Category: கட்டுரைகள்

-முனைவர்.த.பாலமுருகன்

‘திரு’என்பதற்குச் செல்வம், சிறப்பு, அழகு, ஒளி, இலக்குமி, தெய்வத்தன்மை எனப் பல பொருள்கள் உண்டு. எனினும் இதற்குத் தெய்வத் தன்மை வாய்ந்த என்னும் பொருள் பொருந்துவதாகக் கூறலாம். உரையாசிரியரான பேராசிரியர் திருக்கோவையார் உரையில் ῾திரு` என்பது கண்டாரால் விரும்பப்படும் தன்மையின் நோக்கம் என்று குறிப்பிடுகிறார்.1 பிறந்த நட்சத்திரங்களில் பெயர்சூட்டிக் கொள்ளும் மரபு இன்றும் இருக்கிறது. கார்த்திகேயன், ஆதிரையான், ரேவதி முதலிய பெயர்களைச் சுட்டலாம். மூலத்தில் பிறந்ததனால் மாமூலன், ஆவூர் மூலங்கிழார், ஐயூர் மூலங்கிழார், மூலங்கீரனார் போன்று திருமூலரும் இவ்வகையில் பெயர் பெற்றிருக்கலாம் என்று கூறுவர்.

திருமூலருக்குத் தாய் தந்தையார் இட்ட பெயர் சுந்தரன் என்பதாகும். இவர் அகத்தியர் நடத்திய தமிழ்ச் சங்கத்தில் உலக நூல் கற்றார். அகத்தியரின் விருப்பத்தால் வடகயிலையில் நடைபெற்ற வேதாகமங்களை நந்தி பெருமானிடம் கற்று ῾நாதர்’என்ற பட்டமும் பெற்றுச் சுந்தரநாதராய்த் தவம் செய்து வாழ்ந்திருந்தார். இவருடன் சனகர், சனந்தனர், சனாதனர், சனத்குமாரர், பதஞ்சலி, வியாக்ரபாதர், சிவயோக மாமுனிவர் ஆகியோர் பயின்று வந்துள்ளனர்.

அந்தணர்களின் ஆநிரைகளை மேய்த்து வந்த மூலன் இறந்து விடவே, அவன் உடலைச் சுற்றிப் பசுக்கள் கதறின. அத்துன்பத்தைப் போக்க சுந்தரநாதர் மூலனின் உடலில் தம் உயிரைச் செலுத்தினார். இது அட்டமாசித்திகளுள் ஒன்றாகியப் ‘பிராகாமியம்’ எனப்படும்.  உயிர் பெற்ற மூலன் எழுந்து விடவே பசுக்கள் மகிழ்ந்தன. மூலன் உடலில் புகுந்த சுந்தரநாதனுக்கு மீள முடியாத சூழல் ஏற்பட்டது. அதனால் அவனை மூலன் என்றே அழைத்து வந்துள்ளனர். இதனை,

                            “நந்தி அருளாவ தென்செயும் நாட்டினில்
                             நந்தி வழிகாட்ட நானிருந் தேனே”2 என்றும்,

                            “நந்தி அருளாலே மூலனை நாடிப்பின்
                         நந்தி அருளாலே சதாசிவன் ஆயினேன்”3 என வரும் கூற்றுக்கள் மூலம் விளங்கும்.

நீடு வாழ்ந்தவர்

திருமூலர், காற்றைப் பிடிக்கும் கணக்கு அறிந்ததால் திருவருள் நலம் பெறுதற்குரிய தோய்வும் பெற்றார் எனலாம். அதனால் அவர் நீண்ட காலம் உயிர் வாழ்ந்திருந்தார் என்பதை,

      “நாட்ட மிரண்டும் நடுமூக்கில் வைத்திடில்
        வாட்டமு மில்லை மனைக்கும் அழிவில்லை”4 எனவும்,

     “காற்றைப் பிடிக்கும் கணக்கறி வாளர்க்குக்
  கூற்றை யுதைக்கும் குறியது வாமே” 5 எனவும் திருமூலர் குறிப்பிடுவதனால் அவர் நீண்ட நாள் வாழ்ந்திருக்கக் கூடும் என்பதை அறியலாம். இதனை,

“உடம்பை வளர்க்கும் உபாயம் அறிந்தே
  உடம்பை வளர்த்தேன் உயிர் வளர்த்தேனே”6 எனவும்,

  “அண்டம் சுருங்கில் ஆக்கைக்கு அழிவில்லை”7

எனவும் திருமூலர் குறிப்பிடுகிறார். அவர் நீண்ட நாள் வாழ்ந்திருத்தமைக்குரிய காரணத்தைத் திருமந்திரம் என்னும் நூலினை இயற்றவே என்று அவரே தம் நூலில் குறிப்பிடுகிறார். இதனை,

                          மாலாங்க னேயிங்கு யான்வந்த காரணம்
                          நீலாங்க மேனியன் நேரிழை யாளொடு
                          மூலாங்க மாக மொழிந்த திருக்கூத்தின்
                          சீலாங்க வேதத்தைச் செப்ப வந்தேனே” 8 எனவும்,

                       “என்னை நன்றாக இறைவன் படைத்தனன்
                        தன்னை நன்றாகத் தமிழ் செய்யுமாறே” 9 எனக் கூறுவதன் மூலமும் புலப்படுத்துகிறார். மேலும் இவர் எண் வகைச் சித்திகளையும் கைவரப் பெற்றிருந்தமையை,

              “அரிய தெனக்கில்லை அட்டமா சித்தி
              பெரிதருள் செய்து பிறப்பறுத்தேனே” 10 என்ற அடிகளின் மூலம் அறியமுடிகிறது.

உடலை வளர்ப்பதன் மூலமே உயிரை வளர்க்க முடியும் எனத் தான் அறிந்து இருந்ததால் உடலை வளர்க்கும் கலையான காற்றைப் பிடிக்கும் கணக்கும் அட்டமா சித்திகளையும் கைவரப் பெற்று திருமூலர் நீண்ட நாள் உயிர் வாழ்ந்து இருக்கலாம் எனக் கருத இடமுண்டு.

திருமூலரின்  காலம்

திருமூலரின் காலத்தினை அறிந்து கொள்வதற்கு அவரோடு தொடர்புடையவர்கள், சமகாலத்தவர்கள், இலக்கியம், இலக்கணம், புராணச் சான்றுகள் ஆகியவற்றை  ஆராய்ந்தால் ஒரு முடிவுக்கு வரலாம்.

திருமூலரோடு தொடர்புடைய வியாக்ரபாதர், பதஞ்சலி முனிவர் ஆகிய இருவரும் அவரோடு கயிலையில் சிவனிடம் உபதேசம் பெற்றவர்கள் என்று புராணங்கள் கூறுகின்றன. இவர்களுள் வியாக்ரபாதர், வசிட்டர் என்னும் ரிஷியின் மைத்துனர் என்று புராணங்கள் கூறுவதாக வே. சங்கர் கூறுகின்றார்¹¹.  வசிட்டர் இராமாயணக் காலத்தில் வாழ்ந்தவர். இராமாயணம் கி.மு. 5000 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் நடந்த வரலாறு என்று ‘கார்பன் தியரி’என்ற முறை மூலம் கண்டு பிடித்திருக்கிறார்கள். ஆனால் கார்பன் தியரி கூறும் இக்கருத்து ஏற்புடையதாக இல்லை என்று இரா.மாணிக்கவாசகம் அவர்கள் தமது திருமந்திர ஆராய்ச்சி என்னும் நூலில் பல்வேறு காரணங்களைக் கூறி விளக்கம் தந்து மறுத்துள்ளார். 12

எம்.எஸ். பூர்ணலிங்கம் பிள்ளை எழுதிய தமிழ் இலக்கிய வரலாறு என்னும் நூலில் திருமூலர் சங்க காலத்தினைச் சார்ந்தவர் என்று குறிப்பிடுகிறார்.¹³ தெ.பொ. மீனாட்சிசுந்தரனார்  முதலானோர் திருமூலர் கி.பி. ஏழாம் நூற்றாண்டுக்குப் பிற்பட்டவர் என்று கூறுகின்றனர்.¹⁴

கி.பி. ஐந்தாம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த சிம்மவர்மன், பதஞ்சலி முனிவரும் வியாக்கிரபாதரும் திருவம்பலத்தில் தங்கிச் சிவனை வணங்கி வருவதை அறிந்து, அக்கோயிலுக்குப் பொன் வேய்ந்து கொடுத்தான் என்று குறிப்பிடுவர். இக்கருத்தினைச் சதாசிவபண்டாரத்தார் தம்முடைய இலக்கிய வரலாற்றில் குறிப்பிடுகின்றார்.¹⁵ திருமூலரின் சமக்காலத்தவர்களான பதஞ்சலி, வியாக்கிர பாதரும் சிம்மவர்மனைக் குறிப்பிடுவதால் இவர்களுடைய காலம் கி.பி. ஐந்தாம் நூற்றாண்டு எனலாம்.

எனவே, கிடைக்கும் பல்வேறு சான்றுகளிலிருந்தும், அறிஞர்களின் கருத்துக்களைக் கொண்டும் திருமூலரின் காலம் கி.பி. ஐந்தாம் நூற்றாண்டு என முடிவுக்கு வரலாம்.

திருமூலரின் நூல்கள்

தமிழில் தொன்மையான தந்திர நூல் திருமந்திரம் ஆகும். இதன் பகுப்பு தந்திரம் என்னும் பெயருடன் அமைந்திருக்கிறது. திருமந்திரம், ஒன்பது தந்திரங்களையும் மூவாயிரம் பாடல்களையும் கொண்டது. இதனைத்,

                            “தந்திரம் ஒன்பது சார்வு மூவாயிரம்
                             சுந்தரவா கமச் சொல்மொழிந் தானே”16

என்னும் திருமந்திர அடிகளால் காணலாம். திருமந்திரம் பொதுப் பாயிரத்தில் இறைவனைப் பற்றியும், வேதச்சிறப்பு, ஆகமச்சிறப்பு, தொடங்கி அவையடக்கம் வரையிலான பல்வேறு கருத்துகளைப் பற்றியும் குறிப்பிடுகிறது. சிறப்பாயிரத்தில் நூலினது பெயர், நூலின் எல்லை, நூல் கூறும் செய்தி போன்ற பல்வேறு கருத்துகளைக் கூறுகின்றது.

• முதல் தந்திரம், உபதேசம் முதல் கள்ளுண்ணாமை வரை பல்வேறு கருத்துகளைக் கூறுகின்றது.
• இரண்டாம் தந்திரம், அகத்தியம் முதல் பெரியாரைத் துணைக்கோடல் வரை பல்வேறு உட்பிரிவுகளைப் பற்றி குறிப்பிடுகின்றது.
• மூன்றாம் தந்திரத்தில் அட்டாங்க யோகம் முதல் சந்திரயோகம் வரையுள்ள இருபத்தோரு உட்பிரிவுகள் காணப்படுகின்றன.
• நான்காம் தந்திரத்தில் அசபை மந்திரம் முதல் நவாக்கிரி சக்கரம் வரை பதிமூன்று உட்பிரிவுகள் காணப்படுகின்றன.
• ஐந்தாம் தந்திரத்தில் சுத்த சைவம் முதல் உட்சமயம் வரை பல்வேறு பிரிவுகள் காணப்படுகின்றன.
• ஆறாம் தந்திரத்தில் சிவகுரு தரிசனம் முதல் பக்குவன் வரை உட்பிரிவுகள் காணப்படுகின்றன.
• ஏழாம் தந்திரத்தில் ஆறாதாரம் முதல் இதோபதேசம் வரையில் காணப்படுகின்றன.
• எட்டாம் தந்திரத்தில் உடலில் பஞ்சபேதம் முதல் சோதனை இறுதியாக பலப்பிரிவுகள் காணப்படுகின்றன.
• ஒன்பதாம் தந்திரத்தில் குருமட தரிசனம் முதல் சர்வ வியாபகம் இறுதியாக உள்ள உட்பிரிவுகள் அமைந்துள்ளன.

இந்நூல் இறை, உயிர், தளை என்னும் முப்பொருளைப் பற்றி குறிப்பிடுகிறது என்பர். இறைவனை உணர்வதற்கு உயிரும் உடலும் தேவை. உடலைப் பேணிக் காத்தால் உயிர் உடலினுள் நீண்ட காலம் தங்கும். அதனால் உயிர் உடலினை விட்டு நீங்குவதற்கு முன்பே இறையைக் காண முயல வேண்டும். உயிராகிய சீவனும் இறைவனாகிய சிவனும் இரண்டறக் கலந்து பெறும் பேரின்பமே எல்லாவற்றையும் விடச் சிறந்தது. இந்த இன்பமே நிலையானது. இதன்மூலமே பிறவித் துன்பத்திலிருந்து விடுபட இயலும். ஆகவே உடல் உயிர் அனுபவத்தினை அடிப்படையாகக் கொண்டே திருமூலர் பல்வேறு தத்துவங்களைக் குறிப்பிடுகின்றார் என்றால் பொருத்தமாக உள்ளது.

திருமூலர் பெயரில் பல்வேறு நூல்கள் கிடைக்கின்றன. திருமூலர் கருக்கிடை அறுநூறு, திருமூலர் அருளிய மருத்துவ மந்திரம் 8000, திருமூலர் குணவாகடம், திருமூலர் தியானக் குறிப்பு, திருமூலர் கருக்கிடை தொள்ளாயிரம், திருமூலர் ஞானம், திருமூலர் ஆயிரம் என்பன போன்ற நூல்கள்  திருமூலர் எழுதியதாகக் கூறப்படுகிறன. எனினும் இது ஆராய்ச்சிக்குரியது என்று இரா. மாணிக்கவாசகம் தமது நூலில் குறிப்பிடுகின்றார். 17

 அடிக்குறிப்பு:

1. திருக்கோவையார் உரை,ப. 6.
2. திருமந்திரம்,ப. 83.
3. மேலது. ப. 71.
4. மேலது. ப. 597.
5. மேலது. ப. 564.
6. மேலது. பா. 717.
7. மேலது. பா. 728.
8. மேலது. பா. 74.
9. மேலது. பா. 63.
10. மேலது. பா. 634.
11. வே. சங்கர் உயிர்ப் பயணம்,ப. 60.
12. இரா. மாணிக்கவாசகம், திருமந்திர ஆராய்ச்சி, ப. 123.
13. தமிழ் இலக்கிய வரலாறு, திருமூலர் காலம், ப. 243.
14. Tamil Plutarch, 4.
15. V.சதாசிவ பண்டாரத்தார், தமிழ் இலக்கிய வரலாறு, ப. 83.
16. திருமந்திரம், பா. 83.
17. இரா. மாணிக்கவாசகம், நம்நாட்டுச் சித்தர்கள், ப. 161.

*****

கட்டுரையாளர் – உதவிப்பேராசிரியர்,
தமிழ்த்துறை,
ஸ்ரீராமகிருஷ்ண மிஷன் வித்யாலய கலை அறிவியல் கல்லூரி,
கோயம்புத்தூர் -20

-முனைவர் அ.மோகனா

சைவத்திருமுறைகளைப் பொறுத்தவரை பொருண்மையோடு, வடிவத்திற்கும் முதன்மை அளித்து பாடப்பெற்றவையாகச் சம்பந்தரின் தேவாரப் பாடல்கள் உள்ளன. பிற தேவார ஆசிரியர்களைக் காட்டிலும் மிகுந்த அளவிலான புது வடிவங்களைக் கையாண்டவர் சம்பந்தர். மரபாக வழக்கத்திலுள்ள வடிவங்களையும் அவர் பயன்படுத்தியுள்ளார். சில புது வடிவங்களையும் இசையின் பொருட்டுக் கையாண்டுள்ளார். இதனை,

இப்பாடல்களின் பாவமைப்பு, புதுமைக்கும் பழமைக்கும் பாலமாக அமைகின்ற இடைக்கால இலக்கிய நிலையை வெளிப்படுத்துகின்றது. மரபுவழி வருகின்ற பாவகைகளும் இனங்களும் பயின்றன; அதோடு, புதுவகைச் செய்யுட்களும் சித்திரக் கவிகளும் இணைந்தன. (யாப்பியல்: 1998:132,133) என்கிற அன்னிதாமசின் கருத்து அரண் செய்யும். மரபாக வழங்கி வருகின்ற வடிவங்களுள் காப்பியங்களில் ஆட்சி செலுத்திய விருத்த வடிவம் சம்பந்தரின் பாடல்களிலும் பெருமளவு இடம்பெற்றுள்ளது. பலவிதமான வாய்பாட்டு அமைப்புகளையுடைய விருத்தங்களை அவர் பயன்படுத்தியுள்ளார். சீர்களின் எண்ணிக்கையிலும் சோதனை முயற்சிகளைக் கையாண்டுள்ளார். முச்சீர் நான்கடிகளால் அமைந்த வஞ்சி விருத்தங்கள் முதல் ஒன்பது சீர்களைக் கொண்டமைந்த விருத்தங்கள் வரை அவர் பாடியுள்ளார். அவற்றுள் வஞ்சி விருத்தங்கள் குறித்த சில செய்திகள் இங்கு முன்வைக்கப்படுகின்றன.

வஞ்சிவிருத்தம் என்பது முச்சீரடி நான்கு ஒத்து வருவது என்கிறது யாப்பருங்கலம். சிறுகாக்கை பாடினியம், காரிகை ஆகியனவும் இவ்வரையறையினையே கொண்டுள்ளன. இவ்வடிவத்தின் தோற்றுவாய் மற்றும் வளர்நிலைகள் குறித்த அ.சண்முகதாஸின் கருத்துகள் கவனத்திற்குரியன.

வஞ்சிவிருத்தத்தின் வளர்ச்சி பற்றிக் கூறும் அ.சி.செ. அவர்கள் அது சாதாரண வஞ்சிப்பாவின் திரிபேயாகும் என்பர். ஆனால் இசைப் பண்பு கொண்டனவாகிய கலி, பரிபாட்டு ஆகியவற்றிலிருந்து வளர்ச்சியடைந்தன எனக்கூறுதல் மிகப் பொருத்தமாகும்.       இக்கருத்துக்குச் சான்று பகருவன போல அமைகின்றன 18-ஆம் பரிபாடலில் இடம்பெறும் நான்கு அடிகள்.

ஆர்ததும்பு மயிலம்பு நிறைநாழி
சூர்ததும்பு வரைய காவால்
கார்ததும்பு நீர்ததும்புவன சுனையால்
ஏர்ததும்புவன பூவணி செறிவு

என்ற நான்கு அடிகளையும் அப்பரிபாடலிலிருந்து தனியாக எடுத்தால் அவை பிற்கால யாப்பிலக்கணக்காரர் வஞ்சிவிருத்தத்துக்கு கூறிய எல்லா இலக்கணங்களும் பொருந்தி  அமைகின்றன. ஒரு காலத்தில் வாழும் புலவன் தனக்கு முன்னெழுந்த இலக்கியங்களிற்       காணப்படும் கருக்களை நோக்கி அவற்றைத் தனியாக எடுத்து விரித்துக் கூறுவது ஓர்       இலக்கிய உண்மையாகும், ஆகவே பரிபாடலில் இடம்பெற்றுள்ள இத்தகைய அடிகளைத் தனியாக எடுத்துப் பிற்காலத்தவர்கள் வஞ்சி விருத்தத்தினை அமைத்துக்கொண்டனர்       என்று கூறலாம். இந்த வகையிலே பல்லவர் காலத்துக் கையாளப்பட்ட வஞ்சிவிருத்தவடிவம் வளர்ச்சியுற்றதாகும் (தமிழின் பாவடிவங்கள்:1998:117,118).

பாவினக் கோட்பாடு பற்றிய எதிர்நிலைக் கருத்தாடல்களைக் கொண்ட உரைகாரர்கள் (பேராசிரியர், நச்சினார்க்கினியர்) இவ்வடிவத்தை முச்சீர் நான்கடித் தரவுக் கொச்சகம் என்பர். சோ.ந.கந்தசாமி இந்த இருவகை வழக்குகளையும் தனது ஆய்வில் பயன்படுத்துகின்றார். சம்பந்தரது பாடல்களைப் பொறுத்தவரை வடிவ வரையறையில் அவை வஞ்சிவிருத்தமாக அமைந்திருந்தாலும் சண்முகதாஸ் கூறியபடி அதன் வளர்ச்சியடைந்த வடிவமாகக் கொள்ளற்குரிய கூறுகள் பல அப்பாடல்களில் உள்ளன. அவை சந்த வஞ்சி விருத்தங்கள். பாக்களுக்குரிய ஓசை என்கிற இயல்பு நிலையைக் கடந்து இசையை முதன்மைப்படுத்திய மாத்திரை அளவுகளால் வரையறுக்கப்பட்ட பாடல்கள். வடிவ ஒப்புமை கருதி அவற்றை வஞ்சிவிருத்தங்கள் என்றும் இசைநலம் கருதி அவற்றை சந்த வஞ்சி விருத்தங்கள் என்றும் கொள்ளலாம். இவரது வஞ்சித்துறை மற்றும் வஞ்சி விருத்தப்பாடல்கள் குறித்த ப.பா.இராசேந்திரனின் மதிப்பீடு இங்கு கருதத்தக்கது.

விழுமிய தத்துவக் கருத்துக்களை ஒழுகிய ஓசையினால் விளக்குவதற்கும், இறைவன் புகழ்       பாடுவதற்கும், கவிதைச் சுவை நலங் கூட்டுவதற்கும் பாவினங்களை இடமறிந்து கையாளுதல் சம்பந்தரின் போக்காக உள்ளது என்பதற்கு வஞ்சித்துறை பற்றிய பாடல்களும் வஞ்சிவிருத்தம் பற்றிய பாடல்களும் சான்றாகத் திகழ்கின்றன. (திருஞானசம்பந்தர் தேவாரத்தில் இலக்கியக் கொள்கைகள்:1988:246).

சம்பந்தர் முதல்திருமுறையில் 12 பதிகங்களும், இரண்டாம் திருமுறையில் 14 பதிகங்களும் பாடியுள்ளார். மொத்தம் 292 பாடல்கள் இவ்வடிவத்தைப் பெற்றுள்ளன என்று சோ.ந.கந்தசாமி கூறியுள்ளார். அன்னிதாமசும், சண்முகதாஸும் எண்ணிக்கையில் இவர் கருத்தினின்று மாறுபடுகின்றனர். முதல் திருமுறையில் 12 பதிகங்களும் மூன்றாம் திருமுறையில் 1பதிகமும் ஆக 133 பாடல்கள் வஞ்சிவிருத்தத்திற்குரியன என்று கூறியுள்ளனர். ஆனால் இரண்டாம் திருமுறையில் 148, 149 மற்றும் 153 முதல் 164 வரையிலான கலிவிருத்தப் பாடல்களை சோ.ந.கந்தசாமி வஞ்சிவிருத்தப்பாடல்களாகக் கணக்கிட்டுள்ளார். மூன்றாம் திருமுறையில் இடம் பெற்றுள்ள 367வது பதிகத்தை இவர் தமிழ் யாப்பியலின் தோற்றமும் வளர்ச்சியும் ஆய்வில் கவனத்தில் கொள்ளவில்லை.

இரண்டாம் திருமுறையில் இடம்பெற்றுள்ள பாடல்கள் நாற்சீர் நான்கடி கொண்ட கலிவிருத்தப்பாடல்கள் என்பதில் எந்தவித சிக்கலும் இல்லை. சில கட்டளைக் கலிவிருத்தங்களாகவும் சில பதிகங்கள் வெண்டளைக் கலிவிருத்தங்களாகவும் அமைந்துள்ளன. அன்னிதாமசும் சண்முகதாஸும் குறிப்பிடும் மூன்றாம் திருமுறையில் அமைந்துள்ள 367வது பதிகப் பாடல்கள் ‘கூடசதுர்த்தம்’ என்ற பெயரினைப் பெற்றுள்ளன. இது குறித்து சோ.ந.கந்தசாமி, யாப்பருங்கல விருத்தியில் ‘கூட சதுர்த்தம் ஆவது நான்காம் அடிக்கு எழுத்து முதல் மூன்றடியுள்ளும் பெருக்கிக் கொள்ளப் பாடுவது’ என்று விளக்கப்பெற்றது. குணசாகரர் அங்ஙனம் பாடப்பெற்ற கட்டளைக் கலித்துறைப் பாடலையும் மேற்கோள் தந்தார்…எனின், யாப்பருங்கலம் உள்ளிட்ட இலக்கண நூல்கள் தோன்றுவதற்குக் குறைந்தது முந்நூறு ஆண்டுகள் முற்பட்ட காலத்தில் தோன்றிய திருஞானசம்பந்தர் பாடியுள்ள கூட சதுக்கப்பதிகம் முற்றிலும் வேறுபட்டது… (2005:260,261) என்று திருமுறையில் இலக்கிய வகை என்னும் ஆய்வில் கூறிவிட்டு ஒரு பாடலைச் சான்று காட்டி இதனை வஞ்சி விருத்தத்திற்கு மூல இலக்கியமாகக் கொள்ளலாம் என்கிறார். இவர்களது எண்ணிக்கை மாறுபாடுகளிலிருந்து சம்பந்தரது வஞ்சிவிருத்தப் பாடல்கள் குறித்து இவர்கள் கொண்டிருந்த இருவேறு கருத்துநிலைகள் புலனாகின்றன. ஒன்று வரையறுக்கப்பட்ட சந்த வஞ்சிவிருத்தங்கள்; மற்றொன்று கலிவிருத்தங்களாகக் கொள்வதற்குச் சிற்சில மாறுபாடுகள் உள்ள பாடல்களைச் சீர்களை இணைத்து வஞ்சிவிருத்தங்களாகக் கணக்கிடுவது.

அவ்வாறு கணக்கிடும்போது வஞ்சிவிருத்தத்தில் நாலசைச்சீர்கள் இடம் பெற்றுவிடுவதை இவர்கள் கணக்கில் கொள்ளவில்லை. முதல்மூன்றடிகள் எழுத்தெண்ணிக்கையில் ஒத்தும் இறுதியடி மட்டும் ஓர் எழுத்து குறைந்தோ கூடியோ வருகின்ற கலிவிருத்த வடிவங்கள் சம்பந்தரது பாடல்களில் அதிக அளவு காணப்படுகின்றன. அந்த வகையில் மேற்கூறியவற்றுள் இரண்டாம் திருமுறை மற்றும் மூன்றாம் திருமுறைப் பாடல்களையும் கலிவிருத்தங்களாகக் கருதமுடியும். முதல் திருமுறையில் அமைந்துள்ள பன்னிரண்டு பதிகங்களும் சந்த வஞ்சிவிருத்த யாப்பிற்கு முழுமையாகப் பொருந்தி வருபவை. அவற்றை மட்டும் வஞ்சி விருத்தங்களாகக் கொள்ளலாம். சந்த வஞ்சிவிருத்தம் எனும்போது சந்த விருத்தங்களுக்குச் செழுமையான இலக்கணம் வகுத்த விருத்தப்பாவியலின் கருத்து இங்கு நோக்கத்தக்கது.

கலிசந்த விருத்தத்திற்கு இலக்கணம் கூறிய விருத்தப்பாவியல் ‘மனோரமா’ என்ற வகைமையினைப் பற்றிக் குறித்துள்ளது. முதல் மூன்று சீர்களும் மூன்று மாத்திரைகளைப் பெற்று நான்காம் சீர் நான்கு மாத்திரைகளைப் பெறுகின்றவை மனோரமா என்கிற கலிவிருத்தவடிவம் என்று வரையறுத்துள்ளது. மேலும் அதன் அடிக்குறிப்பில் வஞ்சிவிருத்தத்தில் அமைந்த சில கம்பராமாயணப் பாடல்களை எடுத்துக்காட்டி ‘ஒரு சீர் குறைந்து மனோராமா வினிலக்கணம் பொருந்தும் வஞ்சி விருத்தங்களுள’ (35) என்று குறிப்பிட்டுள்ளது. ஆனால் சம்பந்தரது வஞ்சி விருத்தங்கள் இவ்வாய்பாட்டிற்குப் பொருந்தி வரவில்லை. அவை முதல் மூன்று சீர்களும் நான்கு மாத்திரைகளும் நான்காம் சீர் ஆறுமாத்திரைகளும் பெற்றமைகின்றன. இவ்வமைப்பு குறித்து பாவலர் பண்ணையில் சில கருத்துக்களைக் காணமுடிகின்றது.

முதற்சீராகத் தன்னா, தானா, தனனா, தத்தம், தந்தம் முதலியனவும் வரலாம். அவை 4 மாத்திரை உள்ள மாச்சீராக இருக்கவேண்டும். இரண்டாம் சீராகத் தன்னன, தானன, தத்தன முதலியனவும் வரலாம். அவை 4 மாத்திரையுள்ள விளச்சீராக இருக்கவேண்டும். மூன்றாம் சீராகத் தன்னானா, தானானா, தந்தானா, தத்தந்தா முதலியனவும் வரலாம். அவை 6 மாத்திரையுள்ள காய்ச்சீராக இருக்க வேண்டும். (இரா.திருமுருகன்:1997:117). இக்கருத்தில் இடம்பெற்றுள்ள மாத்திரை அளவிற்குச் சம்பந்தரின் பாடல்கள் பொருந்தி வருகின்றன. ஆனால் அவர் அளித்துள்ள சந்த வாய்பாட்டிற்குச் சில சீர்கள் பொருந்தி வரவில்லை. சான்றாக,

அரையார் விரிகோ வணவாடை
நரையார் விடையூர் திநயந்தான்
விரையார் பொழில்வீ ழிம்மிழலை
உரையா லுணர்வா ருயர்வாரே (1:35:1)

இப்பாடலில் முதல் இரண்டு சீர்களும் நான்கு மாத்திரைகளைப் பெற்றும் இறுதிச் சீர் ஆறு மாத்திரைகளைக் கொண்டும் அமைந்துள்ளன. தனனா தனனா தனதானா என்கிற சந்த வாய்பாட்டைக் கொண்டுள்ளது. இவ்வமைப்பு முதல் திருமுறையில் இடம்பெற்றுள்ள அனைத்து வஞ்சி விருத்தங்களுக்கும் பொருந்தி வருகின்றது. பிற பாடல்களுக்கு ஆய்வாளர்கள் வகுத்துள்ள வரையறைகள் மறுபரிசீலனைக்கு உட்பட்டவை. அவற்றைக் கலிவிருத்தங்களாகக் கொள்வதற்கான வாய்ப்புகள் மிகுதி.

துணைநூற்பட்டியல்

1. அன்னிதாமசு, யாப்பியல், அமுதநிலையம், சென்னை,1998
2. இராசேந்திரன், ப.பா., திருஞானசம்பந்தர் தேவாரத்தில் காணப்படும் இலக்கியக் கொள்கைகள், வேதவல்லி பதிப்பகம், மதுரை, 1988.
3. கந்தசாமி,சோ.ந., தமிழ் யாப்பியலின் தோற்றமும் வளர்ச்சியும் முதற்பாகம் – இரண்டாம் பகுதி, தமிழ்ப்பல்கலைக்கழகம், தஞ்சாவூர், 1989
4. கந்தசாமி,சோ.ந., திருமுறையில் இலக்கியவகை, மெய்யப்பன் பதிப்பகம், சென்னை, 2005
5. கோபாலையர், தி.வே., தேவாரம் ஆய்வுத் துணை, ப்ரெஞ்சு இந்திய நிறுவனம், பாண்டிச்சேரி,1991.
6. சண்முகதாஸ், அ., தமிழின் பாவடிவங்கள், உலகத் தமிழாராய்ச்சி நிறுவனம், சென்னை,1998.
7. திருஞானசம்பந்த சுவாமிகள் தேவாரப் பதிகங்கள் திருமுறை 1,2,3., கழக வெளியீடு, திருநெல்வேலி தென்னிந்திய சைவசித்தாந்த நூற்பதிப்புக் கழகம், சென்னை, 1973.
8. திருமுருகன், இரா., பாவலர் பண்ணை, ஏழிசைச்சூழல், புதுச்சேரி,1997
9. வீரபத்திரமுதலியார், தி., விருத்தப்பாவியல் (விருத்தப்பா யாப்பியல்), திருநெல்வேலி தென்னிந்திய சைவசித்தாந்த நூற்பதிப்புக் கழகம், சென்னை, 1984.

*****

கட்டுரையாளர் – உதவிப்பேராசிரியர், தமிழ்த்துறை
தியாகராசர் கல்லூரி, மதுரை.

 

 

-க. விஜய் ஆனந்த்

முன்னுரை

சங்கப் பாக்களைத் தொகுத்தார் எட்டுத்தொகை, பத்துப்பாட்டு என்ற பிரிப்பை அமைத்தனர். பத்துப்பாட்டில் இடம்பெறும் பாடல்கள் நூல்களில் தொகுப்பாக அமையும்.  எட்டுத்தொகைப் பாடல்கள் தனிநூலாக இல்லாது உதிரிப்பாடல்களின் தொகுப்பாக அமையும்.

“நற்றிணை நல்லகுறுந்தொகை ஐங்குறுநூறு
ஒத்த பதிற்றுப்பத்து ஓங்குபரிபாடல் – கற்றறிந்தார்
ஏத்தும் கலியொடு அகம்புறம் என்ற
இத்திறந்த எட்டுத்தொகை” என்பதோர் நூற்பா.

அகமும், புறமுமாய் அமைகின்ற நூல்கள் இவை.  இந்த எட்டு நூல்களில் முருகனைப் பற்றிய செய்திகள் பலவகைகளில் இடம்பெற்றுள்ளன.  அவற்றை உட்தலைப்பிட்டுப் பகுத்துப் பார்த்தல் பயன்பலன்தரும்.  அதனையே இக்கட்டுரை  மேற்கொள்கிறது.

சங்ககாலம் முதலே முருகன் பற்றிய செய்திகள் இலக்கியங்களில் பரவலாக இடம்பெற்றுள்ளன.  தமிழில் கிடைத்த முதல் இலக்கண நூலாக விளங்கும் தொல்காப்பியம் முருகனைச் “சேயோன்” என்ற சொல்லால் குறிப்பிட்டுள்ளது. இதனை முருகனைப் பற்றிய முதற்பதிவாகக் கொள்ளலாம்.  சங்கப் பாக்களில் முருகப்பெருமானின் பிறப்புமுறை, தோற்றப்பொலிவு, பெயரீடுகள், ஊர்திகள், கொடிகள், ஆயுதங்கள் மற்றும் தொன்மச் செய்திகள் போன்றவை இலக்கியங்களில் எடுத்தாளப்பெற்றுள்ளமை குறித்தும், முருகனின் ஆறுபடை வீடுகளின் சிறப்புகள் பற்றியும் இக்கட்டுரை ஆராய முற்படுகிறது.

பெயரீடுகள்

சங்க இலக்கியங்களில்  முருகனைக் குறித்து வழங்கும் பெயர்கள் மிகுதி.  இப்பெயர்கள் அனைத்தும் அவற்றின் சூழல்களின் அடிப்படையில் வெவ்வேறாக அமைந்துள்ளன.  முருகனைக் குறித்து (முருகனுக்குரிய) பெயர்களாகச் சேவலங்கொடியோன், சேய், முதிர்கடவுள், நெடுவேள், தெய்வம், முருகு, அணங்கு, கடவுள், மலைவான், விறல்வேள், மலைஉறைக்கடவுள், முருகன், சூர்செல்வன், நெடியோன், மால்மருகன் போன்றவை சுட்டப்படுகின்றன. பதிவுகள் சில வருமாறு:

(1)   குறுந்தொகை

சேவலங் கொடியோன் (கடவுள் வாழ்த்து), சேய் (பாடல் -1), முதிர்கடவுள்(87), நெடுவேள்(111), தெய்வம் (263), முருகு (362).

(2)  நற்றிணை

முருகு(47,82,225), நெடுவேள்(173), கடவுள்(251), தெய்வம்(351),   அணங்கு(376).

(3)  ஐங்குறுநூறு

அணங்கு (28), சேய் (242), கடவுள் (243, 257), முருகு (245,247,249,308), மலைவான் (248), மலைஉறை கடவுள் (259), விறல்வேள் (250).

• அணங்கு – முருகவேள் என்று உரையில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

(4)  அகநானூறு

முருகன் (1,59,98), கடவுள்(13,156), நெடுவேள்(22,98,120,232,382), முருகு (11,28,118,158,181,232,288), நெடியோன்(149).

(5) கலித்தொகை

தெய்வம் (39), சேய் (39,104) கடவுள் (93).

(6) பரிபாடல்

சேய் (5, 21) , செவ்வேள் (5), முருகு (5,8), முருகன் (21), கடம்பமர் செல்வன் (8), குன்றமர்ந்தாண்டான் (17), செல்வன் (18, 21), மாஅல் மருகன் (19), நெடுவேள் (21).

(7) பதிற்றுப்பத்து

முருகு (26).

(8) புறநானூறு 

சேய் (14,120,125), முருகன் (16,23,299), நெடுவேள் (55), முருகு (56,259), கடவுள் (158).

மேற்சுட்டப்பட்ட பெயர்களில் உரைகள் வாயிலாகத் தெய்வம், கடவுள், அணங்கு போன்றவை அனைத்தும் முருகனுக்குரிய பெயரீடுகளாக கொள்ளப்பெற்றிருப்பதனைக் காணவியலுகின்றது.

தோற்றப்பொலிவு

முருகப்பெருமான் ஒப்பற்ற ஆறு தலைகளையும், பன்னிரண்டு தோள்களையும் தன்னகத்தே ஒருங்கே பெற்றுள்ளதைப் பரிபாடல் 5ஆம் பாடலானது விளக்குகிறது.  மேலும் மறியும், மயிலும், சேவலும், வில்லும், மரனும், வாளும், ஈட்டியும், கோடரியும், மழுவும், கனலியும், மாலையும், மணியும் ஆகியவற்றைத் தன் பன்னிரண்டுத் திருக்கைகளிலும் கொண்டவன் என்பதை நூல்கள் பேசும். இனி இவனே நம் படைக்குத் தலைவன் என எண்ணி முருகனுக்குத் தீக்கடவுள் கோழியையும், இந்திரன் மயிலையும் தந்தனர். இயமன் வெள்ளாட்டு மறியை ஈந்தான். பிற தேவர்கள் தந்த மறியும், மயிலும், சேவலும், வில்லும், மரனும், வாளும், ஈட்டியும், கோடரியும், மழுவும், கனலியும், மாலையும், மணியும் ஆகிய இவற்றைப் பன்னிரண்டுத் திருக்கைகளிலும் கொண்டு அமரப்படைக்குச் செவ்வேள் தலைவனான செய்தியை எடுத்தியம்புகிறது சங்க இலக்கியம்.

உவமை

முருகனின் தோற்றப் பொலிவினைச் சங்கப் பாக்கள் முன்னிறுத்துகின்றன. குறுந்தொகையில் முருகனது திருவடியின் நிறத்திற்கும், அழகிற்கும் தாமரை மலர் உவமையாகச் சுட்டப்படுகிறது. முருகப்பெருமான் அணிந்துள்ள ஆடையானது சிவப்பு நிறம் பொருந்திய குன்றிமணியினை ஒத்ததாய் அமைந்துள்ளது. மேலும், அகம். 120ஆம் பாடலில் நெடுவேளின் செம்மேனிக்குச் செவ்வானமும், அவ்வானத்தையொட்டி வரிசையாகப் பறந்து செல்லும் கொக்கிற்கு முருகனது மார்பிலணிந்த முத்தாரமும் உவமையாகச் சொல்லப்பட்டுள்ளன. பரிபாடலில் “மூவிரு கயந்தலை முந்நான்கு முழவுத்தோள்” என்னும் வரியில் ‘சேய்’ மத்தளம் போன்ற பன்னிரண்டுத் தோள்களை உடையவன் (பரி.5) என்றும், “ஞாயிற்றேர் நிறத்தகை” (ஞாயிறு எழுச்சிக்கண் உண்டாகும் நிறத்தைப்) பெற்றவன் என்றும் பொருள்படும் சொற்கள் உள. முருகப்பெருமானின் உடையும், மாலையும் சிவந்த நிறமுடையன. வேற்படையும் பவழக்கொடியினது நிறத்தை ஒத்துள்ளதைப் பரிபாடலின் 18 ஆம் பாடல் “உடையும் ஒலியலுஞ் செய்யை மற்றாங்கே”,  “படையும் பவழக் கொடிநிறம் கொள்ளும்” என்ற பாடல் வரிகள்  தெளிவுபடுத்தும். செந்தீயைப் போன்றதொரு நிறத்தையும், ஞாயிற்றினது மண்டிலத்தையும் ஒத்த நிறமுடையவன் என்பதை “உருவும் உருவத்தீ ஒத்தி முகனும்”, “விரிகதிர் முற்றா விரிசுடர் ஏத்தி” என்ற பாடல் வரிகள் விளக்குகின்றன.

கொடிகள்

குறுந்தொகைக் கடவுள் வாழ்த்துப் பாடலில் முருகன் சேவலங் கொடியோன் என்று சிறப்பிக்கப்படும். சேவற் கொடியே மட்டுமன்றி மயிலையும் கொடியாக உடையவன் முருகன் பெருமான் என்பதை அகநானூறு (பாடல். 149) குறிப்பிடுகின்றது. “பல்பொறி மஞ்ஞை வெல்கொடி உயரிய” என்ற வரியில் இதனைக் காணலாம். 8ஆம் பரிபாடலில் முருகப்பெருமானின் கொடி சேவற்கொடி என்று விளக்கப்பெறுகிறது. மயிலையும், கோழியையும் செவ்வேள் ஒருசேரக் கொடியாகக் கொண்ட செய்தியை (பரி.17) அறியமுடிகிறது. பரிபாடல் 18, 21 ஆம் பாடல்களில் செவ்வேள் மயிற்கொடியினை உடையவன் என்று வரும் செய்தியும் தெளிவுதரும்.

ஊர்திகள்

உலகில்  உள்ள  ஒவ்வோர்  இறைவனும்  தமக்கென  ஓர்   ஊர்தியினைச்   சிறப்பாகக்  கொண்டு  தம்  தொழிலினைச்  செய்வர்.  அவ்வகையில்  முருகப்பெருமானின்  ஊர்திகளாகப்  ‘பிணிமுகம்’  என்னும்  யானையும்,  மயிலும்  அமைகின்றன.

அகநானூற்றில்  முருகப்பெருமான்  களிற்றைத்  தன்  ஊர்தியாகக்  கொண்ட  செய்தியை,                                                                                                                                                                                                                                        “கடம்புங்  களிறும்  பாடித்  தொடங்குபு” (138)

என்ற பாடல்  வரி  உணர்த்துகின்றது.  மேலும்  புறம்.  56ஆம் பாடலும் இவற்றையே சுட்டுகின்றது.   5ஆம்  பரிபாடலில் முருகக் கடவுளின் வாகனமாகப் பிணிமுகம்  என்னும் யானையும் மயிலும்  ஊர்திகளாக அமைந்துள்ளன. இவற்றையே அன்றி, (பரி. 8 )  ஊர்தி –  யானை, (பரி.17) ஊர்தி – யானை, (பரி.18) ஊர்தி – மயில்,  (பரி.19)  ஊர்தி-யானை   (பரி.21)  ஊர்தி-யானை என்றவாறு செய்திகளமையக் காணலாம்.

மாலை

முருகனுக்குரிய  மாலையாகக்  கடம்ப  மாலையானது  சிறப்பிடம்  பெறுகிறது.    முருகன்  கடம்ப  மாலையைச்  சூடியவன்  என்பதைக்  குறுந்தொகை 87ஆம் பாடலானது மொழியும்.  முருகப்பெருமான்   கடம்பின்கண்  உறைகின்ற  செய்தியை  மேற்சுட்டப்பட்ட  பாடலானது  எடுத்துரைக்கிறது.  மேலும்  அகநானூறு  (பாடல்.138)  வரியில்  கடம்ப  மாலை  பற்றிய  குறிப்புகள்  இடம்பெறுகின்றன.  புறம்.23 ஆம் பாடலில்  கடம்ப  மாலை  செவ்வேளுக்குரியது  என்ற  செய்தி உள்ளது.  18, 21 ஆகிய பரிபாடல்களும் கடம்பினது  சிறப்பினை  எடுத்துரைக்கின்றன.

ஆயுதம்

முருகனுக்குரிய  ஆயுதமாக  வேல்  விளங்கியதைப்  பரிபாடல்  5ஆம்  பாடலானது குறிப்பிடுகின்றது.  “விறல்வெய்யோனூர்  மயில்  வேனிழனோக்கி”  (பரிபாடல்  –  21) என்ற வரியில் செவ்வேள் பகைவரைக் கொன்ற வேலினை உடையவன் என்று சுட்டப்பெறுகிறது. வேல் பற்றிய செய்திகள் குறுந்தொகை (கடவுள் வாழ்த்து), அகம்.(10), கலி. (27, 93, 104),  பரி. (19, 26) போன்றவற்றில் இடம்பெற்றுள்ளன.

தொன்மம்

புராணம்  என்பது  பழையது, பழங்கதை  என்ற  பொருளுடையது. தொன்மம்  என்பதன்  பொருளாகத்  தொல்காப்பியர்,

           “தொன்மை  தானே உரையொடு   புணர்ந்த
         பழமை  மேற்றே” எனக் குறிப்பிட்டுள்ளார்.  தொன்மத்தினை  அவற்றின்  பாடுபொருளின்  அடிப்படையில்  சடங்கு  சார்ந்த   தொன்மம், சமயம், மெய்யியல், பழக்க வழக்கம் சார்ந்த தொன்மங்கள் என வகைப்படுத்துவதுண்டு.  அவ்வகையில் முருகப்பெருமானின்  பிறப்புமுறை,  உறவுமுறை மற்றும்  புராணச் செய்திகள்  அனைத்தும்   தொன்மத்தின்  பாற்படும்.

பிறப்புமுறை

செவ்வேள்  சரவணப்  பொய்கையில்  பிறந்து, அறுவகைக்   கார்த்திகை  மகளிர்பால்  வளர்க்கப்பெற்றவன்  என்பதையும், உலகத்தை  அழிக்கும்  தொழிலை உடைய  சிவபெருமானுடைய  திருமகன்  என்பதையும் 5ஆம்  பரிபாடலின் வழி  அறியமுடிகிறது.  பரிபாடலின் 8ஆம்  பாடலானது  முருகனது   பிறப்பினை  “மணமிடற்றண்ணற்கு மதியாரற்  பிறந்தோய்  நீ” என்னும்  அடியில்   விளக்கியமைகிறது. மேலும்  முருகப்பெருமான்  தோன்றிய  பொழுதே  இந்திரன்  முதலிய  தேவர்கள்  அப்பெருமானை  ஆற்றாது  அஞ்சிய  செய்தியினைப்   பரிபாடலின்  14ஆம்  பாடலானது  சுட்டுகிறது.  கலித்தொகையில்  (பாடல் 83) முருகன் “ஆல்அமர்  செல்வன்  அணிசால்  மகன்” என்ற  கருத்தும்  ஈங்குச்  சட்டப்படுகிறது.

நம்பிக்கைத் தொன்மம்

நம்பிக்கை  சார்ந்த  தொன்மங்களும்  பண்டைய இலக்கியங்களில்  இடம்பெற்றுள்ளதை அறியமுடிகிறது. அவ்வகையில் குறுந்தொகையில் முருகன் பற்றிய தொன்மக் குறிப்புகள் காணப்பெறுகின்றன.

முருகப்பெருமான் இவ்வுலகைக் காத்தலானே இவ்வுலக உயிர்கள் நிலைபெற்றன என்னும் செய்தியைக் குறுந்தொகையின் கடவுள் வாழ்த்துப் பாடலில் காணமுடிகிறது.

பண்டைத் தமிழர்கள் மரத்தின்கண் தெய்வம் உறைகின்றது என்ற நம்பிக்கை உடையோராய் விளங்கியதை இலக்கியங்கள் கூறும். அவ்வகையில் குறுந்தொகையின் 87ஆம் பாடலில் “மன்ற மராஅத்த பேஎமுதிர்க் கடவுள்” எனும் அடியில் முருகப் பெருமான் கடம்ப மரத்தின்கண் உறையும் செய்தியை அறிய இயலுகிறது.

சடங்கு சார்ந்த தொன்மம்

சங்க இலக்கியங்களில் சடங்கு சார்ந்த தொன்மங்களும் ஒருசேர இடம்பெற்றுள்ளன. வேலன் வெறியயர்தல் என்னும் பகுதியில் தலைமகள் உடல் மெலிவுற்றமை தெய்வத்தால் வந்தது என எண்ணி, உறவினர் முருகவேளுக்கு வெறியாட்டு நிகழ்த்திய செய்தி,

“உண்துறை அணங்கு இவள் உறைநோய் ஆயின்” எனும் ஐங்குறுநூறு நூலில் (பாடல் – 28) இடம்பெற்றுள்ளதை அறியலாம். மேலும்,

      “சேய் மலைநாடன்’ செய்த நோயே”            (ஐங். 242)

“கறிவளர் சிலம்பிற் கடவுட் பேணி”       (ஐங். 243)

“முருகு என மொழியும் ஆயின்”               (ஐங். 245)

“அணங்கும் அணங்கும் போலும் அணங்கி ”      (நற். 376)

“அன்னை அயரும் முருகுநின்”                 (நற். 376)

“முருகு அயர்ந்து வந்த முதுவாய் வேல”       (குறுந். 362)

“நெடுவேள் பேணத் தணிகுவள் இவளென”      (அகம். 22)

“முருகாற்றுப் படுத்த உருகெழு நடுநாள்”        (அகம். 22)

“செல்வன் பெரும் பெயர் ஏத்தி வேலன்”        (அகம். 98)

போன்ற அடிகள் சடங்கு சார்ந்த தொன்மத்திற்குச் சான்றாகத் திகழ்கின்றன.

புராணச் செய்தி

புராணம் என்பதற்குப் பழங்கதை என்பது பொருளாகும். முருகனைக் குறித்த புராணச் செய்திகள் சங்க இலக்கியத்தில் மிகுதியாக இடம்பெற்றுள்ளன.

முருகன் அவுணர்களுக்குத் தலைவனாக விளங்கப்பெற்ற சூரபதுமனையும், அவனது சுற்றத்தாரையும் அழித்த செய்தி இலக்கியங்களால் புனையப்பெறும். அவ்வகையில் குறுந்தொகை (பாடல். 1) “செங்களம் படக்கொன் றவுணர்த் தேய்த்த” செய்தியும், கடலின்கண் நடுவே மாமர வடிவாய் நின்ற சூரபதுமனை முருகவேள் அழித்தச் செய்தியும் கருதத்தக்கன. 59ஆம் அகநானூற்றுப் பாடலில் “சூர்மருங் கறுத்த சுடரிலை நெடுவேல்” என்ற குறிப்பும் காணக்கிடக்கிறது.

      “ஒன்னாதார்க் கடந்து அடூஉம் – உரவுநீர் மாகொன்ற”   (கலி. 27)

“மாகடல் கலக்குற மாகொன்ற மடங்காப்போர்”        (கலி. 104)

“சூர்கொன்ற செவ்வேலாற்பாடி பலநாளும்”            (கலி. 93)

“சுருடை முழுமுதல் தடிந்த பேர் இசை”             (பதிற். 11)

“முருகு உடன்று கறுத்த கலி அழி மூதூர்”            (பதிற். 26)

“சூர்நவை முருகன் சுற்றத்து அன்ன”                (புறம். 23)

“நோயுடை நுடங்குசூர் மாமுதல் தடிந்து”             (பரி. 5)

போன்றவரிகள் கவனத்துக்குரியவை.

மேலும் (பரி. 18), (பரி. 21) போன்ற பாடல்களும் சூரபதுமனை முருகன் வெற்றி கொண்ட சிறப்பினை எடுத்துரைக்கின்றன.

கிரௌஞ்ச மலையைப் பிளந்தமை

முருகப்பெருமான் குருகுபெயர்க்குன்றம் என அழைக்கப்படும் ஒரு மலையைத் தன் வேல்கொண்டு அழித்ததை “நெஞ்சுபக எறிந்த அஞ்சுடர் நெடுவேல்” (குறுந்.கட.வாழ்) பாடலால் அறியமுடிகிறது. (பரி. 5, 19) பாடல்களும்  மலையைப் பிளந்த செய்தியினைக் குறிப்பிடுகின்றன. (குருகுபெயர்க் குன்றம் என்பது கிரௌஞ்ச மலையென்பது உரைச்செய்தி).

திருமண உறவு முறை

முருகவேள் வள்ளியுடன் கூடிச் சென்றதைக் குறிப்பால் “முருகு புணர்ந்து இயன்ற வள்ளி போல” எனும் நற்றிணை 82ஆம் பாடலானது சுட்டுகிறது. வள்ளியை முருகக் கடவுள் மணந்த செய்தியை 9ஆம் பரிபாடலானது எடுத்துரைக்கிறது.

அதற்கான சான்று வருமாறு,

“மையிரு நூற்றிமையுண் கண்மான்மறி தோண்மணந்த ஞான்று”

முருகன் – வள்ளி ஆகிய இருவருக்கும் இடையே ஆன உறவு முறையானது இலக்கியங்களில் தெளிவுறச் சுட்டப்படும். ஆனால் முருகக் கடவுள் தேவசேனையை மணந்த செய்தியானது குறிப்பால் மட்டுமே (பரி. 9ஆம் பாடலில் காணப்படுகிறது. இவை தவிர வேறு எந்த எட்டுத்தொகை இலக்கியத்தின் கண்ணும் தெய்வானை பற்றிய குறிப்புகள் இல்லை. சங்க இலக்கியங்களில் தெய்வானை என்ற சொல் இடம்பெறவே இல்லை என்பதை அறியமுடிகிறது.

படைவீடுகளின் சிறப்புகள்

முருகனுக்குரிய படைவீடுகள் ஆறென்ப. சங்ககாலத்தில் ‘படைவீடு’ என்ற கருத்தாக்கம் இருந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. ஆனால் பின்னர்வந்த படைவீடுகளின் செய்திகள் சங்க நூல்களில் பொருத்திப் பார்த்திருப்பதாகச் சிலர் கருதுவர். அவற்றை நிரல்படுத்துவது தேவை. முருகப்பெருமானின் படைவீடுகளாக திருப்பரங்குன்றம், திருச்செந்தூர், திருவாவினன்குடி, திருவேரகம், குன்றுதோறாடல், பழமுதிர்சோலை போன்றவை திகழ்கின்றன. ஆறுபடை வீடுகளுள் முதலாவதாக அமையும் திருப்பரங்குன்றத்தின் சிறப்புகளே மிகுதியாக இலக்கியங்களில் இடம்பெற்றுள்ளன.

“ஒன்னாதார்க் கடந்து அடூஉம். உரவுநீர் மா கொன்ற” (கலி-27) ஆம் பாடலில் திருப்பரங்குன்றத்தில் முருகப்பெருமான் சூரபதுமனை அழித்தச் செய்தி குறிப்பிடப்பட்டுள்ளதென்பர்.

• திருமால், சிவன், பிரம்மன், பன்னிரு ஆதித்தர், அசுவனிமருத்துவர், வசுக்கள் எண்மரும், உருத்திரர், திக்குப் பாலகர், தேவர், அசுரர், முனிவர் ஆகிய அனைவரும் திருப்பரங்குன்றத்தின்கண் வந்து உறைவதால் குன்றம் இமய மலைக்கு நிகராகச் சுட்டப்பட்டுள்ளதைப் பரிபாடல் 8ஆம் பாடலானது விளக்குகிறது.
• இமயக் குன்றினில் உள்ள ஏனைச் சுனைகளினும் சிறந்தது திருப்பரங்குன்றத்துச் சுனை என்பதும், அவை என்றும் வற்றாமல் ஒரே நிலையில் இருப்பது சிறப்பாகும் என்பதும் கூறப்பட்டுள்ளன.
• குன்றின்கண் இசைக்கருவிகள், நறுமணப் புகைகள், வானளாவி நிற்பதைப் பரி. 17ஆம் பாடலானது விளக்குகிறது.
• ஐந்து வகையான மலைப் பொருள்களைக் குன்று பெற்றுத் திகழ்வதைப் பரிபாடலின் 18ஆம் பாடலால் அறியமுடிகிறது.

முருகப்பெருமானின் படை வீடுகளுள் திருப்பரங்குன்றச் சிறப்புகளே எட்டுத்தொகையில் மிகுதியாக இடம்பெறுகின்றன. ஏனைய படைவீடுகளாக விளங்கப்பெறும் பழனி மற்றும் திருச்செந்தூர் ஆகியவைக் குறிப்பால் மட்டுமே சுட்டப்பட்டுள்ளன.

படைவீடு (திருச்செந்தூர்)

முருகனது ஆறுபடை வீடுகளுள் இரண்டாம் படைவீடாக விளங்கும் திருச்சீரலைவாய் எனப் பெயர்பெறும் திருச்செந்தூரின் சிறப்பைப் புறநானூற்றுப் பாடலில் காணமுடிகிறது.

“வெண் தலைப் புணரி அலைக்கும் செந்தில்”  (புறம். 55)

வெண்மையான மேற்பரப்பினையுடைய அலைகள் திரியும் திருச்செந்தூர் எனச் சிறப்பிக்கப்படுகிறது. இப்பாடலில் இடம்பெறும் ‘செந்தில்’ என்ற பெயரானது முருகன் உறையும் திருச்செந்தூரையும், முருகனையும் குறித்த சொல்லாய் அமைந்துள்ளது.

படைவீடு (பழனி)

முருகக் கடவுளின் ஆறுபடை வீடுகளுள் ஒன்றாக அமையும் பழனி மலை பற்றிய குறிப்புகள் புறம். 158 ஆம் பாடலில் காணப்படுகின்றன. கடையெழு மலையில் முருகன் கோயில் கொண்டுள்ளதைக் குறிப்பால் உணர்த்துவதாகச் சில பகுதிகள் அமைகின்றன.

நிறைவுரை

தமிழரின் அக  வாழ்விலும், புற வாழ்விலும் முருகக் கடவுள் நெருங்கிய தொடர்பு கொண்டிருந்ததை இலக்கியங்கள் நமக்குப் பகர்கின்றன. அவ்வகையில் முருக வழிபாடு தமிழ் மக்களின் சமய வாழ்க்கையில்  தனித்ததோர் இடத்தைப் பெற்றுள்ளதை அறியமுடிகின்றது.

பயன் நல்கிய நூல்கள்

1. அண்ணாமலை, வே. (2000), சங்க இலக்கியத்தில் தொன்மக்களஞ்சியம், மதுரை காமராசர் பல்கலைக்கழகம், மெய்யப்பன் தமிழாய்வகம், சிதம்பரம்.
2. இராசமாணிக்கம், தி. (1984), தமிழர்தம் தனிப்பெருங்கடவுள், திருநெல்வேலி தென்னிந்திய சைவ சித்தாந்த நூற்பதிப்புக் கழகம், சென்னை.
3. சாமி, பி.எல். (1990), சங்க நூல்களில் முருகன், சேகர் பதிப்பகம், சென்னை.
4. ஞானம், ப. (2001), தமிழ் இலக்கியத்தில் முருகன், மணிவாசகர் பதிப்பகம், சென்னை.
5. பாலசுப்பிரமணியன், சி. (1972), முருகன் காட்சி, பாரி நிலையம், சென்னை.

*****

கட்டுரையாளர் – முனைவர்பட்ட ஆய்வாளர்
சுப்பிரமணிய பாரதியார் தமிழியற்புலம்
புதுவைப் பல்கலைக்கழகம்
புதுச்சேரி – 149944316067