவநாதன்

எதிபாராத் திருப்பங்கள் தந்து
எதிர்கொள்ள வைக்கின்ற சக்தி
புதிர்போல இருக்கின்ற வாழ்வை
புரிந்திடவே செய்கின்ற தாய்மை
அதிராமல் மெலிதாகப் பேசி
அன்போடு காக்கின்ற ஆசான்
துதிகின்றேன் குருநாதர் தாளை
துளிர்விடுமே ஆனந்த வேளை !

உள்ளென்று புறமொன்று பேசா
உயர்ஞான சத்தியத்தின் ஜோதி
புள்ளான அன்னத்தைப் போல
பொலிவான கருணையினை மட்டும்
அள்ளியள்ளித் தருகின்ற வள்ளல்
அவர்தானே பாரதீதீர்த் தரெனும்
வெள்ளிமலை சிவன்போன்ற ரூபன் !
வினையமுள்ள சீடருள்ளே வாசன் !

(இன்று சிருங்கேரி ஜகத்குரு ஸ்ரீ சங்கராச்சார்யாள்
அனந்தஸ்ரீ விபூஷித ஸ்ரீ பாரதீ தீர்த்த மகாஸ்வாமிகளின்
வர்த்தந்தி தினம் (பிறந்த தினம்) 02.04.2017 )

மீ.விசுவநாதன்

உதிரத்தைப் பாலாகத் தந்தாள் – தாய்
உணர்வோடு தாய்நாடு என்னும் – நல்
உயர்வினைச் சிந்தையில் வைத்தாள் !

அதிஞானம் பெற்றாலும் என்றும் – மன
அகங்காரம் கொள்ளாத பண்பால் – உள
அமைதியைப் போற்றிடு என்றாள் !

அதிராத வார்த்தையைப் பேசி -நீ
அன்போடு தேசத்தை நேசி -என
அறிவிலே தெளிவினைத் தந்தாள் !

புதிரான புவனத்தில் நித்தம் – புதுப்
பூப்போலே ஆனந்த மாக – நீ
பொலிகவே பொலிகவே என்றாள் !

கொடிதன்னில் தேசத்தைப் பாரு – அதன்
குலம்வாழக் காத்திடுவாய் நீடு – எனும்
கொள்கையை என்னுளே வைத்தாள் !

கொடிதன்னில் பூத்திருக்கும் பூப்போல் -இங்கு
குடிவாழும் உயிர்க்கூட்டம் என்று – நற்
குருவென ஞானமே தந்தாள் !

கொடிதான காரியங்கள் செய்யும் – தீக்
கூடத்தின் வேர்நீக்கு என்றே – தொப்புள்
கொடியிலே சத்தியம் பெற்றாள் !

கொடிதெய்வம் என்கின்ற எண்ணம் – சிறு
குழந்தையாய் இருக்கின்ற போதே – என்
உளத்திலே பதித்தவள் சென்றாள் !
( 25.01.2017 20.45 pm)

மீ.விசுவநாதன்

பிறப்பே இலாத உனக்காக – ஒரு
பெரிய விழாவே நடத்துகிறேன்- உன்
பேரையும் சொல்லிநா(ன்) ஆடுகிறேன்

பிறப்பாய் எடுத்த ரமணரிடம் – உன்
பித்தாய் உருகி வணங்குகிறேன் – ஒரு
பேச்சுமே இல்லைதான் வாயடைத்தேன்

இறப்பும் இனிதாய் இருப்பதற்கு – உன்
எளிய பெயரைச் செபிக்கின்றேன் – “நான்”
என்னிலே என்னையே தேடுகிறேன்

சிறப்பாய் உனக்குப் பிடிக்கின்ற – ஒரு
வில்வ இலையாய் இருக்கின்ற – என்
சிந்தையை உன்னிடம் வைக்கின்றேன்

துறப்பே சுகமாய் இருக்குமென – அவர்
சொன்ன உயிர்ச்சொல் சிவமென்றே – தினம்
சுந்தரச் சூழலில் வாழுகிறேன்

(இன்று 11.01.2017 “திருவாதிரை”
ஸ்ரீ சிவன், ஸ்ரீ ரமணரின் திருநட்சத்திரம்)

மீ.விசுவநாதன்

உன்னை விழுந்து வணங்காமல் – வெறும்
உதவாக் கரைகளின் கால்களிலே – பெரும்
உதவிகள் கேட்டே வணங்குகிறேன்.

தென்னை மரமாய் உயர்ந்தாலும் – பெரும்
திருட்டுத் தனங்களைச் செய்கின்ற – தேசத்
திருடரின் முன்னே கிடக்கின்றேன் .

என்னே நடிப்பு பணத்திற்காய் – இங்கே
இருக்கும் இழிந்தவர் செய்கின்றார் – இதை
எப்படி ஈசா ரசிக்கின்றாய் !

தின்னும் உணவினைத் தெய்வமென – யாரும்
தெளிந்தே வாழ்ந்தன(ர்) ஓர்காலம் – அது
திரும்பிட நீதான் அருளாயோ !

முன்னை வினையின் பயனோசொல் – இந்த
முட்டாள் மனிதரின் மூர்க்கமெலாம் – ஏன்
மௌனமாய் இன்னும் இருக்கின்றாய் !

(இன்று பிரதோஷ நன்னாள் – 10.01.2017 )

மீ.விசுவநாதன்

கலைச்செல்வி ஜெயலலிதா நல்ல கீர்த்தி
கற்பூர புத்தியுடன் துணிவும் கொண்ட
தலைவியென தமிழ்நாட்டை ஆண்ட போதும்
தரணியே மெச்சுகின்ற அம்மா வானார் !
அலையலையாய்ப் புதுத்திட்டம் போட்டு ஏழை
அடிவயிற்றுப் பசிதன்னை போக்கி வந்தார்!
நிலையெனவே அவர்புகழ்தான் ஓங்கி மக்கள்
நெஞ்சினிலே பல்லாண்டு அம்மா வாழ்வார் !

 
மீ. விசுவநாதன்

 
காகிதம் மேலே பறக்கிறது – பணக்
காகிதம் போலே தெரிகிறது
போகியாய்ப் போன மனிதனுக்கு – உள்
புத்தியில் சூடு வலிக்கிறது (காகிதம் …..)

இருட்டிலே கொட்ட மடிக்கிறது – ஒளி
இருப்பதைப் பொய்மை மறைக்கிறது
திருட்டிலே காலம் கடந்தவர்க்கு – இன்று
திக்கெலாம் அச்சம் அடைக்கிறது (காகிதம் …..)

பதுக்கிய செல்வம் கவலையென – தெருப்
பாடகன் பாட்டு ஒலிக்கிறது
செதுக்கிய சிற்பம் சிரிப்பதுபோல் – என்
சிந்தனைத் தூய்மை இருக்கிறது (காகிதம் …..)

ஆயிரம் செல்வ மிருந்தாலும் – அது
அமைதியை என்றும் தருவதில்லை
வாயிலும் உள்ளும் ஒளியிருந்தால் – எந்த
வழியிலும் செல்ல பயமுமில்லை (காகிதம் …..)
(21.11.2016 06.30 am)

மீ.விசுவநாதன்

வெற்றிக் களிப்புதான் தீபா வளியாம் – அக
தீப ஒளியில் தெரிவதுவாம் !
நெற்றித் திலகமாய் நின்று நிலைத்து – அது
நிறைந்த அன்பைப் பகிர்வதுவாம் !
பிள்ளைக் குணமெனக் கூடி மகிழ்ந்து- அது
தினமும் அகிலம் சுற்றுவதாம்!
கள்ளம் கபடமே இல்லா உறவாய் – இக்
கலியை அழிக்கத் தோன்றுவதாம்!

புதுமை பலவெனத் தேடித் பிடித்து – இப்
பூமி செழிக்க விதைத்திடுமாம்!
முதுமை இலாதொரு ஞான மளித்து -நம்
மோகத் திரையைக் கிழித்திடுமாம் !
பறவை யெனமனம் பாய்ந்து திரியும் – அப்
பழக்கம் திருத்தி நெறிதருமாம் !
சிறகை ஒடுக்கியே சிந்தனை செய்ய -ஒளி
சிறந்த வழியைத் திறந்திடுமாம்!

(இன்று 28.10.2016 வெள்ளிக்கிழமை இரவு
தீபாவளிப் பண்டிகை, நாளை சனிக்கிழமை
அதி காலை நரகசதுர்த்தி)

 
மீ. விசுவநாதன்

தருமத்தின் தோற்றமென இராமனையே காணும்
தரணியிலே பிறந்ததற்குப் புண்ணியங்கள் செய்தோம் !
கருமத்தை, பக்தியினை, கருணையின் சார
கல்யாண குணமான நட்பினது ஆழ
உருவத்தைக் கண்டன்றோ உயிராக எண்ணி
ஒவ்வொரு நொடியிலுமே உள்ளொளியைப் பெற்றுக்
கருவத்தை அழிக்கின்றோம் ; கவலையையும் இன்பக்
கடமையென ஏற்கின்றோம் ஸ்ரீராமன் பேரால் ! (1)

மனிதனென வந்ததால் மண்ணிலுள்ள மாய
வகையெல்லாம் அனுபவித்தான்; ஆசையையும், ராஜ
பனிபோன்ற வேடத்தின் பளுவினையும் நித்தம்
பட்டுத்தான் தெளிந்தானே பாசமிகு வள்ளல் !
தனியாக இருக்கின்றான் தவிக்கின்றான்; சீதை
தவத்தாளை மீட்டுவுடன் பிரிகின்றான்; பின்னே
இனிதாகப் பல்லாண்டு தர்மநெறி மாறா
இயல்போடு ஆட்சியினை பொறுப்புடனே செய்தான் ! (2)

பெற்றோரின் சொல்கேட்போர் எல்லோரும் ராமன் !
பிரியமுடன் இருப்போர்கள் எல்லோரும் ராமன் !
கற்றோரை மூத்தோரைப் பணிவோர்கள் ராமன் !
கடமைக்காய் தர்மநெறி காப்போர்கள் ராமன் !
மற்றோரின் கவலைகளைக் களைவோர்கள் ராமன் !
மனிதகுணம் மேலோங்கி வாழ்வோர்கள் ராமன் !
சுற்றமென அன்புதனைப் பெற்றவர்கள் ராமன் !
சுதந்திரமாய் நற்கருத்தை மதிப்போர்கள் ராமன் ! (3)

( 21.10.2016 08.24 am )

 
மீ. விசுவநாதன்

போக்கிடம் காணாத போது
புகலிடம் தந்தவரைப் போலே
பூக்களைத் தூவியொரு பாதை
போட்டவர் பேரென்ன தோழி !
தாக்கிடும் வன்பசியைப் போக்கத்
தாய்யெனக் கைக்கொண்டு சேர்த்து
ஆக்கிய நல்லுணவு தந்த
அன்பினைப் போற்றுகிறேன் வாழி!

மூடனாய் ஊர்சுற்றி வந்த
முகத்தினை நேசமுடன் பார்த்துச்
சூடனாய்க் கல்விதனைக் காட்டிச்
சோதியாய்க் காட்டியதார் தோழி !
பாடநான் வாய்திறந்த போது
பளிச்சென வார்த்தைகளைக் கொட்டிப்
போடுநீ உன்கவிக்குள் என்றே
சொன்னவள் “சாரதாவே” வாழி !
(14.10.2016 01.56 am)

 
மீ.விசுவநாதன்

கற்கும் குணமே கலைவாணி !
கர்வம் துளியும் தலைகாட்டா
சொற்ப அறிவும் கலைவாணி !
சுடரும் ஒளியாய் விரிவானாய்
நிற்கும் கருணை கலைவாணி !
நிசமோ பொய்யோ உலகத்தில்
அற்பப் பொருளின் உயிர்க்குள்ளும்
ஆழ்ந்து கிடப்பாள் கலைவாணி !

புத்தம் புதிய மலர்போலே
பூமி முழுதும் அவள்மாயை !
பித்தன் எனக்குள் இயல்பான
பிரும நிலையும் அவள்சாயல் !
கத்துங் குழந்தை குரலுக்கும்
கணினி உலகின் திறனுக்கும்
வித்தை விதைக்கும் விவசாயி
வேதக் கருவாம் கலைவாணி !
(09.10.2016 19.38 pm)

மீ.விசுவநாதன்

எவ்வுரு வானால் எனக்கென்ன – உனை
எளிதினில் உணர்ந்திட முயல்கின்றேன்
ஒவ்வொரு பாவாய் “நா”வைத்து – உன்
ஒளிமிகு அடிகளில் பயில்கின்றேன் !

சப்தமாய் வாக்கில் வரும்போது – உன்
சத்திய ஒலிதனைக் கேட்கின்றேன்
கொப்பெலாம் சாயக் காற்றடித்தால் -உன்
குரல்தரும் இசையென ரசிக்கின்றேன் !

தீபமாய் நின்று எரிகையிலே – உன்
தெளிவுரு அழகினைத் தொழுகின்றேன்!
கோபமாய்க் கடலாய்க் குதிக்கையிலே -வன்
கொடுமையை எதிர்க்கிற குணங்கண்டேன் !

மண்ணிலே வாழும் உயிரெல்லாம் – உன்
வடிவிலே இருக்கிற அழகென்பேன்
எண்ணிலே பஞ்ச பூதமெலாம் – உன்
இருவிழி வழிகிற அமுதென்பேன் !