ஓவியங்கள்
Su. Ravi
This drawing of astronomer KEPLER JOHANNES by me is dedicated to Dr Sesha Srinivasan who contributed a detailed write up on the Astronomer in VALLAMAI.
We owe a lot to the German Astronomer who brought a paradigmn shift in the history of astronomy – identifying the orbital path of the heavenly bodies as elliptical.
For paarkka, rasikka…
Su.Ravi
சு.ரவி
உள்ளக் காட்டில் உலவும் விலங்கின்
உறுமல் கேட்கிறது-கோபப்
பொருமல் கேட்கிறது!
அன்பால் வசியம் செய்தேன் அதனால்
அடங்கி ஒடுங்கியது- பிறரை
வணங்கி ஒதுங்கியது. – அந்த
அன்பின் வலிமை அறியா மாந்தர்
அதட்டி மிரட்டியதால் – விழியை
உருட்டி வெருட்டியதால் – என் (உள்ளக்)
அறிவுத் தீயை மூட்டி வளர்த்தேன்
அஞ்சி நடுங்கியது – உள்ளே
சென்று பதுங்கியது – எரியும்
அறிவுத் தீயை அணைக்கும் மாந்தர்
அறியாச் செய்கையினால் -அவர்தம்
புரியாக் கொள்கையினால் – என் (உள்ளக்)
தூங்கும் விலங்கைத் துணிப் பந்தாம் என
எட்டி உதைப்பவரே – காலால்
தட்டி மிதிப்பவரே – மிருகம்
ஓங்கும் பழிவெறி விழிகளில் மின்னிட
எழுமென்றறியீரோ – உமதுடல்
விழுமென் றுணரீரோ! – இதோ என் ( உள்ளக்)
சு. ரவி
வானமென்னும் ஆற்றினிலே ஓடிவரும் ஓடம்
தேனமுதைத் தேவரெல்லாம் பூட்டிவைக்கும் மாடம்
அலைகள் எறியுமொரு
கடலை அணையவரும்
நிலவு இதனொளியில்
உலவி உலவி மனச்
சாந்திபெறச் சற்றினிது நான் நினைத்தபோது
ஏந்திவந்தாள் எழிலதனை இயற்கைஎனும் மாது!
தென்றலிங்கு வந்து என்னைத் தொட்டுத் தொட்டுச் செல்லும்
மென்மைசுகம் சேர்ந்தகதை மெல்ல வந்து சொல்லும்
சலல சலலவென
சலன உலகமிதில்
அலையும் இதனொலியில்
எனது மன மகிழ
நானுலவி நல்லதமிழ் பாடிவரும் போது
தான்வருவாள் தளிர் நடையில் இயற்கைஎனும் மாது!
நீலப்பட்டில் ஆடைகட்டி நீண்டிருக்கும் வானம்
கோலப் போட்டு வைத்தாங்கே செய்திருக்கும் மோனம்
கரிய பெரிய முகில்
உரச உரச இடி
சரிய வருமழையில்
நனைய நனைய ஒரு
மின்னல்வெட்டில் உள்ளம் தந்து நான் மறந்தேன் என்னை- அங்கே
புன்னகைத்துப் புதுச் சிரிப்பு பூத்தாள் எங்கள் அன்னை!
காட்டாற்று வெள்ளமெங்கும் கரை புரண்டு ஓடும்
பாட்டாக என்மனத்தில் பரவசங்கள் சூழும்
உடலில் உறையுமுயிர்
அதனில் இயையும் இறை
அடியை மனதிலெணி
அருவி உருளுமொரு
தன்னந்தனி வழியாக நான் நடந்தேன் என்னை
இன்னருளால் காத்திடுவாள் இயற்கைஎனும் அன்னை!
சு.ரவி
தழலுக்குள்ளே தண்ணீருண்டு, நீருக்குள்ளும் தழலுண்டு
சுழலுக்குள்ளே சும்மாநிற்கும் அமைதிப் புள்ளி ஒன்றுண்டு
நிழலுக்குள்ளும் சூரியனுண்டு, இரவுக்குள்ளும் பகலுண்டு
விழலுக்கென்றும் வெள்ளம் உண்டு; கழலுக்குள்ளே புகலுண்டு!
எரியாய்க் கவிதை செய்தேன் அதனுள் அமுதாய்த் தானே அவள் வந்தாள்
திரியாய்த் தானே நான் நின்றேன் அதில் தீபச் சுடராய் அவள் நின்றாள்
கரியாய்ப் போகும் மேனிக்குள்ளும் கவிதைத் தேனைப் பாய்ச்சியதார்?
தரிசானாலும் தரிசனம் தந்தெனைத் தண்வயலாக மாற்றியதார்?
வனப் புள்ளாய் என் ஆன்மா வானில் வட்டமடித்துப் பறக்கிறது
என்க்குள் எரியும் தீபம் எந்தன் வாக்கில் கவியாய்ப் பிறக்கிறது
மனக்குள அலைகள் ஓயும் நேரம் மரத்தின் வேர்கள் தெரிகிறது
தனக்குள் தானே உறையும் தருணம் தழலின் தவமும் புரிகிற்து
எல்லாக் கவியும் என்கவி என்றே நெஞ்சம்மகிழ்ந்து ரசிக்கிறது
எல்லாத் துயரும் என்தோள் ஏற்று ரகசியமாக விசிக்கிறது
எல்லா உயிரும் நானே என்று வாழ்ந்திட நெஞ்சு பதைக்கிறது
நில்லாதோடும் காலம் மட்டும் நினைத்து நினைத்து நகைக்கிறது!
சு.ரவி
Dear all,
https://archive.org/details/SuraviMurugarSongs
Click on the above link to listen to 2 songs on Lord Murugan written by me & sung by Sri SPB Musi Direction: Sri. Ramesh Vinayagam
Scroll below for a line drawings n an acrylic on paper by me.
கவிமணி தேசிகவினாயகம் பிள்ளை அவர்களின் அழகம்மை ஆசிரியவிருத்தம் ஏற்படுத்திய தாக்கத்தில் என்னைப் பள்ளிநாட்களில் பெரிதும் ஆட்கொண்ட திருமயிலைத் தலத்துக் கபாலீஸ்வரர் கோயிலில் குடிகொண்ட சிங்காரவேலவன் மீது இயற்றிய அஷ்டகம்.
கவிமணி அவர்கள்
“மார்த்தாண்ட வேழம் வழுவேதும் வாராமல்
காத்தாண்டு கொள்ளக் கடன்”
என்று காப்பு வெண்பா எழுதியதுபோல்
இக்கவிதைக்குக் காப்பாக மயிலை கபாலீஸ்வரத்தில் அருள்பாலிக்கும் விநாயகப் பெருமானைக்
“கூத்தாடும் பிள்ளையே குற்றம் குறையின்றிக்
காத்தாண்டு கொள்ளக் கடன்.
என்று அழைத்தேன்.
கேட்க, படிக்க,பார்க்க,ரசிக்க.
அழகுவேலன் விருத்தம்
மங்காப் புகழுடையோன் மன்னுமயில் ஏறிடுவான்
சிங்கார வேலவனின் சீருரைக்க- எங்கோவாம்
கூத்தாடும் பிள்ளையே குற்றம் குறையின்றிக்
காத்தாண்டு கொள்ளக் கடன்.
பார்தன்னில் சீர்தங்கும் ஊரெங்கள் ஊர்தன்னில்
பாலனாய்த் திகழ்ந்திருப்போய்!
பால்சிந்தும் முகமோடு வேல்கொண்ட கரமோடு
பக்தரைக் காத்து நிற்போய்!
தார்சூடும் மறலியைத் தன் தொண்டனுக்காகத்
தாளெற்று தேவனவனும்
தாழ்சடை தான்புரள ஆழ்கங்கையும் அசைய
தன் தலை தாழ்த்திநிற்க
கார்வண்ணன் உந்தியிற் றானின்ற நான்முகன்
கைகட்டிச் சிறையிருக்க
வேதங்கள் நான்குக்கும் ஆதாரஒலியினை
விளக்கிடும் தேவதேவா!
நீர்வளம், நிலவளம், சோர்விலா மனவளம்
நிறைந்திடும் தேவபுரியாம்
பொன்மயிலை யின்வாழும் என்னரிய செல்வமே
பொலியு சிங்காரவேலே! (1)
எந்தனுளம் தன்னிலே சொந்தமும் பந்தமும்
எந்நாளும் எண்ணிவிட்டேன்
சிற்றின்ப உலகிலே மற்றின்பம் ஒன்றையே
சிந்தையிற் கொண்டுவிட்டேன்
உந்தனடி பற்றிவரும் சந்தமிகு வாழ்வினை
உணரா திருந்துவிட்டேன்
உழலுமாம் மனதிலே அழுகையை அன்றிவே
றொன்றையும் இன்றுகாணேன்
கந்தனே வள்ளிக்கு கந்திடும் காந்தனே
கதறினேன், காத்தருள்வாய்!
கடைசியில் காட்டினை அடைகின்ற போதிலே
கண்விழித் தேனருள்வாய்!
செந்தமிழ் தன்னிலே விந்தைபல செய்திடும்
பாவலர் நிறைந்தபுரியாம்
பொன்மயிலை யின்வாழும் என்னரிய செல்வமே
பொலியு சிங்காரவேலே! (2)
முக்திக்கு வழிதரும் பக்திக்கு வித்திட்டு
வாழுமோர் வாழ்வுமறியேன்
முன்வினைப் பயனிங்கு என்வினை மோதிடும்
பின்வினை தன்னையறியேன்!
சக்தியை முத்திட்டு சரவணப் பொய்கையில்
சதிராடு கந்தவேளே
சற்றேனும் என்மனதை வற்றாத கருணையால்
சரவணப் பொய்கையாக்கு
மெத்தக்க றுத்தவள்கு றத்திக்கு மாலையிடும்
மேலானச் வேலவா என்
சித்தத்தி னில்என்றும் சித்திரம் போல்நின்ற
சிறுவனே, கார்த்திகேயா
தித்திக்கும் முத்தமிழும் எத்திக்கும் தான்பரவ
வைத்த்சீர் கொண்டபுரியாம்
பொன்மயிலை யின்வாழும் என்னரிய செல்வமே
பொலியு சிங்காரவேலே! (3)
பொறியியல் தன்னிலே அறிவினைப் பெற்றுநான்
பட்டமும் சூடுவேனோ
பொருந்தாத வாழ்விலே வருந்தியே வாழ்வினைப்
பயனின்றி வாழுவேனோ
புரியாத தாகவே தெரியாது நின்றிடும்
புத்தியும்; கற்றகல்வி
‘புவனத்தி லே சற்று கவனம் இருந்திடிற்
புரியாத தேதுமில்லை
அறிவாய்’ எனப் புகலும்; எரிவாயில் வீழுமோர்
அன்றிலின் நிலையில் நானும்
இவ்வுலக வாழ்வுக்கும் அவ்வுலக அருளுக்கும்
இடையிலே ஆடுகின்றேன்
மறி,சூலம் கொண்டகா பாலியைக் கற்பகம்
மயிலுருக் கொண்டன்புசெய்
பொன்மயிலை யின்வாழும் என்னரிய செல்வமே
பொலியு சிங்காரவேலே! (4)
தான்பெற்ற செல்வனைத் தாயுமொரு நாளுமே
ஏன்பெற்றோம் என்பதில்லை
தண்ணீரும் தன்மீது நின்றாடும் தாமரைப்
பூவினைத் தவிர்ப்பதில்லை
வானுற்ற மதியமும் மறுவுற்ற போதிலும்
வாஞ்சையாய் ஏற்றுவிட்டான்
வணங்காத சூரனும் அணங்கோடு நீயேற
வண்ணமயில் ஆகிவிட்டான்
கானுற்ற முனிவனாய்க் காவியும் சடையுமாய்த்
தத்துவம் கண்டதில்லை
நான்செய்த குற்றமும் தேனொத்த சொல்லினாய்
நீயெண்ணலாகுமோ சொல்
மீனொத்த கண்ணினாள் மானேந்தும் ஐயனை
மயிலுருக் கொண்டன்புசெய்
பொன்மவிலை யின்வாழும் என்னரிய செல்வமே
பொலியு சிங்காரவேலே! (5)
வில்லுக் கருச்சுனன் மல்லுக்கு நிற்கையில்
வீசிடும் சாட்டைகொண்டு
பாதையைக் காட்டவே கீதையைச் சொல்லிடும்
பரமனின் செல்வமருகா!
சொல்லுக் ககத்தியன் கேட்கமுத் தமிழினைத்
தந்திடும் வெற்றிவேலா
குன்றத்தி லேநின்று குன்றாத அருள்பொழியும்
குமரனே கார்த்திகேயா!
பல்லுக்கு ஆலுண்டு சொல்லுக்கு நாலுண்டு
பக்தர்க்கு வேலுண்டுகாண்!
அஞ்சற்க! என்றுந்தன் கஞ்சக் கரங்கொண்டு
நெஞ்சுக்கு நீயருள்தா
முல்லைப் பூ நாணிட முறுவலைக் காட்டிடும்
முழுமுதற் கடவுளே,இப்
பொன்மயிலை யின்வாழும் என்னரிய செல்வமே
பொலியு சிங்காரவேலே! (6)
முருகனே உன்னிடம் நெருங்கியே ஓரடி
உன்னன்பர் வந்துவிட்டால்
முன்னின்று வந்துநீ இன்னருள் தந்திடும்
தன்மையோன் என்றுரைப்பார்
உருகிடும் உள்ளமும், பெருகியே வெள்ளமாய்
ஓடுமென் விழியின் நீரும்
உந்தன் உளத்திலே கந்தனே உண்மையாய்
உறைக்கவே இல்லையோ சொல்!
இரும்பினால் ஆனதோ, இறுகிடும் பாறையால்
ஆனதோ உந்தனுள்ளம்?
இங்குநான் பட்டிடும் இன்னலும் அங்குனக்(கு)
இன்பமாய் ஆகுமோசொல்!
வருமலை மோதிடும் கரையினில் விளையாடும்
வலைஞர்கள் வாழுமூராம்
பொன்மயிலை யின்வாழும் என்னரிய செல்வமே
பொலியு சிங்காரவேலே! (7)
பன்னிருகை வேலனே, பரமனவன் பாலனே,
பழகுதமிழ்ச் சீலனே என்
பழவினைகள் யாவையும் அழகொழுகு தேவனே
பார்த்துநீ தீர்த்தருள்வாய்
என்னிருகை கூப்பியே உன்னருளை வேண்டினேன்
எழிலரச னேயருள்வாய்!
எப்பொருளும் எண்ணாது மெய்ப்பொருள் உன்னையே
ஏத்துகின் றேனிறைவா!
சின்னக் குழந்தையாய் சீரான நடையிட்டு
சிரித்துநீ ஓடிவாராய்
மங்கிடும் மாலையில் எங்குமிருள் சூழ்கையில்
மயக்கியே அன்புதாராய்!
சென்னையாம் நகரிலே அன்னையும், பின்னையும்
சேர்ந்தருள் செய்தபுரியாம்
பொன்மயிலை யின்வாழும் என்னரிய செல்வமே
பொலியு சிங்காரவேலே! (8)
சு.ரவி
Click on link below to listen to some Krishnar Songs written by me & sung by SPB, CHITHRA,KS RAJAGOPAL- music by Ramesh Vinayagam n one song by L.Krishnan.
4 stanzas of Vaasudeva Ashtakam can be heard in SPB’s golden voice..
Scroll below for full Ashtakam n a few Krishna paintings frm my iPad..
For ketka, padikka, paarkka rasikka..
Su.Ravi
https://archive.org/details/SuraviKrishnarAlbumSongs
வாஸுதேவ அஷ்டகம்
சினம் கொண்ட மாமன்
சிறை தந்த பாலன்
தினம் கோடி லீலை
நிகழ்த்தும் ப்ரதாபன்
மனம் கொண்ட கள்வன்
மழை மேக வண்ணன்
இனம் கண்டு கொண்டேன்
இவன் வாசுதேவன் (1)
விளம் சாய்த்த கன்றும்,
விரல் மீது குன்றும்
உளம் தன்னில் என்றும்
படம் போல் இலங்கும்
இளம் பிள்ளை என்றாலும்
தெய்வ ஸ்வரூபம்
இனம் கண்டு கோண்டேன்
இவன் வாசுதேவன் (2)
விடம் கோண்ட நீரில்
‘துடும்” என்று பாயும்
படம் கண்டு தாவிப்
பதம் மாற்றி ஆடும்
நடம் செய்த பாதத்தை
நாராயணன் என்(று)
இனம் கண்டு கோண்டேன்
இவன் வாசுதேவன் (3)
‘ஹரே த்வாரகா வாஸி
கோவிந்தா’ என்றே
குரல் தந்த பெண்ணின்
குறை தீர்த்த தெய்வம்
அறம் காக்க வென்றே
முனம் தூது சென்றான்
இனம் கண்டு கோண்டேன்
இவன் வாசுதேவன் (4)
களம் கண்ட பார்த்தன்
கலங்கித் துடித்தே
உளம் சோர்ந்த நேரம்
உரம் தந்த சாரம்
நலம் காட்டும் கீதை
நவில்கின்ற தாதை
இனம் கண்டு கோண்டேன்
இவன் வாசுதேவன் (5)
குழல் கொண்டு ராகம்
இசைக்கின்ற மேகம்
தழல் உண்டதே போல்
தகிக்கின்ற தேகம்
சுழல்கின்ற சிந்தைக்குள்
சூல்கொண்ட மோஹம்
இனம் கண்டு கோண்டேன்
இவன் வாசுதேவன் (6)
இவன் கோபியர் நெஞ்சில்
காதல் ப்ரவாஹம்
இவன் யோகியர் நெஞ்சில்
ஞானத் தடாகம்
இவன் யாவும் ஆகின்ற
ப்ரம்ஹ ஸ்வரூபம்
இனம் கண்டு கோண்டேன்
இவன் வாசுதேவன் (7)
இவன் கேசவன், மாதவன்
பத்மநாபன்
இவன் மாயவன், வாமனன்
பாண்டுரங்கன்
இவன் ஸ்ரீதரன், விஷ்ணு
கோவிந்தன் என்றே
இனம் கண்டு கோண்டேன்
இவன் வாசுதேவன் (8)
சு. ரவி
இளைஞனே,
நீ அழுவதற்காகப் பிறக்கவில்லை.
பிறந்ததற்காக அழுதால் பயனேதும் இல்லை.
கண்ணீர் மன அழுத்தத்தைக் கரைக்கிறது என்பதெல்லாம் கட்டுக்கதை.
அது உன் திறமையையும் தன்னம்பிக்கையையும் தகர்த்து விடுகிறது.
அழுகை ஆன்மாவைப் புனிதமாக்குகிறது என்பது வேலையற்றவரின் வெட்டி வேதாந்தம்.
என் இனிய இதயமே,
உன் அழகிய விழிகளில் துளிர்த்து உதிர்வன உன் ஓராயிரம் நிறைவேறாத ஆசைகளே.
உனக்காக நெகிழ்வதை நிறுத்து.
“வாடிய பயிர்களைக் கண்டு” வாடினால் நீ வடலூர் வள்ளல் ஆகலாம்.
அப்போது நீ உனக்காக அழமாட்டாய்- உலகத்து உயிர்களுக்காக அழுவாய்.
அது உயர்ந்த யோக மார்க்கம்!
என் நம்பிக்கையே,
கண்ணீரும், அழுகையும் கோழையின் ஆயுதங்கள். பெண்மையின் பலவீனங்கள்.
ஒரு துளி பன்னீர் கிடைக்க ஓராயிரம் ரோஜா மலர்கள் தேவை..
ஆம் ஒரு ஞான யோகி உருவாகுமுன் இந்த மண்ணில் ஒராயிரம் கர்மயோகியர் அவதரிக்க வேண்டும்.
உன் வாடைக்காலப் போர்வையை வீசி எறி. வஸந்தம் உன்னை வரவேற்கக் காத்திருக்கிறது.
கர்மயோகியே,
கண்ணீர் உலர்ந்து கடமை உணர்ந்து
திண்மை செறிந்து நொய்ம்மை தவிர்த்து
எழுந்திரு!
நீ பிறந்தபோது அழுதாய். அது அறியாமல் செய்தபிழை.
அது உன் வாழ்க்கைப் போராட்டத்தைத் தொடங்க
நீ ஊதிய வெற்றி சங்க முழக்கமாகட்டும்.
உன் புன்னகை மிளிரும் முகத்தில் நாளைய உலகின் அருணோதயம்
தெரிகிறது.
இதோ உன் கண்ணீர் நின்றுவிட்டதால் இந்தியத் தாயின் ஜீவநதிகள்
பிரவாகமெடுத்து ஓடுகின்றன!
கண்ணீரின் தடங்கள் மறைந்த பாதையில் உன் வீறு நடை போடு!
என் இனிய இந்திய இளைஞனே,
நீ அழுவதற்காகப் பிறக்கவில்லை
பிறந்ததற்காக அழுதால் பயனேதும் இல்லை.
சு.ரவி
சு.ரவி
இராப் பகலாக இடருற்ற வேழம்
அராற்றி ஆதி மூலமென் றலற
கராப் படச் சக்கரம் கதுமென எறிந்த
பராத் பரனே உன் பதம் மறவேனே!
ஒருமனத் தோடுனை உடும்பெனப் பிடித்த
துருவனை வானில் துலங்கு மீனாக்கிய
கருட வாஹனா , கார்முகில் வண்ணனே
நிருதி நெருக்கினும் நினை மறவேனே!
பால்வீதி எங்கும் பரந்த கோளெலாம்
கால்கழற் பரல்களாய்க் கணகணத் துருள
வால்சுருண்டெழுந்த வராஹ மூர்த்தியே
ஆலம் பொழியினும் அடிமறவேனே!
நொடியி லோர்தூணை நூறிப் பிளந்து
படியில் அமர்ந்தவா(று) இரணியன் பருவுடல்
மடியுறக் கீண்ட இடிகுரற் சிம்மமே!
அடிமை நானுந்தன் அடிமறவேனே!
தானம் இரந்த குறளனாய் வந்து
வானம் அளந்த வளர் நெடு மாலே!
ஊனம் செய்தென் உடல் வருத்திடினும்
நானுனை மறவேன் நாராயணனே!
அம்புவில் லேந்தி அடர்நெடுங் கானகம்
தம்பியும் தாரமும் துணைவர நடந்த
செம்பத மலர்கள் சேவித்தவாறே
நம்பி எந்நாளும் நான் கிடப்பேனே!
குரக்கரின் துணைகொடு குன்றுசூழிலங்கை
அரக்கரதம் அரசின் ஆணிவேர் அறுத்தோய்!
இரக்கமற்றென்னை இழிநர கிடினும்
உரக்க நின் நாமம் ஓதிநிற் பேனே!
மனம்வெறுப் பேறி மதம் கொண்ட வேந்தர்
சினம்பெருத் தென் மேல் சீறிய போதும்
புனல்கறுத் தோடும் யமுனைத் த்றைவனே,
அனல்வறுத் திடினும் அடிமற வேனே!
திரிதரும் காலிகள் பின்சென்ற தெய்வமே!
எரிதரும் நரகில் எனையிட்ட போதும்
கிரிதரா உந்தன் கீர்த்தியே அன்றி
பிறிதொரு வார்த்தை பேசகில்லேனே!
ஓரா ழியும்,வெண் சங்கமும் ஏந்தும்
ஆரா அமுதே ஆருயிர் நிலையே!
நீரா ழியினுள் எனைஆழ்த் திடினும்
சீரார் பதமலர் சிந்தை கொள்வேனே!
இன்று ஆஷாட ஏகாதசி. பலலக்ஷம் வார்க்கரிகள் பாதயாத்திரையாகச் சென்று பண்டரிபுர விட்டலனைத் தரிசிக்கும் தினம். அடிமுதல் முடிவரை ஆராஅமுதமாகத் தித்திக்கும் அந்த அக்காரக் கனியைச் சுவைப்போமா?
சு.ரவி
இதயம் அமுதம்,இன்முகம் அமுதம்
இணைவிழி அமுதம், இன்னருளமுதம்
இதழ்கள் அமுதம், இளநகை அமுதம்
ஆராஅமுதே அகிலம் அமுதம்! 1`
மொழியும் அமுதம், மௌனம் அமுதம்
மூச்சும் அமுதம், முகில்நிறம் அமுதம்
மழலை அமுதம், மயிலிறகமுதம்
ஆராஅமுதே அகிலம் அமுதம்! 2
குழலிசை அமுதம், குரலொலி அமுதம்
குளிர்நுதல் அமுதம், குழல்சுருள் அமுதம்
கழலிணை அமுதம், கரமலர் அமுதம்
ஆராஅமுதே அகிலம் அமுதம்! 3
நடனம் அமுதம், நடைஅழ கமுதம்
நட்பும் அமுதம், பகையும் அமுதம்
இடவலம் அமுதம், இகபரம் அமுதம்
ஆராஅமுதே அகிலம் அமுதம்! 4
ராதை அமுதம், காதல் அமுதம்
ராகம் அமுதம், மோஹம் அமுதம்
கோதை அமுதம், கோபியர் அமுதம்
ஆராஅமுதே அகிலம் அமுதம்! 5
பாதை அமுதம், பயணம் அமுத்ம்
பார்வை அமுதம், பாற்கடல் அமுதம்
கீதை அமுதம், கிளரொளி அமுதம்
ஆராஅமுதே அகிலம் அமுதம்! 6
கனவும் அமுதம், நனவும் அமுதம்
கனிவும் அமுதம், முனிவும் அமுதம்
ஜனனம் அமுதம், மரணம் அமுதம்
ஆராஅமுதே அகிலம் அமுதம்! 7
அறிதுயில் அமுதம், அரவணை அமுதம்
யமுனை அமுதம், யதுகுலம் அமுதம்
உறிதயிர் அமுதம், உண்பதும் அமுதம்
ஆராஅமுதே அகிலம் அமுதம்! 8
துயரம் அமுதம், துணையும் அமுதம்
துகளும் அமுதம், துளசியும் அமுதம்
பெயரும் அமுதம், பேரழகமுதம்
ஆராஅமுதே அகிலம் அமுதம்! 9
உருவம் அமுதம், உணர்வும் அமுதம்
உள்ளொளி அமுதம், உயிர்நிலை அமுதம்
அருவம் அமுதம், அன்பே அமுத்ம்
ஆராஅமுதே அகிலம் அமுதம்! 10
சு. ரவி
திரைப்பாடல்களில் ஒருவரியிலேயே திரைக்கதையைச் சுருக்கித் தரும் திறமையும், வளமான சொல்லாட்சியும், வற்றாத கற்பனை ஊற்றும்.. கண்ணதாசன் ஒரு சகாப்தமாக வாழ்ந்தார்.
“ரஸமான தத்துவம், ரஸமானதத்துவம்
ராட்சஸச் சிந்தனைகள்…..”
“சுட்டெரித்தாலிந்த மேனியும் சாம்பலாய்ச்
சுடுகாட்டு மண்ணிலுருளும்
சுவையான பாவலன் போயினான் எனச் சொல்லி
சொந்தமும் வீடுசெல்லும்…”
என்ற மரபு வரிகளிலும்,
“நாயகனைச் சிலை வடிவில் நாட்டி வைத்த சைவர்திருக்
கோயிலுக்குள் நான் போனேன் தோழீ-நிலை
கொள்ளவிலை வநதுவிட்டேன் தோழீ!”
“………………………………………………- இந்தக்
கொக்குக்குத் தேவைதன் கூரிய மூக்கினில்
சிக்கிடும் மீன் மட்டுமே-அதன்
தேவைகள் வாழட்டுமே”
“தோட்டத்திலே தென்னை இரண்டு
முற்றித் திரண்டு
பக்கம் உருண்டு”
போன்ற சிந்து நடையிலும்
“மெத்தைச் சுகத்துக்கும் மேலெழுமோர் வேட்கைக்கும்
தத்தைச் சுகத்துக்கும் தத்தளிக்கும் ஆசைக்கும்..
எத்தைத் தான் நம்புவதோ எதனைத் தான் நாடுவதோ
அங்கொருகால் இங்கொருகால் ஆடும் சிறுமனமே”
போன்ற சுயதரிசனக் கவிதைகளிலும்,
பழுத்த ஆன்மிகவாதியாகத் தன் அர்த்தமுள்ள இந்துமதம் கட்டுரைகளிலும் பலபரிமாணங்களில் மின்னிய கவியரசரை மரியாதையுடன் நினைவு கூர்கிறேன்.
” படகோடு கங்கை குகனாக வேண்டும்
பணிவான ஆசை ரகுராமா”
என்கிற அவர்தம் வைரவரிகளுக்குக் காணிக்கை யாக இந்த ஓவியத்தை சமர்ப்பிக்கிறேன்!
சு.ரவி
சு. ரவி
“நீதிதன்னைநிலைநாட்ட-
நைந்தவர்க்கு வழிகாட்ட
வேதமந்த்ர சுகமார்க்கம்-மண்ணில்
வாழ்ந்துகாட்ட வந்த மேகம்”
என்றும்,
“விழிகளரவிந்தம்-அதில்
கருணை மகரந்தம்
விதி கதி கலங்கவரும் கோதண்டம்”
என்றும்,
நணபன், கவிஞன் க.ரவியின் சொல்வண்ணத்திலே தீட்டப்பெற்ற
கோதண்ட ராமனின் நெடிதுயர்ந்த திருக்க்கோலத்தை, ஶ்ரீவைகுண்டம் கோயிலில் உள்ளபடி
அனுமன் மற்றும், சீதை சமேதனாகக் கோட்டோவியத்தில்
முயற்சித்துள்ளேன் (இணைப்பு காண்க). Scroll down
பார்க்க, படிக்க, ரசிக்க…..
தனுவினை இடக்கரத்தில்
தாங்கிடும் தடந்தோள் வீரா
இனகுலம் விளங்க வந்த
இணையிலாக் கருணை ஊற்றே!
அனுமனை வலக்கரத்தால்
அணைந்து நீ நிற்கும் கோலம்
மனமெலாம் நிறைத்ததையா!
மலரடி சரணம் ராமா!
வில்லிலே வீரம் வைத்தாய்
விழியிலே ஈரம் வைத்தாய்
சொல்லிலே வாய்மை வைத்தாய்
செயலிலே நேர்மை வைத்தாய்
இல்லிலெம் ஜானகித்தாய்
ஒருத்தியை இருத்திவைத்தாய்
கல்லிலும் உயிர்கொடுத்தாய்
கழலிணை சரணம் ராமா!
விண்திரள் கார்மேகம் போல்
விளங்கிடும் கரியமேனி
கண்களோ பொய்கை பூத்த
கமலமாய் விரிந்திருக்கும்
திண்திறல் புஜங்கள் எங்கள்
துயரெலாம் தாங்கிக் கொள்ளும்
மண்ணிலே நடந்து சென்ற
மலரடி சரணம் ராமா!
கங்கையின் ஓடக்காரன்,
குகனொரு தம்பி என்றாய்
அங்கொரு வானரர் கோன்
அவனையும் தம்பிஎன்றாய்
வெங்களம் சரண்புகுந்த
வீடணன் தம்பியானான்
இங்கெனை ஏற்றுக் கொள்ள
இன்னுமேன் தயக்கம் ராமா!
வயோதிகம் நெருங்கும் போது
வார்த்தையும் வருவதில்லை!
வியாகுலம் சூழ்ந்த நெஞ்சில்
விளைவகள் விளங்கவில்லை
அயோத்தியின் அரசே, நானுன்
அடைக்கலம், ஏற்றுக்கொள்வாய்!
தயாபரா! தாமதம் ஏன்?
தளிர்ப்பதம் சரணம் ராமா!
சு.ரவி
சு. ரவி
ஆதிசங்கரரின் மறுஅவதாரம், அன்னை காமாக்ஷியே குரு உருவில் புரிந்த அனுக்ரஹம், நமது காஞ்சி மாநகரின் பாக்கியம் என்று பலகோடி மாந்தர் மதித்துப் பணியும் ஸ்ரீமஹாஸ்வாமிகளுடைய பாதகமலங்களுக்கு நமஸ்காரங்கள்.
“ஜகத்குரு” என்ற அடைமொழிக்கு, ” இந்த ஜகமே எனக்கு குரு” என்று விளக்கமளித்த எளிமை.
பீடமேறிய தனது ஆரம்பநாட்களில் ஒருபயணத்தின் போது, ஆற்றங்கரையில், பொய்பேசிய தன் 6 வயதுத் தம்பியைத் திருத்தும் முகமாக, சத்தியத்தின் உயர்வு பற்றி எந்த வேதமும், உபநிஷ்த்துக்களும், புராணங்களும் சொல்லியதை விட அற்புதமாகவும், எளிமையாகவும் விளக்கிய 8 வயது குடியானவச் சிறுமியைத் தனது குருமார்களில் ஒருவராக ஏற்றுக் கொண்டதாக ஒப்புக்கொண்ட நேர்மை;
ஆன்மபரிசுத்தி எனும் அக்னியில் புடம்போட்டு ஞானக் கனலாகவும், கருணைப் புனலாகவும் விளங்கிய மேன்மை;
இந்த மஹான் வாழ்ந்த காலத்தில் நாமும் வாழ்ந்தோம் என்ற நினைப்பே நம்மைப் புனிதமாக்கிவிடும்.
பாரத தேசத்தின் பல்வேறு பகுதிகளுக்கும் தமது திருவடி தோயத் தோய நடந்து விஜயம் செய்து இந்துமதத்தின்
உயிர்மூச்சை, உள்ளுறை ஒளியை அணையாது காத்துக் கொடுத்த மஹான், தமது விஜயங்களின் போது “மேனா” வின் பின் நடந்து செல்லும் காட்சி
ஐந்து சுடர்களுக்கு நடுவே ஒருகால் ஊன்றித் தவம் செய்யும் அன்னை காமாக்ஷியும், காமகோடி பீடத்தை அலங்கரிக்கும் காஞ்சிமாமுனிவரும் வேறு வேறல்ல என உணர்த்தும் தவக்கோலம். தற்செயலாக ஒரு அடியவருக்குக் கிடைத்த தரிசனம் இது.
கருணையே வடிவான அன்னையும், கண்டித்து வழிநடத்தும் தந்தையும், தானே முன்னுதாரணமாய் நடந்து காட்டி உபதேசிக்கும் குருவும் ஒரு வடிவாய் வந்துதித்த பேரருளாளரின் ஆழ்ந்த தியானக் கோலம். ஸ்ரீ மஹாஸ்வாமிகள் வாழ்க்கையில் நடந்த பலசம்பவங்கள் ஒரு குரு எப்படி இருப்பார் என்பதை நமக்கு உணர்த்த வல்லவை.
நான் கேட்டறிந்த ஒரு நிகழ்ச்சி.
திண்டிவனத்துக்கு அருகே ஒரு சிறு கிராமம். அங்கு ஸ்வாமிகள் செல்லும் போது பிற்பகல் ஆகிவிட்டிருந்தது. சிலநாட்களாகப் பெய்து வந்த கடும் மழை காரணமாக, வீடு, வாசல், பொருட் சேதமடைந்து துயருற்ற ஏழைக் குடியானவ ஜனங்கள் ஸ்வாமிகளைத் தரிசிக்கக் கூட்டமாக வந்திருந்தனர்.ஸ்வாமிகள் அம் மக்களுக்கு மடத்தின் சார்பாக உதவும் நோக்குடன் உடனிருந்த மடத்து நிர்வாகியிடம் அவர்களுக்கு வேட்டி, துண்டு, சேலைகள் வழங்க ஏற்பாடு செய்யக் கூறினார்.
முகாம் வந்த இடத்தின் மடத்தின் கைவசம் ஸ்டாக் இல்லாததால் திண்டிவனம் சென்றுதான் வாங்கி வரவேண்டும். பெய்து கொண்டிருந்த மழைகாரணமாகப் போதுமான துணிமணிகள் வாங்கிவரத் தாமதமாகிவிட்டது. பின்னர் அவற்றைக் குடியானவர்களுக்கு ஸ்வாமிகள் தமது திருக்கரங்களால் வழங்கி முடிக்கும்போது மாலைப்பொழுது சாய்ந்து இரவு ஆகிவிட்டது. மனநிறைவோடு எழுந்த ஸ்வாமிகளிடம் நிர்வாகி,
” ஆனால் பெரியவாளுக்கு சந்திரமௌளீஸ்வரர் பூஜைக்குத்தான் நேரமாயிடுத்து” என்றார்.
அவரை ஏறிட்டு நோக்கிய ஸ்வாமிகளோ “சந்திரமௌளீஸ்வரர் பூஜை முடிஞ்சாச்சு” எனச் சொல்லிவிட்டு உள்ளேசென்றார்.
நம்மைக் கரையேற்றுவதற்காகத் தாம் தவவாழ்வு வாழ்ந்த மஹான் கரைஏறிவரும் காட்சியும், உண்மையான சந்திரமௌளீஸ்வரர் பூஜை எது என உணர்த்தியவர் பூஜை செய்யும் கோலமும், யோகிராஜராக, ருத்ராக்ஷ கிரீடத்துடன் நிற்கின்ற தரிசனமும்..
கோட்டோவியங்களாக…
ஒரு கருத்தை விளக்கி உபதேசிப்பதில் ஸ்ரீமஹாஸ்வாமிகள் தனித்து ப்ரகாசித்தார்.நான் படித்த இரண்டு உதாரணங்கள்:
1. அம்பாளுடைய லலிதா ஸஹஸ்ரநாமத்தில் அம்பாளுக்கு ‘அபர்ணா’ என்றொரு நாமம்.
வழக்கமாக இந்த நாமத்திற்கு ‘ கடும்தவம் செய்கையில் இலைகளைக் கூடச் சாப்பிடாமல் தவமிருப்பவள்’ என்றுபொருள் கொள்வர்.
ஸ்ரீ மஹாஸ்வாமிகளோ, ” தவம் செய்கையில் இலைகளற்ற கொடிபோல் காட்சி தருபவள்” என்று அற்புத விளக்கம் அளித்தார்.
2. ஸ்ரீ ராமானுஜர் வரலாற்றில், சைவம் தழுவிய சோழமன்னனின் கட்டளைக்காக, ஸ்ரீ. ராமானுஜருக்குப் பதிலாக மன்னனைச் சந்தித்த அவரது சீடர் ஸ்ரீ கூரத்தாழ்வார் பற்றிய நிகழ்ச்சி. மன்னன் “சிவாத் பரதரம் நாஸ்தி ( சிவத்திற்கு மேல் ஏதுமில்லை)” என்றெழுதிய ஓலையில் பரம வைணவரான அவரைக் கையெழுத்திடுமாறு பணிக்க, அவர் அவ்வோலையில் ” அஸ்தி த்ரோணம் அதஃபரம்” என்றெழுதி கையொப்பம் இட்டார். “சிவம்” என்பது சிவனைக் குறிப்பதல்லாமல் ‘ஆழாக்கு போல ஒரு முகக்கும் அளவையும் குறிக்கும். ஸ்ரீ கூரத்தார் அதை சிலேடையாக்கி அதை விட ‘த்ரோணம்’ என்ற முகக்கும் கருவி பெரியது எனப் பொருள்படும் வாக்கியத்தை எழுதினார் என்பர்.
ஸ்ரீமஹாஸ்வாமிகள் ” சோழமன்னன் எந்த நோக்கத்தோடு சிவனுக்கு மேல் ஒன்றுமில்லை என கூரத்தாழ்வானை ஒப்புக் கொள்ளக் கட்டாயப்படுத்தினானோ- ஆனால் மஹா ஞானியும், பண்டிதனும், பாகவதனும் ஆன கூரத்தாழவான் வேடிக்கைக்காகக்கூட சிவ தூஷணை தவனிக்கப்பதில் அளித்திருக்க மாட்டார். எனவே இதற்கு வேறு பொருள் இருக்கவேண்டும் எனத்தோன்றியது.
சிவலிங்கத்தை அலங்கரிக்கும் போது, அதன் உச்சியில் விலவ இலைகளிச் சூடுவர். ஆம், “த்ரோணம்” என்றால் வில்வம் என்றும் பொருள்படும்.
” சிவனுக்கு மேலே ஒன்றுமில்லை” என்பதற்குப் பரம பாகவதனான கூரத்தாழ்வார் ” அதற்கு மேலே வில்வம் இருக்கிறது” என்று பொருள்படத்தான் மாற்றுரைதிருப்பார்” என்று விளக்கி உள்ளார்.
மஹான்கள் பார்வையே தனி.
அவர்கள் பூஜை செய்யும் போது அந்த அந்த மந்திரங்களின் அதிதேவதைகள் நேர்வந்து அவற்றை ஏற்கும்.
” பவ சங்கர தேசிக மேசரணம்! “
கிரேசி மோகன்
’’ மருந்துண்ணும் போது ,குரங்கெண்ணம் கொள்வாய்,
அருந்தும் மருந்து, அனுமான், -சிரஞ்சீவி,
கொண்டுவந்த சஞ்சீவிக், குன்றாய் இருக்குமேல்,
உண்டென்றும், ஈரெட்டாய் உய்’’….கிரேசி மோகன்…
கிரேசி மோகன்
’’ஐயப்பன் வெண்பாக்கள்’’
—————————————-
ஆணென்றும் பெண்ணென்றும் நானென்றும் நீயென்றும்
வீணிந்த வித்தியாசம் ஏனென்று – ஆணென்ற
பெண்மைக்கும் பெண்பாதி ஆண்மைக்கும் சேயானோய்
உண்மைக்குள் உய்ய உதவு….(1)….13-03-2008
அரிதாரம் பூசி அரிதாரம் ஆனான்
கரியாடை பூண்டோன் கரத்தில் -அறிவே
அரனில் அரியை அறிய புரிவாய்
சரணம் சபரி மலைக்கு….(2)….22-6-2008
ஓணமும் ஆதிரையும் ஒன்றிக் கலந்ததில்
ஞானமாம் நம்பிக்கை நட்சத்ரம் -கானிலே
உத்திர மானதன் உற்சவ கோலத்தின்
சித்திரம் கண்டேன் சபாஷ்….(3)….8-9-2008
சந்தன வாசன் சபரி விலாசனை
வந்தனம் கூறி வழிபட -பந்தள
ராச குமாரன் ரசனை மிகுந்தவன்
ஆசுகவி ஆக்குவான் ஆம்….(4)….1-12-2008
வாஸ்த்தவமே, வன்புலி வாகனனே நீலிமலை
ஆஸ்த்தானம் ஆளும் அரிஹர -சாஸ்தாவே
வந்துன்னை ஒவ்வோர் வருடமும் காணத்தா
பந்தளனே தேக பலம்….(5)….9-1-2009
பங்குனி உத்திரா பந்தளப் புத்திரா
செங்கட் திருமால் சுமந்தவா -இங்குநீ
தோன்றிய இந்நாளில் தோத்திரம் செய்வோர்க்கு
ஊன்றிடும் கோலுன் உறவு….(6)….8-4-2009
பிணிகொண்டு கூற்றின் படிவாசல் நிற்போர்
மணிகண்டன் நாமம் முழங்க -இனிகண்டம்
இல்லையென்(று) ஆகிடும் ஈரொன் பதாம்படிமுன்
தொல்லையாம் தேங்காய் தெறித்து….(7)….8-4-2009
மீனாள் திருமணத்தில் மாலோன் அழகுகண்டு
மான்மழு வாளன் மயங்கினான் -கானில்
அபரிமித மோஹினியை ஆலிங் கனித்திட
சபரிகிரி வாசன் ஜனிப்பு….(8)….10-4-2009
அய்யனை அன்பர்தம் நெய்யனை அல்லல்தீர்
கையனை மாலரன் பையனை -மெய்யனை
சாமி சரணம் சதாஸ்மரணம் செய்வோரை
காமிய கர்மமணு கா….(9)….10-4-2009
அத்தனும் பித்தனும் சித்தம் ஒருமித்த
தத்துவமே தான்தோன்றி தற்பரமே -சத்குரு
ஈசா சபரிகிரி வாசா சரணமுற்றோர்
நேசா வணக்கம் நினக்கு….(10)….26-09-2009
வங்கக் கடல்கடைந்த சிங்கனும் சங்கரனும்
அங்கம் கலக்க அவதரித்த -எங்களின்
அண்ணா மலைபுர அய்யன்தேர் கண்டதில்
பண்ணாத பாவமும் போச்சு….(11)….15-10-2009
பிறப்பெனக்கு வேண்டும்நின் பம்பையில் நீராய்
இறப்பணைந்த கற்பூரத் தீயாய் -மறப்பெனக்கு
காமக் குரோத உலோபமத மாச்சரியம்
நாமத் திருநீறோ னே….(12)….02-01-2010
கிரேசி மோகன்
ஊதா நிறத்தவன் ஊதிக் களைத்தனன்
ராதை கழுத்தென்னும் சங்கை – போதை
தலைக்கேற கண்ணனவன் தோளைத் தழுவி
வளைக்கரத்தால் வீசினாள் வாள்
