Category: கட்டுரைகள்

கௌசி

எழுதப்படாத சட்டங்கள், மனிதாபிமானங்கள், விட்டுக்கொடுப்புகள், பிறரை மதிக்கும் பண்புகள் போன்ற காரணங்களினால், பல அமைப்புகள், பல குடும்பங்கள், பல நண்பர்கள் காலவேறுபாடுகள் அற்று ஒன்றாக வாழுகின்றார்கள். ஆனால், ஒன்றாகவா வாழுகின்றார்கள்? என்ற கேள்வியுடன் இக்கட்டுரை ஆரம்பிக்கின்றது.

ஐந்து விரல்களும் ஒன்றாக இருப்பதில்லை உண்மைதான். ஒன்றாக இல்லை என்பதற்காக அதனை வெட்டி எறிந்துவிட முடியாது. அதனால், சமாளித்து சகித்துக் கொண்டு போக வேண்டிய சூழ்நிலை ஏற்படுகின்றது. ஒன்றை உயர்த்திப் பார்க்க நாம் ஆசைப்படுகின்றோம். வேண்டிய சக்தி எல்லாவற்றையும்  தாரை வார்க்கின்றோம். ஆனால், அங்கு ஒத்துழைப்புக்கள் கிடைக்கவில்லை என்றால், வைத்த பற்றும் இணைந்து பயணித்த அனுபவங்களும் எம்மை மௌனமாக வழிநடத்த அடுத்தவர் கண்களுக்கு ஒன்றாக வாழுகின்றோம். ஆனால், மனதால் ஒன்றாகவா வாழுகின்றோம்?

இப்போது ஒரு குடும்பத்தில் கணவன் மனைவியிடையே கருத்து வேறுபாடுகள் இருக்கின்றது. கணவனுடைய மனதுக்கு ஏற்ற மனைவியாக வாழ அவளுக்குத் தெரியவில்லை. அவன் விருப்பு வெறுப்புகளுக்குத் தன்னை அர்ப்பணிக்கத் தெரியவில்லை. அவனைப் புரிந்து நடக்கத் தெரியாது போகத் தானும் வாழாது கணவனையும் மகிழ்ச்சியுடன் வாழ விடாது மனைவி வாழுகின்றாள். இதேபோல் மனைவியின் எண்ணங்களுக்கு மதிப்பளிக்கத் தெரியாத மனிதனாக கணவன் வாழுகின்றான். இந்த நேரத்தில் போட்டிபோட்டுப் போராட்ட வாழ்க்கையைக் காலம் முழுவதும் கணவனும் மனைவியுமு; வாழ்கின்றனர். குடும்பத்தைக் கொண்டு நடத்த புரிந்துணர்வுகளும் விட்டுக் கொடுப்புகளும் தேவை. பெற்றெடுத்த பிள்ளைகளின் நலன், சமூகப் பார்வை போன்றவை எழுதப்படாத சட்டங்களாக இருக்க குடும்பங்கள் ஒன்றாக வாழுவதாகத் தெரிகின்றன. ஒன்றாகவா வாழுகின்றார்கள்?

அக்கால இலக்கியங்களில் காணப்படும் இவ்வாறான நிலைமைகள் எமக்குப் பாடம் கற்றுத் தந்திருக்கின்றன. பரத்தை ஒழுக்கத்தை விரும்பி கணவன் போகின்றான் என்று தெரிந்தும் மனைவி அவனுடன் ஒன்றாகவே வாழுகின்றாள். கணவனைப் பரத்தை வீட்டிற்குக் கூடையில் சுமந்து சென்று விடுகின்றாள். இந்தக் கதை எமக்கு எதைப் போதிக்கின்றது? கல்லானாலும் கணவன் புல்லானாலும் புருஷன் என்னும் தத்துவத்தையா? இல்லை. மனதை அடக்கிக் கணவன் விருப்பத்தை நிறைவேற்ற வேண்டும் என்பதையா? இல்லாவிட்டால் இப்படித்தான் வாழ வழியில்லாத பேதைப் பெண்கள் வாழ்க்கையில் ஒன்றாக இல்லை ஆனால், ஒன்றாகவே வாழுகின்றார்கள் என்பதையா சொல்லித் தருகின்றது.

“மந்தப் பரத்தையோடும் வருமொழியாரோடும்”  சேர்ந்து கோவலன் தன் பொருள்களை எல்லாம் இழந்தான். மாதவி சேர்க்கைக்குப் பின் கோவலன் வணிகர் கடமையாகிய பொருளீட்டல் தொழிலைச் சரிவரச் செய்யவில்லை. மன்னர்களுக்கே கடன் கொடுக்கக் கூடிய பணக்காரனாக இருந்த கோவலன் தன்னுடைய செல்வங்களை எல்லாம் இழக்கின்றான்.

பாடமை சேக்கையுட் புக்குத் தன்பைந்தொடி
வாடிய மேனி வருத்தங்கண் டியாவுஞ்
சலம்புணர் கொள்கைச் சலதியொ டாடிக்
குலந்தரு வான்பொருட் குன்றந் தொலைந்த
இலம்பாடு நாணுத் தருமெனக் கென்ன

என்று கூறிக் கோவலன் கண்ணகியை அடைகின்றான். இத்தனையும் அறிந்திருந்தும் கண்ணகி கோவலனுக்காகவே வாழ்ந்தாள். கோவலனைப் பிரிந்த வருத்தம் இருந்தாலும் அறச் செயல் செய்ய வேண்டும் என்ற காரணத்தினால், வாழ்ந்தாள்.

அக்காலப் பெண்கள் அறம் செய்வதாக இருந்தாலும் கணவன் மனைவியுடன் இணைந்துதான் செய்யவேண்டும் என்ற எழுதப்படாத சட்டம் இருந்தது. இராமனும் சீதையும் வனவாசம் செய்த காலகட்டத்தில் இராமன் இல்லாத சமயத்திலே அறச்செயலில் ஈடுபட்ட காரணத்தினாலேயே இராவணனால் சீதை கடத்தப்பட்டாள் என்று உரைக்கிறது இராமாயணக் காட்சி.

காரைக்காலம்மையார் சிறந்த இலக்கியவாதியாக இருந்த போதிலும் கணவன் பரமதத்தனுடன் ஒன்றாக வாழ்ந்தாள். சிவபக்தர்களைப் போற்றும் பண்புள்ளம் கொண்ட காரைக்காலம்மையார் மாங்கனி விடயத்தில் கணவன் அறியாது சிவபக்தனுக்கு உணவளித்த அறச் செயலை மறைப்பதற்காக  இறைவனை வேண்டி மாங்கனி பெற்றாள். பரமதத்தனுடன் வாழ்ந்தாலும் மனதளவில் அவள் வாழ்க்கை எதனை நாடியது? ஒன்றாகவே வாழ்ந்தாள். ஆனால், ஒன்றாகவா வாழ்ந்தாள்?

புத்தரைத் திருமணம் செய்த போதே தன்னை விட்டுப் பிரியப் போகின்ற ஒரு ஞானியுடனேயே நான் குடும்பம் நடத்துகின்றேன் என்று யசோதரை தெரிந்துதான் புத்தருடன் வாழ்ந்தாள். புத்தரை குடும்ப வாழ்க்கைக்குள் அமிழ்த்திவிட முயற்சி செய்தாள். ஆனால், புத்தர் ஒன்றாக வாழ்ந்தார். வாழ்க்கை முழுவதும் துறவற சிந்தனையுடன் வாழ்ந்தார். ஒன்றாகவா வாழ்ந்தார்? இறுதியில் 29 வயதிலேயே யசோதரையை விட்டுச் சென்று விட்டார்.

நிடத நாட்டு மன்னன் நளனை கலி பிடித்து ஆட்டுகின்றது. அரசாட்சியைத் துறந்து தமயந்தியுடன் கானகம் போகின்றான். ஒன்றாக வாழந்தான். ஆனால், தன்னோடு தன் மனைவி தமயந்தி கானகத்தில் அவலங்களை அனுபவிப்பதை நாளும் பொழுதும் அவதானித்தான். கலியின் சூட்சியினால் தன் ஆடை இழந்த வேளையிலே தன் மனைவியினுடைய ஆடைக்குள் தன்னுடைய மானத்தைக் காப்பாற்றினான். இதனால், நடுநிசியில் ஆடையைக் கிழித்து இரவில் தனியே அவளை விட்டுச் சென்றான்.

“கானகத்துக் காதலியைக் காரிருளில் கைவிட்டுப்
போனதுவும் வேந்தர்க்குப் போதுமோ – என்று
சாற்றினான் அந்தவுரை தார் வேந்தன் தன்செவியில்
ஏற்றினான் வந்தான் எதிர்”

தான் இல்லாவிட்டால், தன் மனைவி தன்னுடைய தந்தையிடம் சென்றுவிடுவாள் என்று எண்ணம் கொண்டான். இங்கு கானகத்தில் நளன் தமயந்தியின் அர்ப்பணிப்பு எடுத்துக் காட்டப்படுகின்றது.

இராமகிருஸ்ண பரஹம்ஸர் தன் மனைவி சாரதா அம்மையாருடன் ஒன்றாக வாழ்ந்தார்.  காமத்தின் சாயல் கூட இல்லாது இருவரும் ஒன்றாகவே வாழ்ந்தார்கள்.

இவற்றைவிட மன்னன் தலைமையில் அவைக்களப் புலவர்களாக கம்பர், ஒட்டக்கூத்தர், புகழேந்தி, ஒளவையார் சீத்தலைச் சாத்தனார் போன்ற புலவர்கள் ஒன்றாகவே அவையிலே வீற்றிருந்தார்கள். ஆனால், ஒன்றாகவா இருந்தார்கள். ஒவ்வொருவருக்கும் இடையில் புலமைப் போட்டிகளும் அரண்மனை பஞ்சாயத்துகளும் தொடர்ந்து கொண்டுதான் இருந்தன.

தவறு கண்ட இடத்தில் எழுத்தாணியால் தன் தலையிலே குத்திக்கொள்ளும் சீத்தலைச்சாத்தனார் போலே எத்தனையோ பேர் பொருந்தாத உறவுக்குள், அமைப்புக்குள், குடும்ப வாழ்க்கைக்குள் புகுந்து தம்மைத்தாமே காயப்படுத்திக் கொண்டு ஒன்றாகவே வாழுகின்றார்கள். இது எழுதப்படாத சட்டம்.

-மேகலா இராமமூர்த்தி

கும்பகருணன் இல்லத்தில் நுழைந்த அனுமன் அவனை இராவணனோ என்று ஐயுற்றுப் பின்னர் இவனுக்குத் தலை ஒருபதும் புயங்கள் இருபதும் இன்மையின் இவன் இராவணன் அல்லன் எனத்தெளிந்து தேடுதலைத் தொடர்ந்தான். அடுத்து அவன் நுழைந்தது வீடணனின் இல்லத்தில்.

உறங்கும் வீடணனைக் காண்கின்றான் அனுமன். அவ் இல்லத்தின் எண்ண அதிர்வுகளும் அலைகளும் அங்கு உறைபவன் நல்லவன்; அறத்தின்வழிப் பட்டவன் எனும் உணர்வை அனுமனுக்குள் ஏற்படுத்துகின்றன.

கருநிற அரக்கர்கள் நடுவில் வெண்ணிறங்கொண்டு வெளிப்படையாக வாழ்தல் கடினம் என்பதனால் அவர்களின் கருநிற வடிவத்தை அடைந்து, பவளத்தால் செய்யப்பட்ட கூடத்தில் பசுந்தேன் சிதறுகின்ற கற்பகப் பந்தலின்கீழ் பளிங்கால் அமைந்த மேடையில் மறைந்து வாழுகின்ற தருமம் போன்ற வீடணனை உற்றுநோக்கினான் அனுமன்.

பளிக்கு வேதிகைப் பவளத்தின் கூடத்துப் பசுந்தேன்
துளிக்கும் கற்பகப் பந்தரில் கருநிறத் தோர்பால்
வெளித்து வைகுதல்அரிதுஎன அவர்உரு மேவி
ஒளித்துவாழ்கின்ற தருமம் அன்னான்தனை உற்றான். (கம்ப: ஊர்தேடு படலம் – 5077)

அனுமன் வீடணனை அருகில்சென்று கண்டபோது, அவன் குற்றமற்ற நல்மனத்தினன்; உயர் குணத்தினன் எனும் உணர்வடைந்தான். ‘கள்ளி வயிற்றில் அகில் பிறப்பதுபோல’த் தீமையே நிறைந்துள்ள இலங்கையில் இப்படி ஓர் உயர்ந்தவனா என வியந்தபடி அங்கிருந்து அகன்றான்.

பல்வேறு மாளிகைகளைக் கடந்த அனுமன், ஆயுதம் ஏந்திய தடக்கையர், தம் பற்கள் வெளிப்பட மூதுரைகளையும் விடுகதைகளையும் பேசிக் கொண்டிருப்பவர்கள், வலிமையோடு காவல் தொழிலில் ஈடுபட்டிருப்பவர்கள் எனப் பலரையும் தாண்டிச்சென்று இந்திரனைச் சிறைவைத்தவனான இந்திரசித்தனின் அரண்மனைக்குள் நுழைந்தான்.

ஆங்கே அழகிய மகளிர் குழாத்திடை உறங்கிக் கொண்டிருக்கின்ற இந்திரசித்தனைக் கண்டான்.

அவனுடைய தோற்றத்தைக் கண்ட அஞ்சனை மைந்தன், குகையில் உறங்கும் கொடுஞ்சிங்கம் போன்ற இவன், வளைந்த ஒளிமிகு பற்களையுடைய அரக்கனோ? மழுப்படை ஏந்திய சிவனின் மகனான முருகனோ? எவனோ என அறியாதிருக்கின்றேன். இளைய வீரனான இலக்குவனும் அடைக்கலமென வந்தோரை ஏந்திக் காக்கும் இராமபிரானும் மன உளைச்சல் அடையும்படி இவ்வீரனோடு நெடுநாள் போர் நிகழப் போகின்றது என உய்த்துணர்ந்தான்.

வளையும் வாள்எயிற்று அரக்கனோ கணிச்சியான் மகனோ
அளையில் வாள்அரி அனையவன் யாவனோ அறியேன்
இளைய வீரனும் ஏந்தலும் இருவரும் பலநாள்
உளைய உள்ளபோர் இவனொடும் உளது என உணர்ந்தான். (கம்ப: ஊர்தேடு படலம் – 5082)

இவனைத் துணையாகக் கொண்ட இராவணன் மூவுலகங்களையும் வென்றது அருஞ்செயல் இல்லை என்று எண்ணியவாறே அவ்விடம்விட்டு நீங்கினான்.

அடுத்து இராவணனின் காதற் கிழத்தியர் இல்லங்களிலெல்லாம் நுழைந்து தேடிக்கொண்டு சென்ற அனுமன், அவன் பட்டத்தரசியான மண்டோதரியின் மனையை அடைந்தான். மற்ற மாளிகைகளினும் அழகினும் சிறப்பினும் மேம்பட்டு அது திகழ்வதைக் கண்டு சீதாப் பிராட்டியை இராவணன் சிறை வைத்திருக்கும் மாளிகை இதுவோ என்று சிந்தித்தான்.

அரம்பையும் உருப்பசியும் ஏனைய தேவமாதரும் மண்டோதரியின் தளிர்புரை பாதங்களை வருடிவிட, அவள் துயில்கொண்டிருக்கும் நிலையை மறைந்திருந்து கண்டான் அனுமன்.

எரிகின்ற மாணிக்க விளக்குகளின் ஒளியைக் குன்றச் செய்யும் பேரொளியோடும் எழிலோடும் திகழ்ந்த மண்டோதரியின் தோற்றத்தைக் கண்ணுற்றதும் அவள் சீதாப் பிராட்டியோ எனும் ஐயம் அனுமனுக்கு ஏற்பட்டுவிட்டது. அந்த எண்ணத் தீயானது அவன் உடலை வாட்டியது.

அத்துன்பத்தைத் தாளமாட்டாத அனுமன், எலும்புகளால் கட்டப்பட்ட சிறந்த உடம்பினால் பெறும் பயனை இவள் இழந்துவிட்டாள்; இது கிடக்கட்டும்! இங்கே துயிலும் பெண், அன்பாகிய பிணிப்பைக் குடிப்பிறப்போடு சேர்த்து நீக்கித் தனக்குரிய தெய்வக் கற்பு நீங்கிய சீதை என்பது மட்டும் உறுதியானால், இராமனின் புகழும் பொலிவும், நானும், இந்த இலங்கை மாநகரும், இங்குள்ள இராக்கதர்களும் இன்றைய நாளில் அழிவோம் என்று கருதி வருந்தலானான்.

எற்புவான் தொடர் யாக்கையால் பெறும்பயன்
     இழந்தனள் இதுநிற்க
அற்பு வான்தளை இற்பிறப்பு அதனொடும்
     இகந்துதன்அருந் தெய்வக்
கற்பு நீங்கிய கனங்குழை இவள்எனின்
     காகுத்தன் புகழோடும்
பொற்பும் யானும்இவ் இலங்கையும் அரக்கரும்
     பொன்றுதும்இன்று என்றான். (கம்ப: ஊர்தேடு படலம் – 5141)

கும்பன், வீடணன், இந்திரசித்தன் ஆகியோரைக் கண்ட மாத்திரத்தில் அவர்களின் அங்க அடையாளங்களையும் அவ் இல்லங்களின் இயல்பையும் வைத்தே அவர்களைத் துல்லியமாய் எடைபோட்ட அனுமன் மண்டோதரியைக் கண்டதும் இவள் சீதையோ என்று ஐயுற்றது ஏன்? அத்தகைய குழப்பம் அவனுக்கு நேர்ந்தது எப்படி என்று சிந்தித்தால் அதற்கு நாம் இராமனைத்தான், ஒருவகையில், பொறுப்பாளியாக்க முடியும்.

ஏனெனில், அவன் தன் மனைவியின் அழகை அனுமனிடம் அடையாளத்தின் பொருட்டுப் பாதாதிகேசம் வருணித்திருந்தபடியால் அவளையொத்த அங்க அழகுகள் பொருந்திய ஒருத்தியைக் கண்டதும் அவள் சீதைதானோ என்ற ஐயம் அனுமனுக்கு ஏற்படுவது இயல்புதானே?

எனினும் அவ் ஐயம் அனுமனுக்கு நெடுநேரம் நீடிக்கவில்லை. சில கணங்களிலேயே சிந்தை தெளிந்தவனாய், இவள் சீதையையாய் இருக்க வாய்ப்பில்லை. இவளின் உடலில் சில நல்ல இலக்கணங்கள் உளவெனினும் இவள் மானுடப் பெண்ணினும் சற்று மாறுபட்டவளாய்க் காட்சியளிக்கின்றாள். இவள் உடலின் அடையாளம் இவளுக்கு விரைவில் எல்லையில்லாத் துன்பம் வரப்போகின்றது என்பதை அறிவிப்பதாய் இருக்கின்றது என்றெண்ணினான்.

தான் கண்டவள் சீதையில்லை என்ற மனத் தெளிவினால் ஏற்பட்ட மகிழ்ச்சியோடு மண்டோதரியின் மாளிகையை நீங்கிச் சென்ற மாருதி, அடுத்து பிரம்மாண்டமான பெரிய அரண்மனை ஒன்றைக் கண்டான். அதுதான் இலங்கைவேந்தன் இராவணனின் இருப்பிடம்.

அதனுள்ளே அனுமன் நுழைந்ததும் இலங்கையின் பல இடங்களில் அதிர்வு ஏற்பட்டது; திசைகள் துடித்தன; நீர் நிரம்பிய மங்கலக் கலசங்கள் சிதறின. இவ்வாறு அங்குத் தோன்றிய தீக்குறிகளைக் கண்ட அனுமன், அப்பெரிய நகரின் செல்வம் அழியப் போகின்றது என்பதைத் தன் மதிநுட்பத்தால் உணர்ந்து அதற்கு நெகிழ்ந்து நின்றான். ”எக்குலத்தவராய் இருந்தால்தான் என்ன? எல்லார்க்கும் நல்வினை தீவினைகளின் பயன் ஒன்றுபோலத்தான் இருக்கும். ஊழைவிட வலிமை உடையது எது?” என்று சிந்திக்கலானான்.

புக்குநின்று தன்புலன் கொடு நோக்கினன்
     பொருவருந் திருவுள்ளம்
நெக்குநின்றனன் நீங்கும் அந்தோ இந்த
     நெடுநகர்த்திரு என்னா
எக்குலங்களின் யாவரே யாயினும்
     இருவினை எல்லார்க்கும்
ஒக்கும் ஊழ்முறைஅல்லது வலியது ஒன்று
     இல் என உணர்வுற்றான். (கம்ப: ஊர்தேடு படலம் – 5146)

”ஊழிற் பெருவலி யாவுள?” (380) எனும் பேராசான் வள்ளுவரின் குறள் கருத்தை அனுமன்மூலம் வெளிப்படுத்தியுள்ள கம்பர், பிறர் கேட்டை நினைந்து வருந்தியமையால் அனுமனைப் பொருவருந் திருவுள்ளம் கொண்டவன் (ஒப்பிலா நன்மனத்தினன்) என்கிறார் விதந்து.

பொன்மயமான அம்மாளிகையில் நித்திரையில் ஆழ்ந்திருந்தான் நிருதர்கோன் இராவணன். இருள் என்று சொல்லப்படும் பொருள் அழியும்படி அவன் கிரீடங்களிலிருந்த மணிகள் இளவெயில்போல் ஒளிவீச, இரணியனைக் கொன்ற நரசிங்கம் பல தலைகளோடு துயில்வதுபோன்ற தன்மையோடு காட்சியளித்தான் அவன்.

கருப்பூரம் முதலிய கலவைகளைப் பெற்ற சந்தனப் பூச்சின்மேல் தவழுகின்ற, குளிர்ந்த தமிழ்மொழியுடன் பிறந்த, இளந்தென்றல் காற்றால் கொடுமையான காம நெருப்பானது வெளிப்பட்டு, இரு மடங்கு துருத்தியைப் போல் பெருமூச்சு அதிகமாக, காந்தள் மெல்விரலாள் சானகியின்பால் மனம் முதலான புலன்கள் விரைந்தோட, பாம்புகள் (ஐம்புலன்கள்) நீங்கிய புற்றைப்போல் நெகிழ்ந்த தன்இதயம் சூனியம் பட்டவனாய்க் கிடந்தான் இராவணன்.

சாந்துஅளாவிய கலவைமேல் தவழ்வுறு
     தண்தமிழ்ப் பசுந்தென்றல்
ஏந்து காமவெங்கனல் உயிர்த்து இருமடி
    துருத்தியின் உயிர்ப்புஏற
காந்தள்மெல்விரல் சனகிமேல் மனம்முதல்
     கரணங்கள் கடிதுஓடப்
பாந்தள்நீங்கிய முழைஎன குழைவுறு
     நெஞ்சுபாழ்பட் டானை. (கம்ப: ஊர்தேடு படலம் – 5151)

உறங்கும் வேளையிலும் சீதையின் நினைவால் ஏற்பட்ட மன உளைவால் இராவணனுக்கு அமைதியில்லை; நிம்மதியான நித்திரை இல்லை என்பதைப் பல பாடல்களில் ஈண்டு விளக்குகின்றார் கவிச்சக்கரவர்த்தி.

இராவணனைக் கண்டதும் ஏற்பட்ட சினத்தால் அவனை நானே கொன்றுவிடுகின்றேன் என்று கைகளை நெறித்துப் பற்களைக் கடித்தான் அனுமன். சிந்தித்துப் பார்த்தவன் அது தவறு என்ற முடிவுக்கு வந்தவனாய், இன்றைய தினத்தில் இராவணனனோடு போர் செய்யவேண்டும் எனும் பெருஞ்சீற்றம் என்னுள்ளேயே அடங்கிக் கிடக்கட்டும். கற்றை மலர்க்குழலாளைச் சிறைவைத்த முள்ளனைய இராவணனை ஒரு குரங்கு போரில் முடித்தது எனும் நிலை ஏற்பட்டால் அஃது இராமனின் வெற்றிதரும்  வில்லாற்றலுக்குத் தாழ்ச்சி உண்டாக்கும் என்றுணர்ந்து சீற்றம் தணிந்தான்.

இற்றைப் போர்ப் பெருஞ்சீற்றம்
     என்னோடும் முடிந்திடுக
கற்றைப் பூங் குழலாளைச்
     சிறைவைத்த கண்டகனை
முற்றப் போர்முடித்தது ஒரு
     குரங்குஎன்றால் முனைவீரன்
கொற்றப்போர்ச் சிலைத் தொழிற்குக்
     குறைவுஉண்டாம் எனக்குறைந்தான். (கம்ப: ஊர்தேடு படலம் – 5164)

உணர்ச்சிவெள்ளம் மீதூரும் போதெல்லாம் அதனைத் தன் அறிவின் துணையால் அணைபோட்டு வெல்லும் அனுமனின் செயல்முறை இன்றைய மாந்தர்க்கும் தேவைப்படும் உயர்ந்த பண்பாகும்.

இராவணனின் அரண்மனையைவிட்டு வெளியில் வந்த அனுமனின் உள்ளத்தில் இலங்கை முழுவதும் தேடியும் சீதை சிறையிருக்கும் இடத்தை அறிய முடியவில்லையே என்ற கலக்கம் எழுந்தது.

அப்போது தேன்மலர்கள் நிறைந்த சோலை ஒன்று அருகே இருப்பதைக் கண்ணுற்றான் அவன். அதனுள் சென்று தேடலாம் என்ற முடிவுக்கு வந்தான். அதுவே அசோக வனமாகும்!

இங்கே பிராட்டியைக் கண்டால் எனை வாட்டிக்கொண்டிருக்கும் உளத்துயர் நீங்கும் என்று எண்ணியவனாய்ச் சோலைக்குள் நுழைந்தான் அனுமன்.

இப்போது நீண்ட நாட்களாக நாம் காப்பியத்தில் சந்திக்காமலிருந்த சீதையை அனுமனுக்கு முன்னதாகவே நாம் சந்திக்கக்கூடிய நல்வாய்ப்பை நல்குகின்றார் கம்ப நாடர்.

நாமும் சீதையைச் சந்திக்கும் பேராவலோடு அருகில் சென்றால் அங்கே அந்தப் பெண்ணரசி இருக்கும் நிலை நம்மைக் கண்கலங்க வைக்கின்றது.

தான் உடுத்திய ஆடையை மாற்றாது, நீராடாது, புகைபடிந்த ஓவியமென அந்தப் பாவை, கொடிய அரக்கியர் சூழ, அங்கே அமர்ந்திருந்தாள். அவள் உள்ளக் கடலோ ஏதேதோ எண்ண அலைகளால் தத்தளித்துக் கொண்டிருந்தது.

தன்னை இராவணன் கடத்திக்கொண்டு போனபோது அதனைக் கண்டவனான சடாயு உயிர்நீத்து விட்டபடியால் தன்னிலையை இராம இலக்குவருக்கு விளக்குவார் யாருமிலர். எனவே, இப்பிறப்பில் தான் மீண்டும் அவர்களைக் காணப் போவதில்லை என்றெண்ணி வாடினாள் அவள்.

இராமனைத் தேடிச்செல்ல மறுத்த இலக்குவனைக் கொடுஞ்சொற்களால் தான் நிந்தித்ததை அறிந்த இராமன் தன்னை அறிவில்லாதவள் என்று கருதித் துறந்துவிட்டானா? என் தீவினையின் விளைவா இது? என்றெண்ணிக் குமைந்தாள்.

ஒன்றுக்கொன்று தொடர்பில்லாத பல எண்ணவோட்டங்கள் சீதைக்குள் எழுந்து அவளை வாட்டமுறச் செய்தன.

தான் அமர்ந்திருக்கும் இடம் கறையானால் அரிக்கப்பெற்றுப் புற்றுத் தோன்றினும் அவ்விடத்தை விட்டு எழாத சீதை, ”ஐயோ மெல்லிய இலைக்கறி உணவை எவர் பரிமாற இராமன் உண்பான் என்று சிந்தித்துத் துன்புறுவாள்; அவனை நாடி விருந்தினர் வந்தால், அவர்களை வரவேற்று உணவு பரிமாற நான் அருகில் இல்லாததால், எத்தகைய துன்பம் அடைவானோ என்று நினைத்து ஏக்கமுறுவாள்; யானே வரவழைத்துக்கொண்ட இந்த நோய்க்கு மருந்தும் உண்டோ என்றுகூறிச் சோர்வடைவாள்.

அருந்தும் மெல்அடகு ஆர்இட அருந்தும் என்று அழுங்கும்
விருந்து கண்டபோது என்உறுமோ என்று விம்மும்
மருந்தும் உண்டுகொல் யான்கொண்ட நோய்க்கு என்று மயங்கும்
இருந்த மா நிலம்செல் அரித்து எழவும் ஆண்டு எழாதாள். (கம்ப: காட்சிப் படலம் – 5190)

விருந்தினரைப் பேண இராமனின் அருகில் தான் இல்லையே என்று சீதை வருந்துவதாய்க் காட்டுவதன்மூலம் ஓர் ஆடவன் பெண்ணை மணப்பதன் முதன்மைப் பயன் விருந்தோம்பலே என்பதை அனைவர்க்கும் அறியத் தருகின்றார், தமிழர் பண்பைப் போற்றுவதில் என்றும் பிறக்கிடாத, கம்பர்.

[தொடரும்]

*****

கட்டுரைக்குத் துணைசெய்தவை

1.கம்பராமாயணம் – கோவை கம்பன் அறநிலை விளக்க உரைக்குழு.

2.கம்பரும் வால்மீகியும் – பேரா. அ. பாண்டுரங்கன், எம்.ஏ., பிஎச்.டி., டிப் (மொழி), தமிழரங்கம் பதிப்பு, புதுவை – 605 008.

3.கம்பர் கருவூலம் – தொகுப்பாசிரியர், பேரா. மு. சாயபு மரைக்காயர், கங்கை புத்தக நிலையம், சென்னை – 600 017.

4.கம்பனில் மக்கள்குரல் – பேரா. ந. சுப்புரெட்டியார், வானதி பதிப்பகம், சென்னை – 17.

 

மகாதேவ ஐயர் ஜெயராமசர்மா
மேனாள் தமிழ்மொழிக் கல்வி இயக்குநர்
மெல்பேண் … ஆஸ்திரேலியா

பாட்டுத்திறத்தாலே பாரினைப் பார்க்க வைத்தவர் பாரதி. இந்தியத் திரு நாட்டின் ஈடில்லாப் புதல்வர் பாரதி.அஞ்சாமையுடன் அறமுரைத்தவர் பாரதி.அன்னைத் தமிழை அரியாசனம் வைத்தவர் பாரதி.ஒற்றுமைக்கு உர மூட்டியவர் பாரதி.ஒடுக்கப்படுதலை உதறியே எறிந்தவர் பாரதி. நம்பிக்கையினை உயிர்மூச்சாய் ஆக்கியவர் பாரதி. மூடத்தனத்தின் முடைநாற்றம் போக்கியவர் பாரதி.உயர்திணை அஃறிணை என்று பாராமலே உணர்வு டன் பார்த்தவர் பாரதி.

பாரதியார் ஒருபக்கம் பார்த்தவர் அல்ல. அவரின் நோக்கு பரந்து விரி ந்தது. அவரின் படைப்புகளும் பலதிறப்பட்டன. தேயத்தைப் பாடினார். சாதி யைப் பாடினார். சன்மார்க்கத்தைப் பாடினார். பெண்மையைப் பாடினார். மனிதர்க்குத் தேவையான உண்மையை பாடினார்.முடைநாற்றம் வீசுகின்ற மூடத்தனத்தைப் பாடினார். பாப்பாவுக்கும் பாடினார். படித்தவர்க்கும் பாடி னார். பாமரர்க்கும் பாடினார். கவிபாடி ஓயாத பாரதியார் கதைகளும் எழு தினார். கட்டுரைகளும் எழுதினார். புதுக்கவிதை என்னும் வழியிலும் பய ணம் செய்தார். ஆயினும் இவற்றை எல்லாம் எழுதும் வேளை  ஆன்மீக உணர்வுடனேயே எழுதியிருக்கிறார். ஆன்மீகமே உறுதுணை என்னும்  அசையா நம்பிக்கையினை அகம்முழுவதும் பாரதி வைத்திருந்தார் என்பது கருத்திருத்த வேண்டியதாகும்.

பாரதி என்பவர் பாரதநாட்டின் சொத்தாகி நின்றார். ஆனால் இன்று பாரெ ங்கும் பாரதியைக் கொண்டாடி வருவதைக் காணக்கூடியதாக இருக்கிறது. நாத்திகரும் கொண்டாடுகிறார்கள். ஆத்திகரும் கொண்டாடி பெருமைப்படுகிறார்கள். பாரதி நாத்திகரா அல்லது ஆத்திகரா என்று எண்ணிப் பார்க்கும் பொழுது  அவரை எந்தவிதத்தில் எடுப்பது என்று வரும் பொழுது அவர் ஆத் தீகத்தில் அமிழ்ந்து விடுவதைக் காணமுடிகிறது எனலாம். எழுச்சி யைப் பாடினாலும், எதிர்ப்பைப் பாடினாலும்,   விடு தலையைப் பாடினா லும், வெற் றியைப் பாடினாலும் – ஆன்மீகத்தை அகத்தில் நிறைத்தே பாரதி பாடியிருக்கிறார் என்பதையே  கண்டிட முடிகிறது.

பக்தி உடையர் காரியத்தில்
பதறார்! மிகுந்த பொறுமையுடன்
வித்து முளைக்கும் தன்மையைபோல்
மெல்லச் செய்து பயனடைவார்!
சக்தி தொழிலே அனைத்துமெனில்
சார்ந்த நமக்கு சஞ்சலமேன்?
வித்தைக்கு இறைவா! கணநாதா
மேன்மைத் தொழிலிற் பணியெனையே!

வித்தைக்கு இறைவனாக இருப்பவனே கணநாதனே என்கிறார்.அகத்தினில் பக்தியை அமர்த்தி இருப்பவர்கள் வாழ்க்கையில் பதறார் சிதறார் என்று நம்பிக்கையுடன் பாரதி சொல்லுகிறார்.உலகின் இயக்கமே சக்திதான். அந்தச் சக்திதான் எம்மையெல்லாம் வாழ்விக்கிறது. வழியினைக் காட்டு கிறது என்பதில் முழு நம்பிக்கையினை பாரதி கொண்டிருந்திருக்கிறார்.

பாரதி சிந்தனையில் பெரும்பங்கு வகித்த ஆன்மீகத்தைப் பற்றியும், பார தியின் ஆன்மீகத் தேடலின் நோக்கம் பற்றியும், எதை இலக்காகக் கொண்டு பாரதி தன் ஆன்மீகத் தத்துவத்தைக் கட்டமைத்தான். என்பது பற்றியும் பார் ப்பது முக்கியமாகும். பாரதி பாப்பாவுக்கு என்று பாட்டு எழுதுதினான்.பாப்பா பாட்டுத்தானே என்று  சாதாரணமாக எடுத்து விடக் கூடாது. பசுமரத்தாணி போல் ஆன்மீகத்தை – ஆன்மீகம் என்று காட்டாமலேயே பாரதி அதற்குள் புகுத்தி விடுகிறான். எதைப் பார்த்தாலும் அதிலெல்லாம் ஆன்மீகக் கருக் கள் முளைக்க வேண்டும் என்பதுதான் அவனின் அகத்தின் அவாவாக அமைந்தது எனலாம்.

கொத்தித் திரியுமந்தக் கோழி – அதைக்
கூட்டி விளையாடு பாப்பா,
எத்தித் திருடுமந்தக் காக்காய் – அதற்கு
இரக்கப் படவேணும் பாப்பா.

பாலைப் பொழிந்துதரும் பாப்பா, – அந்தப்
பசுமிக நல்லதடி பாப்பா;
வாலைக் குழைத்துவரும் நாய்தான் – அது
மனிதர்க்குத் தோழனடி பாப்பா.

வண்டி இழுக்கும்நல்ல குதிரை – நெல்லு
வயலில் உழுதுவரும் மாடு,
அண்டிப் பிழைக்கும் நம்மைஆடு, – இவை
ஆதரிக்க வேணுமடி பாப்பா.

பொய் சொல்லக் கூடாது பாப்பா – என்றும்
புறஞ்சொல்ல லாகாது பாப்பா,
தெய்வம் நமக்குத்துணை பாப்பா – ஒரு
தீங்குவர மாட்டாது பாப்பா.

துன்பம் நெருங்கிவந்த போதும் – நாம்
சோர்ந்துவிட லாகாது பாப்பா,
அன்பு மிகுந்ததெய்வ முண்டு – துன்பம்
அத்தனையும் போக்கிவிடும் பாப்பா.

வேத முடையதிந்த நாடு, – நல்ல
வீரர் பிறந்த திந்த நாடு,
சேதமில் லாதஹிந்து ஸ்தானம் – இதைத்
தெய்வமென்று கும்பிடடி பாப்பா.

சாதிகள் இல்லையடி பாப்பா; – குலத்
தாழ்ச்சி உயர்ச்சி சொல்லல் பாவம்;
நீதி, உயர்ந்தமதி, கல்வி – அன்பு
நிறைய உடையவர்கள் மேலோர்.

உயிர்க ளிடத்தில் அன்பு வேணும்; – தெய்வம்
உண்மையென்று தானறிதல் வேணும்;
வயிர முடைய நெஞ்சு வேணும்; – இது
வாழும் முறைமையடி பாப்பா.

இப்பாடல்கள் அத்தனையும் பாப்பாவுக்குப் பாடப்பட்ட பாடல்கள்தான். ஆனால் இப்பாடல்கள் வழியே பாரதி தெய்வீக உணர்வை ஊட்டுகிறான். சிந்தனைகளை ஆன்மீகம் என்னும் வெளிச்சத்தில் காட்டியும் நிற்கிறான் என்பதை அகமிருத்துவது அவசியமாகும். பாப்பாக்களுக்குச் சொல்லப்பட்ட அத்தனையும் வளர்ந்த எங்களுக்கும் நல்ல வரமாக இருக்கிறது என்பதை மறுத்து உரைத்திட முடியுமா சொல்லுங்கள்! சாதி பற்றிச் சொல்லுகிறான். உயர்வு தாழ்வு பற்றி உரைக்கின்றான். அறத்தை, அன்பை, அகிம்சையை, என்று எல்லாவற்றை யும் இதில் கொண்டுவந்து தந்துவிடுகிறான். பாரதி காட்டும் இத்தனையும் நல்ல ஆன்மீகம்தானே! 

கீதையினைத் தொடாதவர்கள் இல்லையென்றே சொல்லலாம்.இந்தியத் திருநாட்டின் தலைவர்கள் யாவருமே கீதையினை மனமிருத்தி வைத் திருந் தார்கள்.கீதையின் நாயகன் கண்ணனே தெய்வமாய் காட்சி கொடுத்தான். கீதை யும் கீதை சொன்ன கண்ணனும் பாரதியின் உள்ளத்தில் ஊன்றியே இருந்ததை அவனின் பல சிந்தனைகள் எமக்கெல்லாம் தெரியப் படுத்தியே நிற்கின்றன. பாரதியின் தத்துவத் தேடல்களே அவரின் படைப்புகளாக மலர்ந்திருக்கின்றன என் பது மனங்கொள்ளத்தக்கதாகும். ஒரு குறிப்பிட்ட ஜாதியினருக்காகவோ, மொழியி னருக்காகவோ,நாட்டினர்க்காகவோ அல்ல அவரின் தேடல்களாகும். அந்தத் தேட ல்கள் மனிதகுலம் முழுமைக்குமான தேடல்கள் என்றுதான் எண்ணுதல் வேண்டும்.. எல்லா உயிர்களும் இன்புற்றிருக்கவே நாளும் சிந்தித்த பாரதி அனைத்து உயிர்க் குலத்துக்குகுமான சமத்துவத்தைக் கீதையில் கண்டார். பாரதியின் தேடல் முழுமை பெற்ற இடம் அதுதான்.

“எல்லாம் கடவுள் மயம் அன்றோ? எவ்வுயிரினும் விஷ்ணுதானே நிரம்பியிருக் கிறான், ஸர்வமிதம் ப்ரஹம்! பாம்பும் நாராயணன், நரியும் நாராயணன். பார்ப்பா னும் கடவுளின் ரூபம், பறையனும் கடவுளின் ரூபம். இப்படியிருக்க ஒரு ஜந்து வை எக்காரணம் பற்றியும் தாழ்வாக நினைத்தால் அஞ்ஞானத்திற்கு லட்சணம். அவ்விதமான ஏற்றத்தாழ்வு பற்றிய நினைப்புகள் உடையோர் எக்காலத்தும் துக்கங் களிலிருந்து நிவர்த்தியடைய மாட்டார். வேற்றுமையுள்ள இடத்தில் பயமுண்டு, ஆபத்துண்டு, மரணமுண்டு, எல்லா வேற்றுமைகளும் நீங்கி நிற்பதே ஞானம். அதுவே முக்திக்கு வழி.” 

என்று பகவத்கீதைக்கு பாரதி எழுதியிருக்கும் – முன்னுரையில் காட்டியிருக்கும் சிந்தனை அவரின் ஆன்மீகத்தின் நிலையினைக் காட்ட முயலுகிறதல்லவா! 

பாரதி பகவத்கீதையினை எப்படிப்பார்க்கிறார். அவரின் உள்ளம் எப்படி ஆன்மீக த்தை நாடி நிற்கிறது என்பதை அவரின் ஒவ்வொரு வார்த்தைகளும் புலப்படுத்தி யே நிற்கின்றன. பாரதியின் இந்த உள்ளம் விநாயகர் நான்மணி மாலையினை ஆக்கி அளிக்கும் நிலையில் அதனுள்ளும் வெளிப்பட்டும் நிற்கிறது என்பதையும் காணமுடிகிறது.

” நமக்குத் தொழில் கவிதை நாட்டிற் குழைத்தல்
  இமைப்பொழுதும் சோராதிருத்தல்
  சிந்தையே இம்மூன்றும் செய்”

“மறவாதிருப்பாய் மடமை நெஞ்சே
    கவலைப் படிதலே கருநரகமம்மா
    கவலையற்றி ருத்தலே முக்தி”

“துயரிலாது இங்கு
  நிச்சலும் வாழ்ந்து நிலைபெற்று ஓங்கலாம்
  அமரத் தன்மை எய்தவும்
  இங்கு நாம் பெறலாம் இஃது உணர்வீரே”

” மனமே எனைநீ வாழ்வித்திடுவாய்
    வீணே உழலுதல் வேண்டா”

“மேவி மேவித் துயரில் வீழ்வாய்
  எத்தனை கூறியும் விடுதலைக் கிசையாய்
  பாவி நெஞ்சே பார்மிசை நின்னை
  இன்புறச் செய்வேன் எதற்குமினி அஞ்சேல்”

என்று விநாயகர் நான்மணி மாலையியில் பாரதியின் உள்ளத் தினின்றும் வெளி வரும் அத்தனையும் கீதையின் அடியோற்றி அதன் அர்த்தமாய் ஆன்மீக வெளிச்சமாய் அமைந்திருக்கிறது என்பது கருத்திருத்த வேண்டியதே. பாரதியின் விநாயகர் நான்மணி மாலை யினை மனம் முழுக்கப் பதித்தால் கீதையின் பல கருத்துக்கள் ஆன் மீக முத்தாய் முகிழ்த்து வருவதை நாமனைவரும் கண்டு தெளி யலாம்.

“அச்ச மில்லை அமுங்குத லில்லை
  நடுங்குத லில்லை நாணுதலில்லை
  பாவமில்லை பதுங்குத லில்லை
  ஏது நேரினும் இடர்பட மாட்டோம்
  அண்டஞ் சிதறினால் அஞ்ச மாட்டோம்
  கடல் பொங்கி எழுந்தால் கலங்க மாட்டோம்
  மூட நெஞ்சே முப்பது கோடி
  முறையுனக் குரைத்தேன் இன்னும் உரைப்பேன்
  தலையில் இடி விழுந்தால் சஞ்சலப்படாதே
  ஏது நிகழினும் நமக்கேன் என்றிரு
  பராசக்தி உளத்தின் படியுலுகம் நிகழும்
  நமக்கேன் பொறுப்பு”

இதுதான் பாரதியின் அகமுரைக்கும் ஆன்மீக நிலையாகும்.இவ்வாறு பாரதி விநாயகர் நான்மணி மாலை பாடிட பகவத்கீதை பாரதிக்கு ஒளிவிளக்காய் அமைந்தது எனலாம். பாரதியின் ஆன்மீகம் இப்ப டியே அவரின் பாடல் வழியில் பயணிக்கிறது.

பாரதியின் ஆன்மீகப் பார்வை என்பது எல்லை கடந்தது. இந்தி யனாய், தமிழனாய், அந்தணகுலத்தவனாய், புரட்சியாளனாய். இருந்தாலும் அவனின் சிந்தனை என்பது பரந்து சிறகடித்தது என்பதை த்தான் – அவனின் படைப்புகள் பறைசாற்றி நிற்கின்றன எனலாம்.

” ஆத்திசூடி இளம்பிறை யணிந்து
  மோனத்திருக்கும் முழு வெண் மேனியன்
  கருநிறங் கொண்ட  பாற் கடல்மிசைக் கிடப்போன்
  மகமது நபிக்கு மறையருள் புரிந்தோன்
  ஏசுவின் தந்தை எனப்பல மதத்தினர்
  உருவத்தாலே உணர்ந்துணராது
  பல வகையாகப் பரவிடு பரம்பொருள்
  ஒன்றே; அதனியல் ஒளியுறுமதி வாம்;
  அதனிலை கண்டார் அல்லலை அகற்றினர்;
  அதனருள் வாழ்த்தி அமர்வாழ்வு எய்துவோம் “

      ‘ தெய்வம் நீ என்றுணர் ‘

என்று ஆத்திசூடியில் பாரதி கடவுள் கொள்கையினைக் காட்டும் பாங்கும் அவனின் தெளிந்த ஆன்மீகத்தை வெளிப்படுத்தி நிற்கிறதல்லவா! 

பாரதி கடவுள் நம்பிக்கை மிக்கவனாகவே இருந்தான். அவனின் எந்தச் செயலிலும் எப்படியோ தெய்வம் பற்றிய சிந்தனை வந்தே நிற்கும். இதற்கு அடைப்படையே அவனின் அகத்திருந்த ஆன்மீகமே எனலாம்.

”  காக்கைச் சிறகினிலே நந்த லாலா நின்றன்
  கரியநிறந் தோன்று தையே நந்த லாலா
  பார்க்கும் மரங்க ளெல்லாம் நந்த லாலா
  பச்சை நிறந் தோன்று தையே நந்த லாலா
  கேட்கு மொலியிலெல்லாம் நந்த லாலா
  கீத மிசைக்குதடா நந்தலாலா
  தீக்குள் விரலை வைத்தால் நந்த லாலா
  தீண்டுமின்பந் தோன்றுதடா நந்த லாலா”

பாரதியின் கடவுள் பற்றிய இந்தச் சிந்தனை ஆன்மீக நிலையின் பெரு நிலை என்றே கொள்ள முடிகிறது. மரமும், பறவையும், தீயும், ஒலியும், வண்ணமும் கடவுளாகவே பாரதியின் பார்வைக்குத் தெரிகிறது. இது பாரதியின் உன்னத ஆன்மீகப் பார்வை என்றே கொள்ள முடிகிறது.

“எங்கிருந்தோ வந்தான் இடைச்சாதி நான் என்றான்”

  “என் குடும்பம் வண்ணமுறக் காக்கின்றான்
    நண்பனாய் மந்திரியாய் நல்லாசிரி யனுமாய்
    பண்பிலே தெய்வமாய் பார்வையிலே சேவகனாய்
    எங்கிருந்தோ வந்தான் இடைச்சாதி நான் என்றான்”

  ” இங்கிவனை யான் பெறவே என்னதவஞ் செய்து விட்டேன்
    கண்ணன் என தகத்தே கால்வைத்த நாள்முதலாய்
    எண்ணம் விசாரம் எதுவுவன் பொறுப்பாய்ச்
    செல்வம் இளமாண்பு சீர் சிறப்பு நற்கீர்த்தி
    கல்வி அறிவு கவிதை சிவ யோகம்
    தெளிவே வடிவாம் சிவஞானம் என்றும்
    ஒளிசேர் நலமனைத்தும் ஓங்கிவரு கின்றன காண்
    கண்ணனைநான் ஆட்கொண்டேன் கண்கொடேன் கண்கொண்டேன்”

பேசாப் பொருளைப் பேசநான் துணிந்தேன்,
கேட்கா வரத்தைக் கேட்க நான் துணிந்தேன்
மண் மீதுள்ள மக்கள், பறவைகள்,
விலங்குகள், பூச்சிகள், புற்பூண்டு, மரங்கள்
யாவும் என் வினையால் இடும்பை தீர்ந்தே
இன்பமுற்று அன்புடன் இணங்கி வாழ்ந்திடவே
செய்தல் வேண்டும், தேவ தேவா!

ஞானாகாசத்து நடுவே நின்று நான்
‘பூமண்டலத்தில் அன்பும் பொறையும்
விளங்குக; துன்பமும், மிடிமையும், நோவும்
சாவும் நீங்கிச் சார்ந்தபல் லுயிரெல்லாம்
இன்புற்று வாழ்க’ என்பேன்! இதனை நீ
திருச்செவி கொண்டு திருவுளம் இரங்கி
“அங்கனே யாகுக!” என்பாய் ஐயனே! 

“வெட்ட வெளியாய் அறிவாய் வேறுபல சத்திகளைக்
கொட்டு முகிலாய் அணுக்கள் கூட்டிப் பிரிப்பதுவாய்
தூல அணுக்களாய் சூக்குமமாய் சூக்குமத்தில்
சாலவுமே நுண்ணியதாய் தன்மையெலாம் தானாகி
தன்மை ஒன்றில்லாததுவாய் தானே ஒருபொருளாய்
தன்மை பலவுடைத்தாய் தான்பலவாய் நிற்பதுவே”

சுத்த அறிவே சிவமென்றுரைத்தார் மேலோர்;
சுத்த மண்ணும் சிவமென்றே உரைக்கும் வேதம்;
வித்தகனாம் குரு சிவமென்றுரைத்தார் மேலோர்,
வித்தையிலாப் புலையனுமஃதென்னும் வேதம்;

பித்தரே அனைத்துயிருங் கடவுளென்று
பேசுவது மெய்யானால் பெண்டிரென்றும்
நித்த நுமதருகினிலே குழந்தை யென்றும்
நிற்பனவுந் தெய்வமன்றோ நிகழ்த்துவீரே?

உயிர்களெல்லாம் தெய்வமன்றிப் பிறவொன்றில்லை;
ஊர்வனவும் பறப்பனவும் நேரே தெய்வம்;
பயிலுமுயிர் வகைமட்டுமன்றி யிங்குப்
பார்க்கின்ற பொருளெல்லாம் தெய்வம் கண்டீர்;

வெயிலளிக்கும் இரவி, மதி, விண்மீன், மேகம்
மேலுமிங்குப் பலபலவாம் தோற்றங் கொண்டே
இயலுகின்ற ஜடப்பொருள்கள் அனைத்தும் தெய்வம்;
எழுதுகோல் தெய்வமிந்த எழுத்தும் தெய்வம்

ஆன்மீகம் என்றால் என்ன என்பதை பாரதி நன்கே அறிந்து வைத்திருந்திருக்கிறான்.உண்மையான ஆன்மீகம் எது என்பதை அவன் உள்ளத்தில் நன்றாகவே பதித்து வைத்திருந்திருக்கிறான். இப்படி அவன் இருந்த காரணத்தால்த்தான் அவனின் ஒவ்வொரு கவிதைகளும் ஆன்மீக உணர்வினை அடிநாதமாகக் கொண்டு மலர்ந்தன என்பதை மறுத்துவிட முடியாது..

“நாமார்க்கும் குடியல்லோம் நமனை அஞ்சோம்” என்று அப்பர் பெருமான் அஞ்சாமல் உரைத்தார் என்றால் அவரின் ஆன்மீகம்தான் காரணம் எனலாம். அனல்வாதம் புனல்வாதம் செய்து அஞ்ஞானி களை சம்பந்தப் பெருமான் வெற்றி கொண்டார் என்றால் அங்கும் ஆன்மீகம்தான் அடிப்படை எனலாம். காரைக்கால் பெருமாட்டியை  “அம்மையே” என்று ஆண்டவனே அழைத்தார் என்றால் ஆன்மீக ம்தான் என்பதை மனமிருத்தல் அவசியமாகும்.

  ” அச்சமில்லை அச்சமில்லை அச்சமென்பதில்லையே
    உச்சிமீது வானிடிந்து வீழுகின்ற போதிலும்
    அச்சமில்லை அச்சமில்லை அச்சமென்பதில்லையே”

என்று பாரதி பாடவும், அதன் வழி நடக்கவும் அவருக்கு அருந்து ணையாக அமைந்தது அவரின் அகத்தில் அமர்ந்திருந்த ஆன்மீகமே எனலாம். பாரதியை புரட்சிக்கவி, புதுமைக்கவி, புயலாய் புறப்பட்டு வந்த கவி, பாமரக்கவி, என்றெல்லாம் வியந்து நின்றாலும் பாரதி ஆன்மீகம் என்னும் பாதையில் பயணித்த அருங்கவி என்று சொல்லுவதுதான் பொருத்தமாய் இருக்கிறது அல்லவா!

மகாதேவ ஐயர் ஜெயராமசர்மா 
மேனாள்  தமிழ்மொழிக் கல்வி இயக்குநர் 
மெல்பேண், ஆஸ்திரேலியா.

புதுமைக்கவிஞர், புதுயுகக்கவிஞர், புரட்சிக்கவிஞர், என்றெல்லாம் போற்றப்படும் நிலையில் உயர்ந்து நிற்வர்தான்  பாரதியார். இவர் எட்டயபுரத்தில் பிறந்து எல்லோரையும் பார்க்கவைத்தார். வறுமையில் வாடினாலும் பெறுமதியாய் பாடிநின்றார். பொறுக்கும் இடத்தில் பொறுத்தார். பொங்கும் இடங்களில் பொங்கிப் பிரவாகித்தார். தலைகுனிந்து வாழுவதை தரக்குறைவாய் நினைத்தார். தலை நிமிர்ந்துவாழ தான் எழுதி நின்றார். காலத்தின் குரலாக அவரின் கருத்துகள் எழுந்தன. வீரமும், மானமும், ரோஷமும், உணர்ச்சியும், அவரின் சொத்துக்களாய் அமைந்தன. சிறுமை கண்டு சீறினார். வறுமைகண்டு பொங்கினார். அடிமையென்னும் சொல்லை வாழ்வில் அகற்றிவிட எண்ணினார். சுதந்திரமாய் மூச்சுவிட துணிந்து பல கூறினார். பக்தியைப் பேசினார். பண்பினைப் பேசினார். புத்தியைத் தீட்டிட புகட்டினார் பலவற்றை. வையத்துள் வாழ்வாங்கு வாழுவதை விரும்பினார். தெய்வத்தை நம்பினார். நல்ல நம்பிக்கைகளுக்கு வரவேற்பளித்த பாரதி மூட நம்பிக்கைகளுக்கு சாவுமணியடிக்கவும் தவறவில்லை. திருந்திய வாழ்வும் சிறப்பான சமூகமும் அமைய வேண்டும் என்னும் பேரவா பாரதியின் உள்ளத்தில் உறைந்த காரணத்தால் அதை நோக்கிய அவரின் செயற் பாடுகளும்  அவரின் சிந்தனையால் வந்த பல படைப்புகளும் அமைந்தன என்பது மனங்கொள்ளத் தக்கதாகும்.

எந்த நாடென்றாலும் எந்த மொழியென்றாலும் காலத்தின் போக்குக்கு இணங்கவே இலக்கியம் அமைகிறது எனலாம். 19-ம் நூற்றாண்டில் காணப்பட்ட இலக்கியத்துக்கும் 20-ம் நூற்றாண்டில் காணப்பட்ட இலக்கியக்கியத்துக்கும் பல நிலைகளில் வேறுபாடுகளைக் கண்டுகொள்ள முடிகிறது எனலாம். முந்தைய நூற்றாண்டு இலக்கியம் வரட்சியைக் காட்ட பின்னர்வந்த நூற்றாண்டு இலக்கியப் போக்கு வளமுள்ளதாக அமைந்ததற்கு காலமே காரணமெனலாம். இலக்கியம் என்பது காலத்தின் கருத்தாகாவே மலர்கிறது என்பது கருத்திருத்த வேண்டிய முக்கிய அமிசம் ஆகும்.

அரசர்களும், பிரபுக்களும் பெற்றிருந்த செல்வாக்கை பொதுமக்கள் பெறும் நிலை இந்தநூற்றாண்டில் ஏற்பட்ட காரணத்தால் இலக்கியமும் அதன் படைப்புகளும் பொதுமக்களை மையப்படுத்தியே அமைவதைக் கண்டு கொள்ளுகிறோம். பொதுமக்களின் வாழ்க்கை, குறிக்கோள், இன்ப துன்பங்கள், அவர்களது முன்னேற்றத்துக்கு குறுக்காக நிற்கும் சாதிக் கொடுமை, சமுதாயக் கட்டுப்பாடு, என்பவற்றை வெளிப்படுத்துவதாகவே அமைந்திருப்பதை அவதானிக்க முடிகிறது. இவ்வாறு புதுப்பாதையில் பயணிக்கும் இலக்கியம் பழைய இலக்கிய மரபுகளைவிட்டு விடுதலை பெறவேண்டியதாயிற்று.அந்த விடுதலையை இக்கால இலக்கியத்துக்கு அளித்தவராக பாரதியார் விளங்குகிறார் எனலாம். பழைய இலக்கிய மரபுகளை விடுதலை அடையச் செய்த பாரதி பழமையின் சிறப்பினை விட்டுக் கொடுத்தாரில்லை என்பது முக்கியமாகும். பழமையின் சிறப்பினை பாரதியார் எடுத்துப்பாடிய அளவு வேறு எந்தத் தமிழ்ப்புலவரும் – இந்தியரின் – பழைமைச் சிறப்பை எடுத்துப்பாடவில்லை என்பது மனமிருத்த வேண்டிய கருத்தெனலாம்.

பாரதநாட்டு பழைய நாகரிகமும் மேனாட்டு புதிய நாகரிகமும் இந்தியாவில் சங்கமித்துக் கொண்டிருந்த காலத்தில் பிறந்தவர்தான் பாரதியார். இதனால் மேல்நாட்டு நாகரிகத்தில் காணப்பட்ட நல்ல அம்சங்களை தமிழ் மக்களும் ஏற்பது நல்லது என்னும் கருத்து பாராதியார் உள்ளத்தில் ஏற்படலாயிற்று. அதேவேளை மொழி, தமிழ் இனம், பாரதநாடு, பெண்ணுரிமை, சாதிபற்றிய ஏற்றத்தாழ்வு, முரண்பாடுகள், வறுமையின் நிலை, இவை பற்றிய கருத்துக்கள் அவரின் உள்ளத்தில் உரம்பெற்றும் இருந்தன எனலாம். இந்த நிலையில் பாரதியாரிடம் இருந்து வெளிவந்த படைப்புகளும் பன்முக நோக்குடையன வாகவே அமைந்திருந்தன என்பதும் நோக்கத்தக்கதே.

பாரதியார் ஒருபக்கம் பார்த்தவர் அல்ல. அவரின் நோக்கு பரந்து விரிந்தது. அவரின் படைப்புகளும் பலதிறப்பட்டன.தெய்வத்தைப் பாடுவார். தேயத்தைப் பாடுவார். சாதியைப் பாடுவார். சன்மார்க்கத்தைப் பாடுவார்.பெண்மையைப் பாடுவார். மனிதர்க்குத் தேவையான உண்மையை பாடுவார்.முடைநாற்றம் வீசுகின்ற மூடத்தனத்தைப் பாடுவார்.பாப்பாவுக்கும் பாடினார். படித்தவர்க்கும் பாடினார். பாமரர்க்கும் பாடினார். கவிபாடி ஓயாத பாரதியார் கதைகளும் எழுதினார். கட்டுரைகளும் எழுதினார். புதுக்கவிதை என்னும் வழியிலும் பயணம் செய்தார்.அத்தோடு நிற்காமல் பத்திரிகைத் துறையிலும் முத்திரை பதித்தார்.இப்படிப் பார்க்கையில் பாரதியையும் அவரின் படைப்புக்களையும் பன்முக நோக்கில்த்தான் பார்க்கவேண்டிய தேவை இருக்கிறது எனலாம்.

தேசிய கீதங்கள், பக்திப் பாடல்கள், ஞானப்பாடல்கள், பல்வகைப் பாடல்கள், தனிப் பாடல்கள், சுயசரிதை, கண்ணன் பாட்டு, பாஞ்சாலிசபதம், குயில்ப் பாட்டு, வசன கவிதை , புதிய பாடல்கள், யாவும் பாரதியார் எமக்களித்த சொத்துக்கள் எனலாம். இவைகள் ஒவ்வொன்றுமே பாரதியாரை யாரென்று அடையாளப் படுத்தி நிற்கும் என்பதில் எள்ளளவும் ஐயமில்லை எனலாம். பாரதியார் பழமையைப் போற்றினார். முன்னோர்களை மதித்தார். கம்பனை , வள்ளுவனை , இளங்கோவை , உயரிடத்தில் வைத்துப் பார்க்கிறார்.  வள்ளுவன் தன்னை உலகினிக்கே தந்து வான்புகழ் கொண்ட தமிழ்நாடு என்றும் நெஞ்சையள்ளும் சிலப்பதிகாரம் தந்த இளங்கோவை போற்றுகிறார். கம்பனைப் போற்றுகிறார். ஆனால் அவர்கள் போல் பாடாமல் அவர்கள் போல் நில்லாமல் அதேவேளை அவர்களை மனமிருத்தி அவர்களை வழிகாட்டி என எண்ணி தன்னிலையை வகுத்துக்கொண்டு காலத்துக்கு ஏற்ப தனது படைப்புக்களை அளித்திருப்பதால் பாரதியார் பெரும்புலவராய் மதிக்கப் படுகிறார் எனலாம். பாடுவதில் புதுமை. கையாளும் சொற்களில் புதுமை. எடுத்தாளும் உவமைகளில் புதுமை. சொல்லும் பாவடிவங்களில் புதுமை.இவைகள் பாரதியின் படைப்புகளின் சிறப்புகள் எனலாம்.

பாரதியின் படைப்புகள் பலதிறப்பட்டனவாக இருக்கின்றன. அவை ஒவ்வொன்றுமே ஒவ்வொருவகையில் சிறப்பினை உள்ளடக்கி காட்டுகின்றன.ஒவ்வொரு படைப்பினையும் பன்முக நோக்கில் நோக்கினால் இக்கட்டுரை பெருநூலாகி விடும் என்பதனால் எடுத்துக் கூறக்கூடிய விடயங்களை மட்டும் பார்ப்பது பொருத்தமாக இருக்கும்.பாரதியின் படைப்புகளை நோக்குவதற்கு முன்னர் அவருக்கு முன்னிருந்த தமிழ்க் கவிதைகளை படைப்புக்களை நோக்குதல் வேண்டும். பாரதியின் படைப்புக்களை நோக்கும்வேளை பாரதிக்குமுன் பாரதிக்குப் பின் என்று வகுத்தல் சிறப்பாகும்.பாரதிக்கு முன் ஆசிரியப்பாக்கள், வெண்பாக்கள், செல்வாக்குற்று இருந்தன.பின் விருத்தம் வந்து நின்றது.இவை பாரதியின் முன் இருந்த நிலை. பாரதிகாலத்தில் கண்ணிவகைகள் கரைபுரண்டோடிய காலம் எனலாம். சிந்தும் பாரதியின் சொந்தமாகிக்கிடந்தது.பாரதியின் பின் பல கவிஞர்கள் பாரதியைப் பின்பற்றி பாரதிவழி சென்றார்கள். பாரதி தொடக்கிய புதுக்கவிதை , வசன கவிதை , இன்று பலராலும் பின்பற்றப் படுகிறது என்பதும் பாரதியின் படைப்புத் திறனின் விளைவு எனலாம்.

பாரதியாரின் ஆளுமையால் பலபடைப்புகள் வெளிவந்தாலும் பாஞ்சாலி சபதம், கண்ணன் பாட்டு , குயில்ப்பாட்டு , பாரதி அறுபத்தாறு , விநாயகர் நான்மணிமாலை , வேதாந்தப் பாடல்கள் , தோத்திரப்பாடல்கள் , ஆத்திசூடி , முரசு , பாப்பாப்பாட்டு , சமூகம் , வசனகவிதை  யாவராலும் குறிப்பிட்டுச் சொல்லும் வகையில் அமைந்த படைப்புகளாகி நிற்கின்றன. இப்படைப்புகள் வழியே இதுவரை தமிழில் இல்லாத வடிவிலும் பொருளிலும் பல புதிய இலக்கிய வகைகளைப் பாரதி பெற்றெடுத்து வழங்குகிறார் எனலாம்.பாஞ்சாலி சபதத்தில் பாரதியாரின் ஏக்கம், கோபம், ஆக்ரோஷம்,கேலி , கிண்டல், அறிவுரை ஆவேசம் அனைத்தையும் காணுகிறோம். ” என்று தணியும் எங்கள் சுதந்திர தாகம் – என்றெம தன்னைகை விலங்குகள் போகும் ” என்று ஏங்கிய ஏக்கம் தீர அடிமைத் தளையிலே வீழ்ந்து கிடக்கின்ற பாரதத்தாயினை விடுவிக்க மக்களிடம் எழுச்சியை ஏற்படுத்தவேண்டும் என்ற ஏக்கமே பாஞ்சாலி சபதமாய் பாரதியாரால் படைக்கப்பட்டது.பாரதியின் உணர்ச்சியின் வடிவமாய் அமைந்த படைப்பே பாஞ்சாலி சபதமாகும். “எளிய பதங்கள், எளிய நடை, எளிதில் அறிந்து கொள்ளக் கூடிய சந்தம், பொதுசனங்கள் விரும்பக் கூடிய மெட்டு இவற்றினை உடைய காவியம் ஒன்று தற்காலத்தில் செய்து தருபவர் நம் தாய்மொழிக்குப் புதிய உயிர் தருவபவர் ஆகின்றார். ஓரிரண்டு வருஷம் நூல் பழக்கம் உடைய தமிழ் மக்கள் எல்லாருக்கும் நன்கு பொருள் விளங்கும்படி எழுதுவதுடன் காப்பியத்துக்குள்ள நயங்கள் குறைவு படாமல் எழுதுதல் வேண்டும்.தமிழ் சாதிக்குப் புதிய வாழ்வு தரவேண்டும் என்று கங்கணம் கட்டி நிற்கும் பராசக்தியே இத்தொழிலில் என்னைத் தூண்டினாள்” என்று பாரதியாரே கூறுவதிலிருந்து அவரின் பாஞ்சாலி சபதம் என்னும் படைப்பின் உன்னதம் புலப்பட்டு நிற்கிறதல்லவா?

தமிழரின் அரசியல்- பொருளியல்- நோக்கிலும் இந்த நூற்றாண்டின் வரலாற்று நோக்கிலும் சிறப்பான இடம்பெறும் கவிதைகள் பாரதியின் தேசீய கீதத்தினுள்ளும் சுயசரிதையுள்ளும் இடம்பெறுவது குறிப்பிடத்தக்கதாகும். கவிதாதேவி அருள் வேண்டல், காலனுக்குரைத்தல், க தற்பாட்டுக்கள், அந்திப்பொழுது, வேய்ங்குழல், வள்ளிப்பாட்டு, அம்மாக்கண்ணு பாட்டு, வண்டிக்காரன் பாட்டு, என்று பல படைப்புகள் பல்சுவைதரும் வகையில் பாரதியின் சிந்தனையாக வந்தமைகின்றன.

பாரதியின் படைப்புகளை நோக்கும்பொழுது புரட்சிவழிப் பொதுமையை வரவேற்றமையும், வடிவத்தில் புதுக்கவிதை என்னும் இலக்கிய வகைக்கு வித்திட்டமையையும் காணமுடிகிறது.பாரதியார் படைப்புகளில் சமதர்மவாதக் கருத்துகளும் கம்யூனிஸ வாதிகளும் வரவேற்கப்படும் அதே வேளை கடவுள் பற்றியும் பாடுகிறார். தெய்வத்தை முழுசாகவே நம்புகின்றார். இவை இரண்டும் முரண்பட்டு இருந்தாலும் இப்படிப் பாரதியாரின் படைப்புகள் பல நோக்கில் அமைந்தமைக்கு அக்கால சூழலும் அக்கால அரசியல் தலைவர் களுமே பாரதியாரின் இந்த முரண்பாட்டுக்குக் காரணம் எனலாம். விடுதலை இயக்கத்துக்குத் தலைமை தாங்கியவர்கள் தெய்வபக்தியில் திளைத்தவர் களாக விளங்கியதால் பாரதியாரின் சிந்தனையின் அவரின் நோக்காய் படைப்புகள் மூலமாய் வெளிப்பட்டது எனலாம்.

பாரதியால் படைக்கப்பட்ட உரைநடைப் படைப்புகளை நோக்கும் பொழுது தருக்க முறை, திறனாய்வு முறை, வருணனை முறை, விளக்கமுறை, எடுத்துரை முறை, சொற்பொழுவு முறை, தத்துவ முறை, எள்ளல் முறை, என்னும் பன்னோக்கினைக் கண்டு தெளியலாம். பாரதி என்னும் கவிஞன் முரண்பாடுகள் உள்ளவனாய் படைப்புகள் மூலம் பார்க்க முடிகிறது. ஆங்கிலக் கல்வியை வெறுக்கிறான். ஆங்கில ஆதிக்கத்தை எதிர்க்கிறான். ஆனால் ஆங்கிலக்கவி ஷெல்லியை மனமிருத்தி “ஷெல்லிதாசன்” என்ன்னும் புனை பெயரில் பாப்புனைகிறான்.

தெய்வத்தை நம்புகிறார். பராசக்தியிடம் வேண்டுகிறார். சரஸ்வதியிடம் வேண்டுகிறார். ஆனால் சாத்திரங்கள் எனக்கூறி சமூகநீதிக்கு எதிராய் வருவதை மூர்க்கமாய் எதிர்க்கிறார். “சாத்திரங்கள் ஒன்றுங்காணார் – பொய்ச் சாத்திரப் பேய்கள் சொல்லும் வார்த்தை நம்பியே” என்றும், “உங்கள் சூனியப்பொய்ச் சாத்திரங்கள் கண்டு நகைப்பான்” “பேயரசு செய்தால் பிணந் தின்னும் சாத்திரங்கள்” என்றும் “சூத்திரனுக்கொரு நீதி – தெண்டச் சோறுண்ணும் பார்ப்புக்கு வேறொரு நீதி சாத்திரம் சொல்லுமாயின் – அது சாத்திரம் மன்று சதியென்று கண்டோம்” என்று பாரதியார் நிற்கும் நிலை அவரின் படைப்புகளின் பன்முகமாய் தெரிகிறது அல்லவா?

பாரதியாரின் படைப்புகளை ஒவ்வொன்றாக எடுத்து நோக்கினால் அங்கு பன்முகங்கள் தென்படுவதைக் கண்டுதெளியலாம். அவரின் படைப்புகள் பன்முக நோக்கினையே பறைசாற்றி நிற்கின்றன என்பதை நுணுகிப் பார்க்கும் வேளை கண்டு கொள்ளலாம். கடவுளரைப் பாடுகிறார். பராசக்தியின் உபாசனா தெய்வமாகவே தெரிகிறது. பாரதியாருக்கு முன்னர்வந்த பக்திப்பாடல்கள் சிவலோகம் பற்றியும் வைகுந்தம் பற்றியும் காட்டி நிற்க பாரதியார் படைப்பின் நோக்கு வேறுவிதமாய் அமைகிறது. தானும் நலமுற வாழவேண்டும் நாட்டு மக்களும் நலமுற வாழவேண்டும். அதற்காகவே தெய்வத்திடம் முறையிடும் புதுமை நோக்கு இப்படைப்பின் பால் வெளிப்பட்டு நிற்கிறது. “எண்ணில்லாத பொருட்குவைதானும் ஏற்றமும் புவியாட்சியும் தருவன் இன்றென தன்னையென் காளி மண்ணில் யார்க்குந் துயரின்றிச் செய்வேன், வறுமை யென்பதை மண்மிசை மாய்ப்பேன்” என்று பாரதியாரின் வேண்டுகோளைக் காட்டி நிற்கும் இப்படைப்பின் நோக்கு பரந்து பட்டதாய் சுயநலம் அற்றதாய் விளங்குவது புலப்பட்டு நிற்கிறதல்லவா?

மண்ணில் நல்லவண்ணம் வாழலாம் என்னும் நம்பிக்கை பாரதியாரின் படைப்புகள் வாயிலாக வெளிப்பட்டு நிற்பதைக் கண்டு பெருமிதம் கொள்ள வேண்டும். “உச்சிமீது வானிடிந்து வீழுகின்ற போதிலும் அச்சமில்லை அச்சம் இல்லை” இது நம்பிக்கையின் உச்சம்! “ஓடி விளையாடு பாப்பா நீ ஓய்ந்திருக்க லாகாது பாப்பா – தெய்வம் நமக்குத்துணை பாப்பா ஒரு தீங்கும் வரமாட்டாது பாப்பா” உற்சாகமூட்டும் உரம்! “ரெளத்திரம் பழகு” , “தையலை உயர்வு செய்”, “தொன்மைக்கு அஞ்சேல் , “போர்த்தொழில் பழகு”, நேர்படப்பேசு” , “வெடிப்புறப்புறப் பேசு”, இவை ஊக்க மருந்தாகும். “எத்தனை கோடி இன்பம் வைத்தாய் எங்கள் இறைவா இறைவா” இவ்வாழ்வினை அனுபவித்துவிடு என்று காட்டும் பெருவெளிச்சம்.

பாட்டுப்பாடியதும் கட்டுரை கதை எழுதியதும் ஊடகத்துறையில் இருந்ததும் என்றெல்லாம் பாரதியின் படைப்பின் பன்முகம் வெளிப்பட்டாலும் அத்துடன் அச்சிந்தனை நின்றுவிடவில்லை. தமிழ் அறிவியலுடன் இணைதல் வேண்டும் என்னும் பன்முக நோக்கும் புலப்பட்டு நிற்கிறது. “புத்தம் புதிய கலைகள் பஞ்சப் பூதச்செயல்களின் நுட்பங்கள் கூறும் – மெத்த வளருது மேற்கே அந்த மேன்மைக் கலைகள் தமிழினில் இல்லை”, “சென்றிடுவீர் எட்டுத்திக்கும் கலைச்செல்வங்கள் யாவுங் கொணர்ந்திங்கு சேர்ப்பீர்”, “பிறநாட்டு நல்லறிஞர் சாத்திரங்கள் தமிழ்மொழியிற் பெயர்த்தல் வேண்டும், இறவாத புகழுடைய புது நூல்கள் தமிழ் மொழியில் இயற்றல் வேண்டும்”, இங்கு பாரதியின் படைப்பின் வாயிலாக தெரிகின்ற பன்முகங்கள்தான் பாரதியாரையும் அவரது படைப்புகளையும் இன்றுவரை உயர்வுடன் பார்க்க வைக்கிறது எனலாம்.

முனைவர் ச. சுப்பிரமணியன்

பாவலர் தமிழாளன் கவிதைகளில் படைப்பாளுமை

முன்னுரை

படைப்பாற்றல் எவ்வாறு தனித்துவம் மிக்கதோ அதுபோன்றதே சுவையுணர் திறனும் தனித்துவம் மிக்கது. சுவையுணர் திறனின்றித் திறனாய்வு அமையாது, காலத்துக்கும்  கதிரவனையே  மீண்டும் மீண்டும் அறிமுகம் செய்து களைத்துப் போனவர்கள் நாம். குடிசைக்குள் கண்சிமிட்டும் சில அகல்விளக்குகளை அறிமுகம் செய்தால் என்ன என்னும் என் எண்ணத்தின் மொழி வெளிப்பாடே இந்தக் கடடுரைத் தொடர். .’வல்லாரக்கும் மாட்டார்க்கும் வரமளித்து’ வாய்ப்பளிக்கும் ‘வல்லமை’ இப்பணியைச் செய்ய எனக்கும் வாய்ப்பளித்தமைக்கு நன்றி.  சிறு குறு இதழ்களிலும் முகநூல் பதிவுகளிலும் தனிப்பட்ட முறையிலும் தங்களது படைப்பாளுமைக்கான ஓர் அங்கீகாரத்தைத் தேடும் அந்த துடிப்பான கவியுள்ளங்களை என்னால் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது. அந்தத் தவிப்பினைப் போக்கித் தாகத்தைத் தணிப்பதற்கும் தமிழுக்கு ஏதேனும உருப்படியாகச் செய்யலாமே என்னும் இந்த முதியவனின் துடிப்புக்கும் இக்கட்டுரைத் தொடர் ஒரு வடிகால் ஆகலாம். அந்த வகையில் நிறைதமிழ் ஆய்ந்தார் — கறையில் கவிஞர், — மொழியின உணர்வாளர் — பழிதீர் பாவலர் பழ தமிழாளன் அவர்களின் கவிதைகளில் இழையும் படைப்பாளுமையை இந்தக் கட்டுரை சுருக்கமாகச் சொல்ல முயல்கிறது. .

படைப்பாளுமை – ஒரு விளக்கம்

படைப்பின் அனைத்துக் கூறுகளின் மேல் படைப்பாளன் செலுத்துகின்ற மேலாதிக்கத்தையே நாம் படைப்பாளுமை என்று கூறுகிறோம். உள்ளம், புலமை ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் உருவாவது படைப்பு கம்பன் இராமனையும படைக்கிறான். இராவணனையும் படைக்கிறான். நீலமாலையையும் படைக்கிறான். திரிசடையையும் படைக்கின்றான் என்றால் அத்தனைப் பாத்திரங்களாகவும் ;அவன் உருவெடுக்கிறான். இதுதான் அவன் உள்ளத்தின் அளுமை. பாத்திரப் படைப்புக்களின செய்நேர்த்தி குறையாமல் எந்தப் புள்ளியிலும் முரண் ஏற்படா வண்ணம் காத்து அவர்களின் பண்பாட்டு உருவகம் சிதையாமல் பாரத்துக் கொள்வதற்குத்தான் உள்ளத்தின் ஆளுமை என்று பெயர். கலிவிருத்தம் என்னும் ஒரு சாதாரண யாப்பிலும் அறுசீர்க் கழிநெடிலடி ஆசிரிய விருத்தங்களிலும் அவன் செய்து காட்டியிருக்கிற சித்துவிளையாட்டுக்கள் வடிவத்தின் மீது அவன் செலுத்திய ஆளுமை எனலாம். காப்பிய நிகழ்விடச் சித்திரிப்புக்கள் இயற்கை மேல் கொண்ட அவனுடைய ஆளுமையை உணரமுடியும்.  இததகைய ஆளுமை எல்லாப் படைப்பிலக்கியக் கரத்தாக்களுக்கும் உரியனவே எனினும் கவிதைப் படைப்பாளர்களுக்குக் கூடுதல் சிறப்பாகக் கருதப்படும் கருத்து, வடிவம், உணர்ச்சி, கற்பனை என்னும் கவிதைக் கூறுகளின் மேல் கவிஞன் ஒருவன் செலுத்துகிற படைப்பாளுமையையே மேலே கம்பன் வழி நின்று கண்டோம். சுருங்கச் சொன்னால் ‘இந்தப் பாடடை இவர்தான் எழுதியிருப்பார்’ என்னும் முத்திரைக்கு மறுபெயரே’ படைப்பாளுமை. அத்தகைய படைப்பாளுமையைப் பெற்றவர்களால் படைக்கப்படும் கவிதைகளே காலத்தை வென்று நிற்கின்றன .மற்றவை காலச் சூறாவளியில் தாக்குப் பிடிக்க இயலாத பதர்களாகப் பறந்துவிடுகின்றன.

பாவலர் தமிழாளன் ஓர் அறிமுகம்

நத்தம் பள்ளத்தாக்கில் பிறந்து முத்தமிழ் கற்று முப்பத்தைந்து ஆண்டுகள் தமிழாசிரியராகப் பணியாற்றிய முதுகலைத் தமிழாசிரியர். எதனையும் த்மிழாலேயே சிந்திக்கும் தனித்தன்மை பெற்றவர். மரபுவழி வந்த பண்பாட்டுக்குப் பட்டா போட்டுக் கொணடவர்.  ‘பழகுதற்கு இனியவர்’ என்னும் பாசாங்கு மொழி அறியாத இவர் உள்ளம் சிரிப்பதை உதடு ரசிக்கும். தெள்ளிய நீர்போலக் கள்ளமில்லாக் உள்ளத்துக்குக் காப்புரிமை பெற்றவர். அதனால் கவிஞரானவர்.  மெய் வருத்தம் நோக்காது கைப்பொருள் இழந்தும் மொழி, இனம், நாடு முன்னேற வேண்டும் எனக் கஞ்சத்தனம் இல்லாமல் கவலைப்படுபவர்.  தமது தனித்தமிழ்க் கவிதைகளால் முகநூல் பக்கங்களையெல்லாம் தமிழ்மணம் கமழச் செய்தவர். செய்கிறவர்.  ‘தமிழமுது’ என்னும்  கவிதைத் தொகுப்புக்கு உடைமையாளர்.  உழைப்பதற்காகவே ஓய்வு பெற்றவர்.

தமிழாளன் கவிதைகளில் பாடுபொருள்

அகம், புறம் என்னும் இருபெரும் பாடுபொருளை மட்டும் பாடிய சங்கச் சான்றோர்கள் கவிஞர்களாக ஒளிர, பலசரக்குக் கடையான தனிப்பாடல் திரட்டுக் கவிஞர்கள் தனிமைப்பட்டுக் கிடப்பதற்குக் காரணம் என்ன? வேறுபட்ட பாடுபொருளைப் பாடுவதனாலேயே கவிஞர் ஆகிவிட முடியாது. கவிதையில் வேடிக்கை செய்வதும் வித்தை காடடுவதும் வேறு. மக்கள் நலம் சார்ந்த எண்ணங்களைக் உணர்வுப் பூர்வமான கவிதைகளால் வெளிப்படுத்துவது வேறு. தமிழையும் தமிழ்நாட்டையும் தமிழினத்தையும் வரையறுத்த பாடுபொருளாகக் கொண்ட கவிஞருள் தமிழாளனும் ஒருவர். ஆனால் சில நேர்வுகளில் அந்த எல்லையை இவரைத் தாண்ட வைத்தது சமுதாயத்தின் அவல நிலை. எனவே சில புதுமையான பாடுபொருளைத் தேடிப் பாடியிருக்கிறார்.

முதியோர் காதலும் முதியோர் காப்பகமும்

பாவேந்தரின் முதியோர் காதல் தமிழ்க்கவிதை மரபு அதுவரைக் காணாதது. அவரால் கண்டெடுக்கப்பட்டது. முதியோர் காதல் என்பது ‘குடும்ப விளக்கின்’ இறுதிப்பகுதியான அதனுள் முதியோரின் பக்குவக் காதலும் பண்பாட்டு முதிர்ச்சியும் இல்லறப் பயனும், சமுதாயக் கடனும் வெல்லத் தமிழில் பாவேந்தரால் பாடப்பட்டிருந்தன.  காலச் சக்கரச் சுழற்சிக்குச் சமுதாயமும் விதிவிலக்கன்று. இன்று நிலை தலைகீழ். ‘தான் கட்டிய வீட்டுக்கு ‘அன்னை இல்லம்’ என்று பெயர்வைத்து. திறப்பு விழா செய்ய மகன், அம்மாவை அழைப்பதற்கு முதியோர் இல்லம் செல்கிற நாகரிகத்தின் உச்சத்தை நாடு பார்க்கிறது நல்லவர்கள் பார்க்கிறார்கள். தமிழாளனும் பார்க்கிறார். அதனால் குமுறுகிறார். எழுதுகிறார்.

“பெற்றெடுத்த பிள்ளைதனைப் பேணியுமே ஊணளித்துக்
கற்கவைத்துப் பணியேற்கக் கண்துஞ்சாப் –பெற்றவரைக்
கண்கலங்க இல்லமதில் கையற்றே ஏங்கவைப்போன்
மண்ணகத்து மாண்பில்லான் மன்!”

என்னும் வெண்பாவில்  ஆஸ்திக்குப் பெற்ற மகனிருந்தும் முதியோர் இல்லத்தில் அனாதையாகிப் போன முதியோர்படும் துன்பத்தைப பாடி

ஈன்றெடுத்தார் படுப்பதற்கும் உண்ப தற்கும்
இழிபாயும் பழந்தட்டும் மகனே ஈந்தான்!
வான்மதிபோல் தம் மகனை வளர்த்த பெற்றோர்
வற்றல்மரம் சாய்ந்தாற்போல் சாய்ந்தார்! கொம்புத்
தேன்,பேரன் பாய், தட்டைப் பாது  காத்தான்!
திகைத்திட்ட பெற்றோரோ ‘எதற்கே?’ என்றார்!
பான்மழலை,  “நீங்கள் உண்ண. படுக்க என்றான்!”
பாலகனால் தெளிவுபெற்றார்!  தலைகுனிந்தார்!

என்று உலக வழக்கில் உள்ளதொரு அங்கதச் சொல்லாடல் ஒன்றினைக் கவிதையாக்கிறார்.  இனி உலகமயப் பேராபத்தில் சிக்கியிருப்பவைகளுள் சுற்றுப்புறக் கேடும் ஒன்றாகும். உலகம் முழுவதும் கடல் மட்டம் அடுத்த சில ஆண்டுகளில் இரண்டடி உயரும் என்கிறார்கள். இமயமலை உருகிவருகிறது என்கிறார்கள். சுற்றுப்புறத் தூய்மை பெருங்கவனம் பெறவேண்டியது இன்றியமையாதது என அரசும் அறிவாளிகளும் அவசரப்படுகிறார்கள். இப்பொருண்மை பற்றிய தமிழாளன் கவிதைப் பங்களிப்பு இப்படி அமைகிறது. .

“உடல்வளரக்கும் தூய்மையுறும் உண்பொருட்கள் தன்னில்
உடல்நோயைப் போக்கிநலம் காக்கின்ற மருந்தில்
திடமோடும் உடல்நிற்க அருந்துகின்ற பாலில்
சிந்திக்கும் அறிவின்றிக் கலப்படத்தைச் செய்து
வடமலைபோல் செல்வத்தைக் குவிக்காது நாளும்
வற்றாது அறவழியில் தேடியநம் தேட்டைக்
கடனென்று வறுமையிலே வாடுகின்றோர்க் கீதல்
கற்றவர்கள் போற்றுகின்ற வாணிகத்தின் தூய்மை!”

என்னும் பாட்டால் சமுதாயத் தூய்மையையும்

‘தொடர்வண்டி பேருந்து நிலையம் மற்றும்
தொடர்கின்ற பொதுவிடங்கள் தோறும் குப்பை
அடங்கிடவே தொட்டிகளும் அடுக்கடுக்காய்
அமைத்து அவற்றில் போடுகின்ற எண்ணந் தன்னைக்
கடன் எனவே மக்களுக்குக் கற்றோர் எல்லாம்
கற்பித்தால் நகரமுதல் சிற்றூர் மட்டும்
உடனடியாய்த் தூய்மையெனும் அழகு கொஞ்சும்
உலகத்தார் கண்டுவக்கும் சொல்லும விஞ்சும்!

என்னும் பாட்டால் சுற்றுப் புறத்தூய்மையையும் பாடுபோருளாக்கிய பாவலர் இறங்குமுகத்தில் இருக்கின்ற பொருளாதாரப் பாதிப்பிலிருந்து மீளவும் எதிர்காலத்தை உறுதி செய்யவுமான தனிமனிதச் சிறு சேமிப்பையும் வலியுறுத்தி எழுதியிருக்கிறார்.

“நிலமகளும் தன்வயிற்றில் வைரம். பொன்னை
நிலையாகப் பிறபொருளை வைத்தி ருப்பாள்!
மலர்தேடி வண்டுகளும் நாளும் சென்று
மதுவைத்தன் அடைதனிலே சேரத்து வைக்கும்
அலைகடலும் தன்மடியில் பவளம் முத்து
அரியபல செல்த்தைச் சோத்து வைக்கும்
நிலையில்லா வாழ்வுக்குச் சொந்த மானோன்
நீர்நிலம்போல் சேமித்து வாழ வேண்டும்!”

என்னும் பாடலில் உவம அளவையால் சிறுசேமிப்பை வற்புறுத்துகிறார். ‘கஞ்சி குடிப்பதற்கில்லார்’ என்பதும் கவிதைதான். ‘அதன் காரணங்கள் இவையெனும் அறிவுமில்லார்’ என்பதும் கவிதைதான். வறுமைச் சித்திரிப்பு மட்டுமே கவிதையாகிவிடாது. ஒரு காலக்கட்டத்தில் வறுமையை ஒழிப்பதற்கான வழியைக் காட்டுபவரும் கவிஞரே என்பதற்குத் தமிழாளன் ஓரு சான்று.

“வான்மழையும விரிவெளியும் எதிரும் மண்ணும்
வளமைமிகு தம்பணியை ஆற்றும் போது
தான்வேண்டிக் கையூட்டுக் கேட்டதுண்டா?
தான் அரசுப் பணியமர்ந்த காலத் திற்கும்
தான்செய்யும் பணிக்கான ஊதி யத்தை
தவறாதே நாட்டரசு அளிக்கும் போது
மான்போல மானத்தைக் காகக் வேண்டி
மதிமயக்கும் கையூட்டை மறுத்தல் வேண்டும்!

என இன்று மகப்பேறு மருத்துவமனைகளிலிருந்து இருந்து சுடுகாடு வரை புரையோடிப் போயிருக்கும் இலஞ்சத்தைக் கண்டித்துப் பாடியிருப்பதைக் காணலாம். தமிழைப் பாடியிருக்கிறார். தமிழின் இனிமையைப் பாடியிருக்கிறார். இனத்தைப் பாடியிருக்கிறார். அது இழந்த ஏற்றத்தைப் பாடியிருக்கிறார். இன்றைய இழிநிலையைப் பாடியிருக்கிறார். பெண்மையைப் பாடியிருக்கிறார். அதன் பெருமையைப் பாடியிருக்கிறார். இன்னும் என்னென்னவோ பாடியிருக்கிறார். ஆனால் பிறரால் அவ்வளவாகச் சீண்டப்படாத சமுதாயத்திற்குத் தேவையான இத்தகைய அரிய சிலவற்றையும பாடுபொருளாக்கியிருக்கிறார். அதன்வழி பாடுபொருளில் தனக்கான தனிமுத்திரையை அவர் பதிவு செய்திருக்கிறார்.

தமிழாளன் கவிதைக் கட்டுமானத்தில் மரபு

கட்டுமானச் சிறப்பு என்பதை உத்திச் சிறப்பு என்றும் சொல்லலாம். கவிதை உத்திகளால் சிறக்கிறது. அது கவிதையின் பாடுபொருளாலும் கவிஞனின் அப்பொழுதைய மனநிலைக்கும் ஏற்ப நிர்ணயிக்கப்படுகிறது.‘  ‘கவிதையில். ‘வடிவம்’என்பது ‘சீர், தளைகளால் அமைந்த யாப்பை மட்டும் சுட்டாது, சொல்லாட்சி, பன்முக உத்திகள், வெளிப்பாட்டுமுறை முதலியவற்றையும் சுட்டும் ஒரு குறியீடாகவே கருதப்படும். பாவலர் தமிழாளன் கவிதைகளில் இவை அமைந்திருக்கும் பாங்கினைச் சுருக்கமாகக் காணலாம்.

மரபு என்பது திட்டமிட்டுத் திணிப்பதன்று. படைப்புக்களில் தானாகவே வந்து அமைது. படிவது. “வீடு அமைய வேண்டும்,. மனைவி அமைய வேண்டும், மனத்துள் படிய வேண்டும் என்பனபோல. பாரதி உள்ளிட்ட தமிழ்க் கவிஞர்களில் தமிழைப்பாடாத கவிஞர்களே இல்லை. அவருள்ளும் ஒப்பாரும் மிக்காரும் இன்றித் திகழ்பவர் பாவேந்தர். அதனால்தான் மொழியை வாழ்த்துகிறபோதோ அவையடக்கம் கூறுகிறபோதோ அவருடைய தாக்கம் அல்து பாதிப்பு இல்லாத எந்தத் தமிழ்க்கவிஞரும் கவிதையைத் தொடங்க முடிவதில்லை.

“பயிலுறு அண்ணன் தம்பி — அக்கம்
பக்கத்து உறவின முறையார்
தயை மிக உடையாள் அன்னை — என்னைச்
சந்ததம் மறவாத் தந்தை
குயில்போல் பேசிடும் மனையாள் — அன்பைக்
கொட்டி வளர்க்கும் பிள்ளை
அயலவர் ஆகும் வண்ணம் — தமிழ் என்
அறிவினில் உறைவது கண்டீர்!”

என உறவுகளை உதறித்தள்ளும் உணர்வாகத் தமிழைக் காண்கிறார் பாவேந்தர். சிந்தில் சிந்திய பாவேந்தர் உள்ளத்தை அப்படியே விருத்தத்தில் பதிவு செய்கிறார் தமிழாளன்.

தீதில்லா மனையாளின் செங்கண் பார்வை,
தீஞ்சுவையாய்க் கனிகின்ற செவ்வாய முத்தம்
ஓதி கோதி முகர்கின்ற மலரின் நாற்றம்
ஒளிமிகுந்த நிலவனைய முகத்தின் தோற்றம்
பாதிவிழி இதழ்மூடப பருகும் கூடல்
பருகுகையல் காற்றோடாது அணைக்கும் பார்வை
ஓதிடினும் இன்பமென்றே உயர்ந்து வானின்
ஒப்பில்லாத் தமிழுக்கே ஈடும் ஆமோ?

பாரதிதாசன் அத்தனை உறவுகளையும் அயலனவாக்க இந்தப் பாட்டில் ;மனைவியை மட்டும் பிரிததுப் பாடியதும் ஓர் மரபே! எவ்வாறு எனின் பாவேந்தரே அவ்வாறு பாடியிருக்கிறார்.

“மங்கை ஒருத்திதரும் சுகமும் – எங்கள்
மாத்தமிழ்க்கு ஈடில்லை என்றுரைப்போம்!”

என்று பாவேந்தர் பாடியது குறள் என்றால் தமிழாளன் பாடியது பரிமேலழகர் உரை எனலாம். ‘தருசுகம்’ என்னும் வினைத்தொகையைப் பாவலர் பொருட்தொகையாக்கியிருக்கிறார்.

“ஒளிநிறைநத பகலவனும் இருண்ட துண்டோ?
உலவி வரும் காற்றினுக்கே ஓய்வும் உண்டோ?
நளிநீரின் தண்மைக்கும் மாற்றமுணடோ?
நறுமலர்கள் மணக்காது மாய்தல் உண்டோ?
வெளிநிலவின் குளிர்ச்சிக்கே குறைவுமுண்டோ?
வளமளிக்கும் மாரி, கையை  மடக்கல் உண்டோ?
களிப்போடு பிறர் வாழத் துன்பமின்றிக்
கைகொடுக்கும்  தமிழனுக்கே தாழ்ச்சி உண்டோ?

என்று தமிழனுக்குத் தாழ்ச்சியில்லை என்பதற்கு அவனுடைய பக்குவப் பண்பாட்டைக் காரணமாக்குகிறார். பகலவன், காற்று, நீர், மலர், நிலவு, மழை, என்னும் உவமங்களால் தன்னலமற்ற பணிக்கான தமிழ்மரபுக்கு எந்த நாளும் வீழ்ச்சியில்லை என்பது ஓர் புதிய பார்வை.

மணிவாசகப் பெருமானும் தமிழாளனும்

மணிவாசகப் பெருமானைத் தமிழாளனோடு  ஒப்பிடுவதாக எண்ணிவிடக் கூடாது. தலைப்புக்காக வைக்கப்பட்டது. அவையிரண்டுமே அவர்கள் எழுதிய நூலுக்கு வந்த ஆகுபெயர்கள். மணிவாசகப் பெருமான் திருவாசகத்தில் திருச்சாழல் என்ற பகுதியை மகளிர் இருவர் பங்கு கொள்ளும வினா விடை பாங்கில் எழுதியுள்ளார். அது ஓர் உத்தி.

“தேன்புக்க தண்பணைசூழ் தில்லைச் சிற்றம்பலவன்
நான்புக்கு நட்டம் பயிலுமது என்னேடீ?”

“தில்லைச சிற்றம்பலத்துப பெருமான் திருவாலங்காட்டுக்குச் சென்று நடனம பயின்றது ஏன்?’ என்பது ஒருத்தியின் வினா.

“நான்புக்கு நட்டம் பயின்றிலனேல் தரணியெல்லாம்
ஊன்புக்க வேற்காளிக் கூட்டங்காண் சாழலோ?”

“அவ்வாறு அவன் திருவாலங்காட்டுக்குச் சென்று நடனமாடியிருக்காவிடின், இவ்வுலகத்தையே காளி விழுங்கியிருப்பாள்’  என்பது மற்றொருத்தியின் விடை இரத்தபீசன் என்னும் அரக்கனைக் கொன்ற ஆவேசத்தில் உலகத்தையே அழிக்க எண்ணும் காளியை அடக்கிய தொன்மம் இது.  பாவலர் தமிழாளன் இந்த உத்தியைத் தெரிந்தோ தெரியாமலோ பயன்படுத்தியிருக்கிறார். அல்லது இந்த உத்தி அவருடை படைப்பில் அமைந்திருக்கிறது. குணங்கள் மூன்றும் மாறி மாறி வருவதால் சொல்வார் நோக்காது சொற்பொருள் நோக்கி மெய்ப்பொருள் காண்பதே அறிவு என்பது வள்ளுவம். இநதக் கருத்தியலைத் தமிழுக்கு ஏற்றி

“எப்பொருளே யார்யார்வாய்க கேட்டாலும் அதனின்
மெய்ப்பொருளே அறிவென்று பகர்ந்த மொழி எதுவாம்?”

என்று பாடுகிறார். மொழியைக் கருவியாக வள்ளுவர் பயன்படுத்த, தமிழாளனோ அதனைக் கருத்தாவாகவே கருதி,

“இப்புலத்தார் இறைஞ்சுகின்ற நெற்றிக்கண் காட்டும்
இறையெனினும் குற்றமென்ற நக்கீரன் தமிழே!”

என்றும் அந்த  வினாவிற்கு விடையிறுக்கிறார். வள்ளுவர் தமிழை நக்கீரன் தமிழாகக் காணும் அழகியல் சுவைக்கலாம். தொடர்ந்து

“செப்புகின்ற ஐம்புலத்தை அடக்குகின்ற வாழ்வே
சீர்மிகுந்த துறவென்று செப்புமொழி  யாதாம்?”

என உண்மையான  துறவினை அடையாளப்படுத்துகிற மொழி எது ஒருவர் வினவ,

“இப்புவியில் சான்றோர்க்குப் பொய்யாமை விளக்கே
ஈடில்லா அறவிளக்கென் றுரைத்ததுவும் தமிழே!”

இலக்கியத்திற்கு வடிவங்கள். பல. ஒவ்வொரு வடிவத்திற்குள்ளும் உத்திகளும் பல. உரைநடை இலக்கியத்தில் நாவல், சிறுகதை, கடிதம், நாடகம், ஓரங்க நாடகம் என்னுமாறு அமைந்த படைப்புக்கள் பலவாயினும் அவற்றுள் ஊடிழையாக ஓழும உத்திகளில் படைப்பாளனின் ஆளுமையைக் காணலாம். கவிதையிலும் இத்தகைய உத்திகள் உண்டு. வினாவிடை  என்பதும் அவற்றுள் ஒன்று. அதனைத் தமிழாளன் தமிழின் பெருமை சேர்க்கக் கையாணடிருக்கிறார்.

கவிதையில் வடிவத்தின் ஆளுமை

செய்யுளிலக்கணத்தில் ‘யாப்பு’ என்பது, தற்காலத் திறனாய்வுப் பார்வையில் ‘உருவம்’ அல்லது ‘வடிவம்’ என்று அழைக்கப்படுகிறது. உணர்ச்சியின் வெளிப்பாடே கவிதையென்பது உண்மையாயினும் அழகான கற்பனையும் பொருத்தமான வடிவமும் அமையாவிடின் கவிதையின் நோக்கம் நொறுங்கும். ஆக்கம் சிறக்காது. படைப்பவனின் உணர்ச்சியனுபவத்தை நுகர்வோனுக்குக் கொண்டு சேர்க்கும் தனித்ததொரு ஊடகமாகச் செயல்படுவது வடிவமே.

“கவிஞர்; தம் எண்ணத்தையும் உணா;ச்சியையும் சுவைஞருக்கு உணர்த்த முற்படும் ஆழ்ந்த முயற்சிகளே இலக்கிய வடிவமாகும்……..இலக்கியம் அழகு பெறுவது வடிவத்தால்”

உணர்ச்சிக்கும் கருத்துக்கும் பொருத்தமான வடிவம் அமையாவிட்டால், அல்லது  அவை தம்முள் மாறுபட அமைந்துவிட்டால் கருச்சிதைவைப்போல ‘படைப்புச்சிதைவையும்  தடுக்க இயலாது. இலக்கியத்தின் வெற்றியும் பெருமளவுக்குப் பாதிப்புக்குள்ளாகும். ‘ஓரு இலக்கியம் சிறந்ததா? இல்லையா? என்பது  அதனுள் அமைந்த உணர்ச்சியின் விழுப்பத்தைப் பொருத்தது. ஓர்  இலக்கிய நூல் நன்கு அமைந்ததா? இல்லையா? என்பது உணர்ச்சிக்குத் தரப்பட்ட வடிவத்தைப் பொருத்தது.’

யாப்பின் மந்தணம் ஓசை ஒழுங்கே

யாப்பில் நுட்பமாக அமைந்துள்ள ஓசை ஒழுங்கே அதன் கொடுமுடியாகும். ‘இன்ன சீர்கள் இன்னவாறு அமைந்தால் இன்ன தளைகள் தோன்றும்., தோன்றவே இன்ன ஓசை புலப்படும்’ என்பது யாப்பறி கல்வியின் பள்ளத்தாக்கு.  குறிப்பிட்ட ஒரே யாப்பில் அமைந்த பாடல்கள் பலவற்றைப் பலகாலும் பயின்று, அவற்றுள் இழையோடும் ஓசை நுட்பத்தை மனத்தில் உள்வாங்கிக்கொண்டு, அவ்வோசை ஒழுங்கின் அடிப்படையில் பாடல்கள் படைக்கப்படின் அப்பாடல்களில் முறையான தளையும் வரவேண்டிய சீரும் தாமாகவே அமையும்’ என்பது யாப்பறி கல்வியின் கொடுமுடி.

“யாப்பில் வந்தடங்கும் வார்த்தைகளே கவிதை யாகும்”

என்னும் கவிஞா; சுரதாவின் வரிகள் காட்டும் கவிதை அரிச்சுவடி இதுதான். இனிப்பில் செய்யப்பட்ட தின்பண்டங்களைப் பலவகை உருவங்களில் கொடுப்பதைப் போன்றது இது. கிண்ணங்கள் மாறுபடுவதனால் தேனின் சுவை மாறுபடுவதில்லை.

தமிழாளன் கவிதைகளில் யாப்பின் ஆளுமை

கட்டுப்பாடுகள் மிகுந்த வெண்பாவையும் கட்டளைக் கலித்துறையையும் கட்டுப்பாடுகள் குறைந்த விருத்தத்தையும் தம் ‘கவிதைக் குழந்தைகள்’ எனக் கருதிக் கையாளும் அவருடைய கவிப்பண்பாடும் கவியாற்றலும் வியப்புடன் நோக்கப்படுகின்றன. ‘எல்லாப் பாக்களும் இதற்குள் அடக்கம்’ என்னும் சிறப்புரிமை கொண்ட ஆசிரியப்பாவையும் இவர் மிக இலாவகமாகக் கையாண்டிருக்கிறார்.

விளையாட்டுத் திடலான விருத்தங்கள்

கேட்காதவரே இல்லை என்று சொல்லும் படியான சில் பாடல்கள் தமிழில் உண்டு. அவற்றுள் ‘கைவீசம்மா கைவீசு! கடைக்குப் போகலாம் கைவீசு’ என்ற பாட்டும் அடங்கும். பாசமலர் திரைப்படத்தில் உரையாடல் எழுதிய ஆரூர்தாஸ் நடிகர் திலகத்தின் உரையாடலோடு சேர்க்க, அவர் பேச, திரைப்பட அரங்கத்தின் அஸ்திவாரமும் அழுத கதை நாடறியும். நடைபாதை அறியும். . உண்மையில் அந்தப் பாட்டு மரபு சார்ந்த அதாவது ஒலி சார்ந்த அறுசீர் விருத்தம்!

“கைவீ சம்மா கைவீசு!” தேமா   தேமா தேமாங்காய்

“கடைக்குப் போகலாம் கைவீசு!”       புளிமா கூவிளம் தேமாங்காய்!

இந்த வாய்பாடு அடியவர்களையும் ஆற்றல் மிக்க கவிஞர்களையும் வர்ந்திருக்கிறது. மணிவாசகப் பெருமான் பாடுகிறார்

“அன்றே  என்றன் ஆவியும்
உடலும் உடைமை எல்லாமும்
குன்றே அனையாய்  என்னைஆட்
கொண்ட போதே கொண்டிலையோ?
இன்றோர் இடையூ றெனக்குண்டோ
எண்தோள் முக்கண் எம்மானே
நன்றே செய்வாய் பிழைசெய்வாய்
நானோ இதற்கு நாயகமே?

‘கைவீசம்மா’வின் பாட்டின் சந்தம் எங்கேயிருக்கிறது பார்த்தீர்களா? திருவாசகத்தில் இருக்கிறது. இந்த ஒலியில் தமிழாளன் செய்திருக்கும் அறுசீர்க் கழிநெடிலடி ஆசிரிய விருத்தம் இப்படி அமைந்திருக்கிறது.

‘இன்ப வாழ்வு ஒளிர்ந்திடவும்
எல்லா வளமும் துலங்கிடவும்
துன்பம் ஓடித் தொலைந்திடவும்
தூய்மை எங்கும் துலங்கிடவும்
மன்னும் செயல்கள் மாண்புறவும்
மாறா அறமே மலர்ந்திடவும்
என்றும் இயற்கை பின்செல்வோம்!
இன்ப ஆழி நீந்திடுவோம்!

அறுசீர் விருத்தத்தைக் கம்பன் உள்ளிட்ட விருத்த வேந்தர்கள் எழுதிய மற்றொரு வாய்பாட்டில் தமிழாளனும எழுதியிருக்கிறார்.

மண்ணுக்கு மழையே  காதல்
மரததிற்குப் பசுமை காதல்
பண்ணுக்கு இசையே காதல்
பைந்தமிழ்க்கு அறமே  காதல்
பெண்ணுக்குத் திண்மை காதல் ;
பெற்றோர்க்குப் பிள்ளை காதல்!
கண்ணுக்கு  ஒளிதான காதல்!
கற்றோர்க்கே அறிவு காதல்!

அறுசீர் விருத்தத்தில் அரிதான இன்னொரு  வித்தையையும்   செய்து காட்டியிருக்கிறார் தமிழாளன்.

“கண்ணை  இமைகள் காக்கா விடினே காடசியைக் காண்போமா?
மண்ணில் வேர்கள் நில்லா தொழியின் மரங்களும் நிற்றலுண்டோ?
விண்ணில் பறந்தே காகா என்றே விளம்புதல் காகத்தின்
தண்ணார் தமிழைக் காக்கத் தமிழரைத் தூண்டிடும் அழைப்பன்றோ?

முதல் ஐந்து சீர்கள் ஈரசைச்சீர்களாக நிற்க இறுதிச சீர் மட்டும் காய்ச்சீராக நின்று அமையும் இந்த அறுசீர் விருத்தம் இப்படி அமைந்திருக்கிறது என்றால்

“வான்மழையே  வையகத்தல்
பொய்யாதே பொய்ப்பாயேல்
புல்லுந் தோன்றா!
கோன் தீயன் குடியழிக்கும்
கொடுங்கோலன் எனநாட்டார்
குறையும் சொல்வார்
கான்வெட்டிக் கழனிகளைக்
கடும்உழைப்பின் உழவரெல்லாம்
கழனி செல்லார்!
தான்துறந்தே வாழ்துறவி
தக்கபடி நின்றிடவே
மழையே  வாழி!”

என்ற இந்த அறுசீர் விருத்தம் இப்படி அமைந்திருக்கிறது. கம்பனின் யுத்தகாண்டம் அழகு பெற்றது இந்த யாப்பில்தான். இருபத்தேழு வகையான சீர்களை மாற்றியமைத்தன் மூலம் கலிவிருத்தத்தைக்  காப்பிய விருத்தமாக்கினான் கம்பன். யுத்தகாண்டத்தின் அவலக் குரலைக் கம்பன் இந்த யாப்பில்தான் பதிவு செய்திருக்கிறான். அது மட்டுமன்று. ‘விசும்பின் துளிவீழின் அல்லால் பசும்புல் தலைகாண்பதரிது ‘வானம் வறக்குமேல், தானம் தவமிரண்டும் தங்கா’  என்னும் குறட்பாக் கருத்துக்களையும் ‘மழைவளம் கரப்பின் வான்பேரச்சம்’ என்னும் சேரன் செங்குட்டுவனின் அச்சத்தையும் நினைவுபடுத்தி எழுதுகிறார்.

எடுப்பார் கைப்பிள்ளையான எண்சீர் விருத்தம்

‘மரபுக்கவிஞர்’ என்று சொலலிக் கொண்டு தமிழ்க்கவிதை உலகத்தை எப்போதும் நடுங்கச் செய்து வைத்திருப்பவர்கள் பெரும்பாலும் கையாள்கிற யாப்பு இந்த எண்சீர்க்கழிநெடிலடி ஆசிரியவிருத்தம். வெற்றசைகளால் வீணாகிப்போன விருத்தங்கள் குற்றிய உமியினும கோடியாம். எல்லாரும் வள்ளலார் ஆகிவிட முடியாது. பாவேந்தர் ஆகிவிட முடியாது சிந்தனையடர்த்தியே இல்லாமல் பாட்டெழுதியதன் விளைவு இது. அந்த எண்சீர்விருத்தம் பெரும்பாலும் இப்படி அமையும்

‘தேமாங்காய் தேமாங்காய் தேமா தேமா’

என்னும் அரையடி இலக்கணம் பெற்று அமைந்த அந்தப் பாட்டு காலப்போக்கில் பல மாற்றங்களைக் கண்டது. இறுதியாகக் காய் காய் மா மா என்று தங்கள் வசதிக்காகப் பலர் சுருக்கிக் கொண்டனர்.

“தமிழ்த்தாயே ‘தமிழாளன்’ என்ற என்னைத்
தமிழ்நிலத்தே மகனாகப் பெற்றுவிட்டாள்!
தமிழ்க்கதிராம் ஒளிவெள்ளம் துறைகள் தோறும்
தடையின்றித் தரணியெங்கும் பாயச் செய்து
தமிழ்மறையின் மணியோசை ஒலிமு ழக்கம்
தக்காங்கு பரவும் வகை செய்யேனாயின்
தமிழ்த்தாயும்  என்றனுக்கு அன்னையாகாள்

“தமிழ்த்தாய்க்கு நானும்சேய் ஆவ துண்டோ?

என்றெழுதிக் காட்டிய வல்லாளர் தமிழாளன் ‘ஏறுமயில் ஏறிவிளையாடும் முகம் ஒன்று’ என்ற ‘அருணகிரியின் விருத்தச்சிந்திலும்’ தன் வித்தகைத்தைக் காட்டியிருக்கிறார்.

‘காட்டுவளம் மலரவேண்டின் வான்மலர வேண்டும்!
கட்டாகும் உடல்மலரக் கழனிமலர் வேண்டும்!
நாட்டுவளம் மலரநல்ல ஆட்சிமலர் வேண்டும்!
நட்புமலர் மலரநல்ல பண்புமலர் வேண்டும்!
ஏட்டதனில் இலக்கியமும் மலர்ந்திடவே வேண்டின்
ஈடில்லாப் புலமைநலம் மலர்ந்திடவே வேண்டும்!
வாட்டுகின்ற துன்பமலர் அண்டாதே வேண்டின்!
வையகத்தில் உழைப்புமலர் வளர்ந்தோங்க வேண்டும் !

‘காய் காய் காய் மா’ என்னும் இந்த யாப்பு, ‘கலையுரைத்த கற்பனையே நலையெனக் கொணடாடும்’ ‘கோடையிலே இளைப்பாற்றிக் கொள்ளும் வகை கிடைத்த’ என்னும் வள்ளலார் பாடல்களால் பெருமை பெற்ற இப்பாட்டு பின்னாளில் ‘அன்றந்த இலங்கையினை ஆண்டமற வேந்தன்’ என்னும் பாவேநதரால் பெருமை பெற்றது. இன்றைக்குத் தமிழாளனால் பெருமை பெறுகிறது.

கைக்குழந்தையான கட்டளைக் கலித்துறை

‘துறை’  என்றால் ஐந்து, அடிக்கு ஐந்து சீர்கள். எனவே நான்கு சீர் இடைவெளிகளில் வெண்டளைப் பந்தம் வேண்டும். நேரசையில் தொடங்கினால் ஒற்றெழுத்து நீங்க பதினாறு எழுத்துக்கள். நிரையசையில் தொடங்கினால் ஒற்றெழுத்துக்கள் நீங்க பதினேழு எழுத்துக்கள். அடியின் ஐந்தாவது சீர் மூவசைச்சீர்களுள் கருவிளங்காய் கூவிளங்காய் என்றே அமைதல் வேண்டும் ஓரடிக்கு இலக்கணமாகிய இந்தக் ‘கட்டளை’யை ஏற்று நான்கடியாய் எழுதினால் அது கட்டளைக் கலித்துறை. இது நான்கு வகைப்பாக்களிலோ அவற்றின் எந்தத் துறையிலுமோ சேராது இணையாது. தனித்துவமிக்கது. தரமிக்கது ஆனால் படைப்பாளர்களுக்குத் தலைச்சுற்றலை ஏற்படுததுவது. ஆனால் இதனையும் மிக மிக இலாவகமாகக் கையாண்டவர்க்ள இருக்கிறார்கள்.

“நாயகி, நான்முகி, நாராயணி, கை நளின பஞ்ச
சாயகி, சாம்பவி, சங்கரி, சாமளை, சாதி நச்சு
வாயகி, மாலினி, வராகி, சூலினி, மாதங்கி, என்று
ஆய கியாதி உடையாள் சரணம் அரண் நமக்கே’

என்னும் அபிராமி அந்தாதியுள் பன்னிரண்டு பெயர்ச்சொற்களை நிரலாக அடுக்கி  வந்த பாட்டில் கட்டளைக் கலித்துறையின் இலக்கணம் கைகட்டி ஊழியம் செய்வதைக் காணலாம். எளிமைக்குப் பெயர் போன கவிமணி மிகக் கடினமான இநத யாப்பில் எழுதிய

நாடிப்  புலங்கள்  உழுவார்  கரமும்  நயவுரைகள்
தேடிக்  கொழிக்குங் கவிவாணர்  நாவும் செழுங்கருணை
ஓடிப்  பெருகும்  அறிவாளர்  நெஞ்சும்  உவந்துநடம்
ஆடிக் களிக்கும்  மயிலே உன்பாதம்  அடைக்கலமே

என்னும் பாடல் அவருடைய யாப்பியல் புலமைக்கும் எளிமைக்கும் கவிதைக் கட்டுமானத்திற்கும் எடுத்துக்காட்டாகத் திகழ்கிறது.

“இஞ்சியும்  மஞ்சளும் நெல்லும் கரும்பொடு வாழையுமே
கொஞ்சிடும் நஞ்சை  விளைச்சலைக் கண்டு குதூகளிக்கும்
வஞசனை  இல்லாத  வண்டமிழ்ச சான்றோர் வடிவழகைப்
பஞ்சடி வைத்துமே பார்க்கும் சுறவத்தின் பொங்கலுமே!”

‘இருள்களைந் தெங்கும் இயல்பாய் ஒளியும் இமிழ்ந்திடவம்
அருள் மனம் கெர்ணடோர் அறவழி மக்கள் அடிதொழவும்
இரும்புடை நெஞ்சம் இருநீலம் எங்கும் இரிந்திடவும்
வருந்தமி ழாண்டின் வளமார் சுறவத்தை வாழ்த்துவமே!’

என்னும் கட்டளைக் கலித்துறைகளை அவற்றின் குகையிலேயே சந்தித்திருக்கிறார் தமிழாளன். நேரசையில் தொடங்கியும் எழுதுகிறார். நிரையசையில் தொடங்கியும் எழுதுகிறார். இஞ்சியும்  மஞ்சளும் நெல்லும் கரும்பொடு வாழையுமே எனப் பெயர்ச்சொற்களை அடுக்கியும் எழுதுகிறார். இமிழ்ந்திடவும் அடிதொழவும், இரிந்திடவும் என்னும் வினையெச்சங்களை அடுக்கியும் கவிதைத் தொழில் செய்கிறார்.

வெண்பா ஓரு விளையாட்டுத்திடல்

தமிழ் யாப்பியல் மரபில் வெண்பாவும் கட்டளைக் கலித்துறையும் புலவர் பெருமக்களுக்கு இன்றியமையாத ஒன்றாகும். சீர், தளை முதலியவற்றின் கட்டுப்பாடுகள் மிகக் கடுமையானதாக இருக்கும். ஆனால் இவற்றைத் தம் ஆளுகைக்கு உட்படுத்திய புலவர்களும் இருக்கத்தான் செய்கிறார்கள். வெண்பாமாலை பாடிய ஐயனாரிதனாரும் நளவெண்பா பாடிய புகழேந்தியும் மணிமேகலை வெண்பா பாடிய பாவேந்தரும் கோவை மற்றும் அந்தாதி இலக்கியம் பாடிய சான்றோர்களும் இவற்றுக்கு எடுத்துக்காட்டாகிறார்கள்.

ஐவகை வெண்பாக்களுள் நேரிசை வெண்பாவும் ஒன்று. பதினைந்து சீர்களைக் கொண்ட இந்த வெண்பாவில் பதினான்கு தளைகள் இடைநிற்கும் பாங்குடையது. இப்பதினான்கு சீர்களும் இயற்சீர்வெண்டளையாகவும் வெண்சீர் வெண்டளையாகவும் பெரும்பாலும் கலந்து நிற்குமேயன்றி இயற்சீர் வெண்டளையாகவோ வெண்சீர் வெண்டளையாகவோ அமையாது. அவற்றுள்ளும் வெண்சீர் வெண்டளையாகவே பதினான்கு தளைகளையும் அமைத்துப் பாடுவது அரிய திறன்.

“யாதானும் நாடாமல் ஊராமால் என்னெருவன்
சாந்துணையும் கல்லாத வாறு”

என்னும் குறட்பாவில் மட்டுந்தான் ஆறு சீர்களில் இத்தளை  மட்டுமே வந்துள்ளது. எஞ்சிய 1329 குறட்பாக்களிலும் இது அமையவில்லை என்பதிலிருந்தே இதன் அருமைப்பாட்டை உணர முடியும். ஏழு சீர்களுக்கே இந்த நிலை என்றால் பதினான்கு சீர்களுக்குச் சொல்ல வேண்டுவதில்லை. பாரதிதாசனுக்குப் பின்வந்த கவிஞர்களில் நிறைவான யாப்பறி பாவலரான வைரமுத்து,

“தத்திவரும் முத்தமொழி தத்தையென முத்தமிடும்
சித்திரம்போல் பூஞ்சிவப்பு சிந்திநின்ற – அத்தைமகள்
பூப்பெய்தி விட்டாளாம் பூமகளின காலடியில்
பூப்பெய்தேன் என்ன வியப்பு?

“தேனளந்து வைத்திருக்கும் செவ்விதழால் என்னெஞ்ச
வானளந்த வண்ணநிலா வந்துநின்றாள் – நானழைத்து
கிள்ளாமல் கிள்ளிமிகக் கேலிசெய்வேன் என்றிளைத்துச்
சொல்லாமல் போகும் சுடர்”

என்னும் இரண்டு வெண்பாக்களில் இந்த வித்தையில் இயன்றவரை வென்று காட்டியிருக்கிறார். காரணம் பதினான்கு தளைகளில்  அவரால் பதிமூன்று சீர்களில்தாம் வெண்சீர் வெண்டளையை விரவ முடிந்திருக்கிறது. தமிழாளன் எழுதியிருக்கும்

“கட்டுகிற கந்தைக்கும் கால்வயிற்றுக் கஞ்சிக்கும்
ஒட்டியநல் மெய்யோடும் ஓடியுமே — நட்டமரம்
பல்லோரும் உண்டிடவே பாரெங்கும் காய்த்துநிற்கும்
இல்லாத ஏழைக்கே தூண் ?

“தன்னலமே ஊற்றெடுக்கத் தானேறிக் கொற்றத்தில் /
மன்னுசெயல் அத்தனையும் தான்மறந்து– மன்னுவசை
பூக்கவைத்து மாநிலத்தில் பூரியரை வாழவைப்போன்
தீக்கனலாம் என்றென்றும் தேர்!“

என்னும் வெண்பாக்களில் பதினான்கு தளைகளை வெகு இலாவகமாகக் கையாண்டுள்ளதைக் காணலாம். இதனால் கவிதைச் சுவை கூடிவிடும் என்பதல்ல கருத்து. அரியவகை யாப்பினையும் முழுமையாகக் கையாளும் ஆளுமையை எடுத்துக்காடடுவதே இங்கு நோக்கம்.

நிறைவுரை

நல்ல கவிஞனுக்குக் கவிதையின் அனைத்துப் பரிமாணங்களிலும் ஆளுகை செய்யும் திறன் வேண்டும். யாப்புப் பற்றிய தெளிந்த அறிவும், பொருளுக்கும் உணாச்சிக்கும் ஏற்ற பொருத்தமான வடிவத்தைத் தேர்ந்தெடுப்பதில் எச்சரிக்கை உணர்வும் பெரிதும் தேவைப்படுகிறது. நிதானம், பொறுமை, தெளிவான சிந்தனை, தொடர் கல்வி, நிறைந்த பயிற்சி முதலியவை ஒருங்கமைந்தால் அன்றி இக்கவிதை வித்தையில் வெற்றி பெறுதல் கடினம். அந்த வெற்றியை வெகு எளிதாகப் பெற்றிருக்கிறார் தமிழாளன். அவர் எளிய உள்ளம் பெற்றவர். அதனால் கவிதைப் பேறு கைவரப்பெற்றிருக்கிறார்.  ‘உழுமகன் கைகள் சிவப்பதைப் போன்ற ஒளிரும் கதிரவனே!’ என்பது போன்ற உவமங்கள் தனி ஆய்வுக்குரியன. கவிதைப் பந்தியில் அவர் பரிமாறியனவற்றில் பதம் பார்த்துச் சுவைத்தவற்றைச் சொல்லியனவே இவை. ‘நல்லாரைக் காண்பதும் அவர் சொல் கேட்பதும் அவரோடு இணங்கியிருப்பதும் நல்லவை எனபர் சான்றோர். நெஞ்சில் கரவில்லா ஒரு கவிதை வல்லாளரை அறிமுகம் செய்வதும் நன’மையே! வெல்க தமிழாளன் விரல்கள்!