Category: படக்கவிதைப் போட்டிகள்

-மேகலா இராமமூர்த்தி

மீன்வலை தைக்கும் மீனவ நண்பர்களைக் கலைநயத்துடன் படம்பிடித்து வந்திருக்கின்றார் திரு. லோகேஸ். இப்படத்தைப் போட்டிக்குத் தெரிவுசெய்து தந்தவர் வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பாசிரியர் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பன். இவர்கள் இருவருக்கும் நன்றியுடையேன்!

தரைமேல் பிறந்து தண்ணீரில் பிழைக்கும் பரதவர் (மீனவர்) வாழ்க்கை நிலையில்லாததாகவும் இரங்கத்தக்கதாகவுமே இருந்திருக்கின்றது அன்று. நெய்தல் நிலத்தின் உரிப்பொருளாகத் தமிழ் இரங்கலைத் தேர்ந்தெடுத்ததும் அக்காரணம் பற்றித்தான். ஆனால் தொழில்நுட்பமும் அறிவியலும் போட்டிபோட்டு வளர்ந்திருக்கும் இன்றைய சூழலிலும் அந்த அவலநிலை தொடர்வது நெஞ்சில் வேதனையைப் படரச்செய்கின்றது.

வலையொடு பின்னிப் பிணைந்திருக்கும் பரதவர் வாழ்வு குறித்துப் பாடக் காத்திருக்கும் கவிஞர்களை வரவேற்போம்!

*****

அலையோடு விளையாடி வலையோடு போராடும் வலைஞரின் வாழ்வைக் கலப்படமின்றி படம்பிடிக்கும் ஒரு கவிதை, தமிழக மீனவன் இந்திய மீனவனாய் அடையாளப்படுத்தப்படும் நாளே அவன் களையிழந்த வாழ்வின் களையெடுத்து, அவனையும் ஒரு மனிதனாய்த் தலையெடுக்க வைக்கும்நாள் எனும் எண்ணத்தை வெளிப்படுத்தும் மற்றொரு கவிதை என இரு அழகிய கவிதைகளைப் படைத்தளித்திருக்கின்றார் திரு. ஆ. செந்தில்குமார்.  

வலைஞரின் வாழ்க்கை
மீன்பிடி வலைதன்னில் முந்தினத்தில் ஏற்பட்ட
முக்கியப் பழுதுகளை முத்தாய்ப்பாய் சரிசெய்து
பாய்மரச்சீலை விரித்து பக்குவமாய் வடம்பிடித்து
கடலோடு உறவாடி அலையோடு விளையாடி 
காற்றோடு கவிபாடி வலையோடு போராடி
கட்டுமரத் தொட்டிலையே கடலலைகள் தாலாட்ட…

நெகிழியிழைப் படகோடு நெஞ்சமெல்லாம் நிறைவோடு
தோணிகளின் துணையோடு தோழர்களின் படையோடு
வள்ளங்கள் மரக்கலங்கள் விசைப்படகின் இசைவுடனே 
எங்கும் நிறைந்திருக்கும் எல்லையில்லாப் பெருங்கடலில் சங்கும் முத்துச்சிப்பியும் அரியபலவும் மீனுங்கொணர
வலைஞர் விரைந்திடுவர் வான்குலவும் கடலாட…

ஆழ்கடலில் வலைவிரித்து அகப்பட்ட மீனையெல்லாம்
அயர்ச்சியென்றும் இல்லாமல் முயற்சிக்கிழுக்கு நேராமல்
மழையென்றும் வெயிலென்றும் புயலென்றும் பாராமல்
முறையாகப் பாதுகாத்து முனைப்புடனே கரைசேர்த்து
காத்திருக்கும் வணிகரின் கூடையெல்லாம் மீன்நிரம்ப – எதிர்
பார்த்திருக்கும் மக்களின் பசிபோக்க முனைந்திடுவர்…

இளைப்பாற வலையுலர்த்த உதவிற்ற கச்சத்தீவை
இந்திய அரசாங்கம் இலங்கைக்கு அளித்ததனால்
தமிழக மீனவர்கள் பரிதவித்து நிற்கின்றார்
தரங்கெட்ட சிங்களனும் செய்நன்றி மறந்துவிட்டுத்
தமிழனின் வலையறுத்துச் சிறைப்பிடித்து மகிழ்கின்றான் – இதைத்
தட்டிக்கேட்க நாதியற்றுத் தமிழன்தன்னுயிரைக் கொடுக்கின்றான்…

*****
மீனவன்
இன்று
கடந்துவந்த பாதையின் கசப்பான நினைவுகளோடு
மீன்பிடித் தடைக்காலம் நீங்குமுன்னே
பழுதுப்பட்ட வலைகளைச் சரிசெய்தான்
எதிர்வரும் பருவத்தை மனதிற்கொண்டு…

அலை மோதும் கடலினிலே
வலை வீசும் மீனவனின் – உயிருக்
குலை வைக்கும் போராட்டம்
மலை போல ஏராளம் – அதை
சிலை போல தாங்கி – நிதம்
நிலை குலையாது இருந்திடுவான்…

[…]

அன்று
காற்றழுத்தத் தாழ்வுநிலையின் சீற்றம் தாளாமல்
சிதைவுற்ற வலையோடு மீனின்றிக் கரைசேர்ந்தான்…
இழையோடும் சோகத்தால்
களை இழந்து காணப்பட்டான்…

நெகிழி இழை கொண்டு
நேர்த்தியுடன் பின்னப் பட்ட
பெரிய வலை எடுத்து
புறப்பட்டான் ஆழ் கடலுக்கு…மீனோடு வரும்
மணாளனை எதிர்நோக்கி
மனையாள் காத்தி ருந்தாள்
அன்று
[…]
இனிவரும் காலங்களில்
தமிழக மீனவன் சுடப்பட்டான்
தமிழக மீனவன் சிறைப்பட்டான்
என்று செய்திசொல்லும் நிலைமாறி
இந்திய மீனவன் சுடப்பட்டான்
இந்திய மீனவன் சிறைப்பட்டான்
என்று சொல்லிடும் நிலைவேண்டும்…
அப்போதேனும் கன்னடர்க்கும் காசுமீரிக்கும் 
மத்திய அரசுக்கும் மளையாளிக்கும் – நெஞ்சில்
சற்றேனும் ஈரம் பிறக்கும்….!

*****

”வாழ்வாதாரமாகும் வலையே மீனவர்க்குக் கவலை எனும் சேதாரத்தையும் தருகின்றது. கவலையில்லா வாழ்வை மீனவர்க்கு வலை கொண்டுவருவது எந்நாளோ? என்று வினா எழுப்புகின்றார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

(க)வலையா…

வலை,
வாழ்வாதாரமாகிறது
மீனவர்களுக்கு..

சிலநேரம் அது
கவலையைக் கொண்டுவருகிறதே-
கடலில் மீன்பிடிக்கச் சென்றால்..

மீன் கிடைக்கவில்லை என்பது
சிறு கவலை,
மீனவனே கிடைக்கவில்லை என்பது
மீளமுடியாக் கவலை..

கவலையேயில்லா வாழ்வைக்
கொண்டுவருமா வலை-
காத்திருப்போம்…!

*****

மீன்களோடும் விண்மீன்களோடும் நடுக்கடலில் உறவாடி, மாதம்பாதி மண்ணிலும் மீதம்பாதித் தோணியிலும் வாழ்க்கையைக் கடத்தி விடியலைத் தேடும் மீனவ நண்பர்கள் வாழ்க்கையைப் பாங்காய்ப் படம்பிடித்திருக்கிறார் திருமிகு. ஹேமா வினோத்குமார்.

விடியலை நோக்கி!!!

கட்டுமரங்கட்டி
கவனத்தோடு வலைபின்னிச்
சொந்தங்களுக்குப்
பிரியா விடையளித்து
நடுக்கடல் நோக்கி…!!
பகலெல்லாம் பாடுபட்டு
இரவெல்லாம் கண்விழித்து
மாதம்பாதி மண்ணிலும்
மீதம்பாதித் தோணியிலும்
அப்பா வருவார் என்று மகளும்
ஐயா வருவார் என்று மகனும்
ஆசையாய் மலர்சூடி
அத்தான் வருவார் என்று என்னவளும்
அன்புடன் தமையாளும்
பிரார்த்தனையோடு பெற்றோரும்
எனக்காக!!
என் பாதச்சுவடுகளுக்காக!!
வழியின் மேல் விழி வைத்து!!
வழியின் மேல் விழி வைத்து…
உப்புக்காற்றில் கரைந்து
எம்மக்கள் நினைவுகளோடு
கட்டுமரத்தில் அயர்ந்து
வயிற்று பிழைப்பிற்காக
ஆயிரம் ஆயிரம்
மீன்களோடும் விண்மீன்களோடும்
நடுக்கடலில்…!!
காற்றோடு கவிபாடி
வலையோடு விளையாடி
சிற்றுயிர் கொய்து
பாவஞ்சுமந்த மனதுடன்
கரையை நோக்கிக்
கட்டுமரத்தில் நான்!!
வழிபுரளாமல்
எல்லை தாண்டாமல்
பெருங்கவனத்துடன்
அலைகளோடு புரண்டு
சுடுமணலில் கால்பதிக்க
ஓடத்துடன் ஓடி
இரண்டாஞ்சாமத்தில் கிழியோடு
கட்டுமரத்தில்!!
சின்னஞ்சிறு ஆசைகளை
சுமந்து…!!!

மீனவனாய்!!

விடியலை நோக்கி!!

*****

அலை குதிரைகளில் சவாரி செய்யும் சமுத்திர ராசனின் செல்லப்பிள்ளைகளாம் மீனவ நண்பர்களின் வலையில் மீன் சிக்கினால் வீட்டில் உலை கொதிக்கும்; இல்லையேல் வயிற்றுத் தீயால் அவர் உடல்கொதிக்கும் என்று உணர்வுபூர்வமாய்க் கவி வடித்திருக்கின்றார் திரு. பழ. செல்வமாணிக்கம்.

கண்ணீர்க் கடல்:

அலை குதிரைகளில் சவாரி செய்யும் மன்னர்கள்!
சமுத்திர ராசனின் செல்லப் பிள்ளைகள்!
ஆழ்கடல் பயணம் அனுதினம் போய் வரும்
மீனவ நண்பர்கள்!
உயிரைப் பணயம் வைத்து, மீன்களை நமக்குத்
தரும் கர்ம வீரர்கள்!
வலையில் மீன்கள் சிக்கினால் தான்!
மீனவன் வீட்டில் உலை கொதிக்கும்!
மீன் கிடைக்காத நாட்களிலே!
பசிக் கொடுமையினால் உடல் கொதிக்கும்!
கிழிந்த வலையில் மீன் சிக்காது!
மீனவன் வாழ்வில் என்றும் மகிழ்விருக்காது!
கடலருகில் வலை போட்டால் மீன் கிடைக்காது!
ஆழ்கடல் சென்றாலோ உயிருக்கு
உத்தரவாதம் இருக்காது!
கடல்நீர் ஏன் உப்பென்று காரணம்
இன்று தான் புரிந்தது!
மீனவப் பெண்டிர் வடித்த கண்ணீர் தான்
கடல் நீரை உப்பாய் மாற்றியது!!!
கிழிந்த வலையைத் எளிதாய்த் தைத்து விடலாம்!
தொலைந்த இவர்கள் வாழ்வை
நாம் முயன்றால் தேடிக் கொடுத்து விடலாம்!

*****

ஆழிசூழ் உலகாம் நெய்தல் திணையின் பிள்ளைகள், புயலுக்கும் மழைக்கும் அந்நியரின் கொலைவெறிக்கும் ஆட்பட்டுக் கதறும் அவலத்தை உளம்தொடும் பாவாக்கியிருக்கின்றார் பெருவை திரு. பார்த்தசாரதி.

கடலோடியின் கதறல்..! 

கடலால் சூழ்ந்திடும் மண்ணுலகம் இருப்பதாலே..
……….கடல்சார்ந்து வாழ்வதுதான் கடலோடியின் நிலை.!
அடலேறுபோல உடலுறுதி கொண்டவரே யாயினும்..
…….அலைநடுவே ஆபத்துடன் கழிப்பதேயம் வாழ்வு.!
இடர்ப்படும் துன்பமும் தொல்லையுமெம்
உடன்பிறப்பு..……….இல்வாழ்வில் இன்பமென்றால்
யாருக்கும் தெரியாது.!கடலுக்கும் கரைக்குமுள்ள
தூரத்தாலே எங்களது..……….உடலுக்கும்
உயிருக்குமொரு உத்திர வாதமில்லை.!.
.
வலைவீசி மீனுக்காகக் காத்திருக்கும் வேளையில்..
…….வஞ்சகர்கள் வீசும் வலையிலும்யாம்
வீழ்வதுண்டு.!அலைமேலேறித் தாவும்
பெருந்திமிங்கிலம் போல்..……….ஆயிரமைல்
வேகத்தில் வருமன்னியப் படையது.!வலையறுக்கும்!
படகுடைக்கும்! பகை விலக்கியாம்..
…….தொலைதூரம் சென்றால்?எல்லை
தாண்டினாயென..கொலையும் செய்வார்! கொடும்
பாவியரப்போது..……….அலைதான் எங்களுக்கெலாம்
ஆறுதல் சொல்லும்.!.
.
காற்றுக்கென்ன வேலி? கடலுக்கென்ன மூடி?எனக்..
…….கருத்துக் கவிபுனைந்தான் கவியரசு
கண்ணதாசன்.!காற்றுடனும் அலையுடனும் போராடி
உறவாடும்..……….கண்ணீரும் கடல்நீரும்
வற்றாதென்பது இயற்கை.!காற்றழுத்தம் வரும்
போதலையின் சீற்றத்தால்..……….காய்ந்த கருவாடு
போலநாளும் கரைசேருவோம்.!மாற்றுவழி
வாழவொரு வழியில்லை ஆற்றாதழுத..
…….மனதைக் கல்லாக்கி தேற்றியும்யாம் வாழுகிறோம்.! 

*****

சமீபத்தில் ’ஒக்கி’ புயலில் சிக்கி, விக்கிநிற்கும் குமரி மாவட்ட மீனவரின் அவல வாழ்வியல் நிகழ்வுகள் கவிஞர்கள் அனைவரின் கவிதைகளிலும் நீக்கமற நிறைந்திருக்கக் காண்கிறேன். காலத்துக்கேற்ற வகையில் கவிவடித்திருக்கும் உங்களுக்கு என் உளங்கனிந்த பாராட்டு!

இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதை அடுத்து…

வலைப்பதிவு

தண்ணீரில் நித்தமும் நீந்திச் செல்லும் என்னால்
கண்ணீரில் நிற்க முடியாது தத்தளிக்கிறேன்

பெற்ற மகனையும் கட்டிய கணவனையும்
பேரலை வந்து அள்ளிச்சென்றதெனக் கேட்டு
பேரதிர்ச்சியில் கதறி அழும் பந்தங்களின் கண்ணீரில்

அப்பா எப்போது வருவார்; முத்தம் தருவார்;
அள்ளி அணைத்து அழகிய புத்தாடை வாங்கித் தருவார் என
ஆயிரம் கனவுகளுடன் ஏங்கிக் கிடக்கும்
அல்லி மலர்களின் கண்ணீரில் –

தத்தளிக்கிறேன்.. தவிக்கிறேன்..
கரைபுரண்டோடும் வெள்ளத்தில் நீந்தி மகிழும் என்னால்
கவலையில் ஊற்றெடுக்கும் இக் கண்ணீரில் நொடி கூட நிற்க முடியவில்லை..

நானே வருகிறேன் தலைவா.. எனை நம்பி வாழ்வை நடத்தும் என் தலைவா..
காலங்காலமாக உனக்காய் மீன்களை பிடித்துத் தரும் என்னால்,
காப்பாற்ற ஆளில்லாமல் பரிதவிக்கும் உனை
காக்க முடியாதென்று நினைத்தாயோ?!
எவரும் வேண்டாம் என் வேந்தனே..
இதோ நான் வருகிறேன்..
உனைக் காப்பாற்றிக் கரை சேர்க்க..
உற்றவரிடம் உனைக்கொண்டு சேர்க்க…!

கடலன்னை புயலாய்ச் சீற்றங்கொண்டால் தன் பிள்ளைகளென்றும் பாராமல் பரதவரையும் பந்தாடிவிடுகின்றாள். அவளின் அடாத செயல்கண்டு துடிதுடித்து நிற்கும் பரதவர் வடிக்கும் கண்ணீர், உயிரற்ற மீன்வலையையும் உயிர்கொண்டு உதவச் செய்திடும் ஆற்றலுடையது எனும் புதிய சிந்தனையைத் தன் பாட்டில் பதியமிட்டிருக்கும் திருமிகு. சத்தியப்ரியா சூரியநாராயணனை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞராய்த் தேர்ந்தெடுத்துப் பாராட்டுகின்றேன்.  

-மேகலா இராமமூர்த்தி

பூனையும் குழந்தையும் கொஞ்சிமகிழும் அழகுக்காட்சி நெஞ்சைக் கவர்கின்றது. இந்த அரிய காட்சியை அற்புதமாகப் படம்பிடித்துவந்திருக்கும் திரு. எஸ்.எம்.கே.வுக்கும், இதனைப் படக்கவிதைப் போட்டிக்குப் பரிந்துரைத்திருக்கும் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பனுக்கும் என் நன்றி.

உறவுகளையும் நட்பையும் தகுதி அடிப்படையில் தெரிவு செய்யும் பெரியோர் மத்தியில், உயிர்களிடத்தில் பேதமின்றிப் பரிவுகாட்டும் கள்ளமற்ற வெள்ளை மனம் பிள்ளைகளுடையது!

பாலுளம் படைத்த அப்பிஞ்சுகளை நஞ்சாக்கும் திருப்பணியைப் பெற்றோரும் சுற்றமும் செய்யாதிருக்கவேண்டும்!

இனி, கவிஞர்கள் கவிபாடும் நேரம்!

*****

”வீட்டுப் பூனையையும் காட்டுப் புலியையும் பேதம்காட்டாமல் நேசிக்கும் பிள்ளைகளுக்கு உணவோடு வேண்டாத பழக்கங்களையும் சேர்த்து ஊட்டுகின்றானே பாவி மனிதன்!” என உளம் நோகின்றார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

வளர்வது…

அஞ்சுவதில்லை
பிஞ்சுக் குழந்தை,
அதற்கு
புலிக் குட்டியும்
பூனைக் குட்டியும் ஒன்றுதான்..

பிள்ளை வளர
உணவு ஊட்டுவதனுடன்,
உதவாத பழக்கங்களையும்
ஊட்டிவிடுகிறானே மனிதன்..

விளைவு-
அச்சமும் பேதங்களும்
பிள்ளையின்
வெள்ளை உள்ளத்தைக்
கொள்ளைகொண்டுவிடுகின்றன,
வளர்வது
பிள்ளையின் உடல்தான்-
உள்ளமல்ல..

மாறுவாயா மனிதா
இனியாவது…!

*****

”தன் சின்னச் சின்ன ஆசைகளைப் பட்டியலிட்டு, கூண்டுக்கிளியாய் அடைபட்டிருக்கும் தனக்கு அந்த ஆசைகள் கைகூடும்வரை, இந்தப் பூசையே (பூனை) துணை” என்றுரைக்கும் குழந்தையைக் காண்கின்றோம் திருமிகு. ஹேமா வினோத்குமாரின் கவிதையில்.

நின்னை பிரியோன்!!

சிறுபிள்ளையென்று செல்கிறாயோ??
விளையாட மறுக்கிறாயோ??
அம்மா வைகிறாள்!!
அப்பா கோபிக்கிறார்!!
தாத்தாவும் தமையனும் தண்டிக்கிறார்கள்!!
புறம் செல்லாமல் அடைபட்டேன்
கூண்டிற்கிளியாய்!!
புறம் சென்றால் கால் பழுக்கும்
பாட்டியின் கடுஞ்சொல். !!
புழுதிமண்ணில் தவழ ஆசை!!
ஏர்மாட்டின் பின்செல்ல ஆசை!!
சேற்றுமண்ணோடு விளையாட ஆசை!!
குஞ்சுக்கோழிகளைக் கொஞ்ச ஆசை!!
இவ்வனைத்தும் நிறைவேற வேண்டும்
என்று நினைவெல்லாம் ஆசை!!
இவ்வனைத்திற்கும் அப்பால்
உன்னைக் கொஞ்சி மகிழ ஆசை!!
மேற்சொன்ன ஆசை எப்போதோ??
கூண்டிற்கிளியாய்!!
ஆசைகளுடன்!!
நீயாவது விலகாதே!!
ஆசை நிறைவேறும் மட்டும்!!
அதுவரை!!

நின்னை பிரியோன்!!

*****

”பயமறியாத இளங்கன்று பேதமறியாது உயிர்களை அரவணைக்கின்றது. அன்பின் வழியதன்றோ உயிர்நிலை!” என்று அன்பின் இன்றியமையாமையை அகிலத்துக்கு உணர்த்துகின்றார் திரு. பழ.செல்வமாணிக்கம். 

அரவணைப்பு:

பூந்தளிர் அணைப்பில் ஒரு பூனை இங்கே!
சாந்தமாய் இருக்குது தன் குணம் மறந்தே!
இளங் கன்று பயமறியாது!
பிள்ளைக்கு பேதம் தெரியாது!
அன்பின் பிடியில் அகப்படும் மலையே!
அன்பின் விளைவில் அனைத்தும் நலமே!
அன்னையின் அணைப்பில் பிள்ளை மகிழும்!
பிள்ளையின் அணைப்பில் அகிலம் மகிழும்!
நீரின் அணைப்பில் பயிர்கள் வாழும்!
ஆண்டவன் அணைப்பில் உலகம் வாழும்!
காற்றின் அணைப்பில் சீவன் வாழும்!
அணைப்பில்லா உலகம்!
உயிரில்லா மெய்யாகும்!
மணமில்லா மலராகும்!
இ!சையில்லா பாட்டாகும்!
ஒளியில்லா விளக்காகும்!
மழையில்லா பயிராகும்!
அன்பில்லா தாயாகும்!
அரவணைத்து வாழ்ந்திட்டால்!
உலகம் உன் வசமாகும்!
கணவன், மனைவி அரவணைத்து சென்றிட்டால்!
இல்லறம் இனிதாகும்!
அண்ணன், தம்பி அரவணைத்து வாழ்ந்திட்டால்!
குடும்பம் சிறந்தோங்கும்!
மாமியார், மருமகள் அரவணைத்து இருந்திட்டால்!
சொர்க்கம் வீட்டிலே உருவாகும்
அவனின்றி ஓர் அணுவும் அசையாது!
இது ஆன்றோர் மொழி!
அரவணைப்பின்றி உலகம் மகிழாது!
இதுவே இன்றைய வாழ்வின் வழி!

*****

”சாதியற்ற சமூகத்தைப் படைக்கவும், சமநீதியற்ற சமூகத்தை உடைக்கவும் நாம் இணைந்து பாடுபடுவோம்” என்று புரட்சிசெய்யப் பூனையைத் துணைக்கழைக்கும் பாப்பாவைக் காண்கிறோம் திருமிகு. சத்தியப்ரியா சூரியநாராயணனின் பாட்டில். 

பாப்பா பாட்டு

என்னிடம் வாருங்கள் பூனையாரே
நாம் அனைவரும் ஒன்றென பாரதி சொன்னாரே

காக்கை குருவி எங்கள் சாதியெனப் பாடினாரே
சாதிகள் இல்லை என்றென்னிடம் கூறினாரே

என்னிடம் வாருங்கள் பூனையாரே
பேதமின்றி வாழ்ந்திடக் கற்றோரே

இணைந்திருவரும் பாடம் புகட்டலாம்
வேற்றுமையும் பாகுபாடும் தவறென உணர்த்தலாம்

என்னிடம் வாருங்கள் பூனையாரே
நானில மனிதருக்கு நல்வழி புகட்டிடுவீரே

எந்நிற மிருப்பினும் யாவும் ஒரே தரமென்று
எந்நிலையிலும் தன்னிலை மாறாமல்
என்றும் எங்கும் கூடி வாழும் பூனையாரே

எம் மனிதருக்கும் அதை உணர்த்திட வாரீரே
மதம் நிறம் மொழியென அவர் பாடும்
வேற்றுமை கீதங்கேட்டு பாரதத்தாய் வருந்துவதைப் பாரீரே..

என்னிடம் வாருங்கள் பூனையாரே
மனிதரிடம், சாதிகள் இல்லையென உணர்த்துவீரே
பாகுபாடு கூடாதென தெளிய வைப்பீரே

என்னிடம் வாருங்கள் பூனையாரே
நாம் அனைவரும் ஒன்றென பாரதி சொன்னாரே!!

*****

ஆசையுடன் மழலையர் விளையாட ஏற்றது மீசை வைத்த பூனைக்குட்டி; பாரதியின் ஏட்டில், மருதகாசியின் பாட்டில் துள்ளி இடம்பிடித்தது இந்தப் பூனைக்குட்டி; பாய்ந்து இரையைப் பிடிக்கவும் செய்யும்; சாய்ந்து மழலை மடியில் உறவாடவும் செய்யும்” என்று இனிய பூனைக்கதையொன்றைத் தன் கவிதையில் சொல்கிறார் பெருவை திரு. பார்த்தசாரதி.

குழந்தையும் பூனையும்..!

குழந்தையும் தெய்வமும் குணத்தால் ஒன்றென..
……………கவியரசின் மனதிலன்று தத்துவமே பிறந்தது.!
மழலை பேசும்அழும் விழும்எழும்.!…வீட்டில்..
……………பழகும் பிராணியோடு பயமின்றி விளையாடும்.!
அழுக்காக்கிக் கொள்ளும் உடம்பையும் சட்டையும்..
……………அழுக்கதன் மனதிலொரு போது மில்லையாம்.!
பழுத்த பெரியோர்களைப் பழமைபேசச் சொல்லி.!
……………குழந்தைப் பருவத்துக்கு அழைத்துச் செல்லும்.!.
ஆசையுடன் வளர்ப்பதற்கும் பழகு தற்கும்..
……………ஐந்தறிவு ஜீவிகளும் பலவுண்டு நம்மிடையே.!
மீசைவச்ச பூனைக்குட்டியும் அதிலே ஒன்றாம்..
……………மியாமியா வெனக்கத்தும்! நம்காலடியில் சுற்றும்.!
தோசைபோல ஒட்டிக் கொள்ளும் நம்மடியில்..
……………தொட்டு வருடினால் மனதுக்கு இதமளிக்கும்.!
ஆசைநாயகிக்கு அருமைப் பரிசாக அப்பூனையை..
……………அயல்நாட்டில் வழங்கும் வழக்கமும் உண்டாம்.!..
வானூர்திபோல சிறிதுதூரம் வேகமாக ஓடியே..
……………வகையாய் இரையை வாயால் பிடிக்கும்.!
தானும் புலிக்குச் சற்றும் சளைத்தவனில்லை..
……………எனச்சீறிப் பாய்ந்துதன் பல்லைக் காட்டும்.!
ஊனுண்ணும் பாலூட்டி,!..சஷ்டியின் வாகனமது!..
……………உபத்திரவம் மனிதர்க் கென்றும் செய்யாது.!மீனுணவை விரும்பி உண்ணும் மிச்சமதை..
……………தானீன்ற குட்டிக்குப் பகிர்ந்து கொடுக்கும்.!..
காட்டில் உலவும் புலியுமிதற்கொரு உறவாகும்..……………கனிவுடன் பழகும் ஆபத்தில்லா அழகுப்பூனை.!
வீட்டில் நமக்குப் பொழுதுபோகும் தன்னிடம்..
……………மாட்டிய எலியைக் கவ்வித்தூக்கியே பந்தாடும்.!
பாட்டில் பாரதியு மிதற்கொரு இடமளித்தான்..
……………பூனையின் பலநிறம் சொல்லும் தத்துவத்தாலே.!
ஏட்டில் எழுதிய மியாவ்மியாவ்ப் பாடலின்றும்..……………என்றும் ஒலிக்கிறது மருதகாசியின் நினைவாக.!

*****

”காலை நேரப் பரபரப்பில் தாய்க்கும் தந்தைக்கும் குழந்தையிடம் பாசம் காட்ட நேரம் வாய்க்கவில்லை; அன்புக்கு ஏங்கும் குழந்தை பூனையைக் கொஞ்சி நெஞ்சம் ஆறுகின்றது” என்கிறார் மரு. எஸ். பார்த்தசாரதி. 

காலத்தை வெல்ல வேண்டுமே !
கால்களில் காகமும் குருவியும் —
காலையில் கிழக்கு நோக்கி
பணிக்குப்பறக்கும் தந்தை –
வேகுமோ அரிசியும் பருப்பும்
வேகத்தில் நடக்கிறது சமையல் –
அவகாசம் கொடுக்காத அவசரம் –
வேலைக்கு நேரமாகிறதே –
மேற்கே பறக்கும் தாய் –
ஓ ! குட்டிப்பூனையே !
அந்தக்குழந்தை
அன்பு காட்ட ,
பாசம் பொழிய ,
உன்னைத்தவிர யாரிருக்கார்
இந்த பொருள் சார் உலகில் ?

*****
பூனையும் குழந்தையும் பரிவோடு இணைந்திருக்கும் காட்சியை, அதில் தெரியும் அன்பின் மாட்சியை அழகுறப் பதிவுசெய்திருக்கும் கவிஞர் பெருமக்களுக்கு என் பாராட்டும் நன்றியும்!

இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதையாய் நான் தெரிவுசெய்திருப்பது அடுத்து…

குழந்தை மனம்

பூனையின் பட்டுடல் தொட்டப்
பூங்கரம் கொண்டு மொட்டு
விரிந்திடும் மலரைப் போன்று
வியந்திடுமன்றோ குழந்தை மனம்! – அதை
பட்டம் பதவி பணமென்ற
பகட்டுக ளனைத்தும் சேர்ந்தாலும்
எட்டிப் பிடிக்க இயன்றிடுமா
எந்திர வாழ்க்கை மனிதனுக்கு?

வண்ணத்துப்பூச்சி பறப்பதைக் கண்டும் – வானில்
விண்மீன் இருப்பதைக் கொண்டும்
மிதக்கும் வட்ட நிலவினைப்போல
முகம் மகிழ்ச்சியடையும் மழலைக்கு! 
அரும்பாடு பட்டு உழைத்து
அங்கம் நோக ஈட்டியவெல்லாம்
தங்கமனம் கொண்ட குழந்தையின் 
தகுதிக் கென்றும் ஈடாமோ?

இருப்பதைக்கொண்டு மகிழும் இதயம்
இன்முகத்தோடு இருந்திடும் என்றும்
சற்றும் தளரா சுறுசுறுப்பு – வெறுப்பைச்
சடுதியில் மறந்திடும் குழந்தைமனம்!
தரங்கெட்ட குறுகிய நோக்கம்
தகுதியற்ற கோணல் புத்தி
செல்லும் குறுக்கு வழிகளெல்லாம் – மனிதா 
செம்மை வாழ்வைக் கொடுத்திடுமா?

குழந்தைமை ஒரு வரம்! ஓடும் செம்பொன்னும் ஒக்கவே நோக்கும் இறையடியாரைப் போல் குழந்தையின் உலகில் உயர்ந்தோர் தாழ்ந்தோர் எனும் பேதமில்லை! ”எத்துணைப் பொருட்செல்வத்தை வாரிவாரிக் குவித்தாலும் மழலையின் பொன்மனத்துக்கு அவை ஈடாகுமா?” என்று கவிஞர் கேட்கும் கேள்வி நம்மைச் சிந்திக்க வைக்கின்றது.

பூனையைத் தொட்டு மகிழும் பூந்தளிரின் மகிமையைச் சொல்லோவியமாய்த் தீட்டியிருக்கும் திரு. ஆ. செந்தில் குமார் இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞர் எனும் சிறப்பினைப் பெறுகின்றார். அவருக்கு என் பாராட்டும் வாழ்த்தும்!

 

 

 

-மேகலா இராமமூர்த்தி

திரு. பார்கவ் கேசவனின் இருளும் ஒளியும் உறவாடும் இந்தப் புகைப்படத்தைப் படக்கவிதைப் போட்டிக்குப் பரிந்துரைத்தவர் வல்லமை ஃபிளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பாசிரியர் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பன். இவர்கள் இருவருக்கும் என் நன்றி!

நிழலோவியமாய்ப் பெண்; அவளருகே அழலுருவாய் ஓர் ஒளிவட்டம். இருளும் ஒளியும் இணைந்ததுதான் வாழ்க்கை என்பதைச் சொல்லாமல் சொல்கிறதோ இந்த நிழற்படம்?

ஒளிகண்டு உவக்கும் மனித மனம் இருள்கண்டு மருள்கின்றது. 

படிமம், குறியீடு போன்ற பொருண்மைகளைக் கொண்டு உட்பொருளை நுட்பமாய் விளக்கும் புதுக்கவிதை போல், காண்போரின் உளப்பாங்குக்கேற்ப உருக்காட்டும் இந்த ஒளிஓவியம்குறித்து நம் கவிவலவர்கள் என்ன சிந்தித்திருக்கிறார்கள் என்று அறிந்துவருவோம்.

*****

”சிவந்த கடல்போல் எரியும் என் மனத்துக்கு ஒற்றடம் கொடுக்கும் நிலவுப் பறவையே! உன் மோன கானத்தை இன்னும் பாடு! விடிந்ததும் உன்னைக் கடந்துபோகிறேன்” எனும் இளம்பெண்ணின் எண்ணக்குமுறலை வண்ணமுறப் பதிவுசெய்திருக்கிறார் திருமிகு. சந்திரா மனோகரன்.

நிலாப் பேச்சு

தொலைவில் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கும் அந்த வெண்பறவைக்கு
துயரம் என்பதே இல்லையா ?
அதன் விழிகளுக்கு யாரைப் பிடிக்கிறதோ தெரியவில்லை
ஓர் இளம்பெண்ணின் பறவை ஓலம்
அந்த செவிட்டு நிலவுக்கு எட்டாது !
அதன் கதகதப்பிலும் அப்பிக்கிடக்கும் இருளிலும்
அவள் நினைவுகள் நீர்த்துப்போனவை
இன்னும் பாடு ….இன்னும் பாடு !
உன் சப்தமற்ற இசையில் விடிந்ததும் கடந்துபோவேன்
நிலவு பாவம் …துணையற்ற ஏகி !
ஒருவேளை உன் பிம்பத்தின் சாயலில் நானும் …?
கடலிலும் , கரையிலும் , மணலிலும்
சிப்பிபோல் கிடக்கும் உன்னை சேமிப்பேன் அப்போது
சலசலக்கும் நீர்வெளியில் நீ சரசமாடுகிறாயே
ஆயுசுக்கு அது போதும் எனக்கு !
என் மௌனத்தை உடைப்பதும் , கட்டுவதும் …
உன் பாங்கு ஒப்புமையற்றது !
சிவந்த கடல்போல் சிலபோது என்மனம் எரிகிறது
உன் ஒற்றடம் பெரிது அதை அணைப்பதற்கு
உயிரற்ற அவன் நிழல்களை இனி நீ நனைக்காதே !
கடந்துபோன நதியின் மிச்சம் இல்லை
கடலின் கருமையில் கரைய மறுக்கும் என் நினைவுகளில்
இறந்தவனின் மோனம் நொறுங்கிய சிற்பமாய் ..
கற்பாறையாய் இறுகிப்போன என் மனசில்
சிதறும் உன் ஒளிக்கதிர்களில் மிளிரும் என் எதிர்காலம் ..

***** 

”அலர் நீ! மலர் நீ! என்று கொண்டாடிய காதற் கணவர் ஈசனின் திருவடி மலர் ஏகிவிட, அவர் எப்போது வருவார் தன் கலிதீர” எனக் காத்திருக்கும் மங்கை இசைக்கும் சோக கீதத்தைக் கேட்கிறோம் திருமிகு. ஹேமா வினோத்குமார் கவிதையில். 

நீ!! நான்!! தனிமை!!

பலயுகங்களாய்த் தனிமையில் நீ
நாட்களில் நான்!!
தனிமையில் வெறுப்பு
இவைகள் தமக்கில்லையோ??
மும்மாதங்களுக்கு முற்பொழுதில்
பச்சை நிறப் பட்டுடுத்தி
மஞ்சள் முகம் பூசி
மணங்கமழ மல்லிகைசூடி
நெற்றித் திலகமிட்டு
காதிற்கினிய வளையோசையுடன்
பெற்றோர் மற்றோர் உடனிருக்க
காதலித்து கரம்பற்றினேன் என் கள்வனை!!
மும்மாதந்தள்ளி மகிழம்பூவாய்
ஈரலர்கள் என்னுள் பூத்திருக்க
பகிர்வதற்குள் விண்ணுலகமாள
சென்றாரோ என் கணவர்!!!
அலர் நீ!!அகலம் நீ!!!என்றவர்
இப்பொழுது ஈசனிடம்!!!
பெற்றெடுத்த தாயிருக்க
கரம்பற்றிய நானிருக்க
அவசர பணியாற்ற
விண்ணுலகம் சென்றாரோ??
வெகுண்ட மனதோடு
மீண்டும் வருவார் என்றெண்ணி
நம்பிக்கையில்!!
உன்னைப்போல் நானும்!!!
தனிமையில்!!!

***** 

நிலவின் கறையைத் தனக்குத் தந்து, கரைசேர்க்க மறந்துசென்ற கண்ணாளனை நினைந்துவாடும் பெண்ணைப் பார்க்கிறோம் திரு. செண்பக ஜெகதீசனின் பாவில்.

வருவானா…

நீதான் மண்ணில்
நிலவென்று சொல்லியவன்,
நினைத்ததை முடித்துச் சென்றுவிட்டான்..

நிலவே
உன் கறையை
எனக்குத் தந்துவிட்டான்..

சொன்னதுபோல வருவானா,
நான்
சோர்ந்துபோக விடுவானா..

சொல்லிடு நிலவே அவனிடமே,
சீக்கிரம் வரச்சொல் என்னிடமே…!

*****

”வானுக்கு வெளிச்சம் தரும் வெண்ணிலவைப் போல் உன் வாழ்வுக்கு வெளிச்சம் தர பெண்ணிலாக்கள் உண்டு; ஆடவ ஆதவர்களும் உண்டு! ஆதலால், அறியாமை இருள்விரட்டி அறிவொளி கூட்டப் புறப்படு!” என்று இருட்டில் நிற்கும் பெண்ணைத் தெருட்டுகின்றார் திரு. பழ. செல்வமாணிக்கம்.

வெளிச்சம் தந்த இருள்:

உலகிற்கெல்லாம் வெளிச்சம் தரச் செங்கதிரோன் வந்து விட்டான் பெண்ணே!
 இருட்டிலே இன்னும் ஏன் நிற்கின்றாய் பெண்ணே!
பாரதி பெண் விடுதலைக்கு, குரல் கொடுத்ததற்கும் பின்னே!
உனக்கு மட்டும் ஏன் விடியவில்லை பெண்ணே!
குடும்பத்திற்கே வெளிச்சம் கொடுத்தாய் பெண்ணே!
இருந்தாலும் உன் புகழை மறைத்தார் இருளின் பின்னே!
கருவறை இருட்டில், உயிர்களைச் சுமந்தாய் பெண்ணே!
கைம்மாறாய் கிடைத்தது இருளடைந்த வாழ்வு தானே பெண்ணே!
ஆண்களை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்ட!
நீ இருட்டாய் இதுவரை இருந்தது போதும் பெண்ணே!
கல்விச் சூரியன் ஒளி படாமல் மறைத்தனர் ஆண்கள்!
ஞானஒளி உனக்கு கிடைத்து விடும் என அஞ்சித் தானே பெண்ணே!
ஒரு பெண்ணுக்குக் கிடைக்கும் வெளிச்சம், குடும்பத்தின் வெளிச்சம்!
இந்த உண்மையை ஆண்கள் மறந்தது ஏனோ பெண்ணே!
நீ இருட்டில் இருப்பதற்கு, ஆண்கள் மட்டுமா காரணம் பெண்ணே!
பெண்களின் பங்களிப்பும் உண்டு இதில்! அறிவாயா பெண்ணே!
ஒற்றுமை பெண்களுக்குள் குறைவு! வருத்தமான உண்மை இது பெண்ணே!
இனி, உங்களுக்கு இதமான வெளிச்சம் தர, பெண் நிலாக்கள் அருகிருப்பார் இளம் பெண்ணே !
உங்கள் உயர்வு உலகெங்கும் நிறைந்திருக்க இளைய ஆண் கதிரவன்கள்
உன்னோடு இணைந்திருப்பார் அருமைப் பெண்ணே!

*****

”கட்டியவன் தேசநலன்காக்கும் போரில் துஞ்சியபோதும் அஞ்சாது மகனை அனுப்பினேன் தேசங்காக்க! அவனைக்கண்டு, அன்னையவள் உனைக்காணக் காத்திருக்கிறாள்; வழி பார்த்திருக்கிறாள் என்று தூது சொல்லாயோ பகலவனே” என்று ஆதவனுக்கு தூதுவிடும் அன்னையைக் காட்டுகின்றார் திருமிகு. சத்தியப்ரியா சூரியநாராயணன் தன் பாட்டில்.

அல்லும் பகலும் அலைந்து திரிந்து- இளைப்பாற
அன்னை மடி தேடி ஓடும் பகலவா..

எல்லைக் கோட்டில் அல்லும் பகலும் பாடுபடும்
என் மகன் எப்போது வருவான்
என் மடி சாய்ந்து ஓய்வெடுக்க…??!!

கட்டிய கணவனை கயவன் சுட்டானைன்ற சேதி கேட்ட நொடியே
கட்டிளங்காளையை தட்டி அனுப்பினேன் – தேசங்காக்க

அவனி முழுதும் வலம் வரும் நீ
அவனைக் கண்டு தூது சொல்வாயா…??
அன்னையவள் உனக்காக காத்திருக்கிறாள் என்று..

தூது சொல்வாயா..
உயிரைக் கையில் பிடித்து
உறங்காமல் காத்திருக்கிறாள்
உனை ஈன்றவள் என்று..

காத்திருக்கிறேன் இனி உனக்காக
“பத்திரமாய் திரும்புவான் உன் மகன்” எனும்
பதில் கொண்டு வரும் வரையில்..
பகலவா…

***** 

அருந்தமிழ்க் கவிகளுக்குக் கவிவிருந்து படைக்கத் துணையாவாள்; அழுங்குழந்தைக்கு அமுதூட்ட வருவாள்! சங்கரனின் தலையில் திங்களாய்த் தவழ்வாள்; மங்கையர்க்கென்றும் மங்கலம் தருவாள்” என்று வானில் உலவும் நிலவை அழகுச்சொல்லெடுத்துப் போற்றுகின்றார் பெருவை. திரு. பார்த்தசாரதி.

கதிரவன் காதலி..!

செங் கதிரோன்தன் காதலியைக் கனிவுடன் தேடுவதைத்..
……….திங்களவள் மறைந்திருந்து அவன் தவிப்பைப் பார்ப்பாள்.!
பொங்கும் ஆவலால் அவன் முகமுழுதும் சிவந்திருக்கும்..
……….தங்காது ஓரிடத்தில் உலகுமுழுதும் ஒருநாளில் சுற்றுவான்.!
மங்கையவளைக் கண்டதும் மயக்கத் திலவன் மறைவான்..
……….மணமேடை காணமுடியா நிலையில் இருவரும் ஒன்றாக..
சங்கமம் ஆகிவிட்டால் அகிலமனைத்தும் இருள் கவ்வும்..
……….சோகத்தினால் அவள் பெருமையை அவனே பாடுகிறான்.!
எங்கு நோக்கினும் எனக்குள் அவளிருப்பதை அறிவேன்..
……….என்னுதவி இல்லையெனில் இவ்வுலகு அவளுதவி பெறும்.!
பங்கு கேட்காத ஒர்உறவென்றால் அவள் ஒருத்திதான்..
……….பற்றுள்ளதாயும் மகவிற்கு அமுதூட்ட ஓடோடி வருவாள்.!
இங்கிவளைக் கவிதையின் கருவாய் கவிஞரும் கொள்வார்..
……….இவளை நினையின் அருந்தமிழ் அருவியென ஓடிவரும்.!
குங்குமப் பொட்டுக்காரி குவலயத்தின் குறை தீர்ப்பாள்..
……….கிரகங்களில் இவள் அழகுக்கு ஒப்பில்லை என்பார்கள்.!
சிங்கங்கள் இரவிலிரைதேட சிறிதே வெளிச்சம் தருவாள்..
……….சிற்றிடைப் பாவையின் வளைந்த புருவம் ஒத்திருப்பாள்.!
செங்கொன்றை மலரைப் போல சிலநாள் சிரித்திருப்பாள்..
……….சட்டென மேகத்தில் மறைந்து பட்டென வெளிப்படுவாள்.!
பொங்கலிட்டு வழிபட எனக்குமுன் அவள் தோன்றுவாள்..
……….சங்கரன் அவளைத் தலைமேல் வைத்தே சிறப்பித்தான்.!
மங்களம் இனிமை அன்பு அமுதமெனும் சொற்களுக்கு..
……….மங்காத நன்மதிப்பை மங்கையருக்குகந் தளிப்பாளவள்.!

***** 

கணவனின் அன்பின்றி வாழு(டும்) தன்னிலையை வெண்ணிலவிடம் உரைத்து ஆறுதல்தேடும் பெண்ணை நமக்கு அறிமுகப்படுத்துகின்றார் திரு(மிகு?). சபி கௌன்.

நீயும் நானும்…

தொட்டுத் தொடரும் பந்தம் எனத் தோன்றும்
தொலைவில் இருந்து உனைப் பார்ப்பவர்களுக்கு

நெருங்கிச் சென்றால் தான் தெரியும்
நெருப்புப் பந்தும் நீரும் கலக்கவில்லை என்று..

மணமுடித்து மாதங்கள் பல உருண்டோடியும்
மகிழம் பூக்கள் மலரவில்லை எனக் குற்றச்சாட்டு

உனைப்போல் நெருங்கிச் சென்றாலும்
உன் கடல் போல் விலகியே செல்கிறான் என்னவன்

பழி சொல்லும் பந்தங்கள் அறிய வாய்ப்பில்லை
பக்குவமாய் நிதர்சனம் மறைத்து மனதில் அழுவதால்

உன்னைப் பார்த்து தேற்றிக் கொள்கிறேன்
உயிர் வாழ வழி பார்த்துக் கொள்கிறேன்

நான் படும் துயர் போல்
நாட்கணக்கின்றி நீயும் பட்டால் கூட
நானிலம் போற்ற வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறாய்….

***** 

கடந்துபோன பௌர்ணமி நாட்களைக் கனத்த மனத்தோடு அசைபோட்டுப் பார்க்கும் ஆரணங்கைத் தன் கவிதையின் நாயகியாக்கியிருக்கிறார் திருமிகு. சொல்லின் செல்வி.

ரேகை தொலைத்த தேவதை

அமாவாசையில் ஏதுமற்ற
வானம் போல நானிருந்தேன்
வளர்பிறையின் நிலவாய்
என் வசம் நீ வந்தாய்
முழுமதியின் நாளின்போது
பெளர்ணமிக் காதலாய்
நாம் மணம் புரிந்தோம்.
ஆனாலும்
தேய்பிறை நிலவாய்
நம் பிரிவில் நான் இழந்தேன்
மீண்டும்…
அமாவாசையின் ஏதுமற்ற
வானம் போல நானிருக்கிறேன்.

இதோ.. இப்போது
இந்நிலவைக் காணும் போது
நம் நினைவலைகளில்
என் எண்ண அதிர்வுகளில்
கண்ணீர் வடிக்கிறேன்.
கண்ணீர் வடிந்த கன்னங்கள்
மென்மையைத் தொலைத்துவிட்டன.
விரல்களில் ரணமேறியதால்
ரோஜா இதழ்களே
என் விழிநீரை ஏந்தி
பதியம் போடுகின்றன.
ஆம்…
என் கண்ணீரைத்
துடைத்துத் துடைத்தே
என் கைவிரல் ரேகைகள்
தொலைத்துவிட்டேன்.

துளை சரியில்லாத குழல்
இசை மறுப்பதைப் போல..
தூரிகை சரியில்லாத ஒவியம்
அழகை இழப்பதைப் போல..
சாயம் சரியில்லாத சேலை
நிறம் போவதைப் போல..!
சாலை சரியில்லாத பாதை
தடம் மாறுவதைப் போல..!
உளி சரியில்லாத சிலை
வடிவம் இழந்ததைப் போல…
என் வாழ்க்கை அதன்
வசந்தத்தை இழந்துவிட்டது,

ஆகவே..
அன்று வந்த துணைவா..
எந்தன் இருதயத்திலிருந்து
உனை வெளியேற்றி
உனை நுழைக்காத முடியாத
கடும் மனநிலையாய்
இருதயத் தமனிகளால்
கடும் பூட்டு போட்டுவிட்டேன்
என்றாலும்
நம் பெளர்ணமி நாட்களை
என்னால் மறக்க இயலாது!
என்றும் மறைக்க இயலாது.!

***** 

”பாவையின் பார்வைபட்டு வெண்ணிலவு செந்நிலவானதோ?” என்று வியக்கிறார் திரு. ரா. பார்த்தசாரதி.

வெண்ணிலவே செம்மையானதோ பாவை முகம் கண்டு,
முகத்தின் அழகு அகத்தில் சிலசமயம் தெரிவதுண்டு
தனிமையில் இனிமை காண முடியாத நிலமையுண்டு
உன் ஏக்கத்திற்கு, என்றைக்கும் உன்னிடமே தீர்வுண்டு

***** 

வானில் தெரியும் ஒளிவட்டத்தை மதியாகவும் கதிராகவும் வைத்து, இருளில்நிற்கும் பாவைக்குப் பொருள்பொதிந்த மொழிகளை ஆறுதலாகவும் அறிவுரையாகவும் அள்ளித்தந்திருக்கும் கவிஞர்களுக்கு என் பாராட்டுக்கள்! 

இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதை எனும் சிறப்பைப் பெறும் கவிதை அடுத்து…

விடியல் கற்கண்டு

விடியலுக்காகக் காத்திருந்தது போதும்
பெண்ணே! ..
பெண்ணியம் பேசும்
பெண்ணியம் என்பது
ஆண்களுக்கு எதிரான
காழ்ப்புணர்ச்சி அல்ல.!
பெண்களுக்கான விழிப்புணர்ச்சி!
பகுத்தறிவாளர்களாக இருக்கவேண்டிய
சுயமரியாதை எழுச்சி!

சமதர்மச் சமுதாயத்தை,
சுயமரியாதையைப்
போற்றுகிற ஒரு குரல்!..
அடக்கு முறைக்கு எதிராக
ஏற்றதாழ்வுகளுக்கு எதிராக
ஒலிக்கும் போராட்டக் குரல்!..
தனிமனிதப் பழக்கவழக்கத்தின்
வெளிப்பாடுகளுக்கும்
அது சார்ந்த உரிமைப்
பிரச்சனைகளுக்குமான
சுதந்திரத் தேடலுக்கான
ஒரு தார்மீக குரல்..!

கடவுள் நம்பிக்கையற்ற
ஓர் ஆணைப் பகுத்தறிவாளராக
அறிவு ஜீவியாக
ஏற்றுக்கொள்ளும் இந்தச் சமூகம்
எதையும்
பகுத்து அறியும் ஒரு பெண்ணை
பெண் நாத்திகவாதியாக
செயல்பட அனுமதிக்காத
போலி ஆத்திகத்தை எதிர்க்கும் ஒரு குரல்..

இயற்கையிலேயே பெண்
பலவீனமானவள் என்பது
முற்றிலுமாக மறுத்தலிக்கப்படவேண்டி
ஓங்கி ஒலிக்கும் ஒரு கம்பீரக் குரல்

அதிகாரத்தை துஷ்பிரயோகத்தை
எதிர்ப்பதற்கான ஒரு குரல்..!

பொதுப்பண்புகளை
கண்மூடித்தனமாக
ஏற்றுக்கொள்ளும் சுதந்திரம்
நிலவுவது போல்
அதை மறுக்கும் சுதந்திரமும்
பொருட்படுத்த வேண்டி ஒரு குரல் !

கற்பனாவாதக் கட்டுப்பாடுகள்
அவற்றை மீறுவதில் நிலவும்
சுவாரசியத்தை ஒழுக்க
மீறலுக்கான வெற்றியாகவும்
புரட்சிகரச் சிந்தனையாகவும்
தவறாக புரிந்துக்கொள்வோரை
கண்டித்து மன்றாடும் ஒரு குரல்..!

பெண்ணின் சிந்தனை
ஆண்களுக்கு விடுதலை அளிக்கவும்
வல்லமைமிக்கது என்பதை
உணர்த்த எழுந்த குரல்…!

மனித மதிப்பிற்கான
சமூக அளவுகோல்
மாறும் வரை…
ஓயாத கடலைப் போல
காத்திரமான புயலைப் போல
சுதந்திரமான பறவையாய்
விடியலைக் கேட்கும் கிழக்காய்த்
தொடர்ந்து தொடர்ந்து
ஒலிக்க வேண்டிய குரல்..!

பெண்ணே.. !
உன் உரிமை
நிழலாய்க் கசப்பது அல்ல!
நிஜமாய் இனிக்கும்
விடியல் கற்கண்டு..!

 

பெண்ணடிமை தீருமட்டும் பேசுந்திருநாட்டு
மண்ணடிமைத் தீர்ந்துவருதல் முயற்கொம்பே” என்றார் பாவேந்தர். ”அந்தப் பெண்ணடிமைத்தனத்தை மண்ணோடு மண்ணாக்கும் ஒரு குரல்! பெண்ணின் சுயமரியாதையையும், சிந்தனையையும் வந்தனை செய்யும் ஒருகுரல்! அவள் பகுத்தறிவைப் பாருக்குணர்த்தும் ஒரு குரல்! அந்த உரிமைக்குரல் எப்போது கேட்கும்? பெண் வாழ்வில் மறுமலர்ச்சி எப்போது வாய்க்கும்? அந்நாளே இனிக்கும் கற்கண்டுத் திருநாள்!” என்று இனிய சொற்கொண்டு பெண்ணுரிமைக்குக் குரல் கொடுக்கும் திருமிகு. முழுமதியின் கவிதையை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதை என அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.  

-மேகலா இராமமூர்த்தி

மரத்தின் கிளையில் சாய்ந்துபடுத்து அலைபேசியை ஆராய்ந்துகொண்டிருக்கும் இளைஞனைத் தன் புகைப்படத்தில் பதிவுசெய்து, அதனைப் படக்கவிதைப் போட்டிக்கு நல்கியிருக்கும் வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பாசிரியர் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பனுக்கு என் நன்றி!

”எல்லாப்பொருளும் இதன்பால் உள” என்று திருக்குறளை அன்றைய புலவோர் புகழ்ந்தது இன்றைய அலைபேசிக்கும் அட்சரம் பிசகாமல் பொருந்துகின்றது. நம் உள்ளங்கைக்குள் உலகையே விரித்துக்காட்டி, மாயக்காரனாய் நம்மை  மலைக்கவைக்கின்றது இந்த அலைபேசி!

பயன்பாடுகளைப் பொறுத்து நன்மையொடு தீமையும் இந்த அலைபேசியால் அவனிக்குக் கிடைத்துவருவது கண்கூடு. கத்தியைப் பயன்படுத்துவதுபோல் கவனத்தோடும் புத்தியோடும் இந்தக் கருவியைப் பயன்படுத்தினால் தீயவிளைவுகளைத் தடுக்கலாம்.

அலைபேசியின் நன்மை தீமைகளை அலசிஆராயக் கவிவாணர்கள் வரிசையில் காத்திருப்பதால் அவர்களை வரவேற்று நான் விடைபெறுகிறேன்.

*****

படித்துப்பட்டம் பெற்றும் வேலை கிடைக்கும் வேளை இன்னும் வாராததால் மரக்கிளையில் அலைபேசியோடு அளவளாவிக்கொண்டிருக்கும் உழவர்குடித் தோன்றலையும், அவன் தேடிவந்த நகரத்தின் நரகவாழ்வையும், பட்டம்பெற்ற அவனுள்ளம் உண்டிகொடுத்து உயிர்கொடுக்கும் உழவுத்தொழிலையே மீண்டும் நாடிநிற்பதையும் பாடியுள்ளார் பெருவை திரு. பார்த்தசாரதி.

சொர்க்கமே என்றாலும் அது நம்மூரு போலாகுமா..!

அய்யா! அவனங்கே அமர்ந்திருப்பதைப் பார்த்தால்..
……………அன்றாடம் அலைந்து ஓய்ந்தவனெனவும் தெரியும்.!
அய்யே!இனியிந்த நாய்ப்பிழைப்பு வேண்டாமென..
……………அருவருக்குமவன் மனநிலையையும் அறிய முடியும்!
ஒய்யாரமாய் ஓய்வெடுக்க ஒடிந்துவிழுந்த கிளையின்..
……………ஓரத்திலமர்ந்து நீநினைவது என்னவென்பதும் புரியும்!
வெய்யிலுக்கு மரநிழல்தரும் சுகம்போல இப்போது..
……………வீணாகப்போகும் நேரத்தில் வாட்ஸ்அப் இதம்தரும்!

படித்துப் பட்டம் பெற்றவர்கள் வேலைதேடியிங்கே..
……………பல்லாயிரம் பேர்வருவார் மொத்தமாக ஓரிடத்துக்கு!
அடிக்கொரு அலுவலகம் இருந்தாலுமதன் கதவுகள்..
……………அனைத்திலும் வேலை காலியில்லை எனுமறிவிப்பு.!
கடிமணமாகாத காளையரென்றால் குடியிருக்க வீடு..
……………கிடைக்காது இக்கொடுமை போதாதெனில் அங்கே!
முடியைப் பிய்த்துக்கொண்டு முழுநேரமும் வேலை..
……………முடிந்தபின்னும் வீடுதிரும்ப முடியா நிலையிதுவே!

சொந்த ஊரிலிருந்த சுகமெல்லாமிங்கே இல்லை..
……………சந்துபொந்துக்குப் பஞ்சமில்லை சத்துண வில்லை!
பந்தங்கள் இருந்தும் பெயருக்குத்தான் சொந்தம்..
……………பணக்காரத் தனத்தினால் உறவுக்குக் வந்ததுகேடு!
மந்திரசக்தியால் மாம்பழம் பறிப்பது போலத்தான்..
……………எந்திரசக்தி கொண்டுதான் எதுவுமிங்கே இயங்குது!
சிந்திக்கக் கூடயிங்கே சிறிதளவேனும் நேரமில்லை..
……………பந்தியிலுட்கார்ந்து சாப்பிட பக்கத்தில் நிற்கவேணும்!

உழைக்கும் விவசாயி குடும்பத்தில் பிறந்தவனவன்..
……………ஊர்விட்டு ஊர்வந்தான் பிழைப்புதேடி ஒருவனாக.!
உழவுக்குடி உயரவே உயர்படிப்பு படித்தானவன்..
……………உயரும் நாகரீகத்தில் நரகமேமேலென நினைத்தான்!
அழகுதிமிர்க் காளைபோல கட்டுடல் மேனிகொண்ட..
……………அவன்மனது…உழவுத் தொழில்மீதே நிழலாடுகிறது.!
உழலுமவன் மனதுக்கு ஆறுதலுமிங்கில்லை மீண்டும்..
……………இழந்ததைப்பெற கிராமத்துக்கே போக விழைகிறான்!

*****

”நாணயத்தின் இருபக்கங்கள்போல் நன்மையும் தீமையும் கலந்த கலவையாய் உலவும் அலைபேசியை, படிக்கும் வயதில் சிறியோர் தவிர்த்தல் நலம்; பெரியோரும் முறையறிந்து பயன்படுத்துதலே பலம்” எனும் நன்மொழிகளைத் தாங்கி நிற்கின்றது திரு. பழ.செல்வமாணிக்கத்தின் கவிதை.

தீதும் நன்றும்:

தூரத்தை குறைக்க வந்தது தான் தொலை பேசி!
துயரத்தை தர வந்தது ஏனோ இந்த அலை பேசி!
விஞ்ஞானத்தின் வியத்தகு படைப்பு இந்தக் கைபேசி!
ஆனால் குடும்பத்தை தீவுகளாய் பிரித்த
அரக்கன் இந்த அலை பேசி!
காதலனைப் பிரியாத காதலியாய் கைக்குள்ளே
எப்போதும் கை பேசி!
உணவு மறந்தது! காரணம் அலை பேசி!
உறக்கம் போனது! காரணம் அலை பேசி!
நேரடிப் பேச்சும் குறைந்தது! காரணம் அலை பேசி!
சிந்தனை குறைந்தது! காரணம் அலை பேசி!
வாகனத்தை ஓட்டும் போதும் விலகாத கை பேசி!
எமனின் பாசக் காயிறாய் உயிரெடுக்கும் கை பேசி!
சிட்டுக்குருவிகளே இவ்வுலகில் இல்லாமல்!
அழித்தது இந்த அலை பேசி!
சின்னஞ் சிறு பிள்ளைகளை சீரழித்தது இந்தக் கை பேசி!
தீமைகள் மட்டும் தருவதா இந்த அலை பேசி!
நன்மைகள் பல உண்டு, இதனால், நீ அதை யோசி!
பயணத்தை குறைத்து,
நேரத்தை நமக்குத் தரும் இந்தக் கைபேசி!
பயன் தரும் செய்திகள், பலவற்றை நம்மிடம்
கொண்டு சேர்ப்பது இந்த அலை பேசி!
வேலைக்குச் செல்லும் பெண்களின் கூடவே இருக்கும்
பாதுகாவலன் இந்த அலை பேசி!
தொழில் செய்ய உதவும் தோழன்!
இசையைத் தரும் இனிய கலைஞன்!
குறுஞ்செய்தி கொண்டு செல்லும் அஞ்சல் காரன்!
அழகுக் காட்சிகளை அள்ளித் தரும் அன்பு நண்பன்!
நாணயத்திற்கு இரண்டு பக்கம்!
நல்லது , கெட்டது அனைத்திலும் இருக்கும்!
படிக்கும் வயதில் வேண்டாமே அலை பேசி!
நல்ல புத்தகங்கள் நீ வாசி!
நாளைய உலகம் உயர்வு பெற!
நான் சொன்னதை நீ யோசி!

***** 

வெட்டப்பட்ட மரத்தின்மேல் சாய்ந்திருக்கும் இளைஞனின் வாழ்க்கைப் பாதையை நமக்கு வெட்டவெளிச்சமாக்கும் திருமிகு. சொல்லின் செல்வி, போதிமரமாய் அந்தப் பாதிமரம் அவ்விளைஞனுக்கு ஞானத்தைத் தானம் செய்வதையும் காட்சிப்படுத்தத் தவறவில்லை.

மரத்தோடு மடி சாய்ந்த நேரம்
வாராத படிப்பை
வாதாடி முடித்தேன்
வாய்தாக்கள் போல் அரியர் வைத்து
நான்காண்டுகள் ஓடின.

சொல்லாத என் காதல்
சொர்க்கத்தில் நிச்சயிக்கப்பட்டதென்று
கல்லாத காவியத்தை
கற்றவனாய் ஒப்பித்துவிட்டு
விடைக்காக காத்திருக்கிறேன்
மூன்றாண்டுகள் ஓடின.

பிடிக்காத வேலையில் சேர்ந்து
அடுக்கான பொறுப்புகள் வகித்து
மிடுக்காக வலம் வந்து பார்த்து
பொறுப்பான ஆண் மகனாய் ஆனேன்
இராண்டாண்டுகள் ஓடின.

கடந்து வந்த பள்ளிப்படிப்பையும்
பட்டப்படிப்பையும்
பாலைவன கானல்நீரைப்போல
பாவையவள் காதலையும்
எதிர்கால முன்னேற்றப்பாதையும்
எண்ணிப்பார்த்து பார்த்தே
ஓராண்டும் ஓடின.

இவையனைத்தும் அழகாய் பதிவானது
மட்டுமல்ல
என் கையிலிருக்கும் கைப்பேசியிலும் தான்.

இந்த
வெட்டப்பட்ட மரத்தின்
கிளைப்போல்
என் எத்தனை ஆசைகளை
வெட்டியுள்ளது
தோல்வியெனும் கோடாரி.

ஆனால்
நான் தோள் சாயும்
அன்பு மரமே..
புனிதமிக்க
உன் மீது அமரும் முன்
என்
காலணிகளை அகற்றிவிட்டு விட்டது போல
புத்தன் சொன்ன புத்திமதி போல
ஆசைகளை அகற்றிவிட்டு
புனிதமான
இலட்சியங்களை
எளிதால் அடையலாம் தானே.
தினம் சாயுங்காலம்
நான் சாய மடிதரும்
என் நண்பனே..!
என் மரமே ! ???

*****

வெட்டுண்ட மரம், தான் உயிரோடு இருந்தபோதும் வெட்டப்பட்டு வீழ்ந்தபோதும் பயன்பட்ட விதத்தைப் பாந்தமாய்ச் சொல்வதையும், வெட்டப்படபோகும் மரமோ, ”அழுதாலும் தொழுதாலும் கோடரியால் எனக்கு விளையப்போகும் கேடகற்ற யாருளர்?” என்று அழுதுபுலம்புவதையும் உணர்வுமிகு கவிதையாக்கியுள்ளார் திரு. சி. ஜெயபாரதன்.

சுட்ட மரமும், சுடாத மரமும்

சுடாத மரத்தின் கூக்குரல்
தலைக்கு மேலே கத்தி
தொங்குது !
வெட்டப் போகிறார் !
விலைக்கு வாங்கத்
தரகர் கையில்
நிறைய பணக் கத்தை !
அழுதாலும் பயனில்லை !
தொழுதாலும் பயனில்லை !
பரம்பரை வாரிசு இனிமேல்
பிறந்திடாது !
விதியை வெல்ல
நிதியால் தான் முடியுது !
நாளை எனக்கில்லை !
நரக வாழ்வில்
நம்பிக்கை இல்லை !
நமன் வரும்
தருணமிது எனக்கு !
வாசலில் நிற்கிறான்,
வழிவிடு எனக்கு !
கோடரிக்குத் தலை கொடுக்கவா ?
உடல் அளிக்கவா ?
கடவுளே காப்பாத்து !

++++++++++++

சுட்ட மரத்தின் கூக்குரல் !

வெட்டப் பட்டுக் கீழே
வீழ்ந்து கிடக்கிறேன் பார் !
மட்டப் பலகையாய்
வீடு கட்ட உதவினேன் !
மாட்டு வண்டிச் சக்கரம்
ஆக்க உதவினேன் !
கப்பல் கட்ட, படகு கட்ட
உப்புக் கடலில் மீன் பிடிக்க
உதவினேன் !
கனிகள் காய்க்கும்
மரமானேன் ஒரு காலம் !
இருந்தாலும்
ஆயிரம் பொன் நான் !
இறந்தாலும்
ஆயிரம் பொன் !

*****

மரத்தையும், மரத்தில் சாய்ந்திருக்கும் இளைஞனையும், அவன் கையிலிருக்கும் அலைபேசியையும் முன்னிலைப்படுத்தித் தம் சிந்தனைச் சிறகுகளை அகலவிரித்து ஆழ்ந்த கருத்துக்களை அளித்திருக்கும் கவிஞர்களுக்கு என் பாராட்டுக்கள்!

இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதையாகத் தேர்வுபெற்றிருப்பது அடுத்து…

இப்படிக்கு…

அதிர்ஷ்டசாலி நான்..!
‘கை வலிக்கிறது’ என ஒரு போதும்
எனை நீ கீழே இறக்கி விட்டதில்லை

‘தூக்க முடியவில்லை நடந்து வா’ என்ற வார்த்தையை
நான் உன்னிடம் இருந்து கேட்டதில்லை

‘வேலை இருக்கிறது; பின்பு கவனிக்கிறேன்’ என
ஒருநாளும் எனைத் தனியே விட்டுச் சென்றதில்லை

என் அழுகுரல் கேட்டு ஒரு நொடி கூடத் தாமதித்ததில்லை
உடனே ஓடிவந்து கையில் ஏந்திக் கொள்வாய்

நித்தமும் அரவணைப்பு; நீங்காத பந்தம்; நிறைவான பாசம்…

பொறாமைப் படத்தானே செய்வார்கள்- உன்
தாயும் தந்தையும்; மகனும் மகளும்; அன்பான மனைவியும்…

பேசாத எனைப் பேணிக்காக்கிறாய்
பேதையாய் உன் பின் வருபவரைப் பரிதவிக்க வைக்கிறாய்!!

அன்பே… நீ எனை நேசிப்பதைப் போல
அவர்களையும் நேசித்துப் பாரேன்…
அழகாகும் உன் வாழ்க்கை; வரமாகும்; வசந்தம் வீசும்..!

இப்படிக்கு
உன் கைபேசி…

”குடும்பத்தை மறந்து, உறவுகளைத் துறந்து அலைபேசியையே ஆருயிர்க்காதலியாய் எப்போதும் அணைத்திருக்கும் இளைஞனே! பேசாத என்னைப் பேணிக்காக்கும் நீ, பேசும் பொற்சித்திரங்களான உன் குழந்தைகளை மறந்ததேன்? என்னிடம் காட்டும் பாசத்தை அவர்களிடமும் காட்டு; குடும்பத்தை நோக்கியும் உன் நேசக்கரத்தை நீட்டு” எனும் இக்கவிதை இன்றைய இளைஞர்களுக்கான எச்சரிக்கை மணியாகவே ஒலிக்கக் காண்கிறேன். காலத்தின் தேவையறிந்து கவிதை பாடியிருக்கும் திருமிகு. சத்தியப்ரியா சூரியநாராயணனை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞராகத் தேர்ந்தெடுத்துப் பாராட்டுகின்றேன்.

-மேகலா இராமமூர்த்தி

கந்தக வெடிகளைச் சுற்றிக்கொண்டிருந்தாலும் மந்தகாசப் புன்னகையைக் குறைவின்றி அள்ளி வழங்கும் வனிதையரைப் படத்தில் காண்கிறோம். திரு. ராம்குமார் ராதாகிருஷ்ணன் படம்பிடித்து வந்திருக்கும் இவ்வண்ணப் படத்தைப் படக்கவிதைப் போட்டிக்குத் தேர்வுசெய்து தந்திருக்கிறார் வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பாசிரியர் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பன். இவ்விருவரும் நம் நன்றிக்குரியோர்.

’செல்வம் என்பது சிந்தையின் நிறைவே’ என்றார் குமரகுருபரர். இவர்கள் இன்முகத்தில் பூத்திருக்கும் கள்ளமிலா வெண்முறுவல் இவர்களின் நிறைவான சிந்தையின் வெளிப்பாடாகவே காட்சிதருகின்றது.

வனிதையரையும் வாணவெடிகளையும் வைத்துப் பாப்புனையப் பாவலர்களை ஆவலுடன் அழைக்கின்றேன்.

***** 

கரித்துகளில் கிடந்துழன்றாலும் கம்பீரமாய், ஔவையின் மொழிபோற்றும் அரிவையராய் வாழும் இலட்சியப் பெண்களைத் தன் கவிதையில் காட்சிப்படுத்துகின்றார் திருமிகு. சத்தியப்ரியா சூரியநாராயணன்.

பூரிப்பு

ஆனந்த சிரிப்பு..அடடா
ஆச்சரியச் சிரிப்பு அக்காவின் முகத்தில்
ஆவலில் சென்று கேட்டேன்..
துயரங்களை உன்னுள் மறைத்து
துளிர்விடும் இந்தப் புன்னகை போலிதானே?!
புன்னகை மாறாமல் அழகாய்ப்
புரிய வைத்தாள் எனக்கு.
கழுதை போலப் பொதி சுமந்தாலும்
காகம் போல வெயிலில் அலைந்தாலும்
கரித்துகள்களிலே கிடந்து கஷ்டப்பட்டாலும்
கம்பீரமாய் நிற்கிறேன்.. பூரிக்கிறன்.. ஆம்
கல்வி கற்கிறேனடா என் கண்ணே!
ஔவை மொழி கேட்டிலையோ?
அஃதே செய்கிறேன் புரியலையோ?
நீயும்
அடியெடுத்து வை இன்றே – புதிய
அத்தியாயம் துவங்க..
அடியெடுத்து வை இன்றே
அடிமைச் சிறையை தகர்த்தெறிய..
அடியெடுத்து வை இன்றே
அடுத்த தலைமுறையைப் பாதுகாக்க..
அடியெடுத்து வை இன்றே
அழகிய வருங்காலம் வரைய..

வெகு தொலைவில் இல்லை
வெற்றிப் பாதை!

*****

”குடும்ப வறுமையெனும் இடும்பையைச் செயற்கை முறுவலால் மூடி, வெடிகள் தயாரிப்புப் பணியில் ஈடுபட்டு வாடும் பூங்கொடிகள் இவர்கள்” என்று இப்பெண்களின் வாழ்க்கைப் பின்னணியை வேதனையோடு விளம்புகின்றார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

சிரிப்பிலே…

வெடித்துச் சிதறும் வெடிகளுடன்
வெடிக்கும் சிரிப்புடன் வேடிக்கையாய்த்
துடிப்புடன் உழைக்கும் வனிதையரும்
துயரைச் சிரிப்பில் தான்மறைத்தார்,
குடிக்கும் தந்தை செயலாலே
குடும்ப வறுமை தனைப்போக்கக்
கொடிகள் காய்ந்தே பணிக்குவரும்
காரணம் காட்ட வேண்டாமே…!

*****

”விதி செய்த (வறுமையெனும்) சதியால் கல்விகற்க முடியாமல், வீட்டுத்திண்ணையிலே அமர்ந்து வெடிசுற்றும் பிஞ்சுகளைக் காணுகையில் நெஞ்சுபொறுக்குதிலையே…இதற்கோர் விடிவிலையோ?” என்று நொந்து வினவுகின்றார் பெருவை திரு. பார்த்தசாரதி.

உயிருக்கும் உலகுக்கும் ஆபத்து பட்டாசு..!

பாட்டெழுதிக் குவித்தார்கள் பாவலரும் கவிஞரும்..
……….பஞ்சம் பசிபட்டினி வறுமை கொடுமைபற்றியே.!
நாட்டில் நடக்கும் அநியாயதையும் அவலத்தையும்..
……….நம்பிய மக்களுக்கு நயம்படப் புரியவைத்தார்கள்..!
பட்டாசு வெடிப்பதாலே பயனென்ன என்பதையும்..
……….பலருக்கும் புரியும்படிப் பகலிரவாய் எழுதினார்கள்.!
கேட்டவரால் புவிகொரு பயனுமில்லை இன்னும்..
……….கெடவைக்கிறார் ஓசோனையும் காற்றுவெளியையும்.!

ஏட்டுக் கல்வியென்பது ஏழைக்கு எட்டாக்கனியாகும்..
……….இலவசக்கல்வி என்பது இன்னும் ஏட்டளவிலேதான்..!
ஓட்டுக் கேட்கும்போது உங்களுக்கும் வழிபிறக்கும்..
……….என்பார்.! அதன்பிறகு அடுத்தமுறைதான் வருவார்.!
வீட்டுத் திண்ணையிலே அமர்ந்து வெடிசுத்துகிறோம்..
……….விதியை நொந்து படிக்கமுடியாமல் போராடுகிறோம்.!
பாட்டுகொரு புலவன் மாகவிபாரதியும் இதைத்தானா..
……….புண்ணியம்கோடி ஏழைக்கு எழுத்தறிவித்தல் என்றான்.?

ஆட்டுக்குட்டி மாடுகன்னு வளர்த்தாலும் ஆயுளாவது..
……….அதிகரிக்கும் இத்தொழிலோ உயிருக்கே உலைவைக்குது.!
ஓட்டுப்போட்ட மக்களால் மிகஉயர்வுக்குச் சென்ற..
……….அதிகாரியே முறையின்றியிதைச் செய்ய அனுமதிப்பது.!
பட்டாசு ஆலைகளும் ஆவணமின்றி முளைக்கிது..
……….பசும்பிஞ்சுகளும் பட்டாசோடு சேர்ந்து சாம்பலாகுது.!
அட்டபந்தன விழாவில் அனுமதியின்றிக் கொல்லத்தில்..
……….ஆயிரம்வாலா வெடித்ததில் ஐநூறுபேரையது கொன்றது.!

குடிக்காதே புகைக்காதே எச்சரிக்கிறது அரசாங்கம்..
……….குடிபுகை இரண்டையும் மறந்துவிடு அவைநலமில்லை.!
குடித்தலும் புகைத்தலும் உடல்நலத்துக்குத் தான்கேடு..
……….வெடிக்கும் பட்டாசோ வேறுலகுக்கு அனுப்பிவிடும்.!
வெடிதயாரிப்பதை உரிமமின்றிச் செய்கின்றார் பலர்..
……….விதிகள்பல இதற்குண்டு பின்பற்றுவோர் யாருமில்லை.!
வெடித்து உயிர்கருகியபின் விபத்தென்பார் இதுகூட..
……….படித்த மாந்தர்களுக்கும் புரிவதில்லை..“இந்தமாயை”.!

*****

”மருந்துகளோடு பணிபுரிவதால் நீ மருத்துவச்சி இல்லை; வெடிகுண்டு தயாரிப்பதால் நீ தீவிரவாதியும் இல்லை. இந்த ஆபத்தான தொழில் உன் வாழ்க்கைக்கான பிழைப்பு! இத்தொழிலால் ஊறின்றி நீ வாழ்ந்திடவேண்டும் ஆண்டு நூறு!” என்று வாழ்த்துகின்றார் திருமிகு. சொல்லின் செல்வி.

கந்தகச் சிரிப்பு

மருந்துகளோடு பணிபுரிவதால்
நீ மருத்துவச்சியும் அல்ல
வெடிகளை உருவாக்குவதால்
நீ தீவிரவாதியும் அல்ல.
ஆபத்தென தெரிந்தாலும்
உன்னை வேலைக்கு அனுப்பிய
அன்னையும் இந்நேரம் ஏனோ
அனல் மூட்டிய
பட்டாசு திரியாய்
பதறிக்கொண்டுதானே இருப்பாள்.?
ஆமாதானே தோழி.?

உன் கந்தகம் தோய்ந்த
கரங்களில்
முத்தம் பாய்ச்சும்
உன்னவனுக்கு
உன் மத்தாப்பு வெட்கம்
பூக்கும் இந்த சிரிப்புதானே
காதல் சங்கீதம்..?
ஆமாதானே தோழி..?

நீ திரிக்கும்
இந்த பட்டாசு மட்டும்
எங்கள் வீடுகளில் வெடித்தாலும்
சிலசமயம்
இதோ வெடிக்கும்
உன் புன்னகை போலவெ
சில புன்னகைப் பூக்களின்
சில தொழிலாள சோதிரிகளின்
யாக்கையும் வெடித்திடும் போது
உள்ளம் ரணமாகி
இருதயம் வெடித்து விடுகிறது
தோழி..?

என்றாலும் என்ன..
ஆபத்தில்லா வாழ்வை
நீ வாழ
வாழ்த்துகிறேன்..
உன் கந்தக புன்னகை
கண்டு
என் கண்களில்
கந்தக கண்ணீர் தோழி
ஆனந்தமாய்..
ஆனந்தமாய்!

*****

வெடிகளையும் அதைச்சுற்றும் பூங்கொடிகளையும் வைத்துப் பொருள்பொதிந்த கவிதைச் சரத்தைத் தொடுத்துத் தந்திருக்கும் கவிஞர்களுக்கு என் உளங்கனிந்த பாராட்டு.

இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதை அடுத்து வருகின்றது…

நீ சிரித்தால் தீபாவளி:

நம் மகிழ்ச்சியை கொண்டாட விதவிதமாய் வெடிகள்!
செய்து தருவது எண்ணற்ற பிஞ்சுக் கரங்கள்!
படிக்கும் வயதில், இவர்களுக்கேன் இந்தப் பாடு?!
வறுமையால் விளைந்தது இந்தக் கேடு!
பூச்சரம் சூடி வாழத்தான் ஆசைகள்!
வெடிச் சரம் செய்வது விதி வரைந்த கோலங்கள்!
இவர்கள் கை வண்ணத்தில் மத்தாப்பின் ஒளிச் சிதறல்கள்!
ஆனால் இவர்களின் வாழ்வில் என்றும் இருட்டின் சாயல்கள்!
வானை முட்டும் இவர்கள் உழைப்பில் கிடைத்த வெடிகள்!
மண்ணிலே புதைந்து போகும் இவர்களின் ஆசைகள்!
ஆண்டவன் படைப்பினிலே ஏனிந்த பேதங்கள்!
வசதிகள் சிலருக்கும், வறுமை பலருக்கும், ஏன் இங்கே?
விடை தெரியாக் கேள்விகள்!
இருந்தும் இப்பெண்கள் முகத்தில் புன்னகைப் பூக்கள்!
போனதை எண்ணிச் சிறிதும் கலங்காத மாதர்கள்!
வரும் காலம், நன்மை தரும் எனும் நேரிடை எண்ணங்கள்!
நம்பினோர்க் கெடுவதில்லை! ஆன்றோரின் வார்த்தைகள்!
நல்லகாலம் அமைவதற்கு நம் அனைவரின் வாழ்த்துக்கள்!

”படிக்கும் வயதில் வெடித் தொழிற்சாலையில் வேலை செய்யும் பிஞ்சுகளைப் பார்க்கையில் நெஞ்சு துடிக்கின்றது. இவர்கள் கைவண்ணத்தில் உருவான மத்தாப்புக்கள் ஒளிச்சிதறல்களை எங்கும் வாரியிறைத்த போதிலும் இவர்கள் வாழ்வில் படிந்திருப்பதென்னவோ மருட்டும் இருட்டின் சாயலே!

இந்த முரணான வாழ்விலும் முறுவலிக்கும் இவர்களின் மனோதிடம் மற்றவரும் கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய வாழ்க்கைப் பாடம். இந்தப் பிஞ்சுகளின் வாழ்வில் காரிருள் அகன்று கவினொளி துலங்கட்டும்! அதுவே நம் அனைவரின் வாழ்த்தாக இருக்கட்டும்!” எனும் கருத்தமைந்த கவிதையைத் தந்து நம் இதய வீணையின் உணர்ச்சி நரம்புகளை மீட்டிச் சென்றிருக்கும் திரு. பழ. செல்வமாணிக்கத்தை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞராய் அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.

 

 

-மேகலா இராமமூர்த்தி

கூட்டமாகக் குந்தியிருக்கும் மந்திகளும் அதன் பறழ்களும் (குட்டிகள்) நம் உள்ளத்தை அள்ளிக்கொண்டு போகின்றன. இந்தக் காட்சியைத் தன் படப்பெட்டியில் பதிவுசெய்து தந்திருக்கும் திரு(மிகு?). சத்யாவுக்கும், படக்கவிதைப் போட்டிக்கு இந்த அழகிய படத்தைத் தேர்வுசெய்திருக்கும் வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பாசிரியர் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பனுக்கும் என் நன்றி உரியது.

படத்தில் காணும் கவிகளைப் (குரங்குகள்) பாட, வல்லமைமிகு நம் கவிகள்  (கவிஞர்கள்) அணிவகுத்து நிற்பதால் தாமதமின்றி அவர்களை அழைத்துவிடுகிறேன். கவிகளே எழுக! கவிமழை பொழிக!

*****

“கூடிவாழும் குரக்கினம் மலைமீதில் இளைப்பின்றி ஏறும்; பழந்தின்றுக் களைப்பின்றி ஆடும்; கைப்பொருளைப் பறித்துக்கொண்டு ஓடும்” என்று குரங்கின் குணங்களைச் சுவையாய்ப் பட்டியலிடுகின்றார் திருமிகு. சியாமளா ராஜசேகர்.

குடும்பமுடன் கூடிவாழும் குரங்கினத்தைக் காணீர்
***கொஞ்சுதமிழ்ச் சொல்லெடுத்துப் புலவோரே பாடீர்
!
தடுமாற்ற மில்லாமல் கிளைகளிலே தாவும்
***தன்னோடு குட்டியையும் சுமந்துகொண்டு போகும் !
படுவேக மாகவது மலைமீதி லேறும்
***பழந்தின்று பசியாறிக் களிப்பினிலே ஆடும் !
வெடுக்கென்று கைப்பொருளைப் பறித்துக்கொண் டோடும்
***விரட்டிவிட்டால் முறைத்தவண்ணம் பார்த்திருக்கும் நின்றே !! 

*****

குரங்கின் வாழ்வியலைத் தன் கவிதையில் எளிமையாய்ப் பதிவுசெய்திருக்கிறார் திரு. ரா.பார்த்தசாரதி.

மனம் ஒரு குரங்கு, மனித மனம் ஒரு குரங்கு என்றான்
சிந்திக்கும் ஆற்றலை குரங்கிற்கு கடவுள் கொடுக்க மறந்தான்
அவைகளுக்கிடையே ஒற்றுமை எனும் பண்பைக் கண்டான்
பிறரிடம் பறித்துக் கொண்டு தின்னும் குணத்தையும் கண்டான்
மலையும், மரக்கிளை அதன் குடியிருப்பாக கொள்ளும்
இடம்விட்டு இடம் மாறி உணவிற்காக செல்லும்
குட்டியைத் தன் வயிற்றில் விட்டுவிடாமல் சுமந்து செல்லும்
தானும் உண்டு, தன்னைச் சூழ்ந்த தன் இனத்திற்குக் கொடுக்கும்.!
மனித மனம் ஒரு குரங்குதான், அது அங்குமிங்கும் தாவும்
மனம் சொன்னபடி மனிதனின் உடல் கேட்காது எனத் தெரியும்
இருந்தும் கடல் அலைபோல் மனம், அலைபோலப் பாயும்
மன இறுக்கத்தால் உடல் சோர்வும், நோயும் வந்தடையும்!
[…]
பகுத்துண்டு எனும் பண்பினை அதனிடம் கற்கவேண்டும்
குரங்கிலிருந்து பிறந்தவன் மனிதன் என்றது ஆதிகாலம்
மனிதன் செய்யும் அத்தனை வேலைகளையும் செய்யும்
பேசும் ஆற்றல் இல்லாத பிராணியாகவே கருதப்படும் !
குரங்கே மூன்று குட்டிகளானாலும் அன்புடன் வளர்க்கிறாய்
ஒன்று உன் முதுகின் பின்னும்,சிறிய குட்டியை அணைத்தும்
மற்றொன்றைத் தகப்பனிடம் பாதுகாப்பாக அமர்த்தியும்
உண்ண என்ன கிடைக்கும் என நினைத்துக் கூடி அமர்ந்துளாயா?!

*****

”ஓ மாந்தர்காள்! குரங்குச் சிலையை ஆலயத்தில் கண்டால் ஆஞ்சநேய அவதாரமென்று கன்னத்தில் போட்டுக்கொள்ளும் நீங்கள், நிஜக்குரங்குகளைக் கண்டால் அஞ்சி ஓடுகின்றீர்; மனித மனம் மந்தியைப் போல் என்று தத்துவம் பேசும் நீவிர், எமை அடக்க முந்துகின்றீர்; உம் உளம்அடக்க மறக்கின்றீர்” என்று மாந்தர்களுக்கு அறிவுகொளுத்தும் புந்திமிகு மந்தியைக் காண்கிறோம் திரு. கொ.வை.அரங்கநாதனின் கவிதையில்.

கோடையிலே இளைப்பாறக்
கூடு ஒன்று எங்களுக்கில்லை
கொட்டு மழை பெய்தால்
நனைவதைத் தவிர வழியில்லை

காட்டிலே வாழ்ந்திருந்தால்
கஷ்டமின்றி இருந்திருப்போம்
நாட்டுக்குள் வந்ததால்
நாங்கள் படும் துயரம் கொஞ்சமல்ல

சுவரின்மேலே நாங்கள்
சும்மாவே உட்கார்ந்திருந்தாலும்
கல்லால் அடித்துவிட்டு
கைகொட்டிச் சிரிக்கிறீர்கள்

குழந்தை குட்டியுடன் நாங்கள்
குடும்பமாய்த் திரியும்போதும்
வேடிக்கையும் பார்த்துவிட்டு
விரட்டவும் செய்கிறீர்கள்

பூட்டிய வீட்டினுள்ளும்
புகுந்துத் திருடும்
மனிதர்களே இருக்கும்போது
திறந்த வீட்டினுள்
திண்பண்டங்கள் நாங்கள் எடுத்தால்
தேசத்துரோகிப் போல்
தேடித் தேடி வதைக்கிறீர்கள்

ஆஞ்சனேய அம்சமென்று
கன்னங்களில் போட்டு கொள்கிறீர்கள்
அடுக்களையில் எட்டிப் பார்த்தால்
அலறி ஏன் ஓடுகின்றீர்கள்?

[…]

மனிதர்களின் மனமெல்லாம்
மந்திகள் போன்றெதென்று
தத்துவங்கள் பேசுகின்றீர்கள்
எங்களை அடக்கத்தான்
எத்தனை பேர் வருகின்றீர்கள்!
உங்கள் உள்ளிருக்கும்
ஒரு மந்தியினை அடக்க
உங்களால் முடியுமாவென்று
ஒரு முறை முயன்று பாருங்கள்
அப்புறமாய் எங்களிடம் வாருங்கள்!

 *****

”குரங்குகள் கூட்டத்தோடு வாழும்; குட்டிகளை நாட்டதோடு பேணும். குரங்கின் துணையோடு தன் வாழ்க்கைத்துணையை மீட்டான் காகுத்தன் என்கிறது இராமகாதை. குரங்கு பொம்மைகளை வைத்துக் குவலயத்துக்கே நீதியுரைத்தார் அண்ணல் காந்தியார். குரங்குகள் இன்று குணங்கெட, தரங்கெட்ட மனிதர்களின் சகவாசந்தான் காரணமோ?” என்று வினவுகின்றார் திரு. பழ.செல்வமாணிக்கம் 

*****

மனிதக் குரங்குகள் :

குரங்கின் பரிணாம வளர்ச்சி மனித இனமாம்!
டார்வின் உலகிற்குச் சொன்ன உண்மை!
தட்டிப் பறிப்பதினால், மனிதனும், குரங்கும்
ஒன்றென்று சொன்னாரோ!
தாவும் பழக்கத்தால் இரண்டும்
ஒன்றென்று சொன்னாரோ!
குரங்கின் நல்ல பண்புகளை என்றேனும்
நினைத்துப் பார்த்ததுண்டா!
குரங்குகள் கூட்டமாய் வாழும் அதன் ஒற்றுமையைக் காட்டி!
குட்டியை சேர்த்தணைத்துத் தான் திரியும்!
குட்டி பெரிதாகும் வரையில் பாசத்தைக் காட்டி!
குரங்குகள் துணையோடு, ராமன், சீதையை சிறை மீட்டார்!
அனுமன் என்ற குரங்கோ பக்திப் பெருக்காலே!
ராமர், சீதையையே தன் இதயச் சிறையில் வைத்தார்!
அண்ணல் காந்தி மகான், தீயவை அழிவதற்கு!
குரங்கு பொம்மைகளால், நீதிதனை உரைத்தார்!
ஆதிகால மனிதர்கள் கூட்டமாய் தான் வாழ்ந்தார்!
குழந்தைகள், குடும்பமென்று அன்போடு தான் இருந்தார்!
ஆதலினால் சொல்கிறேன்!
ஆதி கால குரங்குகள் நல்லவை தான்!
தரங்கெட்ட மனிதர்களைப் பார்த்துத்தான்!
குரங்குகள் குணம் கெட்டதாய் மாறியதோ!

*****

”மாந்தகுலம் தாம் பெற்ற பிள்ளைகளை மண்ணிற்கு உரமாய் வீசியெறியும் இக்காலத்தில், மந்திகளோ தம் குட்டிகளை வரமாய் வளர்க்கின்றன. ஆதலினால் தாய்மையின் தூய்மையை மந்திகளிடம் கற்பீர் மானிடரே!” என்கிறது திரு. செண்பக ஜெகதீசனின் கவிதை.

தாய்மையே சிறப்பு…

குரங்கி லிருந்து பிறந்ததாகக்
கூறிக் கொள்ளும் மானிடரே,
தரமது குறைந்து நீங்களெல்லாம்
தாய்மையை இழிவாய் விடலாமா,
உரமாய்ப் போய்விடக் குப்பையிலே
உங்கள் பிள்ளையைப் போடலாமா,
வரமாய்க் குட்டிகளை வளர்ப்பதைத்தான்
வந்து பாரீர் எம்மிடமே…!

*****

’உன்னில் இருந்துவந்த எந்தன் செயல்களை எண்ணி நீ தலைகுனிகின்றாயோ?’ என்று குரங்கிடம் வருந்திக் கேட்கிறார் திருமிகு. சிந்து. 

உன்னில் இருந்து வந்த
என்னை எண்ணித்
தலை குனிகிறாயோ?
என் செயல்களால்
உன் தலை குனிவதை
நினைத்து…

*****

”குரக்கினங்கள்கூடத் தம் உறவுகளோடு நேயமாய் வாழ்ந்திருக்க, மனிதனோ இரக்கமின்றி, பெற்ற தாயை முதியோர் இல்லத்தில் சேர்க்கின்றான். தாயின் காலடியில் சொர்க்கம் கொலுவிருக்க, அவளைப் புறக்கணித்தல் நலமாமோ?” என்று தாய்மையின் சிறப்பைத் தரணிக்கு உணர்த்துகின்றார் திருமிகு. மா. பத்ம பிரியா.

தாய்மை

அன்பின் பகிர்வில் பாகுபாடு இல்லை
அரவணைத்துக் கொள்வதில் அவளுக்கு ஈடு இல்லை
ஒரறிவு முதல் ஆறறிவு வரை குழந்தை வளர்ப்பு அன்னையின் நிழலில்
குட்டியின் பசியாற்றிப் பசியாறும் ஒரே ஜீவன் அன்னை மட்டுமே
குழந்தையின் நலன் ஒன்றே தாய்மையின் எதிர்பார்ப்பு
குழந்தையின் புன்னகையே தாயின் பூரிப்பு
ஆதரவு தருவதாய் ஏமாற்றும் இவ்வுலகில்
அன்னையின் அன்பு மட்டுமே நிரந்தரமானது
கும்பிடும் தெய்வம் தேடிஅலையும் மானுடம்
குலங்காக்கும் தாய்மையின் நலங்காத்தல் இல்லை
குரங்கினம் தன் குட்டியின் நலம் ஒன்றைப் பேணுகையில்
குழந்தை முதல் பேணி வளர்த்த பெற்றோரைப் பேணாமல்
முதியவர் காப்பகம் சேர்ப்பது மானுட இனத்தில் மட்டுமே
காட்டுக்குள் கூடிவாழும் உயிரினக் குடும்பம்
கரம்கோத்து உறவினைக் அன்பில் மூழ்கடிக்கும்
செல்ல விளையாட்டும் கள்ளக் குறும்பும்
உள்ள மகிழ்வோடு நாளும் அரங்கேறும்
கானகம் கூத்தாட உயிரினநேயம்
வையகம் தழைக்கச் செய்தி சொல்லும்
வைப்பு நிதி தராத இன்பமதனை
தாய்மையின் அருகினில் நித்தம் பருகலாம்
ஆதலால்
தாய்மை போற்றுவோம்.

*****

”டிஜிட்டல் இந்தியாவின் சீர்கேடுகளைப் பட்டியலிட்டு, இவற்றையெல்லாம் கண்டும் காணாமல் கண்களையும் காதுகளையும் வாயையும் மூடிக்கொண்டிரும் மந்திகள் நாம்” என்று கனல்கக்கும் வரிகளைத் தன் கவிதையில் பொதிந்துவைத்துள்ளார் திருமிகு. லீலா.

குரங்கு பொம்மை:

ஒரு பக்கம் விவசாயப் போராட்டம்..
மீத்தேன் திட்டத்தை எதிர்த்துப் போராட்டம்
அணு உலைப் போராட்டம்
மீனவர் சிறைப்பிடிப்பு..
மணல் கொள்ளை…
மழை, டெங்கு இதற்கு இடையில் சின்னத்தை மீட்பதில் இருக்கிறது இன்றைய அரசாங்கம்
இந்தியாவை விட்டு
தமிழ்நாடு பிரிந்தால் இந்தியாவே …
ஒற்றைக் காலில்
நிற்கும்… என்று அறைகூவல் விட எனக்கும் ஆசைதான்…
தேசபக்தி பற்றிப் படம் எடுக்கும் கூட்டம்…
ஒருபுறம்…
விமானவிபத்தில் இறந்த ராணுவ வீரரை மதிக்காமல் அட்டைப்பெட்டியில் சுற்றி வைத்துள்ளது மறுபுறம்…
டிஜிட்டல் இந்தியாவா மாற்ற நினைக்கும் மத்திய அரசு … இராணுவ வீரனுக்கான இறுதி மரியாதைகூட வழி இல்லாமல் தவிக்கிறது…
அரசாங்க ஊழியர்களுக்கு 20% தரும் அரசு…
ஏழைகள் அன்றாடம்
உபயோகிக்கும் பொருட்களின் விலை
உயர்த்தியுள்ளது…
தன் இனத்திற்கு ஒரு
கொடுமை என்றால்
மற்ற இனங்கள் துணிந்து போராடும்…
மனித வர்க்கம் மட்டுமே
செல்பி எடுக்கும்…
காந்தி சொன்ன
வார்த்தைகளை பின்பற்ற
அநீதி கண்டால்
கண்களை, காதுகளை, வாயும் மூடும் குரங்கு கூட்டம் யாமே.. வீழ்வதா?! வாழ்வதா?!

*****

”குரங்குகள் குடும்பத்தோடு பாசத்தைப் பகிர்ந்தபடி வாழ்கையில், மனிதன்மட்டும் அன்பைத் துறந்து அருளின்றிக் கண்டம்விட்டுக் கண்டம் போகிறான் பொருள்தேடி” என்று வேதனைப்படுகின்றார் திருமிகு. சொல்லின் செல்வி.

குரங்கின் மனமாய்

போதும் புறப்பட்டு வந்துவிடு
ஏதும் காரணம் சொல்லிவிடு
காசுக்கு ஆசைப்பட்டு
வெளிநாட்டு அடிமையாய்
வீட்டுக்கு பொருள் சேர்த்தது போதும்

அடுத்தவர் ஒன்றாய் வாழ்ந்தது பார்த்து / அழுது தவித்தது போதும்
எனக்குக் கணவனாக
பிள்ளைக்குத் தகப்பனாக
ஒரு முழு நாள் ஆனது .
ஆண்டு மூன்றாண்டுகிறது/
அப்பா எனக் கூப்பிட்டு
அழும் குழந்தையை
அள்ளி அணைக்கவா முடியும்?
அலைபேசியில்
காதலாகப் பேசினாலும்
இறுக்கி அணைக்கவா முடியும்?
ஏக்கத்தைக் கொடுக்கும் என் வாழ்க்கை
தாக்கத்தை தருகிறது தனிமையில் சிறையில்..!

குரங்குகள் கூட்டுக் குடும்பமாய்..
குரங்கின் பரிணாமம் நாமோ தனித்தனியாய்
பாசத்திற்கு ஏங்குகிறேன்
குரங்கை விட மோசமாய்..!

*****

கவிக்குலத்தின் செயல்களையும் அவற்றின் வாழ்வியலையும் மனித குலத்தோடு ஒப்பிட்டுச் சுவைபடப் பாடியிருக்கும் கவிகளை மனதாரப் பாராட்டுகின்றேன்!

******

இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதை இனி…

குரங்கின் செயல் நல்வழிகாட்டும்!

பக்தியுடன் பார்த்தால் குரங்கல்ல வானரவீரன்..
……….பகவானிடம் பணிசெய்யும் பக்திச் சேவகனாம்.!
சக்தி வேண்டினதுவே சஞ்சீவி ஆஞ்சனேயன்..
……….சரணடையின் சுமையிலாது புலனடக்க எளிது.!
யுக்திசெயும் இயல்பினிலிது தந்திர மந்தியாம்..
……….வாலில்வைத்த தீயால் இலங்கையை அழித்தது.!
முக்திதரும் காகுத்தனைக் காட்டும் மாருதியாய்..
……….முன்வினை பின்வினை அகல வழிகாட்டுமாம்.!

குடும்பம் பிரிவினை பொறாமை ஏதுமில்லை..
……….கூட்டுக் குடும்பமாய் வாழுமிதன் இயல்பாகும்.!
எடுத்துச் சொல்லு மளவுக்கு இராமகாதையில்..
……….இடம் பிடித்தபெருங் குடும்பப் பேரினமாகும்.!
இடுப்பில் இறுகப்பற்றித் தொங்குமதன் குட்டி..
……….இடுக்குவழி வீழாததைக் “குரங்குப்பிடியென்பர்”.!
கடுவனின் சாதனையாம்!.சீதாப் பிராட்டியைக்..
……….காணும்வரை உண்ணா நோன்பிருந்தது வரலாறு.!

“குரங்கிலிருந்து மனிதன் பிறந்தான்” எனும்..
……….கூற்றை உணர்த்தும் செயல்கள் பலவுண்டாம்.!
மரத்துக்கு மரம்தாவும் குரங்கின் செயல்களில்..
……….மானுடம் கற்கவேண்டும் “வாழ்வியல் பாடம்”.!
அரக்கச் செயல்கள் செய்யும் மனிதர்களையே..
……….குரங்குச் சேட்டையொடு ஒப்பிட்டுப் பேசுவர்.!
இரண்டு மனமுடன் குழப்பும் இம்மாந்தரைக்..
……….குரங்குமனம் கொண்டவர்கள் என்றே கூறுவர்.!

இன்றொரு பேச்சு நாளையது மாறிப்போச்சு..
……….என்றொரு நிலையில் “மனமொரு குரங்காம்”.!
இன்றிருக்கும் அரசியலே இதற்கு உதாரணம்..
……….இவர்கள்செயும் செயலே “குரங்குகை பூமாலை”.!
தின்று ஏப்பம்விட்ட மக்கள்வரிப் பணமெலாம்..
……….திரைக்குள் மறைக்க “இஞ்சிதின்ன குரங்காவார்”.!
மென்று விழுங்கியது போதா தென்கிறபோதில்..
……….வெகுண்டெழுவார் “கள்ளுண்ட குரங்கு போல”.!

”இடுப்பில் இறுகப்பற்றித் தொங்குமதன் குட்டி..
      இடுக்குவழி வீழாததைக் “குரங்குப்பிடியென்பர்!” 

ஆம், குரங்குக்குட்டி தன் தாய்க்குரங்கைக் ’குரங்குப்பிடி’யாய் இறுகப் பற்றிக்கொண்டிருக்கும் இயல்புடையது. இதனை ’மர்க்கட (குரங்கு) நியாயம்’ என்பார் வைணவ வடகலை மரபை வளர்த்த வேதாந்த தேசிகர். இதன் பொருளாவது… உயிர்கள் தாமே வலியச்சென்று இறைவனை இறுகப் பற்றிக்கொள்ள வேண்டும் என்பதாகும்.

மாந்த குலத்தின் முன்னோராக அடையாளப்படுத்தப்படும் குரங்குகளின் செயல்களில் வேடிக்கையும் உண்டு; விபரீதமும் உண்டு. குரங்கு கையில் பூமாலை கிடைத்துவிட்டால் போதும்…அதனைப் பிய்த்தெறிந்த பின்பே ஓயும்; கள்ளைப் பருகிவிட்டு அதுபோடும் ’உண்டாட்டு’ ஏனையோர்க்குத் தருவதோ பெருந் திண்டாட்டம்!

நாட்டில் அதிகாரத்திலிருக்கும் பலரின் செயல்கள் கள்ளுண்ட குரங்கின் செயல்களாகவே காட்சியளிக்கின்றன என்று நடப்பியலைத் தன் பாட்டில் நயமாய்ச் சொல்லியிருக்கும் பெருவை திரு. பார்த்தசாரதியை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞரென அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.

-மேகலா இராமமூர்த்தி

வெண்துகிலென அருவியது பாய்ந்துவர, அவ்வருவி நீரில் குளித்த பாறைகள் பளிச்சென்று பளபளக்க, இவ்வெழிற் காட்சிகளிடையே மரத்தின்மீது ஏகாந்தமாய்ச் சாய்ந்திருக்கும் மனிதரை அழகுறப் படம்பிடித்து வந்திருக்கிறார் திரு. முத்துகுமார். இப்படத்தைப் படக்கவிதைப் போட்டிக்குத் தேர்வுசெய்து தந்திருக்கிறார் வல்லமை ஃப்ளிக்கர் குழுமத்தின் பொறுப்பாசிரியர் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பன். இவர்கள் இருவருக்கும் என் நன்றி!

இயற்கை அன்னையின் இன்ப அணைப்பினில்  மயங்கிநிற்கும் வேளையிலே,

”எத்தனை கோடி இன்பம் வைத்தாய்
எங்கள் இறைவா இறைவா இறைவா!

சித்தினை அசித்துடன் இணைத்தாய் – அங்குச்
சேரும்ஐம் பூதத்து வியனுல கமைத்தாய்
அத்தனை யுலகமும் வர்ணக் களஞ்சிய
மாகப் பலபலநல் அழகுகள் சமைத்தாய்” என்று நமதுள்ளம் துள்ளும்; ஆனந்தக்களி கொள்ளும்.  

இந்த அழகின் சிரிப்பு நம் கவிஞர்களின் சிந்தனைக்கும் சேர்த்திடும் சிறப்பு எனும் நம்பிக்கையோடு அவர்களைக் கவிபாட அழைப்போம்!

*****

”தம்பி! நீ படுத்திருக்கும் இடம் உனக்குப் பாதுகாப்பானதில்லை; சறுக்கி விழுந்திடாதே; சுருக்காய் எழுந்திடு” என்று அன்போடு எச்சரிக்கின்றார் திரு. எஸ். கருணானந்தராஜா.

தம்பி கவனமடா சறுக்கி விழப் போகின்றாய்
ஆனை அடிசறுக்கி அதலபாதாளத்தில்
போனது போல் நீயும் பொறி கலங்க வீழ்ந்திட்டால்
முட்டுக்கால் பேந்த மொடமாய்ப் பொழப்பின்றி
கட்டிலில் வீழ்ந்து கவலைமிக வுற்று
துட்டுக்கலையும் துயர்சேர எப்போதும்
தட்டுப்பாட்டோடு தவிக்கு நிலை வரலாம்
மெல்ல இறங்கு வேண்டாமிவ் வீண்வேலை
கல்லெல்லாம் ஈரம் கவனம்.

*****

”மரத்தின்மேல் மல்லாந்துபடுத்த கரணியம் என்ன தம்பி? கரணம் தப்பினால் மரணம் என்பதை நீ அறியாயோ? அலட்சியத்தை விடுத்து இலட்சியத்தில் உறுதிகொண்டு உலகை வெல்வாய்!” என்று படுத்திருக்கும் இளைஞனை எழுச்சிகொள வைக்கின்றார் திரு. பழ.செல்வமாணிக்கம்.

எழுச்சி கொள் தம்பி:

வனம் பூமித்தாய் தந்த சீதனம் தம்பி!
அருவி ஆண்டவனின் அருட்கொடை தம்பி!
மரங்கள் பூமித்தாய் பெற்றெடுத்த அழகுப் பெண்கள் தம்பி!
இத்தனையும் ரசிப்பதற்கு இப்பிறவி போதாது தம்பி!
இளங்கன்று பயமறியாது, நான் அறிவேன் தம்பி!
காட்டாறு கிணற்றுக்கள் அடங்காது,
நான் அறிவேன் தம்பி!
ஏகாந்தம் இனிமை தரும்,
நான் அறிவேன் தம்பி!
மரத்தின் மேல் ஏன் படுத்தாய் தம்பி!
கரணம் தப்பினால் மரணம், எச்சரிக்கை தம்பி!
அச்சமின்மை ஆண்மைக்கு அழகு,
நான் அறிவேன் தம்பி!
விவேகம் இல்லா வீரம் விபரீதம் தம்பி!
நான் உரைக்கும் வார்த்தைகளை
செவிமடுப்பாய் தம்பி!
பாரதியின் கனவுகளை மறந்தாயோ தம்பி!
அய்யா கலாம் சொன்னதை
நீ மறந்தாயோ தம்பி!
உன் லட்சியத்தைக் கனவாக்கு தம்பி!
சாதனைகள் படைத்திட
உடனே எழுந்திடுவாய் தம்பி!
நாளைய உலகம் இருக்குது, இளைஞர்களை நம்பி!
பாரதம், பார் புகழ வளரட்டும் தம்பி!

***** 

”நிலையிலா மனிதா…மரத்தின்மேல் துஞ்சிடாதே! நீ கீழே விழுந்தால் எதுவும் மிஞ்சிடாதே!” என்று அக்கறையோடு அறிவுரை பகர்கின்றார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

மலை மேலே…

மலையினில் பெய்த மழையதுதான்
மகிழ்ந்தே ஆறாய் ஓடியபின்,
மலையி லிருந்தே குதித்தாலும்
மகிழ்ந்தே நாமும் அருவியென்போம்,
நிலையில் கொஞ்சம் மாறிடினும்
நீரில் மாற்றம் ஏதுமில்லை,
நிலையிலா மனிதனே நெஞ்சில்கொள்
நீவிழ எதுவும் மிஞ்சிடாதே…!

*****

”கண்விழிக்கும்போதே கணினியைக் கையில்கட்டிக்கொண்டு விழிக்கவேண்டிய அவசர யுகத்தில், இயற்கையோடு இயைந்திருக்கும் சிறுபொழுதில் மட்டுமே மனம் பெருமகிழ்வு கொள்கிறது” என்று எதார்த்தம் பேசும் கவிதையைத் தந்திருக்கிறார் பெருவை திரு. பார்த்தசாரதி.

எந்திர வாழ்க்கை...!
காலை எழும்போதே கணிணியைக் கையில்
……….கட்டிக் கொண்டே கண்விழிக்கும் அவலநிலை.!
மாலைநேரம் வேலை முடிந்து திரும்பினாலும்
……….மலைபோலக் குவியும்நம் அலுவலக வேலை.!
வேளைக்கு அவசரமாக உண்டபின் அலுவலக
……….வேலையைக் கடுகிமுடிக்க எழும் மனக்கவலை.!
களைப்பாற நேரமில்லை..! தகுந்த இடமில்லை..
……….கண்டதெலாம் நாகரிக நகரமாகிப் போனதாலே.!

சற்றுநேரம் எந்திரவாழ்வில் கிடைத்து விட்டால்
……….சங்கடத்தில் மனமது ஓய்வுகொள்ள நினைக்கும்.!
பற்றுடனே மனமெதிலும் ஈடுபாடு கொள்ளாது
……….படபடப்புடனே எப்போதும் நிலைத் திருக்கும்.!
கற்றறிந்த மானிடர்க்கு மனத்தில் தோன்றுமிடர்
……….கடக்கும் வழியறிய வாழ்வில்பல வழியுண்டாம்.!
எற்றைக்கும் இந்நிலை வாழ்வில் நீடிக்காதென
……….எண்ணும் போதிலெ மனமும் அமைதியாகும்.!

உதிக்கின்ற கதிரவனுக்கு முன்னெழ வேண்டும்
……….உலகம் சுழல்வதுபோல் நாமும் சுற்றவேண்டும்.!
அதிகாலை எழுந்து நடைபயில முடியவில்லை
……….ஆவலுடன் அலுவல் நோக்கி ஓடவேண்டும்.!
மதியமைதி பெறுதற்கு இயற்கையெழில் சூழ்நிலை
……….மனிதருக்கே வேண்டுமப்பா இக்கலி யுகத்தில்.!
இயற்கையின் இன்பத்திலென் மனம் மூழ்குதப்பா
……….இறைவன் படைப்பில் எத்தனை அற்புதமப்பா.!

***** 

நல்ல சிந்தனைகளை வழக்கம்போலவே தம் பாக்களில் பதிவுசெய்திருக்கும் பாவலர்களுக்கு என் பாராட்டுக்கள்!

இனி இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதை…

எனக்குள்ளும் இருக்கின்றான்!

மனம் பறக்கிறது
மரக்கிளையில் சாய்ந்த
மறுகணம்
மனம் பறக்கிறது….
கவலைகள்
ரணங்கள்
இயலாமைகள்
தவிப்புகள்
அனைத்தையும் மறந்து
ஆனந்த லயத்தில்
மனம் பறக்கிறது

காட்டாற்று
வெள்ளம் கண்ட
வேளையில்தான்
ஆரவாரமிக்க மனம்
அமைதியை
அரவணைத்தது

பெரும் பாறைகளைவிடப்
பாறையாய் இருந்த மனம்
காட்டாற்று வெள்ளத்தைப்போல
கருணையை உள்ளத்தில் கொண்டு
காலங்கள் பின்னோக்கி ஒடுகின்றது
கண்ணீரைக்
கண்கள் விரும்பிச் சூடுகின்றது

இசைக்கின்ற ஆறு
இனிய மரங்கள்
ஈரக்காற்று
ரசித்த பிறகுதான்
தெரிகிறது…
எனக்குள்ளும் இருக்கின்றான்
இறைவன்!

வெள்ளத்தின் ஓட்டம்
தீர்ந்தது
உள்ளத்தின் வாட்டம்

இயற்கையை
தரிசிக்க வந்தவனைத்
தன்னை,
தன்னிலையைத் தானே
தரிசிக்க செய்தது இயற்கை!

கவலை எனும் சிலந்தி வலை மனித மனத்தைச் சுற்றிப் பின்னி, அதனைத் துன்புறுத்தும் வேளையில், கைபுனைந்து இயற்றா கவின்பெறு வனப்பாய் விரிந்துகிடக்கும் இயற்கையொன்றே அம்மனத்துக்கு மகிழ்ச்சியெனும் ஒத்தடத்தை நல்கவல்லது. பாய்ந்துவரும் ஆற்றுவெள்ளம் மகிழ்ச்சிவெள்ளத்தை மனித உள்ளத்திலும் ஊற்றெடுக்க வைப்பது எனும் உண்மையைத் தன் கவிதையில் உரக்கச் சொல்லியிருக்கும் திரு. வி. மணிகண்டனை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞரென அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.